clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
De bril waardoor we kijken, bepaalt wat we zien. En dus ook wat we niet zien. In de huidige diagnostiek zijn we getuige van twee bewegingen. De eerste betreft de transitie van een categoriale naar een dimensionele benadering van de bestaande ziektebeelden. De tweede betreft de transitie naar een dimensionele benadering over ziektebeelden heen, het zogenaamde transdiagnostische model. 
Nauwkeuriger geformuleerd, houdt de eerste beweging in dat we binnen de bestaande ziekteleer evolueren van het in categorieën denken over de bestaande stoornissen, naar het in dimensies denken over diezelfde stoornissen. De tweede, nog veel radicalere, beweging houdt in dat we de bestaande verzameling aan stoornissen, de huidige ziekteleer dus, verlaten en ons richten op wat de verschillende stoornissen met elkaar delen aan onderliggende mechanismen (bijvoorbeeld emotieregulatie, impulsregulatie). 
In deze bijdrage staan we stil bij enkele voor- en nadelen van vier modellen: 1. het categoriale, 2. het dimensionele, 3. het person-centered, en 4. het transdiagnostische model. We illustreren dit aan de hand van twee klassieke psychiatrische stoornissen waarvoor Sectie III van de vijfde editie van de Diagnostic and Statistical Manual (DSM-5, [APA]; 2013) een alternatief model beschrijft: 1. persoonlijkheidsstoornissen, en 2. psychotische stoornissen. We eindigen met een eigen overweging rond wat en hoe te diagnosticeren naar de toekomst toe.
Wanneer een rechter geconfronteerd wordt met onrechtmatig verkregen bewijs, rijst de vraag naar de mogelijkheid tot behoud van dat bewijs. Tot het begin van de 21e eeuw was het antwoord op die vraag negatief: ongeoorloofdheid ging automatisch gepaard met de wering uit de debatten. In strafzaken stelde het befaamde Antigoonarrest een einde aan deze principiële wering. Sinds dit arrest is in strafzaken het behoud van ongeoorloofd bewijs het uitgangspunt, tenzij aan specifieke weringscriteria is voldaan. Of deze Antigoonformule ook in burgerlijke zaken toepasselijk is, bleef lange tijd betwist, minstens bestond onzekerheid over de concrete toepassing van deze rechtspraak in burgerlijke zaken. Met een arrest van 14 juni 2021 neemt het Hof van Cassatie nu alle onzekerheid weg. Het arrest bevestigt dat ook in burgerlijke zaken weringscriteria toepasselijk zijn en heeft de criteria daartoe op maat van het burgerlijk proces herschreven. Daarmee is de Antigoontoets als het ware ‘gemuteerd’ om efficiënt toepassing te kunnen vinden in burgerlijke zaken. Deze bijdrage analyseert de impact van dit nieuwe mijlpaalarrest, gaat na op welke manier de nieuwe criteria in burgerlijke zaken inkleuring kunnen krijgen en in welke mate bijkomende verfijning wenselijk is.
Het Europees en nationaal consumentenrecht focust tot dusver vooral op het garan-deren van het zelfb eschikkingsrecht van de consument en op de verwezenlijking van de interne markt met voldoende consumentenvertrouwen in cross-border shopping. De circulaire economie vormt een veelbelovend alternatief om onze economie duurzamer te maken. In deze bijdrage argumenteren wij dat een 'herijking' van het consumentenrecht zich opdringt. Hoewel consumentenbescherming en duurzaam-heid als doelstellingen kunnen botsen op korte termijn, is duurzaamheid op lange termijn in het belang van elke consument en burger. Dit impliceert een correctie op de keuzevrijheid van de consument. We bespreken in deze bijdrage heel wat Europese, federale en regionale initiatieven die op stapel staan om het consumen-tenrecht en de belendende domeinen van de product-en afvalwetgeving kringloop-vriendelijker te maken. We doen gerichte voorstellen voor inhoudelijke wijzigingen aan het consumentenrecht, bij voorkeur op EU-niveau: meer circulariteitscriteria in de uitvoeringsverordeningen ecologisch ontwerp; specifi eke maatregelen tegen voortijdige veroudering; een verplichte geharmoniseerde methodologie voor groene claims; een versterking van de informatieverplichting inzake de ecologische ken-merken van producten; een vergroening van het consumentenkooprecht (met o.m. een "recht op herstelling"); een vergroening van de regels over e-commerce; en een modern consumentencontractenrecht voor circulaire huur-en dienstenovereen-komsten.
