clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
8% van alle verkeersslachtoffers, ongeacht de letselernst, zijn 65 jaar of ouder. Dat percentage loopt op tot 14% wanneer we ons beperken tot doden en zwaargewonden. Hoewel het aandeel oudere verkeersslachtoffers nu nog relatief beperkt is, zal dat in het licht van de toenemende vergrijzing en in combinatie met hun stijgende mobiliteit, ongetwijfeld toenemen. Hoog tijd dus om wat aandacht te besteden aan deze doelgroep.
Onze Vlaamse steden worden met de dag kleurrijker. Die evolutie roept vragen op over het integratieproces en de sociale cohesie in onze samenleving. Hoeveel contact hebben autochtonen en allochtonen met elkaar? In welke mate verschillen hun waardeoriëntaties? Welke impact hebben die factoren op de wederzijdse beeldvorming, op discriminatiegevoelens en op het vertrouwen in de overheid? 
Om een antwoord te kunnen formuleren op die vragen, werden personen van Marokkaanse, Turkse en Vlaamse afkomst geinterviewd in Antwerpen, Gent en Genk.
De juryrechtspraak is sedert het ontstaan van de Belgische Staat aanwezig in onze Grondwet en samenleving. Men zag de jury als een uiting van democratie. Daar waar zij bij het prille begin een controlerende instantie was om machtsmisbruik te vermijden, laaien de discussies omtrent haar legitimiteit en praktisch nut reeds decennia lang torenhoog op. Zeker naar aanleiding van de recente veroordeling van Belgie¨ door het EHRM in de zaak TAXQUET, het advies van de Hoge Raad voor de Justitie en het Wetsontwerp voor de hervorming van het Hof van Assisen, lijkt het ons erg nuttig een gedetailleerde en kritische weergave te geven van en over de toekomstige wijzigingen van de assisenprocedure. Tot slot geven we een antwoord op de finale vraag of lekenrechtspraak binnen Belgie¨ enkel “emocratie is”, dan wel nog enig nut heeft in de 21ste eeuw. Le jugement par un jury est présent dans notre Constitution et notre société depuis la naissance de l'Etat belge. Le jury était vu comme une expression de la démocratie. Bien qu'à l'origine c'était un corps de tutelle destiné à éviter l'abus de pouvoir, les discussions concernant sa légitimité et son utilité passionnent déjà depuis plusieurs décennies. Surtout suite à la condamnation de la Belgique par la CEDH dans l'affaire TAXQUET, l'avis du Conseil Supérieur de la Justice et l'emploi de loi pour re´former la Cour d'Assises, il ne paraît pas inutile de donner une reproduction détaillée et critique de et sur les changements à venir de la procédure d'assises. En conclusion l'auteur se propose de donner une réponse à la question finale de savoir si la justice laïque en Belgique est seulement “l'émocratie”, ou bien si elle a encore la moindre utilité dans le 21iéme siècle.
Bij het analyseren van de kosten van wetgeving geldt het evenredigheidsbeginsel. Enkel de belangrijkste kostensoorten dienen gemeten te worden. Vaak is het voor wetgevingsambtenaren niet duidelijk welke kostensoorten voor het vergunningsstelsel de belangrijkste zijn. Langs de overheidszijde zijn dit de operationele beheerskosten. Voor de bedrijven en de burgers zijn het vooral de wachtkosten en de administratieve lasten die fors kunnen oplopen. Tenslotte kunnen er bij een vergunningsstelsel hoge efficiëntieverliezen optreden. De overige kostensoorten zijn minder omvangrijk en aldus minder relevant. Uit dit artikel blijkt dat de kosten voor de sociaal-economische vergunning ongeveer een miljard euro bedroegen in het jaar 2007. Die bestaan vooral uit wachtkosten (meer dan achthonderd miljoen euro)die de gederfde inkomsten voor de bedrijven weergeven tijdens het wachten op de goedkeuring van de vergunningsaanvraag. Daarnaast is er ook een aanzienlijk efficiëntieverlies.
