clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Asielzoekers die ons land om bescherming vragen, worden in verschillende contexten verwacht om het verhaal van hun vlucht te vertellen. In dit hoofdstuk wordt deze narratieve imperatief kritisch tegen het licht gehouden en wordt aandacht besteed aan de verschillende betekenissen die het zwijgen over ontwrichtende ervaringen van geweld en ontworteling kan innemen. Mensen op de vlucht, die vaak herinneringen aan traumatische levenservaringen met zich meedragen, blijven soms zonder woorden achter. De stilte die hun lijden omhult, is meerstemmig en kan naast een uiting van machteloosheid en pijn ook een teken zijn van verbinding en herdenking binnen een gemeenschap. In het huidige asielklimaat, dat gekenmerkt wordt door toenemende angst en wantrouwen, fungeert de stilte van vluchtelingen soms als krachtig medium van verzet, maar vormt het ook een betuiging van zich niet beluisterd voelen door de gastsamenleving. Aan de hand van de reflecties die Jacques Derrida maakte over gastvrijheid wordt verder nagedacht over de complexe wisselwerking van spreken en zwijgen in de context van asiel. Stilte wordt hier geïnterpreteerd als een moment van opschorting waarin de mogelijkheid van samenleven heel even voelbaar wordt.
Onder kwetsbaarheid bij verdachten bedoelt men dat de verdachte door welbepaalde psychische problemen of stoornissen de vragen moeilijk kan vatten, de implicaties van de eigen antwoorden nauwelijks kan inschatten, en meer misleidende of onjuiste antwoorden zal geven. Erkenning en kennis van deze kwetsbaarheden helpen niet alleen een rechtvaardige en adequate bejegening van de verdachte te verzekeren. Daarenboven zullen verhoorders bij een tijdige en juiste identificatie een grotere kans maken op het verkrijgen van waarheidsgetrouwe antwoorden van de verdachte. Jongeren, personen met een mentale beperking en personen die aan waanideeën of hallucinaties lijden, worden doorgaans als kwetsbaar beschouwd. Zoals we in dit hoofdstuk zullen illustreren, is de groep kwetsbare verdachten echter veel omvangrijker. Meer nog, iedereen kan tijdens een verhoor een psychologische kwetsbaarheid vertonen. Zo zullen we aantonen dat binnen een verhoorcontext velen zich suggestibel en/of meegaand opstellen. Daarnaast brengen we de kwetsbaarheden die specifiek veroorzaakt worden door de aanwezigheid van psychiatrische stoornissen of psychische problemen onder de aandacht. Tenslotte zullen we ook in dit hoofdstuk moeten besluiten dat men in België nog (te) weinig rekening houdt met de psychologische kwetsbaarheden van verdachten.
In april 2014 verscheen bij testuitgeverij Boom de Nederlandse vertaling van de vijfde editie van de Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-5; American Psychiatric Association [APA], 2013; APA/Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie [NVvP], 2014), met daarin twee onderdelen (Sectie II/Sectie III) over persoonlijkheidsstoornissen.
In deze bijdrage bespreken we de belangrijkste veranderingen in de classificatie van persoonlijkheidsstoornissen ten opzichte van DSM-IV-TR (APA, 2000). Ook blikken we kort vooruit op toekomstige ontwikkelingen binnen het internationale en
Nederlandse taalgebied.
In 2014 werd de Nederlandse aanpassing van de Renfrew Taalschalen gepubliceerd. Het betreft een nieuw taalonderzoeksinstrument voor Nederlandstalige kinderen,
waarmee bepaalde aspecten van taalinhoud, taalgebruik en taalvorm, die weinig of niet aan bod komen in andere taaltests, geëvalueerd kunnen worden. Dit gebeurt aan de hand van drie subtests, namelijk de Woordvinding Woordenschat Test (WWT), de Actie Platen Test (APT) en de Bus Verhaal Test (BVT). Door een nauwe samenwerking tussen Nederlandse en Vlaamse onderzoekers uit verschillende hogescholen en universiteiten kon een grootschalig normeringsonderzoek
uitgevoerd worden bij in het totaal 1700 kinderen (Vlaanderen: 800, Nederland:900), gespreid over tien leeftijdscategorieën (4;00-4;06 tot en met 9;00-10;00
jaar). In dit artikel stellen we het instrument kort voor en bespreken we een aantal resultaten van het normeringsonderzoek.
