clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Een steeds groter wordende groep eerstejaarsstudenten heeft moeite om academische syllabi, cursussen en wetenschappelijke papers te doorgronden, notitie te nemen bij hoorcolleges of op een consistente en ‘academische’ manier schriftelijke antwoorden te formuleren op examenvragen. Wetenschappelijke papers schrijven is een zo mogelijk nog moeilijkere opgave voor veel eerstejaars. Voor een deel hebben deze problemen te maken met de democratisering van het universitair onderwijs. De instroom van allochtone studenten of studenten uit het TSO of BSO, vroeger eerder uitzondering, is nu reëel. Een aantal van deze studenten blijkt wel over de intellectuele capaciteiten te beschikken om universitaire studies aan te vatten, maar is onvoldoende getraind op het vlak van de ‘academische vaardigheden’ om de stap naar het universitair onderwijs probleemloos te kunnen nemen. Enerzijds is er de kloof tussen middelbaar en hoger onderwijs en anderzijds is er niet zelden ook een kloof tussen de schooltaal en de thuistaal. Dat wordt vaak al duidelijk tijdens de middelbareschoolperiode, maar het uit zich nog meer in het hoger onderwijs. Taalzwakke(re) studenten hebben dan moeite om de instructietaal van het hoger onderwijs, het meer ‘academische’ Nederlands, adequaat te begrijpen omdat deze taalvariant abstracter en cognitief veeleisender is. Bovendien is het register dat gehanteerd wordt van een heel andere orde dan wat een gemiddelde scholier gewend is. Veel eerstejaarsstudenten lopen dan ook verloren in deze meer abstracte taal. Zie daarover ook Bokhoven 2007. Het OOP (Onderwijsgericht Ontwikkelings Project) ‘Academisch Nederlands’ tracht studenten bij die problemen te begeleiden op verschillende manieren.
Uit onderzoek blijkt duidelijk dat culturele competentie verwerven binnen een vreemde taal een erg complex proces is. Sinds jaren is het duidelijk dat interculturele communicatieve competentie (ICC) niet uitsluitend kan stoelen op de kennis van een aantal wetenswaardigheden in de vreemde taal. Integendeel, ICC heeft te maken met het doorlopen van een zogenaamd ‘savoirs’ proces, waarbij de eerste stap de kennis van een aantal culturele weetjes is en de laatste stap, het zogenaamde ‘savoir-s’engager’, de kunde is om zich in een vreemdetaalomgeving op een aangepaste manier te kunnen gedragen. In dit artikel wordt er vooral aandacht besteed aan de manier waarop de vreemdetaalleerkracht aandacht kan besteden aan dit traject.
Wie hogere studies aanvat, moet vroeg of laat op een ‘wetenschappelijke manier’ schrijven. In scripties, bachelorpapers en masterproeven wordt van de student verwacht dat hij de kunst van het academisch schrijven beheerst. Dit boek wil tegemoet komen aan de steeds terugkerende vraag van veel studenten naar een concrete en praktische handleiding om beter academisch te leren schrijven. Het boek is volledig op de praktijk gericht, met authentieke voorbeelden en relevante oefeningen. Vooral de meest voorkomende fouten en problemen worden uitgebreid toegelicht en becommentarieerd. Onder meer de formulering van de onderzoeksvraag, de beschrijving van materiaal en methode, de wetenschappelijke stijl in al zijn aspecten komen uitgebreid aan bod. De handige tips en oefeningen met oplossing maken het boek geschikt als zelfstudiemateriaal of als leerboek in een lessituatie. De voorbeelden en oefeningen zijn afkomstig uit verschillende vakdomeinen, van sociologie over politieke wetenschappen, linguïstiek, biochemie en biotechnologie.
