clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Dit artikel behandelt het laatmiddeleeuws Vlaamse stedelijk netwerk vanuit de voortdurende contacten tussen de steden. Een dergelijke aanpak biedt een meerwaarde aan het vorig statisch onderzoek naar stedelijke netwerken. Er werd bestudeerd welke invloed de informatiestromen hadden bij de ontwikkeling van het netwerk. In een eerste deel kwamen de aard en snelheid van de communicatie aan bod. Vervolgens werd via een typologische analyse van de bodelijsten onderzocht waarom een stad boden uitstuurde. Wie contacteerde de stad om haar ambities te verwezenlijken? Tot slot werd het belang van de informele geruchten geanalyseerd. Deze informatiestroom werd actief ingezet bij de officiële stedelijke communicatie, maar moest ook goed gecontroleerd worden. Officieuze geruchten bleken een sterke impact te hebben op de stedelijke politiek.
De problematiek van  globalisering wordt  toegepast op het onderwijs. De globaliserin,g wordt bekeken vanuit vier niveaus: het wereldniveau, het niveau van de zogenaamde beschavingen, het transnationale niveau en uiteindelijk de natiestaat.  Deze vier niveaus filteren de verschijnselen en  beïnvloeden hun effect door in interatie te treden met de  onderliggende of eventueel bovenliggende niveaus. Een van de conclusies is dat culturele en pedagogische globalisering minder vanzelfsprekend is dan bijvoorbeeld globaliseringsinvloeden politiek, ecologisch en economisch.
De problematiek van de overgang van het secundair onderwijs naar het hoger onderwijs wordt bekeken vanuit het bestaan van referentiecriteria, die de eindtermen zijn.  Het hoger onderwijs zou systematisch moeten aansluiten op de behaalde eindtermen uit bepaalde studierichtingen. Dit zou tot meer transparantie leiden voor de toegang tot het hoger  en de slaagkansen kunnen verhogen.
Op 1 juni 2009 neemt Fons Moerdijk, na bijna 34 jaar dienst, afscheid van het Instituut voor Nederlandse Lexicologie (INL). Daarmee verliest het INL een van zijn meest vooraanstaande wetenschappers. Fons was redacteur en hoofdredacteur van het Woordenboek der Nederlandsche Taal (WNT), hoofdredacteur van de Aanvullingen op het WNT en, offi cieel sinds 1999, hoofdredacteur van het Algemeen Nederlands Woordenboek (ANW).
Ter gelegenheid van zijn afscheid bieden vrienden en collega's hem de gevarieerde feestbundel Fons verborum aan. Een vijftigtal auteurs uit binnen- en buitenland leverden bijdragen over lexicografi e en woordenboeken, lexicografi e en het ANW, lexicologie en taaltechnologie, woorden en uitdrukkingen, morfologie, dialectologie en de meest uiteenlopende taalkundige onderwerpen. Niet alleen voor de vakman, maar voor iedereen die in taal geïnteresseerd is, bevat de bundel uiterst boeiende leesstof.
Tussen 1950 en 1970 realiseert architect en meubelontwerper Willy Van Der Meeren enkele opmerkelijke gebouwen voor de gemeente Evere. Naast het beschermde Van Ooteghemgebouw en 128 ouderenwoningen gebaseerd op zijn beroemde CECA-huis bouwt hij tussen het kerkhof van Brussel en de Leuvensesteenweg een hoogbouw voor de sociale huisvestingsmaatschappij Ieder Zijn Huis. In deze zeldzame Brusselse verwezenlijking van het CIAM-gedachtegoed toont Van Der Meeren een grote bekommernis om de sociale rol van architectuur. Als geboren constructeur alsmede door zijn studietijd bij Louis-Herman De Koninck en Victor Bourgeois komt hij tot een ontwerp dat rond 3 speerpunten is opgebouwd: het doorgedreven bouwen met geprefabriceerde en gemoduleerde elementen, de toepassing van het Corbusiaanse plan libre voor het ontwerp van de appartementen en het gebruik van kleur in de talrijke gemeenschappelijke ruimtes.
