clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Deze test is ontwikkeld aan de KU Leuven door dr. Carmen Brankaer, prof. dr. Pol Ghesquière en prof. dr. Bert De Smedt. De CTG gaat na met welke snelheid en efficiëntie leerlingen getallen kunnen verwerken en begrijpen. Op die manier tracht deze test kinderen op te sporen die een risico lopen om rekenproblemen te ontwikkelen.
De CTG bestaat uit twee afzonderlijke subtesten: de ééncijferige subtest en de tweecijferige subtest. De test is genormeerd voor twee testmomenten: september en april.  De afname van de CTG neemt, instructies inbegrepen, gemiddeld slechts een vijf- à tiental minuten in beslag. Hierdoor kan me op een zeer korte tijd een goed beeld krijgen van het getalgevoel van de leerlingen. 
We benadrukken dat de CTG niet gebruikt kan worden om de diagnose van een rekenstoornis of dyscalculie te stellen. De test is echter wel een eenvoudig en snel screeningsinstrument dat gebruikt kan worden om risicokinderen, waarvoor verder diagnostisch onderzoek wenselijk is, op te sporen gedurende de hele lagere school.
In Handboek dyslexieonderzoek geven de auteurs, Vlaamse en Nederlandse onderzoekers die allen zelf een vooraanstaande plaats innemen in het internationale onderzoek, het wetenschappelijk onderzoek op het gebied van dyslexie op heel bevattelijke wijze weer.
De auteurs gaan in op de diagnose, erfelijkheid, hersenonderzoek, cognitieve oorzaken, preventie en de behandeling van dyslexie. Het boek is daardoor uitstekend geschikt als handboek in zowel bachelor- als masteropleidingen, maar het is ook bijzonder informatief voor al wie professioneel betrokken is bij dyslexie. In bijna alle hoofdstukken wordt de relatie tussen theorie en praktijk ter harte genomen. Het boek vergt geen speciale voor- kennis en biedt de nodige verdieping in de materie.
In dit artikel onderzoeken we de mediërende rol van depressieve gevoelens, positief ouderlijk gedrag en negatieve gedragscontrole in de relatie tussen financiële stress die beide ouders ervaren en externaliserend probleemgedrag van adolescenten. Door gebruik te maken van een actor-partnerbenadering onderzoeken we (a) effecten bij ouders (actoreffecten) en tussen ouders (partnereffecten), en (b) in welke mate deze actor- en partnereffecten verschillend zijn voor moeders en vaders. Gegevens van 340 Vlaamse gezinnen met een 11- tot 17-jarige adolescent werden geanalyseerd. Structurele vergelijkingsmodellen tonen aan dat de samenhang tussen financiële stress en het probleemgedrag van adolescenten gemedieerd wordt door opeenvolgend depressieve gevoelens en opvoedingsgedragingen. Verder blijkt dat het positieve ouderlijk gedrag van vaders meer beïnvloed wordt door financiële stress dan dat van moeders. Behalve verschillende actoreffecten werden er ook partnereffecten gevonden tussen depressieve gevoelens en negatieve gedragscontrole.
Het Decreet Integrale Jeugdhulp stelt vermaatschappelijking van zorg voorop. De inzet van niet-professionele netwerken van cliënten is een belangrijke hefboom. Daarom zetten enkele jeugdhulporganisaties een innovatief project op rond netwerkversterkend werken. De deelnemende voorzieningen rapporteerden hoe hun begeleiders daarmee omgingen. Odisee hogeschool zocht uit hoe jongeren en gezinnen zo’n netwerkversterking ervaren.
Meta-analyses tonen aan dat onveilige gehechtheid kinderen en jongeren kwetsbaarder maakt voor de ontwikkeling van psychopathologie. De mechanismen die de link verklaren tussen gehechtheid en zowel internaliserende als externaliserende problemen zijn lange tijd onderbelicht geweest. Nochtans is een grondig begrip van deze mechanismen noodzakelijk om kinderen met dergelijke problemen beter te kunnen begrijpen en behandelen. De huidige bijdrage biedt met dat doel een blik op de recente groei in het ontwikkelingspsychopathologisch
gehechtheidsonderzoek. Studies wijzen uit dat kinderen die meer onveilig gehecht zijn kwetsbaarder zijn voor de ontwikkeling van psychopathologie vanwege de verstoring van verschillende gedrags-, emotie- en cognitieve regulatiemechanismen, namelijk (1) nabijheidzoekend gedrag, (2) emotieregulatiestrategieën, (3) effortful control en (4) cognitieve gehechtheidsgerelateerde processen. De vaststelling dat de kwaliteit van de gehechtheidsrelatie gelinkt is aan een verscheidenheid aan welomschreven regulatiemechanismen verklaart niet alleen waarom onveilige gehechtheid
een transdiagnostische risicofactor is, maar biedt bovendien aanknopingspunten om de hedendaagse gedragstherapeutische praktijk verder te verdiepen en te versterken.
