clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Downtown Vancouver lijkt van een afstand op een verzameling van enkel hoogbouwtorens, maar eenmaal Downtown blijkt het een mengeling tussen hoogbouw en rijtjeshuizen waarbij de menselijke maat is behouden. Deze unieke combinatie wordt vaak ‘Vancouverism’ genoemd. Wat is de oorsprong van Vancouver’s stedebouw, en is het echt zo’n succes of zitten er ook nadelen aan Vancouverism?
‘The death and life of great American cities’ van Jane Jacobs is een ware klassieker in de planologie. Helaas wordt de tweede helft van het boek vaak genegeerd. In dit artikel nemen we u mee in een herlezing van het vergeten hoofdstuk ‘Gradual money and cataclysmic money’ en kijken we hoe we Jacobs’ ideeën kunnen gebruiken voor een herinterpretatie van eenentwintigste-eeuwse stedelijke ontwikkeling.
Met dit inspiratieboek nemen we u graag mee in het project What’s my name?, dat we in het voorjaar van 2017 hebben opgezet met leerlingen van klas 3 Kantoor B van het
Provinciaal Handels- en Taalinstituut (PHTI) in Gent, België. De jongeren werkten rond thema’s als geboorte, naam, identiteit en rituelen, en leerden zo zichzelf én hun leerkrachten op een andere manier kennen. Dit boek is opgezet als een soort virtuele tentoonstelling, waarbij
we u mee op sleeptouw nemen door de verschillende
expositieruimtes: I am, I speak to, I transform, I become en I hope.
Op basis van de data van het Grote Woononderzoek 2013 dat werd uitgevoerd bij 10000 Vlaamse huishoudens wordt de evolutie ten aanzien van bepaalde aspecten van de beleidsdoelstellingen voor wonen opgevolgd. Ten eerste wordt de evolutie inzake de door de bewoner ervaren (subjectieve beleving van de) kwaliteit van zowel de woning als de woonomgeving en de aandacht voor aanpasbaarheid van de woning geanalyseerd. Ook de ervaring van nabijheid van diensten en voorzieningen komt aan bod. Tot slot wordt de renovatie-activiteit bestudeerd, welke belangrijk is inzake het verhogen van de kwaliteit van woningen.
De belangrijkste bevindingen zijn de vooruitgang van de subjectieve kwaliteit van de woningen (sinds de Woonsurvey in 2005), welke zich het sterkst manifesteert bij de private huurders gevolgd door de eigenaars en bij sociale huurders status quo blijft. Dit duidt op een inhaalbeweging van de private huurwoningen die in 2013 niet meer verschilt van de subjectieve kwaliteit van de sociale huurwoningen. Verschillen tussen eigenaars en huurders blijven echter bestaan, evenals het bestaan van een harde kern van slechte woningen. Deze slechte woningen zijn bovendien zeer ongelijk verdeeld over de verschillende socio-economische groepen.
Hoewel de aandacht voor aanpasbaarheid van de woningen een gunstige evolutie lijkt doorgemaakt te hebben sinds 2005, is dit voor de effectieve toegankelijkheid minder het geval. Algemeen is deze eerder beperkt, met uitzondering van de groep bewoners die ouder is dan 65. Hier lijken dus nog een aantal drempels te bestaan.
Gebaseerd op het beleidsvoornemen om het Vlaams huursubsidiestelsel een grotere rol toe te kennen in het woonbeleid (Homans, 2015: 20) werd de vraag naar voorstellen over een nieuw stelsel van huursubsidies gelanceerd. In dit rapport werden de mogelijkheden voor zulk een nieuw systeem van huursubsidies verkend. Het doel van het onderzoek was om op basis van gegevens over het huidige stelsel van huursubsidies/huurpremies en de theoretische en empirische literatuur over modaliteiten en beoordelingscriteria voorstellen te formuleren voor een nieuw huursubsidiestelsel en hiervoor een sterkte-zwakte analyse uit te voeren.