De krapte op onze arbeidsmarkt is alomtegenwoordig. Maar in welke sectoren kunnen we de komende jaren de meeste vacatures verwachten? Met ons sectorprojectiemodel trachten we hier een antwoord op te bieden door een inschatting te maken van de gemiddelde jaarlijkse aanwervingsbehoeftes in de verschillende sectoren richting 2030. Dit voorjaar rondden we met het Steunpunt Werk een grondige update van het model af. Door een aantal methodologische wijzigingen en het inbrengen van een nieuwe databron, kunnen we nu vollediger dan voorheen de totale aanwervingsbehoefte van een sector in kaart brengen. In die zin slagen we er steeds beter in om onze geschatte vraag naar arbeid te laten aansluiten bij het totaal aantal vacatures dat daadwerkelijk geobserveerd wordt in een sector. In het verleden focusten we ons eerst nog op de vergrijzing en de aanwervingsbehoeften die ontstaan door uitstromende 55-plussers die dienen vervangen te worden (zie Neefs, Herremans, & Sels, 2012; Neefs, 2017). Later koppelden we aan de uitstroom van 55-plussers ook sectorale tewerkstellingsprognoses om een inschatting te krijgen van de vraag naar arbeid in de verschillende sectoren (Neefs, Vanderbiesen, & Vansteenkiste, 2017). In deze bijdrage voegen we daar expliciet de uitstroom van werknemers onder de 55 jaar als extra component aan toe. Deze uitstroom onder de 55 jaar kan verschillende gronden hebben; denk maar aan uitstroom richting werkloosheid of inactiviteit, migratie, sterfte, maar ook aan jobmobiliteit of de overgang naar het zelfstandigenstatuut. Het blijkt dat deze component instaat voor het leeuwendeel van de vraag naar arbeid, en dit voor alle sectoren. In deze bijdrage tonen we, na een bespreking van de concepten en de methodologie achter het model, eerst de resultaten voor Vlaanderen als een geheel. Daarna gaan we over naar sectorale analyses. Het is daarbij duidelijk dat quasi alle besproken sectoren zich aan een stijgend aantal vacatures kunnen verwachten. Zeker in de zakelijke- en maatschappelijke dienstverlening en de sector van de dienstenchequewerknemers projecteren we hoge aantallen. Relatief gezien, afgezet tegen de sectorale tewerkstelling, is horeca en toerisme evenwel de sector met de hoogste aanwervingsbehoefte.
Zowel de Vlaamse als de federale regering sprak de ambitie uit om tegen 2030 een werkzaamheidsgraad van 80% te realiseren. Voldoende mensen aan het werk krijgen en houden, is om meerdere redenen en vanuit verschillende perspectieven een cruciale doelstelling: voor onze samenleving als geheel, voor onze organisaties en voor onze burgers. In het projectiemodel werkzaamheid van het Steunpunt Werk ramen we de evolutie van de werkzaamheidsgraad op middellange termijn. In dit artikel geven we methodologische duiding bij het projectiemodel en het IMPACT-scenario dat we als best guess naar voor schuiven. We lichten de recentste projectieresultaten toe op het vlak van werkzaamheid en aantallen werkenden, en confronteren onze projecties met de 80%-doelstelling voor 2030. We bespreken ook hoe de ‘vervangingsvraag 55+’, een indicator die we afleiden uit onze werkzaamheidsprojectie, het volgende decennium zou kunnen evolueren. Onze voornaamste conclusie is dat er extra beleid nodig is om de ambitie van 80% werkzaamheid kracht bij te zetten. Dit beleid zal zich op de volledige arbeidsreserve moeten richten, met bijzondere aandacht voor de grote groepen Vlamingen die momenteel om diverse redenen niet-beroepsactief zijn.
