clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Een duurzaam kunstenlandschap vraagt, naast sterke en creatieve actoren, en
dus voldoende mogelijkheden voor de kunstenaar om te werken en te leven, een
gepaste omgeving en een voldoende breed ‘contactvlak’ tussen de kunsten en de
samenleving. 'Cultuur’ is geen luxe of versiersel, maar een essentiële grondstof voor onze samenleving. Naast het ondersteunen van creatieve actoren moet cultuurbeleid ook een omgeving creëren waarbinnen de kunsten opgenomen kunnen worden in het publieke leven.
Het recht van antwoord maakt het mogelijk voor natuurlijke personen of rechtspersonen om zich te verweren tegen geschreven berichtgeving waarin zij expliciet of impliciet aangewezen worden, of wanneer hun rechtmatige belangen, namelijk aanzien en reputatie, zijn aangetast door een onjuiste bewering tijdens de uitzending van een televisie- of radioprogramma. De huidige wetgeving in België is echter verouderd: online media vallen namelijk niet binnen het toepassingsgebied. Verschillende wetsvoorstellen werden geïntroduceerd, maar geen enkel werd uiteindelijk aangenomen. In dit artikel lichten we het huidige Belgisch en Vlaams juridisch kader toe, putten we inspiratie uit de 
systemen in onze buur landen, schetsen we een beeld van de huidige praktijk bij de Vlaamse media, en formuleren we aanbevelingen voor het uitwerken van een online recht van antwoord.
De doelstelling van de huidige retrospectieve studie (van 1995 tot 2010) is het analyseren van de perceptuele stoornissen van de spraak bij vrouwelijke eerste bachelorstudenten in de opleiding logopedische en audiologische wetenschappen van de Universiteit Gent. Een consensus perceptuele beoordeling werd uitgevoerd van de spraakverstaanbaarheid, de stemkarakteristieken (GRBASI-schaal), de articulatie (vocalen, diftongen en consonanten) en de vloeiendheid. De algemene spraakverstaanbaarheid en de vloeiendheid kunnen als normaal beschouwd worden. Lichte stoornissen van de meeste stemparameters (heesheid, breathiness, hypertonie en instabiliteit) werden waargenomen. Op vlak van articulatie zijn de meest opvallende stoornissen een dialectinvloed van de vocalen en addentaliteit en interdentaliteit bij de apico-alveolairen. Op basis van de resultaten van deze studie bij een grote cohort studenten uit de opleiding Logopedische en Audiologische Wetenschappen heeft de opleiding een duidelijk beeld over de aanwezige spraakstoornissen en werd een specifiek verbeterbeleid voor de spraakkenmerken uitgestippeld. Het onderzoek van de evolutie van dit spraakprofiel gedurende de verdere bachelor- en masteropleiding is onderwerp voor verder onderzoek.
De meest voorkomende oorzaak van afasie is een cerebrovasculaire aandoening (CVA) in de taaldominante hemisfeer. Verschillende neurologische mechanismen kunnen bijdragen tot het herstel van afasie na een CVA zoals herstel van de ischemie, afname van diaschisis en neuroplasticiteit. Deze mechanismen kunnen spontaan ontstaan of beïnvloed worden door diverse therapeutische interventies. Dit artikel bevat een systematische review van de literatuur over de rol van de rechter hemisfeer in het herstel van CVA-gerelateerde afasie. De resultaten van deze systematische review geven aan dat de rechter hemisfeer een faciliterende rol heeft in het spontaan herstel van afasie in de acute en subacute fase. Therapiegerelateerd herstel wordt gefaciliteerd door activiteit in homologe taalgebieden, geheugen- en aandachtsgerelateerde gebieden in de subacute en chronische fase. Na therapievrije periodes in de chronische fase draagt de rechter hemisfeer echter niet meer bij aan het afasieherstel of oefent deze hemisfeer een inhiberende invloed uit op het verdere herstel van de taalfuncties.
Zoals de titel “Taalkunde gesprokkeld” laat vermoeden, sprokkelt het Jaarboek drie heel uiteenlopende bijdragen bijeen, die heel verschillende onderzoeksvragen proberen te beantwoorden.
Jongeren komen via games, films en popsongs vroeg in contact met het Engels. Dat ze daardoor spontaan een zekere woordenschat verwerven, laat zich aanzien. Maar helpt het hen ook om Engelse grammaticale categorieën en constructies te verwerven?  
Een vlotte nieuwsbrief schrijven voor je organisatie: hoe doe je dat en vooral: hoe vermijd je dat de lezer vroegtijdig afhaakt? Valt schrijfvaardigheid aan te leren en hoe pak je dat aan?
In West-Vlaanderen staat het dialect nog sterk, dat is genoegzaam bekend. Maar is de status en functie van dialect, standaardtaal en varianten tussenin niet veel complexer en afhankelijk van de regio?
Twee van de bijdragen in dit Jaarboek geven verslag over een masterscriptie, de derde vat de bevindingen samen van een doctoraal proefschrift.
Madrid, Londen, Parijs .... en onze eigen hoofdstad, 22 maart 2016 - de aanslagen in het hart van België en van Europa. Het veiligheidsbeleid staat op scherp en we beroepen ons voor het eerst in lange tijd opnieuw op "normen en waarden" op de traditie van "De Verlichting" en op "de moderniteit". maar weinigen benoemen de beinselen ven de grote verlichte denkers en de betekenis die ze vandaag hebben voor moderne samenlevingen: het belang van democratie en rechtstaat, van universele rechten en plichten.

