clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In 1517 sterft de Brusselse stadsdichter Jan Smeken. Nu, vijfhonderd jaar later, vormen historische feiten en zijn bewaard gebleven oeuvre de basis voor een prikkelende roman over deze avontuurlijke dichter en toneelvernieuwer op de drempel van de renaissance. Ik Jan Smeken leest als een vlotte schelmenroman, doorspekt met talrijke passages uit het werk van Jan Smeken in een moderne, literaire vertaling. Lichtvoetig, taalvaardig en verrassend eigentijds. Zijn levensverhaal wordt in Ik Jan Smeken soepel vervlochten met een historisch kader, waardoor de late middeleeuwen soms verraderlijk dichtbij lijken te komen.
Om het onderwijs in schrijfvaardigheid op de basisschool te verbeteren is in nauwe samenwerking met docenten de lesmethode Tekster ontwikkeld. Tekster is een strategiegericht lesprogramma voor schrijfvaardigheid voor de hoogste drie leerjaren van het basisonderwijs (groep 6 tot en met 81), waarin leerlingen door een combinatie van modeling, expliciete instructie en scaffolding een systematische aanpak leren voor het schrijven van teksten in verschillende genres. De effectiviteit van Tekster is beproefd in twee grootschalige interventiestudies met 2766 leerlingen en 144 docenten van 52 scholen. In beide studies schreven leerlingen voor en na een reeks van 16 Teksterlessen drie teksten: een beschrij- ving, een verhaal en een overtuigende brief. De eerste interventie duurde 8 weken (2 les- sen per week), de tweede interventie duurde 16 weken (1 les per week) en was uitgebreid met training voor docenten. In beide studies verbeterden de schrijfprestaties van de leerlingen significant na het programma. Dit effect was op een derde meetmoment, twee maanden na de interventie, nog steeds zicht- baar. Het leereffect, generaliserend over de drie tekstgenres, was in de tweede studie (ES = 0.55) sterker dan in de eerste studie (ES = 0.40). Dit onderzoek laat zien dat Tekster een veelbelovende aanpak is om het schrijfonderwijs op de basisschool te verbeteren.
Dit themanummer bestaat uit 6 artikelen en een discussiebijdrage over schrijven en schrijfonderwijs in Nederland en Vlaanderen. Dit themanummer komt voort uit een groep van Vlaamse en Nederlandse schrijfonder- zoekers die regelmatig samenkomen om zowel nationale als internationale trends bin- nen het schrijfonderzoek te bespreken en te bediscussiëren. Door dit werk te bundelen in een themanummer van Pedagogische Studiën ontstaat een goed beeld van de meest recente theoretische en empirische inzichten in het schrijfonderzoek van Vlaanderen en Neder- land. In dit inleidende hoofdstuk beschrijven we de belangrijkste themas op het gebied van schrijven en schrijfonderwijs en laten we zien hoe de verschillende bijdragen in dit the- manummer hierop aansluiten.
Tekstkwaliteit betrouwbaar beoordelen zonder daar veel tijd aan te besteden is cruciaal voor zowel schrijfonderzoekers als de onderwijspraktijk. In deze studie namen we twee beoordelingsmethoden onder de loep: criterialijsten, die analytisch en absoluut van insteek zijn, en paarsgewijze vergelijking, een methode met een holistische en vergelijkende opzet. Voor beide methoden brachten we in kaart hoe lang een beoordeling per tekst duurde en hoe de betrouwbaarheid veranderde naarmate de groep van beoordelaars meer tijd investeerde in het beoordelen. Uit de resultaten bleek dat voor beide methoden de benodigde tijd afnam naarmate een be- oordelaar al (meerdere) beoordelingen had gemaakt. De resultaten lieten ook zien dat wanneer betrouwbaarheid opgevat wordt als een maat voor de stabiliteit van de rangorde, beide methoden een vergelijkbare tijdsinvestering vragen. Vervolgonderzoek moet uitwijzen welke methode meer tijd vraagt wanneer rekening gehouden wordt met de tijd die nodig is om een criterialijst te ontwikkelen of om een evaluatie met behulp van paarsgewijze vergelijking op te zetten. Daarnaast moet toekomstig onderzoek uitwijzen of de conclusies uit dit onderzoek ook gelden voor andere teksten en andere criterialijsten.
