clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In dit doctoraat wordt de maat genomen van de snelheid waarmee organisaties veranderen. De managementliteratuur laat er geen twijfel over bestaan. Organisaties opereren in een turbulente omgeving en reageren door voortdurend te veranderen. Dat argument wordt in de ‘De draaglijke traagheid van het management’ kritisch onderzocht. Er wordt onderzocht hoe organisaties het ‘make it or buy it’-vraagstuk aanpakken. Stoten bedrijven in versneld tempo procesdelen af? Neen, zo blijkt. Ook de aangekondigde opmars van de nieuwe productieconcepten zet zich niet door. Drastische, integrale organisatievernieuwing wordt zelden opgemerkt. Organisaties laten zich inspireren door het Japanse ‘lean production’ en proeven slechts zelden van Europese alternatieven zoals de moderne sociotechniek. De filosofie van ‘lean production’ is dat de productiviteit verhoogd kan worden, niet door sneller maar door slimmer te werken. Diezelfde traagheid manifesteert zich in het personeelsbeleid. Een volwaardig human resources management lijkt nog ver weg. De resultaten die in dit doctoraat gepresenteerd worden, lijken wel een provocatie aan het adres van de normatieve literatuur omtrent organisatieverandering. Daartoe worden verschillende disciplines en invalshoeken gecombineerd. Tal van moderne managementtechnieken en -theorieën komen aan bod. Betreft het ISO-certificering, integrale kwaliteitszorg, ERP-paketten, assessment centers of de invoering van teamwerk, deze managementinstrumenten worden nooit encyclopedisch benaderd. Ze worden steeds bekeken vanuit de context van moeizaam veranderende organisaties. Dat maakt deze studie zo geschikt voor wie zich los van alle slogans wil vergewissen van de situatie op het terrein. De productie- en personeelsmanager, de vakbondsvertegenwoordiger, consultants en studenten die een kritische kijk willen nemen achter de schermen van hedendaagse organisaties worden met dit werk een prima gids aangereikt. Een gids die lijnrecht ingaat tegen de holle slogans die alleen maar totale verandering prediken.
De afgelopen jaren is de prevalentie van overgewicht en obesitas bij zowel volwassenen als kinderen wereldwijd snel toegenomen. Uit een studie uitgevoerd bij Vlaamse kinderen is gebleken dat 1 kind op 7 in de leeftijdsgroep van 9 tot 10 jarigen te kampen heeft met overgewicht. Daarnaast werd bij deze kinderen aangetoond dat overgewicht geassocieerd was met levensstijlgedragingen betreffende lichaamsbeweging, mediagebruik en voeding.
Ondanks de overvloed aan (wetenschappelijke) argumenten die pleiten voor een actieve en gezonde levensstijl (nl. een positieve invloed op het fysiek, mentaal en sociaal welbevinden), blijkt een preventief gezondheidsgedrag nog niet echt ingeburgerd te zijn. Meer dan vroeger hebben jongeren de keuze om bewegingsactiviteiten te vervangen door een sedentaire vrijetijdsbesteding (internet, TV, computer games) en mondt uit in een toenemende inactieve en ongezonde leefgewoonte. Scholen moeten kinderen kennis, inzichten, vaardigheden en attitudes bijbrengen in het kader van gezondheid. Dat staat zo in de ontwikkelingsdoelen en eindtermen. De huidige aanpak op school slaagt er echter onvoldoende in deze unieke missie te realiseren. Vandaar de overheidsoproep om een duurzaam gezondheidsbeleid op school uit te stippelen. Deze tekst wenst een referentiekader te schetsen met betrekking tot de (sleutel)rol die het vakgebied lichamelijke opvoeding kan (moet) vervullen binnen het gezondheidsbeleid op school.
Ondanks de overvloed aan (wetenschappelijke) argumenten die pleiten voor een actieve en gezonde levensstijl (nl. een positieve invloed op het fysiek, mentaal en sociaal welbevinden), blijkt een preventief gezondheidsgedrag nog niet echt ingeburgerd te zijn. Meer dan vroeger hebben jongeren de keuze om bewegingsactiviteiten te vervangen door een sedentaire vrijetijdsbesteding (internet, TV, computer games) en mondt uit in een toenemende inactieve en ongezonde leefgewoonte. Scholen moeten kinderen kennis, inzichten, vaardigheden en attitudes bijbrengen in het kader van gezondheid. Dat staat zo in de ontwikkelingsdoelen en eindtermen. De huidige aanpak op school slaagt er echter onvoldoende in deze unieke missie te realiseren. Vandaar de overheidsoproep om een duurzaam gezondheidsbeleid op school uit te stippelen. Deze tekst wenst een referentiekader te schetsen met betrekking tot de sleutelrol die het vakgebied lichamelijke opvoeding moet vervullen binnen het gezondheidsbeleid op school.
