clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
De luchthaven van Zaventem uit 1958, ontworpen door Brunfaut, Bontinck en Moutschen, geldt als een van de iconische gebouwen uit de Belgische modernistische architectuur. De transithal, ook Aérogare genoemd, fungeerde als centrum van het complex, het hart van de luchthaven. De Aérogare was vernieuwend door de ruimtelijkheid en de transparantie van de hal, die met veel zwier, onderlijnd door een dakconstructie uit aluminium, bezoekers en passagiers uitzicht verschafte over het af en aan taxiën van de vliegtuigen. Opgetrokken als een glazen projectiescherm, zorgde de glazen wand van de transithal er voor dat de toeschouwers een uitgelezen blik konden werpen op het spektakel. Het natuurlijke licht leidde de blikken onmiddellijk richting tarmac en vliegtuigen. Het balkon op de eerste verdieping werd als het ware een tribune voor de bezoekers. Het dak, met zijn uitwerking in vierkante mazen, kwam, als een baldakijn, optisch los van het gebouw omwille van de doorlopende raampartijen eronder. 
Ook de meubels ondersteunden de theatrale sfeer in de luchthaven. De opdrachtgevers kozen voor een meubilering die moderniteit, functionaliteit en elegantie uitstraalde. “S3”-stoelen van Alfred Hendrickx, tafels geproduceerd door Knoll, de Executive Armless Chair van Eero Saarinen voor Knoll en de Superleggera van Gio Ponti voor Cassina maakten deel uit van de inrichting van de luchthaven. Stuk voor stuk werden ze later klassiekers met een iconische waarde. De meubilering paste perfect in de indrukwekkende, theatrale omgeving van de luchthaven. De veranderingen van het interieur doorheen de tijd volgden de evolutie van theatraliteit naar veiligheid in de luchtvaart. Samen met de expansie en democratisering van de luchtvaart, groeide ook de invulling van de hal mee, vaak ten koste van de ruimtelijkheid en lichtheid van de originele inrichting. 
Sinds 2002 is de transithal buiten gebruik voor de luchtvaart. Ze heeft enige jaren een decor geboden voor allerlei evenementen, maar ook dat is inmiddels stopgezet. Er zijn ingrepen gebeurd ten behoeve van een lage-kosten-terminal die echter nooit in gebruik genomen is. De huidige plannen voorzien een mogelijk herbruik als operationeel coördinatiecentrum voor verschillende afhandelaars op de luchthaven. Een definitieve bestemming lijkt het gebouw dus nog niet gevonden te hebben. Het is blijkbaar zeer moeilijk laveren tussen de Scylla van een authentieke restauratie en de Charibdis van een economisch haalbaar project.
Metamoderniteit voor beginners biedt een dwarsdoorsnede van onze tijd: een moderniteit voorbij de moderniteit. Vandaar: ‘metamoderniteit’. Het boek opent met een reeks filosofische robotfoto’s van de tijdgeest, een dieptepsychologie van het heden: over reality tv, gruwel als entertainment en het nieuwe onbehagen. Het tweede deel brengt een terugblik op het Nine-Eleven-tijdperk: de oorlog tegen het terrorisme als uitzonderingstoestand. Een van de zwaartepunten van het boek wordt gevormd door politiek-filosofische beschouwingen die zich buigen over de natuurtoestand, over de burgeroorlog als mogelijke planetaire conditie. Vervolgens wordt het verschijnsel globalisering belicht en uitgewerkt vanuit de invalshoeken identiteitspolitiek en gemeengoed (de commons). Een aantal blogs over stadsactivisme maken dit laatste thema concreet en geven het boek een activistische toets. De verzameling sluit af met nabeschouwingen over politieke melancholie en posthistorie. ‘Zijn we uit de geschiedenis aan het vallen?’ Deze onmogelijke vraag ligt ten grondslag aan deze teksten, die zijn geschreven in de schaduw van de klimaatcatastrofe. De Cauter construeert een futurologie van het heden in memoranda voor de eenentwintigste eeuw: het nieuwe millennium voor eeuwige beginners. Dit boek wil een toegankelijke inleiding zijn op het heden. Niet alleen voor studenten, maar voor allen die geïnteresseerd zijn om ons verwarrend en donker tijdperk te begrijpen.