Dit werk richt zich tot niet-nederlandstaligen die op een snelle en efficiënte wijze hun Nederlands woordenschat willen opfrissen. het bouwt verder op deel 1 en bevat oefeningen voor ongeveer 1700  woorden, opgedeeld in twee niveaus. De woorden zijn geordend rond thema's. Het oefenmateriaal bestaat uit zinnen die de betekenis van het ontbrekende woord suggereren. Bij elk woord worden ook de Franse en Engelse equivalenten gegeven.
Dit werk richt zich tot niet-nederlandstaligen die op een snelle en efficiënte wijze hun Nederlands woordenschat willen opfrissen. Het bevat oefeningen voor ongeveer 2000 woorden, opgedeeld in twee niveaus. Het eerste bestaat uit de 1000 woorden van het Elementair Woordenboek Nederlands. Het tweede uit de 1000 woorden die het Basiswoordenboek Nederlands toevoegt. Op beide niveaus zijn de woorden geordend rond thema's. Het oefenmateriaal bestaat uit zinnen die de betekenis van het ontbrekende woord suggereren. Bij elk woord worden ook de Franse en Engelse equivalenten gegeven.
In deze bijdrage gaan we na welke typen psychologische contracten voorkomen op de Vlaamse arbeidsmarkt.  Om tot een minder contextafhankelijke typering van psychologische contracten te komen, differentiëren we psychologische contracten op grond van hun 'aard' en niet op basis van hun 'inhoud'.  Het psychologisch contract wordt gemeten aan de hand van 10 schalen.  Vijf schalen meten de gepercipieerde rechten van werknemers, vijf schalen hun gepercipieerde plichten.  De typering van psychologische contracten steunt op een representatieve steekproef die alle lagen van de Vlaamse werknemersbevolking bevat (n=1.106).  De analyse wijst op het bestaan van zes typen psychologische contracten, elk gekenmerkt door een typisch patroon van gepercipieerde rechten en plichten: een loyaal, een instrumenteel, een zwak, een sterk, een investerend en een ongebonden psychologisch contract.  Op basis van de profilering van deze zes typen kunnen we besluiten dat de transitie van het traditionele psychologische contract naar zogenaamde 'new deals' beperkt blijft tot een erg kleine groep jonge, hooggeschoolde professionals en managers.
Het lokale niveau is volop in ontwikkeling. Het nieuwe gemeentedecreet zorgde voor heel wat wijzigingen, zowel op politiek als op administratief vlak. Eén van die wijzigingen is de introductie van een managementteam in de gemeentelijke organisatie. Uiterlijk op 1 oktober 2007 moet elke gemeente werken met een managementteam, waarin de top van de administratie vertegenwoordigd is. Uitgeverij Politeia en de Vereniging van Vlaamse Steden en Gemeenten (VVSG) hebben over het werken met managementteams recent een pocket gepubliceerd. Hierin wordt niet enkel de regelgeving over managementteams gekaderd. Er is ook veel aandacht voor eerder praktisch gerichte zaken. Zo wordt bijvoorbeeld een leidraad aangereikt voor het maken van een afsprakennota tussen college en managementteam. Tussendoor passeren heel wat methoden en technieken van het hedendaagse overheidsmanagement de revue: coachend leiderschap, Balanced Scorecard, EFQM, CAF, IiP, organisatieleren, projectmatig werken, delegeren,… Naar aanleiding van deze publicatie hadden we een interview met de auteurs Mieck Vos (adjunct-stadssecretaris Stad Kortrijk) en Theo Wijnen (coördinator en stafmedewerker organisatie-ontwikkeling Team Consulting, VVSG).
Twaalf auteurs uit verschillende sectoren hebben de handen in elkaar geslagen en hun inzichten en ervaringen beschreven m.b.t. netwerking en hoe dit concreet bijdraagt tot organisatieontwikkeling. De pocket ‘Netwerking en organisatieontwikkeling’ gaat over formele en informele vormen van netwerking, die als doel hebben om o.a. innovaties, kwaliteitsverbeteringen, ontwikkelings- en veranderingsprocessen binnen de lokale besturen en andere organisaties tot stand te brengen en in stand te houden. In acht overzichtelijke hoofdstukken worden de volgende aspecten uitgewerkt: het wat en hoe van netwerken, het netwerk als forum voor informatie- en ervaringsuitwisseling, reflectie op het eigen handelen, kennisoverdracht en kennisontwikkeling, actieleren en leren van elkaar, ondersteunende methodieken en werkvormen en de organisatie van interne en externe netwerken.