De Europese Unie streeft ernaar om tegen 2020 10% biobrandstof bij te mengen. België heeft getracht een 
eerdere doelstelling (5,75% tegen 2010) via verschillende maatregelen te implementeren. Aangezien 
België in 2008 minder dan 1% biodiesel heeft bijgemengd lijken deze maatregelen een miniem effect 
gehad te hebben. Een mogelijke verklaring hiervoor is dat de biodieselmarkt geen eenvoudige markt van 
vraag en aanbod is en bijgevolg een geïntegreerde aanpak nodig heeft.
Nederland heeft veel baat bij Europees milieubeleid. Europees beleid is voor Nederland vaak effectiever en goedkoper dan nationaal beleid. Maar Nederland kan vanwege de relatief hoge milieudruk niet volstaan met louter Europese maatregelen om de Europese milieudoelen te realiseren. Voor klimaatbeleid geldt dat de rol van Europa weliswaar toeneemt, maar dat het voorgestelde Europese beleid ontoereikend is om het nationale doel – dat ambitieuzer is dan het EU-doel – te realiseren. Aanvullend nationaal milieu- en klimaatbeleid blijft daarom nodig. Doorvoor is de speelruimte echter beperkt vanwege de randvoorwaarden die Brussel hieraan stelt.
De Europese Commissie werkte in januari een bindend voorstel uit : alle EU-lidstaten moeten tegen 2020 een gezamenlijk aandeel van 20% hernieuwbare energie halen. Voor België bedraagt de doelstelling 13%. In 2007 haalden we 2,7%; er is dus nog werk aan de winkel. Het voorstel van de Commissie is consistent met het EU-beleid om de klimaatwijzigingen tegen te gaan en de broeikasgassen te reduceren. Door ondertekening van het Kyotoprotocol verbond de Europese Unie zich ertoe haar CO2-uitstoot met 8% te reduceren ten opzichte van 1990. De Vlaamse landbouw kan haar steentje bijdragen door toepassing van vergisting. Vergisting is de winning van biogas uit biomassastromen zoals mest, nevenstromen uit de voedingsindustrie en energieteelten. Net als aardgas bevat biogas methaan. Bij verbranding in een gasmotor levert dit hernieuwbare gas (groene) elektriciteit en warmte. Wat is echter de energie -en milieuwinst bij de teelt van energiemaïs voor de opwekking van hernieuwbare energie?
Aan de hand van surveyonderzoek worden verschillende rollen van burgemeesters afgelijnd. Belgische burgemeesters zien zich in de eerste plaats als leiders van de politieke organen van de gemeente. Daarop volgen verschillende rollen zoals deze van vertrouwenspersoon, hoofd van de administratie enz. De identificatie met bepaalde rollen en het bijhorende rolgedrag hangt samen met contextuele als met socio-demografische persoonlijke achtergrondkenmerken.
Tocqueville kan beschouwd worden als historicus, en de resultaten van zijn werk kunnen zich meten met hedendaagse historisch-wetenschappelijke inzichten. In het algemeen komt Tocqueville's analyse over een toegenomen centralisatie, ten koste van een staat als platform voor uiteenlopende belangen, en zijn opvatting over een uiteenvallen van de plattelandssamenleving, grotendeels overeen met recente historische inzichten. Hij sloeg de bal wel mis in zijn schets van de rol van de divere sociale groepen. Hoewel zijn politieke theorie deels steunde op een moreel begrip van aristocratie, een element dat ook in zijn familiegeschiedenis sterk aanwezig was, dacht Tocqueville dat er in 1789 geen gematigde edelen meer waren. Volgens Tocqueville was de landadel in die tijd volledig tot een kaste verworden, met veel privileges en zonder enige voeling met de bewoners van hun landerijen. Dat blijkt niet steeds het geval te zijn geweest. Zijn invulling van de Derde Stand, en van het draagvlak van Revolutie, was ook sterk verschillend van hoe historici er vandaag naar kijken, en allicht was hij daar te zeer beïnvloed door eigentijdse geschriften die sterker politiek waren gekleurd (bv. Guizot). De kern van zijn these, de vervlechting van centralisatie en gelijkheid in de aanloop naar de Revolutie, blijft echter overeind, en dat kan van weinig negentiende-eeuwse auteurs worden gezegd.