In het hedendaags schrijfvaardigheidsonderwijs is 'schrijven op basis van externe bronnen' een belangrijke vaardigheid. Dit artikel onderzoekt op welke manier masterstudenten bronnen consulteren en verwerken in syntheseschrijftaken. Daarbij verkennen we in de eerste plaats welke indicatoren we het beste kunnen gebruiken om die omgang met bronnen te beschrijven. Daarnaast gaan we na in welke mate de aanpak van het brongebruik stabiel blijft binnen proefpersonen en hoe de aanpak zich verhoudt tot de productkwaliteit. In dit onderzoek schreven 60 masterstudenten aan het begin en aan het einde van het academisch jaar een synthesetekst in hun moedertaal. Er werden hun twee thema's voorgelegd en per thema kregen de studenten drie onlinebronnen aangeboden: een rapport van de Europese Unie, een beknopte webtekst en een krantenartikel. De schrijfprocessen en het brongebruik werden geregistreerd via het toetsregistratieprogramma Inputlog. Op die manier werd nagegaan hoeveel tijd de masterstudenten besteedden aan het lezen en consulteren van de bronnen, wanneer ze dat deden, welke bronnen ze het meest frequent consulteerden en hoe vaak ze tussen de verschillende (soorten) bronnen wisselden. De kwaliteit van de syntheseteksten werd vervolgens holistisch beoordeeld door vier beoordelaars op basis van schaalvoorbeelden. Om een beter en concreter beeld te schetsen van de complexiteit die brongebruik kenmerkt, presenteren we eerst een casestudy van twee schrijvers. Daarna stellen we de resultaten van een factoranalyse voor. Die geeft aan welke variabelen - en in welke samenhang - beschrijvende indicatoren vormen voor de manier waarop masterstudenten omgaan met bronnen en op welke manier die indicatoren van invloed zijn op de tekstkwaliteit. Uit de factoranalyse blijkt dat er drie componenten zijn die de aanpak van het brongebruik van de masterstudenten kunnen bepalen (75% van de totale datavariantie): (a) initiële leestijd, (b) interactie met de bronnen en (c) de mate van variantie in brongebruik in de loop van het schrijfproces. De manier waarop bronnen worden geconsulteerd en verwerkt, blijkt stabiel te zijn van meetmoment 1 naar meetmoment 2. Ook de productkwaliteit blijft onveranderd. Wel toont de analyse van goede en slechte teksten aan dat goede teksten meer gekenmerkt worden door een relatief lange initiële leestijd met relatief minder bronwissels. Ook lijkt het raadzamer om bij het verder uitwerken van de tekst vaker (en gerichter) de bronnen te consulteren.
Zelfrapportagevragenlijsten bij de start van het hoger onderwijs kunnen begeleiders en studenten inzicht geven in het leerstrategiegebruik en de studiemotivatie van studenten. Gebruikers worstelen echter soms met de complexiteit van het instrument, bijvoorbeeld bij het detecteren van risicostudenten. De huidige studie introduceert een alternatief voor de snelle detectie in de vorm van leerprofielen. De studie verkent de waarde van de geïdentificeerde leerprofielen op basis van stuurloos leergedrag en amotivatie door de samenhang te onderzoeken met (1) andere leerstrategieën en motivationele drijfveren; (2) departementen en cohorten en (3) indicatoren voor studiesucces. Op basis van hiërarchische clusteranalyse werd een oplossing met drie leerprofielen als beste geïdentificeerd. Deze profielen werden benoemd als gericht-gemotiveerd, ongericht-gemotiveerd en ongericht-ongemotiveerd. Ze voorspellen verschillen in scores op verschillende motivationele drijfveren en leerstrategieën op de studietevredenheid van studenten in december. Uit de analyses blijkt dat studenten met een ongericht-ongemotiveerd profiel op bijna alle schalen significant slechter scoren dan medestudenten uit de andere profielen. Enkel op gecontroleerde motivatie scoren ze significant hoger. Er kon geen significante relatie worden vastgesteld van profiellidmaatschap met cohort of departement, wat een indicatie vormt voor de stabiliteit van de profielen.
