clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Het medialandschap blijft continu in beweging door de voortschrijdende digitalisering en convergentie tussen traditionele media, het internet en sociale media. Nieuwe mediadiensten en gebruikerservaringen hebben het kijkgedrag van mediagebruikers op significante wijze beïnvloed, zeker wat betreft de jongere generaties. Het standaardbeeld van de passieve mediaconsument voor een televisie in de woonkamer ruimt plaats voor de actieve ‘prosumer’, die audio en video raadpleegt, maar ook zelf deelt op kleinere schermen van tablets en smartphones, en dit ongeacht de locatie en het tijdstip (‘place and time-shifting’). De traditionele aanbieders van audiovisuele mediadiensten (i.e. de omroepen) komen zo enerzijds in concurrentie met aanbieders van diensten-op-aanvraag met een gelijkaardig aanbod (denk aan Netflix). Anderzijds trekken online platformen voor het delen van videomateriaal (zowel amateurvideo’s of ‘user-generated content’ als professioneel gemaakte videofragmenten) steeds meer schermaandacht en advertentie-inkomsten naar zich toe (denk aan YouTube, DailyMotion, Facebook Video/Watch, Periscope of Twitch). In het licht van deze ontwikkelingen voert de EU wetgever nu een modernisering door van de regels voor audiovisuele mediadiensten. Na een voorbereidend proces van meer dan twee jaar keurden het Europees Parlement en de Raad van Ministers in het najaar van 2018 de aanpassingen aan de Richtlijn Audiovisuele Mediadiensten uit 2010 goed. Richtlijn 2018/1808/EU verscheen op 28 november 2018 in het Publicatieblad en treedt in werking op 18 december 2018 (d.i. de 20e dag na bekendmaking). De lidstaten krijgen 21 maanden (tot 19 december 2020) voor de omzetting ervan in nationaal recht. Deze bijdrage biedt een overzicht van de voornaamste aanpassingen die de nieuwe AVMD-Richtlijn 2018 invoert.
Het alomtegenwoordige gebruik van ‘de middenklasse’ door politici en als zelfidentificatie staat in scherp contrast met het gebrek aan consensus over wie en wat de middenklasse nu juist is. Deze strijdigheid is geen toeval, maar mee een gevolg van het depolitiserend gebruik van dit begrip. Een vormeloze sociale groep waar politicus en kiezer zich op kan beroepen, verbergt handig strijdige belangen en de nood aan effectieve keuzes in ons politiek proces. Deze focus en het gebruik van ‘de middenklasse’ schaadt echter een progressieve politiek.
De beeldhouwkunst in het oude hertogdom Brabant was eind vijftiende, begin zestiende eeuw even invloedrijk als de schilderkunst van de Vlaamse Primitieven. Retabels, of altaarstukken, werden naar heel Europa geëxporteerd. Het Vlaamse studiecentrum Illuminare (KU Leuven) en het RKD - Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis (Den Haag) werken samen aan een digitale inventaris van deze hoogtepunten uit de laatmiddeleeuwse beeldhouwkunst: het Corpus Vlaamse Retabels. Binnen een paar jaar zijn grote tentoonstellingen in Brussel en Rotterdam gepland.
De stomende driehoeksverhouding tussen liefde, seks en social media anno 2019. 
Tegenwoordig is Tinder veruit de populairste dating app, met meer dan 300.000 Belgische en 1.500.000 Nederlandse gebruikers. Het einde van de romantiek, volgens sommigen. De oplossing voor singles op zoek naar de ware, volgens anderen. Wat is de waarheid?

In Liefde in tijden van Tinder gaat dr. Elisabeth Timmermans op zoek naar de invloed van sociale media en dating apps op onze relaties. Aan de hand van recent wetenschappelijk onderzoek en tientallen getuigenissen maakt ze je wegwijs in de liefde, seks en romantiek anno 2019.

Hoe is ons datinggedrag de afgelopen decennia geëvolueerd? Beïnvloeden social media en dating apps onze relaties, en zo ja, hoe? Hebben we echt meer seks door Tinder? Hebben Bridget Jones en co ons allen opgezadeld met onrealistische ideeën over de liefde? En hoe overwin je Facebook-jaloezie?
