clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Het besturen van non-profitorganisaties is geen eenvoudige taak. Bestuursleden moeten niet alleen rekening houden met de doelstellingen van hun managers en werknemers, maar ook met de wensen en verplichtingen van andere stakeholders zoals vrijwilligers, cliënten, donateurs en overheden. Dit artikel bespreekt de resultaten van een theoretisch en empirisch onderzoek naar het bestuur van non-profitorganisaties. Een algemeen bestuursmodel voor non-profitorganisaties is ontwikkeld door drie verschillende theoretische perspectieven met elkaar te combineren (agency, stewardship, en stakeholder theorie).De resultaten van het empirisch onderzoek naar de doelstellingen van managers en werknemers in Vlaamse non-profitorganisaties tonen aan dat er belang wordt gehecht aan zowel persoonlijke, organisationele, en cliënt-gerelateerde doelstellingen. Op basis van deze resultaten worden er enkele praktische aanbevelingen voor het besturen van non-profitorganisaties gegeven
De ouderenpopulatie groeit en wordt ook diverser. De Westerse maatschappij kan ouderen niet zomaar aan de kant blijven schuiven. Ze heeft er belang bij dat iedereen zo lang mogelijk zijn of haar competenties inzet. Iedereen kan, binnen de eigen mogelijkheden, nog actief deel uitmaken van de maatschappij, ook ouderen. Maar dat vraagt om bij te blijven en te anticiperen op persoonlijke en maatschappelijke ontwikkelingen. Blijven leren dus, in de brede zin van het woord. Dit boek stelt dat leren centraal en beklemtoont actief ouder worden en intergenerationele solidariteit. Het heeft oog voor de grote verscheidenheid binnen de ouderenpopulatie, voor heel verschillende groepen, cohorten en generaties. Deze populatie omvat zowel heel kwetsbare groepen als zeer, zelfs nog voor de buitenwereld verbazend, actieve mensen. Het begrip 'leren' hoort zeker niet alleen bij jongeren of bij volwassenen in het volle arbeidsproces.

Levenslang leren kan ondersteund worden zowel door spontaan leren als door gerichte educatie. Hierbinnen staan doelen als 'empowerment stimuleren' en 'participatie bevorderen' centraal. Maar hoe zet je dit alles om in praktijk?
Levenslang werken aan preventie en aan het behoud van fysieke en mentale gezondheid, zijn basisvoorwaarden om actief ouder te worden. Met de stijgende levensverwachting, zien we vandaag een toenemend aantal leeftijdsgerelateerde ziekten. De levensverwachting zal ook in de komende jaren blijven toenemen.
Goede preventie en een gezonde levensstijl kunnen leeftijdsgerelateerde ziekten helpen voorkomen en een lang en relatief gezond leven bevorderen. Preventie is nodig van de wieg tot het graf. Preventie en gezonde levensstijl zijn tegelijk een individuele en een maatschappelijke verantwoordelijkheid.
Bij medische interventies is het evenwicht tussen het aanvaarden van de beperkingen van het ouder worden en het streven naar verbetering of genezing cruciaal.
Bij verlies van zelfstandigheid hoort zorg op maat.
De wet verwerking persoonsgegevens van 8 december 1992 (WVP) biedt de burger een beschermingsmechanisme tegen de onwettige verwerking van diens persoonsgegevens. De rechter kan namelijk bevelen dat onwettig verwerkte persoonsgegevens uit het bestand moeten verwijderd worden. Als gevolg kunnen deze gegevens niet gebruikt worden in een andere gerechtelijke procedure. Op die manier kan de WVP een hinderpaal vormen voor de Antigoonleer.
