clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Er bestaat geen mooiere wens dan het samen realiseren van kwaliteitsvol onderwijs voor onze jeugd. De jeugd is immers onze toekomst. Het Surinaamse onderwijs staat daarmee voor een grote uitdaging. Een log overheidsapparaat, te weinig leraren, onvoldoende up-to-date geschoolde professionals, verouderde studieboeken, grote aantallen zittenblijvers en vroegtijdige schoolverlaters, onderwijsachterstand in het binnenland … De problemen van het Surinaamse onderwijs zijn talrijk. Toch bestaan er oplossingen. Zo kan het Ministerie van Onderwijs en Volksontwikkeling via effectieve beleidsinterventies en slimme maatregelen het onderwijs verbeteren en het daardoor zo efficiënt en duurzaam mogelijk organiseren. Dit boek vat deze nodige maatregelen samen, en maakt duidelijk hoe het Surinaamse onderwijs de uitdaging op zich kan nemen om duurzaam en kwaliteitsvol onderwijs te realiseren voor de komende decennia. Aan de hand van genuanceerde en gelaagde voorstellen brengen de auteurs een model naar voren dat het onderwijs over de hele lijn verbetert. Daarbij gaan ze in op het belang van samenwerking en dialoog, participatie van allen in het onderwijs en een verbetering van de ondersteuning en het beleid rond gelijke kansen. Ook meer algemene maatschappelijke problemen, zoals de leeftijdsbepalingen rond de leerplicht, komen aan bod. Zo vormt Samen duurzaam onderwijs realiseren een heldere kijk op een duurzame toekomst voor het Surinaamse onderwijs.
Op basis van antwoorden van 874 jongeren (14‐ t.e.m. 25‐jaar) in de survey ‘Scheiding in Vlaanderen’ (N=874) onderzochten we verschillen in de houdingen ten aanzien van huwen en scheiden tussen jongeren met gehuwde en jongeren met gescheiden ouders. Daarnaast gingen we ook na of de mate van ouderlijk conflict en de kwaliteit van de ouder‐kindrelaties een rol spelen en zoomden we dieper in op verschillen in houdingen binnen de groep echtscheidingsjongeren. Vooral de echtscheiding op zich blijkt van belang te zijn: jongeren met gescheiden ouders willen vaker niet trouwen, schatten hun eigen echtscheidingskans hoger in en nemen liberalere houdingen aan ten opzichte van het huwelijk dan jongeren waarvan de ouders nog steeds gehuwd zijn. Verschillen tussen echtscheidingsjongeren onderling worden voornamelijk verklaard door de verblijfsregeling en de mate waarin de jongere nog steeds geraakt wordt door de echtscheiding.
Sdu Commentaar EVRM is een combinatie van een boek en een online uitgave waarin het EVRM artikelsgewijs wordt becommentarieerd. In deel I worden de materiële bepalingen besproken, waar deel II de procedurele rechten bespreekt. Per artikel vindt u een diepgaand commentaar, geïllustreerd met diverse citaten uit de jurisprudentie. Tevens vindt u per artikel een actueel overzicht van jurisprudentie en literatuur. De auteurs richten zich met dit commentaar op de advocatuur en alle andere professionals die in hun praktijk met het EVRM in aanraking komen.
Begin augustus 2014 schreef Piet Piron zijn laatste vonnis en hing hij zijn toga definitief aan de haak. Slechts enkele dagen later werden we ontvangen bij hem thuis in de Vlaamse Ardennen om te spreken met de gewezen voorzitter van de strafuitvoeringsrechtbank van Gent. We blikten samen terug op zijn rijke professionele carrière, maar spraken ook over zijn leven na de SURB.
Sinds 2000 zijn er geen officiële cijfers meer beschikbaar over de mate van armoede in Suriname. In 2012 is hierin verandering gekomen met de uitvoering van het Latin American Public Opinion onderzoeksproject. In dit kader is een landelijke enquête gehouden over de inkomens en de leefomstandigheden van de bevolking en zijn de verzamelde data voor het publiek ter beschikking gesteld. Op basis van deze data wordt de armoede situatie in 2012 beschreven. Deze paper besteedt voorts aandacht aan de begripsmatige aspecten van de inkomensbenadering en presenteert de resultaten van de uitgevoerde berekeningen. Bij de inkomensbenadering is gebruik gemaakt van zowel absolute als relatieve armoedelijnen en is ook nog eens gekeken naar de perceptie die geënquêteerden hebben over hun eigen situatie. Toepassing van armoedelijnen variërend van $2 tot $11 (PPP) per dag resulteert in een armoedepercentage tussen 11 en 59%. Gezinnen van alleenstaande ouders, “Marronhuishoudens” alsook huishoudens met een lager opleidingsniveau, hebben in vergelijking met overige subgroepen een relatief hoger risico op armoede.