Het onderzoek leidde tot voorkeur voor bepaalde modaliteiten van huursubsidies. Dit had onder meer tot gevolg dat referentiehuurprijzen (en niet feitelijke huurprijzen) werden gebruikt in de formule van de berekening van het bedrag waar een huishouden recht op heeft. In de scenario’s die uitgewerkt werden, varieerde het subsidiebedrag dus volgens een referentiehuurprijs en ook volgens het inkomen. Er werden drie verschillende manieren gebruikt voor de berekening van de eigen bijdrage van de huurder. Ten eerste werd de methode van de woonquote gebruikt waar de eigen bijdrage 30 percent van het besteedbaar inkomen bedroeg, ten tweede werd, volgens de methode van het resterend inkomen, van het besteedbaar inkomen een minimum budget afgetrokken dat nodig is voor andere goederen en diensten dan huur, en ten derde werd met een forfaitaire eigen bijdrage gewerkt die wel varieert volgens inkomenscategorie. Modaliteiten waarvoor op basis van de literatuur geen duidelijke voorkeur kon worden uitgesproken, werden op veranderlijke wijze in de simulaties opgenomen. Zo werden simulaties uitgevoerd met en zonder de voorwaarde dat de subsidieontvanger moet wonen in een woning van voldoende kwaliteit. Er werden ook verschillende manieren voorgesteld om de budgettaire kost in te perken.
In dit onderzoek gaan we dieper in op de inkomens- en vermogensverdeling gerelateerd aan wonen in Vlaanderen en België. De analyses gebeurden zowel op basis van surveys voor Vlaanderen (bv. socio-economisch Panel, Woonsurvey, GWO) voor de periode 1976-2013 als op basis van het Europese ‘Household Finance and Consumption Survey’ uit 2014 (cijfers voor België). Eerdere studies voor Vlaanderen toonden reeds dat er op inkomensvlak een duidelijke kloof bestaat tussen eigenaars en huurders. Tussen 1976 en 2013 blijkt de inkomensongelijkheid tussen huurders en eigenaars continu toegenomen volgens de Theil-index. In de jongste periode (2005-2013) is dit het gevolg van het gedaalde aandeel eigenaars dat tot de 2 laagste inkomensquintielen behoort. Dit blijkt het gevolg van een cohorte-effect onder de eigenaars zonder hypotheek, en niet van een hoger inkomen onder de recente starters op de eigendomsmarkt. Terwijl 7 op 10 Vlaamse huishoudens een eigen woningbezit in 2013, bedraagt dit aandeel 75% onder de 64-plussers. Hiervan heeft slechts 4% een lopende hypotheek. Alhoewel een aanzienlijk deel van deze ouderen een laag inkomen kent, is deze groep dus eerder ‘asset-rich’ of vermogend te noemen. Verder blijkt dat 17% van de Vlaamse huishoudens in 2013 een vorm van ander vastgoed bezit dan de eigen woning. Ander vastgoed is duidelijk ongelijker verdeeld over de inkomensgroepen dan de eigen woning. De verdeling blijkt het meest ongelijk voor het bezit van huurwoningen.
Gent kent een grote instroom van jongvolwassen inwoners. Tegelijk verlaten meer gezinnen met jonge kinderen de stad dan dat er zich vestigen. Uit een bevraging aan in- en uitstromers bleek dat het vooral koppels maar ook alleenstaanden zijn die naar Gent verhuizen. Deze nieuwe Gentenaren zijn zeer hoog opgeleid (vooral de koppels) en een groot deel van hen zijn starters op de woningmarkt. Ze trekken naar de stad vanuit het ouderlijk huis omdat ze bewust willen in de stad wonen. Vele van deze nieuwe huishoudens plannen echter binnen korte tijd weer te verhuizen.

De Gentverlaters zijn typisch wat ouder. Ze hebben vaak een sterke familiale link met Gent. Bij het verlaten van Gent lijken veranderingen in woningeisen, al dan niet gepaard gaande met gezinsuitbreiding of groter wordende kinderen, een grote rol te spelen.

De ideeën die de respondenten gaven aan het Gentse stadsbestuur suggereren wat de stad zou kunnen doen om huishoudens te overtuigen om te blijven: zorgen voor een meer divers woningaanbod tegen betaalbare prijzen, meer groen, minder verkeershinder en een betere verkeersinfrastructuur voor zwakkere weggebruikers.
Dit onderzoek schetst een gedetailleerd beeld van de praktijk van het lokale woonbeleid in Vlaanderen en de effecten van de subsidie voor intergemeentelijke samenwerking. Ten opzichte van 2006 is een sterk toegenomen dynamiek op vlak van lokaal woonbeleid zichtbaar. Een ander belangrijk verschil met de situatie in 2006 is dat toen grote verschillen bestonden tussen gemeenten naargelang
de verstedelijkingsgraad, waarbij het vaak alleen de centrumsteden waren die bepaalde taken opnamen.
