clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
De Belgische historicus Henri Pirenne (1862-1935) wordt beschouwd als één van de meest invloedrijke Europese geschiedschrijvers van de laat-19e en vroeg-20e eeuw. Het verband tussen zijn wetenschappelijke activiteit en de maatschappelijke taak die hij,  als nationaal historicus van België, voor zichzelf zag weggelegd, leverde hem een uitzonderlijk succesvolle carrière en een dubbele reputatie op. Pirenne staat, althans in België, immers niet alleen geboekstaafd als een ‘vader van de geschiedenis’, maar ook als een groot staatsburger. Het type wetenschapper dat Pirenne lange tijd met vanzelfsprekende overtuiging en met grote academische en maatschappelijke erkenning had gerepresenteerd kwam in de loop van zijn carrière echter onder toenemende druk te staan, boog niet zonder moeite mee met de veranderende tijd en kon uiteindelijk enkele pijnlijke barsten niet vermijden. Wat zegt dat over de wetenschappelijke persona van Pirenne? Dankte hij zijn succes aan het feit dat hij, beter dan zijn tijdgenoten, de ideaaltypische wetenschapper belichaamde? Stond hij model voor een nieuw type wetenschappelijke persona? Of is het persona-concept uiteindelijk toch niet zo bruikbaar voor een zowel bewonderd als gecontesteerd icoon als Pirenne? Hoewel de invloed van Pirenne, vooral op tijdgenoten en leerlingen die nog rechtstreeks contact met de meester hadden gehad, onmiskenbaar groot is geweest, is er geen consensus over het bestaan of de aard van een ‘pirenniaanse persona’. Hij combineerde het ideaalpakket van vaardigheden, normen en waarden die historici werden geacht te bezitten met zeer specifieke karaktereigenschappen. Tegelijk was hij onlosmakelijk verknoopt met een zeker tijdsgewricht en een zeker België, dat samen met hem ter ziele was gegaan. Pirenne stond dan ook niet zozeer model voor een nieuw type wetenschappelijke persona als voor het prestige van een geïdealiseerd, verloren gewaand België en een vervlogen academische cultuur.
De aanslagen van 22 maart in Zaventem en Brussel staan in ons geheugen gegrift met het bloed van de 32 slachtoffers. Hoe is het zover kunnen komen ? Vaak wordt de enige beweegreden gezocht in extremistisch gedachtegoed. Maar zo eenvoudig is het niet. Men wordt geen terrorist omdat men plots radicale ideeën ontmoet en omhelst.
Het Gemeentelijk Zakboekje Bestuur biedt op een praktische wijze een overzicht aan van de organisatie, werking en bevoegdheden van de lokale overheden in Vlaanderen en Brussel. Deze geactualiseerde editie licht ook de laatste ontwikkelingen toe zoals de inkanteling van de OCMW’s, de afslanking van de provincies of de stap naar het nieuw Decreet Lokaal Bestuur.

Bijzondere aandacht gaat uit naar de (juridische) achtergrond waarop een lokale bestuurder kan terugvallen en verder kan op bouwen. Het boekje bevat niet alleen de teksten van het Gemeentedecreet en de Nieuwe Gemeentewet maar ook artikelsgewijze verwijzingstabellen voor deze en andere lokale regelgeving. Vanuit de praktijk brengt dit zakboekje naast commentaren ook voorbeelden, schema’s, tabellen en de noodzakelijke administratieve gegevens aan.

Het Gemeentelijk Zakboekje Bestuur beoogt een onmisbare en veilige gids te zijn voor ieder die met de gemeente of een ander lokaal bestuur te maken heeft. Samen met het Gemeentelijk Zakboekje Databank - de volledige databank van Vlaamse en Brusselse lokale besturen - vormt het de ideale praktijkgids voor elke lokale mandataris en ambtenaar.
De 'cultural' en 'Chronological' turn van de geschiedenisbeoefening bracht de nood aan het licht voor nieuwe bronnen. De culturele archieven hebben doormiddel van de opbouw van omvangrijke collecties analoog en digitaal erfgoed hierin voorzien. Dit heeft op zijn beurt incentives gegevens aan de verdieping en vernieuwing van het historisch onderzoek.
