clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Dit onderzoek gaat na in welke mate politieke kenmerken van Vlaamse lokale besturen een impact hebben op
hun werkingssaldo in de periode 1995-2011. Het werkingssaldo wordt berekend als het verschil tussen de gewone ontvangsten en gewone uitgaven van een lokaal bestuur en geeft het resultaat weer dat volgt uit de gewone werking. Ondanks het feit dat alle lokale overheden binnen dezelfde economische en financiële omgeving handelen, zijn er toch grote verschillen in de omvang van hun werkingssaldo. Dit onderzoek heeft tot doel om deze verschillen te verklaren aan de hand van politieke variabelen, aangevuld met economische en socio-demografische variabelen als controlevariabelen. Betreffende de politieke factoren worden vier hypothesen onderzocht: (i) Linkse besturen laten een lager saldo optekenen dan rechtse besturen; (ii) Meer gefragmenteerde besturen hebben een lager saldo dan minder gefragmenteerde besturen; (iii) Lokale besturen met een hogere electorale marge hebben een hoger saldo dan besturen met een lagere electorale marge; en (iv) In de aanloop naar de verkiezingen is het saldo lager dan in andere
jaren van de legislatuur. Voor het eerst wordt het werkingssaldo van Vlaamse lokale besturen voor een ruime periode verklaard. We analyseren en verklaren rekeningcijfers van alle 308 Vlaamse lokale besturen longitudinaal en hanteren daarvoor een paneldataschatting die 17 jaar beslaat, waarbinnen 3 legislaturen vallen.
Aan de hand van de Europese SHARE (Survey of Health, Ageing and Retirement in Europe) dataset evalueren we de gevolgen van een beleid dat aanzet tot langer werken (vooral via het beperken van de mogelijkheden om vervroegd uit te treden).  We stellen vast dat dit beleid er voor zorgt dat mensen later op pensioen gaan en we willen nagaan welke de welzijnseffecten zijn van dit langer werken. Welzijnseffecten worden meestal niet in rekening genomen in het pensioendebat. We zien welzijn als een breed begrip dat vraagt om aandacht voor verschillende levensdomeinen en dus verder kijkt dan louter financiële overwegingen (bijvoorbeeld ook kijken naar mentale en fysieke gezondheid, sociale relaties, …). De vrijwilligheid van keuzes is een belangrijke determinant voor dit algemeen welzijn. Daarom maken we een onderscheid tussen vrijwillig en onvrijwillig werkenden. We bekijken naast België ook Nederland waar het pensioenbeleid het uittreden al langer geleden beperkte. In beide landen ervaart zowat een derde van de werkende vijftigplussers zijn arbeidssituatie als onvrijwillig. Deze groep rapporteert gemiddeld een significant lagere levenstevredenheidsscore dan de groep vrijwillig werkenden. Deze vaststelling vraagt om meer welzijnsnuances in het pensioendebat en om meer aandacht voor een flankerend beleid gericht op ‘werkbaar werk’ voor ouderen.
In deze studie onderzoeken we hoe deeltijds werk gekoppeld aan tijdskrediet in de private sector de kans beïnvloedt om op het einde van de loopbaan aan het werk te blijven . We houden rekening met selecte deelname aan het tijdskrediet door te controleren voor een uitgebreide set van individuele kenmerken en indicatoren van de volledige arbeidsgeschiedenis van werknemers. We vinden dat het tijdskrediet de kans om aan het werk te blijven gedurende de eerste twee (vier) jaar significant verhoogt. Wanneer de begunstigden van het tijdskrediet recht krijgen op een vervroegd pensioen, keert dit positieve effect echter en treden de begunstigden vroeger uit de arbeidsmarkt dan wanneer ze geen tijdskrediet hadden opgenomen. Deze resultaten suggereren dat het tijdskrediet initieel de balans tussen werk en vrije tijd herstelt, maar dat het uiteindelijk de hechting met de arbeidsmarkt doet verliezen. Deeltijds gaan werken op het einde van de loopbaan verlaagt ook licht de kans op ziekteverzuim, maar dit effect is statistisch niet significant verschillend van nul. Een kosten-baten analyse geeft aan dat de maatschappelijke kosten over het algemeen groter zijn de baten voor de samenleving.