Er zijn slechts weinig tests voorhanden om de taalvaardigheid van volwassenen na te gaan. Het doel van deze studie was dan ook het toetsen van twee onderzoeksinstrumenten, namelijk de Expressive One Word Picture Vocabulary Test (EOWPVT: woordenschatproductie) en de Receptive One Word Picture Vocabulary Test (ROWPVT: woordenschatbegrip) bij Nederlandstalige, volwassen taalgebruikers met een leeftijdsbereik van 20-80 jaar. Uit de resultaten blijkt dat er een sterk positief verband bestaat tussen beide tests. Bovendien scoren de deelnemers hoger op de receptieve dan op de expressieve test. Verder blijkt dat zowel leeftijd, opleiding als geslacht een invloed hebben op de woordenschatkennis. Aan de hand van een kwalitatieve analyse werd ook een herschikking van de volgorde van de testitems voorgesteld. Verder werden de verbetersleutels aangepast en werden enkele suggesties geopperd met betrekking tot het gebruikte prentenmateriaal.
In Theologie in dialoog denkt Lieven Boeve na over de plaats van de theologie aan de universiteit, in de kerk en in cultuur en samenleving. In deze drie domeinen was deze discipline ooit prominent aanwezig, maar ondertussen is ze veel van haar prestige kwijt geraakt en naar de marge opgeschoven.
Lieven Boeve staat met twee voeten op de grond. Terugkeren naar ‘vroeger was het beter’ is zinloos. Hij bepleit een theologie die zonder ressentiment, zonder wanhoop en zonder vrees omgaat met de marginalisering ervan. Theologie kan vandaag haar taak enkel vervullen als ze niet wegvlucht uit deze marginalisering, maar deze zelfbewust ondergaat. Vanuit die marge   is ze geroepen opnieuw haar plaats in te nemen op het kruispunt van universiteit, kerk en samenleving, in dialoog met elk van deze domeinen.
Diezelfde houding neemt Boeve aan omtrent de katholieke identiteit van het christelijke middenveld in Vlaanderen vandaag, in het bijzonder op het gebied van onderwijs. Er hoeft geen tegenspraak te zijn tussen katholiek en pluralistisch – integendeel! De ontmoeting met de levensbeschouwelijke andere leidt immers niet automatisch tot minder identiteit, maar kan net tot een grote besef van identiteit voeren. Wie katholieke identiteit gestalte wil geven, vertrekt vandaag best van interlevensbeschouwelijke veelheid en gaat met open vizier de dialoog aan met de andere aan.
In Theologie in dialoog brengt Boeve enkele van zijn visies als theoloog samen over de dialoog die kerk, samenleving en universiteit kunnen en moeten aangaan met katholieke identiteit en theologie.
In het themanummer gaan we in op grootschalige systeemveranderingen (‘transities’) en de mogelijke rol die de overheid kan en moet spelen ten aanzien van transities. Vooraleer we putten uit de rijke ervaringen en praktijken in de verschillende beleidsdomeinen, die in de volgende bijdragen van het themanummer aan bod komen, schetsen we in meer algemene zin de (verschuivende?) rol van de overheid en veranderingen met betrekking tot de door haar gehanteerde beleidsinstrumenten. Terwijl meer dwingende, directe en hiërarchische vormen van overheidssturing minder populair lijken te worden en er vaker naar ‘softe’ sturing wordt gegrepen, blijft overheidssturing ook vandaag nog vaak een combinatie van hiërarchie, markt en netwerk. We ronden deze bijdrage af met enkele richtvragen over de rol van de overheid ten aanzien van transities, die we voorleggen aan onderzoekers betrokken bij verschillende beleidsrelevante steunpunten.