Modellen en technieken binnen kwaliteitsmanagement worden steeds vaker gebruikt in de overheid. Dit artikel maakt een stand van zaken op van de verspreiding van kwaliteit en kwaliteitsmanagement binnen de publieke sector in Vlaanderen. Het artikel bespreekt de verschillende modellen en technieken die in overheidsinstellingen en non-profitorganisaties het meest gebruikt worden. Tevens wordt er een overzicht gegeven van de belangrijkste netwerken, conferenties en organisaties binnen kwaliteitsmanagement in Vlaanderen. Het overzicht toont aan dat er op alle vlakken sprake is van een grote diversiteit.
Eén van de belangrijkste motieven om over te gaan tot het verzelfstandigen van overheidstaken is een verhoogde flexibiliteit van de overheidsorganisatie. Hierdoor kan deze vlotter inspelen op opportuniteiten en veranderingen in haar omgeving. Dit kan de efficiëntie en klantgerichtheid verhogen, maar ook innovatie stimuleren in de werking van het agentschap. Een van de moeilijkste vragen in de verzelfstandigingspraktijk is hoe die grotere autonomie verzoend kan worden met voldoende aansturing door het gemeentebestuur. Door het Gemeentedecreet van 15 juli 2005 is het instrument ‘beheersovereenkomsten’ veralgemeend ingevoerd voor de sturingsrelatie tussen gemeenten en hun lokale verzelfstandigde agentschappen.Vele lokale besturen zijn echter onbekend met dit instrument. Dit boek wil bij het opstellen van die beheersovereenkomsten tussen lokale besturen en hun verzelfstandigde agentschappen een grote bron van inspiratie zijn, door het aanbieden van formats, voorbeeldbepalingen en praktijksuggesties. Het boek biedt een praktijkgericht antwoord op de volgende vragen: Waarom werken met beheersovereenkomsten? Welke positie neemt de beheersovereenkomst in t.o.v. bestaande planningsdocumenten? Wat moet/kan er allemaal in een beheersovereenkomst staan? Hoe kan een beheersovereenkomst gebruikt worden als sturingsinstrument? Met welke kritische succesfactoren moet men rekening houden bij het werken met beheersovereenkomsten? Het boek biedt aldus een praktisch instrument aan lokale politieke en administratieve mandatarissen, leidinggevenden binnen de betrokken verzelfstandigde entiteiten (intern verzelfstandigde agentschappen, autonome gemeentebedrijven en privaatrechtelijke extern verzelfstandigde agentschappen) en andere betrokkenen, zoals budgethouders.
De vergrijzing brengt heel wat nieuwe organisatorische veranderingen met zich mee. Een belangrijke uitdaging is het managen van de verschillende noden en wensen van de diverse leeftijdsgroepen met als doel de medewerkers zo lang mogelijk inzetbaar en gemotiveerd te houden. Een belangrijke rol hierbij is weggelegd voor de direct leidinggevende. De vraag is echter: ‘hoe kunnen leidinggevenden een antwoord bieden op die veranderende noden en wensen?’. Het Steunpunt Bestuurlijke organisatie Vlaanderen (SBOV) heeft een onderzoek gevoerd naar hoe leidinggevenden deze rol kunnen invullen.
De ontwikkeling van de Kruispuntbank voor Sociale Zekerheid (KSZ) wordt door velen aanzien als hét succesverhaal op vlak van e-government in België. Dat de ontwikkeling en de aanpak van de Kruispuntbank reeds meermaals beschreven werd, wijst alvast op het succesvolle karakter ervan.
