clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
De laatste jaren is de noodzaak voor effectief risicomanagement, interne controle en transparante risicorapportering erg toegenomen. Reeds in 1987 vermeldde het AICPA-rapport1 dat aandeelhouders steeds meer informatie over de risico’s en onzekerheden in het jaarverslag wensten te zien (SCHRAND en ELLIOTT, 1998). Abraham en Cox (2007) beweren dat deze informatie beleggers kan helpen om het risicoprofiel en de marktwaarde van een onderneming te schatten. Dit is meer dan ooit belangrijk in deze tijden van financiële crisis. Voor ondernemingen kan risicorapportering leiden tot een meer accurate kapitaalkost (LINSLEY en SHRIVES, 2006; ABRAHAM en COX, 2007; ICAEW2, 1999a) en tot een verminderde kans op falen (BERETTA en BOZZOLAN, 2004; SOLOMON, SOLOMON, NORTN en JOSEPH, 2000). Het kan eveneens de efficiëntie, de kwaliteit en het imago naar kredietanalisten, aandeelhouders en klanten toe verbeteren (DE RIDDER, 2007). De Turnbull Guidance in het VK (ICAEW, 1999b) en het Jenkins Committee Report in de VS (AICPA, 1994) hebben het debat over de kwaliteit en de effectiviteit van risicorapportering versneld. Raden van bestuur en beleggers geven aan dat de Turnbull Guidance heeft geleid tot een verbetering in de algemene standaard van risicomanagement sinds 1999 (FRC3, 2005). Als antwoord op de ontwikkelingen in het VK en de VS hebben een aantal autoriteiten wereldwijd de voorschriften in verband met de rapportering van relevante, verstaanbare en toekomstgerichte risicoinformatie herbekeken. Als gevolg hiervan is risicorapportering tegenwoordig meer en meer een vereiste in kwartaal- en jaarverslagen. Ondanks deze groeiende aandacht voor risico’s en onzekerheden zijn er weinig studies beschikbaar omtrent risicorapportering en implicaties ervan. Verschillende auteurs formuleerden reeds eerder de vraag naar meer empirisch onderzoek naar risicorapportering (LINSLEY en SHRIVES, 2006; BERETTA en BOZZOLAN, 2004; SOLOMON et al., 2000; ICAEW, 1999a; SCHRAND en ELLIOTT, 1998). Het doel van deze studie is om profielen te bepalen van risicorapporterende ondernemingen op basis van een steekproef van grote en middelgrote Belgische beursgenoteerdebeursgenoteerde ondernemingen. De volgende paragraaf bespreekt risico in zijn verschillende vormen. De hypothesen worden geformuleerd in paragraaf 3 en in paragraaf 4 komen de empirische resultaten aan bod. Paragraaf 5 vat de belangrijkste conclusies samen.
Dit handboek behandelt de belangrijkste vraagstukken inzake ondernemingsfinanciering (corporate finance). Zowel het aantrekken van financiële middelen (de financieringsbeslissing) als het aanwenden ervan (de investeringsbeslissing) komen ruim aan bod. Daarnaast wordt aandacht besteed aan de waardering van diverse financiële instrumenten en het gebruik ervan bij het risicobeheer. Bijzondere aandacht wordt besteed aan recente tendenzen zoals het belang van corporate governance, het gebruik van reële opties, de opkomst van business angels en de aandacht voor aandeelhouderswaarde. Het boek heeft de juiste mix van theoretische onderbouw en praktische toepasbaarheid door het geheel te illustreren aan de hand van cijfervoorbeelden en resultaten van empirisch onderzoek. Het boek laat duidelijk zien hoe de diverse concepten gebruikt kunnen worden in het dagelijkse financieel beheer van ondernemingen. Tevens vindt de lezer talrijke literatuurreferenties die hem toelaten bepaalde aspecten verder uit te diepen. Het Handboek Financieel Beheer is een grondig, omvangrijk en tegelijk zeer toegankelijk basiswerk inzake ondernemingsfinanciering, waarin de lezer heel wat wegen en middelen worden aangereikt om waarde te creëren voor de onderneming. Het boek richt zich zowel tot (bedrijfs)economiestudenten van universiteiten en hogescholen als tot managers die de nodige kennis inzake financieel beheer willen verwerven of hun vroegere kennis wensen te actualiseren.
