clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
De Wissel is een begeleidingshuis in Leuven voor meisjes tussen 14 en 21 jaar binnen de bijzondere jeugdzorg. Naar aanleiding van haar 25-jarig bestaan vatte zij in 2006 het plan op om te onderzoeken hoe ze haar werking kan verbeteren en schakelde hiertoe het HIVA in. Naast de eigen inzet van middelen kon De Wissel zo een beroep doen op wetenschappelijke ondersteuning en medewerking vanuit het krachtgerichte empowerment paradigma. Het aanspreken van de meisjes van de Wissel op hun krachten - en dus niet op hun lasten - gebeurde op twee manieren. Ten eerste stond in de onderzoeksvraag de zienswijze van de meisjes zelf centraal. Hoe beoordelen zij de werking van De Wissel? Wat werkt er volgens hen en wat niet? En welke verbetervoorstellen hebben zij? Ten tweede werden enkele meisjes van De Wissel actief betrokken in het uitwerken en uitvoeren van een belangrijk onderdeel van het onderzoek: de bevraging van ex-meisjes van De Wissel met behulp van semi-gestructureerde open diepte-interviews. De slaagkansen van dit praktijkgericht, participatief onderzoek bleven maar behouden door voldoende open en flexibel in te spelen op de mogelijkheden en beperkingen die de sociale werkelijkheid aan vooropgestelde plannen opdrong. Als uiteindelijk, overkoepelend resultaat kan gerust worden gesteld dat de positieve verwachtingen over de verrijkende inbreng van de meisjes zelf werden ingelost. In deze publicatie worden zowel de inhoudelijke als de methodische aanpak en bevindingen van het onderzoek toegelicht.
Het afgelopen decennium is de aandacht voor sociale bescherming in ontwikkelingslanden sterk toegenomen, onder meer onder invloed van het academisch debat over de universaliteit van sociale bescherming. In dit artikel wordt dieper ingegaan op de wijze waarop de specifieke sociale, economische en politieke situatie van Afrikaanse ontwikkelingslanden een uitdaging én een beperking vormt voor de sociale bescherming. In het licht van de specifieke ontwikkelingscontext vragen we ons af of het Westerse welvaartsstaatmodel kan dienen als voorbeeld voor de organisatie van sociale voorzieningen in ontwikkelingslanden. Daarnaast staan we stil bij de eigenheid van Afrikaanse sociale beschermingsmechanismen, die getekend worden door de specifieke sociaal-economische context. We besluiten dat Afrikaanse sociale bescherming een complex samenspel is van verschillende actoren en verschillende vormen van formele en informele sociale bescherming. Vooraleer de ganse bevolking toegang zal hebben tot een minimum van sociale beschermingsmechanismen, moet echter nog een lange weg worden afgelegd.
‘Persoonlijke Toekomstplanning’ is iets heel bijzonders, getuigt één van de gebruikers uit de gehandicaptenzorg in deze sociologische, kwalitatieve studie. Deze vernieuwende methodiek, die sterk geïnspireerd is vanuit het burgerschapsmodel, vertrekt vanuit het perspectief van de persoon met een handicap en zijn of haar directe sociale relaties. Samen met een ondersteuningsgroep is het de bedoeling de veranderingswensen van de persoon met een handicap aanwezig te stellen en vervolgens te realiseren. In deze verkennende studie wordt, op basis van diepte-interviews met centrale personen en steungroepleden, nagegaan wat de impact is van deze methodiek op de rechtstreeks betrokkenen. Het theoretisch kader van waaruit deze onderzoeksvraag wordt bestudeerd is dat van het empowermentparadigma, een denk- en handelingskader gericht op het versterken van individuen, organisaties en bredere omgevingen.
In dit theoretisch gericht hoofdstuk schetsen we de relatie tussen het paradigma (dit staat voor een denk- én handelingskader) van empowerment en het theoretisch kader van maatschappelijke kwetsbaarheid (Vettenburg, 1988; Vettenburg & Walgrave, 2002; Vettenburg & Walgrave, 2009). Naast een duiding van empowerment komen zowel gelijkenissen als verschilpunten tussen beide kaders aan bod. Andere theoretische kaders die tevens gelieerd zijn aan empowerment vallen buiten de beschouwing van dit hoofdstuk.