In een arrest van 6 april 2005 zei Cassatie dat de beoordeling van de regelmatigheid van buitenlandse tapmaatregelen kan gebeuren aan de hand van de toetsing van de rechtspleging in het buitenland door een onafhankelijke en onpartijdige instantie. In het arrest van 3 april 2012 bevestigt Cassatie dit vertrouwen in de buitenlandse autoriteiten door te stellen dat die beoordeling kan gebeuren aan de hand van "een beslissing van een bevoegde buitenlandse rechterlijke overheid die de regelmatigheid van de afluistermaatregel en de uitvoering ervan vaststelt". Het arrest heeft als meerwaarde dat Cassatie toevoegt dat die beoordeling ook kan gebeuren aan de hand van "de beslissing van de bevoegde buitenlandse overheid om tot de afluistermaatregel over te gaan en de uitvoeringsstukken van die beslissing". In het arrest van 3 april 2012 legt het Hof van Cassatie het spanningsveld bloot tussen het belang van de opsporingsautoriteiten en het recht van verdediging. Het arrest doet meer bepaald vragen rijzen over de mate waarin het recht van verdediging de Belgische opsporingsautoriteiten kan dwingen tot het opvragen van buitenlandse stukken om de regelmatigheid te kunnen beoordelen van het uit die stukken voortvloeiend bewijs. Het is een moeilijke evenwichtsoefening om het belang van de opsporingsautoriteiten af te wegen met het recht van verdediging. Het uitgangspunt daarbij zou een inhoudelijke benadering van de regelmatigheidsbeoordeling van (buitenlands) bewijs moeten zijn, i.e. een beoordeling op grond van stukken die aantonen of de procedurele regels werden nageleefd bij de bewijsverkrijging.
Cloud computing heeft gevolgen voor de bescherming van de persoonsgegevens. In deze bijdrage bekijken we de toepassing van de Belgische Privacywet op cloud computing, meer bepaald met betrekking tot de betekenis van de verwerking van persoonsgegevens, het territoriaal toepassingsgebied van de Privacywet, onderaanneming, de bepaling van de verantwoordelijke voor de verwerking, het nemen van technische en organisatorische beveiligingsmaatregelen en de beoordeling van transfers naar derde landen. We wijzen eveneens op de toenemende interesse van opsporingsautoriteiten in de cloud, en denken vervolgens in de richting van een Belgische cloud. Tot slot geven we enkele praktische richtlijnen mee voor de cloudgebruiker.
Professor Goméz publiceerde in 2013 zijn onderzoek naar de rechtszaak Awas Tingni v. Nicaragua,
waarbij de methodologie localizing human rights werd toegepast. Op 14 maart 2013 besprak hij zijn onderzoek op het internationale seminarie "Localising human rights: towards empirical research" aan de Universiteit Antwerpen, waar Tijdschrift voor Mensenrechten met hem sprak.
Schaalgrootte is lang onder de huid van het economisch recht gebleven.
Hoewel in de negentiende eeuw voor bepaalde regels niet werd geëxpliciteerd dat
ze voor kleinere of grotere bedrijven golden, duwde hun inhoud ondernemingen
wel in de ene of de andere richting. Er zijn aanwijzingen dat dit voor het Belgische
en Franse vennootschapsrecht echter voornameliik pas in de tweede helft van de
jaren 1800 gebeurde, toen wetgeving de categorisering van vennootschapstypes
ruimer ging omschrijven, en aan die wetten een dwingend karakter van keuze
voor die types werd verbonden. De Industriële Revolutie heeft in beide landen
dus plaatsgegrepen zonder een duidelijk kader op dit vlak: de Code de commerce
had het bovendien nog eerder over beroepsactiviteiten dan over economische
productie-eenheden. Het is niet uitgesloten dat met de vermelde veranderingen
vanaf circa 1850 een algemeen strengere benadering in de afhandeling van faillissementen,
zowel in België als in Frankrijk, verband hield. Grosso modo tot de
jaren 1930 bleef schaalgrootte in het handels- en economisch recht indirect of
impliciet. Pas vanaf die tijd werd in Frankrijk en België concreet nagedacht over
wetgeving die differentieerde op grond van de grootte van ondernemingen: dat
was voornamelijk het geval ten aanzien van collectief sociaal overleg en in welzijnswetgeving.
De financiering van kleine en middelgrote ondernemingen die in
beide landen na de Tweede Wereldoorlog startte, bouwde op die oudere ideeën,
en ook op de Amerikaanse voorbeelden. Het is dus voornamelijk in de sociaal
gekleurde crisisjaren van het tweede kwart van de twintigste eeuw dat de KMO
haar historische grondslag heeft, al is er ook een zekere, oudere invloed vanuit de
"small business"-beweging in de Verenigde Staten.
