clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Discussies over pedofilie en pedoseksualiteit zijn
vaak sterk gemediatiseerd, waarbij ook pedofilie
resoluut wordt geassocieerd met seksueel kindermisbruik.
Doorgaans is er weinig of geen aandacht
voor niet-plegende pedofielen. Zij ervaren
weliswaar een aantrekking tot jonge kinderen,
maar proberen die actief te onderdrukken en bewust geen pedoseksuele
feiten te plegen. Met psychosociale moeilijkheden gerelateerd aan
hun geaardheid kunnen ze omwille van stigma moelijker terecht bij de
traditionele hulpverlening, zodat sommigen zich wenden tot online
steungroepen op peerniveau.
Bij de aanvang van hun opleiding Rechten krijgen de Gentse studenten een geschiedkundige inleiding tot het publiekrecht. Het recht wordt er belicht als het product van denkers, wetgevers en technische evoluties, maar vooral als uiting van macht. Recht is gestolde politiek. In elf hoofdstukken worden de meest essentiële historische bouwstenen aangereikt om het hedendaagse staatsgebeuren kritisch te kunnen benaderen. Vanaf de Codex Hammoerabi, via het Romeinse recht, het gewoonterecht en de rol van de Kerk in de middeleeuwen, leidt het verhaal tot de vorming van de klassieke nationale staat in de vroegmoderne periode. Bijzondere aandacht wordt vervolgens besteed aan het Verlichtingsdenken en de invloed van de Amerikaanse, Franse en Belgische revoluties. De laatste hoofdstukken staan stil bij de publiekrechtelijke tendensen van de negentiende en twintigste eeuw: de doorbraak van de mensenrechten, de europeanisering, de (de)federalisering en de rol van de politieke partijen. Als inleidende cursus legt dit boek de nadruk op de ontwikkeling van basisbegrippen als scheiding der machten, volksinspraak, ministeriële verantwoordelijkheid, constitutionele toetsing, hiërarchie van de normen… Tevens bevat dit boek een soort canon van onvergetelijke mijlpalen uit de rechtsgeschiedenis: het Corpus Iuris Civilis van Justinianus, de Lex Salica, de Magna Carta, de Criminele Ordonnanties van Filips II, de wetboeken van Napoleon, de Bill of Rights etc.
Sport kent een steeds belangrijkere juridische context. Waar het nog steeds gaat om ‘het snelst te kunnen fietsen’, ‘het verst te kunnen springen’, of ‘het meeste voetbalwedstrijden te kunnen winnen’, kent het sportgebeuren vele juridische verhoudingen waarbij sportwetgeving en sportrechtspraak niet meer weg te denken zijn.

In dit handboek geven de auteurs vanuit hun specifieke achtergrond en praktijkervaring een overzicht van de belangrijkste aspecten van het sportrecht.
Naast een schets van het sport(recht)landschap en de Europeesrechtelijke context omvat dit boek een waaier van onderwerpen die aan de hand van wetgeving en tal van praktijkcases toegelicht wordt: het contract van de sporter, opleidingsvergoedingen, sociaalrechtelijk en fiscaal statuut, recht op afbeelding, makelaars, dopingreglementering, aansprakelijkheid en matchfixing.

Dit boek richt zich tot de student sportrecht en tot de sportjurist in brede zin, maar is zeker ook nuttig voor federaties- en clubverantwoordelijken, beleidsverantwoordelijken en administraties op het lokale en Vlaamse niveau, en voor begeleiders en sporters die hun weg zoeken in het labyrint van het sportrecht.
Het sportrecht is een snel evoluerende rechtstak.

Deze vierde versie betreft een volledige update van de materie en werd bijgewerkt tot 1 juli 2022.
Dit wetboek is onontbeerlijk voor studenten die hun bachelor- en/of masterproef maken, dan wel stage doen in deze criminologische setting. Daarnaast zijn er de praktijkstudenten die in het kader van hun effectieve tewerkstelling in de private veiligheidszorg (bij)scholing en opleiding nodig hebben om aan de wettelijke verplichtingen te voldoen. Het is voor hen tevens een instrument van permanente vorming.