De jaarrekening van vennootschappen is raadpleegbaar op de website van de Nationale Bank (Balanscentrale) en laat toe dat het brede publiek gratis inzage krijgt in de financiële prestaties van bedrijven (jaarrekening), alsook in het jaarverslag (verslag van de bestuurders), controleverslag (verslag van de bedrijfsrevisor) en de sociale balans van vennootschappen (met onbeperkte aansprakelijkheid).  De jaarrekening moet worden neergelegd door de ondernemingen uiterlijk één maand na goedkeuring door de algemene vergadering en binnen de zes maanden na afsluiten van het boekjaar.  Voor de opmaak van de jaarrekening bestaan verschillende modellen.  Sinds de nieuwe wetgeving (18/12/2015) zijn dit het volledige schema, het verkorte schema en het micro schema, toe te passen vanaf 01/01/2016.  Regelmatig ontstaat een maatschappelijk debat omtrent het nut van de openbaarmakingsverplichting voor KMO’s en micro-ondernemingen.  In deze bijdrage zullen we nagaan wie de jaarrekeningen via de balanscentrale consulteert en naar welke informatie deze informatievragers op zoek zijn.  De onderliggende vraag hierbij is of de wetgever als een goede huisvader gehandeld heeft om de openbaarmakingsverplichting voor alle vennootschappen te behouden?
Spreken Met Ondersteuning van Gebaren (SMOG) wordt steeds vaker gebruikt in scholen en voorzieningen voor personen met een verstandelijke beperking. Personeel kan een belangrijke rol spelen in de implementatie van deze gebaren, maar gebaren gebruiken tijdens alledaagse activiteiten is niet evident. Omdat er nog geen duidelijk beeld bestaat over hoe vaak leerkrachten en begeleiders SMOG gebruiken, observeerden we hun SMOG-gebruik in vier BUSO-scholen en vier dagcentra tijdens drie soorten dagelijkse activiteiten: SMOG-sessies of groepsvergaderingen, creatieve of kookactiviteiten, en eetmomenten. Tijdens al deze activiteiten communiceerden leerkrachten en begeleiders heel frequent. Hoewel ze heel vaak SMOG gebruikten tijdens SMOG-sessies, gebruikten ze zelden SMOG tijdens de overige activiteiten. Dit wijst erop dat het potentieel van personeel om functioneel SMOG te gebruiken met hun leerlingen en cliënten nog niet is gerealiseerd.
In dit hoofdstuk bespreken we het gebruik van kwantitatieve methoden in de onderwijssociologie. We beginnen met een korte introductie in de ontologische en epistemologische fundamenten van onderzoek. Daarna geven we een korte schets van de empirische onderwijssociologie, waarna we ingaan op enkele klassieke methoden die in de onderwijssociologie gebruikt worden. Ten slotte komen enkele nieuwe methoden aan bod.
De intrinsieke motivatie voor een bezoek aan een  museum, culturele centrum, schouwburg en andere vrijetijdscentra is  beleving.  Die klantbeleving beperkt zich echter niet tot het vrijetijdsaanbod zelf. Vrijetijdsorganisaties moeten op een systematische wijze aandacht besteden aan alle aspecten, die vanuit het gezichtspunt van de bezoeker belangrijk zijn voor de totaalbeleving.De laatste jaren ontstaat er in de culturele sector in toenemende mate bij planners, architecten, directeurs, managers, curators en animators aandacht voor het verruimen, uitbreiden en verrijken van de culturele beleving. Dit zullen we doen op basis van een internationale literatuurstudie en analyse van best practices in diverse culturele sectoren.
In dit artikel bespreken we de resultaten van een kwalitatief onderzoek naar effectieve leertijd in drie scholen met een hoog percentage indicatorleerlingen. Vanuit het beleid werd sterk ingezet op het omkaderen van deze scholen om hun onderwijskwaliteit te versterken. We zoemen in op het benutten van de leertijd en het inzetten van werkvormen tijdens de lessen. De resultaten tonen dat er grote verschillen zijn tussen scholen in de mate waarin leertijd benut wordt. Daarnaast zijn er ook verschillen tussen wat leerkrachten zeggen en doen op vlak van het inzetten van werkvormen.
In dit boek krijgt u een systematisch commentaar over de bevoegdheden van de gemeenschappen, zoals die vervat zijn in de Grondwet, de bijzondere wetten en nadere uitvoeringsbepalingen.