Communicatie is voor een zorgorganisatie geen bijzaak, maar één van de middelen waarover beleidsvoerders beschikken om de organisatiedoelstellingen te realiseren. Wie niet doelgericht, beleidsmatig of professioneel communiceert, zal er vroeg of laat door interne of externe doelgroepen toe worden gedwongen. In 12 hoofdstukken schetst het boek de essentie van strategische communicatie.
In dit hoofdstuk worden de vragen toegelicht die betrekking hebben tot het gebruik van digitale toestellen, die handelen over online participatie, en die de kennis en vaardigheden bevragen van het gebruik van ICT-technologieën. In eerste instantie wordt gepeild naar het computerbezit en de toegang tot het internet thuis, gezien dit geldt als een eerste barrière voor de toegang tot digitale informatie. Ook de daarbij horende drempels die niet-gebruik in de hand werken, worden in deze context bevraagd. Vervolgens wordt het gebruik van een aantal vaste en mobiele media-toestellen bevraagd en aansluitend een aantal toepassingen en activiteiten die het gebruik van het internet veronderstellen. Er wordt ook gepeild naar het gebruik van een paar specifieke online diensten alsook de drempels die er bestaan om deze diensten vooralsnog niet te gebruiken. In dezelfde context wordt het gebruik van mobiel internet bevraagd, alsook de mogelijke drempels die het gebruik van mobiel internet in de weg staan. Binnen de context van e-cultuur wordt gepeild naar het gebruik van het internet als informatiebron voor cultuur, evenals het gebruik van het internet als kanaal voor verkoop, distributie en creatie van culturele artefacten. Ten slotte wordt aan de respondenten gevraagd een inschatting te maken van het niveau van een aantal digitale vaardigheden waar ze al dan niet mee vertrouwd zijn, en waar ze al dan niet over beschikken.
Kenmerkend voor de geschiedenis van de strafuitvoering is dat met de evoluerende visie op de delinquent en op de betekenis van de straf de “penitentiaire personeelskaders” wijzigden. Zijn er in de beroepen en functies doorheen de tijd constanten of vaste waarden, dan verschijnen op gezette tijden nieuwe spelers op het toneel. In deze bijdrage wordt de geschiedenis van de Belgische strafuitvoering overlopen en worden perioden onderscheiden waarin telkens de nieuw opkomende beroepen en functies worden gesitueerd. Het zal opvallen dat vanaf het interbellum steeds meer “sociaal personeel”, in de brede betekenis, een rol is gaan spelen in de strafuitvoering.
Gaat disciplinering ten koste van onze vrijheid? Of ervaren we juist vrijheid omwille van bepaalde disciplines? Zijn tijden van overvloed tijden van vele vrijheden? Of hebben we juist nood aan discipline om de verleidingen van overvloed het hoofd te beiden? En wat als blijkt dat discipline sociaal ongelijk is verdeeld, kunnen we discipline dan leren? Of kunnen we onze discipline uitbesteden? Dit essay bespreekt ondermeer hoe Marli Huijer in haar boek 'Discipline. Overleven in tijden van overvloed.' een antwoord tracht te geven op deze vragen.