Het tewerkstellen van een medewerker met een arbeidshandicap doet heel wat vragen rijzen. Wat is de meerwaarde voor een organisatie? Wat kan een werkgever doen? Wat valt er te verwachten van een werknemer met een
arbeidshandicap? Waar is ondersteuning te vinden?
Op deze en vele andere vragen geeft deze praktische gids een antwoord.
Hij maakt de werkgever wegwijs in het tewerkstellen van een werknemer
met een arbeidshandicap, van de vacature tot en met de uitvoering van de
job. Bovendien informeert het boek over subsidies voor werknemers met
een arbeidshandicap, speciale vervoersmogelijkheden enz. Ook worden
zes tewerkstellingsprincipes nauwkeurig uitgewerkt. Tot slot volgen een
overzicht van expertorganisaties die extra ondersteuning bieden en een checklist voor het uitschrijven van een duidelijke vacature.
Het boek wil bijdragen tot een divers personeelsbestand, waarbij ook werknemers met een arbeidshandicap kunnen aantonen dat ze een meerwaarde zijn voor organisaties, instellingen, bedrijven.
In de top drie van wat architecten belangrijk vinden, staat ruimtelijke beleving op nummer één. Om in te schatten hoe gebruikers een ontwerp zullen beleven, kan een nauwe samenwerking met mensen met een beperking helpen. Deze ervaringsdeskundigen herkennen immers ruimtelijke kwaliteiten en obstakels waarvan architecten zich niet altijd
bewust zijn. Hoewel de toegankelijkheidswetgeving obstakels identificeert en een kader schetst om deze te vermijden,
blijft de integratie ervan in een ontwerp lastig. De opgelegde afmetingen bieden architecten immers weinig inzicht in
het hoe en waarom ervan. Bovendien focust de wetgeving voornamelijk op rolstoelgebruikers, en komen ruimtelijke
kwaliteiten nauwelijks aan bod. Een complementaire aanpak dringt zich dus op: de ervaringsdeskundigheid van
mensen met een beperking inschakelen als bron van ontwerpkennis.
In het laatste AGORA nummer van 2015 staat het vastgoed/financieel-complex centraal. Het vastgoed/financieel-complex is een metafoor die erop duidt dat de vastgoedsector, de financiële sector en de staat steeds verder vervlochten raken. In di themanummer wordt de toenemende onderlinge afhankelijkheid van deze sectoren geïllustreerd door voorbeelden uit verschillende landen en op verschillende schaalniveaus. We laten zien hoe een ware kredietexplosie de prijzen van vastgoed tot grote hoogten deed stijgen. Er is sprake van een ‘Muur van geld’ die deze kredietexplosie verklaart en die muur is sinds de financiële crisis niet lager maar hoger geworden. Een niet onaanzienlijk deel van die financiële, metaforische muur wordt geïnvesteerd in fysieke muren, in vastgoed. Gecombineerd met andere mondiale, nationale en lokale ontwikkelingen leidt dit echter nog steeds tot zeer verschillende patronen, zoals de cases van Duitsland, Argentinië en Libanon laten zien. Bovendien wordt er sterk gelobbyd om het vastgoed/financieel-complex verder te laten groeien. Daarom lijkt de onderlinge afhankelijkheid van deze sectoren in de 21ste eeuw alleen maar sterker te worden.
De overgang van de Fordistische naar de post-Fordistische periode valt samen met wat economen The Great Moderation noemen: een structurele matiging van de macro-economische cycli. The Great Moderation luidde ook een gefinancialiseerd accumulatieregime in dat gebaseerd is op overkreditering en leidt tot toenemende ongelijkheid. Dit essay verkent de relatie tussen nationale woningmarkten en recente ontwikkelingen in de wereldeconomie.
Lobbyen lijkt vaak een ver-van-mijn-bed-show, dat zich enkel voltrekt in de kringen van Frank Underwood in House of Cards. Dit artikel demonstreert hoe alomtegenwoordig lobbyen is vandaag, waar de macht(sbronnen) van lobbyisten vandaan komen en hoe vergaand de gevolgen zijn. Het artikel gaat dieper in op lobbyen in de vastgoed- en financiële sector.