Kregen oudere mensen met een verstandelijke beperking met gelijkaardige levensdilemma's te maken als mensen zonder levenslange beperking? Welke levenswijsheden en ervaringen bouwden zij op? Hoe kijken ze terug op hun (steeds langere) levens? Wij vroegen het aan negen mannen en vrouwen ouder dan 61 jaar, en kaderen wat ze ons vertelden in de theorie over levensfasen van Erikson. Hun verhalen kunnen richting geven aan de keuzes die wij maken als we de beste kwaliteit van zorg willen garanderen.
De nieuwe Europese verordening voor de verwerking van persoonsgegevens (GDPR) voegt een nieuwe functie toe: de functionaris voor de gegevensbescherming (DPO). Wat houdt deze verantwoordelijkheid in en wie moet dat doen? Of wordt dit een extra taak voor de veiligheidsconsulent? Krijgt deze DPO een eigen statuut? Welke zijn zijn of haar taken en bevoegdheden? Allemaal vragen waarop dit cahier een antwoord biedt.
Over de bevoegdheid van het bestuursorgaan in de NV en de BVBA tot verwerving en vervreemding van vennootschapsactiva wordt in de Belgische rechtsleer relatief weinig geschreven. Op tijd en stond veroorzaakt ze nochtans publieke verontwaardiging, zoals in de sterk gemediatiseerde Fortis-zaak tien jaar geleden  en recenter in Frankrijk, waar een soortgelijke bevoegdheidsregeling geldt als in België, toen Vivendi haar dochtervennootschap SFR aan Altice-Numericable overdroeg en toen Alstom haar energie-activiteiten aan General Electric verkocht . In dit standpunt wordt verdedigd dat de bevoegdheid van het bestuursorgaan de lege lata begrensd wordt door de leer van de impliciete bevoegdheidsoverschrijding en de lege ferenda verder aan banden moet worden gelegd.
Met de nieuwe mogelijkheid van een statutair voorzien loyauteitsstemrecht in beursgenoteerde vennootschappen hopen de auteurs van het Wetboek van Vennootschappen en Verenigingen (“WVV”) ondernemers ertoe over te halen naar de beurs te trekken (met behoud van controle) en aandeelhouders van genoteerde vennootschappen ertoe aan te zetten op lange termijn te denken. Daarmee zou België in het spoor treden van een aantal andere Europese jurisdicties, zoals Frankrijk, Nederland en Italië. Toch is het loyauteitsstemrecht vaak voorwerp van kritiek bij beleggers en academici. Om deze reden onderzoeken we of een minder bekende figuur, die van het dubbel stemrecht met een horizonbepaling, te verkiezen is of minstens als alternatief moet worden aangeboden. Krachtens horizonbepalingen (of “sunset provisions”) worden aandelen met onevenredig stemrecht in bepaalde omstandigheden automatisch weer omgezet in een systeem van evenredig stemrecht (one share, one vote).
De wettelijke verdeling van het stemrecht bij beursvennootschappen
blijft in beweging. De recentste
ontwikkeling is in het Belgische vennootschapsrecht
te vinden, dat net een wettelijke regeling omtrent
het loyaliteitsstemrecht introduceerde. Wij vergelijken
de huidige Nederlandse en nieuwe Belgische
regeling en richten ons op twee instrumenten: aandelen
met meervoudig stemrecht en aandelen met
loyaliteitsstemrecht. Controlerende aandeelhouders
kunnen in de vennootschap een initiërende en
sturende rol spelen, maar kunnen zich ook private
benefits of control toe-eigenen. Vanuit de financieel-
economische literatuur komen signalen dat de
kapitaalstructuur van een vennootschap beschouwd
moet worden in het licht van haar levenscyclus. Deze
benadering kan ook worden toegepast op de verdeling
van stemrechten. Met de groei van de onderneming
nemen de informatie-asymmetrieën tussen
bestuur en aandeelhouders af en nemen de vrije
kasstromen toe. Het levenscyclus-perspectief suggereert
daarmee een faciliterende omgang met de introductie
van onevenredig stemrecht, mits sprake is
van tijdige intrekking, in plaats van een permanente,
restrictieve one share, one vote-aanpak. Een mogelijk
antwoord op de inzichten van de levenscyclus-literatuur
bieden horizonbepalingen. Dit zijn statutaire
clausules die stipuleren dat aandelen met meervoudig
stemrecht na verloop van tijd of in bepaalde
omstandigheden worden omgezet in reguliere (one
share, one vote) aandelen. Omdat voor elke vennootschap
het optimale ogenblik voor een horizonbepaling
kan verschillen en dat moment lastig valt te
voorspellen, is het aanbevolen dat de algemene vergadering
het meervoudig stemrecht kan verlengen.
