clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Er zijn veel ontwikkelingen gaande in de forensische psychiatrie, op het gebied van ‘psychiatrie en recht’ en op het grensvlak tussen justitie en geestelijke gezondheidszorg. Wat zal het effect daarvan zijn in de toekomst, wat is de visie op de toekomst en wat zijn de verwachtingen? In het bestuur van het platform Psychiatrie en Recht van de Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie kwam in het voorjaar 2007 de gedachte op een boek te maken dat zou gaan over een aantal ontwikkelingen in de forensische psychiatrie die het actuele moment overstijgen. Velen zijn deskundig op het wat nauwe gebied van de forensische psychiatrie, anderen hebben een meer generalistische opvatting van het vakgebied, maar eenieder geeft zijn eigen invulling vanuit een grote mate van deskundigheid. In het boek zijn tendensen in diagnostiek, onderzoek, behandeling en beleidsopvattingen vanuit het nu, en gericht op het komende decennium beschreven. Forensische psychiatrie is, meer dan de algemene psychiatrie, afhankelijk van het tijdsgewricht. In het bijzonder wil de forensische psychiatrie een bijdrage leveren aan de rechtspraktijk en ook aan de perspectieven die de politiek meent te moeten ontwikkelen. Daarnaast is het vak van de forensische psychiatrie afhankelijk van opvattingen, meningen, gewoonten en gedragingen van mensen die vanuit het verleden hun inspiratie voor hun werk ontvangen. Bovendien is het werk van de forensisch psychiater een handelwijze die gedragen wordt door tradities en bepaald wordt door probleemgebieden die sterk verbonden zijn met rechtsopvattingen en rechtstheorieën, die veranderingsprikkels al of niet kunnen bevorderen. Vandaar dat de toekomst ook zo ongewis blijkt, waar het rechtsontwikkelingen betreft. Zij is afhankelijk van vele factoren: verleden, heden, politieke opvattingen, culturele tradities, jurisprudentie, en dergelijke meer. De meningen en de visie op de toekomst van belangrijke geleerden op het vakgebied van forensische gedragskunde, geschiedenis van de psychiatrie, theoretische aspecten van de psychologie, het strafrecht en het gezondheidsrecht evenals de ervaringen van praktijkmensen, verrijken dit boek. Het boek is divers en gevarieerd van aard (alleen de beoogde actualiteit was leidmotief) – maar dat maakt hem alleen maar aantrekkelijker. Voor al degenen die zich met beleid, ontwikkelingen en de dagelijkse praktijk van de forensische psychiatrie bezig houden, biedt dit boek een grote hoeveelheid aan informatie.
De meeste huisartsen beseffen het nut en de voordelen van samenwerken. Maar welke randvoorwaarden zijn er nodig om van samenwrking een succes te maken ? In opdracht van het Ministerei van Volksgezondheid werd in 2001 een 200-tal huisartsen hiervoor bevraagd. Een forfaitairbetalingssysteem voor de niet-prestatiegebonden taken wordt door 63,6% van hen als essentieel geacht om goed te kunnen samenwerken. Ook logistieke ondersteuning, delgeijk infrastructuur, geregeld overleg, goede taakafspraken, gemeenschappelijke visie en doelstellingen rond huisartsengeneeskunde en praktijkvoering en ten slotte wederzijds respect en vertrouwen zijn belangrijke pijlers van een goede samenwerking.
Op de eerste lijn worden steeds meer groepspraktijken, associaties en samenwerkingsverbanden opgericht. Hierbij komen heel wat aspecten kijken: welke visis heeft de groep op de praktijk, hoe verloopt de communicatie, hoe richt men de praktijk in, wat zijn de financiële en juridsche complicaties...? Vanuit verschillende disciplines(organisatiepsychologie, bedrijfseconomie, geneeskunde,...) moeten hiervoo oplossingen worden gezocht. Sinds een drietal jaar is het ICHO bezig met het uitwerken van een opleidingspakket over deze verschillende aspecten van het management van samenwerkingsverbanden. Dit pakket werd het voorbije academiejaar reeds in de opleiding van hibo's en praktijkopleiders aangeboden.
Anaal bloedverlies is meestal te wijten aan relatief banale aandoeningen. Nochtans stijgt de waarschijnlijkheid van colorectale kanker significant bij 60-plussers, vooral wanneer het bloedverlies geassocieerd is met vermoeidheid, gewichtsverlies of een palpabel gezwel. Deze diagnostische studie onderzocht de voorspellende waarde van anaal bloedverlies voor kankerdiagnose.
