clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
De huidige studie, waarin leidinggevenden werknemers die aan hen rapporteren beoordeelden, focuste zich op de volgende twee onderzoeksvragen: (1) is leervermogen ontwikkelbaar; en (2) op welke manier manifesteert leervermogen zich op de werkvloer en in de loopbaan? Wat betreft de eerste onderzoeksvraag vonden we geen effect van leeftijd en werkervaring op leervermogen; we vonden echter wel verbanden met loopbaanvariëteit en opleidingsniveau. Met betrekking tot de tweede onderzoeksvraag zagen we onze hypothesen grotendeels bevestigd. Leervermogen bleek een significante voorspeller te zijn van on-the-job leren en prestatiebeoordelingsscore. Wat betreft de loopbaanuitkomst aantal ontvangen promoties, daarentegen, vonden wij geen volledige bevestiging van de gehypotheseerde verbanden met leervermogen. Uit de data bleek eveneens dat de loopbaanvariëteit van de beoordeelde werknemers eerder laag was, wat impliceert dat hun motivatie om actief op zoek te gaan naar leerervaringen buiten bepaalde geografische, organisationele en functionele grenzen laag was, ongeacht hun leervermogen, en dat het ideaaltype van de flexibele, "boundaryless" loopbaan dus nog geen alomtegenwoordige realiteit is.
Het socio-economische beleid wordt vooral uitgetekend op Europees, federaal en Vlaams niveau. Om de doeltreffendheid te vergroten, moet dit beleid op decentrale bestuursniveaus - we denken aan de Erkende Regionale Samenwerkingsverbanden (ERSV's) en het beleid van steden en gemeenten - aangepast worden aan de specifieke kenmerken, kansen en risico's van de lokale arbeidsmarkt. Kennis van de eigenheid van de lokale arbeidsmarkt is daarbij van cruciaal belang. In deze bijdrage brengen we daarom de specificiteiten van de arbeidsmarkt van onze steden en gemeenten in kaart. Daarbij zal ook de grote subregionale diversiteit achterde Vlaamse arbeidsmarktcijfers tot uiting komen. Om voldoende overzicht te bewaren, maken we gebruik van clusteranalyses. Gemeenten met gelijkaardige arbeidsmarktkenmerken worden daarbij gegroepeerd en vervolgens gepositioneerd op de kaart van Vlaanderen. Hiervoor doen we onder meer beroep op de Vlaamse Arbeidsrekening, uitgewerkt door het Steunpunt W SE in samenwerking met het Departement WSE. We schatten eerst de globale arbeidsmarktprestaties van de Vlaamse gemeenten in op basis van de belangrijkste werkzaamheids- en werkloosheidsindicatoren. Vervolgens kijken we naar de verschillen in 'spanning' op de lokale arbeidsmarkten. We sluiten af met een evaluatie van de impact van de crisis op de lokale arbeidsmarkten.
In de aanloop naar de verkiezingen van 13 juni 2010 stond de relatie tussen het eindeloopbaandebat en het pensioendossier (eindelijk) heel centraal. In zo wat alle Vlaamse partijprogramma's werd gepleit voor langer werken, een hogere werkzaamheid van 55-plussers en betere waarborgen voor de blijvende betaalbaarheid van de pensioenen. Opvallend vaak werd gepleit voor een verstrenging van de vervroegde uittrederegelingen, voor de idee van een pensioenloopbaan van bijvoorbeeld 45 jaar of voor de uitbreiding van de tweede pijler. Tegelijk werd heel wat politieke voorzichtigheid ingebouwd, al hanteerde de ene politieke partij de handrem al wat vlotter dan de andere. Zo stonden de term en gefaseerd en geleidelijk centraal in voorstellen tot verstrenging van vervroegde uittrede. In voorstellen tot hervorming van het pensioenstelsel werd regelmatig gesteld dat de invoering van een pensioenloopbaan mag, maar dat het behoud van de wettelijke pensioenleeftijd op 65 moet. Ook over een verstrengde aanpak van de gelijkgestelde periodes werden hier en daar ballonnetjes opgelaten, maar veel hoogte kregen ze niet. In debatten ging het al snel over het (in om vang te verwaarlozen) wereldreistijdskrediet of het algemene principe dat 'werken' altijd meer moet lonen dan 'niet werken'.