De toeristische industrie is nu al de grootste (8% van de globale jobs is in toerisme) en, ondanks de aanhoudende economische malaise, blijft het de snelst groeiende industrie van de wereldeconomie. Wereldwijd zijn er in 2013 volgens de UN-WTO ongeveer 1.078 miljoen mensen op vakantie gegaan. Het ziet er naar uit dat deze groei zich de komende jaren niet alleen doorzet maar misschien zelfs wel versnelt. Ondanks het enorme belang van de sector voor de samenleving wordt er in de academische wereld nog maar weinig belangstelling besteed aan het verschijnsel toerisme. De KU Leuven maakt hierop een positieve uitzondering. Al jaren is er binnen de divisie Geografie & Toerisme van het Departement Aard- en Omgevingswetenschappen een klein groepje onderzoekers dat zich bezighoudt met toeristisch onderzoek en dat een, voor Vlaanderen unieke, Master in het Toerisme verzorgt. Toerisme Vlaanderen draagt hier al jaren een steentje aan bij en financiert in deze context een leerstoel Tourism Management. Een belangrijk en vaak terugkomend thema is op welke wijze natuurlijk en historisch erfgoed het beste kan worden benut om zo toeristische ontwikkeling te stimuleren. Natuurlijk en historisch erfgoed is niet reproduceerbaar en vaak in publieke handen. De missie van de toeristische econoom is de optimale allocatie van deze superschaarse goederen te bepalen. De marktwerking blijkt deze optimale allocatie echter niet te garanderen en niet optimaal gebruik van erfgoed is wijdverbreid. Erfgoed is vaak of onder- of overgebruikt. Beide verschijnselen zijn vormen van niet duurzame toeristische ontwikkeling en beschadigen het erfgoed onherstelbaar. Voorbeelden van steden die op de grens van het toelaatbare balanceren zijn Brugge en Venetië. Voorbeelden van steden die nog veel te weinig doen met hun toeristische potenties zijn Leuven en Napels. Onderzoek naar de grenzen aan het gebruik heeft zich vooralsnog gericht tot situaties van overgebruik en tot de definiëring van de zogenaamde toeristische draagkracht. Verder onderzoek is echter nog nodig om bestemmingen tegen hun eigen toeristische enthousiasme te beschermen. Ook onderzoek naar de ondergrens van de duurzaamheid van toerisme is nog erg schaars maar van strategisch belang voor al die bestemmingen die er over denken hun toeristische vocatie aan te scherpen.
De toeristische industrie is nu al de grootste (momenteel behoort ruim 8% van het totale aantal globale jobs tot één van de sectoren van de toeristische industrie) en, ondanks de aanhoudende economische malaise, blijft het ook nog eens de snelst groeiende industrie van de wereldeconomie. Wereldwijd zijn er in 2013 volgens de UN-WTO ongeveer 1 miljard mensen op vakantie gegaan. Het ziet ernaar uit dat deze groei zich de komende jaren niet alleen verder doorzet, maar misschien zelfs wel versnelt.
Ondanks het enorme belang van de sector voor de samenleving wordt er in de academische wereld nog maar weinig belangstelling besteed aan het verschijnsel toerisme. De KU Leuven maakt hierop een positieve uitzondering. Al jaren is er binnen de divisie geografie van het departement aard- en omgevingswetenschappen een klein groepje onderzoekers dat zich bezighoudt met toeristisch onderzoek en dat een, voor Vlaanderen unieke, master in toerisme verzorgt.
Een belangrijk en vaak terugkomend thema in het onderzoek en onderwijs aan de KU Leuven is de vraag op welke wijze natuurlijk en historisch erfgoed het beste kan worden benut om zo toeristische ontwikkeling te stimuleren of te consolideren. Hierbij is het van belang te constateren dat natuurlijk en historisch erfgoed niet reproduceerbaar en vaak in publieke handen zijn. Dit maakt, zoals hieronder zal worden uitgelegd, de missie van de toeristische econoom, dat wil zeggen het bepalen van de optimale allocatie van deze superschaarse goederen, allesbehalve makkelijk. De marktwerking blijkt deze optimale allocatie namelijk niet te garanderen en een niet-optimaal gebruik van erfgoed is daarom wijdverbreid. Erfgoed is in de praktijk vaak onder- of overgebruikt. Beide verschijnselen zijn vormen van niet-duurzame toeristische ontwikkeling en beschadigen het erfgoed vaak onherstelbaar.
Een emblematisch voorbeeld van een stad die op de grens van het toelaatbare balanceren is Venetië. Deze Noord-Italiaanse stad gebruik ik hieronder om de belangrijkste problemen ten aanzien van duurzame toeristische ontwikkeling in kunststeden nader te illustreren.
