clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Het boek bevat de integrale tekst van de Indicatieve Tabel, versie 2012. Deze tabel wil een richtsnoer zijn voor de betrokken partijen en de rechters, wanneer die forfaitaire ramingen moeten maken om te komen tot een "volledig en juist passend herstel", in de zin van artikel 1382 BW. Daarenboven bevat het boek een diepgaande studie, waarin de Tabel wetenschappelijk wordt verantwoord en onderbouwd.
Deze bijdrage gaat in op de wijze waarop de plaats van het kind in (echt)scheidinggerelateerde procedures juridisch vorm krijgt. Tegen de achtergrond van de visie van het kind als drager van participatierechten, wordt kort stilgestaan bij de normering hiervan en, meer uitgebreid, bij de operationalisering ervan in de praktijk door de rechters
in Vlaanderen. Dit laatste werd onderzocht aan de hand van een grootschalige kwantitatieve bevraging en meer verdiepende kwalitatieve interviews. De bevindingen betreffende de door de rechters ervaren mogelijkheden om het kind te laten participeren en de hierbij aangegeven knelpunten worden in dit artikel in kaart gebracht en tegen het licht gehouden van de komende oprichting van een familie- en jeugdrechtbank.
De eerst drie hoofdstukken van het boek beschrijven de socialezekerheidsprestaties van resp. de particuliere werknemers, de zelfstandigen en het overheidspersoneel. Het vierde hoofdstuk interesseert zich aan de sociale bijstand (leefloon, IGO, GGB en personen met een handicap). Het vijfde (en laatste) deel legt zich toe op het welzijnsrecht: OCMW's, zorgverzekering en Vlaams Agentschap voor personen met een handicap.
In de universitaire rechtenopleidingen besteedt men de laatste jaren meer aandacht aan het rechtswetenschappelijk schrijven. Zo ronden rechtenstudenten sinds de BaMA-hervormingen hun opleiding af met een masterproef. Een universitair geschoold rechtenstudent moet dus in staat zijn academisch te schrijven. Met deze publicatie wensen we in de eerste plaats studenten voor te bereiden op de redactie van de rechtswetenschappelijke teksten.

In het boek komen achtereenvolgens aan bod:
- de kenmerken van het academisch schrijven, met aandacht voor de eigenheid van het rechtswetenschappelijke schrijven;
- enkele vuistregels bij het hanteren van een rechtswetenschappelijke schrijfstijl
- de structuur van een rechtswetenschappelijke tekst;
- de inhoud van een rechtswetenschappelijke tekst, waar we in het bijzonder aandacht schenken aan het onderzoeksvoorstel;
- de onderzoeksstrategie van het onderzoek, waarbij een korte inleiding volgt van de belangrijkste rechtswetenschappelijke onderzoeksmethoden.