Er wordt vaak gesteld dat sociologen en sociale wetenschappers een ‘maatschappelijke verantwoordelijkheid’ hebben. De sociale wetenschappen kunnen de samenleving een geweten schoppen door haar een spiegel voor te houden. Het tonen van een stand van zaken kan politici en beleidsmakers aanzetten om actie te ondernemen. De sociologische verbeeldingskracht appelleert dan ook door ongemakkelijke waarheden te presenteren. De beschrijving van de sociale werkelijkheid kan een beleidsinterventie voorbereiden. In dit artikel beargumenteren we dat deze verbeeldingskracht echter verbreed kan worden wanneer de sociologie zich onderwerpt aan zelfonderzoek. Sociologisch onderzoek is in staat om de realiteit te veranderen, niet enkel om deze verandering uit te besteden aan die maatschappelijke instituties die macht uitoefenen. De sociologische beschrijving is zelf een interventie. Aan de hand van drie voorbeelden tonen we wat het betekent dat de productie van sociale kennis performatief is: De European Social Survey (ESS) brengt de Europese burger in beeld, de Big Datainfrastructuur daagt praktijken in de verzekeringsmarkt uit, en een controverse over de ‘Doe De Stemtest 2014’ verheldert dat inclusiecriteria nooit neutraal (kunnen) zijn.
In de meeste Westerse samenlevingen is er een groeiende tendens naar gelijke ouderrollen voor moeders en vaders na scheiding. In België werd in 1995 het gezagsco-ouderschap ingevoerd en sinds 2006 is het verblijfsco-ouderschap de prioritair te onderzoeken verblijfsregeling na scheiding. Verblijfsco-ouderschap werd als standaardmodel ingevoerd omdat het een goed contact tussen kinderen en hun beide ouders bevordert maar de vraag rijst of deze strikte en gelijke verdeling noodzakelijk is voor een goede band met beide ouders. Dit onderzoek wil de samenhang nagaan tussen de verblijfsregeling van het kind en de relatiekwaliteit tussen 1) kinderen en ouders en 2) kinderen en stiefouders. Er wordt zowel rekening gehouden met de verblijfsregeling als met de contactfrequentie tussen kinderen en hun niet-residentiële ouder. Data zijn afkomstig uit het Leuvens Adolescenten en Gezinnen Onderzoek (LAGO) en uit het onderzoek Scheiding in Vlaanderen (SiV). De samenhang tussen de verblijfsregeling en de ouder-kind relatie verschilt duidelijk tussen moeders en vaders. Kinderen die niet minstens deeltijds samenwonen met hun moeder hebben een minder goede relatie met hun moeder dan kinderen die minstens deeltijd bij hun moeder wonen. Voor vaders zien we dit verschil niet, en is de relatie goed op voorwaarde dat ze frequent contact hebben met het kind. Het maakt niet zoveel uit of dit contact voortkomt uit samenwonen of andere vormen van contact. Deze genderverschillen kunnen zowel te wijten zijn aan een verschillend referentiekader inzake het ouderschap na scheiding, bredere genderrolopvattingen als selectieprocessen.
Sinds 2000 zijn er geen officiële cijfers meer beschikbaar over de mate van armoede in Suriname. In 2012 is hierin verandering gekomen met de uitvoering van het Latin American Public Opinion onderzoeksproject. In dit kader is een landelijke enquête gehouden over de inkomens en de
leefomstandigheden van de bevolking en zijn de verzamelde data voor het publiek ter beschikking gesteld. Op basis van deze data wordt de armoede situatie in 2012 beschreven. Deze paper besteedt voorts aandacht aan de begripsmatige aspecten van de inkomensbenadering en presenteert de resultaten van de uitgevoerde berekeningen. Bij de inkomensbenadering is gebruik gemaakt van zowel absolute als relatieve armoedelijnen en is ook nog eens gekeken naar de perceptie die geënquêteerden hebben over hun eigen situatie. Toepassing van armoedelijnen
variërend van $2 tot $11 (PPP) per dag resulteert in een armoedepercentage tussen 11 en 59%. Gezinnen van alleenstaande ouders, “Marronhuishoudens” alsook huishoudens met een lager opleidingsniveau, hebben in vergelijking met overige subgroepen een relatief hoger risico op armoede.
Deze bijdrage beschrijft een wetenschappelijke studie die vraagtekens plaatst bij het bestaan van een rangorde in hulpwaardigheid. Daarvan wordt in de welvaartsliteratuur beweerd dat ze alle geografische, temporele en sociaal-structurele grenzen overstijgt. De resultaten lijken echter eerder te wijzen op een universele tweespalt tussen mensen die alle behoeftige groepen even hulpwaardig vinden en tussen mensen die de ene groep al wat meer of minder ‘deserving’ vinden dan de andere. Voor politici en belangenorganisaties is dit van groot belang. Het zou immers betekenen dat ze beide segmenten van het electoraat op een fundamenteel verschillende wijze dienen te benaderen in hun politiek discours. Allicht zijn eerstgenoemden meer gevoelig aan argumenten die gestoeld zijn op het rechtvaardigheidsprincipe van gelijkheid, terwijl laatstgenoemden meer vatbaar zijn voor argumenten die zich beroepen op het principe van verdienste.