Het professionaliseren van aspirant leraren in het begeleiden van keuzeprocessen is een belangrijke taak voor elke lerarenopleider. Leraren zijn immers de eerste professionals die leerlingen moeten begeleiden bij hun studie- en beroepskeuze. Toch blijkt uit bevragingen dat ze vaak niet weten hoe ze leerlingen de juiste ondersteuning kunnen bieden. In dit artikel bespreken we hoe aspirant leraren van zeven lerarenopleidingen in Antwerpen het dynamisch keuzeontwikkelingsmodel en de keuzeontwikkelingsprofielvragenlijst gebruiken om leerlingen te begeleiden bij het maken van keuzes. In een uitgewerkt praktijkvoor-beeld gaan we dieper in op de vorming van de aspirant leraren in de lerarenopleiding en de uitvoering van de praktijkgeoriënteerde opdracht in de school. We besluiten met ervaringen van aspirant leraren, leraren, leerlingen en lerarenopleiders die participeerden aan de projecten.
Het verminderen van kinderarmoede is voor alle overheden in ons land, de Europese incluis, een absolute beleidsprioriteit. Toch boeken we geen vooruitgang en, erger, lijkt het probleem alleen maar groter te worden. Frank Vandenbroucke stak onlangs nog de lont in het kruitvat met zijn vaststelling dat de kinderarmoede in ons land significant was gestegen, terwijl het armoederisico voor gepensioneerden - traditioneel een zeer kwetsbare groep - significant was gedaald. Vandenbroucke besloot dat kinderarmoede de nieuwe koortsthermometer voor welvaartsstaten aan het worden is. Dat de Belgische welvaartsstaat koorts heeft is het vertrekpunt van deze bijdrage.
In 1997 werd door de Vlaamse overheid een kindeffectrapportage (KER) in het leven geroepen, die in 2008 uitgebreid werd tot een kind- en jongereneffectrapportage (JoKER). De JoKER is een ex ante-effectrapport dat opgemaakt moet worden door de Vlaamse administratie bij ontwerpen van decreet voor zover deze het belang van personen jonger dan 25 jaar rechtstreeks raken. De Vlaamse overheid gaf aan het Kenniscentrum Kinderrechten (KeKi) de opdracht dit instrument grondig te evalueren. Deze evaluatie steunt op een multimethodologisch design, bestaande uit een literatuuroverzicht, een documentenanalyse, een elektronische vragenlijst, focusgroepsgesprekken en een expertenrondetafel. De drie voornaamste geïdentificeerde spanningsvelden zijn (1) het feit dat, hoewel de JoKER internationaal als goed voorbeeld beschouwd wordt, de kennis over dit instrument bij de betrokken actoren nog versterkt kan worden, (2) het bestaan van een moeilijk evenwicht tussen het integreren van de JoKER binnen de (meer algemene) reguleringsimpactanalyse (RIA) enerzijds en het behoud van de eigenheid van de JoKER anderzijds en (3) het gewicht van het JoKER-proces, waarbij naar een adequate inschatting van de effecten gestreefd dient te worden, zonder het takenpakket van de betrokken ambtenaren al te veel te verzwaren.
Het Handboek bedrijfsfinanciering behandelt alle aspecten van het financieel beleid vanuit het standpunt van een onderneming met een industriële, handels- of dienstenactiviteit (met uitzondering van financiële instellingen). Het doel is om theoretisch inzicht te koppelen aan praktische toepassingen. In een inleidend hoofdstuk worden de doelstellingen en functies van het financieel beleid besproken. Daarna worden de volgende onderwerpen behandeld: de fundamentele financiële waarderingsprincipes, de investeringsanalyse en de minimale rendementseis, de kapitaalstructuur en de dividendpolitiek, de financiering op lange en middellange termijn, het beheer van nettobedrijfskapitaal, en enkele specifieke financiële topics zoals waardering van ondernemingen, internationaal financieel beleid, financiering van groeibedrijven, fusies en overnames, enz. Dit boek richt zich tot de financiële professionals zoals financiële directeurs, kredietbeoordelaars, ondernemingsverantwoordelijken in financiële instellingen, accountants en bedrijfsrevisoren. Het kan gebruikt worden als cursusboek voor het vak bedrijfsfinanciering, financieel beheer of beleid in het hoger onderwijs en in postuniversitaire programmas.