Het debat lijkt soms stuurloos. Toch gaat het om de gronslagen van een moderne democratie die rust op juridisch geordend gezag dat vertrekt vanuit rechten en vrijheden van zijn burgers en verantwoordingsplicht van autoriteiten. Waarin veel plaats is voor de fundamentele vrijheid van mening en van godsdienst, maar ook beperkingen. Nu we geen homogene samenleving meer zijn, wordt samenleven op de proef gesteld. We vergaten werk te maken van burgerschap als attitude en verzeilden te vaak in wij-zij standpunten.

Dit boek bundelt essays van uiteenlopende hedendaagse publicisten en overstijgt die retoriek.
Dirk Verhofstadt onderzoekt de verhouding tussen de radicale islam en een weerbare democratie. Daarbij focust hij op salafistische organisaties en de terreuraanslagen die in hun naam of op basis van hun gedachtegoed gebeuren. Vormt het salafisme een bedreiging voor onze democratie en hoe kunnen we ons daartegen verweren binnen de krijtlijnen van de rechtsstaat? Volgens de auteur moeten we radicale islamitische organisaties die de fundamenten van onze westerse samenleving willen ondermijnen een halt toeroepen. We mogen immers niet langer tolerant zijn voor de intoleranten. We moeten met veel meer kracht opkomen voor onze liberale grondwaarden zoals de vrijheid van meningsuiting, de scheiding van geloof en staat, de gelijkwaardigheid van man en vrouw, en het recht op zelfbeschikking. Een weerbare democratie moet nagaan of salafistische organisaties wel thuishoren in onze westerse samenleving.
John Rawls wordt algemeen beschouwd als een van de meest invloedrijke filosofen van de voorbije eeuw. In zijn befaamde boek A Theory of Justice uit 1971 staat het principe van de rechtvaardigheid centraal dat hij beschouwt als de belangrijkste maatschappelijke waarde in de samenleving. Mensen zijn fundamenteel gelijkwaardig. Daarom is het voor Rawls evident dat een ethisch systeem zich richt tot iedereen. Natuurlijk beseft hij dat mensen niet gelijk zijn of beter gezegd, niet over dezelfde begaafdheden beschikken noch over dezelfde startposities. Waar het bij hem op aan komt is de onvrijwillige achterstanden, dus achterstanden die niet gebaseerd zijn op vrijwillige keuze, weg te werken. 

Liberales organiseerde tussen 2012 en 2016 vijf John Rawlslezingen. Ze werden gehouden door schrijver en oud-politicus Jan Terlouw, en de hoogleraren Frank Vandenbroucke, Paul Cliteur, Philippe Van Parijs en Patrick Loobuyck. De inleidingen werden gegeven door de Liberales-kernleden Daniël Boomsma, Claude Nijs, Kasper Ossenblok, Andreas Tirez en Dirk Verhofstadt. Het doel van deze lezingen was om het gedachtegoed van Rawls bekend te maken bij een breder publiek en te toetsen aan de hedendaagse politieke, sociaaleconomische en maatschappelijke omstandigheden. In dit boek zijn de John Rawlslezingen en de inleidingen gebundeld.
Het liberalisme is de eerste ideologische stroming in de moderne geschiedenis. De bronnen ervan gaan terug op de Renaissance en de Verlichting. John Locke, Spinoza, Montesquieu, Adam Smith, Voltaire, Cesare Beccaria en Immanuel Kant schreven invloedrijke teksten waarin ze zich keerden tegen het ancien régime en bijdroegen tot de liberale ideologie zoals we die vandaag kennen. Dirk Verhofstadt beschrijft het ontstaan van de eerste liberale partijen in de wereld, de gestage opmars van het liberale denken in de 19de-eeuw met de afschaffing van de slavernij als hoogtepunt, maar ook de ondergang van de liberale democratieën tijdens de eerste helft van de 20ste-eeuw door het opkomende communisme, fascisme en nazisme. 