Rechtswetenschappelijk schrijven is in eerste instantie gericht tot studenten in de rechten, maar iedere jurist die aan rechtsonderzoek doet, vindt er zeker zijn gading in. Dit boek vormt het derde deel van een reeks van drie, waarvan het eerste deel over Juridisch Nederlands gaat en het tweede over Schrijven in de Juridische Praktijk.
Deze bijdrage analyseert het decreet houdende een vernieuwd jeugd- en kinderrechtenbeleid vanuit een kinderrechtenperspectief. Na een situering van de aanleiding tot het decreet, bespreken we vier inhoudelijke keuzes. Wat de visie op kinderrechten betreft, hanteert het nieuwe decreet een beperkte definitie van kinderrechten, en wordt er weinig ruimte gelaten voor het maatschappelijke debat rond kinderrechten. Bovendien wordt ‘kinderrechten’ bij de verenigingen participatie en informatie vooral ingevuld als informatie over kinderrechten. Ten tweede worden een aantal bedenkingen geformuleerd rond het vooropgestelde integraal en geïntegreerd jeugd- en kinderrechtenbeleid, dat vorm moet krijgen in het Vlaams jeugd- en kinderrechtenbeleidsplan. Ten derde riskeert het kindbeeld van het geïnformeerde, kiezende kind in het nieuwe decreet te leiden tot minder aandacht voor de aspecten van bescherming en provisie. Ten slotte wordt de spanningsverhouding tussen effectiviteit, meetbaarheid en kwaliteit besproken, waarbij we pleiten voor meer kwalitatieve criteria. De bijdrage besluit met een reflectie over de hefboomkracht van het nieuwe decreet.
2011 is een turbulent jaar geweest voor het octrooirecht. Verschillende fundamentele ontwikkelingen hebben zich voorgedaan in een aantal uiteenlopende gebieden variërend van belangrijke verduidelijkingen in het materieelrechtelijke deel van het octrooirecht tot cruciale stappen op institutioneel vlak. In het bijzonder het Europees octrooirecht is het toneel geweest van een aantal fundamentele en controversiële rechterlijke uitspraken, administratieve beslissingen en een opeenvolging van relatief verassend snelle Europese politieke besluitvorming. Bovendien is het de laatste jaren zeer duidelijk geworden dat het octrooirecht zich niet in een juridisch vacuüm ontwikkelt: enerzijds wordt het octrooirecht beïnvloed door bepaalde sociaaleconomische trends en anderzijds speelt het octrooirecht zelf ook een rol in de manier waarop vorm gegeven kan worden aan dergelijke trends, bijvoorbeeld in bedrijfsstrategieën en in het nationale, Europese en internationale innovatiebeleid. De laatste jaren is een belangrijk voorbeeld van een dergelijke trend, zogenaamde “open innovatie”. In het kader van open innovatie gaan bedrijven en andere organisaties steeds meer actief op zoek naar andere bedrijven of kennisinstellingen die over nuttige, aanvullende (technologische) kennis en know-how beschikken. Ze realiseren zich namelijk dat ze zelf niet altijd alle benodigde kennis in huis hebben om alleen een nieuw product te ontwikkelen. Aangezien bedrijven typisch hun technologische kennis waar mogelijk trachten te beschermen via octrooien, zal het feit dat bedrijven hun ondernemings- en innovatiestrategieën aanpassen mogelijkerwijs ook consequenties hebben voor het octrooirecht. Deze bijdrage richt zich dus op een drietal recente ontwikkelingen op materieelrechtelijk (II), institutioneel (III) en sociaaleconomisch vlak (IV) voornamelijk in het Europees octrooirecht.
Vlaanderen is een van de meest welvarende regio’s van Europa. Dit verklaart al direct waarom zowel de kwaliteit als de betaalbaarheid van het wonen in internationale termen zeer goed te noemen is. Toch blijft voor een grote groep Vlamingen het recht op wonen een illusie. Met tal van andere uitdagingen in het vooruitzicht, zoals een sterke demografische groei en de nood om de open ruimte maximaal te vrijwaren, is het hoog tijd om het woonbeleid te herdenken. De nakende overdracht van bevoegdheden van het federale naar het gewestelijke niveau biedt daarvoor een historische kans.
De woonuitgaven nemen maandelijks een grote hap uit het budget en bepalen dus in grote mate het inkomen dat gezinnen overhouden voor andere consumptiedoelen. Het ‘resterend inkomen’ wordt berekend door de woonuitgaven af te trekken van het beschikbare inkomen. In de huursector worden de nettowoonuitgaven berekend door van de betaalde huurprijs een eventuele huursubsidie af te trekken. In de eigendomssector worden de nettowoonuitgaven gevormd door de hypotheeklast (rentebetalingen en kapitaalaflossingen) min het fiscaal voordeel. Een gezin wordt als ‘arm’ beschouwd als het equivalent gezinsinkomen lager is dan 50% van het mediaan equivalent gezinsinkomen. Het aandeel Vlaamse huishoudens in armoede blijkt na correctie voor de nettowoonuitgaven (gegevens 2005) toe te nemen, van 5,7% naar 9,8%. De toename van het armoedecijfer is het grootst voor de eigenaars met hypotheek (van 1,4% naar 5,3%). Voor de eigenaars zonder afbetaling stellen we een daling vast (van 7,2% naar 5,6%). Ook het armoedecijfer in de sociale huursector stijgt van 10,6% naar 21,2%. In de particuliere huursector is de stijging nog groter (van 7,8% naar 21,2%). 