Cliënten in de geestelijke gezondheidszorg, mensen in armoede, breekbare ouderen: kwetsbare burgers die vaak niet op een volwaardige manier deel uitmaken van de samenleving. Een kansrijker aanpak om deze mensen volwaardig te laten meedoen in de samenleving gaat uit van empowerment. Dit doet een beroep op eigen krachten, daarbij gebruikmakend van ervaringsdeskundigheid van de betrokkenen zelf. De auteurs gaan in deze uitgave in op een veelheid aan thema’s rond achtergronden, uitwerking en processen bij empowerment. De diversiteit aan bijdragen biedt een kleurrijk palet voor hulpverleners, managers van welzijns- en gezondheidsinstellingen, beleidsverantwoordelijken, wetenschappers, docenten en studenten van het hoger sociaal agogisch onderwijs en niet in het minst voor de kwetsbare burgers zelf.
Het empowermentparadigma vormt een uitdagend kader voor vernieuwende ontwikkelingen in de geestelijke gezondheidszorg (GGZ), stelt Prof. dr. Tine Van Regenmortel in haar lezing op het vierde Vlaams Geestelijk Gezondheidscongres (17 september 2008, Universiteit Antwerpen). Dit artikel beschrijft dit paradigma met haar gevolgen voor de hulpverlening. Zes sleutelementen van een empowerende GGZ komen aan bod: een andere visie, de waarde van participatie en ervaringsdeskundigheid, de sociale gelaagdheid, toegankelijkheid voor kwetsbare groepen, meer vermaatschappelijking en het belang van outreachend werken.
Roland Renson was de eerste die in België sociale statuspiramiden van de sport heeft geconceptualiseerd. In deze bijdrage gaan wij op zoek naar de historische sporen van dit  vernieuwend onderzoek dat bovendien de aanzet heeft gegeven tot verschillende vervolgstudies. Zo hebben de statuspiramiden ontegensprekelijk ook een doorslaggevende rol gespeeld in de concretisering en uitbouw van mijn eigen onderzoeksinteresses, te beginnen met het doctoraatsproefschrift dat ik onder Rolands promotorschap in juni 1994 heb verdedigd. Deze bijdrage zal dan ook verhalen hoe wetenschappelijke vernieuwing en progressie tot stand kunnen komen, eens de lont wordt aangestoken.
De schaduwzijde van de vooruitgang en de industrialisering was niet alleen een belangrijk thema in negentiende-eeuwse zedenromans die wantoestanden in de maatschappij (zoals de uitbuiting van de arbeidersklasse) aan de kaak stelden. Ook in de typebeschrijving of karakterschets, een genre dat in de Nederlandse literatuur (samen met de fysiologie) een korte bloei kende in de jaren 1840, was het thema aanwezig. In een aantal typebeschrijvingen worden de recente technologische en industriële ontwikkelingen zelfs verantwoordelijk gesteld voor het dreigende uitsterven van bepaalde sociale en beroepsgroepen, en dus van allerlei types. De voornaamste oorzaak ligt in de ‘gelijkmaking’, de uniformiserende tendens die het gevolg is van de technologische vernieuwingen, en vooral van de vernieuwingen in de transportsector: de komst van de stoomtrein heeft immers ‘van gansch een land eene enkele buurt’ gemaakt, en de verschillen tussen naties en beroepsgroepen verdwijnen hoe langer hoe meer. De nakende verdwijning van de verschillende types houdt op haar beurt verstrekkende gevolgen in voor de literatuur: precies het genre van de typebeschrijving wordt namelijk in zijn voortbestaan bedreigd omdat er geen onderwerpen voor de schetsen meer dreigen over te blijven. Deze bijdrage onderzoekt hoe het genre op deze dreiging reageerde.

The drawback of progress and industrialization was not only an important theme in nineteenth-century novels of manners that denounced social abuses in society (such as the exploitation of the working class). It was also present in the ‘type description’ (portraits or sketches of different types), a genre that flourished shortly in Dutch literature (along with the physiologies) in the 1840s. In a number of these texts, recent technological and industrial developments are even held responsible for the imminent disappearance of certain social and professional groups, and thus of all kinds of types. The main cause lies in the ‘levelling’, the unifying trend that results from technological innovations, especially from the innovations in transport: the advent of the steam train has turned ‘an entire country into a single neighbourhood’, and differences between nations and professions disappear ever more. The imminent disappearance of the various types in turn has far-reaching implications for the literary system: precisely the type description is threatened in its very existence because of the risk that there will be no more characteristic types left to describe. This contribution examines how the genre responded to this threat.