In 2015 stellen we voor veel van de lokaal woonbeleidsdomeinen geen belangrijke verschillen meer
vast tussen de typen van gebieden. De niet‐stedelijke gebieden, en in het bijzonder de gemeenten van
het platteland, hebben daarmee een sterke inhaalbeweging uitgevoerd. Dit is vooral zichtbaar op vlak van het ontwikkelen van een beleidsvisie en de coördinerende rol van de gemeente.
Hoewel er grote vooruitgang is geboekt, is wel nog progressie mogelijk. De subsidie lokaal woonbeleid lijkt hierbij te werken als een stimulerend instrumenten. De gunstige beoordeling van de effectiviteit van de subsidie lokaal woonbeleid biedt een argument om dit subsidie‐instrument ook in de toekomst verder te blijven inzetten.
België heeft de grootste werkzaamheidskloof in Europa voor personen van buitenlandse herkomst. Het traditionele arbeidsmarktinstrumentarium werkt niet altijd even goed om deze groep op de arbeidsmarkt te integreren. In dit opzicht is er nood aan nieuwe methodieken en instrumenten. Een instrument dat in dit kader opgang maakt is ‘mentoring naar werk’ waarbij een nieuwkomer (mentee) en een vrijwilliger met kennis van de lokale arbeids¬markt (mentor) aan elkaar worden gekoppeld (‘gematcht’), zodat deze laatste de mentee op weg kan helpen naar tewerkstelling. In België is er een beweging op gang waarbij heel wat actoren zich achter het idee van mentoring scharen en er steeds meer projecten ontstaan.
 
Het doel van deze bijdrage is om meer conceptuele duidelijkheid te scheppen met betrekking tot ‘mentoring naar werk voor personen van buitenlandse herkomst’. De vele opgestarte projecten hebben immers vaak een andere inhoud, waardoor het niet altijd meer duidelijk is waar het nu eigenlijk om gaat. Aan de hand van de wetenschappelijke literatuur kwamen de auteurs daarom tot een conceptuele afbakening van het begrip. Deze werd voorgelegd aan experten uit de praktijk. De sterkte van deze bijdrage schuilt er in dit opzicht in dat ze gegrond is in de realiteit en zowel op kennis uit de wetenschappelijke literatuur als op praktijkervaring is gebaseerd. Het resultaat is een heldere weergave van wat de kern is van mentoring naar werk als beleidsinstrument.
In het rapport wordt de woningfiscaliteit getoetst aan twee rechtvaardigheidscriteria, namelijk de horizontale en de verticale rechtvaardigheid. 
Bij de toetsing houden de auteurs er rekening mee dat een goed belastingsysteem niet alleen rechtvaardig moet zijn, maar ook efficiënt en effectief. 
Het onderzoek vertrekt van de vaststelling dat er toenemende ongelijkheid is in de verdeling van vermogen en dat woningbezit de voornaamste vorm van vermogen is. In het licht van de vraag hoe vermogen kan worden herverdeeld, stelt zich zo ook de vraag naar de manier waarop de woning behandeld dient te worden in de fiscaliteit.
De toetsing toont aan dat de huidige woningfiscaliteit op meerdere punten niet voldoet aan de principes van rechtvaardigheid. Om de rechtvaardigheid te verbeteren, reikt de studie een aantal denksporen aan.
Samenvatting
De weke delen van het gelaat spelen in de dagelijkse praktijk een belangrijke rol en zijn bepalend in het opstellen van een orthodontisch behandelplan. Met de ontwikkeling van de 3D-aangezichtsscan wordt een driedimensionale faciale evaluatie niet langer beperkt tot de stoeltijd. De aangezichtsscan biedt enorm veel informatie zonder stralingsbelasting en kan een meerwaarde hebben in de orthodontie. Zo kan het aangezicht vanuit verschillende invalshoeken digitaal beoordeeld worden en faciale veranderingen voor en na behandeling kunnen geëvalueerd en opgemeten worden. Ook in de orthognatische heelkunde biedt de aangezichtsscan de mogelijkheid tot simulatie van het eindresultaat, waardoor de patiënt een beter beeld krijgt van mogelijke veranderingen in het aangezicht postoperatief.