Sommige van die bevoegdheden zijn al tientallen jaren aan de gemeenschappen toegewezen, andere zijn van recente datum. De meeste zijn echter doorheen de jaren bij de opeenvolgende fasen van de staatshervorming aangepast, gewijzigd of verfijnd als gevolg van de politieke evolutie of van de juridische ervaring met hun toepassing.

Ook deze commentaar is grotendeels gesteund op de parlementaire voorbereiding van de bevoegdheidsverdelende regels, op de daarop betrekking hebbende rechtspraak van het Grondwettelijk Hof, op de adviespraktijk en de rechtspraak van de Raad van State alsook op gezaghebbende rechtsleer.

Dit boek is het tweede deel van een driedelige, omvattende commentaar op de bevoegdheidsverdeling in het federale België. In juni 2016 verscheen 'De bevoegdheden van de gewesten'. In 2017 verscheen ook het derde boek waarin de zogenaamde transversale bevoegdheden zoals de constitutionele bevoegdheden, de fiscale bevoegdheden, de internationale bevoegdheden, de instrumentele bevoegdheden, … worden onderzocht.
Dit boek is het derde deel van de subreeks “bevoegdheidsverdeling” in de bibliotheek Grondwettelijk Recht - de Staatshervorming. De publicatie is na 'De bevoegdheden van de gewesten' en 'De bevoegdheden van de gemeenschappen' het laatste deel binnen deze subreeks.

Het boek 'De transversale bevoegdheden in het federale België' bundelt commentaren over de gemeenschappelijke bevoegdheden van gemeenschappen, gewesten en soms ook de federale overheid. Onder de transversale bevoegdheden behoren:

    de mogelijkheid om een eigen administratie uit te bouwen of rechtspersonen op te richten,
    de mogelijkheid om de naleving van de eigen regels te controleren of te sanctioneren,
    parallelle bevoegdheden zoals wetenschappelijk onderzoek,
    de regels die nageleefd moeten worden bij de onderlinge samenwerking en bij de internationale contacten,
    de mogelijkheid om de eigen structuren vorm te geven (zelfinrichtingsbevoegdheid),
    de samenwerking intern en internationaal met inbegrip van de buitenlandse handel en de ontwikkelingssamenwerking.

Hier past ook een commentaar over de fiscale bevoegdheden van de gemeenschappen en de gewesten. Omdat naast de eigen fiscaliteit ook de algemene financiering van de deelstaten van groot belang is voor de mogelijkheden van beleidsvoering en bij de opeenvolgende staatshervormingen bij de politiek meer gevoelige onderwerpen hoort, vonden de auteurs het nuttig ook hierover een algemene toelichting op te nemen, zonder in al te veel technische details te treden.