Inhoudelijk is dit wetboek opgedeeld in vier grote aandachtsgebieden: de rechten en vrijheden, de relevante strafrechtelijke bepalingen, de private en bijzondere veiligheidszorg en enkele diverse bepalingen. Het spreekt voor zich dat de private veiligheidszorg slechts kan gedijen en welvaart genereren indien ze blijvend oog heeft voor de fundamentele rechten en vrijheden van ieder individu
De teksten in deze codex zijn bijgewerkt tot het BS van 1 september 2022.
Hoe eigenaar blijven van de eigen woning en toch de waarde van de woning gebruiken om grote kosten te financieren, een aanvullend pensioeninkomen te genieten of een schenking te doen aan de (klein)kinderen? Dat kan via het omgekeerd hypothecair krediet, op voorwaarde dat de Belgische wetgever werk maakt van een wettelijk kader. Via een omgekeerd hypothecair krediet kunnen huishoudens een krediet opnemen met de eigen woning als onderliggende waarde. Het bestaan van dit product biedt gemoedsrust omwille van de optie tot krediet zonder de woning te moeten verkopen. Eenmaal het krediet is gestart, heeft de kredietnemer de gemoedsrust van levenslang in de woning te mogen verblijven ook al is de waarde van de woning onvoldoende om de opgebouwde schuld af te betalen. Op die manier wordt de kredietnemer dus beschermd tegen het huizenmarktrisico en het langlevenrisico. De kredietnemer blijft eigenaar, waardoor de erfgenamen de optie behouden om de woning in de familie te houden.
VDAB organiseert heel wat beroepsopleidingen voor werklozen. Dit roept vanuit evaluatiestandpunt een aantal interessante vragen op: zijn er bepaalde types van werklozen die meer gebaat zijn bij een bepaald type van opleiding? Zijn er dan weer andere types die meer baat hebben bij een ander type van opleiding? Zijn er ook werklozen die minder
geholpen worden door het volgen van een opleiding, maar misschien wel meer baat hebben bij een andere maatregel? Om een antwoord te vinden op deze en soortgelijke vragen, startte VDAB eind 2018 in samenwerking met Bart Cockx (Universiteit Gent) en Michael Lechner (Universiteit van St. Gallen) een onderzoek dat gebruik maakt van machineleertechnieken.
Uit de bevindingen komt onder meer naar voren dat de bestaande toewijzing van werklozen
aan acties nog niet optimaal is: als men het ontwikkelde model zou inzetten voor de
toewijzing van werklozen aan opleidingen, zou een beduidende tewerkstellingswinst kunnen
worden geboekt. Naast deze specifieke inhoudelijke conclusie, is er bovendien de algemene
vaststelling dat machineleertechnieken kansen aanreiken om in de toekomst de effectiviteit
van het arbeidsmarktbeleid systematischer en regelmatiger op te volgen.
De meeste jongeren die na hun studies geen werk vinden, hebben één jaar na het beëindigen van hun studies recht op een werkloosheidsuitkering, de zogenaamde inschakelingsuitkering.Bij haar aantreden eind 2014 schafte de regering-Michel het recht op deze uitkering af voor twee groepen: ten eerste voor jongeren ouder dan 25 jaar en ten tweede voor jongeren die nog geen 21 jaar oud zijn en geen diploma middelbaar onderwijs kunnen voorleggen.
De regering deed dit omdat ze ervan uitging dat het schrappen van deze uitkering jongeren ertoe aanzet om harder te zoeken naar werk, maar ook om beter hun best te doen op school en niet vroegtijdig de school te verlaten. Was dit een juiste veronderstelling? Dit artikel vat de bevindingen van wetenschappelijk onderzoek hiernaar samen (Cockx et al., 2019, 2020, 2022).1 Het antwoord in een notendop: hooggeschoolden verwerven sneller hun diploma en vinden sneller een baan, maar dit gaat om jobs van heel korte duur. Voor kortgeschoolden had de hervorming geen enkel statistisch significant effect, niet op tewerkstelling, noch op onderwijsresultaten. Deze resultaten doen vragen rijzen over de effectiviteit van financiële incentives om jongeren aan te sporen om de nodige kwalificaties te verwerven voor de arbeidsmarkt, of om werk te zoeken en te aanvaarden. Hieruit kunnen we ook lessen trekken over de manier waarop we best de huidige krapte op de arbeidsmarkt bestrijden.
