clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Uit de analyse in dit hoofdstuk komen een aantal typische patronen van arbeidsdeelname van Vlaamse vrouwen op de arbeidsmarkt anno 2000 naar voren. Zo profileert de jongere generatie moeders (25-34 jaar) zich in ons gewest bijzonder sterk op de arbeidsmarkt; het aandeel werkende moeders in deze generatie, met een baan die weliswaar vaak deeltijdarbeid inhoudt, overstijgt ruimschoots dat van de leeftijdsgenoten in de buurlanden. Terwijl in de drie buurlanden een deel van de niet-werkende moeders herintreedt wanneer de kinderen ouder worden, is dit in Vlaanderen niet of nauwelijks het geval. Daardoor verdwijnt de ‘voorsprong’ van Vlaanderen op de buurlanden in de middelste leeftijdsklasse (35-44 jaar). Aan het andere eind van de leeftijdskolonne (45-54 jaar) vallen Vlaamse vrouwen op door hun lage participatie; deze oudere generatie sleept de erfenis van het verleden mee, met een zeer beperkte arbeidsdeelname in alle gezinsposities. Een laatste en opmerkelijke vaststelling heeft betrekking op het arbeidspatroon van mannen in combinatie met hun gezinsleven: vanaf de leeftijd van 50 jaar blijken enkel de mannen met inwonende kinderen een behoorlijk werkzaamheidspeil te behouden; in de overige groep neemt het aandeel werkenden een flinke duik. Economische overwegingen die samengaan met de aanwezigheid van (studerende) kinderen, lijken dan ook een belangrijke rol te spelen in het uittredepatroon van Vlaamse mannen.
In de huidige generatie jonge volwassenen (25-39 jaar) hebben vrouwen met kinderen nog altijd minder vaak een betaalde baan dan mannen met kinderen en ze zijn ook minder vaak aan het werk dan vrouwen zonder kinderen. We vragen ons in dit hoofdstuk af of dit patroon voor alle onderwijsniveaus geldt en komen tot de vaststelling dat dit niet zo is. Hooggeschoolde vrouwen met inwonende kinderen hebben meestal een betaalde baan, al is dit wel vaak een deeltijdse job. Bij de middengeschoolden vinden we heel wat meer thuisblijvende moeders terug. Als ze al aan het werk zijn, hebben middengeschoolde moeders vaker een deeltijdse baan dan hooggeschoolde. Bij de laaggeschoolden is dit stramien het meest uitgesproken: laaggeschoolde moeders hebben minder vaak een betaalde baan dan midden- en hooggeschoolde, ze werken vaker deeltijds en presteren in zo’n deeltijdse job ook minder uren. Anders gesteld, de gezinspositie weegt zwaarder door in de arbeidsdeelname van laaggeschoolde dan van middengeschoolde vrouwen en bij hooggeschoolde vrouwen leidt de gezinspositie het minst tot verschillen in arbeidsdeelname. Ook bij de laaggeschoolde mannen stellen we verschillen vast in arbeidsdeelname naar gezinspositie, een verschijnsel dat bij de hooggeschoolde mannen nagenoeg afwezig is.
Sociale verkiezingen zijn de vierjaarlijkse oefening in economische democratie binnen de Belgische arbeidsorganisaties, behorend zowel tot de bedrijfswereld als tot de non-profitsector. Via deze verkiezingen worden de werknemersvertegenwoordigers gekozen in twee overlegorganen: de Ondernemingsraad (afgekort OR) en het Comité voor Preventie en Bescherming op het werk (afgekort CPBW). De verkiezingen worden georganiseerd per bedrijfseenheid en opgesplitst in kiescolleges. In dit dossier wordt een beeld geschetst van deze sociale verkiezingen door een vergelijking te maken van vier kiesmomenten (1987, 1991,1995 en 2000). Gewoonlijk worden de resultaten van sociale verkiezingen vooral besproken in winst en verlies voor vakbonden. In de voorliggende analyse is de klemtoon gelegd op het democratievraagstuk: wie kan hoe deelnemen aan de verkiezingen? Het geschetste beeld is gebaseerd op de administratieve databestanden die het Federaal Ministerie van Tewerkstelling en Arbeid opmaakt over deze verkiezingen.
