clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Fysieke revalidatie wordt sterk aanbevolen in de huidige richtlijnen voor (secundaire) preventie van hart- en vaatziekten (CVD). Veel clinici ervaren echter moeilijkheden bij het voorschrijven van revalidatie (trainingsintensiteit, type, sessie- en programmaduur en frequentie) wanneer verschillende CVD’s en risicofactoren binnen dezelfde patiënt voorkomen. Er is dus nood aan een instrument dat clinici assisteert in het voorschrijven van cardiovasculaire (CV) revalidatie, vooral bij patiënten met multipele CVD’s en risicofactoren. Meer dan 30 CV revalidatie-experten uit 11 Europese landen hebben revalidatieaanbevelingen en veiligheidsadviezen geformuleerd voor 10 CVD’s, 5 CVD risicofactoren en 3 chronische niet-CV aandoeningen, maar ook rekening houdende met fysieke fitheid, CV medicijnen en afwijkingen tijdens inspanningsonderzoek. Een algoritme en bijhorend interactief instrument werden door computerwetenschappers van Universiteit Hasselt gerealiseerd: de EXercise Prescription in Everyday practice & Rehabilitative Training (EXPERT) tool. Dit trainings- en beslissingsondersteuningssysteem kan moeilijkheden bij het voorschrijven van revalidatie in patiënten met verschillende combinaties van CVD’s en risicofactoren helpen te overwinnen en leidt tot betere standaardisatie van CV revalidatie.
Door een vordering af te wijzen op grond van de ambtshalve aangevoerde reden dat de eiser geen akte voorlegt waaruit de beweerde verbintenis van de verweerder tot betaling van een bedrag van 56.017,28 voor tuin- en terrasaanleg zou kunnen blijken en om reden dat het bewijs door getuigen en feitelijke vermoedens niet is toegelaten, aangezien de te bewijzen rechtshandeling een overeenkomst betreft waarvan de waarde 375 euro te boven gaat, zonder dit middel aan de tegenspraak van de partijen te onderwerpen, schendt de rechter het algemeen rechtsbeginsel van het recht van verdediging.
Dit boek onthult het uitzonderlijke werk van John G. Zimmerman (1927-2002), een waar icoon van de Amerikaanse fotografie. Zijn omvangrijke oeuvre geeft een uniek beeld van het Amerikaanse leven in de tweede helft van de twintigste eeuw. Deze publicatie presenteert een selectie van zwart-witfoto’s, genomen tussen 1950 en 1978, die rauw en ongekuist het visuele vernuft van Zimmerman aantonen.
In deze bijdrage wordt het juridische huurregime van de pop-upshop besproken. De vraag is of de handelshuurwet flexibel genoeg is en voldoende rechtszekerheid biedt voor deze nieuwe trend in het retaillandschap. In de praktijk wordt met wisselend succes een beroep gedaan op andere juridische figuren zoals de bezetting ter bede, de terbeschikkingstellingsovereenkomst of de gelegenheidshuur. De voor- en nadelen van deze figuren evenals nieuwe decretale initiatieven hieromtrent komen aan bod.
Op 1 september 2014 trad het nieuwe Landinrichtingsdecreet (grotendeels) in werking, met als doelstelling de vereenvoudiging en stroomlijning van de “maatregelen die gericht zijn op het behoud, het herstel en de ontwikkeling van functies en kwaliteiten van de ruimte” in Vlaanderen. Om deze zeer brede doelstellingen omtrent landinrichting te bereiken, voorziet het decreet in een uitgebreide instrumentenkoffer. In deze bijdrage wordt onderzocht wat landinrichting is, wat de doelstellingen van landinrichting (en van het Landinrichtingsdecreet) zijn, welke de nieuwe
landinrichtingsinstrumenten zijn, wat het ruimtelijk toepassingsgebied is van het Landinrichtingsdecreet en of het nieuwe decreet in de praktijk al wordt toegepast.