Dit boek is te lezen als een praktisch werkboek waarin wordt nagegaan welke weg(en) een school kan bewandelen wanneer ze geconfronteerd wordt met diversiteit. De volgende zes cases worden besproken: religieuze kleding; merkkleding en kledingscodes met een problematische boodschap; afwezigheid van de school; voorbehoud bij activiteiten buiten de schoolmuren; bezwaren tegen de leerstof; ordeverstorend gedrag in de les; de beschikbaarheid van een gebeds- of stilteruimte. De cases zijn uitgewerkt aan de hand van een vaste structuur. Eerst wordt de probleemstelling geanalyseerd. Daarna worden mogelijke oplossingen aangereikt met aandacht voor eventuele knelpunten en een afweging van de voor- en nadelen van elke oplossing. Ten slotte worden de rechtsbronnen aangegeven. Bij elke case komt de rol van het recht aan de orde. Het recht bepaalt immers de speelruimte van de school(directie) bij het managen van diversiteit. De auteurs hebben getracht telkens een weg te wijzen die recht doet aan de verschillende belangen die in het geding zijn. Het belang van het kind is daarbij een belangrijk richtsnoer. Dit werkboek is ongetwijfeld een instrument van onschatbare waarde voor schooldirecties die op het terrein geconfronteerd worden met dagelijkse problemen rond multicultureel samenleven.
Een funderingsethiek tracht morele theorieën onweerlegbaar af te leiden uit één of enkele morele fundamenten. Een wetenschappelijke ethiek meent dat dit niet kan en niet hoeft. De evolutionaire ethiek is in de loop van twee eeuwen veranderd van een funderingsethiek naar een wetenschappelijke ethiek. Aan de hand van haar geschiedenis geef ik argumenten voor een normatieve ethiek zonder absolute fundering. Ik leg uit hoe wetenschap relevant kan zijn voor normatieve ethiek. Tenslotte bespreek ik nog enkele vertegenwoordigers van een wetenschappelijke ethiek in de filosofische literatuur. Ik besluit dat een wetenschappelijke ethiek waarschijnlijk beter werkt dan een funderingsethiek, maar meer empirisch onderzoek is nodig.
Als burgers, de politiek, de samenleving en de stadsbesturen veranderen, dan moet ook het participatiebeleid worden bijgesteld. Vanuit dit idee installeerde Vlaams minister van Binnenlands Bestuur en Stedenbeleid Marino Keulen in 2007 een Werkgroep Participatie. Die werkgroep kreeg de opdracht een coherente visie op burgerparticipatie in Vlaamse Steden te ontwikkelen. Met dit boek als resultaat.
Hoe kunnen bestuurders beter betrokken worden bij wat in de samenleving leeft, bij de kracht die bij mensen in de stad aanwezig is en bij de vragen die leven bij mensen in de stad? Hoe kunnen bestuurders in die lokale samenleving van doende en van vragende mensen participeren? Deze vragen vormen de rode draad door het hele boek. De auteurs verklaren hun visie op participatie, en belichten het belang van een actieve, kritische en innovatieve burgermaatschappij in de stad. Vervolgens staan ze uitgebreid stil bij stadsbrede participatie, participatie rond stadsprojecten en participatie op wijkniveau. Ten slotte komt ook de invloed van de Vlaamse overheid op het stedelijk participatiebeleid aan bod.
Dit boek heeft tot doel het debat met en in de steden op gang te trekken. Dankzij de talrijke concrete aanbevelingen vormt het alvast de prima aanzet tot een beter uitgebouwd stedelijk participatiebeleid.
Vanaf de jaren 1920-1930 wordt lassen een courante verbindingstechniek voor staal. Deze ontwikkeling leidt tot een goedkopere vervaardiging van stalen buizen waarvan de goede structurele en vormelijke eigenschappen er mede voor zorgen dat er een groeiende interesse ontstaat voor dit bouwelement in (tijdelijke) architectuur. Dit artikel bespreekt aan de hand van in België gebouwde of gepubliceerde casestudy’s de evolutie van buisvormige stalen profielen in  de 20ste eeuw.
Er bestaat een behoefte om de restitutie na vernietiging van een ongeoorloofde overeenkomst in sommige gevallen (maar ook weer niet in alle gevallen) uit te sluiten. In tegenstelling tot wat traditioneel wordt voorgesteld, kunnen de adagia 'nemo auditur' en 'in pari causa' niet als grondslag dienen om de restitutie na vernietiging van een ongeoorloofde overeenkomst uit te sluiten. In deze bijdrage wordt aangetoond dat artikel 6 van het Burgerlijk Wetboek een veel geschiktere - en eenvoudigere - grondslag vormt om de restitutie na vernietiging van een ongeoorloofde overeenkomst in sommige gevallen uit te sluiten.