Deze stadsmonografie is een sociografische weergave van de economische en sociaal-culturele
situatie in Turnhout. Deze weergave gebeurt vanuit het oogpunt van de bewoners en de
gebruikers. We maken hierbij gebruik van cijfers, statistieken en indicatoren. Meestal zijn
deze gebaseerd op objectief meetbare omgevingsfactoren, maar soms zijn ook opinies en
belevingen opgenomen, zoals in de cijfers van de veiligheidsmonitor.
Turnhout wordt zowel doorheen de tekst als in de cijfergegevens vergeleken met Vlaanderen
in zijn geheel en met de groep van de dertien Vlaamse centrumsteden: Aalst, Antwerpen,
Brugge, Genk, Gent, Hasselt, Kortrijk, Leuven, Mechelen, Oostende, Roeselare, Sint-Niklaas
en Turnhout. Deze centrumsteden telden op 1 januari 2003 1.478.542 inwoners. Turnhout
neemt met zijn 39.235 inwoners 2,65% van het inwoneraantal van de centrumsteden voor
zijn rekening.
Behalve met Vlaanderen en de centrumsteden worden de cijfergegevens in de opgenomen
tabellen ook vergeleken met een stad met een gelijkaardig profiel. In het geval van Turnhout
is deze vergelijkingsstad Roeselare met zijn 55.140 inwoners.
De meeste opgenomen cijferreeksen beschouwen een periode van twaalf jaar: 1991-2002. Alle
cijfergegevens zijn samengevat rond kwaliteitstrefwoorden zoals bereikbaarheid, veiligheid
en leefbaarheid. Elk hoofdstuk draait rond een trefwoord en er wordt telkens nagegaan in
welke mate Turnhout aan deze kwaliteit beantwoordt. Hierna worden de thema’s die in deze
stadsmonografie aan bod zullen komen kort overlopen.
Deze monografie maakt deel uit van een reeks van 13 monografieën over de Vlaamse centrumsteden.
Een monografie geeft van een stad een samenhangend beeld en situeert haar ten
opzichte van de andere Vlaamse steden en ten opzichte van Vlaanderen in zijn totaliteit.
Diverse cijfers en statistieken worden gebundeld in één leesbaar document en de trends die
daarin vervat zitten, worden verduidelijkt via aangepaste grafieken, toelichtingen en synthetische
beschrijvende statistiek.
Deze reeks is een initiatief van de Vlaamse overheid en wordt aangeboden aan de betrokken
steden. De monografieën zijn bedoeld voor zowel beleidsmensen, investeerders, middenveld
als geïnteresseerde burgers.
Deze stadsmonografie is een sociografische weergave van de economische, fysieke en sociaalculturele
situatie in Aalst. Deze weergave gebeurt vanuit het oogpunt van de bewoners en de
gebruikers. We maken hierbij gebruik van cijfers, statistieken en indicatoren. Meestal zijn
deze gebaseerd op objectief meetbare omgevingsfactoren, maar soms zijn ook opinies en
belevingen opgenomen, zoals in de cijfers van de veiligheidsmonitor.
Aalst wordt zowel doorheen de tekst als in de cijfergegevens vergeleken met Vlaanderen in
zijn geheel en met de groep van de dertien Vlaamse centrumsteden: Aalst, Antwerpen,
Brugge, Genk, Gent, Hasselt, Kortrijk, Leuven, Mechelen, Oostende, Roeselare, Sint-Niklaas
en Turnhout. Deze centrumsteden telden op 1 januari 2003 1.478.542 inwoners. Aalst neemt
met zijn 76.779 inwoners 5,19% van het inwoneraantal van de centrumsteden voor zijn rekening.
Aalst neemt hiermee dan ook de twaalfde plaats in op een ranglijst van de grootste steden
van België.
Behalve met Vlaanderen en de centrumsteden worden de cijfergegevens in de opgenomen
tabellen ook vergeleken met een stad met een vergelijkbaar profiel. In het geval van Aalst is
deze vergelijkingsstad Sint-Niklaas met zijn 68.663 inwoners. Sint-Niklaas is de 20e grootste
stad in België.
De meeste opgenomen cijferreeksen beschouwen een periode van twaalf jaar: 1991-2002. Alle
cijfergegevens zijn samengevat rond kwaliteitstrefwoorden zoals bereikbaarheid, veiligheid
en leefbaarheid. Elk hoofdstuk draait rond een trefwoord en wij stellen ons telkens de vraag
in welke mate Aalst aan deze kwaliteit beantwoordt. Wij overlopen hierna kort de thema’s
die in deze stadsmonografie aan bod zullen komen.