In hoeverre helpt burgerparticipatie bij de lokale ontwikkeling van een kwaliteitsvolle gezinsondersteuning? Dat is de vraag waarover we in deze bijdrage willen nadenken. Dat doen we door eerst de vraag aan te scherpen en te ontleden. Daarna reflecteren we over twee concrete cases van beleidsparticipatie bij de uitbouw van een Huis van het Kind, meer bepaald te Hamont-Achel en te Dilbeek. We besluiten met enkele suggesties voor de participatieve uitbouw van Huizen van het Kind.
In 2008 lanceerde toenmalig minister voor Cultuur Bert Anciaux het Circusdecreet dat de huidige werking van de Vlaamse circusbeweging als kunst- en pedagogisch project reguleert en financiert.  Het werd vooraf gegaan door intense discussies tussen beleidsmakers en actoren uit de artistiek-pedagogische hoek van de Vlaamse circusbeweging over de rol en de pedagogische functies van het circus in onze hedendaagse samenleving.  In dit artikel beschrijven we een aantal tendensen die het circusdecreet in zijn huidige vorm mee beïnvloed hebben. We baseren ons daarvoor op een studie van de historische literatuur, aangevuld met inzichten uit beleidsdocumenten en uit interviews uitgevoerd met een selecte groep van stakeholders die betrokken waren bij de totstandkoming van het decreet.  In deze studie beantwoorden we de volgende vragen: (a) Wat was de aanleiding tot het reguleren van de Vlaamse circusbeweging?; (b) Welke concrete acties werden ondernomen in de aanloop naar het Circusdecreet?; (c) Tot welke structuur en cultuur van financiering heeft het decreet uiteindelijk geleid? We eindigen ons betoog met een kritische reflectie over de vraag of het circusdecreet zijn missie om het circus als kunst- en educatief project in Vlaanderen te ondersteunen in de praktijk heeft kunnen waarmaken.
Voor het bewaren van de uiterst zeldzame 16de-eeuwse Besloten Hofjes van de Mechelse Gasthuiszusters, opgenomen in het Vlaamse Topstukkendecreet en in beheer bij de Stedelijke Musea Mechelen, waren (in)dringende conserverende maatregelen en ook restauratie ingrepen nodig. Een team van onderzoekers en conservatiespecialisten startte in 2013 met de voorstudie voor de conservering met het oog op de permanente opstelling van de Hofjes in het Hof Van Busleyden in Mechelen en hun gedeeltelijke opname in 2016 in de prestigieuze tentoonstelling  Op zoek naar Utopia. Drie Hofjes zullen dan tijdelijk naar Museum M verhuizen. 
Na een studie van de toestand van de Besloten Hofjes deden gespecialiseerde restauratoren-conservatoren aanbevelingen voor noodzakelijke ingrepen op deze zeldzame Mechelse retabelkasten uit de tijd van Karel V en Margaretha van Oostenrijk,. Eén van de drie Hofjes dat naar Leuven zal reizen bevindt zich in een dusdanige toestand dat verval onherroepelijk dreigt te worden en ingrepen daarom urgent zijn. Ook bij de twee andere is de fixatie van de verflaag en de conservatie van hun inhoud dringend gewenst. Door de vele materialen die in de Hofjes zijn verwerkt, is voor de conservatie-restauratie de samenwerking van een specialistenteam noodzakelijk. Behalve beschilderde panelen en gepolychromeerde beeldjes (zgn. poupées de Malines) bevatten de Hofjes textiele onderdelen, metalen, perkament en papier, relikwieën, was en pijpaarde, glas, edelstenen, botfragmenten, druiventrosjes van zijde en kersenpitten, enz. 