De Arteveldehogeschool voorziet voor iedere eerstejaarsstudent begeleiding in de vorm van trajectcoaching. Een longitudinaal survey onderzoek bij 1344 eerstejaarsstudenten, werd opgezet om na te gaan of deze trajectcoaching het academisch integratieproces van de studenten bevordert. Cruciale kenmerken van academische integratie werden drie maal gedurende het eerste opleidingsjaar gemeten. Concreet werd er nagegaan hoe studenten trajectcoaching ervaren aan de hand van beschrijvende statistieken. Gebruik makend van regressieanalyses werd tevens onderzocht wat de impact is van de ervaren trajectcoaching op academische integratie en welke vorm van trajectcoaching, namelijk individuele of groepscoaching, het meest effectief is. Uit de resultaten blijkt dat trajectcoaching krachtig is in het bevorderen van het academisch integratieproces op voorwaarde dat de trajectcoach autonomie- en structuurondersteunend is. Ook de betrokkenheid van medestudenten in de trajectcoaching is een hefboom voor het bevorderen van kenmerken van academische integratie. Trajectcoaching georganiseerd in groepssessies blijkt meer effectief dan individuele trajectcoaching of de combinatie van beiden.
De structuren van de orthopedagogische zorg en ondersteuning voor kinderen en jongeren in kwetsbare leefsituaties in Vlaanderen zijn ingrijpend veranderd. Niet alleen hertekende de Integrale Jeugdhulp de toegang tot en organisatie van het hulpverleningslandschap voor minderjarigen, ook de afzonderlijke sectoren ondergingen een aantal grondige wijzigingen. De sector Jongerenwelzijn, die tussenkomt in situaties van verontrusting, evolueerde naar een meer vraaggerichte en modulair georganiseerde jeugdhulp. Het M-decreet zorgde voor een ommekeer in het onderwijs aan kinderen en jongeren met specifieke leerbehoeften, waardoor redelijke aanpassingen en inclusie voortaan de norm zijn. De begeleiding en ondersteuning van personen met een beperking vertrekt sinds kort vanuit de inschaling van zorgen ondersteuningsbehoeften en persoonsvolgende financiering. Binnen de geestelijke gezondheidszorg werden de Vlaamse bevoegdheden aanzienlijk uitgebreid en staan de-institutionalisering en vermaatschappelijking van de zorg centraal. De erkenning van het statuut van 'klinisch orthopedagoog' als gezondheidsberoep opent tenslotte heel wat perspectieven voor (toekomstige) orthopedagogen en een meer kwaliteitsvolle geestelijke gezondheidszorg. Deze en andere evoluties binnen het orthopedagogische werkveld worden in dit boek belicht, aan de hand van een overzicht van de historiek, huidige zorgorganisatie en op til zijnde veranderingen in vier sectoren: jongerenwelzijn, onderwijs voor leerlingen met specifieke leerbehoeften, zorg en ondersteuning voor personen met een beperking en de geestelijke gezondheidszorg. Hierbij worden de belangrijkste gemeenschappelijke tendensen en sectoroverschrijdende evoluties beschreven, zoals de Integrale Jeugdhulp en erkenning van de 'klinisch orthopedagoog', die het uitzicht van het orthopedagogisch werkveld in de toekomst zullen bepalen.
Het Gemeentelijk Zakboekje Bestuur biedt op een praktische wijze een overzicht aan van de organisatie, werking en bevoegdheden van de lokale overheden in Vlaanderen en Brussel. Deze geactualiseerde editie licht ook de laatste ontwikkelingen toe inzake de inkanteling van de OCMW's, de afslanking van de provincies of de stap naar het nieuw Decreet Lokaal Bestuur.

Bijzondere aandacht gaat uit naar de (juridische) achtergrond waarop een lokale bestuurder kan terugvallen en verder kan op bouwen.  Het boekje bevat niet alleen de teksten van het Gemeentedecreet en de Nieuwe Gemeentewet maar ook artikelsgewijze verwijzingstabellen voor deze en andere lokale regelgeving. ingrijpende regelgeving.  Met het oog op het lang aangekondigde Decreet Lokaal Bestuur bevat deze editie reeds de krachtlijnen van die ingrijpende regelgeving.

Vanuit de praktijk brengt dit zakboekje naast commentaren ook voorbeelden, schema's, tabellen en de noodzakelijk administratieve gegevens aan. Daarnaast worden ook voorbeschouwingen gegeven op de toekomstige wijzigingen zoals o.a. de hervormingen bij het gemeente- en stedenfonds en de verdere afslanking van de provincies.