Deze monografie maakt deel uit van een reeks van 13 monografieën over de Vlaamse centrumsteden.
Een monografie geeft van een stad een samenhangend beeld en situeert haar ten
opzichte van de andere Vlaamse steden en ten opzichte van Vlaanderen in zijn totaliteit.
Diverse cijfers en statistieken worden gebundeld in één leesbaar document en de trends die
daarin vervat zitten, worden verduidelijkt via aangepaste grafieken, toelichtingen en synthetische
beschrijvende statistiek.
Deze reeks is een initiatief van de Vlaamse overheid en wordt aangeboden aan de betrokken
steden. De monografieën zijn bedoeld voor zowel beleidsmensen, investeerders, middenveld
als geïnteresseerde burgers.
Deze stadsmonografie is een cartografische en sociografische weergave van de economische,
fysische en sociaal-culturele situatie van Leuven. Deze weergave gebeurt vanuit het oogpunt
van de bewoners en de gebruikers. We maken hierbij gebruik van cijfers, statistieken en indicatoren.
Meestal zijn deze gebaseerd op objectief meetbare omgevingsfactoren. Maar soms
zijn ook meningen, opinies en belevingen opgenomen.
Leuven wordt zowel doorheen de tekst als in de cijfergegevens steeds vergeleken met
Vlaanderen in zijn geheel en met de groep van de dertien Vlaamse centrumsteden: Aalst,
Antwerpen, Brugge, Genk, Gent, Hasselt, Kortrijk, Leuven, Mechelen, Oostende, Roeselare,
Sint-Niklaas en Turnhout. Deze centrumsteden telden op 1 januari 2002 1.469.275 inwoners.
Leuven neemt met zijn inwonersaantal van 89.152 inwoners 6,1% van het inwonersaantal
van de centrumsteden voor zijn rekening.
Behalve met Vlaanderen en de centrumsteden worden de cijfergegevens van Leuven in de
opgenomen tabellen ook vergeleken met een naburige stad. In het geval van Leuven is deze
vergelijkingsstad de stad Mechelen met 75.946 inwoners. Om de leesbaarheid van de tekst te
bevorderen is deze vergelijking echter niet in de tekst opgenomen.
Alle cijfergegevens zijn samengevat rond kwaliteitstrefwoorden zoals bereikbaarheid, veiligheid
en leefbaarheid. Elk hoofdstuk draait rond zo’n trefwoord en wij stellen ons telkens
de vraag in welke mate Leuven aan deze kwaliteit beantwoordt. Wij overlopen nu kort de
thema’s die in deze stadsmonografie aan bod zullen komen.
Deze stadsmonografie is een cartografische en sociografische weergave van de economische,
fysische en sociaal-culturele situatie van Genk. Deze weergave gebeurt vanuit het oogpunt van de bewoners en de gebruikers. We maken hierbij gebruik van cijfers, statistieken en indicatoren. Meestal zijn deze gebaseerd op objectief meetbare omgevingsfactoren. Maar soms zijn ook meningen, opinies en belevingen opgenomen.
Genk wordt zowel doorheen de tekst als in de cijfergegevens steeds vergeleken met
Vlaanderen in zijn geheel en met de groep van de dertien Vlaamse centrumsteden: Aalst,
Antwerpen, Brugge, Genk, Gent, Hasselt, Kortrijk, Leuven, Mechelen, Oostende, Roeselare, Sint-Niklaas en Turnhout. Deze centrumsteden telden op 1 januari 2002 1.469.275 inwoners. Genk neemt met zijn inwonersaantal van 62.949 inwoners 4,3% van het inwonersaantal van de centrumsteden voor zijn rekening. Behalve met Vlaanderen en de centrumsteden worden de cijfergegevens van Genk in de opgenomen tabellen ook vergeleken met een naburige stad. In het geval van Genk is deze vergelijkingsstad
buurgemeente Hasselt met haar 68.771 inwoners. Om de leesbaarheid van de tekst
te bevorderen is deze vergelijking echter niet in de tekst opgenomen. De meeste opgenomen cijferreeksen beschouwen een periode van tien jaar: 1991–2000.
Wanneer de periode waarover gegevens beschikbaar zijn korter is, wordt dit vermeld in de tekst. Recentere gegevens zijn echter ook opgenomen. Alle cijfergegevens zijn samengevat rond kwaliteitstrefwoorden zoals bereikbaarheid, veiligheid en leefbaarheid. Elk hoofdstuk draait rond zo’n trefwoord en wij stellen ons telkens de vraag in welke mate Genk aan deze kwaliteit beantwoordt. Wij overlopen nu kort de thema’s die in deze stadsmonografie aan bod zullen komen.
