clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
De bevoegdheid tot het uitvoeren van een identiteitscontrole is een vaak toegepaste politiepraktijk. Identiteitscontroles worden geacht bij te dragen aan het opsporen en bestrijden van criminaliteit (gerechtelijke controle) of het handhaven van de openbare orde (bestuurlijke controle). Echter, diverse studies in het buitenland toonden reeds aan dat deze controles als zeer ingrijpend worden ervaren door de burger en weinig effect hebben op de gepleegde criminaliteit. Zo zou slechts 5 à 15% van het totale aantal identiteitscontroles leiden tot een proces-verbaal. Veeleer beschadigen ze de bestaande relaties tussen politie en bepaalde bevolkingsgroepen, in het bijzonder etnische min- derheden. In het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten vormden de zogenaamde ‘stops and searches’ (of stops and frisks) geregeld de lont in het kruidvat voor het ontstaan van rellen en straatprotesten. In het VK leidde dit uiteindelijk tot invoering van de Police and Criminal Evidence Act (PACE) waardoor identiteitscontroles voortaan netjes moeten geregistreerd worden in een nationale gegevensbank, en de burgers recht hebben op een bewijs van registratie na te zijn gecontroleerd. Ook in België, duikt het debat nu en dan op in de media. Rapporten van Amnesty International en Human Rights Watch maakten meermaals melding van gewelddadig of discriminerend gedrag van de Belgische politie tijdens controles en terreurbestrijdingsoperaties. Ondanks de steeds toenemende aandacht voor het onderwerp, is er momenteel nog steeds te weinig informatie voor handen om de bovenstaande aannames te kunnen toetsen en binnen een juiste context te plaatsen. Dit artikel tracht de lezer een meer diepgaand inzicht te geven in de huidige discussie over de praktijk van identiteitscontroles. Meer specifiek, richten we ons op het vraagstuk van de registratie van identiteitscontroles. Het artikel steunt op een literatuuronderzoek waarbij er een korte sprong wordt gemaakt naar de empirie.
Onderzoek heeft overtuigend aangetoond dat de nationale sportorganisaties en overheden over de hele wereld toenemende sommen geld besteden aan topsport. De weg naar de top in een steeds complexer wordende mondiale medaille wedloop wordt namelijk steeds duurder. Maar stijgende investeringen leiden vaak niet tot het gewenste effect. Daarnaast heeft de topsport zich ontwikkeld tot een relatief autonome wereld, met andere waarden en principes, die atleten en sportorganisaties dwingen zich aan te passen aan de hoge eisen die het stelt. Commercialisering, professionalisering, groeiende ambities, gedreven door de queeste naar goud. Breedtesport en topsport ontwikkelen zich bijgevolg steeds meer met de neus in de andere richting. Beleidsmakers komen onder druk te staan om hun investeringen in een smalle top te verantwoorden ten opzichte van investeringen in een brede basis. Bij heel wat overheden die zich inlaten met sport is de maatschappelijke betekenis van topsport en de “return on investment” van het topsportbeleid dan ook tot een belangrijk thema uitgegroeid. Het is hieromtrent dat deze onderzoeksgroep een bijdrage tracht te leveren. Want het beleid wordt door het huidige globaal gebrek aan ‘evidence based’ onderzoek uitgebouwd op ‘vanzelfsprekende’ subjectieve indrukken van de impact die topsport teweegbrengt. Gek genoeg is er amper inzicht in hoe het komt dat overheden topsportsucces zo belangrijk vinden en waarom ze investeringen op deze ‘makkelijke’ manier legitimeren. Dit alles verklaart onze verhoogde aandacht omtrent dit onderwerp en heeft geleid tot een academische discussie over de ware erfenis van topsport.
De interbedrijfsgeneeskundige diensten werden ter uitvoering van een Europese richtlijn omgevormd tot multidisciplinaire externe diensten voor preventie en bescherming op het werk. Sinds enige tijd hangt de werkgeversbijdrage niet alleen meer af van het aantal werknemers, maar ook van de activiteit van de onderneming. Daardoor zal de focus ongetwijfeld verder verschuiven van het gezondheidstoezicht naar andere welzijnsdomeinen, zoals onder meer de psychosociale aspecten van het werk en de primaire preventie. De auteurs onderzoeken welke knelpunten bestaan op het vlak van het gezondheidstoezicht en van de nieuwe tariferingsregeling en of een nood aan uitbreiding van het takenpakket van de externe diensten voor preventie en bescherming op het werk bestaat.