Het Gemeentelijk Zakboekje Bestuur beoogt een onmisbare gids te zijn voor ieder die met de gemeente of een ander lokaal bestuur te maken heeft. Samen met 'Gemeentelijk zakboekje Databank' - de volledige databank van Vlaamse en Brusselse lokale besturen - vormt het de ideale praktijkgids voor elke lokale mandataris en ambtenaar.
In 1898 breekt in Gent een theatercrisis uit. Het officiële Grand Théâtre loopt leeg terwijl de café-concerten en variététheaters als paddenstoelen uit de grond schieten. Zij weten met hun 'variétés' heel wat toeschouwers te bekoren. Aan de hand van onuitgegeven archiefmateriaal over de programmatie, de speelstijl, de technologie, de architectuur en de houding van de toeschouwer in de Gentse provinciestad tussen 1880-1914 analyseert de auteur de toenmalige kijkervaring en vergelijkt zij het populaire vermaak met het officiële theater. Waarom werd de 'aandachtige' houding in het officiële theater als 'gezond' beschouwd en de 'verstrooiing' van de café-concerten als 'ziekmakend'? En wat vertelt deze zogenaamde 'problematiek van de aandacht' over een provinciestad als Gent in het fin-de-sciècle? 
In dit bekroonde werk belicht Evelien Jonckheere de unieke geschiedenis van het Gentse variététheater in de negentiende eeuw. Nooit voorheen verscheen in België een wetenschappelijke publicatie integraal over deze historische amusementsvorm.
Basis voor Verantwoord Trainen is aan zijn zevende herziene editie toe en bewijst al decennia lang zijn waarde binnen de trainingsleer. Dit standaardwerk bespreekt de fysiologische betekenis van de verschillende basiseigenschappen van de sportprestatie en legt de link naar de sportpraktijk.
De auteurs belichten trainingsmethodes, de basiswetten van het trainingsproces en de trainingsopbouw en illustreren dit met talrijke praktijkvoorbeelden. Ook bijzondere aspecten zoals training op hoogte en overbelasting en overtraining worden uitvoerig belicht. Het boek kreeg trouwens een geheel nieuw hoofdstuk 'fitness', waardoor het completer wordt en een nog breder publiek aanspreekt.
Qua doelgroepen komen alle categorieën doorheen het boek aan bod. De auteurs belichten sportbeoefening en training bij jongeren, volwassenen en senioren, bij beginnende en geoefende sporters en bij topatleten.
Het is de verdienste van de editors Jan Bourgois en Jacques Vrijens dat zij voor dit standaardwerk een beroep konden doen op dé specialisten uit de diverse vakgebieden. Over de universiteiten heen delen de diverse auteurs hun expertise met de lezers, altijd met een bijzondere aandacht voor de nieuwste wetenschappelijke inzichten. Alleen al vanwege deze samenwerking is het een uniek werk. Een standaardboek dat elke trainer én sporter gewoonweg in huis moét hebben.
Publieke organisaties worden vandaag op alle bestuursniveaus geconfronteerd met ingrijpende veranderingen. Van leidinggevende ambtenaren wordt verwacht dat ze 'managers' zijn, waardoor de nood aan kennis om op een succesvolle wijze managementgeoriënteerd om te gaan met publieke organisaties almaar toeneemt. STRATEGISCH MANAGEMENT biedt managers van deze organisaties de bouwstenen die zij nodig hebben om een slagvaardig strategisch en organisatorisch beleid uit te bouwen. Enerzijds bevat het boek een overzicht van alle relevante theorieën en begrippen uit de recentste wetenschappelijke literatuur, anderzijds is het onmiddellijk bruikbaar in de praktijk. STRATEGISCH MANAGEMENT is geschreven voor studenten en docenten maar ook voor managers en consultants met belangstelling voor het thema.
Dit artikel toetst kritisch de claim dat generaties fundamenteel van elkaar verschillen en we hen daardoor op de werkvloer anders zouden moeten benaderen. We doen dit aan de hand van een uitgebreide en systematische literatuurstudie. We leggen eerst de theoretische rationale voor veronderstelde generatieverschillen uit, waarna een evaluatie volgt van conceptuele en methodologische problemen met het huidige generatie-onderzoek. Vervolgens wordt via een systematisch overzicht van empirische studies de evidentie getoetst voor generatieverschillen op de werkvloer. Hieruit blijkt dat de wetenschappelijke literatuur tot op heden geen evidentie biedt voor het onderscheiden van generaties op de werkvloer. Ten slotte bieden we enkele suggesties voor toekomstig onderzoek aan.