In de huidige studie werd onderzocht of een intensieve prosodietherapie, bestaande uit het variëren van de intonatie en het verlagen van het spreektempo, effect heeft op de spraakverstaanbaarheid van Vlaamse personen met een hypokinetische dysartrie door de ziekte van Parkinson (PD). Hierbij werden het intonatiecontrast tussen vraag en mededeling en het verlagen van het spreektempo getraind met behulp van de Prosodietrainer. Via een pretest-posttestdesign werden spraakverstaanbaarheid, intonatie en spreektempo van een groep van 11 personen met PD voor en na therapie onderzocht. De proefpersonen werden gedurende drie weken aan een frequentie van vijf sessies per week intensief behandeld. Na therapie was er een significante verbetering van de spraakverstaanbaarheid, een significante toename van het aantal pauzes tijdens het lezen en een significante verbetering van de vraagintonatie. Deze resultaten suggereren dat de personen met PD na therapie beter verstaanbaar waren en een betere controle hadden over de prosodische aspecten intonatie en spreektempo.
Binnen de sociologie is het al lang bekend dat culturele voorkeuren, samen met andere aspecten van levensstijl, ongelijkheid etaleren. Individuen hoger op de sociale ladder hebben  systematisch  andere  voorkeuren  dan  individuen  lager  op  de  sociale  ladder. Hierdoor verkrijgen voorkeuren een centrale rol in processen van sociale ongelijkheid. Ook sociale mobiliteit – het proces waarbij individuen een andere sociale positie innemen dan hun ouders – kent een rijke sociologische traditie. Vreemd genoeg werden beide  stromingen  van  onderzoek  vooralsnog  niet  systematisch  verenigd. Als  sociale positie samenhangt met culturele voorkeuren, bij welke sociale positie sluiten voorkeuren van sociaal mobiele individuen dan aan? Onderzoek naar antwoorden op deze vraag  kan  ons  bijkomende  inzichten  opleveren  in  de  wijze  waarop  socialisatie  van voorkeuren gebeurt, in de processen die voorkeuren systematisch stratificeren in de samenleving en in de sociale implicaties van culturele voorkeuren. Als aanloop naar de studie van sociale mobiliteit, reflecteer ik eerst op verschillende vormen van culturele voorkeuren en op het culturele veld in Vlaanderen.
In transitie- en transitiemanagementprocessen wordt dikwijls gebruik gemaakt van normatieve toekomstscenario’s: gewenste toekomstvisies zoals die gedefinieerd worden door de deelnemers in het proces. In de wereld van de scenariobouw wordt er echter ook uitgebreid gewerkt met exploratieve scenario’s: verkenningen van hoe de toekomst er zou kunnen uitzien (ipv hoe we willen dat hij er uitziet). Deze paper bespreekt eerst de kenmerken van exploratieve scenario’s en wat dit soort scenario’s zou kunnen betekenen voor transitieprocessen. Daarna beschrijft hij uitgebreid een actieonderzoek waarbij exploratieve scenario’s zijn uitgewerkt voor duurzaam wonen en bouwen in Vlaanderen.
Literaire vertalingen hebben de reputatie om – in tegenstelling tot hun bronteksten – relatief snel te verouderen, waardoor de noodzaak schijnt te bestaan om, in het geval van canonieke teksten, voor elke generatie een nieuwe vertaling te produceren. Met betrekking tot proza- en poëzievertalingen bestaat voor deze bewering weinig empirisch bewijs, maar voor toneelteksten is de ‘verouderingshypothese’ van literaire vertalingen wel degelijk relevant. Onderzoek naar hervertalingen van theaterteksten (o.a. Bassnett 1990, Hale & Upton 2000, Aaltonen 2003) wees uit dat voor elke ‘grote’ enscenering doorgaans een nieuwe vertaling gemaakt wordt, enerzijds met het oog op het specifieke doelpubliek dat met de voorstelling bereikt moet worden, en anderzijds als gevolg van de vaststelling dat gesproken taal (ook op de scène) sneller evolueert dan geschreven taal.
In deze paper worden verschillende (her)vertalingen van toneelstukken van Tsjechov in het Nederlands met elkaar vergeleken, met bijzondere aandacht voor de twee vertalingen die in het kader van de Russische Bibliotheek (Uitgeverij van Oorschot) verschenen zijn in 1979 en 2013. Het doel van de studie is na te gaan welke elementen van het discours een hervertaling verantwoorden: gaat het om zuiver talige, dan wel om literaire of vertaalkundige gedateerdheid? Welke ingrepen doet de hervertaler precies om de vertaling minder gedateerd te laten klinken? En onderscheiden ‘literaire’ toneelvertalingen zich op dat vlak van eenmalige theateradaptaties?