Het Besloten Hofjes Project (2013-2018) is multidisciplinair en maakt gebruik van traditionele en innoverende onderzoeksmethodes en databeheer. Het pop-up atelier in het Hof van Busleyden werd door de Musea Mechelen ingericht volgens de desiderata van elke discipline. De complexe werkorganisatie (veel handen nodig op een klein oppervlak) wordt ondersteund door een Cumulus dataplatform waar archiefbeelden, kunsthistorische, labo- en restauratie-technische literatuur, werkopnames, wetenschappelijke beeldvorming en verslagen van de restauratoren & onderzoekers worden beheerd (KU Leuven). Wetenschappelijke beeldvorming (XR, RTI, IRR, UV) en onderzoek naar materialen en technieken verschaft kunsthistorische inzichten en ondersteunt de beslissingen bij de behandeling (KU Leuven, UA en het KIK). Een team onderzoekt de lange termijn bewaring van de Hofjes en evalueert in haar onderzoek de keuze van optimale bewaarparameters (T, RV, licht en trillingen) van de verschillende materialen die werden gebruikt voor deze unieke historische mix-media artefacten.
Het overheidsoptreden wordt traditioneel geassocieerd met de uitoefening van eenzijdige rechtshandelingen met individueel of reglementair karakter. Deze omschrijving van het overheidsgebeuren doet de realiteit geen recht. Naast deze gezagsuitoefening maakt de overheid immers steeds vaker gebruik van privaatrechtelijke instrumenten om het algemeen belang te behartigen. Onze aandacht gaat hierbij i.h.b. naar de door de overheid gesloten contracten. Deze bijdrage gaat voorbij aan de (uiteenlopende) redenen van deze evolutie en concentreert zich op de juridische probleemstelling. Deze praktijk stelt de wetgever en de rechter immers voor een uitdagende opdracht. Binnen welke grenzen mag het bestuur de privaatrechtelijke weg bewandelen en welke regels beheersen deze privaatrechtelijke verhoudingen: is het privaatrecht erop van toepassing of geldt een publiekrechtelijke regeling? Deze bijdrage meandert over de oude breuklijn tussen publiek- en privaatrecht en bespreekt op welke wijze regels en beginselen van beide zijden het algemeen belang dienen.
Van ‘assessment' over ‘marktconform' tot ‘zelfevaluatie': dit soort woorden hoor je al lang niet meer alleen in het bedrijfsleven maar zet ook de toon binnen de zorg, het onderwijs of de cultuursector. We zijn er zozeer aan gewend geraakt dat we denken dat het om neutrale, zelfs positief geladen woorden gaat. Nochtans zijn ze sterk ideologisch gekleurd: ze doken niet toevallig voor het eerst op in dure boeken over management, marketing en merchandising. Schijnbaar neutrale woorden als ‘efficiëntie' of ‘rendement' zijn er tegelijk oorzaak en effect van dat het neoliberalisme tot in de diepste vezels van ons denken en doen is doorgedrongen. In dit miniwoordenboek van het managementjargon doorprikken Rudi Laermans, Lieven De Cauter en Karel Vanhaesebrouck deze nieuwe newspeak. Doel: de lezer de ogen openen en wapenen tegen de vele woorden die zijn aangetast door het virus van het ‘managerialism'. Want telkens we ze gebruiken, besmetten we ook onszelf en anderen.
Vanuit de nieuwe golf van enclosures (de privatisering van alles onder het neoliberalisme) en de herontdekking van het gemene, de commons, moeten we More herlezen, vooral zijn eerste boek is een aanklaagt tegen de enclosures, die de gewone lieden onteigenden. More beschouwt dat als een misdaad. Vandaaruit komen we een nieuwe, posttotalitaire  definitie van utopie: een radicaal antwoord op de omheinen van gemeengoed.
Vanuit een onvrede met de vaagheid van de term utopie en een afwijzing van de totalitaire utopieen, wil dit essay het boek Utopia herlezen vanuit deze twee, samenhangende recente fenomenen, de nieuwe golf van privatiseringen, die men in het spoor van Morus ‘de tweede golf van enclosures’ heeft genoemd en de zogenaamde ‘herontdekking van de commons’. Deze herlezing van het boek Utopia leidt tot een herdefinitie van het begrip utopie en een vraag om aandacht voor kleinschalige praktijken van vergemeenschappelijking en tenslotte tot een pleidooi voor een internationale rechtsorde in het teken van het gemeengoed, omdat ‘enclosures’, deze economische toe-eigeningen, omheiningen of afsluitingen van het gemeengoed reeds door de jurist Morus als een misdaad werden bestempeld.