Het voorbije jaar werd Vlaanderen geconfronteerd met een sterke arbeidsmarktkrapte. De komende jaren zal de structurele druk van de vergrijzingsgolf hierop intensifiëren door de steeds toenemende uitstroom uit de arbeidsmarkt (zie analyses Steunpunt Werk). Momenteel bevinden we ons in economisch turbulente tijden (onder andere omwille van de invasie van Oekraïne, de COVID-19-pandemie die sterk opspeelt in China, schaarste aan grondstoffen,…) met een sterke inflatie die gepaard gaat met lagere tot mogelijk zelfs negatieve economische groei. De dreigende recessie maakt ook de toekomst van de Vlaamse arbeidsmarkt meer onzeker, maar momenteel blijft het ontspannen van de arbeidsmarktkrapte een prioritaire uitdaging. Om deze te beantwoorden beklemtoont eerder onderzoek de noodzaak om naast werklozen en onderbenutte werkenden ook niet-beroepsactieven te begeleiden naar en te ondersteunen op de Vlaamse arbeidsmarkt (Vansteenkiste et al., 2019; Vansteenkiste, De Graeve & Sourbron, 2020a, 2020b). Jongeren die niet aan het werk zijn en geen onderwijs, opleiding of training volgen, vormen hierbij een belangrijke groep die ook in de beleidsnota Werk en Sociale Economie (2019-2024) naar voor wordt geschoven. In 2021 telde Vlaanderen zo’n 85 000 jongeren in een NEET-situatie. Deze jongeren worden doorgaans gecategoriseerd als niet-beroepsactieven met een lange afstand tot de arbeidsmarkt. In dit onderzoek willen we inzicht verwerven in wat deze afstand inhoudt. We namen hiervoor 23 diepte-interviews af bij begeleiders van jongeren in een NEET-situatie. Uit de verhalen van de begeleiders blijkt enerzijds dat jongeren in een NEET-situatie door diverse onvervulde randvoorwaarden een afstand tot de arbeidsmarkt ervaren, en dat anderzijds de arbeidsmarkt door het opwerpen van diverse drempels een afstand tot de jongere creëert. Uit de wisselwerking tussen beide afstanden kan bovendien een negatieve spiraal ontstaan waardoor de afstand toeneemt. Met dit artikel hopen we inzicht en inspiratie te geven in hoe we deze afstand kunnen verkleinen.
In een krappe arbeidsmarkt, zoals Vlaanderen die momenteel kent, wordt in eerste instantie gekeken naar de werklozen om de vacatures in te vullen. Zij zoeken (volgens de ILO-definitie) immers actief naar werk en zijn ook beschikbaar om de jobs in te vullen. Toch zijn zij niet de enige groep in de bevolking op arbeidsleeftijd die een onvervulde arbeidswens hebben en dus op korte termijn aangesproken kunnen worden voor de vele vacatures. Naar analogie met Eurostat, het Europese bureau voor de statistiek, onderscheiden we naast de werklozen ook nog de onvrijwillig deeltijds werkenden, niet-beroepsactieven die zoekend maar niet beschikbaar zijn en niet-beroepsactieven die beschikbaar maar niet zoekend zijn als groepen met een onvervulde arbeidswens. In deze bijdrage gaan we dieper in op hoe groot deze onvervulde arbeidswens is in Vlaanderen in zijn geheel en bij de vier deelgroepen, en hoe zich dit verhoudt in Europees perspectief. We zoomen ook in op een aantal sociodemografische kenmerken om op die manier een eerste indicatie te krijgen van de kwetsbaarheid van de onderscheiden profielen. Onze analyse geeft aan dat het aandeel onvervulde arbeidswens in Vlaanderen steevast kleiner is dan gemiddeld in EU-27 en dat deze vaststelling ook standhoudt wanneer we meer kwetsbare groepen in kaart brengen. Anderzijds merken we ook op dat we in vergelijking met veel andere Europese landen in Vlaanderen kampen met een erg hoog aandeel niet-beroepsactieven die niet onmiddellijk een arbeidswens lijken te hebben en dus verder van de arbeidsmarkt kunnen staan. Het relatief geringe aantal mensen met een onvervulde arbeidswens in Vlaanderen tegenover de vele aantal vacatures die we tellen, stelt de kraptesituatie op de Vlaamse arbeidsmarkt nog scherper.