Epidemiologisch onderzoek bij, soms ten dele, dementerende bejaarden stelt eigen, specifieke problemen, verschillend van deze van een interventieonderzoek bij bejaarden of van epidemiologisch onderzoek bij jongere mensen. Op basis van een theoretische voorbereiding en aan de hand van uitgeschreven casussen heeft een brede, multidisciplinair samengestelde werkgroep zich over deze problematiek gebogen en via een consensusprocedure krijtlijnen getrokken.  Deze  bijdrage vormt daarvan de weerslag.
Ouderen worden door onze samenleving vaak betutteld en in een passieve rol gedrongen. Nochtans hebben de meeste mensen, jong en oud, behoefte aan één of andere vorm van maatschappelijke erkenning en participatie. Voorts blijkt uit het huidige medische denken dat 'betutteling' de gezondheid op hogere leeftijd negatief beïnvloedt. Kunnen we beter ?
Is samenwerking een thema dat huisartsen echt bezighoudt ? Hoe denken zij erover en welke maatregelen moet de overheid nemen om samenwerking voor hen aantrekkelijk te maken ? Via brainstormingsessies werd nagegaan wat er bij huisartsen in het veld leeft. Naast de vele drempels benadrukken de in ons onderzoek betrokken huisartsen dat zij wel bereid zijn de stap naar samenwerking te zetten. Maar met alleen een positieve ingesteldheid van de huisarts komt men er echter niet. Ook de overheid draagt een zeer grote verantwoordelijkheid wil samenwerking ingang vinden bij de beroepsgroep in de eerste lijn.
Beslissen om de stap naar samenwerking te zetten is één ding, maar hoe begin je er nu aan? Dit tienstappenplan is het resultaat van groepsgesprekken, enquêtes, opleidingen en vroeger onderzoek over samenwerking en vormt een praktisch instrument voor de huisarts die wil samenwerken. Naast de beschrijving van de verschillende te volgen procedures, geeft dit stappenplan ook tips vroo een betere realisatie van de doelstellingen.
Lint is een dorp bij Antwerpen met 8000 inwoners dat vier aparte huisartsprakijken telt: een dup- en drie solopraktijken. De onderlinge verstandhouding tussen deze huisartsen was al jaren bijzonder goed. Zij waagden de stap naar samenwerking. Sinds anderhalf jaar komen zij één keer per maand samen om de individuele praktijkvoering  beter op mekaar af te stemmen. Dit resulteerde in een aantal tastbare afspraken.
Dit onderzoek vergeleek comorbiditeitsgegevens van dementerenden met die van niet-dementerenden en ging na of er qua comorbiditeit een verschil bestaat tussen een geïnstitutionaliseerde populatie en een huisartsenpraktijkpopulatie. Urine-incontinentie blijkt duidelijk de meest frequente comorbide aandoening bij geïnstitutionaliseerde dementerenden. In de huisartsenpraktijk komen comorbide aandoeningen als fracturen, hemiplegie, cerebrovasculairelijden, nieraandoeningen en urine-incontinentie significant vaker voor bij dementerenden
Alcohol en studenten zijn voor veel mensen twee begrippen die meestal hand in hand gaan. Verschillende onderzoeken geven aan dat heel wat studenten meer dan 5 à 6 glazen alcohol gebruikt bij één enkele gelegenheid. Eén van de belangrijkste gevolgen van dit hoger alcoholgebruik tijdens één gelegenheid is zeker het rijden onder invloed. Enige terughoudendheid is op zijn plaats bij het duiden van de ernst en het belang van de diagnose van alcoholmisbruik, omdat dit risicogedrag vakk 'normaal' adolescentengedrag betreft en geen psychische of psychiatrische pathologie met zich meebrengt. Problemen als gevolg van overmatig drankgebruik bestaan in deze populatie vooral uit ongevallen, het missen van de lessen, minder goede schoolresultaten, een verhoogd risico op seksueel overdraagbare ziekten, ongewenste zwangerschappen, black-outs en zitten blijven. Alhoewel de meeste studenten (2/3) met een zwaar drinkgedrag niet het nut erkennen om hun drinkgedrag te matigen, lijken programma's die zich vooral richten op studenten met een risicovol alchologebruik effect te sorteren.