Het doel bij het ontwikkelen van de MMPI-2-RF was om de gehele MMPI-2 itempool onder de loep te nemen om een volledige set schalen te ontwikkelen die een efficiënte en allesomvattende beoordeling geven van opvallende en klinisch relevante variabelen. Vele van deze aanvullende schalen werden ontwikkeld door methoden vergelijkbaar met die waarmee de RC Schalen opgesteld waren: factoranalyse van relevante onafhankelijke itemdomeinen; opbouwen van kernschalen; correleren van deze kernschalen met items uit de gehele MMPI-2 pool; optimaliseren van schaalbetrouwbaarheid, onderscheidenheid en betekenisvolheid; en in beschouwing nemen van externe correlaten. Dit leidde uiteindelijk tot 50 (nieuwe) schalen op basis van 338 items uit de MMPI-2. De RC-schalen en 3 Hogere Orde schalen gebaseerd op de RC schalen, vormen het hart van de MMPI-2-RF.
Nooit eerder deelden één miljard mensen, waaronder vijf miljoen Belgen, zo veel informatie met elkaar dan op sociale netwerksites. Populaire sites zoals Facebook hebben de spreekwoordelijke muren tussen vrienden, buren, kennissen en zelfs onbekenden verlaagd. De vele vrienden verspreiden gretig allerhande persoonlijke informatie zoals hobby's, burgerlijke staat, seksuele oriëntatie, politieke ideologie, en foto's van hun geweldige ervaringen. Facebook heeft daarbij een belangrijke invloed op de identiteitsontwikkeling van gebruikers. Delen lijkt belangrijker dan privacy: delen is leuk, delen is hip en iedereen kijkt mee.

Maar is al dat delen wel zo onschuldig als het lijkt? Dit boek werpt een licht op wat politie, overheid, Facebook, pestkoppen, pedofielen en bedrijven allemaal kunnen doen met de schat aan (persoonlijke) informatie die gebruikers al dan niet bewust online zetten. Na het lezen van dit boek log je waarschijnlijk niet voor altijd uit, maar heb je wel een beter inzicht in de mogelijke privacy-gerelateerde risico's en ben je meer waakzaam en weerbaar in online sociale netwerken.
De politie doet steeds meer een beroep op technologische hulpmiddelen en de steeds grotere evolutie hierin noopt tot een kritische mensenrechtelijke reflectie. Vermeulen stelt hierbij de vraag centraal of het al dan niet noodzakelijk is om meer regularisering te voorzien. Gelet op het feit dat technologische hulpmiddelen permanent ontwikkelen en evolueren is het vanuit een juridisch perspectief niet evident om deze vooruitgang bij te houden. Er is met andere woorden een belangrijk dilemma: volgt men deze technologische ontwikkelingen of wacht men tot er een aangepaste wetgeving voorhanden is? Vanzelfsprekend zijn er heel wat ethische consequenties verbonden aan dit dilemma. Vooreerst zoomt Vermeulen dieper in op de 'location tracking devices' waarbij hij de focus legt op de implicaties van dergelijke technologie op privacy. Daarnaast bespreekt hij de nood aan een wettelijk kader voor de 'Automatic Number Plate Recognition (ANPR)'-technologie. Ook hier omschrijft hij de implicaties voor het recht op privacy. Vermeulen eindigt zijn bijdrage met een kritische conclusie over zijn bevindingen.
Praktisch administratief recht volgt het concept van de Praktisch recht-reeks. 

Nieuw in deze uitgave:
nieuwe overheidsopdrachtenregeling, van kracht sinds 1 juli 2013;
bespreking van de belangrijkste wijzigingen aan het gemeente-, provincie- en OCMW-decreet;
aankondiging van de nieuwe GAS-wet, in werking op 1 januari 2014;
bespreking van de verschillende wijzigingen aan de Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening en het voorontwerp van het decreet over de Omgevingsvergunning;
bespreking van de hervorming van de rechtsbescherming tegen het bestuur en de wijzigingen aan het Vlaams Ombudsdecreet.
In de tekst wordt verwezen naar rechtsbronnen en zijn er talrijke concrete voorbeelden opgenomen die voor een meer praktische benadering van de theoretische beschouwingen zorgen. Dit maakt het boek ook bijzonder geschikt voor zelfstudie.
 
Achteraan het boek vindt u een uitgebreide oefeningenmodule bij ieder hoofdstuk, alsook één oefening die kennis van het hele boek vereist. Vergelijkbare, integrale oefeningen worden voor docenten op de ondersteunende website www.praktischrecht.be ter beschikking gesteld. Hier vindt u ook extra casussen en de oplossingen. Docenten kunnen een persoonlijke code om het docentenmateriaal te ontsluiten, aanvragen via helpdesk@deboeck.com. Vergeet hierbij niet uw stamboeknummer te vermelden. Studenten kunnen inloggen met de code die zij terugvinden binnenin de kaft van het boek.