Is tewerkstelling het beste instrument tegen armoede voor mensen op arbeidsactieve leeftijd? Op individueel niveau en binnen de huishoudens waar deze volwassenen leven, vermindert participatie op de arbeidsmarkt het risico op financiële armoede significant. Echter, wat vanzelfsprekend lijkt op individueel en huishoudniveau is minder eenduidig op macroniveau. Voor het uitbreken van de economische crisis, leek de Lissabon-agenda een min of meer succesvolle strategie voor stijgende tewerkstelling doorheen Europa. Daarentegen faalde deze strategie in het bereiken van de ambitieuze beloftes voor armoede. De resultaten in arbeidsmarktbeleid hebben zich niet vertaald in dalende armoede. Het algemene beeld duidt veeleer op convergentie van nationale armoederisicos over de lidstaten, met stijgende armoede in enkele landen waar ze traditioneel laag was en dalende armoede in enkele landen waar ze traditioneel hoog was. Daarom is het belangrijk om de ontbrekende schakels tussen tewerkstelling en armoede in kaart te brengen. Onze analyses zijn gebaseerd op de EU Labour Force Survey en Survey on Income and living Conditions. In de paper bespreken en hanteren we ook verschillende definities van huishoudwerkzaamheid; in deze korte samenvatting beperken we ons tot een toepassing van het zogenaamde ILO-concept van werkzaamheid. We meten het armoederisico als het aandeel personen in de leeftijdsgroep van 20 tot 59 jaar die arm zijn. Het armoederisico van een individu wordt bepaald op basis van het inkomen van het huishouden waartoe die persoon behoort. Daarom is het onontbeerlijk om de relatie tussen armoede en tewerkstelling op huishoudniveau te vergelijken. Deze paper wil empirisch nagaan of de ontgoochelende armoedetrend tijdens de economisch voorspoedige jaren (deels) te wijten is aan de mislukking om het aantal personen in werkloze gezinnen te doen dalen ondanks stijgende individuele tewerkstellingsgraden.
Het doel van deze bijdrage is tweeledig. Ten eerste willen we leiderschap bekijken vanuit het functioneel pluralistisch perspectief van Burrell en Morgan (1979) in plaats van het veel voorkomende functioneel unitaristisch perspectief in de leiderschapsliteratuur (bijv. transformationeel leiderschap). Er wordt dus verondersteld dat leiders en medewerkers in organisaties verschillende, conflicterende doelen hebben, en geen harmonieus op samenwerking gericht geheel vormen. We gebruiken dit perspectief omdat het in onze ervaring meer weerklank vindt bij het ontwikkelen van leidinggevenden. Als gevolg hiervan willen we een lans breken voor het ontwikkelen van politieke vaardigheden in leiderontwikkeling. Leiderontwikkeling is het versterken van de vaardigheden van een individu (i.e. menselijk kapitaal) en verschilt van leiderschapsontwikkeling dat zich richt op het ontwikkelen van sociaal kapitaal (Day, 2000). We doen dit door het belang van interrelationele vaardigheden voor een leider in de hedendaagse context te duiden, vervolgens het onderscheid tussen een machiavellist en een politiekvaardige leider te maken, en een overzicht te geven van de effecten van politieke vaardigheden voor de leider, zijn of haar team en de organisatie. Ten tweede willen we een dieper inzicht geven in twee van de vier dimensies van politieke vaardigheden, namelijk sociale slimheid en beïnvloedingsvaardigheid, en hoe deze ontwikkeld kunnen worden. Daarbij richten we ons steeds op de Angelsaksische peergereviewde literatuur omdat toegang tot de Nederlandstalige academische literatuur met betrekking tot dit onderwerp te beperkt is in België.