In dit artikel focussen we op deze laatste fase van vredesopbouw. Het gaat in op de analyse en preventie van landconflicten in post-conflict Burundi. Vredesopbouw betekent in eerste instantie de preventie van nieuw geweld, en het creëren van een vredesdividend is een noodzakelijke voorwaarde hiervoor. Volgens Nelson Mandela, onderhandelaar tijdens de vredesonderhandelingen, moet de Burundese bevolking snel een duidelijk verschil ervaren tussen de destructiviteit van het conflict en de voordelen van de prille vrede (Brachet & Wolpe, 2005: 1). Zoals in dit artikel duidelijk zal worden, is land het ultieme vredesdividend voor elke Burundees. Het oplossen van de landproblematiek is dan ook een van de belangrijkste pijlers in het Burundese proces van vredesopbouw.
Dit artikel zoomt in op de tentoonstelling “De-Colonizing Architecture”, ontstaan uit een samenwerkingsverband van de in Bethlehem en Londen gebaseerde architecten Sandi Hilal, Alessandro Petti en Eyal Weizman. Het is een tentoonstelling die uitdaagt en uitnodigt om de mogelijkheden te verkennen die ontstaan door creatief na te denken over manieren om Israëls bezettingsarchitectuur- zoals de Joodse nederzettingen en militaire bases in de Palestijnse bezette gebieden- om te keren en weer toe te eigenen via fysiek-architecturale interventies. Deze erg gedurfde tentoonstelling leidt tot verfrissende inzichten, maar roept ook een aantal vragen op om mee te nemen in het debat terzake dat ongetwijfeld verder gevoerd zal worden.
Er worden in dit themanummer vier studies voorgesteld in het veld van de psychologie van wiskundeleren en –onderwijzen. In onze discussiebijdrage geven wij een kritische reflectie op de experimenten die in elke bijdrage worden besproken. We becommentariëren ze eerst vanuit een methodologisch oogpunt, waarbij we experimenteel en quasi-experimenteel onderzoek met elkaar vergelijken. Daarna becommentariëren we de studies vanuit een cognitief-psychologisch oogpunt, waarbij we onder andere verder ingaan op het belang van executieve functies. We gaan na waaróm men rekenfouten maakt en wat hieraan te doen is. We geven ideeën voor verder onderzoek en sluiten onze bijdrage af met enkele implicaties voor de praktijk van het wiskundeonderwijs.
Deze bijdrage over de ontwikkeling van filmjournaals in België vanaf het interbellum geeft aan hoe België als een open, liberale filmmarkt tot en met de Tweede Wereldoorlog zo goed als volledig afhankelijk was van buitenlandse leveranciers inzake gefilmd nieuws. Na de wereldoorlog ontstond een volwaardig nationaal filmjournaal (Belgavox), dat mede dankzij de steun van de Belgische overheid lang overeind bleef en de concurrentie van grote buitenlandse ondernemingen wist te doorstaan.
Op basis van uitgebreide ervaring, opgedaan tijdens het doctoraal onderzoek (2005) van Lieve Desmet, biedt dit artikel, aangevuld en geactualiseerd in samenwerking met Roel Vande Winkel, een gedetailleerd overzicht van audiovisuele en geschreven bronnen. Hoewel dit artikel vooral relevant is voor onderzoek naar de Vlaamse omroep, bevat het ook belangrijke informatie voor onderzoekers die zich toeleggen op de Franstalige tegenhanger(s) INR – RTBF
In deze bijdrage worden methodes aangereikt voor de historische kritiek van het proces-verbaal van zedenzaken als vertekende bron voor een mentaliteitsgeschiedenis van de seksualiteit. Na de deconstructie van deze meerstemmige tekst, wordt de ontstaanscontext van deze bron, met name de wisselwerking van disciplinering en weerstand in de ondervraging, onderzocht aan de hand van Michel de Certeaus 'tactische wetenschap', toegpast op strafdossiers uit het interbellum
Dit artikel presenteert de effecten van Samen sterker Terug Op Pad (STOP4-7), een in Vlaanderen ontwikkeld multimodaal gedragstherapeutisch programma voor kinderen met ernstige gedragsproblemen. Het onderzoek laat zien dat kinderen en ouders die het programma volgen, vooruitgang boeken. Na de behandeling vertonen de kinderen volgens de ouders significant minder externaliserend, minder internaliserend en meer prosociaal gedrag. Het externaliserende gedrag blijft echter voor veel kinderen (60%) in de klinische range. Ouders zijn meer consequent in hun opvoeden en ervaren minder opvoedingsbelasting. Leerkrachten zien weinig vooruitgang op externaliserend gedrag, maar wel op internaliserend en prosociaal gedrag. De gevonden effecten zijn voor het merendeel klein tot middelgroot.