Tegelijk wordt deze vrij uitgebreide regelgeving kritisch onderzocht en wordt de
vraag gesteld of ze wel voldoende samenhangend is en voldoende terminologische
coherentie vertoont enerzijds en of de in het decreet voorziene instrumenten wel
werkbaar zijn anderzijds. Uit onze analyse blijkt dat het toepassingsgebied van het
Landinrichtingsdecreet zeer ruim is en dat niet alle instrumenten in het decreet even
consistent zijn uitgewerkt. Vermits het gebruik van het decreet voorlopig beperkt
blijft, zal enkel de toekomst kunnen uitwijzen welke invloed dit heeft op de concrete
toepassing en werkbaarheid van de instrumenten voorzien in het Landinrichtingsdecreet.
Het institutioneel akkoord voor de zesde staatshervorming van België bevatte de overdracht van bevoegdheden inzake de rijopleiding, de rijscholen en de examencentra van het federale naar het Vlaamse niveau. Met het oog op een hervorming van de bestaande
rijopleiding (categorie B) voerde het Steunpunt Verkeersveiligheid een beleidsadviserend onderzoek uit naar de effectiviteit van het huidige model in Vlaanderen en van reeds bestaande modellen in het buitenland.
Krachtens art. 42, 7° Ger.W. worden de betekeningen aan in vereffening zijnde vennootschappen gedaan op hun maatschappelijke zetel of op de woonplaats van één van de vereffenaars of, indien er geen vereffenaar is, aan de procureur des Konings in wiens rechtsgebied de laatste maatschappelijke zetel was gevestigd. De aanstelling van een voorlopig bewindvoerder met een algemene opdracht heeft tot gevolg dat de gewone bestuursorganen tijdens de duur van dit mandaat hun vertegenwoordigingsbevoegdheid verliezen. Wanneer in een vennootschap in vereffening een voorlopig bewindvoerder met algemene opdracht is aangesteld, kunnen betekeningen aan deze vennootschap, tijdens de duur van het mandaat van de voorlopige bewindvoerder, bij gebrek aan vertegenwoordigingsbevoegdheid van één van de vereffenaars, niet meer rechtsgeldig aan de persoon of op de woonplaats van deze laatste worden gedaan.
Op 1 maart 2015 is het decreet betreffende complexe projecten van 25 april 2014 in werking getreden. Het decreet legt een procedure vast voor complexe projecten, namelijk “projecten van groot maatschappelijk en ruimtelijk-strategisch belang die vragen om een geïntegreerd vergunningen- en ruimtelijk planproces”. Het decreet maakt het mogelijk om via één geïntegreerd proces de noodzakelijke bestemmingswijziging door te voeren en tegelijk de benodigde vergunningen te verlenen. De procedure bestaat uit vier fasen (verkenningsfase, onderzoeksfase, uitwerkingsfase en uitvoeringsfase) en drie beslissingsmomenten (startbeslissing, voorkeursbesluit en projectbesluit). Het decreet beoogt hiermee de integratie, vereenvoudiging en versnelling van de vergunningsprocessen. Deze bijdrage bespreekt de besluitvormingsprocedure en de invloed van voorkeursbesluiten en projectbesluiten op de omgeving en gaat na in welke mate het decreet daarmee haar doelstellingen bereikt.
1.- In huidige bijdrage wordt een uitspraak van een Nederlandse voorzieningenrechter becommentarieerd. Het betreft het vonnis in kort geding van 9 juni 2016 van de rechtbank Rotterdam van 9 juni 2016 (zaaknummer / rolnummer: C/10/498882 / KG ZA 16-382). Deze uitspraak wordt hierna verkort aangehaald als het “vonnis van 9 juni 2016”. De zaak handelt over de verlenging van een concessieovereenkomst inzake reclame op abri’s (wachthuisjes), bussen, trams, en metrostations. Een benadeelde geïnteresseerde onderneming klaagde het feit aan dat deze verlenging van de concessieovereenkomst had moeten worden aanbesteed zodat zij een eerlijke kans had gehad om de overeenkomst in de wacht te slepen. De voorzieningenrechter wees daarbij de eis van de klager af, maar blijkt daarbij het primaire EU-recht en de rechtspraak van het Hof van Justitie kennelijk verkeerd toe te passen. In het bijzonder het begrip intracommunautair of “grensoverschrijdend belang” wordt, niettegenstaande de uitgebreide rechtspraak hieromtrent van het Hof van Justitie, volledig verkeerd uitgelegd en toegepast.