Een zijde van het verhaal die voorlopig nog veelal onderbelicht is gebleven, is de concrete impact op de aangesloten organisaties. In deze tekst brengen we daarom het verhaal van de Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening (RVA), als één van de instellingen die deel uitmaken van het netwerk van de KSZ. Vertrekkende vanuit de opdrachten van de RVA, gaan we na hoe een aantal van deze opdrachten drastisch veranderd zijn door het bestaan van de Kruispuntbank. Ook de relatie met de burger, de bedrijven en de andere instellingen van de sociale zekerheid onderging een ware metamorfose.
Het relatief jonge karakter van het fenomeen e-government maakt dat er ook met het meten van de prestaties van de elektronische overheid nog maar weinig ervaring is. Zowel vanuit de praktijk als vanuit wetenschappelijke hoek is de aandacht voor het evalueren van e-government vooralsnog
zeer beperkt. Als gevolg hiervan bestaan er nauwelijks theorieën en modellen over deze thematiek. Hoewel publieke organisaties steeds meer overtuigd raken van het belang van
prestatiemetingen op vlak van e-government, zonder modellen of methodieken hebben ze geen basis bij het opzetten van zulke metingen. In deze tekst trachten we daarom om dit gebrek enigszins weg te werken. Vertrekkend vanuit een algemeen kader voor het meten van prestaties
binnen de overheid, bespreken we vervolgens een aantal e-government specifieke modellen: de eGovernment value chain, de E-government business case en het eGEP Measurement Framework. De combinatie van deze drie visies biedt alvast een goede aanzet tot het meten en evalueren van
e-government.
Vanuit verschillende hoeken wordt het belang van een goed functionerende publieke sector beklemtoond. Een goed functionerende overheid is in deze visie de sleutel tot een hogere economische groei, meer vertrouwen in de instellingen en lagere belastingen. Meer en meer trachten academici en practitioners de mate van goed bestuur te vatten in cijfers, ondermeer op basis van surveyonderzoek, mystery guest metingen of indices van objectieve indicatoren. Dit artikel brengt een aantal van deze meetsystemen voor de Vlaamse lokale besturen in kaart. Vervolgens onderzoeken we of de metingen betrouwbaar en valide zijn. Uit de correlatieanalyse blijkt dat de meetsystemen matig tot niet met elkaar samenhangen, ook al hebben zij soms expliciet dezelfde doelstelling. Daarna bespreken we de gevolgen van deze bevinding voor wetenschappers en beleidsmakers. Tevens worden mogelijke oplossingen geschetst voor dit meetprobleem.
In 2001 werd, ter ondersteuning van de hervorming van de Belgisch federale administratie (de Copernicushervorming), een specifieke opleiding in overheidsmanagement opgericht. Voor dit ‘Public Management Programme’ (PUMP) werden drie doelstellingen geformuleerd: (1) een pool van experten creëren om de Copernicushervorming mee vorm te geven, (2) managementcapaciteit binnen de federale overheid creëren en (3) een inter- en intraorganisationeel netwerk van ambtenaren ontwikkelen. 
Hoewel over de jaren heen de Copernicusplannen aangepast en teruggeschroefd werden, is PUMP blijven bestaan ten voordele van de algemene modernisering van de federale overheid. 
Dit artikel wil ingaan op deze opleiding, haar specifieke context en haar missie binnen de administratie. De centrale vraag van dit artikel is na te gaan of een dergelijke opleiding inderdaad van nut kan zijn voor de overheid en haar modernisering. Anno 2008 zijn er immers heel wat gegevens die aantonen dat PUMP positieve resultaten heeft gegenereerd voor de deelnemende ambtenaren en de federale overheidsorganisaties.