In 1947 kwamen liberale vertegenwoordigers uit de hele wereld bijeen in Oxford en stichtten er de Liberale Internationale. In datzelfde jaar werd ook de Mont Pèlerin Society opgericht. Ze zorgden voor een heropleving van het liberalisme tijdens de periode van de Koude Oorlog, de dekolonisatie en de golden sixties. Vanaf de jaren ’80 was het liberalisme bijzonder succesvol met de val van de Berlijnse Muur en de ineenstorting van het communisme als hoogtepunt. Rond het jaar 2000 waren er een record aantal liberale democratieën en leek de strijd tussen de ideologieën voorbij. Het voorbije decennium staat het liberalisme echter weer onder druk door de opkomst van extreemrechtse, nationalistische en populistische politici.    

De ideologische strijd van de 21ste-eeuw wordt er weer een tussen de open en de gesloten samenleving, tussen het liberalisme enerzijds en het nationalisme, het collectivisme en het populisme anderzijds. Toch is Dirk Verhofstadt optimistisch. Hij beschrijft twaalf ideologische strijdpunten die bepalend zullen zijn voor de toekomst van het liberalisme. Hij roept ook alle liberale krachten op om samen te werken want er is meer dat hen bindt dan dat hen verdeelt. De liberale democratie is superieur aan alle andere samenlevingsvormen. Het beschermt de mens tegen willekeur, uitbuiting en geweld, en laat de hem toe echt vrij te zijn. Maar die vrijheid is niet evident, er moet elke dag opnieuw voor gevochten worden.
Dit onderzoek bestudeert in welke mate België en Frankrijk conformeren met de internationale detentiestandaarden over het penitentiair tuchtrecht, en dit zowel op wettelijk vlak als in de praktijk. Op deze manier wordt een beeld verkregen van de verschillende tuchtregimes in België en Frankrijk. De resultaten vormen de basis voor een juridische en beleidsanalyse over de gevolgen van het schenden van de internationale tuchtstandaarden. Deze analyse gebeurt eerst intrastatelijk: er wordt onderzocht aan welke gevolgen een staat zich blootstelt wanneer op haar eigen grondgebied de internationale standaarden niet worden nageleefd. De tweede analyse is extrastatelijk: het belang van de conformiteit met internationale tuchtstandaarden voor de EU-samenwerking in strafzaken wordt in kaart gebracht. Kunnen verdachten en gevonniste personen op een vlotte manier overgeleverd of overgebracht worden van de ene EU-lidstaat naar de andere, of steken erbarmelijke detentiecondities in bepaalde EU-lidstaten stokken in de wielen? Dit onderzoek biedt een antwoord op bovenstaande vragen en sluit af met enkele bedenkingen en ideeën voor de toekomst. De bevindingen zijn gebaseerd op een analyse van nationale en internationale rechtsinstrumenten, beleidsdocumenten en jurisprudentie, aangevuld met een empirisch onderzoek in zeven penitentiaire inrichtingen in België en Frankrijk. In elke inrichting werd een methodentriangulatie toegepast: data werd hoofdzakelijk verzameld op basis van de analyse van tuchtdossiers, het bijwonen van hoorzittingen en interviews met gedetineerden, penitentiair beambten, directieleden en externe leden van de tuchtcommissies. Het onderzoek toont aan dat er aanzienlijke verschillen zijn tussen België en Frankrijk op het vlak van de naleving van internationale tuchtstandaarden in penitentiaire inrichtingen, en dat de niet-naleving leidt tot een substantiële ondermijning van de rechtspositie van gedetineerden. De juridische gevolgen van deze niet-naleving zijn niettemin beperkt, zowel voor de EU-lidstaat zelf als voor de samenwerking tussen lidstaten. Desondanks wordt het duidelijk dat het EU-beleid inzake de samenwerking in strafzaken inconsistent is, en dat een reflectie aan de orde is.
Het ‘basisinkomen’ staat in de belangstelling: als antwoord op technologie die jobs vernietigt, als methode voor meer kansen en minder armoede, of als alternatief voor de welvaartsstaat. Dit boek biedt een nuchtere en kritische analyse van wat intussen een echt modefenomeen is geworden. Het contesteert zowel de wenselijkheid als de haalbaarheid van een basisinkomen.