De eerste openbare stedelijke groenzones (parken, squares, etc.) werden niet aangelegd voor de sociaal lagere bevolkingsgroepen: tot op zekere hoogte waren het ‘exclusieve’ ruimten, afgestemd op gebruik door de burgerij. In de internationale literatuur wordt erop gewezen dat stadsbesturen rond 1900 steeds meer aandacht kregen voor hun arbeidersbevolking, waardoor de stedelijke groenzones ‘inclusiever’ werden: er werden speciale voorzieningen aangelegd voor arbeiderskinderen (zoals speeltuinen), arbeiderswijken werden voorzien van parkjes, etc. Dit artikel biedt een analyse van het stadsnatuurbeleid van de provinciestad Leuven (Vlaams-Brabant), en toont aan dat de overgang van het exclusieve naar het inclusieve paradigma niet absoluut hoefde te zijn: ‘exlusivistische’ opvattingen over openbare groenzones konden zelfs na de Eerste Wereldoorlog nog werkzaam zijn, en bovendien kon de implementatie van het ‘inclusieve’ paradigma leiden tot politieke dissensus.
Eten is altijd al meer geweest dan voedsel consumeren. In dit boek wordt gefocust op het besef dat ‘wat je eet’ en ‘wie je eet’ er toe doet. Mag alles gegeten worden? De organisatie EVA (Ethisch Vegetarisch Alternatief) vindt alvast van niet en sluit hiermee in zeker zin aan bij de ‘oude’ voedselrestricties van joden en moslims, ook wel ‘spijswetten’ genoemd. De Joodse traditie meent dat we ons via voedsel kunnen verheffen tot een hoger geestelijk niveau. Het strikte opvolgen van de kosjer voorschriften, de praktijk van het kasjroet, komt in dit boek ter sprake. Ook moslims besteden uitzonderlijke zorg aan spijswetten. Wie ooit gevlogen heeft met een Turkse vliegtuigmaatschappij weet dat het voedsel gecertificeerd is. Maar waarom zijn varkens haram en niet halal en delen moslims dit voedselvoorschrift met joden? En hoe hanteren voedseldistributeurs de kasjroetlijst die het Rabbinaat jaarlijks uitbrengt? Jezus van Nazareth spreekt wel veel over voedsel maar spijswetten zijn overbodig. Perioden van niet-eten of vasten zijn echter wel belangrijk. Vasten in de aanloop naar belangrijke feesten zijn standaard in de christelijke traditie en zijn vergelijkbaar met de ramadan in de islam of Jom Kippoer in het jodendom. Kan vasten opnieuw iets betekenen, gezien de nieuwe aandacht voor voedsel? Kunnen we de bijbelse voedselsymboliek heractualiseren? Brengt rust in het hoofd trouwens ook geen rust in de stofwisseling: van het vroegere ‘versterven’ naar spiritueel afvallen? Voldoende stof om over na te denken. Voedsel is nooit en nergens een neutraal gegeven. Nadenken over oude en nieuwe ‘spijswetten’ - belangrijk in religies én in een geseculariseerde samenleving - is daarom interessant.
Academische bacheloropleidingen in de rechten worden doorgaans als het ware bekroond met een inwijding in de beginselen van het procesrecht. Procesrecht of “gerechtelijk recht” zijn immers de rechtsregels aan de hand waarvan materieelrechtelijke aanspraken effectief worden afgedwongen indien daarover betwisting rijst, kortom, de spelregels voor de beslechting van rechtsgeschillen. In het algemeen deel van het gerechtelijk recht wordt aandacht besteed aan de jurisdictionele rechtshandeling, het recht op behoorlijke rechtsbedeling, de uitoefening van de rechtsprekende functie in België en Europa en de bronnen van het procesrecht. De bijzondere delen zijn gewijd aan de organisatie, de bevoegdheid en de rechtspleging, enerzijds van de hoven en de rechtbanken in burgerlijke zaken, d.w.z. buiten strafzaken (“gerechtelijk privaatrecht” of “burgerlijk procesrecht”), anderzijds van de administratieve rechtscolleges (“administratief procesrecht” of “geschillen van bestuur”).