De hypotheekaftrek zorgt ervoor dat de relatieve inkomenspositie van eigenaar-bewoners met hypotheek verbetert. In de huursector dicht het woonbeleid de armoedekloof tussen de sociale en particuliere huur via objectsubsidies in de sociale huisvesting, die worden gebruikt om de huurprijzen laag te houden. De huursubsidie is te beperkt in omvang (slechts 2% van de huurders heeft er recht op) om effect te sorteren.
In dit rapport is de behoefte geraamd aan sociale koopwoningen en sociale kavels, door een inschatting te maken van het aantal huishoudens dat geen eigen woning kan verwerven op de private markt en ook niet in aanmerking komt voor een sociale huurwoning. Deze groep werd ‘de theoretische doelgroep’ genoemd. Het betreft een mogelijke manier om de behoefte in te schatten. Andere definities van ‘behoefte aan sociale koop’ zijn mogelijk, waarvan er één bijkomend is uitgewerkt in dit rapport. Bij deze alternatieve definitie werden de normen die de VMSW hanteert bij het kredietwaardigheidsonderzoek voor sociale leningen als ondergrens gehanteerd i.p.v. de inkomensgrenzen van de sociale huisvesting. Aanvullend werd ook de wettelijke doelgroep van de sociale koop geraamd (op basis van de toekenningsvoorwaarden). Achterliggend aan dit onderzoek was de beleidsvraag of het nodig is de objectieven voor sociale koopwoningen die zijn vooropgesteld binnen het grond- en pandenbeleid aan te passen.
De Dienst voor alimentatievorderingen, DAVO, is belast met de invordering van achterstallige onderhoudsgelden voor onderhoudsgerechtigden die geconfronteerd worden met wanbetaling. Daarnaast staat de dienst in voor de betaling van voorschotten op het onderhoudsgeld voor de kinderen in gezinnen geconfronteerd met een wanbetaling.

DAVO wenst zicht te krijgen op de budgettaire weerslag van mogelijke wijzigingen (naar inkomen, naar voorschot, naar doelgroep) bij de toekenning van de voorschotten. Daarnaast wenst de dienst een antwoord te krijgen op de vraag in welke mate het inkomen van een onderhoudsgerechtigde iets zegt over het inkomen van de onderhoudsplichtige, wat een impact kan hebben op de recuperatiemogelijkheden voor de betaalde voorschotten.

Het onderzoeksrapport gaat in op deze onderzoeksvragen, en reikt een rekenblad en methode aan om dit in de toekomst verder te gebruiken. Om een antwoord op deze vragen te geven moest echter eerst het profiel van de onderhoudsgerechtigden en de onderhoudsplichtigen worden geschetst. Daartoe zijn tal van databanken ontgonnen en gecombineerd. De constructie en analyse van het simulatiemodel zijn gebaseerd op het combineren van administratieve data (fiscale aangifte aanslagjaar 2009; DAVO-databank met informatie over de aanvragers, onderhoudsplichtigen en onderhoudsgerechtigden) met een structuurenquête (SILC – Enquête naar de inkomens en levensomstandigheden).
Sinds 2008 verhuren de sociale huisvestingsmaatschappijen (SHM’s) en de sociale verhuurkantoren (SVK’s) hun woningen binnen eenzelfde reglementering: het Besluit van de Vlaamse regering ter reglementering van het sociale huurstelsel, kortweg het ‘kaderbesluit sociale huur’. Dit kaderbesluit voerde voor de sociale huisvesters het begrip ‘basisbegeleiding’ in. Dat zijn veertien opgelegde taken rond het informeren, begeleiden en doorverwijzen van huurders en kandidaat-huurders. De SVK’s kregen daarenboven nog zeven extra taken. Deze basisbegeleiding balanceert op de grens tussen wonen en welzijn. Voor een betere afstemming tussen beide beleidsdomeinen wordt al lang aandacht gevraagd. Een structurele samenwerking in Vlaanderen kwam er echter pas toen halfweg 2010 de Vlaamse ministers voor Wonen en Welzijn een afsprakenkader ondertekenden. Eén van de acties daarbij was de lancering van een onderzoek naar die specifieke basisbegeleidingstaken. De studieopdracht werd toegewezen aan het Steunpunt Ruimte en Wonen en uitgevoerd door het HIVA (K.U. Leuven). Alle in Vlaanderen actieve sociale huisvesters kregen een online bevraging toegestuurd. Meer dan de helft van de SHM’s en drie kwart van de SVK’s namen deel, een goede afspiegeling van de totale groep. In deze bijdrage focussen we op de onderzoeksresultaten.
Om de uitstoot van broeikasgassen te verminderen, investeren industrielanden een pak geld in projecten in ontwikkelingslanden, zoals de bouw van waterkrachtcentrales. Het Clean Development Mechanism (CDM) of het ‘mechanisme voor schone ontwikkeling’ dat deze geldbeleggingen reguleert, schiet echter tekort waardoor het gros van dat geld zijn doel in Vietnam mist. Dat is een van de conclusies van het HIVA-KU Leuven over het CDM in Vietnam.
Tijdens de economische crisis van 2009-2010 werd in Vlaanderen massaal gebruikgemaakt van het stelsel van de tijdelijke economische werkloosheid. Zowel de Vlaamse regering, de VDAB als de sectoren stimuleerden via diverse acties de deelname van tijdelijk werklozen aan competentieversterkende acties. Hoewel periodes van tijdelijke inactiviteit ideale gelegenheden lijken voor werknemers om competenties bij te spijkeren, was het succes van deze acties erg beperkt.