De laatste twee decennia verschenen in Nederland en Vlaanderen professionele standaarden en beroepsprofielen voor leraren en lerarenopleiders. Daarmee volgen we een internationale trend. Professionele standaarden zijn in het onderwijs vandaag zo vertrouwd en vanzelfsprekend geworden dat we niet langer stilstaan bij deze manier om over 'de goede leraar' te spreken. In dit artikel combineren we een onderzoeksbenadering met een opiniërende insteek om een aantal kanttekeningen te formuleren bij het competentiedenken zoals het vandaag vorm krijgt in verschillende Vlaamse en Nederlandse lerarenopleidingen. Centraal staat de vraag hoe de zorg voor de goede leraar zich kan verhouden tot de dwingende normering die beroepsstandaarden en competentielijsten onlosmakelijk met zich mee lijken te brengen. We vertrekken daarbij enerzijds van bevindingen uit twee empirische studies die onafhankelijk van elkaar gebeurden. Anderzijds bieden we met dit artikel een weergave van een symposium op het Congres voor Lerarenopleiders 2012 'Over het muurtje' in Antwerpen.
In Vlaanderen wordt een aanzienlijk deel van de overheidstoelagen voor onderzoek onder de universiteiten verdeeld volgens een door de wetenschappelijke output gedreven verdeelmechanisme. Dit geldt o.m. voor de verdeling van de middelen voor het Bijzondere Onderzoeksfonds (BOF), dat de universiteiten toelaat een autonoom beleid inzake de steun aan het fundamenteel onderzoek te voeren. Vanaf 2013 is hierover een nieuw Besluit van kracht, dat ook een gedeeltelijk gewijzigde verdeelsleutel invoert. Deze zogenoemde BOF-sleutel wordt in deze bijdrage toegelicht.
Het ruime gebruik van tussentaal en de groeiende belangstelling voor dialecten (dialectrenaissance) hebben in Vlaanderen al heel wat inkt doen vloeien. Vaak ontstaat daarbij de indruk dat vroeger in het culturele domein nauwelijks tussentaal of dialect voorkwam. In deze bijdrage bespreken we een intrigerend tegenvoorbeeld: het gedicht Liefdeverdriet van Gaston Durnez, gepubliceerd in 1962 en geschreven in een sterk Brabants gekleurde tussentaal. Aan dit unieke gedicht koppelen we een talig experiment. Stel dat we Durnezs tussentaal willen omzetten in het Standaardnederlands, tegen welke ritmische uitdagingen lopen we dan aan?
Dit cahier biedt juridische basisinformatie voor omgaan met (vertrouwelijke) informatie maar focust ook op het praktisch omgaan met de keuzes die je individueel of in teamverband moet maken. Volgende specifieke terreinen komen aan bod: justitie, onderwijs, gezondheidszorg en jeugdhulp. Dit gebeurt aan de hand van een concrete casus. Deze werd voorgelegd aan de acht auteurs van het cahier en zij reflecteren over mogelijke standpunten en alternatieven, ieder van hen vanuit zijn/haar vertrouwdheid met een bepaalde sector. Ten slotte wordt in de laatste twee bijdragen specifiek ingegaan op de hulpverleningsrelatie met cliënten en op ethische vraagstukken in relatie tot het beroepsgeheim. Een aanrader voor wie de belangen van zijn cliënt of patiënt ter harte neemt.
De hoofddoelstelling van deze studie is te onderzoeken of er een verband bestaat tussen de audithonoraria en de auditkwaliteit op de Belgische auditmarkt. De studie wordt opgevat in twee delen. In het eerste deel wordt via een literatuurstudie vooreerst 'auditkwaliteit' gedefinieerd en worden de meest gebruikte maatstaven voor auditkwaliteit, met name resultaatmanagement en de auditverklaring, bepaald. Vervolgens worden de empirische studies die (internationaal) het verband behandelen tussen audithonoraria (zowel in 'absolute' als 'abnormale' termen) en auditkwaliteit besproken. Uiteindelijk wordt voor de Belgische auditmarkt over de periode 2008-2010 de evolutie van de prijszetting bestudeerd en nagegaan via een audit fee-model in welke mate er sprake is van abnormale audithonoraria of onder- en overprijzing. In het tweede deel wordt nagegaan of er daadwerkelijk een verband bestaat tussen de audithonoraria en de auditkwaliteit op de Belgische auditmarkt. De resultaten bieden voorzichtig te interpreteren empirisch bewijs dat er, ceteris paribus, een verband bestaat tussen het niveau van de audithonoraria en de auditkwaliteit. Johan Vande Lanotte, Vice-eerste minister en Minister van Economie, Consumenten en Noordzee over dit boek: "Het is de eerste keer dat hierover een empirische studie wordt gemaakt in ons land. Zowel de gebruikers van de diensten van bedrijfsrevisoren als de aanbieders ervan kunnen heel wat nuttige informatie halen uit deze studie."