Dit boek is opgedragen aan en belicht het levenswerk van prof. dr. Eric Broekaert (1951-2016), die gedurende zijn hele loopbaan verbonden is geweest aan de Vakgroep Orthopedagogiek van de Universiteit Gent. Het is geen ‘klasssiek’ liber amicorum geworden, maar een boek waarin een aantal belangrijke (in het Nederlands vertaalde) peer-reviewed artikelen van de hand van prof. Broekaert werden verzameld. Deze teksten geven een goed beeld van de achtergronden en evoluties in het denken van prof. Broekaert met betrekking tot de theoretische orthopedagogiek en meer specifiek met betrekking tot zijn integratief-holistische benadering van de handelingsorthopedagogiek. Daarnaast leiden een aantal hoofdstukken, geschreven door medewerkers van de Vakgroep Orthopedagogiek en jarenlange collega’s van prof. Broekaert, het boek in en uit. Het boek is relevant voor iedereen die in orthopedagogische theorievorming én ondersteuning is geïnteresseerd. Volgens de integratief-holistische benadering van prof. Broekaert zijn deze twee elementen (theorie en praktijk) immers delen van hetzelfde geheel.
‘Disability’ gaat in oorsprong terug naar een fenomeen dat ontstaat wanneer iemand met een beperking/stoornis/label op een negatieve manier geconfronteerd wordt met gebouwde, fysieke, sociale, georganiseerde en culturele omgevingen. Dergelijke op zijn minst onaangename confrontaties ontstaan omdat een groot deel van de huidige samenleving gespiegeld wordt aan wat een ‘normaal’ persoon wordt genoemd.

Disabilty studies scholars zijn lange tijd blijven hangen in een modellenstrijd. De laatste tijd wordt echter een heel andere discussie gevoerd. Het gaat immers om een complex en relationeel probleem met vele armen. Precies dit geheel wordt in dit boek vanuit diverse invalshoeken geanalyseerd.
Dit boek analyseert deze geschiedenis over een periode van ruim 2000 jaar, van de tijd van de Romeinen tot op heden. Het beschrijft de eeuwenlange strijd tussen steden en staten om de heerschappij over de rivieren, met de meer dan 200 jaar durende sluiting van de Schelde als triest culminatiepunt en de ommekeer met het Scheldedecreet in 1792, in het zog van de Franse Revolutie, met afkondiging van vrije scheepvaart voor alle ingezetenen van oeverstaten. Het sindsdien in de internationale orde erkend beginsel van de belangengemeenschap van oeverstaten, heeft niet belet dat de strijd om het vrij gebruik van rivieren ononderbroken is verder gegaan. Sinds vijftig jaar zijn ook de Europese Instellingen zich in deze strijd gaan mengen en hebben zij er een nieuwe dimensie aan gegeven.
Zowel in politieke, wetenschappelijke als publieke berichtgeving komt de mening van jeugdzorgverlaters zelden aan bod en wordt eerder naar de visie van professionals of ouders gevraagd. Zij focussen sterk op het precaire profiel van jeugdzorgverlaters op verschillende levensdomeinen. Hoe beleven de jongeren echter, gezien zij de experts zijn, zelf hun situatie en de overgang naar volwassenheid? Sharon Van Audenhove toont, door middel van een kwalitatief follow-up onderzoeksdesign, de transitieperiode vanuit het perspectief van jeugdzorgverlaters. Haar onderzoek legt de focus op de beleving, ervaringen en noden van jeugdzorgverlaters vóór en tijdens de transitieperiode. Dit levert verrassende en nieuwe inzichten op. De meerderheid van de bevraagde jongeren doorloopt een transitieperiode zonder onoverkomelijke moeilijkheden, dankzij hun (veer)kracht en sociale steun. Bovendien stemmen hun ervaringen tijdens de transitieperiode overeen met hun verwachtingen voorafgaand aan de transitie. Met dit onderzoek toont de auteur aan dat het belangrijk is dat de praktijk en het beleid rekening houden met de mening en adviezen van jeugdzorgverlaters. Zij zijn immers de ervaringsdeskundigen; hun kennis en ervaringen zijn essentieel in de vormgeving van jeugdhulp op maat.