Naast een beschouwing over de leidende beginselen van de Belgische staatshervorming, bevat dit boek bijdragen binnen het institutionele, de inhoudelijk parallelle bevoegdheden en de instrumentele bevoegdheden.
De secretaris-generaal van de Verenigde Naties, Ban Ki-moon, kondigde in januari 2012 – bij aanvang van zijn tweede ambtstermijn – de organisatie van de allereerste World Humanitarian Summit aan. De top was er in het bijzonder op gericht kennis te delen en best practices te identificeren en kaderde in één van zijn kerndoelstellingen, met name het opzetten van een meer globaal, verantwoordelijk, en performant humanitair systeem.
Er klinkt de laatste jaren meer en meer een oproep om naast kwantitatief onderzoek eveneens aan kwalitatief onderzoek te doen. Wanneer er sprake is van verandering binnen een therapie, lijkt het interessant te vatten wat deze transformatie is geweest en wat daar precies voor heeft gezorgd. Dit laatste is een vraag die ook analytici bezighoudt en waarvoor Lacan zelfs een specifieke onderzoeksmethode heeft ontwikkeld: de procedure van de passe. We zijn van mening dat de getuigenissen van de passe een interessante aanvulling kunnen vormen om de lacaniaanse kuur te bestuderen. Het is de bedoeling om in dit artikel deze procedure eens onder de loep te nemen. Waarover hebben we het precies als we het over ‘de passe’ hebben en wat zijn de historische en theoretische omkaderingen. We voorzien een korte illustratie en enkele kritische kanttekeningen bij deze procedure.
Deze bijdrage neemt de functionele en territoriale hervormingen in Europa onder de loep. Daarbij gaat de aandacht niet alleen naar het feitelijke hervormingsproces en –discours in verschillende landen, maar ook naar de steun voor de hervormingspistes onder de provincieraadsleden. De steun of het gebrek daaraan bepaalt immers mee de toekomst van het provinciaal bestuursniveau. Maken de provincies effectief kans op een doorstart of bevinden ze zich in een doodlopende straat? We bekijken dit debat specifiek door de ogen van provincieraadsleden aangezien die de democratische hoeksteen vormen van het intermediair bestuursniveau. Welke functionele en territoriale hervormingen krijgen hun steun?
In het Staatsblad verschenen onlangs drie publicaties over een ‘gezamenlijk decreet’ van het Waalse gewest en de Franse gemeenschap over hergebruik van overheidsinformatie en open data. De deelstaatparlementen hebben zo
voor het eerst de mogelijkheid benut tot aanname van gezamenlijke decreten (of ordonnanties), door de zesde staatshervorming ingevoerd als efficiënter alternatief voor samenwerkingsakkoorden. De aanname en publicatie van het gezamenlijk decreet liepen weliswaar niet van een leiden dakje.
Deradicalisering is een jong beleidsdomein, net zoals radicalisering een jong onderzoeksdomein is. Beide zijn ook complexe fenomenen, waarover weinig eensgezindheid bestaat. Ambiguïteiten hebben dan ook tijd nodig om uit te klaren. Maar dat botst met het maatschappelijke debat dat sedert 2004 vaak erg gepolariseerd en stereotiep verloopt. Dat werkt op zijn beurt dan weer het extremisme en de radicalisering in de hand en zo belanden we in een vicieuze cirkel. 

Bob de Graaff benadrukt daarom de behoefte aan “verbale de-escalatie” en een “totale verlegging van de verhaallijn” – een “herculische taak” in het huidige tijdsgewricht, zo beseft hij. Misschien helpt het als we explicieter formuleren dat wat heden ten dage ‘radicalisering’ wordt genoemd, niet het voorgeborchte is van een zogenaamd ‘islamo-facisme’. Zij wijst er al evenmin op dat een hele gemeenschap – gemakshalve wordt die vaak omschreven als ‘de moslimgemeenschap’ – afstand heeft genomen van de westerse waarden en normen. Zij is daarentegen een specifieke vorm van afwijkend gedrag en de expressie van een gewelddadige en minoritaire subcultuur in de marge van de samenleving. Zij voedt zich aan een omgeving waarin sommige individuen en groepen het moeilijk hebben om een plaats en een toekomst te vinden, wat sommigen onder hen vatbaar maakt voor de lokroep van extremistische ideeën. 

Wie dagelijks geconfronteerd wordt met de werkelijkheid achter de radicaliseringsproblematiek, beseft vaak dat op de korte termijn een lokale, pragmatische aanpak gericht op maatwerk en preventie, de enige optie is. Maar deze lokale aanpak kan ofwel ondersteund ofwel gehinderd worden door bovenlokale politieke dynamieken, zoals ook de Canadese auteurs in deze bundel aanduiden. Lokale insluiting en bovenlokale aanpak van polarisering en uitsluiting vormen aldus het noodzakelijke complement van het politie- en justitie-optreden.
De manipulaties rond de Belgische afkoopwet hebben nu ook een uitloper in een rechtszaak waarin de persvrijheid centraal staat. De Oezbeeks-Belgische miljardair Patokh Chodiev wilde namelijk via kort geding de verwijdering van een Humo-artikel over ‘Kazachgate’. De rechter heeft de vordering van Chodiev evenwel kordaat afgewezen, in essentie omdat de toewijzing ervan zou neerkomen op een aantasting van de persvrijheid. Journalistieke berichtgeving en duiding over aangelegenheden van maatschappelijk belang, waarbij publieke personen in een kwalijk daglicht komen te staan, genieten een bijzonder hoog niveau van persvrijheid. Voorwaarde is wel dat er een feitelijke basis moet zijn voor de aantijgingen of dat althans de journalist of de redactie, met journalistieke methoden een voldoende inspanning moet hebben gedaan om die feitelijke basis, onder andere via documenten of getuigen, aanneembaar te maken.
Continuïteit wordt momenteel sterk benadrukt als een belangrijke component om de kwaliteit van de jeugdhulpverlening aan te toetsen. Uit de literatuur blijkt dat continuïteit een complex concept is, dat niet altijd duidelijk gedefinieerd en afgebakend wordt. Naast die onduidelijkheid valt op dat in onderzoek naar het concept in relatie tot jeugdhulp, het jongerenperspectief onderbelicht wordt. Praktijk en onderzoek zijn gebaat met een beter begrip van de ervaringen van jongeren zelf doorheen hun traject. Dit onderzoek beoogt inzicht te verschaffen in de wijze waarop jongeren de continuïteit in hun hulpverleningstraject ervaren. 