Studenten Nederlands die druk aan een paper werkten, scholieren in het middelbaar onderwijs die hun mondeling over de literatuurlijst voorbereidden, journalisten die in allerijl een portret over een schrijver moesten maken, docenten, uitgevers – allemaal hebben ze in het verleden hun toevlucht gezocht bij het Kritisch Literatuur Lexicon, de serie bruine banden met de rugtitel in helder geel die je in vrijwel iedere bibliotheek in Nederland kon vinden. In die banden bevond zich een losbladig naslagwerk waarin over talloze bekende en minder bekende auteurs een toegankelijk geschreven maar met de belangrijkste wetenschappelijke inzichten gevoed overzichtsartikel te vinden was, inclusief biografie en primaire en secundaire bibliografie.

In de lemma’s is er aandacht voor bijvoorbeeld thematiek (en de ontwikkeling daarvan), visie op de wereld, kunstopvatting en de relatie tussen leven en werk. Met dit boek markeren we het eindpunt van het Kritisch Literatuur Lexicon. In de
zomer van 2021 heeft de nieuwe redactie besloten om het lexicon op een waardige manier te beëindigen. Het feit dat de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren (dbnl) het archief van het lexicon uit de jaren 1980-2015 digitaal beschikbaar heeft gesteld, speelde een belangrijke rol bij het nemen van die beslissing.

We heffen het Kritisch Literatuur Lexicon op, maar maken het tegelijk eindelijk digitaal en open access beschikbaar voor de vakgemeenschap. Met dit boek voegen we daar de stukken aan toe die in de periode 2017-2021 door de nieuwe redactie van het Kritisch Literatuur Lexicon voor publicatie waren voorbereid. Daarmee bieden we de auteurs alsnog de gelegenheid om hun artikel te publiceren en bieden we de lezers van het digitale lexicon zestien mooie stukken over auteurs die in het archief van het lexicon ontbraken of met een niet-geactualiseerd lemma vertegenwoordigd waren.
De voorbije decennia is de aandacht voor biologie, zowel in de wijsbegeerte, de geschiedenis als in andere disciplines, sterk gestegen. De biologie wordt nu al de wetenschap van de 21ste eeuw genoemd. De filosofie van de biologie werd een volwaardige wijsgerige discipline en belangrijke biologen en wetenschapshistorici gaven de geschiedenis van de biologie de plaats die ze verdient.
Dit boek bundelt 22 teksten over telkens een of meerdere kernfiguren: van Aristoteles en Galenus tot Charles Darwin en Francis Crick; van René Descartes en Gregor Mendel tot Niko Tinbergen en Rachel Carson. Aandacht gaat uit naar de ontwikkeling van hun natuurwetenschappelijk denken en hoe zich dit verhoudt ten opzichte van de toen heersende denkbeelden. Vier wetenschappers reflecteren tot slot over het heden en de toekomst van de biologie.
De samenstellers van dit boek delen een gemeenschappelijke belangstelling voor zowel de wetenschappelijke, filosofische als historische aspecten van de biologie. Lien Van Speybroeck behaalde een doctoraat aan de Universiteit Gent met een proefschrift over de filosofische aspecten van de epigenetica. Johan Braeckman specialiseerde zich in Charles Darwin en de evolutietheorie, en doceert onder meer geschiedenis van de biologie aan de Universiteit Gent.
Politiserend handelen is een krachtige en specifieke manier om je politieke opdracht als sociaal werker vorm te geven. Vertrekkend vanuit de normatieve grondslag van het sociaal werk draag je zo bij aan het publieke meningsverschil over hoe we de samenleving inrichten. Dit boekt brengt politiserend handelen als deel van het DNA van het sociaal werk op begrip en reikt je een handelingskader aan. Het schetst kansen en bedreigingen voor dit handelen vanuit tendensen in de omgeving en in het sociaal werk zelf. Het blikt terug en verkent hoe sociaal werkers vroeger en vandaag politiserend werken rond maatschappelijke uitdagingen als wonen, werk, duurzaamheid en migratie. Het boek nodigt elke sociaal werker en sociaalwerkorganisatie uit om in de eigen context te onderzoeken hoe men kan bijdragen tot het publieke meningsverschil. Het nodigt beleidsmakers uit om de waarde van dit politiserend handelen te erkennen als onderdeel van een vitale democratie. Het nodigt opleiders uit het een plek te geven in de kern van de opleiding van sociaal werkers. Meer dan 50 praktijkwerkers, opleiders en academici dragen bij aan dit boek, een initiatief van Socius, steunpunt sociaal-cultureel werk in het kader van het actieplan Sterk Sociaal Werk. Publiek gaan! … omdat het kan en moet!
