clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Het is een open deur dat onze arbeidsmarkt drastisch aan het veranderen is, maar niet altijd in de verwachte richting. Neem de opkomst van allerlei flexibele werkvormen. Met de regelmaat van de klok duikt het beeld op van een hyperflexibele arbeidsmarkt, dat zich ook nestelt in onze kijk op werknemers in loondienst en op de toekomst van het vaste dienstverband. In deze bijdrage belichten we de al dan niet vermeende trend naar zeer kortlopende jobs – hier gedefinieerd als jobs met een duurtijd van maximaal één kwartaal of twee opeenvolgende kwartalen. We verwachten dat deze in belang toenemen terwijl de langdurende jobs afnemen. Bovendien verwachten we dat het groeiende aandeel zeer kortlopende jobs vooral is gesitueerd bij jongeren en lage looncategorieën in specifieke sectoren, wat het beeld versterkt van toenemende precarisering van de Belgische arbeidsmarkt. Worden deze verwachtingen ook bevestigd voor de aanwervingen bij bedrijven en organisaties in de voorbije twee decennia?
Het ECTS (European Credit Transfer and Accumulation System) wordt momenteel in een groot aantal Europese landen en instellingen gebruikt. Uit de laatste ECTS Users Guide kan men afleiden dat het ECTS naar veel meer verwijst dan een informatieve fiche voor een opleidingsonderdeel in het hoger onderwijs. Het heeft tal van functies, tal van implicaties en hangt met een heleboel zaken in het hoger onderwijs samen. Vandaar dat we het ECTS hier bestuderen als een ‘apparaat’ waarvan de werking niet altijd zichtbaar is. Het is met andere woorden de bedoeling om de “black box” van het ECTS-apparaat te openen. Om de black box te openen werd op zoek gegaan naar de verschillende onderdelen van het ECTS- apparaat, met name de verschillende instrumenten, technieken en procedures waarmee het ECTS-apparaat is samengesteld. Dit leidde tot vijf clusters: curriculumcomponenten, kwaliteitszorg en -bewaking, mobiliteit, programmadesign en kwalificering. Die vijf clusters functioneren binnen bepaalde condities en hangen samen met een specifiek discours over het hoger onderwijs in Europa. Deze analyse heeft toegelaten om in een volgende stap op zoek te gaan naar de werking van de clusters, de logica’s in het discours en de effecten of de spanningsvelden die het apparaat creëert in het Europese hoger onderwijs. Voorbeelden hiervan zijn de tendensen van economisering en juridisering, alsook de spanningen tussen flexibilisering en bureaucratisering, tussen democratisering en technische participatie en tussen kwaliteitszorg en kwaliteitscontrole.
Schrijven is kijken in een spiegel van woorden. Eerst bots je op het vanzelfsprekende, de vraag of woorden verschil kunnen maken. Spreken beelden niet voor zich? Daarna kom je bij zinnen en tekent zich een textuur af in je reflectie, het motief van een verscherpte intuïtie, voorbij het vanzelfsprekende, waar een andere taal begint. Wie schrijft, staat stil, maar in die stilte groeit de verbeelding van een eigen stem. Schrijven is articuleren wat onbestemd is, een vorm zoeken om alles wat niet ter sprake komt in de praktijk te verbinden.

Dit boek brengt stemmen samen die vertellen hoe schrijven ertoe doet in de blijvende ontwikkeling van hun praktijk als kunstenaar, criticus, essayist, docent, … Het toont vormen van schrijven naar levend model. Samen bieden ze geen sluitend discours, wel het begin van een gesprek. Ze nodigen uit om verbanden te leggen tussen kunst en kritiek, ontwerp en vertaling, actie en reflectie, beeld en confrontatie, stelling en twijfel, stilte en echo, feit en interpretatie, kijken en navertellen, luisteren en leren, verlangen en sprakeloosheid. Ze vragen  om een lezen dat ook zelf weer tot schrijven stemt, om weerwoorden.

Moet iedereen dan schrijver worden? Welnee. De essays in dit boek herleiden schrijven niet tot een identitaire logica, een opgelegd format waaraan elkeen dient te beantwoorden. Ze belichamen net een poging om schrijven terug op een traditie van vrij spreken en denken te enten, een logica van emancipatie en veelvormig experiment. Schrijven, niet als iets om voor weg te vluchten, maar als een performatieve daad die praktijken een vlucht doet nemen, buiten het bekende, onderweg naar een verbeelde taal. Want talen zijn meervoudig. En schrijven doet hen in de spiegel kijken. Je ziet het zo gebeuren: woorden worden werken.