Het aantal gemeenteraadsleden en schepenen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest is relatief hoog, en stijgt bij elke verkiezing. In de debatten over het functioneren van de politieke instellingen van het Gewest wordt regelmatig het idee geopperd om het aantal lokale mandatarissen te verminderen. Deze bijdrage onderzoekt welke de mogelijke implicaties van een dergelijke vermindering zouden zijn. Drie scenario’s worden bekeken: een vermindering met 10 %, met 20 % en met 30 %. Voor elk van die scenario’s wordt gesimuleerd welke de gevolgen zijn voor de ideologische diversiteit in de gemeenteraden, de werklast voor de raadsleden en schepenen, de coalitievorming, de genderevenwichten en de positie van de Nederlandstalige verkozenen. Voor kleine fracties, voor de Nederlandstaligen en voor de genderevenwichten zouden de effecten duidelijk negatief zijn.
Dit boek vormt het sluitstuk van het Steunpunt Beleidsrelevant Onderzoek Sport opgericht in 2012 en gefinancierd met middelen van de Vlaamse Gemeenschap (Wetenschapsbeleid en Sport). Het steunpunt bestond uit een consortium van toonaangevende onderzoekers uit drie Vlaamse universiteiten: de Vrije Universiteit Brussel (als coördinerende instelling), de Universiteit Gent en de Katholieke Universiteit Leuven. In totaal werden 10 langlopende onderzoeken rond 5 thema’s uitgevoerd. Deze thema’s waren: –
         Sportparticipatie; – Optimaliseren van de effectiviteit en efficiëntie van de organisatie en de promotie van de sportparticipatie in Vlaanderen; – Jeugdsport; – Sport en gezondheid;
         – Talent en topsport.
Dit boek behandelt de verschillende aspecten die belangrijk zijn bij het samenwerken over beroepsgrenzen heen, waarbij de deskundigheden van verschillende gezondheidswerkers gecombineerd worden voor een betere gezondheidszorg. Na een bespreking van de specifieke competenties en bevoegdheden van hulp- en zorgverleners beschrijft de auteur de interdisciplinaire competenties die nodig zijn en de instrumenten die ingezet kunnen worden om de bepaling, planning en opvolging van interventies meer gecoördineerd en in onderlinge afstemming te laten gebeuren. Ten slotte brengt hij methoden en instrumenten aan om de kwaliteit van interdisciplinair samenwerken te meten.
Hoe kunnen hulp- en zorgverleners niet alleen zorgen dat de kwaliteit van hun eigen praktijk wordt verzekerd en verbeterd, maar ook de kwaliteit van de zorg en de hulpverlening in de context waarin ze werken? En – in breder verband – in de maatschappij die zorg wil dragen voor het welzijn van zorgvrager én zorgverleners? In dit boek schuift de auteur integratieve duurzame kwaliteitszorg naar voren. Die moet ervoor zorgen dat kwaliteitszorg op een effectieve manier kan gebeuren zonder dat dit gepaard gaat met een merkelijke verhoging van administratieve last. Het boek behandelt basisbegrippen en basistechnieken van kwaliteitszorg op een manier die niet alleen helderheid moet verschaffen maar ook directe bruikbaarheid geeft in de praktijk. Het maakt gebruik van instrumenten die hun nut hebben bewezen.
Het dossier De Frontlinie: Bestaansonzekerheid en gentrificatie in de Creatieve Stad, samengesteld door Roel Griffioen, onderzoekt de relatie tussen nieuwe ontwikkelingen in het cultuurbeleid en de gentrificatiepolitiek die de Nederlandse steden steeds duurder en ontoegankelijker maakt. Wat is de functie van goedkoop gefabriceerde creativiteit in een politiek-economisch systeem dat bestaansonzekerheid creëert en oogst, een stedelijk beleid dat gentrificatie stimuleert, een cultuurbeleid dat ‘nuttige’ kunst aanmoedigt, en een woonbeleid dat wonen onzekerder maakt? 