Veel non-profitorganisaties in Vlaanderen worden gesubsidieerd door de overheid. Om te controleren of publiek geld ‘goed’ besteed wordt, vraagt de overheid aan deze organisaties om op geregelde basis te rapporteren over hun prestaties. Waar critici deze dynamiek reduceren tot een bureaucratische oefening die tijd wegneemt van de kernactiviteiten, stellen managementonderzoekers dat publieke verantwoording organisatorisch leren in de hand kan werken. Immers, externe verantwoording stimuleert het gebruik van managementtools, nodig om prestaties te meten. Dit geeft inzicht in de eigen prestaties en – belangrijker – mogelijke verbeterpunten. Op basis van surveydata verzameld bij Vlaamse non-profitorganisaties (N = 496) wordt in deze bijdrage getest in welke mate en hoe publieke verantwoording kan bijdragen aan ‘betere’ non-profitprestaties. De resultaten leren dat (a) publieke verantwoording samenhangt met een positievere inschatting van non-profitprestaties door de respondenten, en (b) deze dynamiek primair verloopt via het gebruik van managementtools om prestaties te meten.
Kleipijpen vormen sinds de introductie ervan omstreeks 1600 een belangrijk onderdeel van de materiële cultuur. Hoewel dit soort artefacten heel vaak worden aangetroffen bij opgravingen, zijn ze ondergewaardeerd wat onderzoek betreft. Met dit onderzoek wordt een synthese beoogd rond de informatieve waarde van deze vondstencategorie gefocust op de Gentse regio. Dit onderzoek wileen referentiekader aanreiken voor gelijkaardig onderzoek in andere regio’s binnen Vlaanderen.
Begin 19e eeuw verzamelde de botanicus Charles van Hoorebeke ruim duizend plantensoorten. Met zijn herbarium beschikt Oost-Vlaanderen als enige Belgische provincie over een volledige historische catalogus van wilde flora van vóór de industriële en agrarische revolutie. En wat blijkt? 133 soorten, met prachtige namen als zevenster, fijn goudscherm, genadekruid en rozenkransje, zijn er intussen verdwenen. Hoe is het zover kunnen komen en wat kunnen we eraan doen?

Dit boek brengt het verhaal van de verdwenen plantensoorten en de landschapselementen waarin ze voorkwamen vanuit een ecologisch en historisch perspectief. Het is geschreven voor iedereen met een interesse in planten of het behoud van biodiversiteit.
Academia is de biotoop van een prof. Ik maakte er 44 jaar deel van 
uit en dat is best lang. In mijn laatste werkjaar schreef ik elke maand 
een brief over mijn ervaringen en de emoties die ze toen en soms nu 
nog oproepen. De gebouwen van de universiteit passeren de revue 
net zo goed als markante figuren van diverse pluimage, vriendelijke 
en kwaadaardige gelijk; de drijvende krachten zowel als de 
ondergrondse kuiperijen. Ook de turbulente veranderingen die de 
komst van de digitalisering in het metier brachten, duiken op en de 
uitwassen van competitie en concurrentie, toevallig allemaal 
geïntroduceerd in het Engels: ratrace, burn-out, genderongelijkheid, 
#MeToo of slow science. Het dendert allemaal voort. Binnen het 
eerste jaar van mijn emeritaat zijn gebouwen alweer veranderd en 
carrières beknot. Normen en waarden blijken plots rekbaar of 
vermomd. Ik blijf er met grote ogen naar kijken, met de kennis van 
hoe het ooit was en de wetenschap dat het anders kan
De geschiedenis van de middeleeuwen fascineert al generaties lang vele onderzoekers. Om meer te weten over de gedragingen, de leefwereld en de ideeën van de middeleeuwse mannen en vrouwen, beschikt de historicus over een brede waaier aan geschreven bronnen. Deze teksten zijn vaak mondelinge tradities die via onrechtstreekse getuigenissen op schrift werden gesteld. Deze bronnen zijn doorgaans moeilijk te vinden en te interpreteren.