2.-In deze bijdrage worden eerste de feiten van het behandelde vonnis toegelicht, alsook de uiteindelijke uitspraak van de voorzieningenrechter. Aansluitend volgt een kritische analyse van deze uitspraak in het licht van het EU-recht en de rechtspraak van het Hof van Justitie, in het bijzonder deze omtrent het begrip “grensoverschrijdend belang”.
Merktekens verzamelt teksten van en over de Duitse auteur Silke Scheuermann. Deze derde bundel uit de SCHRIFTUREN-reeks, die het werk van buitenlandse schrijvers voor een Nederlandstalig publiek wil ontsluiten, valt alweer niet enkel op door snedige teksten, maar ook door een eigenzinnig grafisch ontwerp, ditmaal door Oliver Ibsen. Schrijven is voor Scheuermann krassen, kerven, markeren en tatoeëren - en dat principe wordt ook in Merktekens radicaal doorgedrukt. Silke Scheuermann werd in 1973 geboren in Karlsruhe. Ze studeerde literatuur- en theaterwetenschappen in Frankfurt am Main en schrijft gedichten, romans, verhalen en essays. Vlijmscherp dissecteren haar teksten menselijke emoties en fantasmen. Daarbij komt een bevreemdend beeldend universum tot stand. Voor haar werk kreeg ze talloze prestigieuze prijzen en beurzen, waaronder de Hermann-Hesse-Literatur-Förderpreis, de Hölty-Preis für Lyrik en de Bertolt-Brecht-Preis. 'Een ingetoomde passie voor het reële, voor de levendige, zintuiglijke ervaring, jaagt haar verzen aan. Ze zijn als een met sneeuw bedekte vulkaan.' (Beatrix Langner) 'Silke Scheuermanns gedichten voeren de lezer terug naar het kantelpunt waarop hij zich opnieuw de mogelijkheden van het menszijn moet herinneren.'
Door de vluchtelingencrisis staat het onderwijs voor een nieuwe uitdaging. Leraren moeten voortaan inzetten op inhouden en taalverwerving in hun dagelijkse lespraktijk. In heel wat studies over het aanleren van de schooltaal Nederlands aan anderstalige nieuwkomers ligt de focus op taalsteun in de vorm van woordenschatonderwijs of het gebruik van thuistalen ter ondersteuning van het leerproces. Het onderzoeksproject ‘taalCULTuur’ gaat na hoe muzische werkvormen en probleemgestuurd leren het aanbrengen en verankeren van leerinhouden in de schooltaal Nederlands versterkt. Samen met studenten van PXL-Education, PXL-Music en PXL-MAD School of Arts hebben we workshops ontworpen waarbij we kinderen in de lagere school een rijke leercontext aanbieden die inzet op een snelle en efficiënte verwerving van de schooltaal Nederlands dankzij rijke, artistieke illustraties en aantrekkelijke, hedendaagse muziek. Dit proces werd gevoed met de resultaten van de literatuurstudie voor taal, beeld, muziek en onderzoekend leren, waarbij we de onderlinge raakvlakken in de vorm van sleutelbegrippen in het kader taalCULTuur hebben gegoten. De workshops hebben een positief effect op de taalvaardigheid en het welbevinden van de kinderen en versterken de groei naar een open en tolerante houding van zowel leraar als leerling.
Besparingen en budgettaire beperkingen dwingen overheden de laatste jaren in een bijna onophoudelijk modus van reorganisatie. Activiteiten worden verzelfstandigd, toegewezen aan samenwerkingsverbanden, uitbesteed aan marktpartijen of soms zelfs gewoonweg afgestoten. Zo zijn de gevallen waarbij OCMW’s bepaalde zorgdiensten en poetsdiensten afstoten intussen gemeengoed. In deze bijdrage willen wij vanuit een literatuuronderzoek en een analyse van recente overheidsopdrachten- en concessiewetgeving enkele elementen aanreiken die ons belangrijk lijken bij het beslissings- en implementatietraject. We gaan hierna allereerst in op een aantal kernbegrippen zoals afstoten, uitbesteden, etc. die steevast terugkomen. Omdat de begrippen in de literatuur en de praktijk niet steeds dezelfde invulling krijgen besteden we in een eerste titel aandacht aan de afbakening van deze begrippen voor deze bijdrage. Vervolgens overlopen we op basis van een literatuuronderzoek factoren die relevant zijn in een beslissings/implementatietraject tot inbesteden, uitbesteden, afstoten of samenwerken met derden. De juridische context is daarbij een niet onbelangrijk gegeven. Zo rijst zeer frequent de vraag of een overheid in een implementatietraject zomaar kan inbesteden uitbesteden of afstoten in het raam van de wetgeving overheidsopdrachten. Wanneer is die wetgeving nu wel en nu niet van toepassing? Die kwestie komt recentelijk veel meer dan voorheen naar boven omdat er een volledig nieuwe overheidsopdrachten- en concessiewetgeving in de stijgers staat die ter zake belangrijke (nieuwe) regels bevat. We onderzoeken daarom apart welke impact deze nieuwe regels (zouden) kunnen hebben. De bijdrage rondt af met enkele slotbeschouwingen.