Sint-Jans-Molenbeek, omgedoopt tot Molem door de lokale jongeren, is een van de 19 gemeenten van het Brussels gewest en valt in twee gebieden uiteen, Laag- en Hoog-Molem. Laag-Molem ligt in de Brusselse kanaalzone, waar het samen met Kuregem (een grotere wijk in Anderlecht) de kern van uitmaakt. Deze zone wordt gekenmerkt door structurele achterstand, vooral op drie vlakken: huisvesting, tewerkstelling en slechte condities van transport en mobiliteit. In dit artikel betoogt de auteur aan de hand van cijfers en feiten over ziekten en sterfte dat deze drie factoren op aantoonbare wijze schadelijk zijn voor de gezondheid van de bewoners van deze wijken, die overwegend een migrantenverleden hebben. De casus Molem is daarbij mogelijk illustratief voor andere grootstedelijke (achterstands)wijken. De overheid moet deze achterstellende factoren aanpakken, wegwerken of ten minste beter controleren. Om daarbij succesvol te kunnen zijn, is adequate communicatie en interculturele bemiddeling nodig. Het beroep doen hierbij op het beschikbare sociale en religieuze kapitaal is een interessante mogelijkheid.
Als sociaal en cultureel antropoloog en directeur van het Centrum Interculturalisme,Migratie en Minderheden te Leuven, werpt Johan Leman een kritische blik op enkele
Brusselse wijken in zijn bijdrage ”Laag-Molem, Kuregemse Kuren en Buitenlandse Buren”. Tussen augustus 2009 en februari 2010 waren achtereenvolgens laag Sint-Jans
Molenbeek, Kuregem en zelfs Oud Laken-Oost, de Brusselse Kanaalzone dus, niet uit de Belgische media weg te branden: rellen, bendevormingen en een bankoverval werden met die wijken in verband gebracht en er was sprake in de media van “no go” zones voor de politie. Leman gaat in op de vraag welke marginaliserende en delinquentie uitlokkende dynamieken aan het werk zijn in bovenstaande wijken en of dit politioneel best strikt wijkgebonden dan wel wijk-overschrijdend benaderd wordt. Zijn analyse laat zien dat het niet om een ‘of-of’ gaat, maar om een ‘en-en’. Hij ontwikkelt de idee dat het hier om een veelgelaagde, elastische, sociale realiteit gaat waarbinnen het politioneel optreden best niet losgekoppeld verloopt van het positieve sociaal kaptiaal dat in elk van die wijken aanwezig is.
De laatste bijdrage ”de betekenis van vluchtigheid, heterogeniteit en mobiliteit voor gemeenschap
In deze bijdrage worden de recentste gegevens over langetermijnbetaalbaarheid in twee ‘landen’, Vlaanderen en Nederland, van 2005/6 weergegeven. Het gebruikskostenconcept voor wonen staat centraal. Aangegeven wordt wat het gebruikskostenconcept in theorie en in de praktijk kan betekenen om de betaalbaarheid van het wonen van huishoudens in beeld te brengen. Om het concept van de gebruikskosten een plaats te geven, wordt het op conceptueel niveau vergeleken met het concept woonuitgaven. 

De uitkomsten tonen dat de interestkosten op eigen geld en hypothecaire lening, samen met de geschatte prijsstijging van huizen, grotendeels het niveau bepalen van de langetermijnbetaalbaarheid in Vlaanderen en Nederland. Voor beide ‘landen’ ziet men dat voor elk quintiel van equivalent besteedbare huishoudinkomens, de geschatte waardeverandering van de woningen de andere kostcomponenten overtreft. De gebruikskosten zijn dan negatief waardoor het wonen in de eigen woning een rendement oplevert. Dit staat in tegenstelling tot de huursector waar de huishoudens, die doorgaans over een lager inkomen beschikken, met kosten –de huur– te maken krijgen.
In deze studie brengen we de invloed van de woonsituatie op de inkomensongelijkheid in beeld, voor zowel Vlaanderen als Nederland anno 2005/6. We analyseren de inkomensongelijkheid aan de hand van het besteedbare huishoudinkomen voor en na de woonuitgaven.