Inhoud: Roel Griffioen, 'De precaire/creatieve stad'; Roel Griffioen en Abel Heijkamp, 'Woonnomadisme'; Roel Griffioen, 'Het vreemdelingenlegioen'; Roel Griffioen, 'Straatvrees'; Rufus de Vries, 'Stoelendans' [Beeldbijdrage]; Roel Griffioen, 'Netwerkhysterie: Interview met Pascal Gielen'; Isabell Lorey, 'Het regeren van precairen: een inleiding'; Łukasz Koterba, 'Brief uit Polen: Over de flexibele economie en de nationalistische jeugd'; Herbert Ploegman, 'Brief uit Griekenland: Een aanval op werkloosheid en precariteit in het centrum van Athene'; Adelita Husni-Bey, 'Groundwork: Thinking through the Convention on the Use of Space (just over) one year later'; Frank Keizer, 'Het was een tijd'.
Criminele netwerken in België en Nederland werken steeds vaker samen, ook op het vlak van illegale drugshandel en -productie. Door deze verwevenheid en omdat Nederland haar aanpak tegen bepaalde druggerelateerde fenomenen intensiveerde, ontstond de vrees voor een mogelijke verschuiving van illegale drugsmarkten van Nederland naar België. Toenemende wettelijke of gerechtelijke druk in het ene land kan immers leiden tot een toename van het probleem in het andere land: het zogenaamde waterbedeffect. Verschuift de professionele cannabisteelt van Nederland naar België? Kunnen we meer dumpingen van synthetisch drugafval in de Belgisch-Nederlandse grensregio verwachten? Verplaatst de cocaïnesmokkel van de Rotterdamse naar de Antwerpse haven? Hoe kunnen we het fenomeen van de Nederlandse drugskoeriers die drugs op Belgische adressen leveren verklaren? In dit boek wordt het antwoord gegeven op die vragen. De auteurs beschrijven de verwevenheid en laatste evoluties tussen Belgische en Nederlandse illegale drugsmarkten en in welke mate de professionele cannabisteelt, synthetische drugproductie, tussenhandel van cocaïne en detailhandel van cannabis, synthetische drugs en cocaïne verschuiven dan wel uitbreiden van Nederland naar België.
Thema’s als intieme relaties en seksualiteit van adolescenten krijgen relatief weinig aandacht in de wetenschappelijke literatuur. Dit staat in schril contrast met de aandacht die jongeren er zelf voor hebben. Intieme relaties en seksualiteit geeft de resultaten weer van enkele studies die een uitgebreider licht werpen op het liefdesleven van Nederlandse en Vlaamse adolescenten. De studies maken gebruik van verschillende onderzoeksmethodes zoals cross-sectioneel en longitudinaal kwantitatief onderzoek, kwalitatief onderzoek en experimenten, en zijn uitgevoerd bij verschillende groepen jongeren: ‘gewone’ jongeren maar ook jongeren die afkomstig zijn uit etnische en seksuele minderheden en jongeren uit klinische populaties. Geconcludeerd wordt dat seksualiteit niet een opzichzelfstaand fenomeen is, maar een onderdeel is van de algemene ontwikkeling van adolescenten. Daarmee is dit boek uitermate geschikt achtergrondmateriaal, niet alleen voor ontwikkelingspsychologen, pedagogen en kinderpsychiaters maar ook voor ouders en andere geïnteresseerden die zich verder willen verdiepen in het thema seksualiteit van adolescenten.
In 2013 vond voor het eerst een peiling plaats naar de beheersing naar de beheersing van de eindtermen project algemene vakken (PAV) op het eind van het tweede jaar van de derde graad (het zesde jaar) beroepssecundair onderwijs (bs). Het resultaat was teleurstellend: meer dan de helft van de leerlingen behaalde de eindtermen voor lees, luister- en rekenvaardigheid niet. De jongeren scoorden op het vlak van informatieverwerving en -verwerking wel iets beter. Een team van onderzoekers ging op zoek naar mogelijke verklaringen en formuleerde enkele adviezen voor een sterkere algemene vorming van jongeren in het bso.
Leeg te aanvaarden (1966), de tweede roman van Michael Tophoff, is
in meerdere opzichten een onconventionele roman: van een duidelijke
narratieve ontwikkeling is geen sprake, personages blijven
vlakke figuren en lange zinnen maken plaats voor opsommingen van
korte, vaak elliptische frasen. De Nederlandse literatuurkritiek verbindt
die sobere stijl met de nouveau roman. Tegelijkertijd is Tophoffs
roman lyrischer dan conventioneel proza. De meest opvallende
tendensen in Leeg te aanvaarden zijn immers lyrisch, terwijl proza
doorgaans hoofdzakelijk narratief is. In de terminologie die ik voorstel,
behoren die tendensen tot een lyrische modus die in ieder genre
kan voorkomen en verschillende vormen kan aannemen. Tophoff realiseert
die lyriciteit in lijsten die korte beschrijvingen van eenvoudige
percepties aaneenrijgen. Die lyrische lijsten geven Leeg te aanvaarden
een rigide vorm, die tegelijkertijd invulmogelijkheden openlaat.