Veiligheid en leefbaarheid staan hoog op de politiek en maatschappelijke agenda. Maar de lokale beleidsmakers beschikken slechts over beperkte gegevens om hun beleid op te baseren. ook de politie kampt met een tekort aan informatie. Ze moet zich dienstverlenend opstellen en rekening houden met de behoeften en verwachtingen van de (potentiële) afnemers van de politiezorg. Maar wat zijn de behoeften, verwachtingen en suggesties van de bevolking?
Uit de eerste evaluaties van de implementatie van het gemeenschapsgerichte politiemodel en van de zonale veiligheidsplannen blijkt dat er onvoldoende instrumenten beschikbaar zijn om de verwachtingen van de bevolking op zonaal of gemeentelijk niveau in kaart te brengen. Daarom ontwikkelden Maarten Van Craen en Johan Ackaert (Universiteit Hasselt) in samenwerking met de provincie Limburg en een aantal zonechefs de Veiligheidsscan. Dit instrument is een hulpmiddel voor politieke bestuurders en zonechefs om op het gemeentelijke of zonale niveau een doordacht leefbaarheids- en veiligheidsbeleid uit te tekenen. In dit boek stellen de onderzoekers de Veiligheidsscan voor en presenteren ze hun eerste resultaten.
Inleiding: De Medische Centra voor Huisartsen (MCH), opgericht door huisartsen, zijn poliklinieken waar patiënten specialistische zorgen kunnen krijgen na verplichte verwijzing door een huisarts. Het bestuur van deze centra ligt in handen van huisartsen. Het doel van deze studie was om overeenkomsten en verschilpunten van deze centra te onderzoeken. 
Methoden: Beschrijvende studie op basis van een gestructureerde vragenlijst door éénzelfde persoon afgenomen. 
Resultaten: Acht van de negen centra zijn een Coöperatieve Vennootschap met Beperkte Aansprakelijkheid (CVBA). Slechts één MCH is een Vereniging Zonder Winstoogmerk (VZW). De aandelen van de vennootschap kunnen enkel door de huisartsen aangekocht worden. In de meeste centra zijn de courante specialismen aanwezig. De specialisten werken als zelfstandigen in het centrum. De inning van de honoraria gebeurt centraal. Welke specialist aangeworven wordt, wordt beslist door de huisartsvennoten. De centra maken winst, dewelke wordt aangewend om reserves aan te leggen of om te reïnvesteren. 
Conclusie: Verdere studies lijken nuttig om het effect van dergelijke centra op de gezondheidszorg te analyseren.
Het proefschrift van dr. Nerée Claes tracht een antwoord
te geven op de vraag wat de huidige kwaliteit van het anticoagulantiabeleid
is in de Vlaamse huisartsenpraktijk
en hoe die door verschillende educatieve en/of ondersteunende
interventies kan worden verbeterd. Haar proefschrift
wordt hier besproken door Marc Van Nuland en
Annick Dermine, redactieleden van Huisarts Nu. Dr. Claes
kreeg de kans om hierop een antwoord te formuleren.
Grotegroepsinterventies (Large Group Interventions, oftewel LGI's) winnen de laatste jaren aan populariteit als een versneller van het proces tijdens trajecten van organisatieverandering. Ondersteund door veelal commercieel getinte literatuur die louter beschrijvend van aard is, krijgen LGI's vaak het karakter van een 'hype' in organisaties. In deze bijdrage worden cruciale succesvoorwaarden en valkuilen van LGI's besproken. Dit gebeurt aan de hand van een praktijkverhaal in een zorginstelling waarin diverse hoeken en lagen van de organisatie uitgebreid aan het woord komen. Belangrijkste conclusie is dat een LGI 'ingebed' dient te zijn in een globaal veranderingstraject en de LGI 'geassembleerd' dient te worden aan andere verander- en dagdagelijkse praktijken.
Dit artikel focust op de gezagsrelatie van de burgemeester t.a.v. de lokale politie. Door toedoen van de herstructurering van de politie op twee niveaus is de lokale politie gevat in een proces van functionele en territoriale schaalvergroting. Dit heeft implicaties voor het optreden van de burgemeester als hoofd van de administratieve politie en als hoofd van het politiekorps. Dit artikel benadrukt dat sturing van politiekorpsen niet enkel een politico-bureacratische dimensie vertoont, maar ook raakpunten heeft maatschappelijke participatie en nieuwe types van burgerschap.