De belangrijkste vaststelling is dat de inkomensongelijkheid in beide ‘landen’ aanzienlijk toeneemt wanneer we het equivalent besteedbaar inkomen corrigeren voor de uitgaven aan wonen. 
Wat de subsidiemechanismen betreft, valt de rol van het uitgebreide huursubsidiesysteem in Nederland op. De huursubsidie komt voornamelijk toe aan de lagere inkomens op de huurmarkt, en zorgt er voor dat de ongelijkheidstoename met de stap naar resterend inkomen beperkt blijft voor de huursector in Nederland in vergelijking met Vlaanderen.
Het fiscale voordeel bij een hypothecaire lening komt daarentegen in beide ‘landen’ – door kenmerken van het fiscale aftreksysteem - eerder toe aan de hogere inkomens onder de eigenaars met hypotheek en heeft een versterkend effect op de algemene inkomensongelijkheid.
De ruimtelijke oppervlakte van Vlaanderen is beperkt. Wonen en bouwen zijn daarom aan een aantal bepalingen en beperkingen onderworpen. Daarom werd in 1997 het eerste Vlaamse strategisch ruimtelijke beleidsplan, het RSV1 – Ruimtelijk Structuurplan Vlaanderen, goedgekeurd. Daarin werden de gewenste ruimtelijke ontwikkelingen voor een termijn van tien jaar vastgelegd. Deze publicatie gaat in op uitdagingen inzake wonen waarmee Vlaanderen in de toekomst geconfronteerd zal worden. Ze is het resultaat van een grondig onderzoek en bevat een uitgebreide inventarisatie van relevante trends met een inschatting van wat die inhouden voor de komende ruimtevraag en ruimtebeslag. De tekst groepeert een aantal basiskaarten en -gegevens en is een brainstorm voor een verdere uitwisseling van ideeën op lange termijn. De auteurs focussen op de ruimtelijke spreiding, de vorm en het voorkomen van wonen en aan het wonen verwante voorzieningen als onderdeel van de nederzettingsstructuur. Ze brengen het dagelijkse wonen in beeld om de besproken trends een concreet gezicht te geven. Daarnaast komen een aantal woningbouwprojecten aan bod die in recente publicaties rond architectuur, stadsontwikkeling of wonen geroemd worden om hun ontwerpkwaliteiten, hun duurzaamheid of om de manier waarop ze innovatief inspelen op wijzigende trends in het wonen. Als best practices kunnen ze mee het debat over de toekomstige ruimte voor wonen voeden.
De realisatie van de aansluiting van alle 589 OCMW’s op de Kruispuntbank Sociale Zekerheid (KSZ), zoals ingeschreven in het regeerakkoord van juli 2003, is sinds 1 januari 2006 een feit. Intussen weten we ook dat alle OCMW’s niet enkel aangesloten zijn op dit netwerk van gegevensuitwisseling in de sociale zekerheid, maar er ook zeer intensieve gebruikers van zijn. Wat hiervan echter de impact is op de organisatie van de OCMW’s en op het waarborgen van de grondrechten van de gebruikers was tot voor deze studie onbekend. <br><br>De voorliggende studie naar de impact van aansluiting van de OCMW’s op de KSZ is in hoofdzaak gebaseerd op de resultaten uit twee databronnen, één van kwantitatieve en één van kwalitatieve aard. Enerzijds werd er een schriftelijke vragenlijst voorgelegd aan alle Belgische OCMW’s en anderzijds werden bij een zestigtal OCMW’s telefonische interviews afgenomen met maatschappelijk werkers werkzaam op de sociale dienst. De verwerking van deze onderzoeksgegevens, aangevuld met expertinterviews met sleutelactoren uit beleid en praktijk vindt zijn neerslag in een aantal besluiten en aanbevelingen ten aanzien van praktijk, beleid en verder wetenschappelijk onderzoek.