Zowel lijsten als de lyrische modus zijn immers herkenbare structuren
die hun semantische uitbreidbaarheid onderstrepen. Om de lyrische
lijsten in de prozatekst van Tophoff te interpreteren, presenteer
ik werkbare definities van lyriciteit en de lijst, die ik met elkaar in
verband breng. De analyse van specifieke lyrische lijsten toont het
betekenispotentieel én de veelvormigheid van lyriciteit als modus en
de lijst als formele structuur. Zo heeft de tekst tegelijkertijd aandacht
voor subjecten als herkenbare eenheden en voor hun onkenbaarheid.
In Leeg te aanvaarden suggereren de lyrische lijsten dat er telkens
iets aan registraties (van en door personages) ontsnapt. Aangezien
eenheden nooit volledig te vatten zijn, moeten we ze leeg aanvaarden.
De elektrische fiets lijkt een ideaal middel om ouderen te stimuleren tot meer lichaamsbeweging. Men kan zich echter de vraag stellen of het elektrisch fietsen wel voldoende fysieke inspanning vereist om gezondheidsvoordelen op te leveren, of elektrische fietsers werkelijk meer fietsen dan conventionele fietsers en of elektrisch fietsen wel veilig is. Deze vragen dienen beantwoord te worden vooraleer het elektrisch fietsen bij ouderen gepromoot kan worden. In dit artikel trachten we antwoorden te bieden op basis van internationale literatuur en data die verzameld werden bij Vlaamse ouderen. Hieruit blijkt dat elektrische fietsen een positieve bijdrage kunnen leveren aan het stimuleren van lichaamsbeweging bij ouderen. Er dienen echter wel maatregelen genomen te worden om de veiligheid van elektrisch fietsen te maximaliseren.
De laatste decennia maakt het herstelparadigma haar opmars in de ondersteuning van personen met psychische problemen. In relatie tot zorg voor personen die strafbare feiten pleegden maar hiervoor niet aansprakelijk worden gesteld, wijst onderzoek ons echter op de onverenigbaarheid van dit concept met het risico- en beheersingsdenken. Herstel is immers een idiosyncratisch proces is, waarvan het eigenaarschap bij de cliënt ligt. Daarnaast valt op dat onderzoek naar het concept voor de uitdaging staat om persoonlijke ervaringen centraal te stellen. Praktijk en wetenschap zijn dus beiden gebaat bij het conceptueel uitdiepen van persoonlijke herstelervaringen doorheen individuele trajecten.
 	Aan de hand van 10 diepte-interviews met geïnterneerde personen in een ambulant, regulier ondersteuningstraject in Vlaanderen, werd de beleving van herstel in kaart gebracht. We vertrokken hierbij vanuit de onderzoeksvraag hoe deze groep herstel ervaart en welke factoren het herstelproces faciliteren en belemmeren. De narratieven werden thematisch geanalyseerd.
 	Uit de verhalen van voorliggend onderzoek werden enerzijds de drie traditionele hersteldimensies teruggevonden, met daarnaast ook aspecten van forensisch herstel zoals onduidelijkheden en uitzichtloosheid gerelateerd aan de strafrechtelijke maatregel. Deze vier hersteldimensies beïnvloeden elkaar wederzijds. Anderzijds tonen de resultaten dat deze personen nog een hele weg te gaan hebben in hun herstelproces, hoewel respondenten een ambulant, regulier ondersteuningstraject doorlopen en als low risk worden beschouwd binnen hun justitiële traject. 
Het lijkt aangewezen om herstelelementen en -processen verder uit te diepen, zodat zowel de welzijns- en  zorgsector als justitie kennis kunnen delen en van elkaar kunnen leren. Het debat over de zinvol- of zinloosheid van bestaande visies en interventies, zou hierin een plaats kunnen krijgen.