Op donderdag 6 oktober 2016 sprak het Grondwettelijk Hof zich in een lang verwacht en lijvig arrest uit over de grondwettigheid van het Omgevingsvergunningsdecreet. 22 artikelen of onderdelen van artikelen van het decreet werden aangevochten. Het Hof vernietigde uiteindelijk enkel artikel 226 omtrent de passende beoordeling van mogelijke significante gevolgen voor speciale beschermingszones. Andere bepalingen, zoals deze omtrent het
hoorrecht, de stilzwijgende weigering van een administratief beroep, het permanent karakter van de omgevingsvergunning, de niet-verplichting tot het uitvoeren van een project-MER, en
stilzwijgend gunstig geachte adviezen bleven overeind. De Vlaamse Regering slaakt ongetwijfeld een zucht van opluchting.
Het Grondwettelijk Hof oordeelt dat artikel 39bis van de ordonnantie van het Brusselse Hoofdstedelijke Gewest van 25 maart 1999 betreffende de opsporing, de vaststelling, de vervolging en de bestraffing van misdrijven inzake leefmilieu (thans artikel 49 van het Wetboek van inspectie, preventie, vaststelling en bestraffing van milieumisdrijven, en milieuaansprakelijkheid) geen schending inhoudt van de artikelen 10 en 11 van de Grondwet in zoverre het, met betrekking tot de termijn voor het instellen van een administratief beroep bij het Milieucollege tegen een veroordeling tot de betaling van een administratieve geldboete, niet erin voorziet dat de vervaldag wordt verplaatst tot de eerstvolgende werkdag indien die vervaldag een zaterdag, een zondag of een wettelijke feestdag is. Mede rekening houdend met het algemeen rechtsbeginsel dat de strengheid van de wet in geval van overmacht kan worden gemilderd, beginsel waarvan de in het geding zijnde bepaling niet is afgeweken, is het Hof van oordeel dat de rechtsonderhorige die bij het Milieucollege een beroep wil instellen tegen een administratieve sanctie over een voldoende ruime termijn beschikt om zulks te doen. Er wordt geen overdreven last gelegd op de partij die een dergelijk beroep wil instellen door van haar te verwachten dat zij binnen een tijdsbestek van twee maanden ermee rekening houdt dat haar beroep één of twee dagen – of uitzonderlijk maximaal drie dagen – vroeger moet worden ingesteld indien de beroepstermijn verstrijkt op een zaterdag, een zondag of een wettelijke feestdag.
Op zaterdag 9 april gaf Bart De Wever, burgemeester van Antwerpen en voorzitter van N-VA, een interview aan Het Nieuwsblad waaruit bleek dat de verlichting helemaal niet op haar einde loopt. Ze blijkt juist ons eerste wapen in een heilige oorlog met alle kwade krachten die onze goede samenleving vandaag bedreigen. Alleen, over welke verlichting heeft De Wever het precies? Een kritische herlezing.
De afgelopen maanden is er in aanloop naar de inwerkingtreding van de gewijzigde Aanbestedingswet al heel wat aandacht besteed aan de diverse nieuwigheden die deze wet voor overheidsopdrachten zal teweeg brengen.  Daarbij werd ook aandacht besteed welke beleidskeuzes de Nederlandse staat heeft genomen ten aanzien van de implementatie van de Richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van Richtlijn 2004/18/EG en de Richtlijn 2014/25/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en postdiensten en houdende intrekking van Richtlijn 2004/17/EG.