Mantelzorg komt meer en meer op de radar van professionele hulpverleners. Door de vermaatschappelijking van de zorg komt de focus meer te liggen op het informele netwerk van de zorgvrager. De kinderen van een ouder met dementie, een partner van een verkeersslachtoffer of de broers en zussen van een man met psychische problemen: in veel gevallen gaat het om krachtige mantelzorgers die kunnen optreden als volwaardige partners van de hulpverleners. Tegelijkertijd hebben mantelzorgers ook eigen vragen en noden en is het van belang dat ze gesteund worden.

Dit handboek speelt in op deze trend, en biedt zowel een theoretisch kader als praktijkgerichte tools aan (toekomstige) professionals met verschillende beroepsprofielen (psychologisch consulenten, verpleegkundigen, sociaal werkers, ergotherapeuten, orthopedagogen …).

De auteurs geven allen les in het hoger onderwijs en zorgen per hoofdstuk voor verwerkingsoefeningen. Het boek is gestoffeerd met casussen die zo opgevat zijn dat verschillende beroepsgroepen hun professionele inbreng erin herkennen.
In 1988 publiceerde de Chicano auteur Alejandro Morales de historische roman The Brick People over het leven van Mexicaanse arbeiders in een steenbakkerij in Los Angeles in de eerste helft van de twintigste eeuw. Simons Brickyard, opgericht door Reuben Simons vanuit een utopische visie, had alle voorzieningen voor de werknemers en hun families en leek wel een ideale wereld. In werkelijkheid werden de Mexicanen uitgebuit en gediscrimineerd. De roman is een fictieve weergave van een stukje geschiedenis van de Chicano’s die vaak vergeten of verzwegen werden in de officiële geschiedschrijving van de V.S. Met deze literaire getuigenis, gebaseerd op het leven van zijn ouders, wil Morales een stem geven aan de Chicano’s en het onrecht aanklagen. Het boek werd pas in 2010 vertaald naar het Spaans door Isabel Díaz Sánchez met de titel Hombres de ladrillo (Houston: Arte Público Press). Tegelijkertijd werd deze vertaling ook uitgebracht in Spanje, maar dan wel met een heel andere titel: El olvidado pueblo de Simons (Madrid: Universidad de Alcalá). In de eerste plaats bestuderen we de vertaling zelf, met aandacht voor de manier waarop de vertaalster is omgegaan met de meertaligheid in de brontekst. In de tweede plaats gaan we na in hoeverre de Spaanse vertaling deel uitmaakt van een ruimer maatschappelijk project. Opvallend daarin is het feit dat de auteur zelf in een voorwoord van de Spaanse uitgave iedereen bedankt die de vertaling heeft mogelijk gemaakt. Naast de tweetalige Chicano-bevolking in de V.S. richt deze vertaling zich op een ruimer doelpubliek: de hele Spaanstalige wereld en Mexico in het bijzonder. Ook voor de Mexicanen zijn de Chicano’s vaak een vergeten bevolkingsgroep. De vertaling naar het Spaans verklaart zich vanuit de noodzaak om ook buiten de V.S. gehoord te worden, maar wellicht ook vanuit het verlangen om de tekst te laten weerklinken in de taal van de Mexicaanse hoofdpersonages. Hierbij verwijzen we naar studies over getuigenisliteratuur in Latijns-Amerika (Randall 1992, Sklodowska 1992).
‘Antropoceen’ is een recente naam voor het tijdvak waar we ons nu in bevinden, het tijdperk waarin de mensheid als nooit tevoren zijn invloed op de aarde laat gelden, en wel met catastrofale gevolgen op planetaire schaal. Denk bijvoorbeeld aan de menselijke impact op het klimaat of de snelheid waarmee soorten thans uitsterven. Het begrip ‘Antropoceen’ werd gelanceerd binnen de natuurwetenschappen en roept daar al heel wat controverse op, maar omdat het over de mensheid gaat doen ook de menswetenschappen hun duit in het zakje. En de laatste jaren is de term deel gaan uitmaken van het bredere maatschappelijke, culturele en politieke debat over de richting van de samenleving. Het boek ‘Dwalen in het antropoceen’, van Nederlands huidige ‘denker des vaderlands’ René ten Bos  vormt de aanleiding tot deze bijdrage, waarbij we zijn filosofisch discours kaderen in het bredere debat over het Antropoceen.