Achtergrond: In de ouderenpsychiatrie is het gebruik van informantenrapportage belangrijk vanwege de
veel voorkomende cognitieve tekorten. De patiënt is daardoor soms niet in staat om vragen adequaat te
beantwoorden. Er bestaan echter weinig persoonlijkheidsvragenlijsten voor informanten. De Hetero-Anamnestische
Persoonlijkheidsvragenlijst (HAP) is daarom speciaal voor dat doel ontwikkeld. In deze studie zijn de psychometrische
eigenschappen van de HAP bij oudere volwassenen in Nederland en België onderzocht.
Methode: De interne consistentie, geslachtsverschillen, de test-hertestbetrouwbaarheid en de interbeoordelaarsbetrouwbaarheid,
de factorstructuur en de concurrente validiteit werden empirisch geëvalueerd. Informanten
beoordeelden op de HAP de premorbide persoonlijkheid van verpleeghuisbewoners (n=385) en oudere psychiatrische
patiënten (n=204).
Resultaten: De interne consistentie van de schalen is goed. In de populatie Psychiatrie werden op drie schalen matige
geslachtsverschillen gevonden. De test-hertestbetrouwbaarheid en de interbeoordelaarsbetrouwbaarheid zijn goed
tot uitstekend. Er bestaan significante overeenkomsten tussen een aantal HAP-schalen en dimensies van de Big Five.
De congruentie tussen de factorstructuren van beide steekproeven is erg hoog. De drie onderliggende factoren zijn
Externaliserend/antagonistisch, Internaliserend/neurotisch en Compulsief.
Conclusies: De HAP komt tegemoet aan de behoefte aan valide en betrouwbare instrumenten voor persoonlijkheidsonderzoek
bij ouderen met behulp van informanten. De tien inhoudsschalen meten kenmerken
van de premorbide persoonlijkheid. Twee controleschalen corrigeren de uitkomsten voor positieve en negatieve
beoordelingstendensen van de informant. Omdat de patiënt door afname van de vragenlijst niet belast wordt, is
de HAP uitermate geschikt voor persoonlijkheidsonderzoek en behandeldiagnostiek bij ouderen. Daarnaast kan de
vragenlijst benut worden voor wetenschappelijk onderzoek op het gebied van persoonlijkheid op oudere leeftijd.
Vervolgonderzoek naar de criteriumvaliditeit is aangewezen.
Gezien de ontwikkelingen op het terrein van 'data mining', 'machine learning', en neurale netwerken is het niet onwaarschijnlijk dat geautomatiseerde 'rechtsvinding' op middellange termijn een grote vlucht zal nemen. In deze bijdrage zal ik onderzoeken hoe heuristiek en legitimatie van het juridische oordeel zich verhouden tot juridische expertsystemen. In navolging van Moretti kunnen we het gebruik van dit soort expertsystemen kwalificeren als 'lezen op afstand'. Om te voorkomen dat juridische argumentatie zich gedachteloos gaat baseren op de aannamen die in de gebruikte computertechnieken schuilen, zullen juristen moeten leren om niet alleen juridische teksten maar ook de bevindingen van expertsystemen te interpreteren. De kwaliteit van juridische argumentatie zal in de toekomst mede afhangen van de mate waarin wordt doorzien dat juridische teksten op verschillende wijze 'op afstand gelezen' kunnen worden, afhankelijk van de gebruikte algoritmes.
Op 7 mei 2012 deed het Landgericht in Keulen uitspraak over de strafrechtelijke toelaatbaarheid van de jongensbesnijdenis om religieuze redenen. Het Hof was van oordeel dat een door een arts uitgevoerde religieuze besnijdenis strafrechtelijke gevolgen kan hebben zelfs als beide ouders toestemming hebben gegeven voor de operatie.
Een beroerte of cerebrovasculair accident (CVA) wordt omschreven als een snel verlies van hersenfunctie ten gevolge van een stoornis in de bloedvoorziening van de hersenen. Hierbij kan het gaan om een herseninfarct of een hersenbloeding. Een herseninfarct komt frequenter voor dan een hersenbloeding en ontstaat meestal door een verstopping van een bloedvat door een bloedstolsel. Wegens een gebrek aan zuurstof en voeding (ischemie) kan het hersenweefsel achter de blokkade niet meer normaal functioneren waardoor snel onomkeerbare hersenbeschadiging zal ontstaan. Bij een hersenbloeding doet zich een scheurtje in een bloedvat voor, ...