Aan de hand van diepte interviews met jongeren die reeds een traject van meer dan twee jaar in de jeugdhulpverlening aflegden, werd gepolst naar hun beleving van continuïteit. Informatie, relatie, positieve momenten en crisismomenten en afstemming tussen hulpverleningsinstanties werden gebruikt als sensitizing concepts om de interviews richting te geven. De jongeren werden uitgenodigd om via een tijdslijn hun verhaal te vertellen. 

Uit deze verhalen van jongeren blijkt dat continuïteit een complex gegeven is dat meerdere dimensies kent. Aan de hand van de ervaringen van de jongeren verfijnden we een bestaand model van continuïteit. Vooral het eigenaarschap en het rekening houden met hun inbreng doorheen hun traject, zijn voor jongeren essentieel. Relaties kunnen behouden en aangaan met andere belangrijke personen voor de jongere, is essentieel. Jongeren willen niet enkel 'jongeren in de hulpverlening' zijn, ze willen gezien worden in een breder perspectief. 

Het onderzoek heeft belangrijke repercussies voor praktijk en onderzoek. Jeugdhulp dient zich meer te richten op reële participatie doorheen het traject, waarbij jongeren inspraak hebben in hun eigen traject. Meer inzicht in de beleving van jongeren in de jeugdhulp kan belangrijke inzichten opleveren om beter aan te sluiten bij de leefwereld van jongeren zelf.
In een eerste artikel bespraken we de effectieve leertijd en de wijze waarop werkvormen benut worden binnen vakken (Nederlands, wiskunde en wereldoriëntatie) in drie basisscholen. Dit artikel gaat verder in op hoe coöperatief leren vorm krijgt in deze basisscholen. We illustreren dit aan de hand van twee groepjes in het vierde leerjaar van twee scholen. De resultaten tonen dat er grote verschillen zijn tussen scholen in de mate waarin coöperatief leren kwalitatief ingezet wordt. Tot slot geven we, aansluitend bij de bevindingen van dit onderzoek, enkele tips voor de onderwijspraktijk.
Ondanks een verhooge aandacht voor slachtofferschap, blijven bepaalde groepen slachtoffers nog steeds onderbelicht. Dit is ook het geval bij de familie van daders en de familie (of nabestaanden) van slachtoffers, temeer wanneer het om een levensdelict gaat. Hoewel beide groepen denken dat 'de andere kant het beter heeft', gaan er argumenten op om te stellen dat dit niet steeds zo is. Dit artikel brengt dan ook in kaart hoe beide doelgroepen hun victimisatie ervaren, dit op basis van een vergelijkende studie van twee kwalitatieve onderzoeken.
In 2015 bestelde het Federaal Kenniscentrum voor de Gezondheidszorg (KCE) een studie naar de organisatie van de gezondheidszorg in de Belgische gevangenissen. Het project had onder meer tot doel na te gaan in welke mate de huidige penitentiaire wetgeving de toepassing van de Wet Patiëntenrechten in de weg staat. Onderstaand artikel vat de belangrijkste punten van deze juridische analyse samen. De Basiswet Gevangeniswezen betekent een grote vooruitgang voor de rechtspositie van gedetineerden en garandeert hen, in theorie, in grote mate een gezondheidszorg conform de Wet Patiëntenrechten. Dit veronderstelt evenwel de inwerkingtreding van de relevante artikelen uit de Basiswet en een aanpassing van een aantal ondertussen gedateerde bepalingen ervan.