Jonathan Holslag schreef het meest urgente boek van dit jaarWij, Europeanen, leven met het gevoel dat de toekomst aan ons voorbijgaat. De crisis woedt als een storm over het continent en zet alle zekerheden op losse schroeven. Maar hebben we echt de boot gemist? En begrijpen we wel goed wat er aan de hand is? Jonathan Holslag beschrijft in De kracht van het paradijs op overrompelende wijze de naoorlogse economische geschiedenis van Europa. Het is een episch verhaal over onze drang naar welvaart en de manier waarop we het noorden zijn kwijtgeraakt. Als chroniqueur van zijn tijd kent Holslag zijn gelijke niet. Tegenover het haarscherpe, ontstellende portret van een continent met een kapseizende economie, plaatst Holslag de mogelijkheid van een nieuwe renaissance. Diep in Europa zit nog steeds de kracht van het paradijs.`Jonathan Holslag heeft een boek geschreven dat gewaagd en elegant is, visionair en stijlvol. Dit is een Europeaan die bereid is moeilijke waarheden te vertellen. - Robert D. Kaplan, auteur van De wraak van de geografie
In 1873 werd het Belgische vennootschapsrecht door de wetgever hervormd. De kwestie van het afgescheiden vermogen werd aangepakt door enkel de regelmatige handelsvennootschappen, met neergelegde statuten, als rechtspersoon te omschrijven. Een systeem van ‘typendwang’ was geboren. Voor de periode voordien, het grootste deel van de negentiende eeuw, was het wetgevend kader echter te beknopt en stond het te ver af van de handelspraktijk om voldoende impact te hebben. De vennootschappen die in Antwerpen in de jaren 1830 en 1840 werden opgericht tonen aan dat ze nog vaak de flexibele vorm hadden die in de achttiende eeuw gebruikelijk was. Oudere opvattingen over de nood aan verankering van kapitaal en beperkte aansprakelijkheid van investeerders in corporaties om industriële ondernemingen mogelijk te maken, stemmen niet overeen met de hierboven geschetste resultaten. Generieke sociétés die niet aan het Napoleontische handelswetboek refereerden waren erg populair. Ze werden ook gesloten voor dure manufacturen en tussen niet-verwanten. Een belangrijke verklaring voor het blijvend gebruik van deze weinig specifieke vennootschappen was de ondersteuning die ze genoten in de rechtspraak van de lokale handelsrechtbank en het Brusselse hof van beroep. Een strikt toepassen van de wettelijke bepalingen had geleid tot een forse ingreep in het Antwerpse handels- en industriële milieu. De kooplieden-rechters in de Antwerpse rechtbank van koophandel slaagden erin dat te voorkomen en hun visie werd gedeeld door de juristen-raadsheren in Brussel. Ook zij voelden de nood aan rechtszekerheid, die in de onderzochte periode dus vooral in de rechtspraak en rechtspraktijk werd geboden.
Vertrekkend vanuit de theoretische modellen van sociale reproductie en culturele mobiliteit gaan we in op de relatie tussen sociale achtergrond, het volgen van buitenschoolse kunsteducatie (BKE) en studieprestaties. We maken gebruik van gegevens verzameld bij 2845 leerlingen uit het vijfde en zesde leerjaar van het lager onderwijs in 68 Vlaamse scholen. Op basis van multilevel regressie analyse tonen de resultaten aan dat deelname aan BKE positief gelieerd is aan de SES-achtergrond van de leerling en de SES-compositie van de school. We vinden echter geen aanwijzingen dat een hogere SES-compositie van de school versterkend of compenserend kan werken voor ongelijkheden in BKE-deelname gerelateerd aan sociale klasse. Vervolgens geven de analyses opvallend verschillende effecten aan van BKE volgens de sociale klasse achtergrond van de leerling, maar niet volgens de SES-context van de school. Algemeen bieden de resultaten meer steun voor de sociale reproductietheorie. Suggesties worden geleverd hoe verder onderzoek naar bovengenoemde aspecten in tandem met scherpere metingen van kunsteducatie en schoolcontext een beter beeld kunnen geven van de relatie tussen kunsteducatie en schoolloopbanen.
Dit boek vertrekt vanuit de vaststelling dat er in toenemende mate naar de burgemeester wordt gekeken om het concept veiligheid invulling te geven. In het beleidsdiscours wordt de burgemeester als de lokale regisseur geïdentificeerd die de verschillende relevante actoren, beleidsdomeinen en bestuursniveaus op elkaar moet afstemmen. Het boek is geen studie naar de beleidsvorming, -uitvoering of -evaluatie van het lokale veiligheidsbeleid, maar behandelt de vraag hoe de burgemeesters het thema veiligheid invulling geven en het belang van het thema percipiëren. Vanuit een interpretatieve wetenschapsbenadering gaat de auteur op zoek naar de wijze waarop Vlaamse burgemeesters het thema veiligheid betekenis geven. Het onderzoek verfijnt uiteindelijk de metafoor van de burgemeester als regisseur door drie interpretatieve repertoires te identificeren. Dat zijn clusters van betekenisgeving waar de burgemeesters zich vanuit een oplossingsgerichte drijfveer op beroepen om met het thema veiligheid om te gaan. Het resultaat is een perspectief dat kan worden gebruikt om de wijze waarop de burgemeesters zich ten aanzien van concrete veiligheidskwesties positioneren te begrijpen en te verklaren.