In dit rapport brengen we verslag uit van een zoektocht naar een uniforme gebruikersbijdrage voor de poetsdiensten in Vlaanderen. Momenteel zijn de poetsdiensten vrij om een eigen bijdrageregeling voor hun gebruikers op te stellen. Dit leidt tot een situatie waarbij een zelfde persoon afhankelijk van de poetsdienst waarop hij beroep doet een verschillende bijdrage moet betalen. De overheid stuurt aan op een uniforme regeling voor alle diensten. Deze zal ongetwijfeld de transparantie en gebruiksvriendelijkheid voor de cliënt ten goede komen. <br><br> Op basis van de theorie omtrent bijdrageregelingen, de systemen in de andere Europese landen en een empirische beschrijving van de situatie in Vlaanderen, formuleren we voorstellen voor een uniforme regeling. Deze voorstellen kwamen er met behulp van aanbevelingen van een stuurgroep. Het eindrapport biedt in zekere mate een reflectie van de gevoerde discussie in deze stuurgroep.
In dit rapport onderzochten we in opdracht van het OCMW van Grimbergen of er in de gemeente nood is aan een kinderdagverblijf voor kindjes tussen 0 en 3 jaar. Pertinente vragen daarbij zijn: Welke zijn de knelpunten in de huidige oplossingen? Hoe staan de inwoners tegenover een aanbod door de gemeente op het vlak van kinderopvang en aan welke voorwaarden moet dit kinderdagverblijf voldoen? Wanneer zou men gebruik maken van het kinderdagverblijf? Hiervoor werd het huidig aanbod aan kinderopvang in Grimbergen en de omringende gemeentes onder de loep genomen. Daarnaast werd via een schriftelijke enquête bij 400 jonge ouders uit de gemeente gepeild naar hun interesse voor een dergelijk initiatief. Op basis van dit behoefteonderzoek concludeerden we dat er in Grimbergen zeker vraag is naar een kinderdagverblijf. <br><br> In het tweede luik van het onderzoek schatten we de benodigde capaciteit van dit kinderdagverblijf en bekijken we de financiële haalbaarheid ervan. Voor dit laatste werd een berekening gemaakt van de kostprijs bij opstart van het kinderdagverblijf en de jaarlijkse inbreng die nodig is vanuit het OCMW/de gemeente ervan uitgaand dat het kinderdagverblijf geen subsidies ontvangt van Kind en Gezin.
In uitvoering van de Ministerraad van 16 en 17 januari 2004 in Gembloux belastte de Minister van Sociale zaken en Volksgezondheid de Federale Overheidsdienst Sociale zekerheid met het opmaken van een studierapport over de impact van de vergrijzing op de gezondheidszorg en meer specifiek de ouderenzorg. De studie moest dienstig zijn voor het lanceren van een maatschappelijk debat over de gevolgen van de vergrijzing.<br><br> In uitvoering van deze beslissing heeft de Federale overheidsdienst Sociale Zekerheid aan het Hoger Instituut voor de Arbeid van de Katholieke Universiteit van Leuven en Socio Economie de la santé van de Université catholique de Louvain de opdracht gegeven om een haalbaarheidsstudie uit te voeren omtrent welke informatie beschikbaar is voor dit debat in België. De studie verzamelde finaal zowel secundair als origineel informatiemateriaal, gaf daaraan een eigen interpretatie en duiding en voegde er beleidsaanbeveling aan toe. In de beleidscyclus riskeert de impact van de vergrijzing op de zorg en meer specifiek de ouderenzorg zich pas op het allerlaatste moment te stellen, met name wanneer de babyboomers hoogbejaard zullen zijn en er een aanzienlijke toename van de zorg nodig is. Deze studie illustreert dat het debat reeds nu kan en moet gevoerd worden.<br><br> Een uitgebreide synthese van dit onderzoek is beschikbaar op deze pagina.<br><br> Het <a href="http://www.hiva.be/publicatie_detail.php?id=2770&option=detail">basisrapport</a> (685 blz.) is ook beschikbaar op de HIVA-site en op de sites van het SESA en de FOD Sociale Zekerheid.<br><br> Op 25 mei 2005 wordt aan dit onderzoek ook een studiedag gewijd, georganiseerd door de FOD Sociale Zekerheid. Met deze ruime bekendmaking van de resultaten wenst de overheid dit maatschappelijke debat nu reeds te versnellen.