De minder gunstige conjunctuur mist haar effect op de vacaturemarkt niet. In 2002 is het gemiddeld aantal openstaande vacatures bij de VDAB gedaald tot 30 270. De afname van het aantal werkaanbiedingen in combinatie met de groei van het aantal werkzoekenden zorgde voor een meer ‘ontspannen’ arbeidsmarkt. Het aantal werkzoekenden per openstaande VDAB-vacature steeg tot 6,2 en de vacatures raakten steeds sneller ingevuld. De onzekere economische situatie zette bedrijven er ook toe aan anders te werven: steeds minder vaste contracten werden aangeboden terwijl het aantal werkaanbiedingen voor tijdelijke jobs aan belang won. Na een globaal overzicht van de vacaturemarkt bespreken we in dit hoofdstuk drie grote beroepsgroepen: de verkopers, de technici en de administratief bedienden. Voor elk van deze drie groepen stonden in 2002 permanent meer dan 1 500 vacatures open bij de VDAB. We stellen vast dat deze beroepsgroepen een aantal belangrijke knelpuntberoepen tellen en dat werkgevers vaak een beroep doen op de uitzendsector om deze vacatures in te vullen. Uit de bespreking blijkt andermaal dat de oorzaken van de knelpunten erg uiteenlopend zijn.
De werkzaamheidsgraad van de jonge generatie Vlaamse vrouwen is in de loop van het laatste decennium buitengewoon sterk toegenomen. Vooral moeders, die via deeltijdarbeid de gelegenheid zagen om betaalde arbeid te combineren met hun verantwoordelijkheden binnen het gezin, zijn de dragers van deze stijgende participatie. Dit hoofdstuk beschrijft op welke manier de arbeidsdeelname van vrouwen en mannen in Vlaanderen verband houdt met hun gezinspositie. We overlopen een aantal verklaringen voor de recente evolutie en staan tot slot even stil bij overheidsmaatregelen die deze groei mogelijk maakten.
De combinatie tussen het gezins- en beroepsleven is een van de arbeidsmarktthema’s die in het maatschappelijk debat en in het beleid ruime aandacht krijgen. De onderzoekswereld publiceert regelmatig studies over het onderwerp. Toch beschikken we in Vlaanderen niet over een recent en gedetailleerd databestand met cijfers over de arbeidsparticipatie van de bevolking naar gezinspositie. Deze publicatie vult deze lacune aan en plaatst Vlaanderen in een Europese context. Op de website stelt het Steunpunt WAV de cijfers elektronisch ter beschikking.
Durf ondernemen! Met deze oproep lanceerde de Vlaamse overheid in 2001 het Actieplan om het ondernemerschap te stimuleren. In dit hoofdstuk becijferen we hoeveel ondernemers er vandaag zijn in het Vlaams Gewest. We beschrijven hun profiel en schetsen de evolutie in de loop van de voorbije tien jaar. Tevens bekijken we hoe Vlaanderen zich verhoudt ten opzichte van de andere Europese lidstaten. Kort samengevat komen we tot de vaststelling dat de ondernemersgraad in Vlaanderen (het aandeel ondernemers in de bevolking) met 8,9% iets onder het Europese gemiddelde ligt. Niet zo goed dus, maar ook weer niet bedroevend slecht. Minder positief is dat de meeste Vlaamse ondernemers zelfstandigen zijn zonder personeel; ze creëren met andere woorden geen bijkomende werkgelegenheid voor anderen. In dit opzicht hinkt Vlaanderen duidelijk achterop in Europees verband. Ondernemers hebben een ander profiel dan de gemiddelde werkende Vlaming: ze zijn ouder en hoger geschoold en ze zijn tevens ‘mannelijker’ en ‘meer Belg’. Ondanks het mannelijk overwicht mag Vlaanderen zich gelukkig prijzen met de ondernemende vrouwen op zijn grondgebied, want alleen dankzij hún toenemende belangstelling om ondernemer te worden, bleef de ondernemersgraad in Vlaanderen stabiel: terwijl het aandeel vrouwelijke ondernemers de voorbije vijftien jaar groeide, liep het aandeel bij de mannen terug. Desondanks blijven vrouwen sterk ondervertegenwoordigd als ondernemers. Het hardnekkige man-vrouwverschil bij de ondernemers loopt als een rode draad door dit hoofdstuk.
Telt Vlaanderen relatief veel of weinig ondernemers? Hoeveel Vlamingen precies starten jaarlijks een zelfstandige activiteit en klopt het dat dit aantal de laatste tijd sterk afneemt? Voordat de auteurs van dit Open Forum u binnenleiden in het debat over het belang van ondernemerschap en de knelpunten van starters, geven we in dit artikel een bondig overzicht in cijfers.