Burgers hebben vaak een vrij negatief beeld over ambtenaren en overheidsdiensten in het algemeen, terwijl deze burger vaak tegelijkertijd vrij positief is over bepaalde specifieke overheidsdiensten. Stereotype theorie kan dit verschil deels verklaren. De context waarin een burger naar zijn of haar mening wordt gevraagd, bepaalt of deze mening een weerspiegeling van de objectieve kwaliteit van een overheidsdienst dan wel van een stereotypisch beeld over de werking van overheidsdiensten zal zijn. Er worden tevens een aantal strategieën aangereikt om het beeld van ambtenaren en overheidsdiensten te verbeteren.
Steeds meer academici en beleidsmakers zien ‘goed bestuur’ als hét antwoord op een groot aantal maatschappelijke vragen. Parallel met deze evolutie zijn er de laatste jaren talloze inspanningen geweest om de mate van goed bestuur te meten, zowel op het (inter)nationale als op het lokale niveau. In dit artikel gaan we in op een aantal rangschikkingen of ‘rankings’ van goed bestuur binnen de Vlaamse gemeenten. Laten deze indicatoren ons inderdaad toe om uitspraken te doen over de mate van ‘goed bestuur’? Hoe, en op welk niveau moeten we ze interpreteren?
Democratisch burgerschap houdt niet alleen politieke vertegenwoordiging in, maar ook vertegenwoordiging in de overheidsadministratie. Een openbare dienst waarin de diversiteit van de bevolking weerspiegeld wordt, impliceert een gelijke toegang tot macht voor iedereen. Wanneer leden van diverse bevolkingsgroepen in de openbare dienst werken, dan worden zij legitieme actoren in het politieke proces, met de mogelijkheid om het beleid vorm te geven. Het is vanuit die gedachtegang dat instrumenten als gelijkekansenbeleid, positieve actie en diversiteitmanagement hun ingang vonden in de publieke sector. Het zijn instrumenten die in de administratie geïmplementeerd werden om mensen die in de openbare dienst willen werken, gelijke kansen te geven en zo tot een diverser personeelsbestand te komen. In dit artikel zullen we eerst de basisideeën achter deze instrumenten van naderbij bekijken. Daarna gaan we in op de manier waarop de Vlaamse lokale besturen vorm geven aan hun interne diversiteitsbeleid.
Dat de 20ste en 21ste eeuwse 'openluchtscholen' zijn ontstaan uit grootschalige, internationale processen van medicalisering, hygiënisering, pedagogisering, enz., die o.a. hun neerslag vonden het canon van de reformpedagogiek, de experimentele pedagogiek en de pedologie, en in wezen teruggaan op de algemene modernisering van de maatschappij vanaf de 17de-18de eeuw, is genoeg bekend. De specifieke wijze waarop echter, met inachtname van wellicht internationaal min of meer verschillende externe randvoorwaarden, is nog niet ten gronde onderzocht. Met het verdwijen v/d voorwaarden die ter legiitmatie v/d 'openluchtscholen' werden aangegrepen, moest het fenomeen geleidelijkaan zijn uitgestorven. Het heeft zich echter gediversifieerd en gericht op een heel ander soort publiek, dan het oorspronkelijke, nl. op welgestelde, doorvoede kinderen. Hoe valt deze 'paradoxale' evolutie te verklaren? In welke mate is ze illustratief voor de internationale situatie? In welke mate heeft ze ten slotte invloed gehad op de pedagogische praktijk? Met andere woorden: reikte het verschil tussen deze nieuwere scholen en de zogenaamde oude scholen, wat betfreft opvoeding en onderwijs, verder dan lucht?