Gebrek aan een gestandaardiseerde analyse en problemen met weefselreflectie en ondersnijdingen in het gelaat beperken vandaag de dag nog het routinematig gebruik in de praktijk. Door verdere verfijning van de technologie en beschikbare software zal de 3D-aangezichtsscan steeds meer zijn plaats vinden in de orthodontische praktijk.
Het handboek Vakdidactiek aardrijkskunde is een leidraad voor elke leerkracht aardrijkskunde. In het boek wordt grondig beschreven hoe de lessen aardrijkskunde opgebouwd kunnen worden, met verwijzing naar  leermiddelen, werkvormen, het organiseren van excursies en het evalueren van leerlingen. Dit alles wordt ingekleurd met sprekende voorbeelden. Daarnaast licht het boek ook de huidige context van aardrijkskundeonderwijs toe en schetsen de auteurs de rol van aardrijkskunde binnen enkele maatschappelijke evoluties, waarbij ook gekeken wordt naar recente didactische vernieuwingen. Thema’s zoals differentiatie, taalondersteuning en ICT komen aan bod. Het boek geeft niet alleen een basisondersteuning aan studenten uit de lerarenopleiding, maar ook aan leraren aardrijkskunde in functie, lerarenopleiders en pedagogisch begeleiders aardrijkskunde.
In het kader van de onderwijshervorming worden gradueel nieuwe eindtermen ontwikkeld. Deze nieuwe eindtermen bouwen verder op de Europese sleutelcompetenties. Als tussenstap tussen deze Europese sleutelcompetenties en de eindtermen, werden er referentiekaders opgesteld. Elk referentiekader vat de visie op een vakdomein samen voor leerlingen van het kleuteronderwijs tot leerlingen aan het einde van het secundair onderwijs. Het referentiekader dat het vak aardrijkskunde omvat, is het referentiekader ruimtelijk bewustzijn. In dit artikel wordt de opbouw en de visie van dit referentiekader weergegeven, evenals een bredere kadering in de Europese sleutelcompetenties.
'Geography is the subject which holds the key to our future', aldus Michael Palin, een befaamde Engelse acteur en komiek. Echter, uit vergelijkend onderzoek blijkt dat er in het vak aardrijkskunde onvoldoende aandacht wordt geschonken aan die toekomst. In het kader van een masteronderzoek aan de KU Leuven werd onderzocht of methodes die systeemdenken kunnen bevorderen, zoals bijvoorbeeld het gebruik van causale diagrammen, ook kunnen bijdragen aan het toekomstdenken van leerlingen. Hiertoe werd de diepgang van het toekomstperspectief van leerlingen die een reguliere lespraktijk genoten, vergeleken met dat van leerlingen die aan de slag gingen met de causale diagrammen. Resultaten tonen aan dat die laatste groep leerlingen een diepgaander toekomstperspectief ontwikkelt en bevestigen het potentieel van systeemdenken in aardrijkskundeonderwijs.
Ondanks het feit dat aan de Europese Unie geen be voegdheden werden toegekend omtrent het openbaar ambt, oefent het Europees sociaal recht een niet te miskennen invloed uit op het Belgisch ambtenarenrecht. Ten gevolge van Europese regelgeving en de rechtspraak daaromtrent dienden in het verleden reeds enkele wijzigingen aangebracht te worden aan het administratiefrechtelijk ingevulde Belgische ambtenarenrecht. Recent velde het Hof van Justitie een arrest in de zaak Strack, waarin een ambtenaar van de Europese Commissie zijn wegens ziekteverlof niet-opgenomen jaarlijkse verlofdagen niet uitbetaald kreeg toen hij op pensioen ging. Daarbij kwam het traditionele uitgangspunt dat ten aanzien van Europese ambtenaren enerzijds en ambtenaren van de lidstaten anderzijds andere regels gelden op de helling te staan. Deze kentering heeft niet alleen implicaties voor de ambtenaren van de EU-instellingen, maar kan ook zeer verregaande gevolgen voor de invulling van het Belgisch ambtenarenrecht hebben. Deze gevolgen worden in het artikel geduid aan de hand van een beschrijving van het kader betreffende de invloed van Europees sociaal recht in het Belgisch ambtenarenrecht en een bespreking van de Strack.