In het debat over de aansluiting 'onderwijs-arbeidsmarkt' wordt veel belang gehecht aan de constructie van beroepsprofielen. Die profielen moeten als 'voeding' dienen voor het opstellen van opleidingsprofielen en dus ook voor de ontwikkeling van leerprogramma's. De constructie van beroepsprofielen en hun vertaling naar opleidingsprofielen moeten een zekere aansluiting garanderen tussen het initiële onderwijs, het circuit van bij- en nascholing en het werkmilieu. In de geestelijke gezondheidszorg heeft de deïnstitutionalisering en de psychosociale rehabilitatie, de ontwikkeling en de uitbouw van het Beschut Wonen sterk gestimuleerd. De zorginhoudelijke en organisatorische veranderingen in de geestelijke gezondheidszorg hebben hun weerslag op het takenpakket van de begeleiders in het Beschut Wonen. Tegen de achtergrond van hoger gestelde eisen betreffende efficiëntie en doelmatigheid van de hulpverlening, is er toenemende belangstelling voor begeleidingsmethodieken in het Beschut Wonen. Tot op heden bestaat er echter geen specifieke opleiding voor begeleiders in Beschut Wonen. In deze context bracht de Vormingsdienst Guislain te Gent in samenwerking met de VVI-VMSI stuurgroep Beschut Wonen een aantal deskundigen uit de sector Beschut Wonen samen om de verschillende mogelijkheden te onderzoeken om vorming te organiseren in functie van de specifieke noden van het beroep ‘Begeleider in Beschut Wonen’. Hierbij werd gekozen voor de opstelling van een beroepsprofiel 'Begeleider Beschut Wonen' dat de basis legt voor de opstelling van een opleidingsprofiel en uiteindelijk voor een vormingsprogramma voor de begeleiders in Beschut Wonen. Aan het Hoger Instituut voor de Arbeid (HIVA) werd de opdracht gegeven dit beroepsprofiel te ontwikkelen. Deze opdracht werd mede mogelijk gemaakt door de financiële steun van het Europees Sociaal Fonds (doelstelling 4 programma).
In dit boek wordt de arbeid in de Belgische autoassemblagebedrijven beschreven. Gedurende de jaren negentig werd het debat over de vormgeving van de arbeid in de autoassemblage in belangrijke mate gedomineerd door de ‘slanke productie’. Dit model, gebaseerd op de werkwijze van het Japanse Toyota, pretendeert aanzienlijke productiviteitswinsten op te leveren. Het aanpassen van de wijze van arbeidsverdeling, in de richting van meer taken en verantwoordelijkheden voor de productiewerknemers op de werkvloer, speelt daarbij een belangrijke rol. Ook Europese autoassemblagebedrijven sleutelen koortsachtig aan hun model van arbeidsverdeling. Maar wat er precies verandert, wat de reikwijdte en diepgang zijn van deze veranderingen en hoe dit alles geïnterpreteerd moet worden, blijven open vragen. Het zijn deze vragen die alvast voor de Belgische autoassemblagebedrijven in dit proefschrift beantwoord worden. De uitgebreide empirische gegevens die in het proefschrift worden voorgesteld, maken duidelijk dat de ingrepen in de arbeidsverdeling geenszins uniform verlopen in alle bedrijven. Lokaal worden inspiratievolle alternatieven uitgewerkt. Globaal blijft de Belgische automobielassemblagesector evenwel in grote mate schatplichtig aan een traditionele sterk arbeidsdelige invulling van de arbeid. Het vasthouden en zelfs intensifiëren van ‘de lopende band’ staan hiervoor symbool. Ondanks de veralgemeende invoering van teamwerk in de autoassemblagebedrijven, hebben deze herstructureringen vaak slechts een bescheiden weerslag op het takenpakket van de werknemers op de werkvloer. Een relativerende conclusie die haaks staat op het veranderingsgeweld dat in de managementsliteratuur welig tiert. De nuchtere aanpak in het proefschrift is daaraan niet vreemd. Aan de hand van objectieve criteria wordt de actuele toestand inzake arbeidsverdeling beschreven. Het richt zich daarom tot diegenen die zich wars van normatieve slogans op de hoogte willen stellen van de feitelijke toestand van de arbeid in de autoassemblagesector.