die onmiddellijk na de faillietverklaring moeten worden ver-richt teneinde die voortzetting te verwezenlijken. In dat ver-band is niet relevant dat de pre-pack tevens de maximalisatie van de opbrengst van de overdracht voor alle schuldeisers van die onderneming beoogt. Noot Het stil faillissement na de Smallsteps-zaak: uit het oog, maar niet uit het hart Frederik De Leo 1 I. INLEIDING 1. Het stil faillissement: uit het oog, maar niet uit het hart-Wie Boek XX van het Wetboek economisch recht erop naleest 2 , merkt dat het voorgestelde stil faillissement volle-dig uit de wet verdwenen is. Het stil faillissement (de geschrapte art. XX.33-34 WER), dat één van de krachtlijnen was van het ontwerp van Boek XX WER, is nu niets meer dan een fossiel, vereeuwigd in de parlementaire voorberei-dingen 3. Hoewel het stil faillissement uit de wetteksten en daarmee uit het zicht verdwenen is (behalve voor de paleontoloog-jurist die een reis naar de parlementaire voorbereidingen onderneemt), is het niet uit ons hart. Het doel van het stil faillissement was immers nobel (of in de woorden van de Adv. Gen. MENGOZZI: "prijzenswaardig" 4). Volgens de par-lementaire voorbereidingen beoogde het stil faillissement in alle discretie en zonder publiciteit een echt faillissement voor te bereiden 5. Daartoe zou een precurator en rechter-commissaris worden aangesteld 6. Met dit stil faillissement wilde men de going concern-waarde van de onderneming die bij een faillissement door traagheid, reputatieschade en deal uncertainty vaak verloren gaat, zo veel mogelijk behou-den. Daar zullen-vergeef ons onze zelfzekerheid-zelfs de grootste criticasters weinig op tegen hebben. Een faillisse-ment beoogt nu eenmaal het vermogen van de gefailleerde op een zo efficiënt mogelijke wijze te gelde te maken. Waar-debehoud is daarbij van cruciaal belang. Hoe meer geld de curator kan verkrijgen voor het aanwezige actief (door bv. een verkoop in going concern i.t.t. een piecemeal-verkoop), hoe meer de schuldeisers van hun schuldvorderingen kunnen terug zien. Toch is het stil faillissement uit Boek XX WER verdwenen. De belangrijkste oorzaak daarvoor is het voorliggende arrest van het Hof van Justitie over de Nederlandse pre-pack-prak-tijk 7. Aangezien het Belgische wetsontwerp m.b.t. het stil faillissement gebaseerd was op de Nederlandse ontwerpwet-teksten m.b.t. de pre-pack 8 , betekende een halt voor de Nederlandse pre-pack-praktijk (de zgn. pre-packxit 9) ook een halt voor het Belgische stil faillissement. Hoewel voor-liggend arrest in de Nederlandse doctrine de nodige aandacht 1. Doctoraatsbursaal, Instituut voor Handels-en Insolventierecht, KULeuven, UHasselt. De auteur wenst enkele medeminnaars van het stil faillissement, met name Matthias E. STORME en Arie VAN HOE, te bedanken voor hun waardevolle inzichten over het geannoteerde arrest. 2.
De dood van Eurydice is een fijnbesnaarde en wetenschappelijk hoogstaande evocatie van het nihilistisch geïnspireerde denken over samenleving en cultuur op scharniermomenten in het 20e-eeuwse Europa. Het boek verkent daartoe de (grond)stemmingen die ten grondslag liggen aan de maatschappij- en cultuurkritische werken van de Duitstalige intellectuelen Georg Simmel, Arnold Gehlen en Theodor W. Adorno. Anders dan in de queeste van Orpheus na de tragische dood van zijn geliefde nimf Eurydice, spelen in dit boek niet de monsters van de Onderwereld een hoofdrol. Wel toont de auteur aan waarom onder meer de verbrokkeling van sociale instituties, tot het uiterste gedreven processen van arbeidsverdeling en de uitbouw van een zogenaamde cultuurindustrie het voortbestaan van een humanistisch cultuurbegrip tot in onze huidige 21e eeuw ernstig bemoeilijken. In De dood van Eurydice volgt Matthias Bunneghem een geheel eigen pad, geïnspireerd door hermeneutische onderzoeksmethoden en de essayistische stijl die de vroeg twintigste-eeuwse Duitstalige cultuursociologie kenmerkt. Deze werk- en denkvorm stimuleert en voedt theoretisch uitdiepende en waardegeladen gedachtewisselingen met tegenspelers zoals Ernst Cassirer, Franz Kafka, Peter Sloterdijk en Jürgen Habermas.