Minder aandacht werd tot nog toe besteed aan bespreking van de implementatie van Richtlijn 2014/23/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van concessieovereenkomsten. Met deze bijdrage doen wij een bescheiden bijdrage om die richtlijn ook enige aandacht te geven. Na een algemene introductie over de richtlijn, springen we over naar de implementatie van deze richtlijn in het Nederlandse recht, daarna zal deze bijdrage voornamelijk focussen op het begrip concessie(opdracht). De bijdrage eindigt met enkele slotbeschouwingen.
Kermissen met reuzen, renners, orgels, draaimolens, stoeten en zo veel meer: wat moeten we ermee? Ze zijn bedoeld om mensen op straat (samen) te brengen, wars van elke sociale, etnische of culturele achtergrond. Alleen kijken wij met ons hoger diploma er zo graag op neer. Waarom? Het enige antwoord is een oprechte duik, twee weken lang in het zomerse kermisgewoel van Geraardsbergen. Een reportage als dagboek.
Nu de belastingadministraties van bijna alle landen steeds meer gegevens uitwisselen, lijkt de privacy erbij in te schieten. Het Mensenrechtenhof heeft al laten verstaan dat het recht op privacy in zo’n geval moet wijken voor hogere belangen. Maar een recent arrest van het Hof van Justitie biedt toch hoop. Het stelt vragen bij gegevensuitwisseling met de VS omdat die het niet altijd even nauw nemen met de privacy, o.m. gelet op de onthullingen van Snowden over de praktijken van de NSA. Als het land dat de inlichtingen ontvangt, onvoldoende waarborgen biedt, kan het andere land weigeren de inlichtingen door te geven. Komt de gegevensuitwisseling met de VS daardoor op de helling te staan?
Het Grondwettelijk Hof verduidelijkt de bevoegdheidsverdeling inzake het gebruik van het openbaar domein, in de eerste plaats wat betreft de toekenning van domeinconcessies voor de bouw en de exploitatie van installaties voor hydro-elektrische energieopslag in de zeegebieden onder de Belgische rechtsbevoegdheid, respectievelijk voor de bouw en de exploitatie van installaties noodzakelijk voor de transmissie van elektriciteit in de voormelde zeegebieden (het zogenaamde “stopcontact op zee”). De federale wetgever is weliswaar op grond van artikel 6, § 1, VII, tweede lid, c) van de bijzondere wet van 8 augustus 1980 tot hervorming der instellingen bevoegd inzake “de grote infrastructuren voor de stockering, het vervoer en de produktie van energie”, maar in de procedure die aan de toekenning van de domeinconcessies voorafgaat, moeten de gewesten worden geraadpleegd zodat zij hun beleid in de aangelegenheden waarvoor zij bevoegd zijn, daarop kunnen afstemmen en doeltreffend kunnen uitoefenen.
Op grond van artikel 6, § 1, X, eerste lid van de voormelde bijzondere wet zijn de gewesten onder meer bevoegd voor de havens en hun aanhorigheden (3°), de zeewering (4°) en de loodsdiensten en de bebakeningsdiensten van en naar de havens, alsmede de reddings- en sleepdiensten op zee (9°). Krachtens het tweede lid van diezelfde bepaling houden die bevoegdheden het recht in om in de territoriale wateren en op het continentaal plat de werken en activiteiten uit te voeren, met inbegrip van het baggeren, die noodzakelijk zijn voor de uitoefening van die bevoegdheden.
In België is vanaf de tweede helft van de vorige eeuw de rol van de private bewakingssector in de preventie van criminaliteit en de bescherming van particulier eigendom sterk toegenomen. Een sector die eind 1960 uit slechts 3 ‘toegelaten’ bewakingsorganisaties bestond, groeide op een halve eeuw uit tot een industrie die om en bij 200 vergunde ondernemingen en 18.000 bewakingsagenten telt. Ondanks haar maatschappelijke betekenis en impact blijft het criminologisch onderzoek naar de geschiedenis van het fenomeen echter vrij schaars. Vandaar dat deze bijdrage meer licht werpt op de ontwikkeling van de private veiligheidssector in de decennia voorafgaand aan de invoering van de zogenaamde ‘Wet Tobback’ in 1990. Een eerste luik gaat dieper in op de algemene structuur en activiteiten van een sector in volle expansie, een tweede luik behandelt het vraagstuk van het overheidstoezicht op de bewakingsondernemingen.