Sdu Commentaar EVRM is een gezamenlijke onderneming van diverse auteurs en staat onder redactie van prof. dr. J.H. Gerards, prof. dr. Y. Haeck, prof. dr. P. de Hert, mr. dr. M.K.G. Tjepkema, mr. dr. J. van der Velde en mr. A.J.TH. Woltjer, die allen hun deskundigheid combineren met praktische ervaring op hun vakgebied. In Sdu Com- mentaar EVRM schrijven zij een helder en praktisch, maar vooral diepgaand com- mentaar op artikelen uit het EVRM en op verwante Protocollen. In deel I worden de materiële bepalingen van het EVRM behandeld, terwijl dit deel II de procedurele bepalingen behandelt.
De meeste staten zijn ofwel te klein ofwel te groot om optimaal te reageren op de krachten van globalisering. Vandaar dat ze regio’s bouwen binnen, boven en tussen individuele staten. Zo wordt het oude idee van de natiestaat als unieke bestuurlijke omkadering geleidelijk aan vervangen door meerlagig bestuur waarbij de staat slechts één van die lagen is. De overige lagen zijn regio’s. Regio’s zijn er om staten te helpen beter te besturen, maar soms willen regio’s zelf een staat worden... Dit boek ontrafelt het mechanisme achter regiovorming hoe en waarom ontstaan regio’s hoe gaan staten en regio’s met elkaar om hoe verandert de opmars van de regio’s de wereldordeZo krijgt u als lezer een kader om beter te begrijpen hoe in Europa de integratie tussen de lidstaten en de devolutie binnen de Europese lidstaten hand in hand gaan.
Gust Gils (1924-2002) was een experimentele duizendpoot. Bij leven was hij bekend als dichter en schrijver van korte verhalen. Daarnaast echter was hij ook toneelauteur en vertaler, kunstschilder en beeldhouwer, tekenaar en componist, en zelfs instrumentenmaker. Hij liep steeds voorop en was zijn tijd vooruit. Dit boek zoomt vooral in op zijn gouden jaren, de jaren zestig: hij schreef intens en tekende als bezeten, zijn werk werd opgevoerd, hij kreeg bijval in de vorm van lovende kritiek en prijzen, was bevriend met onder meer W.F. Hermans en hij werd uitgenodigd om in het buitenland op te treden, onder meer met zijn ‘verbosoniën’. Wat opvalt in die grillige creativiteit is zijn gedrevenheid om alles en nog wat in zijn kunst te integreren, inclusief zichzelf. Hij stond, zoals hij over zijn Belgische kunstbroeder Henri Michaux zei, ‘als eksperimentator niet buiten maar in zijn eksperiment’.
Aangezien het recht, en alleen het recht, de ultieme concrete beslissing of stabilisatie zal produceren, zijn het besturen en het handelen in een democratische rechtsstaat steeds "juridisch hangende". Dat betekent dat het tot de verantwoordelijkheid van elk bestuur, elk individu en elke rechtspersoon behoort om juridisch vooruitziend te handelen, in anticipatie van wat een rechterlijke instantie zou beslissen, desnoods ten nadele van de onmiddellijke realisatie van andersoortige doelstellingen, belangen en ambities. Aan zulke "juridische correctheid" (of juridische voorzorg) is vandaag de dag dramatisch gebrek. De weg van het recht en die naar de rechter staat worden belemmerd en bezet door andersoortige en snellere -economische, "manageriale", veiligheidspolitieke en ethische- regimes van legitimatie en verantwoording. Bovendien lijken er steeds meer hindernissen te worden opgetrokken die het juridische traject moeilijker en uitzichtloos maken, of die er het zicht van verduisteren en afleiden. Dat is een erg ongezonde situatie, want het door de democratische rechtsstaat gezochte evenwicht wordt precies mede gegenereerd door de concrete rol die het recht erin speelt. Een omkering lijkt bijgevolg dringend aan de orde. Onze politieke verantwoordelijken moeten bij prioriteit de dagdagelijkse praktijk van juridische voorzorg en de weg naar de gerechtelijke instanties weer gaan stimuleren, vergemakkelijken en ondersteunen. Dat is inderdaad van ver terugkomen.