Kulak, de Leuvense universiteit van Kortrijk, werd in 1965 op het Kortrijkse Hoge gesticht als ‘experiment’. Een kleine, persoonlijke campus zou het universitair onderwijs bij de West-Vlaamse jongeren brengen en de regio een economische impuls geven. Een halve eeuw later krijgen bijna 1500 studenten hun basisopleiding aan Kulak, terwijl de instelling zich op onderzoeksvlak regionaal en internationaal profileert.
In de vijftig jaar van haar bestaan vormde Kulak een eigen karakter. Soms had ze de publieke opinie mee, soms ook tegen. Soms had ze haar Alma Mater mee, soms ook tegen. Maar altijd kon de Kortrijkse campus rekenen op een schare voorvechters, van docenten en studenten binnen de eigen universitaire gemeenschap tot politici en ondernemers uit de ruime regio. Wie van de typische sfeer had geproefd, was gewonnen voor het ‘experiment’.
Sociologische analyse van een kerk-kritische groep van katholieke intellectuelen die eind van de jaren zestig in conflict kwam met de toenmalige Bisschop van Gent. Dit conflict speelde rond de Humanae Vitae and rond rond het gezag in de Kerk. Het conflict wordt geïnterpreteerd als een antwoord op de cognitieve dissonantie die werd ervaren door katholieke intellectuelen met maatschappelijke verantwoordelijkheid en hun ervaring van onmondigheid als katholieken.
Het faalpercentage van interbestuurlijke informatiesystemen in Vlaanderen ligt verontrustend hoog. Weten waar het misgaat, is een eerste stap om gelijkaardige uitkomsten in de toekomst te vermijden. Elk informatiesysteemproject wordt geconfronteerd met uitdagingen tijdens de initiatie, de implementatie als de operationalisering van een informatiesysteem. De aanpak van deze uitdagingen leidt niet steeds tot de gewenste resultaten. In dit artikel komen 17 klassieke projectmanagementvergissingen aan bod alsook tips om die te vermijden. Klassieke vergissingen in Vlaanderen blijken verrassend goed overeen te komen met de bevindingen van de Nederlandse Elias-commissie. Vlaanderen en Nederland kunnen dus bij elkaar mosterd halen.
Binnen HRM is er steeds meer aandacht voor de individualisering van HR-praktijken. Of het nu gaat om talent management, de balans tussen werk en leven, het managen van diversiteit of leeftijdsbewust personeelsbeleid, het uitgangspunt is vaak dat er rekening
gehouden moet worden met individuele kenmerken zoals behoeften, talenten, interesses, prestaties, kennis en vaardigheden van werknemers bij het toekennen en implementeren van HR-praktijken. Dit fenomeen van ‘HR-differentiatie’ leidt er toe dat verschillen
worden gecreëerd tussen werknemers op het vlak van opleiding, beloning, flexibiliteit, inspraak, autonomie, etc. HR-differentiatie wordt vaak verondersteld voordelen op te leveren voor de organisatie. Empirisch onderzoek hiernaar is echter schaars. Bovendien wordt nauwelijks stilgestaan bij de mogelijke nadelen van HR-differentiatie. In dit artikel, dat gebaseerd is op recent promotieonderzoek, bespreken we de mogelijke voor- en
nadelen van HR-differentiatie. We maken daarbij gebruik van de belangrijkste resultaten uit het onderzoek en formuleren enkele aanbevelingen voor de praktijk.
De legendarische honkbalspeler Babe Ruth beweerde ooit: “De manier waarop een team in zijn geheel speelt, bepaalt het succes. Een team kan bestaan uit allemaal individuele wereldsterren maar als ze niet samenspelen, is het team geen cent waard” (Williams, 1997). Teamvertrouwen en effectief leiderschap van spelers binnen het team (atleetleiderschap) worden vaak vooropgesteld als cruciale factoren om het functioneren van een sportteam te optimaliseren. In dit artikel worden de resultaten van mijn afgewerkt doctoraatsonderzoek toegelicht, alsook de meest recente bevindingen. Onze bevindingen tonen aan dat atleetleiders die geloven in hun team en dit ook uitstralen, een ‘wij’-gevoel kunnen creëren binnen het team, wat niet alleen het teamvertrouwen van hun teamgenoten versterkt, maar eveneens hun prestatie verbetert. Goede atleetleiders zorgen dus voor een beter functioneren van het team, wat hand in hand gaat met een betere teamprestatie. Op deze manier kan een team van individuele sterren een kampioenenteam worden.