Via dit onderzoek zijn we nagegaan welke factoren de lage participatie aan competentieversterkende acties tijdens tijdelijke economische werkloosheid verklaren. Dit rapport brengt de belangrijkste drempels in kaart en formuleert enkele aanbevelingen. Om de onderzoeksvragen te beantwoorden maakten we gebruik van verschillende onderzoeksmethoden: buitenlandse casestudies, semi-gestructureerde interviews met aanbodverstrekkers en een survey bij werkgevers.
In dit rapport wordt het thema “zittenblijven” grondig bestudeerd, vanuit verschillende invalshoeken. Deze studie brengt allereerst de actuele praktijken en visies rond zittenblijven in Vlaanderen in kaart. De effecten van zittenblijven worden beschreven, zowel op leerlingniveau als op macroniveau. Het Vlaamse onderwijssysteem wordt ook vergeleken met enkele andere onderwijssystemen. 
Dit rapport is de neerslag van OBPWO 10.02, dat werd uitgevoerd door het Onderzoeksinstituut voor Arbeid en Samenleving (HIVA) en het Centrum voor Onderwijseffectiviteit en -Evaluatie (CO&E) van de KU Leuven.
In het Pact 2020 wordt gesteld dat elke werknemer in 2020 recht moet hebben op een persoonlijk ontwikkelingsplan (POP). Het POP wordt daarbij als een instrument gezien om de inzetbaarheid te verhogen. Het POP is echter een concept met vele gezichten. Vanuit de beleidsmakers was er dan ook de vraag naar een eenduidig overkoepelend concept dat breed toepasbaar is binnen het arbeidsmarktbeleid. Daarom lanceerde ESF een oproep sociale innovatie waarbij 21 promotoren de nodige ruimte werd gegeven om via het ontwikkelen en proefdraaien van POP-trajecten te werken aan een overkoepelend POP-concept. Het HIVA voerde, in opdracht van ESF, een flankerend exploratief onderzoek via casestudies en literatuurstudie met als doel een overkoepelend POP concept te ontwikkelen.

Dit rapport bevat een analyse van Vlaamse beleidsdocumenten en internationale beleids- en managementliteratuur rond POP's als de beschrijving van een aantal cases waarbinnen de POP's werden geïmplementeerd. Op basis hiervan werd een  overkoepelend POP-concept gedefinieerd, de te verwachten effecten van een POP in kaart gebracht en beschrijven we de noodzakelijke randvoorwaarden om tot een succesvolle POP-praktijk te komen.
Kunnen deelnemen aan sociale, culturele en sportieve activiteiten wordt vandaag als een basisrecht gezien, zowel voor volwassenen als voor kinderen. Daarom stimuleert de federale overheid de toegang van kansengroepen tot allerlei sociale, culturele of sportieve initiatieven. Ze doet dat ondermeer via subsidiemaatregelen op basis waarvan de OCMW's voor hun cliënten participatiebevorderende initiatieven kunnen nemen. Recent werden deze maatregel geëvalueerd.
Over het boek: De spiritualiteit van vrouwen heeft vaak het gewone leven van alledag tot uitgangspunt (gehad). Hoe ontdekken en ervaren zij wat 'heilig' is in dit alledaagse leven? Dit boek, geschreven door vrouwelijke theologen en religiewetenschappers, ontdekt sporen van 'alledaagse heiligheid' in oude en nieuwe vrouwendomeinen. Onderweg komen we langs een scala van even alledaagse als buitengewone plaatsen: huiskamers en slaapkamers, keukens en badkamers, schrijftafels en schildersateliers, kloostervertrekken en stadspleinen.
Zittenblijven blijkt volgens onderzoek minder effectief dan verondersteld. De praktijk van zittenblijven moet dan ook op elke school in vraag gesteld worden. Doel is zittenblijven op termijn te vervangen door alternatieven die het individuele leerproces versnellen en verrijken. Hiervoor reikt dit boek de nodige handvaten aan. Het boek biedt daartoe een mix van wetenschappelijke kadering, ondersteunende fiches, instrumenten en inspirerende praktijkverhalen.