Metafictie neemt in het oeuvre van Harry Mulisch een centrale plaats in, zowel wat betreft frequentie als inzake poëticale betekenis. In dit artikel wordt de vorm en inhoud van metafictie in het proza van Mulisch onderzocht. Een analyse aan de hand van Linda Hutcheons typologie toont aan dat bij Mulisch de diëgetische en linguïstische metafictie vooral de scheppende kracht van literatuur foregrounden. Een benadering vanuit drie invalshoeken verheldert deze vaststelling. Wie vergelijkt met de postmoderne metafictie, ziet dat Mulisch de menselijke taal niet zozeer als problematisch voorstelt, maar eerder als een creatief medium. Een analyse vanuit het modernistische model van de self-begetting novel laat dan weer zien dat verhaalstructuren erg belangrijk zijn voor de literaire zelfschepping, die typisch is voor Mulisch' poëtica. Ten slotte blijkt dat aan de literaire taal een mystieke kracht wordt toegekend. Dat is de gnostische dimensie van Mulisch' metafictie. De gnostische doctrines hebben zowel een inhoudelijke als een vormelijke invloed gehad op de metafictie. Op veel vlakken komen de focuspunten van deze drie perspectieven samen in Mulisch' metafictie. Zijn werk demonstreert daardoor dat metafictie zich niet in één kader laat interpreteren.
Het boek ik (1951) wordt door H.R. Heite gezien als "de enige vorm van Vijftigersproza". Wat de dichters van Vijftig met de poëzie deden, haar bevrijden van alle poëtische en grammaticale conventies, wordt volgens hem ook door de prozaschrijver Bert Schierbeek gedaan. Alleen Lucebert, met wie hij samenwerkte, lijkt iets gelijkaardigs te doen, zonder echter de syntaxis in zijn proza te ontwrichten. In mijn bijdrage ga ik eerst aan de hand van Werner Wolf na waaruit de lyricisering van Schierbeeks proza bestaat en waarom dit proza geen poëzie genoemd kan worden maar wel "proëzie". Vervolgens onderzoek ik of Schierbeek inderdaad alleen stond met zijn lyricisering. Ik zie vooral het prozagedicht, dat door heel wat experimentele dichters werd gebruikt, als de plaats waar lyricisering valt te onderscheiden. Zowel het poëtisch proza van Schierbeek als het prozagedicht uit de jaren vijftig blijken schatplichtig te zijn aan het Franse surrealisme, dat na de Tweede Wereldoorlog voor een bevrijding in de literatuur zorgde.
De roman Bruxelles rigole (1883) van Henri Nizet handelt over de lotgevallen van een aantal figuren van een cosmopolitische, "exotische  kolonie", met ontwortelde buitenlanders die zich in het Brusselse nachtleven van de tijd overgeven aan allerlei uitspattingen en een vrij marginaal bestaan leiden. Spilfiguur is de jonge Griek Michel Milostaki die naar Brussel is gekomen om te studeren, maar een uitgangsleven leidt met zijn Corsicaanse vriendin, en uiteindelijk sterft na een lange doodsstrijd, als het ware uitgeput door een leven vol excessen.  In naturalistische stijl geeft de roman een treffend maar vrij grimmig beeld van verschillende oorden van plezier in Brussel, en ook verschillende schetsen van de stad zelf.   De metropool en haar diverse lustoorden worden in de roman geassocieerd met een fascinerende maar bedrieglijke wereld van gekunsteldheid, schijn, illusie, overdreven prikkeling van de zinnen en moreel verderf, kortom met een soort monster  dat voortdurend slachtoffers eist. 
Daar tegenover staat een nostalgie naar het eenvoudige, natuurlijke leven dat verschillende personnages in hun land van herkomst menen te hebben gekend. Het verlangen naar de puurheid van de natuur wordt opgevangen door een mythische "nature urbanisée", een paradijselijk oord waarvan de hoofdpersonnages de tekenen in de stad zelf terugvinden. Bij de auteur van Bruxelles rigole... genereert de demystificatie van de urbane genotscultuur uiteindelijk het beeld van een utopische stad in harmonie met de natuur.