In veel landen worden kinderen uit hetzelfde geboortejaar op hetzelfde moment toegelaten tot het leerplichtonderwijs. Zo starten in Vlaanderen kinderen normaal gesproken het eerste leerjaar op 1 september van het jaar waarin ze zes jaar worden. Op die manier tracht men ervoor te zorgen dat klassen homogeen zijn wat het ontwikkelingsniveau betreft van de leerlingen die er deel van uitmaken. Ondanks deze intentie kan de leeftijdsspreiding (binnen de groep normaalvorderende kinderen) bij de aanvang van het leerplicht¬onderwijs tot 12 maanden bedragen. Bestaand onderzoek heeft samenhangen aangetoond tussen het geboortekwartaal van kinderen en hun schools presteren (Davis, Trimble, & Vincent, 1980), kansen op zittenblijven (Martin, Foels, Clanton, & Moon, 2004) en kansen op verwijzing naar het buitengewoon onderwijs (Wallingford & Prout, 2000). Mogelijke verklaringen voor dit ‘geboortekwartaaleffect’ worden onder meer gezocht in initiële ontwikkelingsen rijpingsverschillen die blijven doorwerken in de latere schoolprestaties. Een vergelijking tussen studies met kinderen van verschillende leeftijden leert wel dat het relatieve leeftijds¬effect verkleint naarmate kinderen ouder worden.
In 'Le fils' gebeurt iets dat niet eenvoudigweg te situeren valt. Die gebeurtenis manifesteert zich bij Olivier letterlijk in de verplaatsing of wending van zijn lichaam en van zijn blik. De jongen, Francis, is aan het werk gezet in een atelier van een collega en Olivier gaat kijken, van achter het raam en zonder dat de jongen het ziet. Zo zet hij een eerste stap. Na een aanvankelijke weigering wil hij de jongen toch in zijn atelier: hij zet nog een stap. Maar hij weet niet waarom. ‘Pourquoi fais-tu ça?’, vraagt zijn ex-vrouw hem. Olivier antwoordt dat hij het niet weet – ‘Je ne sais pas.’ Er is eigenlijk geen reden, er is niets, geen specifiek iets. Maar dat niets dat geen betekenis heeft, heeft een effect: het zet hem in beweging. En zo treedt hij, stap voor stap, een ruimte binnen die niet meer de bekende en herkenbare ruimte is. Het is met deze wending van het lichaam en van de blik van Olivier dat we in deze tekst een bepaalde pedagogische betekenis willen verbinden. De opvatting dat opvoeden met een bepaalde vorm van wenden te maken heeft, is zo oud als het nadenken over opvoeding zelf. Maar wat is dat wenden waar het in opvoeden om gaat? Hoe wordt de beweging van dat wenden gedacht? Men kan zich wenden tot iets of iemand. Wenden kan zijn: keren, omkeren, terugkeren, bekeren. Wenden kan ook betekenen tot inkeer komen. Met deze verschillende invullingen van wenden zijn verschillende opvattingen over opvoeden in het geding. De wending van Olivier toont zich in verschillende hoedanigheden. Ze toont zich allereerst en wellicht het meest duidelijk als een zich afwenden van de cultuur, van wat verwacht wordt (aversio) en als een wenden naar zichzelf (conversie of omkering). Maar ze toont zich ook als een omwenden (conversie) van zichzelf en van die cultuur. In wat volgt worden deze bewegingen van het (zich) wenden beschreven. We laten ons daarbij naast de pedagogische traditie ook inspireren door het werk van de Franse filosoof Michel Foucault en de Amerikaanse filosoof Stanley Cavell.
In de afgelopen halve eeuw is er zoveel in de opvoeding veranderd, dat we het spoor flink zijn kwijtgeraakt. Opvoeding is een veel minder bepalende factor gebleken in de ontwikkeling van kinderen dan we ooit dachten. Het is zelfs de vraag of we de samenleving nog wel een stap verder brengen door ons met zoveel nadruk op de opvoeding te richten. Hoezo pedagogisch? Toch wordt er in de verwarrende wereld van het begin van de 21e eeuw meer over opvoeding gesproken dan ooit. We weten dat we niet meer toekunnen met zoeken naar middelen om te bereiken waar het volgens ons naar toe moet. Over de doelen van de opvoeding zijn de meningen te verdeeld. Maar wat misschien wel kan is ons richten op vragen die op het eerste gezicht niets of maar weinig met opvoeding te maken lijken te hebben. Dan blijkt dat het bij bijna alle belangrijke kwesties die voor de toekomst van de samenleving van belang zijn om pedagogisch kwesties gaat. Zo zijn er grote zorgen over het toegenomen geweld in de samenleving, maar maakt geweld niet onvermijdelijk deel uit van de opvoeding? Bestaat er nog wel zoiets als een kinderlijke leefwereld? Wordt het geen tijd om de kille onderhandelingshuishouding failliet te verklaren? Moeten ouders wel streven naar volledige openheid en bespreekbaarheid?