Bovendien lijkt het nuttig de controlerende aandeelhouder
prikkels te geven om het meervoudig stemrecht
op te geven wanneer dat niet langer efficiënt
is en minderheidsaandeelhouders prikkels te geven
het meervoudig stemrecht middels een stemming te
verlengen wanneer dat wel nog efficiënt is. Wij pleiten
dan ook voor een wetsbepaling inzake horizonbepalingen
met regelend karakter.
Terwijl twee derde van de cliënten met existentiële vragen zit, hebben psychotherapeuten het vaak moeilijk om bij deze laag stil te staan. Bij existentiële empathie echter openen we ons niet enkel voor de leefwereld van de cliënt. We maken contact met de existentiële laag die onze individualiteit overstijgt. Hierdoor wordt empathie ook mededogen voor de mensheid en vindt de persoonlijke beleving zijn existentiële bedding. Existentiële empathie is doordrongen van Gendlins experiëntiële en joods-spirituele benadering die onze essentie ontvankelijk onthaalt. 
Zijn experiëntiële weg helpt de therapeut om existentiële thema’s te blijven ontmoeten  als reisgenoten die ons leven blijvend kruiden.
Op 20 juli 2018 keurde de Vlaamse Regering het voorontwerp van decreet over het realisatiegericht instrumentarium (het voorontwerp van Instrumentendecreet) principieel goed.1
Het voorontwerp introduceert onder meer de activiteitencontracten en -convenanten voor
gebiedsgerichte afwijkingen van stedenbouwkundige functies. Door middel van deze contractuele instrumenten zou de gemeente een zonevreemde activiteit in een gebouw in een
agrarisch gebied of een parkgebied kunnen toestaan voor een bepaalde duur (maximaal
tien jaar). Hier gaan we eerst kort in op wat die activiteitencontracten en -convenanten
inhouden, waarna enkele (fundamentele) bedenkingen aan bod komen.
Jongeren van vandaag groeien op in verschillende gezinssituaties. Naast het 'standaardgezin' zijn er ook eenoudergezinnen, co-oudergezinnen, plusouders... Hoe ga je als school en leerkracht om met die gezinsdiversiteit? Het project Goed Gezin(d) van KU Leuven ontwikkelde een praktische toolbox om hen daarbij te ondersteunen.
Precies 100 jaar geleden aanvaardde Philip Kohnstamm het ambt van bijzonder hoogleraar in de pedagogiek aan de Universiteit van Amsterdam. Niet alleen door zijn publicaties, maar ook door de werking van het Nutsseminarium en de oprichting van het tijdschrift Pedagogische Studiën, drukte Kohnstamm een blijvende stempel op de Nederlandse pedagogiek. Deze inleidende historische bijdrage bespreekt de belangrijkste facetten van het leven en werk van Philip Kohnstamm vanuit een wetenschapshistorisch perspectief. Zonder exhaustief te willen zijn, en op basis van enkele wetenschappelijke studies over Kohnstamms werk en betekenis, bespreekt dit artikel de manier waarop de historische context van belang is geweest voor de invulling van zijn wetenschapsopvattingen. Na een korte bespreking van de grondslagen van het personalisme, gaat deze bijdrage dieper in op enkele maatschappelijke evoluties en wetenschapshistorische discussies die van belang zijn voor een goed begrip van Kohnstamms pedagogische theorie. Daarnaast bespreekt deze bijdrage ook de invloed van Kohnstamm op de Nederlandse pedagogiek. Dit artikel besluit dat Kohnstamm in een verschuivend wetenschappelijk en maatschappelijk landschap opereerde dat zich kenmerkte door processen van modernisering, verwetenschappelijking en het daarbij horende vooruitgangsgeloof, enerzijds, maar anderzijds ook door een zoektocht naar waarden als fundament voor de pedagogiek.