Samenvatting
Het Leerkracht Relatie Interview is een semi-gestructureerd interview dat relatieproblemen tussen individuele leerlingen en hun leerkrachten op een gedetailleerde wijze in kaart brengt. Aan de hand van een casus van een leerkracht en een leerling met een diagnose Autisme Spectrum Stoornis wordt uitgelegd hoe het Leerkracht Relatie Interview kan bijdragen aan handelingsgerichte diagnostiek.
In dit artikel onderzoeken we het verband tussen identiteit en het voorkomen van zelfverwondend gedrag (ZVG) bij personen met een eetstoornis. Individuen dienen doorheen het leven op zoek te gaan naar wie ze (willen) zijn, wat gedurende de adolescentie een belangrijke ontwikkelingstaak is. De kwaliteit van deze identiteitsontwikkeling (m.n. een fragielere identiteitsontwikkeling) zou kunnen samenhangen met het voorkomen van ZVG en eetstoornissen, die beide ontwikkelen tijdens de adolescentie. Om het verband tussen identiteit en (in)directe vormen van zelfbeschadiging te onderzoeken, vulden 99 eetstoornispatiënten met/zonder ZVG een vragenlijst in die vijf identiteitsdimensies meet,  gebaseerd op een recent ontwikkeld procesmatig identiteitsmodel. De resultaten toonden aan dat een gebrek aan identificatie met (of zekerheid omtrent) identiteitskeuzes het voorkomen van ZVG bij eetstoornispatiënten voorspelt bovenop leeftijd, angst en depressie. Het blijkt dus belangrijk om de identiteitsontwikkeling van patiënten met een eetstoornis en ZVG te betrekken in de behandeling.
Generatie Y zorgt al jaren voor veel vooroordelen en speculaties in de praktijkliteratuur. Het vele onderzoek dat generaties op het werk analyseert, heeft tot nu geen eenduidige resultaten opgeleverd en is bovendien  onderhevig aan verscheidene theoretische en methodologische problemen. Aan de hand van een uitgebreid literatuuroverzicht analyseren en structureren we de studies die over generaties op het werk verschenen.
Zelfverwonding (ZVG) verwijst naar het zichzelf opzettelijk schade toebrengen aan het
eigen lichaam zonder de intentie om zichzelf het leven te benemen, zoals zichzelf
krassen, snijden, en branden. In een recente studie bij 946 Vlaamse en Nederlandse
adolescenten gaf ongeveer 25% van de adolescenten aan zichzelf ooit opzettelijk
verwond te hebben. We onderzochten kwetsbaarheidsfactoren en functies van ZVG. De
bevindingen van de studie suggereren dat een specifieke persoonlijkheidsconstellatie
(gekenmerkt door emotionele instabiliteit en minder gedragscontrole) via een verhoogde
stressgevoeligheid en een depressief reactiepatroon de kans verhoogt op het stellen
van ZVG. Tot slot worden er kort enkele richtlijnen aangehaald voor professionals die
geconfronteerd worden met zelfverwondend gedrag bij jongeren.
De recente bootvluchtelingencrisis in het Middellandse Zeegebied doet stemmen opgaan om de verdeling van asielaanvragen door lidstaten van de Europese Unie (EU) grondig te herzien. De Dublin-III-Verordening, die bepaalt welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielaanvraag, is evenwel amper twee jaar oud. Zij steunt in grote mate op haar voorgangers, de Dublin-II-Verordening van 2003 en de Dublin-Overeenkomst van 1990, maar bevat onder invloed van rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) en van het Hof van Justitie van de EU een aantal wijzigingen die de billijkheid ('fairness') van het systeem moeten waarborgen. In afwachting van een mogelijke 'Lampedusa-Verordening' die het Dublin-systeem grondig zou kunnen omgooien, tracht dit artikel het huidige systeem toe te lichten. Het gaat daarbij in op de nadelen, maar schetst vooral de bijsturing door supranationale rechtspraak.