De laatste jaren is in Europa een toenemende concurrentie voor passagiers- maar ook voor vrachtvervoer tussen de luchthavens op te merken. Terwijl de concurrentie voor passagiers in de literatuur al vaker werd toegelicht, werd de competitie voor luchtvracht nog weinig onderzocht. Dit onderzoek focust zich daarom op de analyse hoe vrachtluchtvaartmaatschappijen en combinatie carriers hun luchthavens voor geplande vrachtactiviteiten kiezen. Ten eerste wordt kort ingegaan op de aanbodstructuur van het vrachtluchtvervoer. Dan komt het luchthavenkeuzeproces uitvoerig aan bod. Het luchthavenkeuzeproces wordt voorgesteld als een proces dat bestaat uit drie fasen (de economische analyse van de regio, de restricties en de analyse van de operationele factoren), die niet altijd sequentieel worden doorlopen. Verder worden enkele keuzefactoren nauwer toegelicht. Hier komen bijvoorbeeld het belang van de oorsprongs-bestemmingsvraag, de invloed en de aanwezigheid van de expediteurs, nachtvluchten en het belang van de hinterlandverbinding (weg, spoor) aan bod. Opvallend is dat verschillende luchtvaartmaatschappijen de aanwezigheid van expediteurs, het hinterlandvervoer via de weg alsook nachtvluchten telkens anders waarderen. Het belang van de hinterlandverbinding via de weg hangt bijvoorbeeld ervan af of de luchtvaartmaatschappij zelf wegvervoer organiseert of niet. Het belang van nachtvluchten alsook van de aanwezigheid van expediteurs hangt onder andere ervan af of luchtvaartmaatschappijen regionale luchthavens bedienen of grote luchthavens. Gezien de betekenis die enkele luchtvaartmaatschappijen aan de aanwezigheid van expediteurs op een luchthaven geven, lijkt het aan te raden om in verder onderzoek een beter zicht op de luchthavenkeuze van expediteurs te krijgen alsook de relatie tussen expediteurs en luchtvaartmaatschappijen te onderzoeken. Verder worden de verschillen in luchthavenkeuze tussen kleine vrachtmaatschappijen, combinatie carriers met uitgebreide activiteiten met vrachtoperaties alsook beperkte activiteiten met vrachtoperaties aangetoond.
welke mate hadden sociale media een invloed op de journalistieke berichtgeving over de Arabische Lente op de Vlaamse televisie? Aan de hand van een inhoudsanalyse van de nieuwsuitzendingen op de publieke televisiezender Eén en de commerciële zender VTM, aangevuld met interviews met buitenlandredacteurs van beide zenders, kijken we naar het gebruik van user-generated content als nieuwsbron in televisiejournalistiek.
Acht jaar terug verscheen in dit tijdschrift het artikel Bouwstenen van de duurzame arbeidsorganisatie van Willem de Lange. Uitgangspunt was de stelling dat de onderneming die zegt maatschappelijk verantwoord te handelen om geloofwaardig te zijn in haar intern ondernemingsbeleid consistent gedrag moet vertonen. Een organisatie die met andere woorden claimt duurzaam te ondernemen is pas geloofwaardig wanneer het duurzaamheidsdenken ook terug te vinden is in de organisatie en management van het personeel. Anno 2013 geldt dit uitgangspunt nog steeds. Nog steeds toont onderzoek aan dat de trein die rijdt onder de vlag maatschappelijk verantwoord ondernemen (MVO) op kruissnelheid zit, maar dat de People-wagon aan deze MVO-trein niet altijd wordt aangehaakt. En dat is spijtig. Zeker wanneer onder demografi sche druk de schaarste op de arbeidsmarkt ons collectief zal dwingen op een meer duurzame, zuinige manier met ons menselijk kapitaal om te gaan.