De schrijfproducten van veel jongeren die het funderend onderwijs verlaten vertonen een aantal systematische euvels. Wetenschappelijk onderzoek naar effectief schrijfvaardigheidsonderwijs leverde een resem aanbevelingen op voor de praktijk van het schrijfonderwijs om die euvels te verhelpen. Maar de implementatie van die aanbevelingen loopt om een aantal redenen mank. We weten dus eigenlijk wel hoe het moet, maar te weinig leerkrachten zetten de onderzoeksgebaseerde aanbevelingen om in krachtige praktijk.
De toegenomen aandacht voor de duurzame inzetbaarheid en het welzijn van werknemers vestigt tegelijkertijd ook de aandacht op het groeiende en chronische probleem van personeelsafwezigheid. Heel wat organisaties, zo ook de Vlaamse overheid, zetten daarom in op programma's om de aan- en afwezigheid van personeel te monitoren en het welzijn van het personeel te ondersteunen. De focus van dit artikel ligt zodoende op het concept van personeelsbeschikbaarheid, en de manier waarop deze personeelsbeschikbaarheid effectief beheerd kan worden. Op basis van een literatuuronderzoek ontwikkelden we daarom een analysekader waarin personeelsbeschikbaarheid een functie is van diverse organisationele factoren. Een verkennende analyse van personeelsbeschikbaarheid in de Vlaamse overheid benadrukt de complexiteit en het belang van de thematiek in het streven naar welzijn in de organisatie. De toepassing van het analysekader duidt daarbij voornamelijk op het belang van jobontwerp en leiderschap in het stimuleren van personeelsbeschikbaarheid. Aansluitend bij de bevindingen formuleren we ook enkele praktische implicaties.
Anno 2019 is Nederlands nog steeds onze voertaal, maar andere talen worden meer en meer zichtbaar. Denk aan een statustaal als Engels. Ook in het reguliere onderwijs zijn steeds meer leerlingen meertalig (Agirdag & Vanlaar, 2018). En wat te denken van al die meertalige deelnemers in onthaal- en schakelklassen?
In dit artikel wijst Orhan Agirdag op een paradox, de tegenstrijdigheid tussen (positieve) onderzoekresultaten en (afhoudend) onderwijsbeleid met betrekking tot meertaligheid, en op de verschillende behandeling van statustalen en migrantentalen. Er wordt met twee maten gemeten.
Tegenwoordig zijn vier gevangenen van de tien in de Belgische gevangenissen van buitenlandse origine, maar toch doet de gevangenis steeds minder een beroep op externe tolken . Hoe komt dat eigenlijk? Kan het gevangenispersoneel de taalbarrière zonder hulp van een tolk overwinnen? En zo ja, hoe dan? En hoe beïnvloedt de anderstaligheid van de gedetineerden hun werk?
In dit artikel wordt nagegaan of werklozen en baanonzekeren van elkaar verschillen inzake hun welzijn en gezondheid. Een overzicht van theorieën suggereert twee mogelijkheden: werkloosheid is problematischer dan baanonzekerheid of beide fenomenen zijn even problematisch voor de gezondheid en het welzijn. Het doel van dit onderzoek is om na te gaan welke mogelijkheid opgaat om zo bij te dragen aan de validering van theorieën (theoretische relevantie) en te bepalen welk fenomeen prioritair beleidsaandacht dient te krijgen (praktische relevantie). Via een systematisch literatuuroverzicht werden tien artikelen geïnventariseerd waaruit met statistische zekerheid conclusies getrokken kunnen worden over de gezondheids- en welzijnsverschillen tussen beide categorieën. De meeste studies suggereren geen onderscheid met betrekking tot verschillende psychische, lichamelijke, en gedragsmatige welzijns- en gezondheidsreacties tussen werklozen en baanonzekeren. Slechts in enkele studies worden wel verschillen vastgesteld, waarbij soms de baanonzekeren en soms de werklozen een slechtere gezondheid en/of een lager welzijn vertonen. De resultaten zijn dus voornamelijk in overeenstemming met de theoretische stroming die stelt dat werkloosheid en baanonzekerheid even nadelig zijn, omdat beide in dezelfde mate hulpbronnen bedreigen of doen verliezen. We concluderen dat zowel werkloosheid als baanonzekerheid en hun gevolgen gereduceerd dienen te worden en bespreken enkele manieren waarop dit kan worden bereikt.