Gebaseerd op een unieke dataset voor Vlaanderen, waarbij informatie over de kwaliteit van de woning niet alleen op subjectieve wijze verkregen werd via de traditionele vraagstelling aan de bewoners, maar ook op objectieve wijze via een woningscreening door een daarvoor opgeleide enquêteur, kunnen een aantal vernieuwende inzichten het beleid voeden. Hoewel in de subjectieve kwaliteitsmeting een positieve (maar selectieve) trend kan ontdekt worden, is het objectief wel zo dat in 2013 meer dan één op drie van de woningen in Vlaanderen van ontoereikende kwaliteit zijn, met 13 procent daarvan van structureel ontoereikende kwaliteit. Hoewel er bedenkingen kunnen gemaakt worden bij de vergelijkbaarheid van de subjectieve en objectieve kwaliteitsmaten, is het duidelijk dat de bewoners gemiddeld veel positiever over de woningkwaliteit rapporteren dan objectief het geval is (met als uitzondering vochtproblemen). Dit is belangrijk gegeven het feit dat in veel woningkwaliteitsanalyses, bij gebrek aan een objectieve, de subjectieve kwaliteit als maatstaf wordt gebruikt. Enkel duidelijk afgebakende aspecten (zoals vocht) kunnen waarheidsgetrouw door de bewoner zelf gerapporteerd worden maar een deel andere aspecten zijn zo technisch of complex van aard dat een objectieve woningscreening noodzakelijk is om een juist beeld van de kwaliteit van het woningenbestand te scheppen.
'Een verbluffend boek.' 'Drukt je met de neus op de feiten.' 'Zelden zo een overtuigende wake-upcall gelezen.' 'Een must voor iedereen die zich zorgen over de toekomst maakt.' 'Ik ken geen ander boek dat zo helder, bevattelijk en beknopt de ecologisch-sociale crisis in beeld brengt.'
De eerste uitgave van De mythe van de groene economie in 2012 joeg een kleine schokgolf door de groene beweging.

Het boek vertrok vanuit de vaststelling dat grote bedrijven, banken en lobbyisten mee op de golf van de groene economie surfen. Anneleen Kenis en Matthias Lievens ontrafelden de mythe van de groene economie in al haar dimensies: van emissiehandel tot duurzaam consumeren, van bevolkingscontrole tot technologisch optimisme.
Vier jaar later zorgen de auteurs voor een update. Met onder andere een eerste balans van de klimaattop in Parijs. Want hun analyse is actueler dan ooit: de transitie naar een duurzame toekomst kan niet zonder diepgaande en snelle maatschappijverandering. En zo’n verandering vraagt precies meer sociale gelijkheid, meer democratie en minder markt.
Omgeving op Mensenmaat is de opvolger van het veelgelezen handboek voor sociaal-ruimtelijke planning 'Plannen voor Mensen'. Als praktijkboek wil het beleidsmakers en burgers in kleine en grote steden en gemeenten wapenen om de sociale meerwaarde van dorps- en stadsontwikkelingsprojecten te versterken. Dit boek houdt een pleidooi voor integrale projecten, waarin ruimtelijke en sociale professionals samen aan de kar trekken voor meer leefbare dorpen en wijken.
VDAB bevindt zich middenin een transformatie die zijn dienstverlenings- en organisatiemodel radicaal zal veranderen. IT is daarin een belangrijke factor, maar nieuwe technologieën alleen zullen niet volstaan om de transformatie te doen slagen. In dit artikel analyseren we de transformatie van de bedrijfsvoering van VDAB, waarvoor VDAB samen met Vlerick Business School en KU Leuven een specifieke digitale strategie creëerde. Voor de ontwikkeling van die strategie werd een nieuwe methode gebruikt, ‘Action Design Research’. In dit artikel gaan we nader in op de wijze waarop VDAB de transformatie van zijn business model benadert, en slaan we de brug naar de gezamenlijke uitdagingen waarvoor VDAB staat als entiteit binnen de Vlaamse overheid. We stellen ook de digitale strategie voor, zoals geformuleerd in termen van strategische principes. Het neerzetten van die principes was een belangrijke eerste stap in de digitale transformatie van VDAB, omdat ze aantonen hoe radicaal anders het agentschap zal moeten functioneren. De transformatie bij VDAB gebruiken we eveneens om de meer algemene paradigmaverschuiving van New Public Management (NPM) naar Digital Era Governance (DEG) te bestuderen. Om de overstap te maken van NPM naar DEG zullen overheidsorganisaties hun manier van doen en denken moeten veranderen: ze moeten afstappen van strategieën die een veranderende omgeving negeren, ze zullen outside-in moeten ageren, ze kunnen zich niet langer als silo’s gedragen en ze zullen verder moeten durven gaan dan stapsgewijze veranderingen alleen. Het is essentieel om bij een dergelijke transformatie te ervaren hoe fundamenteel anders de manier van werken wordt. Immers, ook overheidsorganisaties zullen met disruptieve technologieën en concepten geconfronteerd worden. In dat opzicht vormen de strategische principes, zoals ontwikkeld voor en door VDAB, een eerste stap om de transformatie naar DEG, en de implicaties ervan, beter te leren begrijpen. Naast de desbetreffende principes geven we enkele aanbevelingen voor het formuleren van een eigen opportuniteitsstrategie in een DEGcontext.