Vandaag de dag kampen de meeste steden en de toegangswegen tot die steden steeds meer met congestieverschijnselen. Opdat de stad niet verder dichtslibt, of niet meer bevoorraad zou kunnen worden, worden allerlei nieuwe initiatieven bekeken. Stads-, en nauw daarmee verbonden, nacht- of daldistributie zijn zulke initiatieven. Het principe is vrij eenvoudig: in de stad moeten goederen worden gedistribueerd met voertuigen die zijn aangepast aan de maat en de schaal van de binnenstad. Daartoe zijn centra aan de rand van de stad nodig om de goederen van de grote – over de snelweg aankomende – vrachtwagens over te slaan op kleinere – voor de binnenstad berekende – voertuigen, en om de vrachtstromen in de stad te bundelen en daarmee de verkeersbewegingen te verminderen. Om de verkeershinder bovendien zo klein mogelijk te houden, verdient het aanbeveling om belevering ’s nachts of in de daluren te organiseren. Een eenvoudig principe, maar blijkbaar toch niet zo eenvoudig toe te passen. In deze bijdrage wordt onderzocht wat de slaag- en faalfactoren van nacht- en daldistributie zijn, en hoe de verschillende partijen er toe aangezet kunnen worden om tot nachtdistributie over te gaan.
Kernwoorden: adolescenten, houding, besluitvorming, euthanasie, patiëntenparticipatie, onthouden van behandeling
Achtergrond: De opzet van het onderzoek was na te gaan hoe leerlingen uit het secundair onderwijs staan tegenover de aanvaardbaarheid van verzoeken van minderjarigen om medische beslissingen aan het levenseinde (MBL’s), die een mogelijk levensverkortend effect hebben: niet-behandelbeslissingen, mogelijk levensverkortende pijn- en symptoomcontrole (PSC) en euthanasie.
Methode: Een dwarsdoorsnedebevraging (cross-sectionele bevraging) werd uitgevoerd bij leerlingen van het tweede en vierde jaar in 20 secundaire scholen in Vlaanderen. Een anonieme gestructureerde vragenlijst werd gebruikt om de houding van de leerlingen te meten ten opzichte van de aanvaardbaarheid van verzoeken voor euthanasie en andere MBL’s; ten opzichte van het recht om geïnformeerd te worden over een terminale prognose en hun eigen wens hierover geïnformeerd te worden.
Resultaten: In totaal deden 1769 leerlingen mee aan het onderzoek. In het geval van een terminale patiënt vond 61% een vraag om euthanasie aanvaardbaar, 60% vond een verzoek om PSC aanvaardbaar en 69% vond een verzoek om een niet-behandelbeslissing aanvaardbaar. Indien het om een niet-terminale patiënt ging, vond 18% een verzoek om euthanasie en 50% een verzoek om PSC aanvaardbaar. De aanvaarding was het grootst bij jongens, deelnemers ouder dan 14 jaar en deelnemers uit het algemeen secundair onderwijs (in vergelijking met deelnemers van het technisch en beroepsonderwijs). Zesenzestig procent vond dat het feit dat de mening van de ouders niet gevraagd was, een dokter ervan zou moeten weerhouden een dodelijk middel toe te dienen. Negentig procent van alle ondervraagden vond dat een minderjarige het recht heeft geïnformeerd te worden over de terminale prognose van een ziekte, terwijl 78% hierover zelf zou willen geïnformeerd worden.
Besluit: De houding ten overstaan van MBL’s verschilde naargelang het geval, de kenmerken van de deelnemer en de soort MBL. De onderzochte adolescenten hebben een duidelijke wens om geïnformeerd te worden over terminale prognoses. Dokters en zorgverleners dienen adolescenten op een gepaste manier te betrekken bij de besluitvorming en informatie met betrekking tot de prognose dient te worden aangepast aan de noden en de graad van competentie van de adolescent.