In dit tweede hoofdstuk zal duidelijk worden welke rol persoonlijkheid en psychosociaal welzijn spelen in de ontwikkeling van problematisch internetgebruik. Niet iedereen is namelijk even vatbaar voor deze problematiek, en vaak liggen iemands persoonlijkheid en psychosociaal welzijn mede aan de basis van het ontwikkelen hiervan. Daarnaast bekijken we hoe het precies zit met problematisch internetgebruik in België en Nederland. Hoeveel mensen krijgen ermee te kampen en welk verband is er met persoonlijkheid en psychosociaal welzijn?
In het interbellum kregen vrouwen de eerste toegang tot het politieke leven in België met onder meer de eerste vrouwelijke verkozenen in de Belgische Kamer van
Volksvertegenwoordigers. Het duurt echter tot de tweede feministische golf alvorens een verhoogde deelname van vrouwen aan de politiek een belangrijk strijdpunt wordt.
De idee was dat deze deelname een belangrijke hefboom kon vormen voor de verbetering van de positie van de vrouw in de samenleving. In deze bijdrage onderzoeken we of de toename in het aantal vrouwelijke verkozenen in de Belgische
Kamer van Volksvertegenwoordigers, inderdaad samen ging met een verhoogde aandacht voor vrouwenthema’s.
Onder het leiderschap van Bart De Wever is de Nieuw-Vlaamse
Alliantie (N-VA) in een mum van tijd uitgegroeid tot de grootste politieke formatie in Vlaanderen, en bijgevolg ook in België. Bij de Vlaamse verkiezingen van 2009 kwam de N-VA als overwinnaar uit de bus. Een jaar later verdubbelde de partij dat resultaat bij de federale verkiezingen. Meer dan ooit wordt de verdere hervorming van de Belgische staat de inzet voor de Vlaams-nationalisten.
Op 11 augustus 1950 wordt de eedaflegging van Koning Boudewijn door communisten verstoord met de beruchte kreet “Vive la République!”. Een week later  wordt de populaire communistische partijleider, Julien Lahaut, voor zijn deur doodgeschoten. Het is de belangrijkste politieke moord in de Belgische geschiedenis, maar ze wordt nooit opgehelderd. Wie heeft Lahaut vermoord? werpt een kritische blik op het gerechtelijk onderzoek en gaat op zoek naar nieuwe sporen.

Zo vonden de auteurs in een archief een ‘vergeten’ document dat verwijst naar  André Moyen, een spion die een anticommunistisch netwerk uitbouwde in het naoorlogse België. Het boek bijt zich vast in de levensloop van Moyen en zijn ondergronds netwerk. De auteurs komen een web van leugens en fouten in het gerechtelijk onderzoek op het spoor. Ze leggen de redenen bloot waarom de moord nooit werd opgelost en plaatsen die in de ruimere context van de geheime Koude Oorlog in België.
Met het oog op de naderende Klimaatconferentie te Parijs analyseert dit artikel het Russische beleid inzake hernieuwbare energie en energie-efficiëntie. Samen met China, de Verenigde Staten en India behoort Rusland immers tot de top 4 meest vervuilende landen wat betreft CO2-emissies, goed voor 5% van de mondiale uitstoot in 2013. Wat onderneemt Rusland uit eigen beweging om broeikasgassen terug te dringen, en wat zijn de drijfveren van een dergelijk beleid?
Achtergrond: Nederlandse publicaties over cognitief-gedragstherapeutische programma's voor seksueel gewelddadige terbeschikkinggestelden die gebaseerd zijn op recent empirisch onderzoek, zijn schaars.
Doel: De onderbouwing en beschrijving van een cognitief-gedragstherapeutisch programma voor terbeschikkinggestelden kindermisbruikers en verkrachters.
Methode: Voor de onderbouwing en beschrijving van het programma werd relevante literatuur bestudeerd.
Resultaten: In dit artikel wordt eerst de literatuur over  psychologische risicofactoren bij seksueel geweldplegers samengevat. Daarna wordt een beknopt overzicht gegeven van het onderzoek naar de resultaten van cognitief-gedragstherapeutische programma's. Tenslotte worden aanbevelingen gedaan voor de ontwikkeling van een Nederlands programma.