Concreet is dit boek een vervolg op de publicatie Samen tot aan de meet. Alternatieven voor zittenblijven dat in 2011 werd uitgegeven door Garant.

Het is bedoeld als een inspiratieboek dat samen tot aan de meet in de school toepasbaar maakt. Als dusdanig is het bestemd voor directie, leerkrachten en andere voortrekkers die ervan overtuigd zijn dat zittenblijven in hun school een probleem vormt en die met hun team op zoek willen gaan naar alternatieven.
Jaar na jaar publiceren de Belgische en Europese overheden armoedestatistieken op basis van de EU-SILC survey, een grootschalige enquête naar de inkomsten en levensomstandigheden van gezinnen in Europa. Niettegenstaande de schat aan gegevens die EU-SILC oplevert, liggen er ook addertjes onder het gras: selectieve non-respons bij kansarme groepen, en zelfs a priori uitsluiting van groepen zoals daklozen en mensen zonder papieren. Wat is de mogelijke vertekening in de armoedestatistieken als gevolg hiervan? Op welke manier kunnen deze cijfers recht getrokken worden? En wat zijn dan de levensomstandigheden van deze groepen in vergelijking met andere armen in België?
Laaggeletterdheid blijft een belangrijk maatschappelijk probleem. Recente cijfers tonen aan dat in België 18% van de jongeren van 15 jaar niet beschikt over de noodzakelijke basisleesvaardigheid om actief te kunnen deelnemen aan het maatschappelijke leven. Bij volwassenen heeft ongeveer één op zeven onvoldoende lees- en schrijfvaardigheden.

Sedert 1997 financiert bpost (het voormalige De Post) de strijd tegen laaggeletterdheid. In 2008 lanceerde het Fonds daarvoor de zogenaamde 'kerstzegel', een speciale postzegel waarvan de opbrengst wordt gebruikt voor projecten met een specifiek doel: het bestrijden van laaggeletterdheid in de gezinscontext. De projecten vermijden dat kinderen van 0 tot 6 jaar een ontwikkelingsachterstand, in ruime zin, oplopen door tegelijk ook te werken aan de alfabetisering van de ouders.