In wiens belang dient het bestuur van een vennootschap/boedel te handelen? Die ogenschijnlijke tweeledige vraag houdt menig jurist reeds ettelijke jaren bezig. Deze bijdrage doet een poging om die vraag te beantwoorden aan de hand van één moderne theorie, gedistilleerd uit de verscheidende theorieën zoals ze in de huidige juridische en (rechts)economische vennootschaps-en insolventiedoctrine bestaan. Na de vaststelling dat de juridisch-technische theorieën aan vervanging toe zijn, komen we via een normatieve en positieve rechtseconomische analyse tot een (nieuwe) dynamische uniforme theorie. Onderweg wordt ook een aanzet tot antwoord gegeven op de gerelateerde vraag wie zeggenschap dient te verkrijgen over het bestuur van de vennootschap/boedel. * E-mail: frederik.deleo@kuleuven.be. De auteur wenst prof. dr. Matthias E. Storme en de anonieme peer reviewers te bedanken voor hun waardevolle opmerkingen. De finale versie van deze bijdrage werd ingeleverd op 21 maart 2018. this jurisquare copy is licenced to KU Leuven-Faculteit Rechten-Bibliotheek
Het meerderheidsbeginsel creëert het risico dat meerderheidsaandeelhouders zich verrijken ten koste van de vennootschap. Het vereiste van goede trouw in de uitvoering van contracten verzacht dit agent-principaal probleem. De precieze gedragsnorm die de goede trouw aan aandeelhouders oplegt, wordt bepaald door de kwalificatie van het stemrecht. Deze bijdrage argumenteert dat het stemrecht een doelgebonden bevoegdheid is, die steeds in het vennootschapsbelang moet worden uitgeoefend. Aandeelhouders hebben bijgevolg een loyaliteitsplicht. Dat betekent dat zij hun eigen belang ondergeschikt moeten maken aan het vennootschapsbelang van zodra deze belangen met elkaar in conflict komen. In tegenstelling tot wat algemeen wordt aangenomen, verloopt een rechterlijke controle op de naleving van die plicht niet marginaal.
Nieuws, verspreid via kranten, internetbronnen, radio of televisie, vormt een belangrijke informatiebron over psychische aandoeningen, net als fictieboeken, films en andere entertainmentmedia (Sieff, 2003). Dit gegeven vormde de aanleiding voor een onderzoek naar de beeldvorming over psychische aandoeningen in de Belgische media, en naar alternatieve voorstellingswijzen die zouden kunnen zorgen voor een minder problematiserende blik. Het eindrapport van dat onderzoek (Van Gorp et al., 2017) maakt gewag van twaalf frames: gekristalliseerde denkkaders die telkens een logisch samenhangende definitie geven van psychische aandoeningen. Vijf van deze denkkaders zijn problematiserend van aard (en worden aangeduid als ‘frames’). De zeven resterende denkkaders zijn deproblematiserend (‘counterframes’). In een vorige editie van het Tijdschrift Klinische Psychologie, besprak Catthoor (2018) deze framinganalyse uitvoerig. In haar betoog keurde Catthoor onder meer het gebruik van de problematiserende frames uit het onderzoek af, en stelde ze zich vragen bij de effecten van framing. In deze repliek gaan twee van de auteurs van het framingrapport dieper in op deze stellingen.
In deze bijdrage wordt het resultaat van een eerste alomvattend onderzoek naar de bevoegdheidsverdeling tussen de algemene vergadering en de raad van bestuur in de NV in beknopte en vereenvoudigde vorm voorgesteld. De klemtoon ligt daarbij op de algemene principes die bij dat onderzoek naar voren zijn gekomen . Het eerste deel schetst een algemeen kader inzake de verdeling van beslissingsbevoegdheden tussen algemene vergadering en raad van bestuur en het tweede deel past dat toe op een aantal concrete bevoegdheden. Deel 3 onderzoekt het systeem van bevoegdheidstoewijzing (m.a.w. expliciet toegewezen versus residuaire bevoegdheden, maar daarnaast ook impliciete en inherente bevoegdheden), waarna deel 4 de verschillende vormen van samenwerking tussen de algemene vergadering en de raad van bestuur (zelfstandige versus gedeelde bevoegdheden, met bijzondere aandacht voor de machtiging, het exclusief initiatiefrecht en het vetorecht, en exclusieve versus concurrerende bevoegdheden) verduidelijkt. Tot slot stelt deel 5 de bevoegdheid van het bestuursorgaan tot voorbereiding en uitvoering van beslissingen van de algemene vergadering scherp. Telkens wordt ook kort verwezen naar het Ontwerp-WVV, zoals dat op 4 juni 2018 in de Kamer werd ingediend.