Dit boek analyseert vanuit verschillende invalshoeken het specifiek karakter van de lokale politiek. Dit komt o.m. tot uiting in de hogere participatie van inwoners en specifieke verschilpunten in het lokale politieke landschap vergeleken met het nationale. Specifiek aan het lokaal politiek bedrijf is ook de wijze waarop het uitvoerend bestuur wordt gevormd en de socio-demografische samenstelling van het politiek personeel. Niettemin zijn er duidelijk raakpunten tussen het lokale en nationale niveau. Dit komt o.m. tot uiting in de cumulatiegraad.
In de jaren negentig van de vorige eeuw definieerde het grootste deel van de burgemeesters zichzelf als de vertrouwenspersoon van de inwoners. Gedeeltelijk correspondeerde dit met het toen dominante beeld van de burger als klant. Dit artikel wijst op sporen van verandering in dit rolgedrag waarbij de nadruk meer komt te liggen op beleidsontwikkeling en op het stroomlijnen van interacties met inwoners op meer gestructureerde kanalen.
De prestaties van allochtone jongeren op onze Vlaamse scholen zijn problematisch. Wat betekent dit voor hun welbevinden? In welke mate voelen zij zich thuis op school? Wie wel en wie niet? Wat maakt het verschil? Het land van herkomst, de migratiegeschiedenis, de taal, de betrokkenheid van de ouders of de school zelf misschien? Op basis van gegevens van 7087 leerlingen uit 8 Limburgse scholen wordt in dit boek naar antwoorden gezocht.
Het debat over integratie wordt vaak gevoerd in termen van 'wij' en 'zij'. Maar hoe groot de sociaal-culturele afstand tussen autochtonen en allochtonen is, werd in Vlaanderen nog nooit uitgebreid onderzocht. Hoeveel contact hebben autochtonen en allochtonen met elkaar? Hoeveel vertrouwen hebben ze in de overheid? Voelen allochtonen zich alleen Turk of Marokkaan, of ook Belg? Vinden autochtonen andere waarden belangrijk dan allochtonen? Welk beeld hebben ze van elkaar ontwikkeld? Zonder een antwoord op deze vragen is een echt debat niet mogelijk.

Daarom organiseerden Maarten Van Craen, Kris Vancluysen en Johan Ackaert (Universiteit Hasselt - Steunpunt Gelijkekansenbeleid) een grootschalig onderzoek bij Turkse allochtonen, Marokkaanse allochtonen en autochtonen uit minder welstellende buurten. De resultaten maken duidelijk dat integratie geen zwart-wit verhaal is, maar een palet met vele schakeringen. Op het vlak van taalkennis, sociaal kapitaal, waardeoriëntaties, identiteitsbeleving, beeldvorming, discriminatie en vertrouwen is de afstand tussen de drie etnisch-culturele groepen verre van identiek. Dit boek is dan ook een onmisbaar werk voor iedereen die inzicht wil krijgen in het proces van sociaal-culturele integratie.
Door de vergrijzing en ontgroening wordt het steeds belangrijker om alle aanwezige – en dus ook allochtone – talent optimaal in te zetten. Hoe groot is dit talent? Wie studeert af in Limburg? Waar gaan zij aan de slag? Dit boek brengt de arbeidsmarktpositie van pas afgestudeerde hooggeschoolde allochtonen in Limburg in kaart. Het onderzoek peilt naar moeilijkheden bij de instroom op de arbeidsmarkt en de doorstroom naar hogere functies. Alle resultaten worden vergeleken met een controlegroep autochtonen.
Het 7-S diversiteitsinstrument wordt met zijn toepassing in de Stad Hasselt besproken. Aan de hand van een reeks vragen  wordt in 7 organisatie-elementen (strategie, structuur, systemen, significante waarden, staf, sleutelvaardigheden en stijl)  nagegaan  in welke mate het diversiteitsbeleid geïntegreerd is en worden er telkens werkpunten geformuleerd.
Het 7-S diversiteitsinstrument wordt met zijn toepassing in Sodexo besproken. Aan de hand van vragen  worden 7 organisatie-elementen (strategie, structuur, systemen, significante waarden, staf, sleutelvaardigheden en stijl) onder de loep genomen om na te gaan  in welke mate het diversiteitsbeleid geïntegreerd is in het organisatiebeleid. Er worden werkpunten geformuleerd.