De wetten van 15 mei en 13 juni 2006 voeren de meest ingrijpende wijzigingen door aan het principe van de uithandengeving sinds de techniek werd ingevoerd. Deze bijdrage focust op het procedureverloop na uithandengeving. Eerst worden de totstandkoming, de samenstelling en de bevoegdheid van de nieuwe bijzondere kamers bij de jeugdrechtbank belicht. Doordat het deze kamers zijn die uit handen gegeven minderjarigen berechten, en niet meer de correctionele rechtbank, kunnen meerderjarige en minderjarige beklaagden die betrokken zijn in eenzelfde zaak, voortaan niet meer voor dezelfde rechtbank komen. In dit verband verdient het vraagstuk van de samenhang bijzondere aandacht, net als het gezag van gewijsde en de eventuele kruisbestuiving tussen de verschillende bevoegde rechtbanken. Voor uit handen gegeven minderjarigen die niet-correctionaliseerbare misdaden hebben gepleegd, voorzag de wetgever niet in een analoog bijzonder hof van assisen. In maart 2008 besliste het Grondwettelijk Hof dat deze lacune ongrondwettelijk was. Aan het eind van deze bijdrage worden de implicaties hiervan behandeld.
In criminal cases in Belgium, illegally obtained evidence is seldom excluded from the proceedings. The issue is largely dominated by the case law of the Supreme Court, turning the Court into a policy maker. This paper examines the way in which this case law came to be. I argue that the Supreme Court pursues a schizophrenic criminal policy, as described by D. GARLAND. Next, I rely on concepts of N. LACEY to reveal the underlying processes. By giving more weight to private interests, the Supreme Court takes up an extremely vulnerable position. After three years, the legislator gains the upper hand once more. I consider this to be a favourable development, as a critical issue in criminal law returns to the public domain, where it belongs.

In strafzaken wordt onrechtmatig verkregen bewijs nog zelden uitgesloten. Dit hele leerstuk wordt gedomineerd door de rechtspraak van het Hof van Cassatie, waardoor het Hof in grote mate aan politiek doet. In deze bijdrage ligt de nadruk op de manier waarop deze rechtspraak tot stand kwam. Ik probeer aan te tonen dat het Hof van Cassatie zich hiermee inschrijft in een schizofreen crimineel beleid, zoals beschreven door D. GARLAND. Om de processen die zich daarbij op de achtergrond afspelen, bloot te leggen, maak ik gebruik van concepten van N. LACEY. Door een aantal privé-belangen te laten doorwegen, stelt het Hof van Cassatie zich uiterst kwetsbaar op. Het is dan ook positief dat de strafwetgever bijna drie jaar na datum het laken naar zich toe trekt. Op die manier keert een kernvraagstuk van het strafprocesrecht terug naar het publieke forum, waar het thuishoort.
In deze paper bestuderen we aan de hand van de Panel Studie van Belgische Huishoudens de dynamiek van een aantal processen van maatschappelijke integratie en uitsluiting in België met behulp van een model dat onderwijsniveau en arbeidsmarktmobiliteit relateert aan armoedemobiliteit. Vervolgens (micro)simuleren we het effect van diverse ‘maatschappelijke keuzen’ op de kans om zich beneden het bestaansminimum te bevinden.
In dit artikel wordt een overzicht gegeven van de recente ontwikkelingen binnen het kader van Sen's capabiliteitentheorie. Sen biedt een perspectief op welzijn, geconceptualiseerd als het hebben van keuzes en mogelijkheden, dat noch inkomen, noch levensstandaard centraal stelt. Deze laatste worden binnen Sen's perspectief immers als louter instrumenteel beschouwd voor het bereiken van die mogelijkheden. In dit artikel exploreren we de theoretische mogelijkheden en beperkingen van deze aanpak, alsook haar praktische toepasbaarheid.
Mammografiescreening maakt vroegtijdige diagnose van borstkanker mogelijk, waardoor het risico op overlijden daalt. De Europese kwaliteitsrichtlijn stelt een deelname van 70 à 75 % van de bevolking als doelstelling. In werkelijkheid ligt de deelnamegraad aan de meeste screeningsprogramma's heel wat lager. Om deze te verbeteren, bestaan er verschillende strategieën. Deze systematische literatuurstudie onderzocht of interventies met rechtstreeks (telefonisch of persoonlijk) contact een effect hebben op de opkomst bij mammografiescreening. Uit de resultaten blijkt dat ze de deelnamegraad met 21 tot 46 % kunnen doen toenemen.