Dit onderzoeksrapport heeft de ambitie om wat meer historische diepgang te geven aan de debatten die vandaag worden gevoerd onder de brede noemer van 'vermaatschappelijking van de zorg'. Zowel het bondig historisch overzicht van de ontwikkelingen in de sectoren van zorg en welzijn tijdens de negentiende en twintigste eeuw als de vijf thematische casestudies van specifieke debatten in het verleden, focussen op wat we naar Horden en Smith de locus of care hebben genoemd: door wie, waar en hoe wordt zorg verstrekt? Bijzondere aandacht ging uit naar de taakstelling, meer bepaald naar de respectieve rollen en verantwoordelijkheden van de vele actoren op het terrein.
Sinds de jaren 1990 is de publieke consensus over het Europese project almaar afgenomen. Meer recent wordt het verhevigde euroscepticisme het best geïllustreerd door de Brexit-stem in het Verenigd Koninkrijk, het grote electorale succes van eurokritische partijen en de toenemende publieke ontgoocheling over de Europese integratie. Zowel vanuit linkse als rechtse hoek worden er dan ook heel wat vraagtekens geplaatst bij de richting die de EU dient in te slaan, en blijft de koers van de EU – zeker na het Brexit-referendum – hoogst onduidelijk.

In dit artikel gaan we na in welke mate Vlamingen het Europese project steunen.i Aan de hand van het Belgisch Nationaal Verkiezingsonderzoek 2014 (Abts et al., 2015) schetsen we een beeld van het euroscepticisme in de Vlaamse publieke opinie.
In dit artikel formuleert de auteur drie uitdagingen voor het taalonderwijs van de 21ste eeuw: (1) Actualiseer het curriculum en baseer doelen en inhouden op wat kinderen in de 21ste eeuw met taal moeten kunnen doen; (2) Baseer de didactiek op wat wetenschappers in de 21ste eeuw weten over krachtig taalonderwijs; (3) Werk niet alleen aan taal.
Eind 2006 werd het strategisch ruimtelijk structuurplan Antwerpen (s-RSA) goedgekeurd. Het stadsbestuur had zich in de jaren daarvoor, samen met heel wat bewoners, instellingen en groeperingen, gebogen over de vraag: 'Hoe moet de stad Antwerpen er over vijftien jaar uitzien?'. Meer dan 10 jaar later bereidt het bestuur een actualisatie van dit plan voor.

De centrale vraag in dit onderzoek was hoe huidige en toekomstige woonuitdagingen een plaats kunnen krijgen in het geactualiseerd s-RSA. Wat moeten de prioriteiten van de stad Antwerpen zijn als bijkomende woningen worden voorzien en hoe moet worden omgegaan met bestaande woningen? In het onderzoek worden de gegevens over vraag en aanbod op de Antwerpse woningmarkt gedetailleerd in beeld gebracht en wordt gezocht naar de fricties: waar schiet het aanbod te kort om op de woonvraag te antwoorden? Het rapport bevat ook een ‘Inspiratienota’, die de vaststellingen in het onderzoek vertaalt naar mogelijke beleidsinstrumenten.
Hooggeschoolde anderstalige nieuwkomer doen het slecht op de Vlaamse arbeidsmarkt: slechts 45% van deze doelgroep blijkt een job te hebben 5 jaar na aankomst in België en die is vaak onder hun niveau. Om deze ‘brain waste’ tegen te gaan, werden binnen het AMIF project @level2work diverse acties ontwikkeld om hoogopgeleide nieuwkomers uit derde landen meer kansen te geven op een job die gelijkloopt met hun opleidingsniveau. In totaal werden binnen 8 proeftuinen een 50-tal acties ontwikkeld en dit via een samenwerkingsverband tussen diverse partners waaronder VDAB, Actiris, de agentschappen I&I, …. HIVA stond binnen dit project in voor het lerend netwerk en de procesevaluatie. In dit rapport beschrijven we de voornaamste acties, vatten we de belangrijkste lessen samen en worden zowel aanbevelingen op beleidsniveau als handvatten voor de verdere implementatie beschreven.