In dit artikel wordt een analyse gemaakt van de in België gefilmde onderwerpen van de 'Ufa Wereld Aktualiteiten' (Ufa Actualités Mondiales, 1940-1944) en van het 'Belga Nieuws' (Actualités Belga, 1943-1944). Deze journaals maakten in bezet België een verplicht onderdeel van elke bioscoopvoorstelling uit. Ze werden gemaakt in België, door een vertegenwoordiger van het Duitse propagandaministerie, die samenwerkte met de Propaganda- Abteilung Belgien.
De centrale invalshoek in deze bijdrage is de relatie tussen strafrecht, ciminologie en forensisch welzijnswerk.  Aan de hand van verschillende thema's pogen de auteurs 30 jaar geschiedenis weer te geven.  Ze doen dit vanuit twee op het eerste gezicht verschillende benaderingen : vanuit de praktijk en vanuit academische hoek.  Deze werkwijze polariseert echter niet, maar biedt de mogelijkheid om aan de hand van praktijkervaringen gedurende drie decennia en de wettenschappelijke kadering hier na te gaan welke de hoofdlijnen zijn in de discussie.  Hiermee wordt ook de vraag opgeroepen of Panopticon erin geslaagd is de rol te vervullen die ze vooropstelde : een forum bieden om bij te dragen tot een fundamentele hervorming van de maatschappelijke aanpak van sociale problemen.  In het besluit wordt aangetoond dat niet zozeer de finaliteit dient gewijzigd te worden, dan wel de manier en de methodologie waarin één en ander aangepakt wordt.  Het moet niet iets meer zijn, maar het mag wel anders indien aangewezen.
In deze bijdrage wordt de geschiedenis van de Nederlandse woordvolgorde belicht in zinnen met een tweeledige werkwoordgroep bestaande uit het vervoegde werkwoord hebben of zijn en een voltooid deelwoord. De kwantitatieve analyse van meer dan drieduizend corpusattestaties laat zien dat de plaatsing van constituenten in de zin veranderd is in de loop der tijd. Meer bepaald neemt het aandeel constituenten dat achter de werkwoordelijke eindgroep geplaatst wordt door de eeuwen heen af. In de vroege bronnen van het corpus wordt gemiddeld bijna de helft van de woorden in extrapositie geplaatst. Vanaf de vijftiende eeuw daalt het aandeel extrapositie vervolgens gevoelig tot een dertigtal procent van de woorden in de zin. Met die dalende tendens sluiten de resultaten van dit onderzoek zich aan bij de bevindingen uit eerder historisch corpusonderzoek. Verdere kwantitatieve analyse van de resultaten laat zien dat de subjecten en direct objecten in de corpuszinnen in verschillende mate achter de werkwoordelijke eindgroep geplaatst worden. Die uiteenlopende volgordevoorkeuren worden uitgebreid in verband gebracht met de specifieke discoursstatus van de verschillende medespelertypes.
De Wet op de Continuïteit van de Ondernemingen van 31 januari 2009 biedt een nieuw wettelijk kader aan ondernemingen in moeilijkheden waarbij het streven naar continuïteit op de voorgrond wordt geplaatst en tegemoet wordt gekomen aan de tekortkomingen van de gerechtelijk akkoordprocedure. Deze bijdrage behandelt de gevolgen van de opschorting voor de rechten van de schuldeisers in de procedure van gerechtelijke reorganisatie niet maar concentreert zich op de nieuwe filosofie die eraan ten grondslag ligt, de evenwichten die erin vervat liggen en de ruime waaier aan buitengerechtelijke en gerechtelijke oplossingen die aan ondernemingen in moeilijkheden worden verstrekt, de portaalbenadering. Discrete oplossingen, zoals de ondernemingsbemiddelaar en het minnelijk akkoord, krijgen een wettelijke grondslag die de grootst mogelijke rechtszekerheid aan de deelnemers ervan biedt. De procedure van gerechtelijke reorganisatie wordt aanzienlijk aantrekkelijker gemaakt voor ondernemers door te voorzien in een versoepeling van de toegangsvoorwaarden, een uitbreiding van de termijnen van de opschorting en van de uitvoering van het plan, een lagere kostprijs en een inperking van het risico op ambtshalve faillissement en de inmenging van de rechtbank in het bestuur. Niettegenstaande de ondernemer steeds het voordeel van de twijfel geniet, brengt het continuïteitsstreven met zich mee dat een voorlopig bewindvoerder kan worden aangesteld indien het bestuur ernstige en grove fouten begaat die deze doelstelling ondermijnen. De faillissementsprocedure wordt naar de achtergrond verdreven doordat  virtueel failliete ondernemingen expliciet beroep kunnen doen op de nieuwe procedure en doordat de procedure inzake gerechtelijke overdracht meer rechtszekerheid biedt voor de overnemer en in een gelijkwaardig sociaalrechtelijke behandeling voorziet.