Tijdens de negentiende eeuw was de spiegel een wijdverbreid gebruiksvoorwerp dat in menig interieur een plaats had gevonden. Deze bijdrage focust op de aanwezigheid en het belang van deze reflecties in het interieur en meer specifiek het kunstenaarsatelier tijdens de tweede helft van de negentiende eeuw, met een nadruk op Britse en Belgische casussen. Hierbij fungeert niet zozeer het atelier of interieur als vertrekpunt, maar wordt de beeldende kunst als uitgangspositie genomen. Schilderijen, contemporaine foto’s en afbeeldingen van kunstenaarsateliers met spiegels, maar ook schilderijen met spiegels die tot stand kwamen in desbetreffende ateliers, worden als beeldende getuigenissen beschouwd en aangevuld met bronnen en literatuur. Op deze manier kan een beeld worden gevormd van de verwevenheid tussen het atelier, de kunstenaarspraktijk en het beeldende oeuvre van kunstenaars in de bredere negentiende-eeuwse context, en vooral van de rol en de plaats van de spiegel hierin.
De aanwezigheid van dit object in het dagelijkse leven van de negentiende-eeuwer mag namelijk niet worden onderschat. Zo blijkt de spiegel ook in het kunstenaarsatelier een gerenommeerde plaats te hebben verworven, aangezien reflectie en kunstpraktijk nauw met elkaar verbonden waren. Verschillende Belgische en Britse kunstenaars zoals Dante Gabriël Rossetti (1828-1882), Lawrence Alma-Tadema (1836-1912), James Ensor (1860-1949), Theo Van Rysselberghe (1862-1926) en Sir William Orpen (1878-1931) hadden opvallende spiegels in hun woning of atelier. Het spiegelbeeld werd ook in hun kunstwerken uitdrukkelijk gecultiveerd en de reflectie groeide uit tot één van hun meest geliefkoosde attributen om een perspectivische uitbreiding of manipulaties van licht in het interieur of een kunstwerk tot stand te brengen. De relatie tussen de spiegel en kunstpraktijk en -productie, evenals de concrete implicaties voor het atelier als ruimte, zullen in acht worden genomen. Tenslotte kadert de aanwezigheid van de spiegel binnen een bredere, socioculturele context eigen aan dit specifiek, negentiende-eeuwse tijdskader. Zelden toevallig werd een negentiende-eeuws kunstenaarsatelier in een spiegel gereflecteerd.
ACHTERGROND: Suïcidaal gedrag (suïcidale ideatie, suïcideplan en -poging) komt internationaal vaker voor bij gedetineerden dan in de algemene populatie.
DOEL: In kaart brengen van de prevalentiecijfers van suïcidaal gedrag bij gedetineerden in de Vlaamse gevangenissen, verschillen nagaan naar geslacht en detentiestatus en daarnaast de associatie onderzoeken tussen recent suïcidaal gedrag en psychische distress bij gedetineerden.
METHODE: Crosssectionele survey bij een representatieve steekproef van 1326 gedetineerden, willekeurig gerekruteerd uit 15 Vlaamse gevangenissen.
RESULTATEN: De lifetimeprevalentie van suïcidale ideatie, suïcideplan en -poging bij gedetineerden in de Vlaamse gevangenissen bedroeg 44,4%, 30,2% en 21,8%, respectievelijk. Gedurende het laatste jaar tijdens de detentie had 24,9% eraan gedacht om suïcide te plegen, en had 14,3% een plan daaromtrent geconcretiseerd. Grofweg één op tien gedetineerden (9,5%) ondernam ooit een suïcidepoging tijdens een opsluiting. Recente gedachten en plannen omtrent suïcide waren significant geassocieerd met ernstige psychische distress. Algemeen rapporteerden vrouwelijke gedetineerden significant meer suïcidaal gedrag dan mannen, terwijl de verschillen naargelang detentiestatus minder eenduidig waren.
CONCLUSIE: In lijn met eerder internationaal onderzoek zijn de prevalentiecijfers van suïcidaal gedrag bij gedetineerden in Vlaanderen een veelvoud van die in de algemene populatie. Suïcidaal gedrag vormt niet enkel een belangrijke risicofactor voor suïcide, maar gaat tevens gepaard met ernstige psychische distress, en vormt aldus een belangrijke focus voor preventie en interventie in deze hoogrisicopopulatie.