De auteurs argumenteren dat een basisinkomen geen gepast antwoord biedt op de economische of sociale uitdagingen van onze tijd. Ze identificeren een frontale botsing tussen het basisinkomen en het sociaal contract waarop onze sociale zekerheid en ons economisch model zijn gebaseerd. Ze zien in het basisinkomen een instrument dat ons kansenbeleid en onze welvaart eerder bedreigt dan ondersteunt.

Een nieuw boek van Prof. dr. Marc De Vos (directeur Itinera) en Fellow Simon Ghiotto.
Sinds de jaren 1960 krijgt ongeveer 80% van de Vlaamse films overheidssteun. Hierdoor bepaalt het filmbeleid in belangrijke mate hoe het Vlaamse filmlandschap eruitziet. Aan de hand van uniek archiefmateriaal over alle 175 gesubsidieerde langspeelfilms en meer dan 500 filmprojecten die geen steun kregen, biedt dit boek een beleidsgeschiedenis van de Vlaamse cinema tussen 1964 en 2002. Het boek analyseert de politiek-institutionele ontwikkelingen en het overheidsbeleid tegenover coproducties, het taalgebruik in Vlaamse films, populaire genres, artfilms, literaire adaptaties, kinder- en jeugdfilms, maatschappelijk geëngageerde films en historische films. Speciale aandacht gaat uit naar de relatie tussen het filmbeleid en het Vlaamse natievormingsproces. Het boek laat u bovendien kennismaken met de politieke verhalen achter films als Mira (1971), Het dwaallicht (1972), Pallieter (1975), De Witte van Sichem (1980), Zware jongens (1984), De leeuw van Vlaanderen (1984), Daens (1992) en Camping Cosmos (1996).
Meer dan 150 jaar na de publicatie van On the origin of species van Charles blijft het creationisme ontzettend populair. In de Verenigde Staten gelooft bijna de helft van de bevolking dat God de aarde en het leven erop minder dan tienduizend jaar geleden heeft geschapen. Het creationisme is echter geen louter Amerikaans fenomeen: over gans de wereld, van Canada tot Australië, van Zuid-Korea tot Brazilië, steekt het de kop op. Ook in sommige delen van Europa worden creationisten steeds actiever. Niet alleen het wetenschappelijk onderwijs staat daarbij op het spel. Creationisten dromen van een theocratie waarin geen plaats is voor democratische beginselen en rechten.