Dit onderzoeksrapport evalueert de projecten die door het Fonds van bpost voor Alfabetisering ondersteund worden. In het eerste deel van het onderzoek wordt een theoretisch kader gepresenteerd. Vervolgens wordt een typologie van projecten gemaakt en aan de hand daarvan worden lessen getrokken over het verloop, de uitkomsten, doelmatigheid en doeltreffendheid van de projecten. Het rapport bevat ook tien inspirerende praktijken. Tot slot worden, op basis van de onderzoeksresultaten, aanbevelingen voor beleid en praktijk gegeven.
Onderzoekers van de KU Leuven, UGent en UAntwerpen onderzochten de spreiding van doelgroepleerlingen over de Antwerpse, Gentse en Genkse scholen. Dit drieluik bespreekt hoe scholen en de overheid (onder andere via het nieuwe inschrijvingsdecreet) proberen om een ongelijke spreiding of segregatie te vermijden.
Dit artikel geeft een overzicht van het lopende interdisciplinaire project van de KU Leuven en de PH Limburg ‘Water onderzoek in Vlaams verstedelijkte landschappen’. Met de opkomst van een preventief en gedecentraliseerd waterbeleid in Europa en Vlaanderen de afgelopen jaren, wordt waterbeheer steeds meer synoniem met de nood aan ruimte voor water creëren. Het vereist dan ook een intense samenwerking tussen de (lang gescheiden) disciplines van hydrologie en ruimtelijke ordening. Hoewel nieuwe beleidsinstrumenten voor een integraal waterbeleid onlangs zijn geïntroduceerd, blijft hun uitvoering in de complexe ruimtelijke en institutionele context van Vlaanderen een uitdaging. Om hieraan tegemoet te komen, onderzoekt dit project nieuwe ontwikkelingsconcepten en -methodes voor een meer geïntegreerde stedenbouwen waterbouwkundige benadering. Met de case van Turnhout ter illustratie, focust dit artikel meer specifiek op de mogelijke wisselwerkingen tussen stedelijke drainage-infrastructuur en ruimtelijke vraagstukken in sterk verstedelijkte gebieden.
Wonen is een thema dat iedereen raakt. Elke woonconsument heeft een specifieke woonvraag waar professionele actoren op inspelen. Zij voorzien de consument van een woning door nieuwbouw of verkoop. Deze relatie lijkt zeer rechtlijnig, maar AGORA wil daar toch vraagtekens bij plaatsen. Wordt het aanbod op de vraag afgesteld of juist anders om? In hoeverre is er sprake van (keuzevrijheid? (inleiding themanummer)
In het begin van de twintigste eeuw genoot de Belgische tweedegeneratiemigrant Victor Capart een zekere reputatie in Noord-Frankrijk als socialistisch zanger en politicus. Terwijl de meeste streekgenoten wel wisten dat de militante Capart in 1875 het land was uitgewezen, zouden velen wellicht vreemd hebben opgekeken bij de mededeling dat hij tijdens zijn ballingschap werkte als spion voor de Franse inlichtingendiensten. Jarenlang rapporteerde Capart aan de politiecommissaris van Tourcoing over de activiteiten van de Belgische en Franse socialisten in de grensstreek. In dit artikel gaan we op zoek naar de motieven van een man wiens overtuiging en handelingen lange tijd onverenigbaar waren.
Onze cultuur is op een punt gekomen waarop ze ja zegt ja zegt tegen euthanasie, maar even beslist – of nog beslister – nee zegt tegen zelfmoord. De interviews waarop een minister van volksgezondheid de jaarlijkse landelijke zelfmoordcijfers in de media moet toelichten, behoren niet tot de prettigste van zijn loopbaan. Is een vrije keuze voor de dood verantwoord? En wat moet de filosofie met een vraag als deze in godsnaam aanvangen? Oplossen kan ze die niet. Maar ondanks haar onkunde – en in zekere zin zelfs in haar onkunde – permitteert ze zich de luxe om over die vraag als vraag te reflecteren. Ze kan bijvoorbeeld nagaan wat zich achter en in die vraag schuilhoudt. Welke antwoorden zitten reeds verborgen alleen al in de manier waarop ze is gefomulueerd? Marc de Kesel belicht de huidige vragen omtrent euthanasie van uit die onverwachte hoek.
Waarover gaat het in de psychoanalyse? Niet zozeer over het onbewuste bijvoorbeeld, over de verdrongen seksualiteit of het libidinale driftleven, maar de vooral voor een nieuwe manier om tegen dit alles aan te kijken. Zij staat voor een nieuwe definitie van wat überhaupt denken en weten is. Voor haar is het punt van waaruit we de werkelijkheid benaderen (en dus ook aan wetenschap doen) niet langer een rots van zekerheid, maar een inherent problematische hypothese. Dat punt valt dus niet op te vatten als het zelfverzekerde cartesiaanse subject waar we sinds het aantreden van de moderniteit in de 17e eeuw van uitgaan. Als de psychoanalyse ergens over gaat, dan over het feit dat dit punt – dit ‘subject’ – aan deconstructie toe is. Dat punt is nooit wat het lijkt en steeds bedrieglijker dan we denken. Meer nog, dit bedrieglijke is juist zijn ‘normale’ conditie. De psychoanalyse is een van de weinige theorieën die dat ten volle onderkent.