De eenentwintigste eeuw wordt die van Azië, maar het wordt een eeuw van geopolitieke hoogspanning. Het ambitieuze China torent zodanig boven zijn buurlanden uit dat het steeds meer argwaan opwekt, vrees voor onevenwichtige partnerschappen en wantrouwen ten aanzien van de snelle militaire modernisering. Nu al slaan kleinere Aziatische regio s de handen ineen om zich te verzetten, maar de kans is miniem dat China tegenstand zal dulden. In Onmogelijke vrede, de opvolger van het baanbrekende De kracht van het paradijs, stelt Jonathan Holslag dat de verantwoordelijkheid voor de spanningen niet uitsluitend bij China ligt. Op verhelderende wijze verklaart hij waarom, vele goede intenties ten spijt, China s belangrijkste aspiraties onverzoenbaar blijven met die van zijn buren. Dat is de nieuwe tragedie van de Aziatische grootmachtenpolitiek.
De bewuste keuze van een persoon om een bepaalde activiteit vroegtijdig te beëindigen en/of van zijn vast voornemens en plannen af te zien - ook wel drop-out genoemd - is een groeiend probleem in onze samenleving. Het is een wereldwijd fenomeen dat op allerlei gebieden zoals in het onderwijs, het vrijwilligerswerk, de geneeskunde en vrijetijdsbesteding, en ook in de sport enz. kan worden waargenomen. Ook bij de Vlaamse Volleybalbond (VVB) –werden -vooral met betrekking tot de jeugdspelers - dalende ledenaantallen vastgesteld. Het doel van deze paper is omde drop-out redenen van Vlaamse adolescenten te onderzoeken.
Zwangeren met een verhoogd risico op een kind met trisomie 21, 18 of 13 kunnen dankzij NIPT meer zekerheid krijgen over de aan of afwezigheid van een bepaalde aandoening bij de foetus, alvorens gebruik te maken van invasief-diagnostisch onderzoek. Uit dit onderzoek blijkt dat 60% van de zwangeren zich bij de keuze tussen NIPT en de vlokkentest of vruchtwaterpunctie zou laten leiden door het advies van de arts. Bijgevolg dienen medici voldoende aandacht te schenken aan informed consent en een niet - directieve counseling. Zwangeren moeten zich voldoende uitgedaagd voelen om zich goed te informeren en een keuze te maken die past bij hun waarden en normen.
Het decreet van 25 april 2014 betreff ende de handhaving van de omgevingsvergunning wijzigt het handhavingskader voor het facet ruimtelijke ordening van de omgevingsvergunning. Voortaan bestaan er administratieve en jurisdictionele handhavingsmechanismen. Deze bijdrage analyseert die vanuit de invalshoek van enkele aspecten van rechtsbescherming, met een focus op de belangrijkste wijzigingen inzake de preventieve, punitieve en curatieve of reparatieve handhavingsmaatregelen en dit zowel aan gerechtelijke als aan administratieve zijde.
De procedure tot herstel van de bestuurbaarheid van de gemeente (art. 47bis Gemeentedecreet) werd anno 2012 ingevoerd als instrument tegen de (politieke) instabiliteit van een gemeentebestuur. De recente Raad van State-rechtspraak en de bestuurspraktijk legden hiaten in de procedure bloot. In deze bijdrage wordt de genoemde procedure tegen het licht gehouden en vergeleken met de gemeentelijke motie van wantrouwen die in het Waalse Gewest en in Nederland al langer in gebruik is.