Vlaanderen wil een meersporenbeleid voeren in de kinderopvang. Dit houdt in dat diverse initiatiefnemers zoals vzw’s, lokale besturen, onthaalouders en ook zelfstandigen een rol kunnen opnemen. Minicrèches zijn private initiatieven voor dagopvang of buitenschoolse opvang met minstens 8 en maximaal 22 kinderen. Er zijn er 637 in Vlaanderen en Brussel. Ze zijn samen goed voor 9600 kinderopvangplaatsen of ongeveer een tiende van het formele aanbod.<br><br> De laatste jaren ervaart Kind en Gezin dat veel minicrèches het moeilijk hebben om te overleven. Het onderzoek wenst in eerste instantie de bestaande problemen te objectiveren en te kwantificeren. Hoe organiseert men zich? In welke statuten werken de personeelsleden?<br><br> Zijn de inkomsten toereikend? In tweede instantie wordt nagegaan welke de voorwaarden zijn om de leefbaarheid te garanderen. Moet de regelgeving aangepast worden? Hoe kan de sector beter ondersteund worden? Wat is de impact van het recente beleid in verband met andere marktspelers (onthaalgezinnen en het nieuwe statuut, budgettaire beperkingen voor de gesubsidieerde opvang, …)?
In de kinderopvang in Vlaanderen zijn een 200-tal diensten voor opvanggezinnen actief. Diensten bieden via de aangesloten opvanggezinnen gezinsopvang aan: ze selecteren de gezinnen, begeleiden ze, zien toe op de werking en treden sedert kort ook op als ‘fictieve’ werkgever i.v.m. het nieuwe sociaal statuut van de onthaalouders. Ze worden georganiseerd door lagere openbare besturen (OCMW’s of gemeente- of stadsbesturen), instellingen van openbaar nut en verenigingen zonder winstoogmerk. Ze zijn goed voor ongeveer 1/3 van de formele opvangcapaciteit in Vlaanderen. <br> Sinds enige tijd komen er signalen vanuit het werkveld i.v.m. een te hoge werkdruk. Onder meer de omvang van de administratieve opdrachten, de toegenomen taken i.f.v. de blijvende werving van onthaalouders en de snel veranderende wetgeving worden hierbij als oorzaken aangehaald. Er wordt gesteld dat de werkdruk recent nog toenam door de invoering van het sociaal statuut en de implementatie van het kwaliteitsdecreet. <br> Het onderzoek wilde deze klachten objectiveren en peilen naar de redenen en de achtergronden ervan. Is de werkdruk effectief te hoog? Hoe komt die werkdruk tot stand? Is de belasting te hoog (in termen van werkvolume, complexiteit of discontinuïteit van de regelgeving, management van de onthaalouders, …) en / of is de belastbaarheid te laag (in termen van voorziene personeelskader, arbeidsorganisatie, opleiding van het personeel, …)? In tweede instantie wordt nagegaan onder welke voorwaarden de werkdruk beheersbaar kan gehouden worden.
Deze publicatie bevat de voorbereidende documenten en de resultaten van het VVI-congres van januari 2001 over het woon- en zorgcentrum of het rusthuis van de toekomst. Dit nieuwe concept werd sinds april 2000 onder de titel ‘Vlaams Zilver’ gelanceerd door het VVI (Caritas Verbond der Verzorgingsinstellingen). Kenmerkend voor dit concept is dat de institutionele zorg evolueert naar een open voorziening voor ouderen, met tal van nieuwe zorgvormen geënt op de basisvoorzieningen, betere woonkwaliteit, betere omkadering en financiering en betere integratie in het overige zorglandschap, waarmee steeds meer en beter zou dienen samengewerkt te worden. Van mei 2000 tot januari 2001 werd onder de wetenschappelijke leiding van Jozef Pacolet en Georges Hedebouw in vier VVI - werkgroepen dit concept verder uitgediept, dit ter voorbereiding van het VVI-congres op 25 en 26 januari 2001. Zorgproces, zorgomgeving, personeelsaspecten en financieringsbehoeften kwamen aan bod in de voorbereidende werkzaamheden en het congres zelf in wat uitgroeide tot een dialoog tussen de rusthuissector zelf, de ouderen, de overige spelers in de ouderenzorg en de zorgsector in Vlaanderen en nationaal, de wetenschappelijke wereld en tenslotte het beleid op Vlaams niveau en nationaal niveau.