Gestolde macht is een inleiding tot de geschiedenis van de staat in Europa, op het kruispunt van de politieke geschiedenis en de rechtsgeschiedenis, met een focus op de 17e, 18e en 19e eeuw. Diplomatie, vredesverdragen (congres van Westfalen, congres van Wenen) en de Europese staatsleer waren essentieel in die ontwikkeling. Het recht is geen gesloten denksysteem, maar wordt bekeken als de taal van de macht. Het denken over staat en internationale betrekkingen loopt al eeuwen op dezelfde benen, tussen macht en moraal. De historische mars van de afzonderlijke Europese staten naar vrijheid en gelijkheid de kernwaarden van de Franse Revolutie verloopt in verschillende snelheden. Dhondt vergelijkt de scheiding der machten, de rechten en vrijheden, en de staatsuitbouw in Frankrijk, Groot-Brittannië en Duitsland, de drie grootste Europese staten. De Britse contractuele monarchie (Magna Charta, Glorious Revolution) en de Franse nerveuze extremen (Robespierre, Napoleon) komen terug in het 19e-eeuwse Duitsland op weg naar haar eenmaking (Bismarck) en in de Russische Revolutie (Lenin). Naast Rusland krijgen ook de grondwetten van de grootmachten China en de Verenigde Staten bijzondere aandacht.
Mobiliteit is een essentieel aspect van het leven en structureel verweven met andere aspecten van de samenleving. Net zoals met die andere aspecten het geval is, vinden we ook op vlak van mobiliteit ongelijkheden terug die kunnen leiden tot sociale uitsluiting. Mobiliteitsongelijkheid heeft veelal te maken met bereikbaarheid. Lagere inkomens verplaatsen zich minder en trager, wat hun mogelijkheden op veel vlakken beperkt.
Het balanceren van stabiliteit en flexibiliteit om zodoende te kunnen omgaan met de steeds veranderende omgeving lijkt anno 2017 de grootste uitdaging voor overheden. Voortbouwend op onder meer het Vlaams regeerakkoord (2014-2019), stelt de Vlaamse overheid in haar visienota 2050 dat ze wil evolueren naar een innovatieve overheid, met andere woorden een lerende en wendbare overheid. Voortdurende vernieuwing - via samenwerking met andere publieke partners en beleidsdomein- en sectoroverschrijdend werken - staat daarbij centraal. Op die manier kan de overheid beter omgaan met complexe maatschappelijke vraagstukken, grensoverschrijdende crisissen en individualisering (BOURGEOIS 2016). Om dit te bewerkstelligen bekijkt de Vlaamse overheid haar eigen kerntaken en wordt er ingezet op samenwerking met andere actoren via de juiste formules. Mooi geformuleerde ambities, maar de vraag is door welke structuren, processen en cultuur een flexibele, wendbare en innovatieve overheid gekenmerkt moet zijn. Dit artikel gaat allereerst in op de mogelijke betekenis van het woord 'wendbaarheid'. Vervolgens beschrijft het hoe structuren, processen en cultuur kunnen worden ingericht, zodat de Vlaamse overheid kan inzetten op wendbaarheid en zodoende toegerust is voor de toekomst.
De mondiale energiesector ondergaat vandaag een diepgaande transformatie. In een ideaal scenario evolueert de wereld tegen 2040 naar een energiemix waarbij hernieuwbare energie een steeds dominanter deel uitmaakt. Maar voorlopig zijn we daar nog niet. Een van de grote technische problemen blijft de opslag van hernieuwbare energie. Landen als Zwitserland kunnen overtollige zonne-energie omzetten in elektriciteit en zo water naar hogergelegen gebieden in het gebergte pompen. Op momenten dat er weinig zon- of windenergie beschikbaar is, kunnen ze dit water opnieuw naar beneden laten stromen zodat turbines worden aangedreven om opnieuw elektriciteit op te wekken. Een berg zorgt zo voor een natuurlijke batterijopslag. Vlakke landen als België en Nederland moeten daar nog iets op vinden. Naarmate hernieuwbare energie als percentage van onze nationale energiemix toeneemt, zal de productie aan meer pieken en dalen onderhevig zijn. Bij gebrek aan een fundamentele doorbraak in de hernieuwbare-energieopslag zal aardgas steeds belangrijker worden, vooral om de dalen in de hernieuwbare-energieproductie op te vangen. Een gascentrale kan namelijk makkelijk worden aan- en uitgezet. Via wetgeving en financieringsmechanismen moet dan wel worden nagedacht over een manier om haar rendabiliteit te garanderen als ze niet altijd operationeel is.