Conclusie: De effecten van cognitief-gedragstherapeutische programma's varieren van beperkt tot nihil.
Wat is gekend?
❯❯ Er is een alarmerende incidentie en prevalentie
van benzodiazepinegebruik in
België.
❯❯ Dit hoge gebruik kent een gedeelde verantwoordelijkheid:
de arts heeft te weinig
tijd en kennis, terwijl de patiënt zich
onvoldoende bewust is van de schadelijke
gevolgen.
Wat is nieuw?
❯❯ Patiënten vinden de afbouw van slaapmedicatie
een taak van de huisarts.
❯❯ Een interactieve en patiëntgerichte webmodule
kan helpen in het afbouwen van
slaapmedicatie.
❯❯ Patiënten verkiezen de combinatie van
een webmodule met persoonlijke artsencontacten.
❯❯ Na het doorlopen van de webmodule
steeg het vertrouwen in het welslagen
van de stoppoging.
❯❯ Alle patiënten minderden hun slaapmedicatie
na afloop van de studie en
minstens 54% stopte volledig.
Onze huidige kennismaatschappij en de snel wijzigende inzichten in de medische wereld vereisen van
artsen een grote eigen verantwoordelijkheid om hun competenties voortdurend te blijven ontwikkelen
en bijschaven. In dit artikel wordt stilgestaan bij enkele recente bevindingen op het vlak van navorming
voor praktijkvoerende artsen, de voorwaarden voor een doeltreffend, doelmatig en kwaliteitsvol
voortgezet medisch onderwijs en aanbevelingen worden geformuleerd om een aanbod te creëren.
Voortgezet medisch onderwijs moet verder gaan dan enkel kennisverwerving en vooral ook veranderingen
in de praktijk, attitudes en gedrag van artsen beogen. Geïntegreerd onderwijs (met een combinatie
van onderwijsmethoden) blijkt cruciaal om aan de voorwaarden voor doeltreffend en doelmatig
voortgezet onderwijs te voldoen. Interactie blijkt daarbij een sleutelbegrip waarmee rekening moet worden
gehouden binnen elke aangeboden methode (contactopleidingen, online leerprogramma’s).
Kwaliteitsvolle vroegtijdige zorgplanning en levenseindezorg krijgen steeds meer aandacht binnen de eerste lijn. Ook in het woonzorgcentrum (WZC) kan vroegtijdige zorgplanning waardevol zijn, indien het juist wordt gehanteerd. In dit onderzoek wordt de implementatie van vroegtijdige zorgplanning in een woonzorgcentrum nagegaan aan de hand van volgende onderzoeksvragen: welke zorgafspraken worden vroegtijdig vastgelegd? Welke ingrijpende en levenseindebeslissingen worden genomen aan het levenseinde? Is er congruentie tussen vastgelegde afspraken en uitgevoerde levenseindezorg? Uit de resultaten blijkt dat de meerderheid van de WZC-bewoners in aanraking komt met  vroegtijdige zorgplanning. Toch zijn er nog hiaten binnen de initiatie, de documentatie, het procesmatige verloop en de communicatie van vroegtijdige zorgplanning.
Het Rooms-Katholieke Magisterium verwerpt de toepassing van euthanasie. Dit standpunt wordt geanalyseerd binnen de realiteit van Vlaamse Rooms-Katholieke verzorgingsinstellingen. Hier wordt men geconfronteerd met een pluraliteit van opinies en praktijken. Daarom wordt een kader geschetst voor de toepassing van euthanasie binnen deze instellingen.
In het kader van het project Wetenschap & Ethiek dat het Overlegcentrum voor Ethiek ieder voorjaar coördineert, organiseerde Ethics@Arenberg op 19 maart 2015 de lezing ‘Leven binnen de biofysische grenzen van de planeet Aarde’ met als gastspreker professor Hans Bruyninckx, directeur van het Europees Milieuagentschap te Kopenhagen en voormalig hoogleraar aan de KU Leuven. Het artikel geeft een verslag weer van deze lezing, vertrekkende van elementen die tijdens de lezing werden aangereikt.