De Vlaamse arbeidsmarkt staat voor heel wat uitdagingen. Een van de kernwoorden in het arbeidsmarktbeleid zijn levenslang leren en een cultuur van permanente vorming. Het meten, monitoren en analyseren van verschillende aspecten van levenslang leren (denk aan leermotivatie, het beschikbare aanbod, de opleidingsinvesteringen enzovoort) zijn dan ook noodzakelijk om de omslag naar een lerende samenleving te realiseren. In het nieuwe rapport ‘verzameling aan inzichten over levenslang leren. Een collectie van rapporten, onderzoeken en experimenten’ worden heel wat inzichten en informatie over het onderwerp verzameld. Dit rapport is een samenwerking tussen Steunpunt Werk, het expertisecentrum innovatieve leerwegen van DWSE, het departement onderwijs en vorming en de verschillende leden van de werkgroepen die zich voor het Partnerschap Levenslang Leren in 2021 over een aantal aspecten van levenslang leren hebben gebogen. Het initiële doel van dit document was om de leden van de werkgroepen van het Partnerschap Levenslang Leren te informeren over verschillende topics rond levenslang leren. Ondertussen is het uitgegroeid tot een niet-exhaustieve collectie van rapporten, onderzoeken, beleidsteksten en experimenten over levenslang leren, bestemd voor zowel actoren in het LLL-landschap als geïnteresseerden.

Het rapport start met een hoofdstuk over monitoring, met uitleg over welke bronnen er zijn, de verschillen in methodologie en definities, interessante (toekomstige) monitoringsprojecten enzovoort. Na deze inleiding volgen de rapporten, studies en adviezen, opgedeeld in vijf thema’s: leercultuur met participatie, motivatie en drempels, lerende organisaties, het aanbod, begeleiding en ondersteuning, en de afstemming van vraag en aanbod. Vervolgens worden projecten en voorbeelden uit het veld besproken en tot slot enkele relevante beleidsteksten. Onder andere de twee reeds gepubliceerde monitoringsrapporten over levenslang leren in samenwerking met het departement WSE en de twee Expertenadviezen komen aan bod.
Deze bijdrage toont de uiteenlopende manieren waarop personen en organisaties binnen de Vlaamse beweging menukaarten inzetten voor ideologische doeleinden. Daarvoor wordt niet alleen rekening gehouden met de geserveerde gerechten en hun benamingen, maar ook met het taalgebruik en de versieringen op de kaarten. Hoewel er in sommige gevallen duidelijk gekozen werd voor enkele typisch Vlaamse verwijzingen in de gerechten, was de keuken doorgaans internationaal geïnspireerd, met een sterke dominantie van Frankrijk.
Vlaamsgezindheid bleek veeleer uit de creatieve omgang met de Nederlandse taal op de kaarten, alsook uit flamingantische leuzen en symbolen die de gerechten soms omringden. Een kosmopolitische feestelijke eetcultuur betekende dus nog niet dat bepaalde individuen niet voor een eigen, Vlaamsgezinde insteek zorgden.

This article analyses the diverging ways in which persons and organizations in the Flemish Movement used menus for ideological purposes, not only taking into account the dishes being served and their names but also the menus' phrasings and decorations. While in some cases there was a clear preference for typical Flemish references in the dishes, the cuisine in general was internationally oriented, with the French cuisine being very prevalent.
Pro-Flemishness was much more apparent in the creative ways in which the Dutch language was used on the menus, as well as the flamingant slogans or symbols that sometimes adorned the dishes. It highlights how a cosmopolitan festive food culture did not necessarily refrain certain individuals from adding a pro-Flemish twist to the cuisine.
Hoewel de meeste inbreuken strafrechtelijk worden afgehandeld,wordt soms ook beslist om ze administratief op te volgen, wataanleiding kan geven tot het opleggen van een administratievesanctie. Op het niveau van de steden en gemeenten zijn desanctionerend ambtenaren belast met deze taak. Zij makenhoofdzakelijk gebruik van administratieve geldboetes, maardoen soms ook beroep op een alternatieve maatregel: delokale bemiddeling. Een bemiddelingsprocedure impliceert detussenkomst van een bemiddelingsdienst of een bemiddelaar. InBelgië worden een dertigtal lokale bemiddelaars gesubsidieerddoor de POD Maatschappelijke Integratie in het kader van hetzogenaamde Grootstedenbeleid. Dit artikel brengt verslag uitover een onderzoek dat de praktijken van deze bemiddelaarsdocumenteert, door in te gaan op hun relaties met de andereactoren die betrokken zijn bij de uitvoering van het beleid voor de
bestrafng van inbreuken op het lokale leven.