De Federale overheidsdienst Volksgezondheid, Veiligheid van de Voedselketen en Leefmilieu wenst de werkzaamheden van de Planningcommissie Medisch Aanbod aan te vullen met een Wetenschappelijke werkgroep die in samenwerking met de Planningcel hun planningmodel verder verfijnt. Hiervoor werd een samenwerkingsovereenkomst afgesloten met het Hoger Instituut voor de Arbeid van de K.U.Leuven en Socio Economie de la Santé van de UCL.<br><br> In een eerste rapport brengen de équipes verslag uit over de resultaten van de eerste fase van dit samenwerkingsproject: een optimaal planningtraject en planningprocedure; de ‘state of the art’ van de planningmethoden in het buitenland en in België; aanbevelingen voor een verdere verbetering van het bestaande planningmodel van de Planningcel, zowel wat betreft de vraag als het aanbod.<br><br> Alhoewel de opdracht oorspronkelijk beperkt werd tot artsen en verpleegkundigen is zij in de loop van de werkzaamheden uitgebreid tot kinesitherapeuten en tandartsen. In de volgende fasen zullen afzonderlijke planningresultaten voor deze beroepsgroepen met behulp van de geactualiseerde planningmodellen worden gerapporteerd.<br><br> In dit syntheserapport worden de voornaamste resultaten beknopt weergegeven.<br><br> Het uitgebreid onderzoeksrapport kan u vinden via: <a href="http://www.hiva.be/publicatie_detail.php?id=2793&option=detail">http://www.hiva.be/publicatie_detail.php?id=2793&option=detail</a>
In opdracht van de FOD Wetenschapsbeleid (voormalig DWTC) voerde het HIVA een onderzoek uit naar de mogelijkheden van het gebruik van technologie in de ouderen- en thuiszorg. Het onderzoek kaderde binnen het meerjarig ondersteuningsprogramma voor de uitbouw van de informatiemaatschappij van het DWTC en werd uitgevoerd in samenwerking met volgende partners: Telesenior, LCM-Solival, M-Tec en de Hogeschool West-Vlaanderen departement PIH. De projectcoördinatie was in handen van Hyphen.<br><br> In het onderzoek wordt het Kortrijks Telesenior-experiment bestudeerd: een project waar door toepassing van breedbandtechnologie en videotelefonie ouderen via het gewone televisietoestel in contact kunnen komen met een hulpverlener in een zorgcentrale in het lokale dienstencentrum. <br><br> In dit eindverslag van het onderzoeksproject beschrijven we onder meer de technologie die in het Telesenior-project wordt gebruikt alsook het ontwikkelde onderzoeksinstrumentarium. Eveneens formuleren we een aantal antwoorden op vragen zoals welk dienstverleningsmodel wordt best omheen de technologie aangeboden: welke diensten gaat men aanbieden en welke hulpverleners of diensten kunnen dit opnemen? Wat is de mogelijke markt voor het product: welke zijn de mogelijke doelgroepen, hoe groot is de vraag? Tenslotte formuleren we ook een aantal beleidsaanbevelingen in verband met de bredere toepassing van telecare in het algemeen en de Telesenior-technologie in het bijzonder.