Het wordt algemeen aangenomen dat het gebruik van analytics in een organisatie tegenwoordig noodzakelijk is geworden om competitief te blijven. Echter, de toepassing van analytics is geen simpele ja/nee-vraag. Er gaat een lang proces mee gepaard om analytics te integreren in de organisatie [2] en
hier vervolgens ook nog eens de vruchten van te kunnen plukken. Ondertussen ontwikkelen innovatieve technologieën zich sneller dan bedrijven zich kunnen aanpassen. Zo dwingen de verschillende kenmerken van big data ons om nog sneller te reageren. Recent voerden we een survey uit bij 73 bedrijven wereldwijd, uit verscheidene industrieën zoals
financiële diensten, consulting, technologie, overheid, telecom en retail. De resultaten uit deze questionnaire brachten ons inzichten in hoe bedrijven zich vandaag aanpassen aan analytics en de nieuwe uitdagingen die big data creëert.
In deze studie brengen we de relatie tussen personeelsverloop en arbeidsproductiviteit in kaart op basis van longitudinale data (1998-2008) van 6246 organisaties met minstens vijftig werknemers uit een brede waaier aan sectoren. De resultaten wijzen op een omgekeerd U-vormig verband, met een optimum van 8,5% personeelsverloop en een afbuigend negatief effect bij
hogere verlooppercentages. Daarnaast vinden we ook een significant negatief effect van de volatiliteit in personeelsverloop, dat wil zeggen schommelingen in het personeelsverloop doorheen de tijd, op de arbeidsproductiviteit. Grote schommelingen maken het personeelsverloop minder voorspelbaar en beheersbaar, en
dat vertaalt zich in lagere arbeidsproductiviteit. De resultaten kunnen organisaties helpen hun retentiebeleid in perspectief te plaatsen. Dat beleid vertrekt vaak van de simpele en misleidende assumptie: ‘less turnover is better’. De resultaten wijzen ook op het belang van een meer dynamische kijk op personeelsverloop.
Gedrags- en emotionele problemen komen veel voor.
Schattingen van de prevalentie ervan lopen uiteen, afhankelijk van in welk land de gegevens verzameld zijn,
welke onderzoeksmethoden er gebruikt zijn, welke leeftijd
en welk geslacht de kinderen en jongeren hebben en
op welke problematiek gefocust wordt (zie bijv. Scholte
& Van der Ploeg, 2006, voor een overzicht). Nagenoeg
iedere leerkracht krijgt in zijn loopbaan dan ook te maken
met gedrags- en emotionele problemen. De school speelt een sleutelrol bij het vroegtijdig signaleren ervan en het adequaat doorverwijzen van de betrokken kinderen en gezinnen. In deze bijdrage bespreken we hoe de diagnostiek van gedrags- en emotionele problemen vorm kan krijgen in de schoolcontext. We hanteren hierbij een ontwikkelingspsychopathologisch referentiekader.
Kinderen brengen veel tijd door in de nabijheid van
hun leerkrachten. Dit geldt met name voor kinderen in
het basisonderwijs. Maar ook in het leven van kinderen
in het voortgezet of secundair onderwijs spelen relaties
met leerkrachten een belangrijke rol. Kinderen profiteren
van een warme relatie met hun leerkracht. Wanneer er
problemen ontstaan in de relatie dan kan dit aanzienlijke
gevolgen hebben voor de ontwikkeling van kinderen.
Lange tijd werd bij problemen in de interactie tussen een
leerkracht en een specifieke leerling vooral gekeken naar
de afzonderlijke gedragingen van leerling en leerkracht,
en met name naar het (probleem)gedrag van de leerling.