in een artikel van De Standaard van 14 juni 2003, warin de voorzitter van de WVVH Jos De Smedt trouwens onvolledig wordt geciteerd, worden de huisartsen fel onder vuur genomen. Zij zouden te pas en te onpas kalmeermiddelen voorschrijven aan kinderen en daarbij geen rekening houden met de langetermijneffecten ervan op hun ontwikkeling. Is hier sprake van journalistieke overdrijving? Omdat deze stelling zo onwaarschijnlijk leek, namen een aantal artsen de voorschrijfgegevens van de Intego-registratie inzake psychofarmaca bij kinderen onder de loep. Deze gegevens bevestigen hetgeen zij vermoedden: de beweringen in de pers zijn in flagrante tegenspraak met de realiteit.
In het vooruitzicht van de in 2004 opstartende jaarlijkse contengentering was het doel van onderhavig onderzoek een beter zicht te krijgen op het 'vestigingsverlies' biij huisartsen: hoeveel specifiek opgeleide huisartsen vestigen zich en verlaten vervolgens (voortijdig) het beroep ? Van alle artsen die in 1995 aan een Belgische universiteit promoveerden met het bijkomend attest van het eerste jaar huisartsgeneeskunde (n= 488), werd de beroepsactiviteit nagegaan aan de hand van een schriftelijke enquête. Alle Vlaamse en één Franstalige universiteit haalden de vereiste 80%-responsnorm per universiteit (n=244). Vijf jaar na afstuderen bleek zowat 70% van deze groep nog gevestigd als huisarts. Wie geen huisarts werd of bleef, koos hoofdzakelijk voor een laattijdige specialisatie,m.n. zowat 13%. Niet de keuze voor huisartsgeneeskunde bij aanvang van het zevende jaar, maar wel de intentie bij het eind van het zevende jaar, om een loopbaan als huisarts te beginnen, blijkt het best te voorspellen of men vijf jaart later (nog steeds) gevestigd zal zijn als huisarts. Toch haakten ook hier nog significant meer vrouwen (20%) dan mannen (8%) alsnog af. In relatie tot het contingenteringsdebat kan gesteld worden dat de instroom een vertekend beeld geeft van de uiteindelijk beschikbare 'manpower' in het huisartsenvak.
In dit zesde artikel van deze reeks bekijken we Clinical Evidnece (CE) van dichtbij. Wat maakt deze bron zo anders dan een systematische review? Hoe is CE opgebouwd en op welke manier wordt de informatie gepresenteerd ? Via het inmiddels vertrouwde watervalmetafoorsysteem zoeken de auteurs ondertussen naar een antwoord op de vraag wat een effectieve behandeling is voor recidiverende neusbloedingen bij een kind van vier jaar.
Naar aanleiding van het onderzoeksproject 'Kinderen in ziekenhuizen' peilde dit kleinschalig onderzoek naar de kwaliteit van de samenwerking tussen huisartsen en kinderartsen in Oost-Brabant. Hoewel deze in het algemeen niet slecht te noemen is, zijn er toch enkele hete hangijzers: gebrekkige communicatie (laattijdige verslaggeving, te weinig telefonisch contact), aanwezigheid van een structurele concurrentiesituatie, late doorverwijzing naar de kinderarts, geringe terugverwijzing naar de huisarts,....Een structurele aanpak zou de bestaande samenwerking kunnen verbeteren. De deelnemende artsen uit Oost-Brabant doen suggesties.
Screening is het opsporen van ziekten bij mensen die (nog) klachtenvrij zijn om morbiditeit en voortijdige sterfte te voorkomen. Huisartsen houden zich allang niet alleen meer bezig met individuele diagnostiek, maar screenen hun patiënten op allerlei manieren op ziekten, voorstadia van ziekten, risicofactoren en risicogedrag. Ontwikkelingen in de genetica maken het waarschijnlijk dat binnen afzienbare tijd ook genetische risicofactoren en risicoprofielen, waarbij rekening gehouden wordt met het geheel van genetische kenmerken, gedrag en gen-omgevingsinteracties, een steeds grotere rol zullen gaan spelen. Individuele diagnostiek en diagnositek bij screening zijn nogal verschillend. Bij de beoordeling van screeningsmethoden is het goed dit onderscheid voor ogen te houden. Hoe meet je effect van screening en welke factoren beïnvloeden dat effect? Ik zal in dit artikel de theoretische achtergrond van screening toelichten en aan de hand van voorbeelden verduidelijken hoe moeilijk het soms is deze theorie in praktijk te brengen.