Het Milieuhandhavingscollege, een Vlaams administratief rechtscollege, behandelt beroepen tegen bestuurlijke geldboeten die schendingen van het omgevingsrecht bestraffen. Deze bijdrage schetst de ontwikkeling van de rechtspraak van het College in de jaren 2013-2015, tegen de achtergrond van het wettelijk kader en zijn evoluties. De rechtspraakselectie richt zich op casuïstiek met relevantie voor bestuurlijke beboeting in het algemeen en voor de toekomst van de bestuurlijke beboeting in het omgevingsrecht in het bijzonder.
Media spelen vandaag een centrale rol in de wijze waarop wij de ons omringende werkelijkheid en de hele samenleving trachten te begrijpen. Vanuit kritische reflecties over actuele maatschappelijke kwesties en debatten reflecteert ‘Media, Democratie en Identiteit’ over de rol en relevantie van media in een democratische samenleving. Dit boek brengt essays en empirische studies samen die ingaan op de relatie tussen media, democratie en identiteit waarbij vragen worden gesteld rond media in een context van institutionele politiek en beleid; de relatie met samenleving en de persoonlijke sfeer; en andere vraagstukken met betrekking tot macht en de publieke sfeer.

‘Media, Democratie en Identiteit. De rol van media in een democratische samenleving’ is een verzameling artikels gebaseerd op onderzoek binnen het Centre for Cinema and Media Studies (CIMS), een onderzoeksgroep van de Universiteit Gent die ingaat op de maatschappelijke betekenis van media. CIMS focust daarbij op de rol van media in het in stand houden of veranderen van traditionele maatschappelijke breuklijnen in termen van politieke, ideologische, etnische, en seksuele verschillen.
De meeste kunstliefhebbers hoorden waarschijnlijk voor het eerst over macro-röntgen uorescentie of MA-XRF scanning, een belangrijke nieuwe techniek om schilderijen te bestuderen, bij de start van de restauratie van het Lam Gods in 2013. De techniek wekte de interesse van het Paul J. Getty Museum and Conservation Institute in Los Angeles en de National Gallery te Londen, instellingen die even bekend zijn om hun expertise betreffende restauratie en conservatie als om hun unieke collecties.
Dit artikel bespreekt, voornamelijk aan de hand van recent werk van het architectuurbureau De Vylder Vinck Taillieu, de nadruk op een gebruik van de vorm in het architectuurontwerp die men 'maniëristisch' kan noemen. De term wordt systematisch ontwikkeld en uitgelegd, en dan ingezet in een kritische bespreking van het gemeenschapscentrum L-Berg en de woning Huik.
Het verdriet van Vlaanderen. Over Vlaamse Rafaëls en de constructie van een Vlaamse schilderschool,’ in Jonathan Bikker, Erik Hinterding, Everhard Korthals Altes en Eddy Schavemaker (eds.), Gij zult niet feestbundelen. 34 bijdragen voor Peter Hecht, Amsterdam 2016, pp. 215-224.
Deze bijdrage brengt in kaart welk profiel de Nederlandse provincies hebben en op basis van welke bestuurscultuur hun takenpakket tot stand is gekomen. 
We belichten vier verschillende dimensies: de territoriale dimensie focust op de plaats van de Nederlandse provincies in het binnenlands bestuur, de bestuurlijke dimensie brengt de rol van interbestuurlijke overlegorganen in kaart, de functionele dimensie schetst de effectieve taken en bevoegdheden van de Nederlandse provincies en de financiële dimensie werpt een blik op de inkomsten en uitgaven en de financiële verhoudingen tussen de besturen.