Wat zijn de attitudes, opinies en praktijken van kleine en middelgrote bedrijven als het aankomt op levenslang leren? Via case study-onderzoek onderzocht het HIVA-KULeuven de werkgerelateerde participatie van werknemers van KMO’s aan opleidingen, cursussen, ... van opleidingsverstrekkers die worden erkend door de Vlaamse onderwijsoverheid. De centrale vraag daarbij was: wat zijn de stimuli en de belemmeringen voor KMO's en KMO-werknemers om te participeren aan diploma- of certificaatgerichte opleidingen aangeboden door (hoge)scholen, universiteiten, centra voor volwassenenonderwijs, centra voor basiseducatie, ...? Dit artikel vat de antwoorden op deze vragen samen in zes paragrafen: 1. Werknemers uit KMO's: weinig opgeleid via onderwijssysteem 2. Exploratie van de participatie aan opleiding binnen het onderwijssysteem 3. Motieven om als KMO de kaart van het formeel leren te trekken 4. Relatie tussen HRM en participatie aan formeel leren 5. Drempels voor KMO's om werknemers op te leiden via het onderwijssysteem 6. Slotsom: onderwijswereld en bedrijfswereld, een wereld van verschil?
Vlaanderen kent een sterk vertakt sociaal-cultureel en educatief netwerk, gaande van sociaal-cultureel werk voor volwassenen over cultuur- en gemeenschapscentra tot volwassenenonderwijs. Deze caleidoscoop aan initiatieven vraagt uiteraard om een beleid. Maar wat is beleid, wie maakt het en hoe komt het tot stand? Dit handboek is een wegwijzer voor iedereen die een antwoord zoekt op deze en andere vragen. Het is opgevat als een inleiding en maakt het soms moeilijke beleidsjargon verteerbaar voor iedereen. Het richt zich in de eerste plaats tot studenten en docenten, en daarnaast ook tot beroepskrachten en beleidsmakers in het sociaal-cultureel en educatief werk.
Ongeveer 6000 leerlingen bereiden zich in het deeltijds onderwijs voor op de uitoefening van een beroep. Idealiter vullen zij hun opleiding in een centrum voor deeltijds onderwijs aan met werkervaring zodat ze goed voorbereid op de arbeidsmarkt komen. Maar de realiteit is anders: ongeveer de helft van de jongeren werkt niet. Uit eerder onderzoek weten we dat dit deels te verklaren valt door de kenmerken van de jongeren (lage motivatie, tekort aan competenties en arbeidsattitudes, …) en dat het zeker ook niet evident is dat werkgevers zich engageren om leerlingen uit het deeltijds onderwijs werk te geven en op te leiden. Toch zijn er centra voor deeltijds onderwijs waar veel meer leerlingen aan het werk zijn dan gemiddeld. In opdracht van het Departement Onderwijs en Vorming onderzocht het Hoger instituut voor de arbeid (HIVA-K.U.Leuven) of de grote verschillen tussen de centra te verklaren zijn door de strategieën die ze aanwenden opdat leerlingen hun opleiding aanvullen met werkervaring. Dit onderzoeksrapport geeft het onderwijs inzicht in werkzame acties en strategieën en in de knelpunten, en geeft ook aan op welke manier de overheid en arbeidsmarktactoren kunnen bijdragen tot het realiseren van een voltijds engagement in het deeltijds onderwijs.
Informeel leren en niet-formele educatie kennen een stijgend belang in het discours over levenslang en levensbreed leren. Deze tendens is te merken in de theorievorming, het onderzoekswerk en de educatieve praktijk. In Vlaanderen is de sector van het sociaal-cultureel werk voor volwassenen een van de belangrijkste aanbieders van niet-formele volwasseneneducatie. Binnen deze sector zijn, sinds 2003, dertien regionale volkshogescholen actief. Zij zorgen in Vlaanderen en Brussel voor de uitbouw, spreiding, coördinatie en communicatie van het niet-formeel educatief werk. Binnen dit onderzoek worden de evoluties en kenmerken van de niet-formele educatie binnen de volkshogescholen in kaart gebracht en geanalyseerd. Een literatuurscreening diept het begrip 'niet-formele educatie' uit en toetst het aan het huidige volkshogeschoolwerk. Een documentanalyse gaat de eigenschappen en positie(s) van de volkshogescholen na. Een delphi-onderzoek met medewerkers uit de verschillende volkshogescholen, gaat de voorwaarden en mogelijke instrumenten na om de positionering en legitimering van de volkshogescholen in Vlaanderen te versterken.