Tal van ontwikkelingen in de ouderen- en zorgsector zijn momenteel een aanzet tot het herdenken en hertekenen van het huidige zorglandschap. Naar de toekomst toe kan telecare een belangrijk instrument worden om in te spelen op deze veranderende zorgvraag in de thuiszorg en in de residentiële zorg. Met telecare bedoelen we alle zorg die van op afstand wordt geleverd zoals onder meer het personenalarmsysteem (PAS), de gewone beeldtelefonie of het dienstverleningsmodel Telesenior-Kortrijk (zie hiervoor ook het eerder gepubliceerde onderzoeksrapport 'Telecare voor ouderen. Socio-economische analyse van het gebruik van videotelefonie binnen de ouderenzorg', 2004, Peetermans A., Hedebouw G., Pacolet J. i.s.m. P. Devoldere, F. D'Haene, R. Pouillie, W. Botteldoorn, P. Grymonprez & H. Ameel).<br><br> Omdat de personenalarmering in Vlaanderen één van de meest gebruikte en verspreide technologische toepassingen is in de thuiszorg, die meermaals zijn nut heeft bewezen, kan er gedacht worden om nieuwe technologieën voor de zorg, in het bijzonder videotelefonie, te integreren in de bestaande dienstverlening. Het PAS kan zo als verankeringspunt voor andere telecare-toepassingen in Vlaanderen fungeren. In dit rapport onderzoeken we de mogelijkheden hiervan. Hiertoe beschrijven we vooreerst wat telecare kan inhouden en hoe het huidige PAS-aanbod in Vlaanderen er momenteel uitziet. Hiervoor analyseerden we ondermeer de databestanden van LCM-Solival waardoor we het profiel van de CM-PAS-gebruiker in kaart konden brengen. Daarnaast stellen we ook een aantal internationale projecten voor waarbij de uitbreidingsmogelijkheden van het PAS worden beschreven en geanalyseerd. Na deze literatuurstudie worden de resultaten van de bevraging van de PAS-aanbieders (werkgroep personenalarmering LCM) besproken. Hierdoor brengen we de visie van de PAS-aanbieders met betrekking tot nieuwe technologische mogelijkheden van het PAS-systeem in kaart.<br><br> Tot slot formuleren we hieruit afleidend een antwoord op de drie gestelde onderzoeksvragen: Wat kan de meerwaarde zijn van de integratie van videotelefonie in de PAS-dienstverlening? Wat is het profiel van de PAS-gebruiker en kan deze baat hebben bij videotelefonie? Hoe kadert dit alles binnen een ruimer telecare-aanbod, en wat is de potentiële telecare-markt?
In opdracht van het Algemeen Christelijk Vakverbond verrichtte het Hoger instituut voor de arbeid onderzoek naar de groeiende concurrentie tussen het wettelijk pensioen en de steeds talrijker wordende vormen van pensioensparen in een tweede en derde pijler. De groeiende aandacht, ook in internationale instellingen zoals de Wereldbank, IMF en OESO, voor de relatie tussen demografie en economie heeft een ruim gedocumenteerd onderzoeksveld gecreëerd met verregaande implicaties voor de aard en de omvang van ons wettelijk pensioenstelsel. De levensvatbaarheid van het wettelijk pensioenstelsel is ook aan de orde in België. Onder welke voorwaarden is het wettelijk pensioenstelsel op basis van repartitie leefbaar en wat zijn de voordelen van een alternatieve oplossing onder de vorm van collectieve of private kapitalisatie? Reeds in het verleden heeft het HIVA in opdracht van de christelijke arbeidersbeweging onderzoek verricht over de relatie economie, demografie en economische ontwikkeling. Dit nieuwe rapport geeft een inventaris van het toenemend belang van de tweede en derde pijler in België en Europa en zijn relatie met het wettelijk pensioenstelsel. Er wordt nagegaan wie vooral geniet van deze nieuwe pensioenspaarvormen en in welke mate zij een alternatief zijn voor het wettelijk pensioen. Verder wordt geïllustreerd hoe het debat van de sociale zekerheid het werkterrein van private financiële markten raakt. In de jaren tachtig ontstond er tussen de economen een controverse omtrent het al dan niet negatieve effect van de sociale zekerheid op het aggregatief sparen en de mogelijke impact op de economische groei. Deze controverse had ook te maken met het onderscheid tussen het repartitiestelsel en het kapitalisatiestelsel voor de organisatie van de sociale zekerheid en meer specifiek de pensioenen. Het debat werd verder gestoffeerd door de ongerustheid omtrent de economische gevolgen van een vergrijzende bevolking en het streven van de private sector om een deel van deze sociale verzekering te organiseren (via formules als pensioensparen, levensverzekeringen, groepsverzekeringen en pensioenfondsen). Thans wordt de financiële sector steeds meer actief op dit terrein. De vraag wordt gesteld of beide systemen complementair zijn of dat concurrentie dreigt te ontstaan tussen beide.