De tweede encycliek van paus Franciscus Laudato si’ (letterlijk ‘Lof zij u’) is een magistraal stuk. Het document verwoordt bijzonder scherp de eigen positie van het katholieke denken inzake ecologie en ruimt een aantal misverstanden over het kerkelijke milieustandpunten uit het verleden uit de weg. Sedert de eerste vermelding van ecologische bezorgdheid in Octogesima Adveniens (1971) is er een lange weg afgelegd. De kern van Laudato si’ bestaat in het uitwerken van een genuanceerde en keurige balans tussen medemenselijkheid en medeschepsellijkheid, summier samengevat in de notie ‘integrale ecologie’. Zo bekijkt de paus de dreigende klimaatcrisis vanuit het oogpunt van de impact op de leefomstandigheden van miljarden arme mensen en vanuit het bekende standpunt dat armoede onrecht is. Hij wijst op de urgentie van de nodige transitie en appelleert elk van ons tot wat hij noemt een ‘ecologische bekering’. Hij stelt de milieucrisis voor als een gewetenszaak voor zowel christenen als mensen van goede wil en is bereid om met een ‘coalition of the willing’ te zoeken naar beklijvende antwoorden op de milieucrisis. 
De nieuwe accenten in het kerkelijke denken zijn: de inclusie van toekomstige generaties in de discussie over algemeen welzijn; de affirmatie dat alle schepselen een inherente waarde hebben en dus niet enkel mensen; de uitbreiding van het concept ‘universeel publiek goed’ dat vroeger enkel op mensen van toepassing was, naar andere species, ecosystemen en de planeet aarde; de integratie van wat goed is voor de mens met wat goed is voor de schepping via de kern van de ecologie die als een refrein ter sprake komt: “alles is met elkaar verbonden;” en de oproep om vanuit de sociale deugd van de solidariteit prioriteit te geven aan de gevolgen van de klimaatsverandering voor de armen.
Het artikel biedt een model om humor te analyseren op basis van humorprocessen en -technieken.Vervolgens wordt een corpus onderzocht van Vlaamse en Nederlandse televisiespots,waarbij verschillen worden geanalyseerd tussen de twee deelcorpora voor wat betreft het aandeel van de humor in het algemeen en voor verschillende soorten producten. Ten slotte worden verschillen in het gebruik van humortechnieken in kaart gebracht en geïnterpreteerd.
Kleine bedrijven worden beschouwd als de motor van jobcreatie. Deze misvatting stoelt op twee hardnekkige fouten: een naïeve interpretatie van ondernemingsdata en een verwarring tussen grootte en leeftijd. Niet kleine maar jonge bedrijven spelen een cruciale rol in het scheppen van nieuwe werkgelegenheid. En van die jonge zijn het vooral degene die in de eerste jaren na start al een beduidende omvang hebben, die overleven en zorgen voor blijvende jobcreatie. Onze analyse is gebaseerd op nieuwe ondernemingsdata die de groei en leeftijd van Belgische bedrijven correct weergeven. Sinds 2009 werken we samen met de Rijksdienst voor Sociale Zekerheid en Statistics Belgium aan de constructie van deze data.
Het verbintenissenrecht en het goederenrecht vormen nog steeds de basis van het privaatrechtelijke bouw- en vastgoedrecht. Bouwstenen van het recht geeft een overzicht van de voor het bouw- en vastgoedgebeuren relevante principes van deze beide rechtstakken. Het boek biedt een theoretisch onderbouwd kader dat wordt geïllustreerd en verduidelijkt aan de hand van talrijke praktijkvoorbeelden uit de bouw- en vastgoedsector.
"een plek waar je echt bent, waar het ware een kans krijgt, en waar je dus niet geleid wordt naar iets onechts of kunstmatigs dat je van buitenaf wordt opgedrongen. kortom een plek van waarheid. Dat was de ambitieuze doelstelling van de mensen die de scholengemeenschap samenbracht om een nieuwe invulling te geven aan de oude schoolkapel' AC
Tussen de Kleine Beer, de Tweelingen en de Stier liggen de sterren die nu horen tot de Giraf, maar niemand had het gezien voor Plancius, een predikant uit Dranouter die uitweek naar Nederland. Zijn ‘plaatje’ was hét navigatiemiddel voor de Oost-Indische Compagnie. Door een hernieuwde aandacht werd Dranouter overtuigd tot het houden
van een tweedaags winter-sterrenfestival, naast het zomer-folkfestival.