De juridische grondslag voor Staten om op internationaal niveau maritieme piraterij en andere illegale praktijken die verband houden met gewelddaden op zee te kunnen bestrijden, is afgeleid van verschillende verdragsrechtelijke, maar soms ook nog gewoonterechtelijke instrumenten.    Hoewel het niet eenvoudig is voor de professional en al zeker niet voor de leek om daar zijn weg in te vinden, biedt dit boek toch een mooi en helder overzicht van de huidige stand van de wetgeving betreffende de bestrijding van maritieme piraterij.
Het boek heeft een sterke juridische inslag en is zeer interessant voor advocaten, procureurs en maritieme juristen. De auteurs zijn gerespecteerde academici en beoefenaars van het recht met bewezen track records. Sommigen onder hen, zoals Eugene Kontorovich en Milena Sterio, zijn rechtsgeleerden die al sinds decennia bekend staan voor hun onderzoek op het gebied van de strijd tegen piraterij. Anderen hebben een ruime expertise ontwikkeld op het gebied van de vervolging van oorlogsmisdaden.
Opmerkelijk is dat het boek nog steeds gemakkelijk leesbaar is voor de leek en de lezer hoeft dan ook geen specialistische voorkennis te hebben van het onderwerp. Een belangrijk kenmerk om te benadrukken, is de logische manier waarop de tekst is onderverdeeld in delen en vervolgens in hoofdstukken, wat een sterke houvast vormt voor de lezer die van het begin tot het einde door de tekst wil gaan, maar ook een goede leidraad biedt aan diegenen die liever rechtstreeks de tekst over een bepaalde kwestie in het boekwerk willen terugvinden.
Het boek is uniek in dat opzicht dat het één van de eerste is waarvan de inhoud echt is toegespitst op de vervolging van piraten. Van gevangenneming over aanhouding tot en met de eigenlijke procesvoering en het uitvoeren van een eventuele gevangenisstraf, alle fasen van de vervolging van een individuele piraat komen aan bod en telkens worden de relevante juridische vraagstukken die in een bepaalde stand van het onderzoek of van de procesvoering kunnen optreden, uitgebreid en met grote zorgvuldigheid voor de lezer belicht. 
Het verzamelwerk verschilt dan ook van andere onlangs gepubliceerde werken die zich eerder richten op het juridisch kader met betrekking tot het misdrijf piraterij zelf  of die het vervolgen van piraterij eerder belichten door de lens van het maritieme terrorisme   in plaats van als een misdaad die kan worden vervolgd onder nationale anti-piraterij wetgeving.
Als gevolg van de wereldwijde migratieprocessen, zijn ook de scholen in Vlaanderen (het Nederlandse taalgebied van België) meer etnisch divers geworden. Rekening houdend met het ontbreken van onderzoek naar determinanten van etnische vooroordelen bij Vlaamse leerlingen en Bowlby’s hechtingstheorie, wil deze studie het belang van enerzijds het individueel gevoel van hechting en anderzijds de sociale cohesie op school bij Vlaamse leerlingen uit het secundair onderwijs onderzoeken. Bovendien worden etnische schoolcompositie en leerlingenkenmerken die eerder gerelateerd werden aan etnische vooroordelen mee in rekening gebracht. Er wordt gebruikt gemaakt van de data van het Racisme en Discriminatie in Secundaire Scholen onderzoek (RaDiSS 2), verzameld aan de hand van vragenlijsten bij 2058 leerlingen en 669 leerkrachten, verspreid over 40 Vlaamse secundaire scholen. Deze studie toont aan dat het individueel gevoel van veilig gehecht te zijn geassocieerd wordt met minder etnische vooroordelen: Vlaamse jongeren die zich gesteund voelen door hun ouders, leerkrachten en school zijn minder etnisch bevooroordeeld. Bovendien lijkt sociale cohesie binnen een school samen te hangen met minder vooroordelen bij Vlaamse leerlingen.