Neurodegeneratieve aandoeningen worden gekenmerkt door een prodromale fase waarin het pathologische proces reeds is ingezet, maar de dominante klinische symptomen zich nog niet hebben gemanifesteerd. Het identificeren van diagnostische biomerkers voor de vroegdetectie van deze aandoeningen biedt de mogelijkheid tot het plannen van vroegtijdige interventies en het afremmen van het pathologisch proces en geassocieerde klinische symptomen. Een biomerker is idealiter objectief, non-invasief en voldoende beschikbaar. Elektro-encefalografie (EEG) is een techniek die voldoet aan deze criteria en is mogelijk in staat subtiele veranderingen in de prodromale fase te detecteren. Ook de ziekte van Parkinson (PD) en Primair Progressieve Afasie (PPA) worden doorgaans pas laattijdig gediagnosticeerd op basis van de dominante motorische en talige symptomen, respectievelijk. In wat volgt geven wij een systematisch overzicht van potentiële elektrofysiologische biomerkers in het logopedische en audiologische onderzoeksdomein. Talige en auditieve elektrofysiologische biomerkers lijken veelbelovend voor de vroegdetectie van respectievelijk PPA en PD.
In de regeringsverklaring van 9 oktober 2014 is de regering Michel erg duidelijk.  Er staat letterlijk “Voor zelfstandigen-natuurlijke personen zal de mogelijkheid worden gecreëerd om naast het VAPZ, een tweede pijler te verwerven waarvan de voordelen en grenzen gelijk zullen zijn aan deze voor zelfstandige bedrijfsleiders. 
De bedoeling is meervoudig.  Een eerste betrachting van de regering is  om discriminatie tussen zelfstandigen weg te werken. Want een zelfstandige met vennootschap kan naast het VAPZ (vrij aanvullend pensioen voor zelfstandigen) via een IPT (individuele pensioentoezegging), onderschreven door zijn vennootschap, een bijkomend aanvullend pensioen opbouwen. In de praktijk is dat IPT-pensioen zelfs vaak substantieel groter dan het VAPZ. Een zelfstandige zonder vennootschap mist de kans om via een IPT een hoger aanvullend pensioen op te bouwen. Het POZ moet deze discriminatie wegwerken. 
Een andere doelstelling is het verder uitbouwen van het tweedepijler aanvullend pensioen. Ook de overheid heeft nu door dat een aanvulling op het Belgisch pensioen noodzakelijk is.  En sparen op lange termijn is niet alleen gunstig voor de spaarder.  Want ook de economie kan ervan profiteren. Verzekeraars beleggen de gestorte premies in pensioencontracten op zeer lange termijn. En daarmee doen bedrijven en de werkgelegenheid dan weer hun voordeel. Om van de overheid dan nog maar te zwijgen, want verzekeraars zijn de grootste aankopers van schatkistpapier.
Het onderwijs in al zijn facetten duikt regelmatig op in de media. Vernieuwingen, onderzoeksresultaten of standpunten van een minister lokken snel een brede maatschappelijke discussie uit. Leraren, directies, politici, onderzoekers, onderwijsexperten maar ook ouders gooien zich in het debat. De discussies raken aan waarden, visies op de rol van onderwijs, of de macht van de spelers in het onderwijsveld. In dat debat valt op dat meningen en feiten soms verward worden, dat de regelgeving te weinig gekend is, dat de historiek genegeerd wordt of de juridische achtergrond verkeerd geïnterpreteerd wordt.

Onderwijsbeleid in Vlaanderen schetst kernachtig de historische context bij actuele discussies. Het boek biedt inzicht in de basispijlers van het Vlaamse onderwijsbeleid met begrippen zoals schoolautonomie, vrijheid van onderwijs, responsabilisering, participatie enzovoort. Het geeft meteen ook een stand van zaken over de complexe Vlaamse onderwijsstructuur.
Piraterij is een probleem van alle tijden: vanaf het ogenblik dat de zeeën en oceanen voor de handel werden gebruikt, is er sprake geweest van zeeroof. Het is niet voor niets één van de oudste internationale misdaden: een piraat wordt gezien als een ‘vijand van de mensheid’ tegen wie elke staat op volle zee kan optreden, wat een grote uitzondering vormt op de algemene zeerechtelijke principes. Ook in deze eeuw manifesteert het fenomeen zich op uiteenlopende wijze in verschillende broeihaarden, waarvan Oost- en West-Afrika ongetwijfeld twee van de belangrijkste zijn. Het voorliggend werk analyseert het toepasselijk juridisch kader, beoordeelt de concrete bestrijdingsmaatregelen en onderzoekt de vervolging en bestraffing van piraterijmisdrijven in beide regio’s op gestructureerde wijze: diverse pijnpunten worden aangeduid en mogelijke oplossingen worden naar voor geschoven.