Op 2 november 1792 werd Philip Mertens in Antwerpen voor de zevende en laatste keer op de pijnbank gelegd. Hij stond terecht voor de moord op zijn buren en zijn bekentenis moest het sluitstuk vormen van de zaak tegen hem. Dat daarvoor een marteltuig werd ingezet, was in de late achttiende eeuw echter ongebruikelijk geworden. Medeleven en mensenrechten stonden in die tijd immers in hoog aanzien.
Dit is geen zelfhulpboek voor mensen die meer macht willen in het leven. Maar het helpt wel.

We willen graag controle over wat rond en met ons gebeurt. En dat kan. Want veel meer dan met zaken als geld of positie heeft macht te maken met de juiste mindset. In dit boek tonen Katalien Bollen en Tine Bergen hoe je invloed kan krijgen door te investeren in je veerkracht, zelfkennis en soft skills.

Met concrete verhalen focussen ze op de situatie thuis, op het werk en in de samenleving. Op al deze domeinen kunnen we ons geregeld machteloos voelen. Waarom lijkt het alsof je kind de baas is? Hoe kan het dat je vroegere soulmate nu het bloed van onder je nagels haalt? Wanneer begrijpt je baas dat je die job verdient? Hoe krijg je vat op die uitpuilende agenda? Waarom zou jij de fiets nemen als je buren altijd de auto kiezen? In wat voor wereld worden je kinderen groot?

Bij elke situatie geven de auteurs wetenschappelijk gebaseerd, praktisch inzicht in de processen die spelen en vooral veel handige tips die maken dat jij kan ingrijpen. Want we hebben maar één leven en dat is te kostbaar om het niet zelf te leiden
Wie regelt het zo dat mensen een oude schuld op hun schouders halen? Zo luidt de retorische vraag van de ik-figuur in de meesterlijke roman De mensengenezer (2017) van Koen Peeters. Van Aristoteles' Poetica tot op de divan van Freud draagt Oedipus het stempel van een onuitwisbare 'tragische fout'. In de zwart-witvoorstelling van de legende en volgens de logica van het 'onmenselijke' noodlot is raadseloplosser en redder Zwelvoet gedoemd om als monsterlijke overtreder en zondebok de aloude schuld op zich te nemen. De Griekse tragedie daarentegen laat zich vanuit literair-antropologisch perspectief lezen als de gedeeltelijke en onvolkomen ontmanteling van de mythische tweedeling en tegenstelling tussen Goed en Kwaad. Sophocles' Koning Oedipus is een whodunit rond de mysterieuze moord op Laius en de verbeten zoektocht naar de 'vele daders' (meervoud). Tegen de achtergrond van de Atheense 'poli-tiek' ensceneert de dramaturg de omslag van het wederkerige en onbeslisbare woordgeweld tussen de protagonisten naar Oedipus' unaniem bekrachtigde zelfbeschuldiging van vadermoord en incest als vreselijke voltrekking van het orakel. Vergelijkbare Bijbelverhalen onthullen de leugen van het zondebokmechanisme en de onschuld van het slachtoffer.
Waarom is het moeilijk om interactie- of relatieproblemen bespreekbaar te maken? Een interactie- of relatieprobleem veronderstelt dat er twee partijen zijn die beide een aandeel hebben in de kwaliteit van de relatie. Wanneer je vastloopt in een relatie met een leerling impliceert dit dat je als leerkracht daar een aandeel in hebt. Het is niet gemakkelijk om dat te onderkennen. Gemakkelijker is om relatieproblemen te zien als een gevolg van gedragsproblemen van de leerling. Gedragsproblemen zijn immers toe te schrijven aan kindkenmerken (“zij heeft ADHD”) of gezinskenmerken (“zijn ouders zijn niet streng genoeg”). Daarmee blijft het aandeel van de leerkracht in de interactieproblemen buiten beschouwing.