Vanwege de grote arbeidsmarktkrapte in Vlaanderen, onder andere in de bouwsector en gezondheidszorg, dringt actieve rekrutering buiten de Europese Unie zich op. Terwijl minister Crevits eerder sceptisch staat tegenover actieve rekrutering uit landen buiten de Europese Unie, zijn de Europese Commissie en de Vlaamse sociale partners wel sterke voorstanders. Ondertussen lopen er onder de radar in Vlaanderen al verschillende projecten waaruit, met het oog op structureel beleid, waardevolle lessen kunnen geleerd worden. Zo blijkt de betrokkenheid van zowel VDAB, Agentschap inburgering en integratie en NARIC-Vlaanderen cruciaal om de actieve rekrutering te doen slagen. Het blijkt namelijk aangewezen dat de derdelander al in het land van herkomst digitaal een cursus Nederlands en maatschappelijke oriëntatie volgt en enkele soft-skills, zoals time management, versterkt. NARIC-Vlaanderen moet worden gereorganiseerd om tot een vlotte diploma-erkenning te komen. De lokale besturen dienen te zorgen voor een warm welkom. Concreet betekent dit minstens dat er online en offline in lokale expatcentra informatie en begeleiding in het Engels en Frans (of eventueel andere talen) beschikbaar is omtrent huisvesting, sociale en arbeidsrechten, onderwijs, verzekeringen, en andere praktische zaken.
Het hersenonderzoek met betrekking tot muziek is de laatste decennia in een stroomversnelling geraakt. Er is eerst en vooral het besef dat het leren bespelen van een instrument of leren luisteren een beroep doet op bijna alle hogere vermogens van het brein. Daarnaast hebben ook de recente ontwikkelingen in de neuronale beeldvorming voor nieuwe inzichten gezorgd over wat er effectief gebeurt tijdens het spelen of het luisteren. Er is verder ook een verschuiving van aanvankelijke lokalisatie- en morfometrische studies naar het domein van de neuroplasticiteit. Vooral dat laatste heeft twee soorten aanpassingen blootgelegd: anatomisch en functioneel. In die zin is er ook een verschuiving van een neuroanatomische naar een neurobiologische benadering, met groeiende  aandacht voor de onderliggende mechanismen van onze omgang met muziek. Het gaat daarbij niet alleen om wat
er in ons brein gebeurt, maar ook om de bredere effecten die door die neurale mechanismen worden aangestuurd. Een belangrijke vraag in dit verband is of we hiervoor gebruikmaken van onze aangeboren dispositie of dat we terugvallen op verworven en aangeleerde vaardigheden.
Vanaf schooljaar 2023-2024 zullen alle Vlaamse leerlingen tijdens hun schoolloopbaan vier keer een centrale toets afleggen. Het doel van deze studie was om de percepties en de verwachtingen van leraren, schoolleiders en pedagogisch begeleiders bij deze beleidsbeslissing in kaart te brengen. Aan de hand van 34 explorerend kwalitatieve semigestructureerde interviews werd daartoe empirische evidentie verzameld. Verwachte wenselijke en onwenselijke effecten van het voorziene systeem worden belicht. Daarnaast wordt ingegaan op een set van sleutelkenmerken die leerkrachten, schoolleiders en pedagogisch begeleiders vooropstellen zodat centrale toetsen een optimale kans op slagen zouden hebben bij verdere implementatie. De resultaten tonen aan dat vooral een ontwikkelingsgericht perspectief aanbevolen wordt. Verder wordt onder meer gepleit voor een brede toetsing, secure omgang inzake de openbaarheid van resultaten, en inzetten op de ontwikkeling van informatiegeletterdheid van toekomstige gebruikers.
We leven in een wereld vol onrust, stress en chaos. Via de media worden we voortdurend geconfronteerd met misdaad, zelfs van de mensen die ons horen te beschermen. Is er iets mis met onze maatschappij en ons rechtssysteem?

In 42 stukken fileert Tom Daems het debat over misdaad en straf: van Abdeslam tot Reuzegom, van stille marsen tot overvolle gevangenissen, van naaktfouilles op dance-festivals tot de verlokkingen van de viagrapolitiek.

Samen gelezen bieden de gebundelde stukken een unieke inkijk in hoe de discussie over misdaad en straf in de samenleving evolueert. Het boek legt de vinger op wat er fout loopt, maar toont ook hoe het anders kan. En dat is van vitaal belang: een gezonde democratie heeft baat bij een meerstemmig en genuanceerd debat over misdaad en straf.