Welke innovaties werden in jongereninformatie- en adviescentra tijdens de ontstaansperiode geïntroduceerd, in hoeverre zijn die innovaties nog relevant en welke factoren bevorderden sociaal innoveren. Het inzicht in hoe jongereninformatie- en adviescentra innoveerden is belangrijk, omdat innovatie noodzakelijk blijft. Die noodzaak volgt uit maatschappelijke ontwikkelingen die ons confronteren met nieuwe maatschappelijke behoeften en problemen, die dikwijls nog niet adequaat worden aangepakt
De belastingdienst ondernam begin negentiende eeuw het reusachtige werk om het onroerend vermogen van elke familie te registreren. Deze inventarisatie wordt tot op heden geactualiseerd. Het kadaster brengt deze informatie ook nog eens in kaart. Het resultaat van al dit werk is een belangrijke bron voor het historisch onderzoek. Het kadastraal archief wordt echter relatief weinig geraadpleegd. De toegankelijkheid van al dit materiaal was lange tijd niet optimaal, en daardoor bleven de waardevolle bronnen onderbenut. Deze inventaris ontsluit een reeks kadastrale documenten uit het derde controlekantoor van Hasselt - de oudste leggers en tafels zijn ruim 150 jaar oud en vormen een onafgebroken reeks archiefbescheiden van onschatbare waarde. Onderzoekers vinden hierin de toegang tot een veelzijdige bron voor de geschiedschrijving van de (deel)gemeenten Berbroek, Donk, Halen, Herk-de-Stad, Linkhout, Loksbergen, Lummen, Meldert, Schulen en Zelem.
De afgelopen decennia wordt het medisch-psychiatrische referentiekader steeds meer uitgedaagd en bekritiseerd omdat dit kader eerder de beperking/het probleem dan de persoon achter het label belicht en omdat bepaalde diagnoses leiden tot stigma en discriminatie (Williams & Heslop, 2005). Een discours dat hierop de afgelopen jaren internationaal een antwoord biedt, is de herstelbenadering (Le Boutillier, Leamy, Bird, Davidson, Williams & Slade, 2011; Amering & Schmolke, 2009). De herstelbeweging kent haar oorsprong in de groeiende aandacht voor psychosociale ondersteuning binnen de psychiatrische rehabilitatie en in de opmars van patiëntenverenigingen  in de jaren ’60 en ’70 (Pouncey & Lukens, 2010). Recent wordt deze benadering ingezet om personen met een psychiatrische problematiek een stem te geven en gericht te ondersteunen (Oades, Deane, Crowe, Lambert, Kavanagh & Lloyd, 2005; Slade, 2010). We onderzochten de mogelijkheden van dit nieuwe discours binnen een forensische context.
Eind maart 2016 werd het rapport van het Europees anti-foltercomité vrijgegeven. In het verslag worden de detentiecondities in de gevangenissen van Antwerpen, Doornik, Merksplas en Vorst beschreven en doet het comité verschillende aanbevelingen. De voornaamste kritiek heeft betrekking op de overbevolking, het ontbreken van een minimumdienstverlening, de opsluiting van geïnterneerden in gevangenissen zonder aangepaste zorg, de verouderde infrastructuur en het gebrek aan activiteiten. In deze rubriektekst worden desbetreffende aspecten kort besproken.
Globalization has dramatically altered the urban societies of Amsterdam and Brussels over recent decades, with intensified socio-economic inequality, unprecedented levels of multilingualism and the increasing importance of English. In this paper, I examine the use of English in the linguistic landscape of socio-economically stratified commercial shopping streets in these two second-tier global cities. I adopt a market-oriented, contextualized approach to quantitative and qualitative variability in howEnglish emerges in these particular commercial linguistic markets'. McDonaldization in midscale shopping streets occurs alongside downscaleand upscale uses of English which are more susceptible to local commercial dynamics, in particular in Brussels. As such, global English in these single city contexts emerges as a heterogeneous and scaled phenomenon shaped by specific local commercial and linguistic market conditions. 

Globalisering heeft de stedelijke gemeenschappen van Amsterdam en Brussel drastisch veranderd tijdens de voorbije decennia met toegenomen socio-economische ongelijkheid, ongeziene gradaties van meertaligheid en een groter belang van het Engels. In dit artikel bekijk ik het gebruik van het Engels in het talige landschap van sociaal-gestratificeerde commerciele winkelstraten in deze twee secundaire wereldsteden. Ik hanteer een marktgeorienteerd en gecontextualiseerd perspectief op de kwantitatieve en kwalitatieve verschillen in hoe Engels wordt gebruikt in deze specifieke commerciele linguistische markten'. McDonaldisering in middenklasse-winkelstraten komt voor naast hoger en lager gestratificeerd gebruik van het Engels dat vooral in Brussel meer onderhevig is aan lokale commerciele dynamieken. Op basis hiervan toont het lokale gebruik van het Engels zich als een heterogeen en geschaald fenomeen binnen een stad dat beinvloed wordt door specifieke lokale commerciele en talige marktcondities.