In opdracht van het Fonds voor de Bestaanszekerheid van de Werklieden uit het Bouwbedrijf werden in de loop van 2006 twee studies verricht over de verschijningsvormen en de omvang van deloyale concurrentie in de bouwsector.<br><br>De juridische aspecten werden uitgewerkt in een publicatie van de Faculteit Rechten van de Universiteit Antwerpen.<br><br>De economische aspecten vormen het voorwerp van voorliggend rapport. Aan de hand van administratieve gegevens over diverse vormen van sociale fraude werd een eerste inschatting gemaakt van bepaalde verschijningsvormen van deloyale concurrentie. De kern van het onderzoek vormt echter een bevraging van de sector zelf over de mate dat zij bepaalde vormen van deloyale concurrentie tegenkomen, wie de aanbieders zijn en de mogelijke vragers en wat finaal de impact is op de levensvatbaarheid van de sector, zowel wat betreft omzet en tewerkstelling, als de prijszetting. De bevraging in zowel Vlaanderen als Wallonië bevestigt het aanvoelen van de sector dat de deloyale concurrentie een majeur probleem is geworden, dat op termijn de structuur van de sector en uiteindelijke de regio waarin hij actief is ondermijnt. Het is een overtuigend argument om met alle mogelijke middelen de strijd tegen deloyale concurrentie verder te zetten.
De ‘ongekende samenleving’ refereert aan het geheel van personen en activiteiten die niet door de officiële wereld worden geregistreerd. Daar behoren informele economische activiteiten zoals zwartwerk en belastingontduiking toe, maar ook die inwoners van Vlaanderen die niet geregistreerd zijn, doorgaans aangeduid met het begrip ‘irreguliere migranten’. In deze bijdrage wordt een overzicht gegeven van de kennis over beide categorieën van de ongekende samenleving, en van de relaties tussen beide. Irreguliere migranten zijn voor hun overleving immers grotendeels aangewezen op informeel werk; omgekeerd wordt informeel werk ook door vele anderen beoefend. Op basis van het beschikbare onderzoek toont deze bijdrage schattingen van informele activiteiten en van de aanwezigheid van irreguliere migranten in Vlaanderen. Aan de hand van de cases van huishoudelijke hulp en de bouwsector wordt actueel onderzoek over de informele economie toegelicht. Een laatste sectie doet verslag van onderzoek dat focust op de informele overlevingsactiviteiten van irreguliere migranten.
In deze bijdrage argumenteren we dat gangbare welvaartsvergelijkingen tussen individuen op een verschillend moment in de levenscyclus op basis van inkomens- of vermogensgegevens eigenlijk nergens op slaan. We ontwikkelen een methode om op basis van observaties over consumptie-uitgaven uitspraken te doen over welke economische omgeving of sociaal economisch beleid eerder gunstig is voor jongeren, dan wel voor ouderen. Een toepassing van de methode op gegevens uit de SHARE-enquête (Survey on Health and Ageing and Retirement in Europe) leert dat Spanje een relatief betere economische omgeving biedt of beleid voert voor de oudste ouderen (zeventig plussers), terwijl Zweden eerder gunstig is voor de jongere ouderen (50-69 jarigen). België scoort voor al deze leeftijdscategorieën relatief goed, ondanks de lage inkomens.
De dienstencheque is een fenomenaal succes te noemen. Het aantal aanbieders, het aantal gebruikers, het aantal uren verstrekte hulp, het aantal personen tewerkgesteld, bomen lijken tot in de hemel te groeien. Eindelijk werd huishoudelijke hulp een volwaardige job, met een eigen paritair comité, en ook met een volwaardige syndicale werking. Het dienstenchequestelsel brengt echter een zeer zware budgettaire kost voor de overheid met zich mee. Van in het begin werd deze budgettaire kost geminimaliseerd door allerlei terugverdieneffecten in kaart te brengen. Ook de impact op de strijd tegen het zwartwerk werd telkens opnieuw heel rooskleurig voorgesteld. Het HIVA - Onderzoeksinstituut voor Arbeid en Samenleving onderzocht, met steun van het ACV-Mecenaatkrediet van de NBB, de werkelijke kostprijs van de dienstencheques. Wat zijn de werkelijke terugverdieneffecten van het stelsel? Is er nu minder zwartwerk? Is het stelsel in de toekomst nog betaalbaar? Is de dienstenchequefinanciering wel een prioritaire taak van de overheid? Is er nood aan een doelgroepenbeleid voor de gebruikers? Dit rapport illustreert dat de expansie en verdere wenselijke expansie zowel bruto, maar ook netto, een aanzienlijke kost uitmaakt voor de overheid. Met het voortduren van de economische crisis wordt de budgettaire marge des te nijpender. Zoals bomen niet tot in de hemel groeien, moet de overheid meer en meer keuzen maken omtrent haar prioriteiten. Dit kan zijn in de bijdragen (lees belastingen), maar ook in de uitgaven. Zich bewust zijn van de werkelijke uitgaven, kan het maken van deze keuzen vergemakkelijken. Het is finaal de overheid die deze keuze moet maken, aangezien het hier voornamelijk over overheidsmiddelen gaat.