Dat agressie tegen moskeeën bij de gelovigen zo hard komt heeft eronder andere mee te maken dat agressie het karakter van onschendbaarheid aantast. islamitisch theoloog Mohamed Ajouaou gaat hierop in. Hoe ziet het met de onschendbaarheid van de moskee? Wat zegt de theologie en bestaat er zoiets als een wettelijk kader waarin dit wordt gewaarborgd? De uiteenzetting geeft een blik op een stukje geschiedenis en leer van de islam en maakt duidelijk waarom daden van agressie in en om de moskee als ontheiliging worden ervaren.
Fragmenten of teksten uit de Griekse en Latijnse literatuur - van Homerus tot vandaag - geselecteerd en vertaald door vrienden en collega's van Professor Andries Welkenhuysen naar aanleiding van zijn 90ste verjaardag.
Ook werden enkele nieuwe stukken Latijnse poëzie geschreven, en vertaald: over bibliofiele bibliotheekbezoekers, en over wielerlegende Eddy Merckx.
Het initiatief werd genomen door professor Jan Papy, Beheerder van Gulden Librije, de Leuvense vertaalbibliotheek die door professor Welkenhuysen gedurende decennia werd uitgebouwd.
Transparantie vormt één van de belangrijkste redenen waarom Frank Stella er in 1963 voor opteerde om DayGlo verven te incorporeren in zijn schilderkunst. Bij het bekijken van reproducties van deze schilderijen verdwijnt deze materiële eigenschap. Wanneer we de literatuur raadplegen is het opvallend dat een correcte lezing van deze werken vaak geheel achterwegen blijft. Nu, meer dan 50 jaar later, zijn de transparante fluorescerende verflagen vage overblijfselen van wat ze ooit geweest zijn. 
Met deze tekst wil ik ingaan op de rol van de transparante verfhuid in Stella’s fluorescerende reeksen. Om te beginnen, zal ik de algemene context schetsen waarin hij deze keuze maakt. Stella was één van de eerste, bekende kunstenaars die begin jaren 60 bewust industrieel ogende, niet-kunstenaarsmaterialen incorporeerde in zijn kunst, omdat die enkel naar zichzelf verwijzen. De transparante eigenschap van fluorescerende verven, die door veel kunstenaars als nadelig werd ervaren omdat dit de verven onmengbaar maakte, versterkte bij Stella net zijn concept van het zelfreferetiële. Daarbij vond hij DayGlo verven bijdragen aan de doorzichtbaarheid van het canvas. Beide karakteristieken, zowel het zelfreferentiële karakter als de zichtbaarheid van het doek, droegen bij aan zijn moderistisch concept waarmee hij het schilderij wou uitpuren tot een vlak, visueel object dat vrij hoorde te zijn van enige vorm van illusie. 
Na de positionering van Day-Glo verven in Stella’s oeuvre, zal ik de dualiteit van de perceptie van deze lumineuze verflagen bespreken en hoe dit er toe bijdroeg zijn concept van anti-illusionistische schilderkunst te herzien. Naar zichzelf verwijzende DayGlo verven vormden niet enkel een transparante verflaag, ze creëerden ook typische visuele effecten. Bij de observatie van deze schilderijen werden vaak vibratie- en diepte effecten ervaren. Deze optische illusies voldeden niet aan zijn modernistisch ideaal, waardoor hij genoodzaakt werd zijn conceptuele benadering bij te stellen. Vanaf dat moment categoriseerden critici en Stella deze optische effecten dan ook onder “abstract illusionisme”. Deze abstracte illusies zijn, volgens hem, intrinsiek gebonden aan de specifieke materialiteit van het schilderij, waardoor de vlakheid ervan nog steeds wordt benadrukt.
In de literatuur blijft het vaak beperkt tot (theoretische) claims van de kunstenaar en enkele critici. Het is dan ook de vraag hoe het publiek deze werken ervaart. Tot slot zal ik daarom eindigen met enkele inzichten uit studies die ik samen met perceptie-psychologen organiseerde rond de Day-Glo werken van Stella. Daarbij onderzochten we hoe een toeschouwer deze werken ervaart en of ze eerst bewust werden van het platte, transparante, verfoppervlak of dat ze net diepte ervaren door deze sterk contrasterende kleuren.