Dit boek bespreekt de methodes om deze bronnen op te sporen en analyseert de verschillende soorten teksten waarover we nu nog beschikken om de geschiedenis van de Nederlanden en omstreken te reconstrueren.

De lezer wordt vertrouwd gemaakt met de voornaamste geschreven bronnen uit de West-Europese middeleeuwen. De auteurs wijzen op de mogelijkheden en beperkingen die de studie hiervan met zich meebrengt.
Ezelsoren bundelt een selectie van essays, opiniestukken en artikelen die Johan Braeckman de voorbije twee decennia schreef voor kranten, tijdschriften en vakbladen. De keuze weerspiegelt zijn belangrijkste interesses: religie, wetenschap, kritisch denken, irrationalisme, Darwin, evolutie, en de aloude vraag wat het goede leven inhoudt, zowel individueel als maatschappelijk.
De teksten typeren de intellectuele en morele ingesteldheid van de auteur: ze streven naar helderheid en objectiviteit, willen betrouwbare kennis verspreiden en onze ethische reflectie verfijnen.
Het gebeurt in België maar zelden dat personen die in de media deelnemen aan het publiek debat, zich voor de correctionele rechtbank moeten verantwoorden na een rechtstreekse dagvaarding wegens laster. Toch werden recentelijk een journalist en twee professoren voor de strafrechter gedaagd voor kritiek op de anti-vax beweging. Analyse van enkele vonnissen die als SLAPPs kunnen gekwalificeerd worden.
Sinds 2014 verklaarde het VN-Kinderrechtencomité 25 klachten van minderjarigen ontvankelijk, waarvan 24 hun migratie betreffen. De klachten variëren van leeftijdsbepaling tot deportatie, gezinshereniging en toegang tot sociale rechten. Elders worden de uitspraken in detail becommentarieerd – Sara Lembrechts analyseert hier alle relevante uitspraken van het Comité over migratie. Daarmee worden de reikwijdte van de uitspraken en de belangrijkste onderwerpen van de klachten duidelijk. Na een meer kwantitatief overzicht analyseert Lembrechts de inhoudelijke beoordeling van het Comité per thema, en de maatregelen die het Comité voorstelt. Ze geeft ook enkele kritische conclusies, zoals dat het Comité door de ‘zeer beknopte inhoudelijke beoordeling kansen mist om verdragsbepalingen in de diepte te interpreteren.’ Terwijl artikel 22 Kinderrechtenverdrag de meest specifieke verdragsbepaling is over kinderen en jongeren op de vlucht, ‘valt het te betreuren dat het Comité nauwelijks gebruik heeft gemaakt van de kans om de betekenis ervan nader te verduidelijken.’