De vernietiging van de Belgische dataretentiewetgeving door het Grondwettelijk Hof bij arrest van 11 juni 2015 doet vragen rijzen naar de gevolgen hiervan voor de internet service providers en naar de beperkingen die het proportionaliteitsbeginsel oplegt aan toekomstige dataretentiewetgeving. Dit artikel gaat hierop in, en onderzoekt ook in welke mate het nieuwe voorontwerp van wet inzake dataretentie een antwoord biedt op de kritiek van het Hof van Justitie en het Grondwettelijk Hof.
De Wet Medische Ongevallen van 31 maart 2010 hervormde het vergoedingssysteem voor medische schadegevallen in België. Als gevolg van deze wet kunnen slachtoffers van een medisch ongeval tegenwoordig, naast een gerechtelijke procedure,ook een schadevergoeding vorderen via een minnelijke procedure bij het Fonds voor de Medische Ongevallen. In deze procedure, die tevens gratis is voor de aanvrager, zal een nalatige zorgverlener nog steeds verantwoordelijk gehouden worden voor de schade als gevolg van gezondheidszorg. In geval van een medisch ongeval zonder aansprakelijkheid zal ernstige en abnormale schade vergoed worden door de nationale solidariteit. Vooralsnog werd weinig aandacht besteed aan de impact van het tweesporensysteem op het gedrag van de zorgverlener. Daarom werden 508 arts-specialisten bevraagd omtrent hun perceptie over het vergoedingssysteem voor medische ongevallen. Hieruit bleek dat de meerderheid van de bevraagde artsen het meeste belang hechten aan de morele schade en reputatieschade die gepaard gaan met een medische aansprakelijkheidsclaim. Deontologische regels, het bijwonen van medische congressen en het opvolgen van medische vakliteratuur zetten bovendien de meeste artsen aan tot zorgvuldig handelen. Ongeveer één op zes bevraagden gaf aan helemaal niet op de hoogte te zijn van het tweesporensysteem. Respectievelijk 23,03 % en 15,35 % van de respondenten die beperkt tot zeer goed op de hoogte waren van de hervorming verklaarde meer diagnostische en invasieve onderzoeken voor te stellen als gevolg van de Wet Medische Ongevallen, terwijl 16,28 % minder behandelingen met een hoog risico uitvoerde. Een niet te verwaarlozen aantal specialisten (25,12 %) gaf bovendien aan sneller melding te maken van een medisch schadegeval door de hervorming van het vergoedingssysteem, terwijl bijna één op vier sneller geneigd was om mee te werken aan een onderzoek ingesteld naar een medisch ongeval. Hoewel deze toename eerder beperkt is en met inachtname van de in deze bijdrage geformuleerde voorbehouden, heeft de Wet Medische Ongevallen in dit beginstadium wel degelijk een invloed op zowel defensieve geneeskunde als transparantie en open communicatie omtrent een medisch ongeval.
Hoewel er geen recente cijfers of empirisch onderzoek over bestaan, leeft de perceptie dat er steeds meer aansprakelijkheidsclaims worden ingesteld tegen advocaten.  In de eerste plaats is het voor cliënten een uitweg om tijdelijk aan de betaling van het ereloon te ontsnappen. Daarnaast vormt het een manier om met de frustratie van het verliezen van een rechtszaak om te gaan. Bovendien voelen veel burgers zich door de opkomst van het internet en andere media beter geïnformeerd. Daardoor zijn ze mondiger geworden en koesteren ze meer concrete verwachtingen ten opzichte van hun raadsman over de uitkomst van een geding. 

Omwille van de vele rechtspraak en de veelzijdigheid van de problematiek focussen we ons in het eerste hoofdstuk van deze bijdrage op drie grote leerstukken met betrekking tot de aansprakelijkheid van de advocaat. Na een algemene inleiding (afdeling 1) wordt eerst ingegaan op de bewijsproblematiek (afdeling 2). Aansluitend komen de verjaring en de verlies van een kans-leer aan bod (afdeling 3 en 4).
Het volstaat niet om titularis te zijn van een subjectief recht. Indien men dat recht effectief wil uitoefenen, zal men zijn aanspraak moeten bewijzen. De beroemde rechtsgeleerde VON JHERING vatte dat mooi samen: “La preuve, c’est la rançon des droits que l’on demande à la justice de consacrer”. Die bewoordingen indachtig, beogen we in deze bijdrage een overzicht te geven van een aantal recente ontwikkelingen in het burgerlijk bewijsrecht gedurende de afgelopen drie jaar.