Dit boek tracht op een vulgariserende manier inzicht te geven in het allergische fenomeen. Vooreerst beschrijft het ons afweersysteem en de allergische reacties. Waarom worden mansen allergisch: erfelijke aanleg en omgevingsfactoren. De Hygiënehypothese wordt uitgelegd, invloed van leeftijd en geslacht. Verder worden de verschillende allergische ziektebeelden en de allergenen beschreven. De diagnostische en therapeutische mogelijkheden worden bekeken. Invloed van de geboortemaand, milieu, voeding en andere omgevingsfactoren worden specifiek belicht.
Een op twee patiënten die hun huisarts bezoeken, heeft te maken met een chronische aandoening waaraan hijzelf of een familielid lijdt. Deze onthutsende vaststelling zet onze overheid aan om ingrijpende maatregelen te nemen op gebied van tussenkomsten en kwaliteit van zorg. Maar welke impact hebben chronische ziekten eigenlijk ? Hoe definiëren we een chronische ziekte ? Wie is chronisch ziek ? En wie kent het label 'chronisch' toe? En ten slotte: waarmee moet de overheid rekening houden bij het bepalen van tegemoetkomingen aan deze groep patiënten ?
Het Academisch Centrum voor Huisartsgeneeskunde (ACHG) van de Katholieke Universiteit Leuven beheert sinds  1990 een databank met informatie over ziekten, laboresultaten en medicatievoorschriften. Alle gegevens zijn afkomstig van de gestructureerde registratie in het elektronisch medisch dossier (EMD) van huisartsenpraktijken verspreid over heel Vlaanderen. Ophaling, verwerking en bevraging zijn geautomatiseerd. Epidemiologische gegevens worden berekend en ter beschikking gesteld van geïnteresseerde onderzoekers. Dit eerste artikel van deze nieuwe reeks bespreekt een aantal algemene kenmerken van de gegevensbank. In de volgende artikels zullen de uit de databank afkomstige epidemiologische gegevens van enkele aandoeningen worden besproken.
In dit tweede artikel van de reeks over Intego worden enkele algemene aspecten over morbiditeit in de eerste lijn besproken op basis van informatie afkomstig van de Integodatabank. Vanaf het registratiejaar 1994 is de jaarlijkse contactgroep (JCG) stabiel. Incidentie - en prevalentiecijfers worden vanaf dan berekend. Hierna worden de meest gestelde nieuwe diagnosen volgens ICPC-2 - classificatie weergegeven. Het toont aan welke nieuwe pathologie gezien wordt in de huisartspraktijk in Vlaanderen.
De complexe thuiszorg wordt intenser en frequenter. Daarom is het belangrijk een idee the hebben welke aandoeningen aanwezig zijn en wat de ervaringen van de professionele hulpverleners zijn. In juli 2001 werd een vragenlijst verzonden aan huisartsen, thuisverpleegkundigen, kinesisten, diensten gezinszorg en de mantelzorgers in Thuisgezondheidszorg Regio Mortsel. De vragenlijst peilde naar de taken van de professionele zorgverstrekkers, de behandelde aandoeningen,de steunfiguren, de samenwerking tussen de hulpverleners en de tijdsinvestering. De analyse gebeurde op 181 bevraagde zorgplannen (responsratio 92%). De betrokken patiënten, van wie 69% vrouw is, hebben een mediane leeftijd van 88 jaar en gemiddeld een 498,65 dagen durend zorgplan. De meest voorkomende aandoeningen zijn dementie (23%) en hypertensie (18%). De patiënten in de complexe thuiszorg leiden veelal aan een multipathologie (gemiddeld 3 aandoeningen per patiënt). De samenwerking verliep in de meeste gevallen goed tot zeer goed. Er konden geen significante verschillen gevonden worden in de samenwerking ùet de verschillende disciplines. Hulpverleners uit de bevraagde disciplines hebben een verschillende inschatting van de steunfiguren. De intensiteit van de complexe thuiszrog ligt erg hoog. De complexe thuiszorg wordt als zeer belastend ervaren door de mantelzorger ondanks een goede samenwerking met de professionele hulpverleners.
Dit tweede artikel van de reeks over de Intego-databank behandelt de epidemiologische gegevens (incidentie, leeftijds-en geslachtsverdeling) van waterpokken over een periode van tien jaar. Uit de bespreking blijkt onder meer dat ruim 90% van alle waterpokken diagnosen wordt gesteld voor de leeftijd van veertien jaar, met een piekincidentie van 60 per duizend kindjaren in de groep van nul tot vier jaar.