Zowel in beleidsteksten als in de praktijk gaan er steeds meer stemmen op dat het systeem van deeltijds leren een voltijds engagement moet inhouden. Leren moet gecombineerd worden met werken. Voor wie niet werkt, moeten er alternatieven zijn. Voortrajecten bieden dit alternatief voor jongeren die omwille van de volgende redenen nog niet aan werk toe zijn: onvoldoende arbeidsattitudes en -vaardigheden, geen loopbaanperspectief, demotivatie. Via een vormingsgericht aanbod willen voortrajecten deze jongeren de opstap naar de arbeidsmarkt laten maken. Binnen de context van trajectbegeleiding van deeltijds lerende jongeren moeten voortrajecten gezien worden als een eerste schakel in een arbeidsmarktgericht traject.<br><br> In Voor-Deel, een ESF-project zwaartepunt 6, hebben de vormingsorganisaties VCVL en Arktos de krachten gebundeld om hun jarenlange expertise inzake voortrajecten te consolideren. Het Hoger Instituut voor de Arbeid (HIVA) begeleidde dit proces. Het resultaat is een conceptnota, die groeide vanuit het vormingswerk en die getoetst werd bij andere actoren (centra voor deeltijds onderwijs, centra deeltijdse vorming, centra voor leerlingenbegeleiding, organisatoren brugprojecten, VDAB, …). De nota wil een voorzet zijn in de discussie over een structurele verankering van voortrajecten binnen het systeem van deeltijds leren.
Deze ‘handleiding voor vernieuwende projecten’ bevat twee onderdelen: een inhoudelijk deel en een deel over de financiering van initiatieven.<br><br> In het eerste inhoudelijke deel schetsen we een algemeen kader om de bevordering van sociale gelijkheid in het onderwijs strategisch aan te pakken. Een strategische visie is belangrijk om naast het kortetermijnperspectief ook het langetermijnperspectief aan te houden, en om elke actie te kaderen binnen een totaalbenadering, ook al blijven acties om praktische redenen vaak beperkt tot één bepaalde invalshoek. Drie complementaire actiesporen worden toegelicht: strategieën voor gelijke kansen, strategieën voor gelijke behandeling en strategieën voor gelijke uitkomsten. We illustreren deze strategieën onder andere aan de hand van de laureaten van het programma ‘School van de Hoop’ van de Stichting Koningin Paola.<br><br> Koken kost geld. In het tweede deel gaan we daarom in op strategieën om financiële middelen te werven. Die starten bij de keuze voor een bepaald type van middelen: kiezen we voor subsidies of sponsoring, of misschien beide? Kan sponsoring op school? Verder zetten we uiteen welke weg kan gevolgd worden eenmaal het type middelen bepaald is. Hoe motiveer je geldschieters? Waar moet je op letten bij de voorbereiding van een dossier? Hoe onderhandel je? De zoektocht naar middelen is vaak een doorlopende opdracht. Daarom besluiten we dit deel met tips om bij de uitwerking van een project al perspectieven in te bouwen naar toekomstige middelen.
Het Vlaamse onderwijs heeft een ijzersterke reputatie voor zijn kwaliteit, maar niet als het om gelijke kansen gaat. Die ongelijkheid van kansen is de rode draad in deze bijdrage. In de eerste sectie maken we duidelijk dat onderwijsongelijkheid in Vlaanderen een probleem is dat blijft voortduren. In de tweede sectie gaan we dieper in op de ongelijkheid zelf. We kijken naar de omvang, naar de oorzaken en naar de gevolgen. Hierbij hebben we aandacht voor de verschillende onderwijsniveaus, van het kleuteronderwijs tot het hoger onderwijs, en leggen we ook het verband tussen behaalde kwalificaties en de posities van jongeren op de arbeidsmarkt na het schoolverlaten. In de derde sectie worden verschillende factoren beschreven die de sociale ongelijkheid in het onderwijs kunnen verklaren. Tot slot zien we dat de sociale ongelijkheid zich ook duidelijk manifesteert op het vlak van levenslang leren, ook al wordt dat vaak gezien als een remedie voor een tekort aan scholing in het initieel onderwijs.