Als het over opvoeden gaat, zijn we vandaag erg onzeker over wat we moeten en kunnen doen. We klampen ons vast aan alles wat gezag en controle lijkt te garanderen. Tegelijk weten we ons geconfronteerd met de eis van steeds meer en beter.

De lichtheid van het opvoeden wil een handboek zijn dat kijk-, lees- en denkoefeningen biedt ter voorbereiding van het concrete, pedagogische handelen. De film Le Fils van de gebroeders Dardenne vormt de aanzet en inzet van het boek.

Le Fils toont ons waar het in opvoeden om gaat en wat het betekent opvoeder te zijn: het is in de eerste plaats een houding, een manier van doen, een ethos.

Op toegankelijke wijze brengt dit handboek die pedagogische houding in kaart. Daarbij worden woorden gebruikt die de pedagogische en wijsgerige traditie bieden: aanvaarding, denken, aandacht, initiëren, spreken, werken, (zich) wenden, gastvrijheid, vertrouwen, gelijkheid en meesterschap.

Dit handboek richt zich in het bijzonder tot studenten en docenten in opleidingen voor pedagogische beroepen (lerarenopleiding, orthopedagogie, sociaal werk). Ook voor andere geïnteresseerden zal dit een inspirerend boek zijn.

De auteurs zijn allen onderzoekers in het domein van de wijsgerige pedagogiek en verbonden met het Centrum Wijsgerige Pedagogiek van de KULeuven en/of de Vakgroep Pedagogiek van de UGent.
Nietzsches Übermensch staat vooral bekend als het individu dat de bestaande waarden en zingevingen met de grond gelijk maakt en eigen waarden en zingevingen in de plaats stelt. Deze Übermensch is een aantrekkelijk pedagogisch gegeven (het kind dat zijn eigenheid doet gelden), maar evenzeer problematisch als niet verduidelijkt wordt wat ‘zelf waarden scheppen’, ‘zelf betekenis geven’ inhoudt en hoe het ‘zelf’ dan begrepen moet worden. Solipsisme, subjectivisme of interpretaties ex nihilo loeren om de hoek. Hier wil ik aantonen dat dergelijke subjectivistische interpretatie van het individu bij Nietzsche gewoonweg fout is, vermits het niet strookt met het belang dat Nietzsche hecht aan de inbedding in en gebondenheid aan het cultureel-historische. Pedagogisch uitgedrukt: de zelfontwikkeling van het ware zelf van de educandus, de weg die de educandus aflegt tot waarachtig individu kan niet anders dan gedacht worden vanuit de cultureel-historische inbedding. Wanneer men Nietzsches mensbeeld in acht neemt blijkt dat pas in die inbedding het ware zelf van de educandus ontstaat. Eerst wordt ingegaan op het belang van het ingebed zijn bij Nietzsche. Aansluitend komt Nietzsches perspectivisme aan de beurt. Ten derde wordt nagegaan wat hieruit voor opvoeding volgt. Na vervolgens Nietzsches anti-essentialisme besproken te hebben, wordt tenslotte nogmaals ingegaan op wat opvoeding kan betekenen.
In dit hoofdstuk laten we zien welke inbreng feministisch denken kan hebben in de wetenschappelijke pedagogiek. In het eerste gedeelte proberen we, zonder uitputtend te willen zijn, een beeld te schetsen van wat feministisch onderzoek eigenlijk is en van het soort vragen dat zoiets oproept. We leiden daartoe het feminisme bondig historisch in, laten zien dat het het wetenschappelijke denken niet ongemoeid gelaten heeft en geven twee voorbeelden: de feministische standpunt-epistemologie van Sandra Harding en de zorgethiek van Noddings. In het tweede stuk bespreken we de vraag wat nu eigenlijk de specificiteit van het feministisch onderzoek uitmaakt. Vervolgens laten we de pedagogiek aan bod komen vanuit feministisch oogpunt: we bespreken hoe Noddings zorg als ethisch ideaal in de pedagogiek beargumenteert en hoe Deborah Hicks laat zien welke inbreng narratieve teksten van vrouwen kunnen hebben in de pedagogische theorievorming. Ten slotte confronteren we het feministisch onderzoek met het kantiaanse erfgoed in de pedagogiek om te laten zien dat dit soort onderzoek een typevoorbeeld is van hoe de kantiaanse scheiding tussen het empirische en het normatieve, en die tussen het feitelijke en het conceptuele overstegen kunnen worden.