Overeenkomst – Ontbinding wegens wanprestatie – Gevolgen – Terugwerkende kracht – Contractuele bedingen die verder uitwerking krijgen
p. 421  Cour de Cassation 23/10/2017  
S. Jansen S. Stijns - Postcontractuele bedingen: overleven zij ook de retroactieve ontbinding van een contract?
In de afgelopen jaren brachten klokkenluiders heel wat zaken aan het licht die de krantenkoppen telkens weer domineerden, en dit zowel op internationaal niveau (bijv. inzake Cambridge Analytica, de Panama Papers, Wikileaks, de zaak Snowden, Swissleaks en Luxleaks) als op nationaal niveau (bijv. PubliFin, HaZoDi en de zaak Rudy Arnoudt). Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat de wetgevende activiteit aanzwelt op het gebied van klokkenluiden, te begrijpen als het bekendmaken van illegale, frauduleuze of immorele praktijken in publieke of private organisaties aan personen of entiteiten die daartegen actie kunnen ondernemen . In het financiële recht werd de toolbox van de FSMA en de Nationale Bank van België voor het opsporen van inbreuken in de instellingen waarop zij toezicht houden, aangerijkt met een klokkenluidersprocedure door de wetten van 31 juli 2017  en van 13 maart 2016  respectievelijk. Voorliggende bijdrage kadert beide procedures in hun historische, internationale en rechtseconomische context (deel 1), onderzoekt achtereenvolgens de procedure en de daarmee verbonden beschermingsmechanismen (delen 2 en 3), de keuze van de wetgever om klokkenluiders niet voor hun melding te belonen (deel 4) en de verhouding van de klokkenluidersprocedures bij de FSMA en de Nationale Bank tot interne meldprocedures binnen ondernemingen (deel 5).
Latijnse morfologie bevat een volledige bespreking van de verbuigingen en vervoegingen van het klassieke Latijn. Ook talrijke relevante uitzonderingen en bijzonderheden die in vele schoolboeken onvermeld blijven, komen aan bod. Bijzondere aandacht wordt besteed aan de ontwikkelingen in het postklassieke Latijn. 
Met een heldere opmaak en overzichtelijke tabellen is Latijnse morfologie een onmisbaar naslagwerk voor iedereen die met Latijnse teksten bezig is: docenten Latijn op alle niveaus, historici en andere onderzoekers, en geïnteresseerde lezers.
Lerarenopleiders staan voor de taak hun studenten voor te bereiden op de spanning tussen verandering en stabiliteit die het onderwijsveld typeert. Tijdens hun loopbaan worden leraren immers onontkoombaar geconfronteerd met onderwijsvernieuwingen. Op basis van eigen en internationaal onderzoek, analyseert de auteur het fenomeen onderwijsvernieuwing, dat hij omschrijft als “het proces van het doelgericht veranderen van onderwijsleerpraktijken of de condities die de vormgeving ervan bepalen, met de bedoeling het onderwijs en de vorming van de betrokken leerlingen of studenten te verbeteren.”
Achtereenvolgens bespreekt hij het praktijk- en proceskarakter van vernieuwingen, de centrale rol van betekenisgeving en normativiteit en de tijd-ruimtelijke context waarin ze altijd gesitueerd zijn. In de weerstand tegen vernieuwingen worden die verschillende elementen en hun samenhang concreter geïllustreerd. Concluderend stelt de auteur dat
leraren in hun implementatiepraktijken altijd een feitelijk antwoord geven op een welbepaalde reeks vragen: normatieve, politieke, strategische, creatieve, effectiviteits- en verklaringsvragen.
Vervolgens schetst de auteur hoe deze vragenreeks leidraad en structuur kan bieden voor de praktijk in de initiële lerarenopleiding. Hij breekt eerst een lans voor het reflectief modelleren door lerarenopleiders van hun eigen praktijk in het omgaan met vernieuwingen. 
Een volgende stap is het maken van gevalsanalyses van de  vernieuwingspraktijken van ervaren leerkrachten als een oefening in brede en diepe reflectie. Tenslotte bespreekt hij hoe de eigen vernieuwingspraktijk -bijvoorbeeld tijdens stages- studenten toelaat hun
inzicht te verdiepen. De concrete ervaring en kritische analyse van onzekerheid, onbehagen, loyaliteitsconflicten, bedoelde en onbedoelde neveneffecten…, vormen evenveel krachtige kansen om hun professionaliteit te ontwikkelen. Onderwijsvernieuwing blijft een
werkwoord.