Iedereen wordt vanaf de geboorte tot aan het overlijden met het recht geconfron- 
teerd. Het recht bepaalt wat mag of wat niet mag. Maar wat is recht? Wat maakt 
een regel een rechtsregel? In dit thema gaan we op zoek naar de kenmerken van 
het recht. Is recht ook altijd rechtvaardig? We staan ook nog even stil bij enkele 
basisprincipes van het recht en gaan na waarin de rechtswetenschap zich onder- 
scheidt van enkele andere nauw met het recht verbonden wetenschappen.
Matroesjka-verhalen, loverboys, huisjesmelkerij, economische uitbuiting en detacheringsfraude, insluiping in havenfaciliteiten en vrachtwagens, … 

Mensenhandel en -smokkel uit zich actueel in verschillende fenomenen en nam de voorbije jaren sterk toe. In de provincie West-Vlaanderen is vanuit rechterlijke hoek een origineel initiatief ontstaan om te streven naar een eengemaakte benadering. 
Zo werd één correctionele kamer bevoegd voor de berechting van deze dossiers over het volledige territorium, met centrale zittingsplaats.  Dit werkte ook stimulerend voor de actoren in de handhavingsketen: parket en arbeidsauditoraat coördineren onderling strafonderzoeken. 
Ook de politie- en inspectiediensten slaan de handen in elkaar via multidisciplinaire controles.

Dit verzamelwerk werd samengesteld door betrokken magistraten en biedt een inzicht in de huidige best practices in het deelgebied.

Het is actueel: er wordt ingehaakt op jonge tendensen en initiatieven in de gerechtelijke wereld.

Het cahier is origineel: een beschrijving van evoluties in het gerechtelijk werkveld; vraagstukken die nauwelijks aan bod komen in andere juridische bijdragen.

Het is praktijkgericht: het verzamelwerk biedt een inzicht in de best practices op het niveau van het openbaar ministerie en de zetel.  Ook niet-gepubliceerde rechtspraak uit het arrondissement van de rechtbank van eerste aanleg West-Vlaanderen en het ressort van het hof van beroep Gent wordt besproken.

De aanpak is multidisciplinair: de aanpak van mensenhandel en -smokkel doorkruist verschillende rechtstakken (strafrecht, arbeidsrecht, socialezekerheidsrecht, vennootschapsrecht, rij- en rusttijden, administratief recht, …). Het onderwerp wordt achtereenvolgens benaderd vanuit het oogpunt van de verschillende segmenten binnen Justitie (zetel, parket van de procureur des Konings, arbeidsauditoraat).

+++
Op 20 september 2018 gaat de Studieavond: Het arrest Altun. Doorbraak van de Europese fraude- en misbruikdoctrine in het sociaal recht? door in Antwerpen (Crowne Plaza) van 17u45 tot 20u00. Dit werk is bij deelname inbegrepen. 
Voor meer informatie en inschrijving, klik hier

Op 23 oktober 2018 gaat het Colloquium Mensenhandel en -smokkel: De weg naar een eengemaakte vervolging en berechting door in Brugge (Gerechtsgebouw) van 13u30 tot 17u30. Dit cahier is bij deelname inbegrepen.
Online inschrijfformulier
De belastingdienst ondernam begin negentiende eeuw het reusachtige werk om het onroerend vermogen van elke familie te registreren. Deze inventarisatie wordt tot op heden geactualiseerd. Het kadaster brengt deze informatie ook nog eens in kaart. Het resultaat van al dit werk is een belangrijke bron voor het historisch onderzoek. Het kadastraal archief wordt echter relatief weinig geraadpleegd. De toegankelijkheid van al dit materiaal was lange tijd niet optimaal, en daardoor bleven de waardevolle bronnen onderbenut. Deze inventaris ontsluit een reeks kadastrale documenten uit het controlekantoor van Genk - de oudste leggers en tafels zijn ruim 150 jaar oud en vormen een onafgebroken reeks archiefbescheiden van onschatbare waarde. Onderzoekers vinden hierin de toegang tot een veelzijdige bron voor de geschiedschrijving van de (deel)gemeenten As, Gent en Niels-bij-As.