Bedrijven die behoefte hebben aan technologisch en technisch geschoold personeel worstelen vaak met het (goed) invullen van hun vacatures. Een aantal oorzaken zijn terug te vinden op de arbeidsmarkt zelf, bijvoorbeeld door minder gunstige werkvoorwaarden of door moeilijke arbeidsomstandigheden. Andere oorzaken zijn eerder te situeren in het onderwijssysteem en meer bepaald in het technisch en beroepsonderwijs (TSO en BSO). Om de knelpunten in het onderwijs te verhelpen kan het bedrijfsleven een belangrijke bijdrage leveren. De wil om dat te doen is er bij de bedrijven zeker, alleen weet men vaak niet hoe. Met deze publicatie willen we bedrijven (en andere arbeidsmarktactoren) eerst en vooral inzicht geven in de voornaamste knelpunten waar het TSO en het BSO mee te kampen hebben. Daarnaast willen wij duidelijk maken op welke vlakken bedrijven een bijdrage kunnen leveren om te komen tot een beter TSO en BSO.
In Vlaanderen zijn er drie systemen waarin leerplichtige jongeren leren kunnen combineren met werk: de leertijd, het deeltijds beroepsonderwijs en de deeltijdse vorming. De finaliteit van de drie systemen is jongeren op te leiden en te kwalificeren voor een beroep door een combinatie van leren en werken. Ze staan open voor alle jongeren vanaf vijftien of zestien jaar. De leertijd en het deeltijds beroepsonderwijs (DBSO) zijn de belangrijkste systemen, waarin respectievelijk ruim vijfduizend en iets meer dan zesduizend leerlingen ingeschreven zijn. De deeltijdse vorming heeft een aanbod voor een paar honderd leerlingen. Dat betekent dus dat er meer dan elfduizend werkervaringsplaatsen bij werkgevers beschikbaar moeten zijn en dat ze goed benut moeten worden. En eigenlijk liefst nog meer, om de kans op een goede ‘match’ tussen de jongere en een werkervaringsplaats te realiseren. Dat vereist dus dat voldoende werkgevers bereid zijn om een of meerdere jongeren gedurende twee tot drie jaar op te leiden in hun bedrijf.
In Vlaanderen zijn er drie systemen waarin leerplichtige jongeren leren kunnen combineren met werk: de leertijd, het deeltijds beroepsonderwijs en de deeltijdse vorming. Ruim elfduizend jongeren leren op die manier een beroep. In de leertijd en het deeltijds beroepsonderwijs zijn respectievelijk ruim vijfduizend en iets meer dan zesduizend leerlingen ingeschreven. De deeltijdse vorming heeft een aanbod voor een paar honderd leerlingen. Een groot deel van de jongeren in de deeltijdse leersystemen vult de opleiding echter niet aan met werkervaring (Creten, Van de Velde, Van Damme & Verhaest, 2004). De aanbeveling van de OESO om maatregelen te nemen zodat alle leerlingen uit het deeltijds onderwijs een werkervaringsplaats hebben, is dus meer dan terecht. Een andere OESO-aanbeveling sluit hier bij aan, namelijk de verschillende overeenkomsten evalueren die kunnen afgesloten worden tussen een leerling en een werkgever, om uiteindelijk voor de beste overeenkomst te kiezen of een betere te ontwikkelen. In deze bijdrage gaan we verder in op deze twee aanbevelingen, hierbij vooral steunend op recent onderzoek over de deeltijdse leersystemen uitgevoerd bij werkgevers (De Rick, 2006) en in de centra voor deeltijds onderwijs (Leens & De Rick, 2007).
Bedrijven in de sociale economie ondervinden een steeds scherpere concurrentie van lageloonlanden als gevolg van de geglobaliseerde economie en de delokalisatie van arbeidsintensieve activiteiten. Deze internationale tendensen nopen bedrijven, sectoren en overheden tot het zoeken naar alternatieven voor de tewerkstelling van zwakkere groepen in sociale economie bedrijven. In deze studie worden de economische mogelijkheden en het tewerkstellingspotientieel van enkele marktniches onderzocht, zonder hierbij reguliere tewerkstelling te verdringen.

In het eerste deel van het rapport wordt het brede veld van de ‘sociale economie’ geplaatst in een internationale context. Terminologie, werkvormen en hun onderlinge relatie worden op Europees, Belgisch en Vlaams niveau conceptueel en operationeel verduidelijkt.