Dit boekje schetst de evolutie van het creationisme, van de eerste religieuze reacties op Darwins evolutietheorie over het zogenaamd wetenschappelijk creationisme tot intelligent design. Vervolgens biedt het een overzicht van de meest opvallende creationistische activiteiten in Europa en verklaart het waarom creationistische overtuigingen populair blijven, ook al spreekt de wetenschap hen overtuigend tegen.
Luc Peiren, onderzoeker in Amsab-ISG, schreef een turf van een boek, rijkelijk geïllustreerd, over de geschiedenis van de Vlaamse metaalindustrie. De publicatie, IJzersterk, werd voorgesteld op het congres van ABVV-Metaal in Ieper in februari 2018. IJzersterk. De geschiedenis van de Vlaamse metaalindustrie wil de militanten van ABVV-Metaal, maar ook het bredere publiek laten kennismaken met de Vlaamse metaalnijverheid in historisch perspectief. Een verrassend diverse geschiedenis, met een breed gamma aan bedrijfstakken (machinebouw, elektrotechnische nijverheid, non-ferro-industrie, automobielconstructie enz.) en een ongemeen rijke iconografie. Behalve een industrieel luik besteedt de publicatie ook aandacht aan de sociale verdediging van de Vlaamse metaalbewerkers. Voor de beeldredactie putte Amsab-ISG uit zijn eigen rijke collectie en uit verschillende beeldbanken van bedrijfsarchieven, heemkundige kringen, archieven ... over heel Vlaanderen.
De groteske werken van Ensor halen hun kracht en betekenis niet enkel uit de schilderkunstige bravoure waarmee hij lelijke en schrikwekkende tronies en maskers en skeletten schildert, en niet enkel uit de latent agressieve en/of latent revolterende situaties die hij ensceneert. Specifiek voor Ensor is dat hij door de ambivalentie van het ‘kader’ te activeren, een complexe beeldruimte creëert waarvan het ‘werkelijkheidsstatuut’ complex en onstabiel is. Zo wordt de narratieve ‘eenheid van handeling’ en meteen de  begrijpelijkheid van het beeld aangetast, en het beeld als geheel meer verontrustend.
Onderzoeksdata vormen het kloppende hart van het academische onderzoek. Een vooruitziend en doordacht onderzoeksdatamanagement verzekert de beste omgang met data - van verzamelen, verwerken en analyseren tot archiveren - met als belangrijkste troeven minimaal dataverlies en maximaal delen en hergebruik. De Europese Commissie speelt een voortrekkersrol in het promoten van Open Science. In navolging van de reeds verplichte Open Access voor wetenschappelijke publicaties, eist zij onder meer dat nieuwe onderzoeksprojecten vanaf 2017 een 'datamanagementplan' indienen en onderzoeksdata zo open mogelijk beschikbaar stellen. Ook bij overheden, financiers en uitgevers staat onderzoeksdatamanagement al enige tijd hoog op de agenda.
Hoe moet je leven en denken? Rusteloos zocht Michel de Montaigne (1533-1592), door velen beschouwd als de eerste echt moderne mens, naar een antwoord op deze vraag. Alexander Roose beschrijft op meeslepende wijze hoe Montaigne tegenslag en ontgoochelingen overwon, en wat wij van hem kunnen leren.

Michel de Montaigne schreef niet voor ons. Hij begon zijn gedachten te noteren om greep te krijgen op zichzelf. Zijn Essays behoren tot de boeiendste filosofische teksten ooit. Montaigne leefde in een tijdperk van wetenschappelijke omwentelingen, godsdienstoorlogen en politieke instabiliteit. Zijn ‘probeersels’ zijn een therapie, een zelfportret en een publieke bekentenis. De gentleman-filosoof denkt na over het goede leven en probeert koortsachtig inzicht te krijgen in zijn eigen bestaan. Hij dialogeert daarom met filosofen uit de oudheid – stoïcijnen, sceptici, epicuristen – voor wie filosofie altijd meer was dan een theorie. Want moedig en waarachtig leven, dat wil Montaigne.
Neemt een ‘werknemer’ werk? Kan een loon een ‘last’ of een ‘handicap’ zijn? Wat bedoelen onze politici wanneer ze zeggen dat we ‘zuurstof ’ aan ‘onze economie’ moeten geven? En op wie slaat de crisis in het begrip ‘vluchtelingencrisis’?

Politiek is een wereld van woorden en beelden, en vaak zijn we overrompeld door wat we horen, zien en lezen. We voelen intuïtief aan dat de redenering niet klopt. Maar we kunnen de vinger niet op de fout leggen en voelen ons onmachtig om te corrigeren. In dit boekje gaat taalkundig antropoloog Jan Blommaert in op de diepere betekenis van de woorden die onze hoofden vult. Hij verheldert begrippen zoals ‘perceptie’ en ‘framing’ en reikt een hele reeks concrete en praktische tips aan om doorheen de woordenwolk te leren kijken en de producenten ervan lik op stuk te geven.