Problemen van instrumentele activiteiten vanhet Dagelijks Leven (ADL) zijn erg belangrijk bij de zorg voor ouderen, ook in de huisartspraktijk. Afwijkingen van de activiteiten in het dagelijks leven (ADL) en de instrumentele activiteiten van het dagelijks leven (IADL) kunnen belangrijke indicatoren zijn voor vroege dementie. In deze studie werd nagegaan hoe personen ouder dan 65 jaar in de huisartspraktijk scoren op vier instrumentele activiteiten van het dagelijse leven. Methode: Huisartsen screenden alle personen ouder dan 65 jaar met wie zij contact hadden en die voldeden aan de inclusiecriteria. Personalia, instrumentele activiteiten dagelijks leven en cognitief functioneren door middel van de MINI Mental State Examination werden bepaald. Resultaten: Tweeëntwintig huisartsen includeerden 1003 patiënten. De gemiddelde leeftijd was 75,1 jaar. De grote meerderheid (81,6%) was erg autonoom in het functioneren. De belangrijkste reden voor functieverlies waren verplaatsingsproblemen. Cognitief en functioneel verlies waren gecorreleerd. Besluit: Oudere patiënten in een huisartspraktijk fucntioneren doorgaans beter dan wordt aangenomen. Dit gegeven heeft belangrijke implicaties voor de opleiding en het functioneren van huisartsen met betrekking tot het evalueren van activiteiten dagelijks leven. Omdat de beoordeling van IADL van essentieel belang is in de zorg voor ouderen, moet dit element meer aandacht krijgen in de opleiding en de praktijkvoering van huisartsen.
De laatste twaalf jaar is de incidnetie van impetigo in de Nederlandse huisartsenpraktijk spectaculair gestegen. Volgens de Intego-cijfers valt het in Vlaanderen nogal mee. Toch is er ook hier een lichte stijging vast te stellen, vooral dan bij kinderen tussen nul en veertien jaar oud, meer bij jongengesn dan bij meisjes en meer tijdens de zomermaanden. de verschillen in incidentie van impetigo tussen beide regio's vragen evenwel om verduidelijking.
Dit derde artikel van de reeks over de Inteog-databank bespreekt de incidentie, leeftijds-en geslachtsverdeling en de seizoensvariatie van wratten over een periode van tien jaar. Uit onze gegevens blijkt dat wratten vooral in de maande september en oktober worden gerapporteerd. Tijdens de winterperiode, voornamelijk in de maanden december en februari, worden minder nieuwe gevallen geregistreerd.
Veel chronische ziekten worden veroorzaakt door een complex samenspel van genetische factoren en omgevingsfactoren. Genetisch-epidemiologisch onderzoek tracht een verklaring te zoeken voor de rol van genetische facotren en hun interactie met omgevingsfactoren in het ontstaan van ziekten. Gen-omgevingsinteracties zijn te onderzoeken aan de hand van verschillende patiënt-controle-vergelijkingen. Het klassieke patiënt-controleonderzoek is een geschikt onderzoek om de samenhang tussen verschillende genen en omgevingsfactoren te bestuderen. De resultaten kunnen eenvoudig in een 2-bij 4-tabel gepresenteerd worden. In een 'case-parents'-onderzoek vergelijkt men het genotype van de persoon die de aandoening heeft met het genotype van een niet-bestaande controle, gevormd door de niet doorgegeven allelen van de ouders. In het 'case-only'-onderzoek wordt de samenhang tussen een genotype en een omgevingsfactor enkel bij personen met de te onderzoeken aandoening bestudeerd. De laatste 2 typen onderzoek veronderstellen onafhankelijjkheid tussen genotype en omgevingsfactor in de controlegroep.
Dit vierde artikel van de Intego-reeks bespreekt de incidentie, leeftijds- en geslachtsverdeling en de seizoensvariatie van COPD en astma over een periode van tien jaar.Onze gegevens bevestigen een verschuiving in de populatiekarakteristieken van COPD, met name een afname van incidentie bij mannen tijdens de onderzoeksperiode. Dit is merkwaardig, omdat COPD de laatste jaren toch veel aandacht kreeg.