Naar aanleiding van een studie over privatisering van gevangenissen begin jaren negentig, vroeg ik me, in wat ik toen slechts als een 'interludium'-hoofdstuk over elektronisch toezicht (ET) beschouwde, af of het elektronisch toezicht slechts een modeverschijnsel was, ingegeven door de fascinatie voor technologische ontwikkelingen (Beyens, Snacken & Eliaerts, 1992: 142). Ik kon toen niet vermoeden welke belangrijke plaats het ET twintig jaar later zou innemen in het bestraffingssysteem, en dit zowel op internationaal als op nationaal vlak. Vandaag is er al lang geen twijfel meer over het feit of het ET een vaste plaats moet krijgen in de bestraffing, het is gewoon zo. De totstandkoming en de snelle ontwikkeling van het ET getuigen van een ongeziene politieke gulzigheid voor deze bestraffingsmodaliteit en is door de opeenvolgende ministers van justitie onafgebroken gepromoot als een instant (politiek) wondermiddel om het tij van de overbevolking te keren of om stakende cipiers te sussen (Beyens, Bas, Kaminski, 2007; Vander Beken, 2013; Daems, 2013). Deze bijdrage gaat in op de vraag in de lokomotieftekst naar de mate waarin technologie wordt ingezet ter ondersteuning van het strafsysteem en leidt tot een technologisering van de strafuitvoering. Technologische hulpmiddelen worden ondertussen niet alleen ingezet om gevangenisstraffen uit te voeren buiten de gevangenis, in de privésfeer, maar ook binnen de gevangenismuren wordt er steeds meer gebruik gemaakt van diverse vormen van bewakings- en informatietechnologie. Binnen het bestek van deze bijdrage zal ik vooral aandacht besteden aan het elektronisch toezicht (ET), gezien dit de meest in het oog springende penale nieuwigheid is in België, en op kwantitatief vlak een ongezien 'succes' is en een onmiskenbare invloed heeft op de praktijk van supervisie in de samenleving. Ik zal echter ook stilstaan bij de stille, maar zeer gedecideerde opmars van de beveiligings- en informatietechnologie in de gevangenissen. Ook zij geven de vrijheidsberoving een ander karakter, wat gevolgen heeft, zowel voor de gedetineerden als voor het werk van de penitentiaire beambten
Het Vlaamse onderwijssysteem wordt gekenmerkt door de rigide onderverdeling van studenten in onderwijsvormen. De bedoeling hiervan is studenten te groeperen naargelang hun talenten en interesses. In praktijk starten veel leerlingen in academische richtingen maar veranderen deze tijdens hun schoolcarrière naar technische of beroepsrichtingen. In deze studie zullen we, op basis van etnografische observaties en semigestructureerde interviews in drie Vlaamse scholen, de gevolgen van deze structuur voor de dagelijkse schoolpraktijk verder bestuderen. Onze analyses tonen aan dat op het einde van het secundair onderwijs de leerlingenpopulatie in beroepsrichtingen steeds heterogener wordt wat betreft doorlopen studietraject, terwijl in academische richtingen de leerlingenpopulatie veel homogener is samengesteld. Dit bemoeilijkt de lespraktijk en versterkt zo bestaande sociale ongelijkheden.
Werken aan cultuureducatie in lessen wiskunde, aardrijkskunde of biologie? Mooi in theorie, maar de integratie van cultuur in andere leergebieden is niet vanzelfsprekend. In het onderzoek 'Samen cultureel content' onderzochten Lode Vermeersch, Leen Alaerts, Lysbeth Jans, Katrien Goossens, Koen Crul, en Wim Lauwers in vier Vlaamse lerarenopleidingen wat lerarenopleiders nodig hebben om cultuureducatie te integreren in de eigen vakcontext. Dit gebeurde via een participatief praktijkonderzoek waarbij 34 lerarenopleiders samenwerkten in vijf professionele leergemeenschappen (PLG’s). In dit artikel beschrijven ze de opzet en resultaten van hun onderzoek.
In deze bijdrage wordt de invoering van twee nieuwe autonome straffen in het Strafwetboek besproken door de wetten van 7 februari en 10 april 2014, meer bepaald het elektronisch toezicht en de autonome probatie. De keuze van de wetgever voor autonome straffen en de bedoelingen achter deze wetgeving zullen hierbij worden toegelicht, evenals de toepassingsvoorwaarden, de inhoud en de procedure. Na een beknopte rechtsvergelijking met het Engelse, Franse en Duitse recht wordt de bijdrage afgesloten met een bespreking van de geformuleerde kritieken tijdens de parlementaire behandeling en in de doctrine.