Door de toevloed aan gratis games met in-game aankopen en maandelijkse abonnees wordt het steeds belangrijker om spelers bij een bepaalde game te houden. Deze interviewstudie dient als een eerste verkenning van stop- of cessatiegedrag bij jonge spelers van online digitale games. Hieruit blijkt dat niet-ingeloste startmotivaties, negatieve ervaringen tijdens het spelen, en vrienden of familie ervoor zorgen dat gamers stoppen met spelen.
Foreign accent syndrome (FAS) is een zeldzame motorische spraakstoornis waarbij de uitspraak van de patiënt door luisteraars wordt opgevat als een buitenlands accent. Meestal is de aandoening het gevolg van een CVA in de taaldominante hemisfeer, maar in enkele gevallen werd FAS als een spraakontwikkelingsstoornis beschreven. In dit artikel wordt een 17-jarige, Nederlandstalige jongen besproken die met een buitenlands accent begon te spreken vanaf zijn taalontwikkeling. Een neurologisch onderzoek, inclusief een SPECT scan, toonde aan dat de patiënt FAS vertoonde, gecombineerd met een verbale en een visuoconstructieve dyspraxie in het kader van een verstoring van het cerebro-cerebellaire netwerk. FAS is a rare motor speech disorder which causes patients to be perceived as non-native speakers. Usually the condition occurs after a stroke in the language-dominant hemisphere. However, a few cases of FAS have been reported showing that FAS may occur on a developmental basis. In this article a 17-year-old Dutch-speaking Belgian boy is presented who developed a French accent as of the beginning of his language development. Neurological investigations, including a SPECT scan, revealed that the patient presented with FAS in combination with developmental apraxia of speech and a visuo-constructive dyspraxia. The combination of these (planning) disorders may be caused by a disruption of the cerebro-cerebellar network.
Een belangrijk onderdeel van de strategie van de door de Vlaamse Regering aangekondigde betonstop is de invoering van nieuwe wettelijke instrumenten, zoals verhandelbare ontwikkelingsrechten (VOR). Een systeem van VOR moet lokale overheden in staat stellen om toekomstige ontwikkeling van gronden te sturen, weg van de open ruimte en naar strategische locaties bij stads- en dorpskernen. De Vlaamse Regering bereidt een wettelijk VOR-kader voor in het in opmaak zijnde Instrumentendecreet. De origine voor het VOR-systeem ligt in de Verenigde Staten. De aanpassing aan de Vlaamse juridische en bestuurlijke context is niet eenvoudig. In dit artikel worden de meest opmerkelijke bestuurlijke en juridische uitdagingen voor de introductie van verhandelbare ontwikkelingsrechten in Vlaanderen systematisch besproken aan de hand van actueel bronnenmateriaal.
Voor een dieper inzicht in het Chinese politieke en bestuurssysteem baseert prof. dr. Cathy Berx zich op President Xi's speech voor het 19de Nationaal Communistisch Partijcongres. Hierin komen de door Xi noodzakelijk geachte politieke en bestuurlijke hervormingen en modernisering ruim aan bod. Heel wat voor ons erg vertrouwde begrippen van de democratische rechtstaat duiken op in zijn tekst: law-based governance, die ook moet leiden tot een deugdelijk bestuur, multi-level governance, interregionale samenwerking ter bevordering van de regionale ontwikkeling. Vraag is of voor Xi Jinping deze begrippen, die hij als basis voor zijn hervormingsvoorstellen neemt, wel hetzelfde inhouden? De auteur toont aan dat President Xi vertrouwd lijkt met deze internationale begrippen. Echter, hij hanteert ze naar en binnen een zeer specifieke Chinese context, die bovenal gebaseerd is op een alom aanwezige, allesbepalende Communistische Partij. Vraag is hoe en op welke termijn hij er wil, kan en zal in slagen de grote principes van de democratische rechtstaat te verzoenen met de essentie en eigenheid van het Chinese politieke regime.