In zijn arrest van 17 september 2020 verwierp het Hof van Cassatie een tussen de Belgische en Franse fiscus gesloten akkoord over de verdeling van taxatiebevoegdheid over overheidsbezoldigingen. Dit akkoord was immers in strijd met de tekst van het toepasselijke dubbelbelastingverdrag (DBV); (zie Fisc. Int. 2021, nr. 446, 1). De Belgische minister van Financiën werd enkele maanden geleden gevraagd hoe de Belgische fiscus hierop reageert en hoe eventuele gevolgen zullen worden afgestemd met de Franse fiscus. Een nieuw risico van dubbele belasting lijkt immers op te duiken. Zij het dat het nieuw (nog niet in werking getreden) Belgisch-Frans DBV het probleem voor de toekomst oplost. * Pro memorie-Krachtens het tussen België en Frankrijk gesloten DBV van 1964 zijn "salarissen, lonen, wedden, soldijen en pensioenen" die door een Staat worden toegekend, in beginsel uitsluitend in die Staat (de bronstaat dus) belastbaar (art. 10, § 1). Daarop geldt een uitzondering wanneer de bezoldiging wordt betaald "aan verblijfhouders van de andere Staat, die de nationaliteit van deze Staat hebben" (art. 10, § 3). In dat geval vindt artikel 10, § 1-belastingbevoegdheid voor de bronstaat-geen toepassing. De Belgische en Franse bevoegde autoriteiten sloten een onderling akkoord over deze uitzondering. Zo werd enerzijds aanvaard dat, als de uitzondering toepassing vindt, de woonstaat de uitsluitende belastingbevoegdheid krijgt. Anderzijds werd afgesproken dat deze uitzondering niet van toepassing was bij bipatrides, nl. personen die zowel de nationaliteit van de betalende bronstaat, als die van hun woonstaat bezitten. In dat geval zou de hoofdregel (belasting in de bronstaat) van toepassing blijven (zie BS 9 november 2009). In toepassing van dit akkoord werd een Franse verblijfhouder in België belast op zijn Belgisch pensioen. Deze persoon bezat immers zowel de Franse als de Belgische nationaliteit. Na gerechtelijke betwisting besloot het Belgische Hof van Cassatie dat het akkoord een voorwaarde aan het verdrag toevoegde. Een dergelijke interpretatie contra conventionem is niet toegelaten. Bijgevolg verwierp het Hof de door de fiscus ingestelde voorziening tegen het beroepsarrest dat Frankrijk (woonstaat) exclusief bevoegd achtte te belasten op grond van de uitzondering (art. 10, § 3 DBV) juncto het restartikel (art. 18 DBV).
Kort na de Russische invasie in Oekraïne op 24 februari 2022 kondigde de Europese Unie een reeks sanctiemaatregelen aan om het Poetinregime te treffen. Eén van die maatregelen is het blokkeren in de EU van de Russische staatsmedia RT (Russia Today) en Sputnik. Ook het doorgeven of faciliteren van de programma’s of inhoud van RT en Sputnik werd verboden. Juridisch staat het EU-verbod aan kritiek bloot, en ook de Europese Journalistenvereniging (EFJ) kantte zich meteen tegen de maatregel: ‘Desinformatie bestrijden met censuur is een vergissing’. Deze bijdrage situeert de EU-maatregel en analyseert enkele juridische aspecten.
Op 10 mei 2021 veroordeelde de correctionele rechtbank in Brugge de toenmalige VRT-journalist Bart Aerts tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van vier maand, wegens misbruik van inzagerecht. Het hof van beroep in Gent heeft in een arrest van 16 maart 2022 Bart Aerts vrijgesproken en expliciet afstand genomen van de manier waarop de Brugse rechtbank tot een veroordeling had beslist. Analyse en commentaar bij arrest van 16 maart 2022.
Op 24 januari 2022 werd, na een procedure op eenzijdig verzoekschrift, de uitzending verboden van een vierdelige VTM-documentaire over de zogenaamde kasteelmoord. Ruim een week later werd dat verbod opgeheven na een tegensprekelijk kort geding. Preventieve censuur van een tv-programma is immers strijdig met de Grondwet. Omdat evenwel een bepaald onderdeel van de aangekondigde documentaire via een trailer vooraf was uitgezonden, kon de rechter wel voor dat onderdeel een (curatief) verbod opleggen. Het ging om het laten horen van een dramatische noodoproep. Dat werd door de rechter beschouwd als een ernstige aantasting van het recht op privacy van eiseres, zonder voldoende journalistieke verantwoording.
Het vonnis van de correctionele rechtbank in Gent van 4 januari 2022 in de zaak Hoeyberghs heeft voor een fel maatschappelijk debat gezorgd over de vrijheid van meningsuiting en de rol van de wetgever, van de rechter en van bepaalde instellingen zoals het Interfederaal Gelijkekansencentrum UNIA en het Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen (IGVM). Het was een erg bitsig debat soms, met focus op de vraag door wie, en hoe en waarom er grenzen aan de expressievrijheid kunnen of moeten worden gesteld. Met luide trom werd vooral de boodschap verkondigd dat juist niet aan de vrijheid van meningsuiting mag geraakt worden en dat die vrijheid (bijna) absoluut moet zijn. Analyse van het vonnis en de reacties op het vonnis.