Hier is kritiek op gekomen, omdat gedrag zich altijd
voordoet in een relationele context (Pianta, 2006; Spilt &
Koomen, 2014; Touw & Van Beukering, 2009). Interpersoonlijke
relaties omvatten meer dan de som van het
gedrag en de kenmerken van de partners. Hoe de relatie
ervaren wordt door een individu hangt sterk samen met
persoonlijke interpretatiekaders en geïnternaliseerde gevoelens
over de relatie. Onderzoek naar leerkracht-leerlinginteracties
gaat dan ook verder dan het analyseren
van observeerbaar gedrag en omvat tevens aandacht
voor de affectieve kwaliteit van de relatie en de unieke
beleving hiervan door de leerkracht en de leerling. Tal
van onderzoeken laat zien dat dit een meerwaarde heeft
voor het voorspellen van de schoolse ontwikkeling van
kinderen. Daarom is het belangrijk om in aanvulling op
diagnostiek van de gedragsontwikkeling van een kind op
school, ook de kwaliteit van de interactie en affectieve relatie met de leerkracht in kaart te brengen.
2015-2016 was opnieuw een erg druk schooljaar wat de ontwikkeling van het onderwijsrecht betreft. Zo zette de Vlaamse Regering met het indienen van twee conceptnota’s een nieuwe stap in de hervorming van het secundair onderwijs (1). Daarnaast voorziet het zesentwintigste genummerde decreet betreffende het onderwijs in een hele reeks aanpassingen met betrekking tot alle niveaus en verschillende aspecten van het onderwijs (2). Twee elementen uit Onderwijsdecreet XXVI worden in deze bijdrage toegelicht in een afzonderlijk onderdeel. Enerzijds worden de wijzigingen aan het stelsel voor leren en werken opgenomen in het onderdeel over de invoering van een vernieuwd stelsel van duaal leren (3). Anderzijds is een apart onderdeel voorzien voor de wijzigingen met betrekking tot leerlingen met specifieke onderwijsbehoeften, zowel wat de verdere implementatie van het M-Decreet betreft, als voor wijzigingen in het buitengewoon onderwijs (4).
Lezersbrief. Reactie op 'Het gaat goed met de wereld maar we weten het niet' van Ralf Bodelier. Tevens inleiding tot een vulgariserend artikel over de psychologische verwerking van positieve en negatieve informatie, verschenen in Knack online: http://www.knack.be/nieuws/belgie/waarom-gebruiken-we-zelfs-in-meldingen-van-slecht-nieuws-weinig-negatief-geladen-termen/article-opinion-749267.html.
In aansprakelijkheidsprocedures voor schendingen
van informatieverplichtingen door een professioneel
(zoals een arts, advocaat, notaris of beleggingsadviseur)
duikt de vraag naar de toepassing van de bewijslastregels
vaak op. Moet de informatiegerechtigde aantonen
dat de professioneel zijn informatieverplichting niet heet
nageleefd? Of volstaat het dat de informatiegerechtigde
aantoont dat er een wettelijke of contractuele informatieverplichting
op de professioneel rust, waarna het aan
deze laatste toekomt om de naleving van zijn verplichting
te bewijzen? Voor beide opties bestaan zowel juridischtechnische
als normatieve argumenten. Het leerstuk presenteert
zich als een echte gordiaanse knoop. Gedurende
elf jaar was het windstil rond deze kwestie, maar in het
hierboven gepubliceerde arrest van 25 juni 2015 laat het
Hof van Cassatie er opnieuw zijn licht over schijnen
Wanneer een rechtshandeling aangetast is door een nietigheidsgrond, rijst de vraag welke impact die nietigheid heeft op de rechtshandeling. In welke mate kan de rechtshandeling, ondanks haar nietigheid, toch nog bepaalde rechtsgevolgen teweegbrengen? Deze bijdrage onderzoekt de grondslag en beginselen die een antwoord op de voormelde vraag geven, om zo twee cassatiearresten over overmatige concurrentiebedingen te kunnen duiden. De auteur argumenteert dat partiële nietigheid, reductie en conversie in essentie slechts bijzondere toepassingen zijn van een fundamenteler beginsel, nl. het werkzaamheidsbeginsel. Het is dat beginsel dat bepaalt of – en zo ja, in welke mate – de nietige rechtshandeling toch nog rechtsgevolgen schept.