Androgeen deprivatie therapie (ADT) is een waardevolle aanvulling bij psychotherapeutische behandelingen bij
mannen met een parafiele stoornis en een verhoogd risico op recidive. De behandeling kan echter gepaard gaan met
hinderlijke tot ernstige bijwerkingen. Ook wordt het vrijwillige karakter van de noodzakelijke geïnfomeerde toestemming
van de patient in vraag gesteld. In de praktijk leidt dit tot vragen om ADT te stoppen, te verminderen dan wel
te wijzigen. De literatuur biedt echter weinig concrete richtlijnen met betrekking tot de beoogde behandelduur. Het
doel van deze studie is het ontwikkelen van een consensus-based richtlijn inzake de besluitvorming tot aanpassing
van ADT bij mannen met een parafiele stoornis. Aan de hand van de gemodificeerde Delphi-methode werden in drie
rondes experts bevraagd over de ideale behandelduur van ADT. De criteria van de COSTLow-R schaal werden beoordeeld
op hun bruikbaarheid en relevantie in het kader van stopzetting dan wel wijziging van ADT. Aanbevelingen zijn
gevormd op basis van de mate van consensus tussen de experts. Er werd geen consensus bereikt omtrent de vereiste
minimale behandelduur, maar de experts waren het er wel over eens dat er geen maximum duur is. Stopzetting is
gerechtvaardigd bij het ontstaan van ernstige onbehandelbare bijwerkingen en bij het intrekken van toestemming
door de patient. Psychiaters hebben de eindbeslissing over het stopzetten dan wel wijzigen van ADT. Voor het merendeel
van de criteria van de COSTLow-R schaal die gebruikt kan worden ter onderbouwing van deze beslissing vonden
de psychiaters in de huidige studie sterke of zwakke consensus. Drie extra criteria werden aan de lijst toegevoegd. Bij
gebrek aan een empirische validering, is een richtlijn gebaseerd op een transparante overeenstemming een eerste
stap in een betere onderbouwing van de besluitvorming tot aanpassing van ADT.
Wie Vlaanderen doorkruist ziet overal huizen en ellenlange verkavelingslinten doorheen het landschap kronkelen. Dat deze sterk versnipperde nederzettingsstructuur niet fraai oogt is alom bekend, maar de maatschappelijke kosten die hieraan vastzitten veel minder. In mijn thesis gebruikte ik de monetaire kosten van de Vlaamse rioleringen om dit te duiden.
Het Hof van Cassatie sprak zich onlangs uit over de duur van een geheimhoudingsverbintenis zonder expliciete tijdsbepaling. Het verbrak daarbij het arrest dat die verbintenis als eeuwigdurend en daarom als nietig kwalificeerde. Het Hof motiveerde dit op basis van het algemeen rechtsbeginsel dat overeenkomsten van onbepaalde duur steeds eenzijdig kunnen worden opgezegd. Het arrest en de nakende invoering van het nieuwe verbintenissenrecht zijn een gelegenheid om in te gaan op (de gevolgen van) de duur van de geheimhoudingsverbintenis. Een geheimhoudingsverbintenis zonder tijdsbepaling kan onzes inziens in de meeste gevallen als een overeenkomst van bepaalde duur worden gekwalificeerd. Gelet op de effectiviteit van de geheimhoudingsverbintenis geniet die kwalificatie bovendien de voorkeur.
In de zoektocht naar meer duurzame woonvormen is de ontwikkeling van drijvende woningen een van de meest innovatieve denkpistes, aangepast aan de noden en bekommernissen van de 21ste eeuw. Voornamelijk in Nederland bestaan er reeds inspirerende projecten die gebaseerd zijn op een nieuwe vorm van ‘waterarchitectuur’. Deze drijvende woningen of kortweg ‘waterwoningen’ worden gebouwd op een drijvend platform, verankerd in de onderliggende bodem met beugels en palen. 
Deze bijdrage poogt de juridische vormgeving of ‘juritectuur’ van waterwoonvormen onder het huidige Belgische en Nederlandse recht te exploreren. 
Daarbij worden de mogelijkheden die het (nieuwe) goederenrecht biedt besproken, alsook de verschillende beperkingen of onduidelijkheden die reeds bestaan. Verscheidene goederenrechtelijke concepten zoals onroerendmaking door incorporatie, natrekking, bestanddeelvorming en, onderliggend, het eenheidsbeginsel zullen fundamenteel blijken om de premature ondergang van waterwoonvormen naar Belgisch recht te vermijden.