	De roman illustreert niet alleen treffend de mentale onstabiliteit voortvloeiend uit de snel veranderende steden in de loop van de negentiende eeuw, een gebruikelijk onderwerp van de naturalistische roman, maar ontwikkelt ook het thema van een mythische stad binnenin de alledaagse stad die de negativiteit van deze laatste overstijgt. Ook dit is een veelvoorkomend thema van de moderne stadsliteratuur.
De Europese regelgever vernieuwde de solvabiliteitsnormen van (her)verzekeringsondernemingen in de Solvency II-richtlijn. Die richtlijn treedt (voorlopig) in 2014 in werking. Verzekerings- en herverzekeringsondernemingen naar Belgisch recht zijn intussen dan ook verplicht om hun geconsolideerde jaarrekening op te stellen in overeenstemming met de International Financial Reporting Standards (IFRS)van de International Accounting Standards Board (IASB) voor boekjaren beginnend op of na 1 januari 2012. Op internationaal niveau werkt het IASB aan een vernieuwde standaard over verzekeringscontracten, IFRS 4 fase II genaamd. In deze bijdrage wordt onderzocht in welke mate Solvency II en IFRS 4 fase II op elkaar zijn afgestemd en of de entiteiten die Solvency II al toepassen gemakkelijker IFRS 4 fase II zullen implementeren dan entiteiten die Solvency II nog niet toepassen. Ook de verwachte impact van een overgang naar rapportering in overeenstemming met IFRS op de geconsolideerde jaarrekening van verzekeraars naar Belgisch recht in 2012 wordt onderzocht. Het onderzoek leert ons dat verschillen in de grondslagen voor financiële verslaggeving tussen de internationale en de Belgische boekhoudnormen voornamelijk een impact hebben op de waardering van financiële activa en de classificatie van verzekeringscontracten. Dat is wel niet het enige dat bij een invoering van IFRS wordt beïnvloed.
De Huysmanshoeve in Eeklo, een site met walgracht, is toegankelijk via een opmerkelijke middeleeuwse poort. Ter voorbereiding van consolidatie- en restauratiewerken, is een onderzoek uitgevoerd naar de bouwgeschiedenis en materiaaltechnische aspecten van de poort. 

Het onderzoek vormt een combinatie van inventarisatie van de bouwsporen, dendrochronologisch onderzoek, identificatie van het baksteen metselwerk, stabiliteitsonderzoek en grondboringen. 

De oudste constructie bestond uit een bescheiden poortdoorgang met een toegang voor karren en één voor voetgangers. Dendrochronologisch onderzoek van een ingesloten stuk hout in één van de steunberen heeft de kapdatum op 1253 bepaald. Het gebruik van kloostermoppen (ca. 29 x 14 x 7,5 cm) met alternerende lagen Doornikse kalksteen plaatst de eerste fase tussen 1253 en 1270. Met behulp van grondboringen is de bodem tot aan de funderingsaanzet onderzocht en daaruit kan afgeleid worden dat de gracht ten vroegste gelijktijdig of eventueel later als de oudste fase van de poort is aangelegd.
In een tweede fase evolueert de poortdoorgang naar een poortgebouw door de constructie van een kelder, opkamer en eerste verdieping met  latrine. Deze fase is op basis van het baksteengebruik met enige voorzichtigheid te dateren tussen de tweede helft 13de en eind 14de eeuw.
De derde fase bestaat uit het vergroten van de eerste verdieping tot het volledige oppervlak van het poortgebouw. Vermoedelijk wordt in deze fase de haard ingebracht. De oudste latrine wordt gesupprimeerd en vervangen door een nieuwe. Deze fase is mogelijk te linken aan een archiefbron uit 1598.
Het poortgebouw is grotendeels bewaard gebleven in zijn 16de eeuwse vorm maar heeft nog enkele aanpassingswerken ondergaan waarbij o.a. een traptoren is aangebouwd.

In de literatuur bestaat veel verwarring over de totstandkoming, oorspronkelijke volumetrie en evolutie van dit poortgebouw. Tijdens dit bouwhistorisch onderzoek zijn alle bouwsporen en architecturale elementen van het poortgebouw uitvoerig geregistreerd en bevraagd. Bovendien is een dendrochronologisch onderzoek gebeurd en zijn enkele kernboringen ter hoogte van de funderingsmassieven uitgevoerd. Op basis van de nieuwe informatie is, samen met de reeds gekende bronnen, een relatieve fasering uitgezet. Deze inzichten zijn substantieel voor een geslaagde toekomstige restauratie van het poortgebouw.