Een legende is zowel een legendarisch persoon als een bijschrift. Dit dubbelboek bevat zeven interviews met ondertussen legendarische schrijvers uit de jaren zestig (onder wie Pjeroo Roobjee en Lucienne Stassaert) en zes essays over kunstencentra die in de grote steden en de provinciesteden van de jaren vijftig & zestig bloeiden: van het Modernistisch Centrum in Antwerpen tot de Raaklijn in Brugge. De essays duiden de interviews op even originele als verrassende wijze.
De gevangenis is een unieke werkplek, zowel wat betreft de context als het doel van het instituut;
            het controleren en bewaken van een populatie die er niet vrijwillig zit, en die zich (mogelijks) verzet tegen deze
            controle. Werken in een gevangenis is bijgevolg vaak moeilijk, emotioneel geladen, mogelijk gevaarlijk en bovendien
            ondergewaardeerd door de samenleving. Net daarom vormen de penitentiair bewakingsassistenten (pba's), die dagelijks in
            direct contact staan met gedetineerden, een belangrijk onderzoekssubject. In dit hoofdstuk staan zij centraal. We
            geven een overzicht van de state of the art, gaan in op de centrale rol die zij hebben binnen de gevangenis, en de
            negatieve stereotypering die er heerst rond gevangenispersoneel. We staan stil bij het takenpakket van pba's, de
            manier waarop en beroepscultuur waarbinnen deze taken worden vormgegeven, en reiken tot slot verklaringen aan voor
            (minimale) afwijkingen van deze beroepscultuur.
Wie en wat was Edmund Burke? Burke is een referentie in vele discussies over het conservatisme. Hij
            is vooral bekend door zijn Reflections on the Revolution in France (1790) waarin hij op scherpe wijze kritiek
            uitoefent op een modern, nieuw en radicaal idee van revolutie en op de details van de Franse Revolutie.  Burke bekoort
            al decennialang. Hij had een hekel aan bepaalde filosofen en wilde de Britten behoeden voor teveel experimenten in de
            politiek. En dus zette hij alle zeilen bij om iedereen die het wilde weten ervan te overtuigen dat de Engelsen ‘geen
            discipelen van Voltaire zijn en geen bekeerlingen van Rousseau.’ Wat zit er achter het behoudsgezinde van Burke? Is
            Burke een verlanger in een wereld die teleurstelt? Is de geschiedenis ooit voltooid? Als het niet ontdekte
            onbekoorlijk is en het zichtbare aan het oog moet worden onttrokken, moeten er dan nog nieuwe bladzijden geschreven
            worden? Vanwaar precies de fascinatie van het conservatisme met Burke? Burke is uitstekend bruikbaar in moderne
            debatten over democratie, globalisering, cultuurpessimisme, vooruitgangsfundamentalisme, de status van het
            mensenrechtenrecht, de achteruitgang van het fatsoen en de terugkeer van het populisme, ook in Europa. Ook Burkes
            esthetica komt in deze uitgave aan bod.   In Burke bezien twaalf auteurs hoe het zit met de stempel die Burke heeft
            gedrukt op het denken over politiek, mens en maatschappij. Zij gaan daarbij voorbij aan alle bestaande kwalificaties.
            Is Burke, in weerwil van zichzelf, een politiek filosoof te noemen? Zijn Burkes tegentijdse beschouwingen actueler dan
            ooit? Welke pennen bracht hij in beroering? Met bijdragen van Coen Brummer, Maarten Colette, Paul De Hert, Bart De
            Wever, Jasper Doomen, Michael Funk Deckard, Michel Huysseune, Andreas Kinneging, Bart Jan Spruyt, Matthias Storme,
            Koen Vermeir en Jozef Waanders.
Dit hoofdstuk biedt een overzicht van de sociaal-economische veranderingen die Brugge doormaakte in
            de zestiende eeuw, de impact ervan op migratieprocessen, proletarisatie en sociale segregatie. Deze transformaties
            hebben, samen met de politieke en culturele veranderingen, vraag en aanbod op de Brugse kunstmarkt beïnvloed en ervoor
            gezorgd dat Brugge een eigen niche op de kunstmarkt creëerde.