De Federale overheidsdienst Volksgezondheid, Veiligheid van de Voedselketen en Leefmilieu wenst de werkzaamheden van de Planningcommissie Medisch Aanbod aan te vullen met een Wetenschappelijke werkgroep die in samenwerking met de Planningcel hun planningmodel verder verfijnt. Hiervoor werd een samenwerkingsovereenkomst afgesloten met het Hoger Instituut voor de Arbeid van de K.U.Leuven en Socio Economie de la Santé van de UCL. Het HIVA voerde het onderzoek uit voor de kinesitherapeuten en de verpleegkundigen, terwijl het SESA dit deed voor de artsen en tandartsen.<br><br> Rapporten over het onderwijs, de arbeidsvraag en het arbeidsaanbod voor de vier beschouwde beroepsgroepen werden opgeleverd, alsmede een synthese per beroepsgroep. De excel-rekenmodellen die het voorwerp uitmaakten van de onderzoekswerkzaamheden en de handleiding om deze te gebruiken werden overgemaakt aan de opdrachtgever. <br><br>De vier rapporten:<br> <a href="http://www.hiva.be/publicatie_detail.php?id=2915&option=detail" target="_blank">Het planningsmodel kinesitherapie: actualisering</a><br> <a href="http://www.hiva.be/publicatie_detail.php?id=2914&option=detail" target="_blank">Het planningsmodel kinesitherapie: vraag en aanbod voor de totale beroepsgroep </a><br><a href="http://www.hiva.be/publicatie_detail.php?id=2916&option=detail" target="_blank">Het planningsmodel kinesitherapie: handleiding rekenmodel </a><br><a href="http://www.hiva.be/publicatie_detail.php?id=2917&option=detail" target="_blank">Manpowerplanning voor de kinesitherapie in België: synthese </a><br><br><br> Verdere informatie is te bekomen via jozef.pacolet@hiva.kuleuven.be
De Federale overheidsdienst Volksgezondheid, Veiligheid van de Voedselketen en Leefmilieu wenst de werkzaamheden van de Planningcommissie Medisch Aanbod aan te vullen met een Wetenschappelijke werkgroep die in samenwerking met de Planningcel hun planningmodel verder verfijnt. Hiervoor werd een samenwerkingsovereenkomst afgesloten met het Hoger Instituut voor de Arbeid van de K.U.Leuven en Socio Economie de la Santé van de UCL. Het HIVA voerde het onderzoek uit voor de kinesitherapeuten en de verpleegkundigen, terwijl het SESA dit deed voor de artsen en tandartsen.<br><br> Rapporten over het onderwijs, de arbeidsvraag en het arbeidsaanbod voor de vier beschouwde beroepsgroepen werden opgeleverd, alsmede een synthese per beroepsgroep. De excel-rekenmodellen die het voorwerp uitmaakten van de onderzoekswerkzaamheden en de handleiding om deze te gebruiken werden overgemaakt aan de opdrachtgever.<br><br> De vier rapporten:<br> <a href="http://www.hiva.be/publicatie_detail.php?id=2918&option=detail" target="_blank">Het planningsmodel verpleegkunde en vroedkunde: module onderwijs</a><br> <a href="http://www.hiva.be/publicatie_detail.php?id=2919&option=detail" target="_blank">Het planningsmodel verpleegkunde en vroedkunde: vraag en aanbod</a><br><a href="http://www.hiva.be/publicatie_detail.php?id=2920&option=detail" target="_blank">Het planningsmodel verpleegkunde en vroedkunde: handleiding rekenmodel</a><br><a href="http://www.hiva.be/publicatie_detail.php?id=2921&option=detail" target="_blank">Manpowerplanning voor de verpleegkunde en vroedkunde in België: synthese</a> <br><br><br> Verdere informatie is te bekomen via jozef.pacolet@hiva.kuleuven.be
De publicatie 'Goede praktijk bij opleiding en werk voor mensen met een verstandelijke beperking' is het eindproduct van het 3-jarig LABOr-project dat EASPD (European Association of Service Providers for People with Disabilities) samen met zestien Europese partners met financiering van het Leonardo Da Vinci-programma (Europese Unie) uitvoerde. Het doel ervan was de kennis van de partners uit te breiden over opleidings- en tewerkstellingsmaatregelen voor mensen met een verstandelijke beperking door hen praktische modellen aan te reiken die ze in hun eigen diensten kunnen toepassen of promoten bij hun nationale of regionale overheden.<br><br> Het document bundelt de resultaten van academisch onderzoek en de bevindingen uit enquêtes bij de LABOr-partners. Het geeft aan wat de efficiëntste en meest praktische manier is gebleken om tegemoet te komen aan de noden van mensen met een verstandelijke beperking bij het voorbereiden, vinden en behouden van een betaalde job.<br><br> Binnen dit project werd ook een <a href="http://www.start-labor.org/">website</a> ontwikkeld beheerd door EASPD waar alle relevante informatie verworven binnen het project samengebracht werd.