Hoeveel contact hebben autochtonen en allochtonen met elkaar? In welke mate verschillen hun waardeoriëntaties? En welke impact hebben die factoren op de wederzijdse beeldvorming, discriminatiegevoelens en het vertrouwen in de overheid? Om op die vragen een antwoord te kunnen geven, trokken Kris Vancluysen, Maarten Van Craen en Johan Ackaert (Universiteit Hasselt) naar Antwerpen, Gent en Genk. Daar interviewden ze 960 inwoners van Turkse, Marokkaanse en Vlaamse afkomst. Op basis van deze informatie analyseren de onderzoekers in dit rapport hoe autochtonen en allochtonen het samenleven in Vlaanderen ervaren.
Verschillende groepen in onze samenleving wachten of hebben al decennia op (meer) gelijke kansen gewacht. Zij waren en zijn vragende partij voor meer gelijkheid en meer gelijke kansen ten aanzien van de dominantere groepen. In de loop der jaren werd vaak deels tegemoet gekomen aan bepaalde eisen van deze groepen. Verschuivingen in eisen en beleidsintenties maar ook in de maatschappelijke opvattingen over gelijke kansen tekenden deze evoluties.

In dit tweede jaarboek van het Steunpunt Gelijkekansenbeleid pogen we een antwoord te geven op welke gelijke kansen-maatregelen sommige groepen wachten en hoe lang. Een aantal actuele ontwikkelingen bewijzen dat we stap voor stap verder komen met het bereiken van gelijke kansen.
Er zijn een aantal, soms kleine, soms grote, mijlpalen bereikt voor bepaalde doelgroepen met name vrouwen, allochtonen en nieuwkomers, ouderen en holebi's . Waar jaren op werd gewacht, lijkt nu opeens gerealiseerd te zijn.
Toch dienen ook deze 'mijlpalen' met de nodige kritische ingesteldheid beschouwd te worden. Uit de bijdragen van dit jaarboek blijkt bijvoorbeeld dat de gerealiseerde verwezenlijkingen niet altijd even gunstig zijn voor alle sociale groepen en dat beleidsmaatregelen niet altijd even efficiënt blijken te zijn.
Deel I GENDERMONITOR VOOR HET ONDERWIJS zoomt in op de
indicatoren die voor gender in het onderwijs geformuleerd kunnen
worden. Na een korte probleemstelling worden de indicatoren
achtereenvolgens gepresenteerd en geduid. Op basis van de nota
die de voorstellen bevat van de Vlaamse minister voor onderwijs
Vandebroucke om zijn doelstellingen voor OCM te realiseren, komen
we tot de volgende groepen indicatoren: groep 1: horizontale en
verticale segregatie bij de schoolpopulatie; groep 2: horizontale en
verticale segregatie bij het personeel; en groep 3: participatie van
vrouwen en mannen in de schoolraden, participatieraden en ouderraden.
Aan groep 2 hebben wij de participatie van vrouwen en mannen
in de raden van bestuur, adviesraden en directiecomités van de
Vlaamse instellingen voor hoger onderwijs toegevoegd. Voor de
derde groep ontbreken jammer genoeg registratiegegevens.

Deel II MET EEN GENDERBRIL KIJKEN NAAR ONDERWIJSONDERZOEK
gaat na hoe gendermechanismen en genderstereotiepen
doorwerken in de onderwijssetting. We geven inleidend de
relatie tussen genderstudies en onderwijskunde aan, waarna we
de verschillen tussen jongens en meisjes in schoolloopbanen en
prestaties bespreken. Vervolgens geven we ruim aandacht aan de
verschillende verklaringsmodellen voor deze verschillen: de psychometrische,
biologische, psychologische, sociale en onderwijskundige
factoren. We sluiten af met het kort aanstippen van enkele ideeën
om de ‘gender gap’ in het onderwijs te overbruggen.
Van 737 patiënten die werden behandeld met orale anticoagulantia werden in deze retrospectieve analyse de INRwaarden bepaald. Omdat behandeling met orale anticoagulantia bepaalde risico’s inhoudt, wilde men het verband nagaan tussen het optreden van incidenten en het voorkomen van perifeer vasculaire aandoeningen. Uit de proportie van de tijd dat de INR-waarden binnen de vooraf bepaalde therapeutische range vielen, bleek er grote variantie te bestaan tussen de verschillende huisartsenpraktijken. En dit terwijl met de toenemende vergrijzing orale anticoagulatietherapie meer aandacht verdient.