Het tweede deel van het rapport analyseert de huidige Vlaamse arbeidsmarktsituatie voor laaggekwalificeerden en de tewerkstellingsvooruitzichten in verschillende economische sectoren. Op basis van dit globaal beeld is een selectie gemaakt van drie (sub)sectoren: rationeel energiegebruik en isolatie; logistieke dienstverlening en verpakking; metaalbewerking en carrosserie. De groeikansen van deze drie sectoren en de institutionele randvoorwaarden om nieuwe niches te ontsluiten zijn aan de hand van de methodologie van focusgroepen nader onderzocht. Tot slot is een methodisch instrument ontwikkeld dat kan toelaten toekomstgericht nieuwe niches te detecteren.
Heel wat volwassenen zijn niet in staat om geschreven of gedrukte informatie te begrijpen of te gebruiken om persoonlijke of ruimere doelen waar te maken. Daarnaast loopt een grote groep volwassenen het risico om moeilijkheden met geschreven of gedrukte informatie te ondervinden als bepaalde vaardigheidseisen thuis, op het werk of in de maatschappij veranderen. We spreken respectievelijk over laag- en risicogeletterdheid. Laag- en risicogeletterden zijn geen erg zichtbare groep in onze samenleving. Ze proberen hun geletterdheidsproblemen te verdoezelen, ze vermijden bepaalde geletterdheidsrijke omgevingen of trekken zich op een creatieve manier uit de slag door andere competenties sterker uit te spelen. De manier waarop ze omgaan met hun situatie getuigt echter vaak van een groot leervermogen. Maar eigenlijk weten we weinig over hoe laag- en risicogeletterden zelf tegen leren aankijken. Hoe leren ze in informele contexten doorheen het dagelijkse leven? Wat motiveert hen om al dan niet bij te leren? Wanneer vinden ze de weg naar meer formele vormen van volwasseneneducatie? Welke drempels ondervinden ze daarbij? Dit OBPWO-rapport verschaft inzicht in de ‘lived experiences’ van de laag- en risicogeletterden zelf. Daartoe werden 60 diepte-interviews met laaggeletterden afgenomen. Tegelijk presenteren we reflecties van verschillende professionals die betrokken zijn bij de problematiek. Zij reflecteerden in een reeks focusgroepen op de resultaten van de interviews. Tot slot gaan we na in welke mate deze bevindingen stroken met wat we leren uit de recente Europese Enquête Volwasseneneducatie 2008 (Adult Education Survey).
In opdracht van Stad en OCMW Kortrijk is een analyse doorgevoerd van het werkveld sociale economie in Kortrijk, in functie van de ontwikkeling en optimalisering van de sociale economie en van de stedelijke beleidsvoering hieromtrent.<br><br> De meeste sociale economie-initiatieven zijn sterk ingebed in de lokale context om tegemoet te komen aan behoeften van specifieke doelgroepen of in te spelen op maatschappelijke noden en economische opportuniteiten. De lokale inbedding en de toenemende beleidsverantwoordelijkheid van lokale overheden inzake sociale economie vormen dan ook de ingrediënten van dit rapport.<br><br> Het rapport is opgebouwd uit twee delen. In een eerste deel is een analyse gemaakt van het werkveld en de huidige rollen van stad en OCMW ten aanzien van sociale economie. Van alle sociale economie-initiatieven is een indicatorenfiche opgemaakt om een zo volledig mogelijk beeld te krijgen van hun economische activiteiten, doelgroepenbereik, organisatie en maatschappelijke meerwaarde. Een omgevingsanalyse en een doorlichting van beleidsdocumenten hebben, samen met interviews van projectverantwoordelijken en beleidsmakers, het beeld van de sociale economie in Kortrijk aangevuld en genuanceerd.<br><br> In een tweede deel is een regiemodel ontwikkeld waarin het beleidsdomein sociale economie en de rol van de lokale overheden hierin verduidelijkt en geëxpliciteerd worden. Dit tweede deel is ontwikkelingsgericht en beleidsondersteunend, met een actieve inbreng van stad en OCMW voor de invulling van algemene kaders die worden aangereikt vanuit de analyseresultaten en de literatuur.