In dit artikel wordt beschreven hoe het psychodramatisch actiesociogram kan worden toegepast bij kinderen van ongeveer zes tot 12 jaar. Deze methodiek wordt geïllustreerd door een aantal psychodrama-episodes bij een zwaar getraumatiseerde 11-jarige jongen. In een eerste deel worden de basiskarakteristieken van een ontwikke¬lingsgerichte theorie omschreven vanuit het Fenomenologisch-Dialectisch Persoonsmodel (Fe-Di Pmodel). Het tweede deel introduceert het psychodrama, het psychodramatisch actiesociogram en de vertaling ervan naar kinderen. Het derde deel demonstreert hoe door toepassing van dit aangepast actiesociogram kinderen op speelse wijze met manipuleerbare popjes ruimtelijke psychodramatische scènes kunnen construeren die zichzelf weergeven in relatie tot significante anderen. Binnen deze context worden tevens spontane exteriorisaties van interne (zelf)constructies en (zelf)dialogen mogelijk. Vanuit het theoretisch kader verloopt de constructie van een psychodramatisch actiesociogram volgens dialectische processen die het mentalisatieproces (Ik-Mij reflectie) stimuleren door de integratie van denken, voelen en spreken in een doorleefde situationeel-affectieve actie.
In zijn laatste jaarrapport besteedt het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding enkele bladzijden aan het vermeende verband tussen discriminatie op basis van ras enerzijds en discriminatie op basis van religie anderzijds. Zo stelt het Centrum ondermeer dat:

“achter het discours van ‘islamofobie’ vaak racisme schuilgaat ten aanzien van mensen van Noord-Afrikaanse en Turkse afkomst. Door niet langer specifieke bevolkingsgroepen te viseren, maar de islam en de moslimgemeenschap, lijken bepaalde vormen van discriminatie en racisme plots wel aanvaardbaar en zelfs gerechtvaardigd”. 

Het Centrum lijkt er zich in de rest van de tekst van bewust dat het met de opening van deze discussie een moeilijk terrein betreedt. De passages zijn zeer afgewogen, waarbij elke alinea het resultaat lijkt van een compromis tussen tegenstrijdige visies. Wat precies onder ‘islamofobie’ moet worden begrepen is bijvoorbeeld niet erg duidelijk, ook al wordt het belang van een sluitende definitie sterk benadrukt. Evenzo wordt sterk in de verf gezet dat scherpe kritiek op de Islam mogelijk moet blijven, maar wordt evenzeer gesteld dat het aanzetten tot haat tegen moslims of tegen de moslimgemeenschap onder het mom van ‘kritiek op de islam’ daarmee niet kan worden gelijkgesteld. Waar ligt echter de grens?
Sinds haar prille begin heeft de psychoanalyse zich laten inspireren door de kennis die zij meende terug te vinden in (pre)literaire genres als de mythe en het sprookje. Na verloop van tijd draaide zij de rollen echter om en paste haar theorieën systematisch toe op alle verhalen die zij onder handen nam, en dat was niet anders met het sprookje. Nadat Freud de teneur daarvoor had gezet in twee artikels uit 1913 volgden zowel de freudianen als de jungianen in de overtuiging dat zij met de psychoanalyse konden doordringen tot de ware kern van het sprookje. Toonaangevend waren lange tijd de uitgebreide sprookjesinterpretaties van Bruno Bettelheim en Marie-Louize Von Franz. Maar hoewel hun orthodoxe aanpak wel degelijk een bijdrage heeft geleverd aan ons begrip van het sprookje, schieten zij op een aantal vlakken toch tekort. Daarom is het tijd om op zoek te gaan naar nieuwe manieren om vanuit de psychoanalyse het sprookje te benaderen, bijvoorbeeld in samenwerking met het socio-historisch onderzoek of door een doelgerichte ontginning van de theorieën van Lacan.