Dit vijfde artikel van de Intego-reeks bespreekt de incidentiegegevens van herpes zoster over een periode van tien jaar en vergelijkt ze met de registratiegegevens van collega Jef De Loof. Daar waar Intego een stabiele incidentie van herpes zoster doorheen de jaren vindt, toenen de incidentiecijfers tussen 1967 en 2000 van collega De Loof een duidelijke toename in de loop der jaren.
In dit zesde artikel van de reeks over Intego analyseren de auteurs de incidentiegegevens van 1994 tot en met 2003 met betrekking tot acute urineweginfecties, met name cystitis, pyel(onefr)itits en urethritis. Opvallend zijn de duidelijke geslachtsverschillen tussen de verschillende aandoeningen: pyel(onefr)itit en cystitis komen significant meer voor bij vrouwen; urethirtis komt significant meer voor bij mannen.
Dit praktijkproject in de huisartsengroepspraktijk van Hoeilaart bevroeg in een eerste fase het rookgedrag van patiënten en paste overeenkomstig de WVVH-aanbeveling Stoppen met roken in een tweede fase rookstopbegeleiding via minimale interventie toe op patiënten in motivatiefase 3 volgens Prochaska en Di Clemente. Tijdens het project werden 697 patiënten geregistreerd, van wie 133 rokers. Eénentwintig rokers waren gemotiveerd om te stoppen.
Sinds de jaren 70 van vorige eeuw rapporteert men een alarmerende stijging van de incidentie van huidkanker in Europa. Deze stijging is volgens onderzoek vooral te wijten aan de intermittente blootstelling aan de zon, bijvoorbeeld door het toenemende aantal vakanties in het buitenland. In dit artikel analyseren de auterus de epidemiologische gegevens van Intego met betrekking tot melanomen en niet-melanoomachtige maligniteiten. Opvallend is de grotere incidentie van melanomen bij vrouwen ten opzichte van mannen.
De algemene perceptie is dat mensen vooral in een ziekenhuis sterven. Uit de registratiegegevens over sterfte in twee Vlaamse huisartsenpraktijken blijkt nochtans dat de helft thuis of in een thuisvervangend milieu overlijdt. Naast het louter statistische karakter van dergelijke gegevens, laten ze artsen overigens toe te reglecteren over het eigen functioneren. Zo kunnen bijvoorbeeld hoge suicidecijfers in de praktijk een arts aansporen om voor deze problematiek extra aandacht te hebben.
De Virtuele Bibliotheek Gezondheidszorg (VBG) van het Belgisch Centrum voor Evidence-based Medicine (CEBAM) biedt zorgverleners toegang tot evidnece-based medische literatuur en wil hen ondersteunen bij het nemen van klinische beslissingen. Dit pilootonderzoek uit 2003 had tot doel de VBG te introduceren en het gebruik ervan te stimuleren.  Daarnaast onderzocht het de effecten van een trainingsprogramma ter verbetering van navigatievaardigheden. Een belangrijke vaststelling is dat zorgverleners niet lijken te zoeken naar specifieke antwoorden op klinische vragen, terwijl de informatietechnologie net hiervoor wordt ontwikkeld en gepromoot.
In ons vervolg op de reeks over Intego behandelen we ditmaal de veelvoorkomende aandoening 'depressie'. Hoe vaak komt depressie in Vlaaderen voor ? Wat is de invloed van geslacht en leeftijd ? Bestaat een winterdepressie als dusdanig ? Hoe groot is de spreiding voor de diagnose tussen de registrerende huisartsen ? En hoeveel mensen met een diagnose depressie krijgen antidepressiva ? Uit de resultaten blijkt onder meer dat de diagnose depressie quasi niet wordt gesteld in de leeftijdsgroep 0 tot 14 jaar.
Uitgaande van officiële demografische gegevens is het duidelijk dat de ouderenzorg zowel kwantitatief als kwalitatief erg belangrijk wordt.  De vergrijzing en verzilvering nemen sterk toe.  Sinds 1999 werd het Globaal Medisch Dossier (GMD) ingevoerd, dat aan zestigplussers de mogelijkheid biedt hun huisarts te vragen een medisch dossier aan te leggen.  In deze bijdrage wordt geschetst wat het GMD precies inhoudt.  Om het optimaal te kunnen gebruiken, is het wenselijk dat de (huis)arts, naast het gekende probleemgeoriënteerde model, ook andere kaders hanteert als de doelgerichte zorg, het kwetsbaarheidsconcept en het functionele zorgmodel.