De inschatting van de omvang van het zwartwerk verbetert voortdurend maar is toch nog steeds gebrekkig. Het statistisch apparaat is niet aangepast aan de hedendaagse behoefte om dit in beeld te brengen. De opdracht is ook niet eenvoudig: het is het zichtbaar maken van wat zich per definitie wenst te verbergen. Deze publicatie gaat dan ook op zoek naar mogelijkheden om de raming van de omvang van de fraude te verbeteren. Op initiatief van het Federaal Wetenschapsbeleid en in samenwerking met de Federale Overheidsdienst Werkgelegenheid, Arbeid en Sociaal Overleg wordt in deze publicatie de internationale en Belgische informatie verzameld over de omvang van zwartwerk en sociale en fiscale fraude. Uiteindelijk zal een veelvoud van methoden moeten worden gehanteerd. Het slechte imago dat ons land heeft om de meest uiteenlopende ramingen naast elkaar te laten bestaan, kan misschien een troef worden door het voortouw te nemen in het verzoenen en combineren van diverse methoden. Dit onderzoek kadert in een reeks van wetenschappelijke studies die de jongste jaren door het Federaal Wetenschapsbeleid werd gelanceerd omtrent de sociale en fiscale fraude. L’estimation de l’importance du travail non déclaré s’améliore de jour en jour mais reste encore aujourd’hui toujours défi ciente. La tâche n’est pas aisée: rendre visible ce qui, par défi nition, aimerait rester invisible. Cette recherche initiée par la Politique scientifi que fédérale en collaboration avec le Service public fédéral Emploi, Travail et Concertation sociale rassemble des informations, aux niveaux international et national, portant sur l’ampleur du travail non déclaré, de la fraude sociale et de la fraude fi scale. Une multitude de méthodes ont été répertoriées. En les conciliant et en les combinant nous obtenons une image plus positive de notre pays, qui a laissé pendant longtemps coexister des estimations très divergentes en la matière. Cette enquête s’inscrit dans le cadre d’une série de recherches scientifi ques sur la fraude sociale et fi scale qui ont été lancées au cours des dernières années par la Politique Scientifi que Fédérale.
In opdracht van het Federaal Wetenschapsbeleid en de Federale Overheidsdienst Sociale Zekerheid wordt in deze publicatie de haalbaarheid en de wenselijkheid van een informatie- en analysecentrum voor de ondergrondse economie nagegaan. De auteurs gaan na welke informatie over sociale en fiscale fraude er thans beschikbaar is. Ze vergaarden hiertoe informatie uit zowel theoretische bronnen als de praktijk van de talrijke instanties die in België verantwoordelijkheid dragen voor de strijd tegen sociale en fiscale fraude. Talloze binnenlandse en buitenlandse voorbeelden, als ook de opinies ter zake van belanghebbenden, tonen aan dat een observatorium wenselijk, haalbaar, maar vooral ook noodzakelijk is. Sociale inspecties, fiscale controlediensten, het politioneel en gerechtelijk apparaat, de sociaaleconomische partners, de onderzoekswereld, de beleidsmakers en de publieke opinie hebben baat bij het zichtbaar worden van de omvang en de nadelige gevolgen van het zwartwerk en van de strijd ertegen. ‘Exhaustiviteit’ of het verwerven van het globale beeld en de mobilisatie van alle betrokken instanties zijn hierbij essentieel. De auteurs doen suggesties voor de organisatie van een observatorium voor ondergrondse economie. De uiteindelijke keuze van de vorm zal bij de overheid liggen. Belangrijker dan de vorm is echter het feit dat het gecreëerd zal worden. Dit onderzoek kadert in een reeks van wetenschappelijke studies omtrent de sociale en fiscale fraude die door het Federaal Wetenschapsbeleid de jongste jaren werd gelanceerd.