Bij het schrijven van dit boek werden de auteurs geïnspireerd door de Belgische film 'Le Fils' (2002) van de gebroeders Dardenne. Deze film doet meer dan een indringend verhaal vertellen. Hij toont ons vooral wat de inzet vormt van het opvoeden en wat het betekent opvoeder te zijn. Hij laat zien dat het in de eerste plaats gaat om een bepaalde houding, een manier van doen, een ethos. De teksten in 'De lichtheid van het opvoeden' trachten dit zo precies mogelijk ter sprake te brengen. Daarbij gebruiken de auteurs woorden uit de pedagogische en wijsgerige traditie: aanvaarding, denken, aandacht, initiëren, spreken, werken, (zich) wenden, gastvrijheid, vertrouwen, gelijkheid en meesterschap. Het handboek biedt echter ook oefeningen om te werken aan een pedagogisch ethos. Op die manier helpt het zich voor te bereiden om juist te handelen.
Dit artikel neemt de preoccupatie van ouders met het geluk van hun kinderen als uitgangspunt. Vooral de ambitie om kinderen een gelukkige jeugd te bezorgen wordt nader onderzocht. Uit ontwikkelingspsychologisch onderzoek blijkt namelijk dat ouders er wat dat betreft niet al te veel toedoen. (Auto)biografische studies en andere literaire bronnen laten echter zien dat jeugdherinneringen, de manier waarop ouders handelden incluis, door kinderen van het grootste belang worden geacht. Een analyse van het begrip integriteit wijst op diverse aspecten die in het geding zijn als het om de betekenis van de opvoeding van de kinderen voor de ouders gaat. Speciale aandacht krijgt de betekenis die ouders zelf geven aan de soort ouders die zij in de ogen van de kinderen zijn. Het verhaal dat zij over het verleden vertellen benadrukt de behoefte aan consistentie en eenheid. De discussie over opvoeding toont de noodzaak van een herziening van het begrip integriteit, in die zin dat het meer accent legt op de verantwoordelijkheid die de opvoedingsrelatie, meer dan andere relaties, kenmerkt.
Dit artikel beoogt na te gaan wat de modernisering van het mededingingsrecht te betekenen heeft of kan hebben voor de consument. Met «modernisering van het mededingingsrecht» wordt verwezen naar de meer economische georiënteerde en gedecentraliseerde toepassing van art. 81 en 82 EG-Verdrag (hierna EG). Voor het opzet van dit artikel is een goed zicht op de beschermingsdoelstellingen van het Europees mededingings- en consumentenrecht vereist, wat ook enig inzicht in de grondslagen van het Europees economisch recht vergt (eerste deel). Vervolgens kunnen de gemoderniseerde materiële en procedurele regels van het Europees mededingingsrecht vanuit het perspectief van de consument worden onderzocht (tweede en derde deel). Tot slot volgen enkele conclusies (vierde deel).
Eén van de meest opvallende vaststellingen binnen mijn doctoraatsonderzoek was dat er nog een groot aantal fragmenten en excerpten van de Roman van Heinric en Margriete van Limborch onuitgegeven bleven, terwijl een aantal ervan toch een schat aan informatie bleken te bevatten. Deze informatie was bij nader inzien relevant op verschillende domeinen : enerzijds zorgde ze voor een beter onderbouwde interpretatie van de tekst ; anderzijds stelde ze ons in staat om als het ware « dichter » bij de oorspronkelijke tekst te komen en de roman beter te dateren en te lokaliseren ; tenslotte was het dankzij deze gegevens ook mogelijk om het dichtersprofiel beter af te lijnen.
	In de editie van de Limborch-fragmenten en –excerpten geven we, in een internationaal samenwerkingsverband dat uiterst inspirerend bleek te zijn, niet alleen een diplomatische editie van alle bestaande fragmenten en excerpten van deze tekst, maar schetsen we in een omvattende inleiding (60p.) op basis van de inhoud van die fragmenten ook een nieuw en uitdagend beeld van de roman en zijn overlevering. Daarnaast geven we een uitgebreid tekstkritisch commentaar en een arsenaal aan woordverklaringen die de lezer in staat moeten stellen de fragmenten en excerpten op een verantwoorde manier te interpreteren.