Van april 2006 tot en met juni 2007 voerde het VIOE (nu Onroerend Erfgoed) een preventief archeologisch onderzoek uit op het bedrijventerrein Menen-Oost-Uitbreiding. De opgravingen leverden vooral structuren en vondsten op van een kleine inheems-Romeinse nederzetting bestaande uit meerdere grachtensystemen, een aantal erven en een grafveld. Het betreft een meerfasige nederzetting die bewoond was van het midden van de 1ste eeuw tot het einde van de 3de eeuw na Chr. Het belang van de opgraving en de uitwerking van de site Menen-Kortewaagstraat ligt in het volledige beeld dat de site ophangt van een kleine inheems-Romeinse nederzetting in het zandlemige deel van het Menapische gebied. Omdat de site zowel een bewoningszone als een grafveld omvat, kon er informatie over heel wat facetten van het leven in de nederzetting worden ingewonnen, zoals de inrichting van de nederzetting, de aard van de bewoning, de economische activiteiten, rituele handelingen en de zorg voor de doden.
Historisch wegenonderzoek en wegenerfgoed kregen in Vlaanderen nog niet de belangstelling die ze verdienen. Er bestond geen kader om historische wegen typologisch te onderscheiden of een methodologie om de erfgoedwaarde van wegen te bepalen. Dit artikel reikt werkinstrumenten aan om die lacunes in te vullen. Ze worden tevens afgetoetst aan het historisch wegennet in Hoogstraten, een gemeente in de Noorderkempen met een gediversifieerd wegenpatroon.
Eerst en vooral wordt stilgestaan bij de karakteristieken van historische wegen, de transformatieprocessen die ze doormaken en de landschappelijke en maatschappelijke context waarin ze zijn ontstaan en geëvolueerd. Deze factoren zijn immers van groot belang bij historisch wegenonderzoek en bij de waardering van wegenerfgoed. Ze vormen dan ook de leidraad bij de behandeling van de wegengeschiedenis van Hoogstraten.
Om de erfgoedwaarde van de wegen te kunnen bepalen, is het noodzakelijk om de historische wegen uit de volledige wegenvoorraad te distilleren en ze te typeren. Op basis van een kaartanalyse wordt de tijdsdiepte van wegen bepaald; de typering gebeurt op basis van de cultuurhistorische typologie van historische wegen, die in het kader van dit onderzoek werd opgesteld. Deze typologie bestaat uit een hiërarchisch opgebouwde thesaurus van 162 historische wegtypes waarvan relicten aanwezig zijn binnen het Vlaamse Gewest. Voor elk wegtype is een unieke definitie opgesteld op basis van eigenschappen als de morfologie (vorm en uitzicht), de ligging in het landschap, het gebruik en de functie, het ontstaansmoment, de evolutie en het historisch belang van de weg. De thesaurus wordt toegepast op 112 Hoogstraatse wegen: er is nagegaan op welke historische kaarten ze worden vermeld, wat hun actuele situatie is en hoe ze cultuurhistorisch getypeerd kunnen worden.
In het laatste deel van het artikel worden een set van waarderingscriteria en een referentiekader aangeboden om de erfgoedwaarde van wegen te bepalen. De tijdsdiepte, de historische kenmerken en de verknoping van wegen spelen daarbij een doorslaggevende rol. Het waarderingsschema houdt rekening met vijf groepen erfgoedwaarden: de cultuurhistorische waarde, de esthetische waarde, de natuurwetenschappelijke waarde, de ruimtelijk-structurerende waarde en de sociaal-culturele waarde. Op basis van dit schema is een operationele fiche uitgewerkt, waarin de waarderingscriteria voor concrete wegen kunnen worden afgetoetst. Dat is gebeurd voor de Lindendreef in Hoogstraten, waaraan vijf erfgoedwaarden zijn toegekend.