Hoe vinden we onze eigen woorden en onze eigen stem terug? Let op je woorden is een essentieel instrument voor sociale bewegingen en kritische mensen die zich willen mengen in de publieke debatten die ertoe doen.
De film 'Stranger in Paradise' toont driemaal dezelfde leraar die telkens een groep migranten aanspreekt. In de eerste act neemt de leraar een afwerende houding aan: migranten zijn niet welkom in Europa. In de tweede act doet de leraar zich voor als een schuldbewuste, solidaire linkse jongen. In de derde act simuleert hij een asielprocedure, geheel volgens de officiële Nederlandse voorschriften. Door een fictieve leraar (gespeeld door de Vlaamse acteur Valentijn Dhaenens) uiteenlopende Europese houdingen tegenover migratie te laten vertolken, zoekt de Nederlandse regisseur Guido Hendrikx in 'Stranger in Paradise' (2016) de grenzen op tussen fictie en non-fictie. Het documentaire element (waar de film uiteindelijk toch op vastgepind wordt, getuige zijn selectie als openingsfilm van het prestigieuze IDFA – International Documentary Film Festival Amsterdam) zit hem in het feit dat de leraar lesgeeft aan echte, net in Sicilië toegekomen vluchtelingen. De confrontatie van een fictieve leraar met echte migranten vormt de originaliteit en de sterkte van Stranger in Paradise, maar roept ook veel vragen op, over politiek én over media-ethiek, waar dit artikel dieper op in gaat.
Wat is goed bestuur in de kunsten- en cultuursector van Vlaanderen en Nederland? En welke rol kan of moet de overheid daarin spelen? Hoe zorg je voor eerlijke salarissen in de cultuursector van Vlaanderen en Nederland? Hoe vermijd je dat mensen tegen een burn-out aanlopen? Hoe voorkom je dat één persoon (te) veel topfuncties combineert? En op welk niveau moet het cultuurbeleid in de Lage Landen vorm krijgen? Over zulke kwesties organiseerde het Vlaams-Nederlands Huis deBuren op 7 februari 2017 een debat, dat het startschot vormt van een uitgebreid programma over cultural governance, zoals dit thema in het jargon heet.
We onderzochten de effecten van een permanente loonlastenverlaging voor oudere mannelijke werknemers op (het behoud van) tewerkstelling, arbeidsduur en uurloon. We voerden de analyse uit op een steekproef van ruim 150.000 mannen geboren tussen 1941 en 1950. We vonden kleine positieve effecten op de arbeidsduur en grotere op het behoud van de tewerkstelling, maar dit enkel voor werknemers met een hoge kans op uitstroom naar brugpensioen. Het loon werd niet beïnvloed. We vonden ook evidentie dat het voordeel voor de oudere werknemers gedeeltelijk ten koste gaat van de klein beetje jongere groep die niet voor de lastenverlaging in aanmerking kwam.
In verschillende landen zijn reeds onderzoeken verricht naar de determinanten die de externe auditprijzen bepalen. Deze studies hebben zich in eerste instantie gericht op de auditprijzen in de profitsector, maar door de toenemende professionalisering van de non-profitsector de afgelopen jaren, neemt nu ook het aantal auditprijsstudies in deze sector toe. Voor België hebben Verbruggen et al. (2011; 2015) en Vanderbeken et al. (2015) het pad geëffend door de auditprijsdeterminanten van respectievelijk Belgische non-profitorganisaties en Belgische ziekenhuizen te onderzoeken. Huidig onderzoek gaat hierin verder en is vernieuwend omdat voor het eerst de auditprijsdeterminanten van Vlaamse woonzorgcentra (WzC) worden onderzocht waarbij zowel vzw-centra als commerciële centra aan bod komen. Aan de hand van OLS-regressies wordt de impact van een aantal auditprijsdeterminanten uit vorige onderzoeken samen met specifieke kenmerken van woonzorgcentra getest. In eerste instantie worden de auditprijsdeterminanten bij vzw- en commerciële centra onderzocht. Daarnaast wordt de invloed van subsidies op de auditprijs bij vzw-centra getest, om een antwoord te bieden op de tweede onderzoeksvraag. In lijn met de bevindingen van voorgaande auditprijsstudies, is de grootte van de auditklant de belangrijkste variabele voor het verklaren van de auditprijs. In het domein van de gezondheidszorg waar de Big 4 auditkantoren nauwelijks aanwezig zijn, vragen grotere non-Big 4 auditkantoren hogere auditprijzen aan Vlaamse woonzorgcentra dan kleine non-Big 4 auditkantoren. Woonzorgcentra betalen tot slot een lagere auditprijs aan bedrijfsrevisoren die gespecialiseerd zijn in de externe audit van woonzorgcentra. Tenslotte blijkt, als antwoord op de tweede onderzoeksvraag, dat vzw-centra die in sterke mate afhankelijk zijn van subsidies geen hogere auditprijs betalen. 
Keywords: non-profitsector, Vlaamse woonzorgcentra, externe audit, auditprijsdeterminanten, subsidies