De dissociatiethese stelt dat zowel opwaartse als neerwaartse sociale mobiliteit een ontwrichtende en daarom schadelijke ervaring is voor het individu. Ondanks het gebrek aan overtuigende empirische ondersteuning zit deze these diep geworteld in sociologisch denken. In dit artikel toets ik deze these en beschouw hierbij drie dimensies van dissociatie — namelijk sociale desoriëntatie, utilitair individualisme en sociale isolatie. Aan de hand van grootschalig surveyonderzoek in Vlaanderen (n = 2849) en het gebruik van Diagonale Referentie Modellen analyseer ik effecten van intergenerationele sociale mobiliteit. Voor de drie dimensies vind ik evidentie voor processen van asymmetrische acculturatie, namelijk opwaarts mobielen passen zich meer aan aan hun zelf verworven sociale positie dan neerwaarts mobielen. Daarenboven vind ik voor sociale desoriëntatie en utilitair individualisme schadelijke effecten van neerwaartse mobiliteit.
De internationale gemeenschap heeft gefaald bij de bestrijding van de ebola-epidemie. Nu het tij eindelijk begint de keren, is het van het grootste belang dat er lessen getrokken worden uit deze crisis. De epidemie wees namelijk op verscheidene gebreken van het 
mondiale gezondheidsbeleid.
Ten eerste hebben internationale donoren zich de afgelopen jaren te veel gericht op de bestrijding 
van specifieke gezondheidsproblemen, zoals hiv/aids, waardoor minder aandacht ging naar de 
versterking van gezondheidssystemen. Ten tweede toonde de ebola-epidemie duidelijk aan dat de 
Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) dringend hervormd moet worden om een leidende rol in 
internationale gezondheid te kunnen opnemen.
Structurele veranderingen inzake mondiale gezondheid zijn nu noodzakelijk om toekomstige crises 
beter de baas te kunnen, of zelfs te kunnen voorkomen. Deze veranderingen zullen echter alleen 
mogelijk zijn als het mondiaal gezondheidsbeleid niet alleen beïnvloed wordt door onderliggende 
paradigma’s van veiligheid en liefdadigheid, maar ook door rechtvaardigheid.
“Laat me u vertellen hoe het ging. Het is een trieste geschiedenis, maar toch ook een verhaal met een moraal. Een vrij lang verhaal, er heeft zich heel wat afgespeeld.
Maar misschien bent u niet gehaast, misschien heeft u tijd. Ik zal er alles aan doen om duidelijk te blijven. U hebt de garantie dat in wat ik u ga vertellen geen enkele wroeging zal doorklinken. Ik heb nergens spijt van, ik deed mijn werk, meer niet.”
Aan het woord is Max Aue, gespeeld door de Nederlandse acteur Hans Kesting. Als oude man blikt hij terug op zijn carrière bij de SD, later de SS, waar hij in het spoor van de Duitse Einsatzgruppen de ‘Holocaust door kogels’ aan het oostfront mee overzag en na een passage in Stalingrad naar Berlijn werd afgevaardigd om de inzet van gevangengenomen Joden in de oorlogseconomie te bestuderen. Vanop de bühne spreekt hij zijn publiek nu rechtstreeks toe.
Het doel van dit onderzoeksproject was tweevoudig:
– nagaan of schoolsportdeelnemers verschillen van niet-deelnemers op het vlak van fysieke activiteit (FA) en motivatie om te sporten,
– het in kaart brengen van de karakteristieken van de bestaande Vlaamse schoolsportprogramma’s om zodoende meer inzicht te krijgen in de strategieën die schoolsportbegeleiders kunnen gebruiken om jongeren (blijvend) te motiveren tot deelname aan de schoolsport.
Veel taaltypologisch onderzoek geschiedt tegenwoordig volgens de principes van het ‘categoriale particularisme’. Deze visie houdt in dat de concepten die in de beschrijvingen van individuele talen gebruikt worden, strikt taalspecifiek zijn; zij beantwoorden aan reële categorieën van talen. Vergelijkende, zgn. ‘crosslinguïstische’, concepten beschouwt men daarentegen als louter terminologische conventies. Zij bewijzen in de vergelijkende taalwetenschap weliswaar hun nut, maar zij staan niet voor categorieën die in de talen van de wereld voorhanden zijn; zij zijn m.a.w. constructies van taalkundigen. Deze bijdrage gaat na wat het categoriale particularisme betekent voor de plaats en ons begrip van de notie ‘universele categorie van taal’ in de theorie van de taalwetenschap, waarin er naast empirische universalia ook ruimte is voor een conceptueel niveau dat essentiële en mogelijke universalia omvat.