clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Ter voorbereiding van de sociale re-integratie en beperking van detentieschade, kunnen veroordeelden
         zich beroepen op het (subjectieve) recht op uitgaansvergunningen en penitentiaire verloven. Aan de hand van deze
         bijzondere strafuitvoeringsmodaliteiten kunnen veroordeelden de gevangenis een eerste keer voor een beperkte periode
         verlaten en starten met de voorbereiding van de invrijheidstelling. De aanvraag passeert verschillende handen, waarbij de
         Directie Detentiebeheer Externe Rechtspositie de eindbeslissing neemt. Hoewel de Directie Detentiebeheer de reputatie van
         een risicogerichte dienst heeft,1 maakt de dienst recent een evolutie door. Deze bijdrage tracht deze evolutie in kaart
         te brengen door de verschillende onderzoeken naar de Directie Detentiebeheer sinds de Wet op de Externe Rechtspositie
         naast elkaar te plaatsen. Daarnaast rapporteren we de resultaten van een recente meesterproef die de bestaande visies van
         diverse actoren op de dienst Directie Detentiebeheer en zijn evolutie heeft onderzocht. 2 De focus in deze bijdrage ligt
         op de Directie Detentiebeheer Externe Rechtspositie Noord en hun kernopdracht betreffende beslissingen omtrent de
         bijzondere strafuitvoeringsmodaliteiten. De Franstalige tegenhanger valt buiten de scope van dit artikel.
Deze bijdrage handelt over de bescherming van persoonsgegevens en het Euro- pees kader hieromtrent. De Europese Commissie hee in januari 2012 nieuwe voorstellen bekend gemaakt ter actualisering van het zgn. data protection acquis, bestaande uit onder meer de Data Protectie Richtlijn uit 1995 en een resem specifieke teksten waaronder Kaderbesluit 2008/977/JBZ over de verwerking van persoonsgegevens door politie en justitie.
Al staat Brussel begrijpelijkerwijze minder vaak in de schijnwerpers in de Engelstalige literatuur dan
         London of New York, toch inspireerde de stad sinds de 19e eeuw zowel bekende als minder bekende romanschrijvers uit het
         Engelse taalgebied. Inspelend op de maatschappelijke en literaire ontwikkelingen van hun tijd, beschrijven zij Brussel
         vanuit het perspectief van de Ander, hetzij bezoekers op doortocht of van expats die er geruimere tijd wonen en werken.
         Ze evoqueren echter geen mythisch Brusselbeeld, zoals dit bijvoorbeeld al eens gebeurt met de lichtstad Parijs, de
         smeltkroes New York of het liberale Amsterdam. De recente essaybundel Brussel Schrijven/Écrire Bruxelles toont aan dat
         dergelijke literaire mythevorming rond Brussel (nog) niet bestaat, en suggereert zelfs dat misschien net het ontbreken
         ervan schrijvers aantrekt om over de Belgische hoofdstad te schrijven (Acke & Bekers 2016, 18). Het externe
         perspectief wordt door de Engelstalige auteurs ook niet zozeer ingezet om de Brusselse stedelijkheid onder de loep te
         nemen, dan wel om commentaar te leveren op de eigen maatschappij, of zelfs de mensheid in het algemeen, zoals blijkt uit
         de zogenaamde ‘hetero-images’ (Leerssen 2007, 27) van Brussel in klassiekers van William Makepeace Thackeray, Charlotte
         Brontë en Joseph Conrad of in de recentere werken van Niq Mhlongo en Teju Cole.
Dat de arbeidskwaliteit steeds meer aandacht krijgt van onderzoekers en beleidsmakers lijdt geen
         twijfel. Het begrip duikt op in talrijke (inter)nationale studies en het streven naar ’meer en betere jobs‘ is een
         speerpunt van de EU-2020 werkgelegenheidsstrategie. Dat het begrip aan belang wint, heeft veel te maken met het groeiend
         bewustzijn dat voor een hogere arbeidsmarktparticipatie en langere arbeidsmarktcarrières niet enkel meer jobs, maar
         vooral ook meer kwaliteitsvolle jobs nodig zijn. Ook de Belgische Commissie Pensioenhervorming beschouwt het verhogen van
         de werkbaarheid daarom als een centrale randvoorwaarde voor mensen om langer aan het werk te kunnen blijven (Commissie
         Pensioenhervorming 2020-2040; 2014).
In de loop van de Tweede Wereldoorlog worden er in bezet België, het geannexeerde Oost-België en in
         Duitsland zelf kinderen geboren uit Belgische vrouwen en Duitse militairen. Zij zijn oorlogskinderen in strikte zin:
         zonder de oorlog zouden hun ouders elkaar (hoogstwaarschijnlijk) niet hebben ontmoet. Wie waren deze ouders? Hoe
         ontmoetten ze elkaar? Wat voor een relatie hielden zij erop na en hoe kon deze, in een bijzonder complexe sociale en
         ideologische context, al dan niet worden uitgebouwd? Dit werk schenkt daarbij bijzondere aandacht aan de juridische
         status en sociale gevolgen van deze relaties, die uiteindelijk oorlogskinderen leidden. Belgisch-Duitse oorlogskinderen
         bevonden zich vanaf hun geboorte vaak in een erg moeilijke situatie. Zij genoten noch juridische, noch enige
         maatschappelijke bescherming. Dit is voor oorlogskinderen die vandaag in conflictgebieden worden geboren niet
         anders
De aanslag in het Joodse museum in Brussel in mei 2014, de aanslagen op Charlie Hebdo in Parijs en de
         verijdelde geplande terreuracties in Verviers begin 2015 leidden tot een verhoogde aandacht voor radicalisering in
         België. Dit resulteerde o.a. in het Actieplan ‘Aanpak radicalisering in gevangenissen’ van 11 maart 2015. De recente
         aanslagen in Parijs in november 2015 en de linken met België brachten alles echter in een stroomversnelling. Het regende
         voorstellen en beleidsmaatregelen op verschillende vlakken, het ene al meer doordacht dan het andere. De naar Syrië
         vertrekkende en terugkerende ‘foreign terrorist fighters’, die zich geroepen voelen om mee strijd te voeren met
         Islamitische Staat (IS), en de verdachten die zouden betrokken zijn bij de aanslagen in Parijs, zijn ondertussen de meest
         geviseerde groep geworden in België. De regering stond en staat nog steeds onder zware druk om de bevolking gerust te
         stellen dat aanslagen in België zullen kunnen vermeden worden. Na de terreurdreigingen niveaus drie en vier (zie ook
         Beyens, 2016) en het paniekvoetbal die ermee gepaard ging, is het hoog tijd om even stil te staan bij de aanpak die er in
         het afgelopen jaar werd uitgewerkt.
Brussel schrijven belicht de relatie tussen de Belgische hoofdstad en de literatuur sinds de 19e eeuw, met enerzijds historische studies over Brussel als literair en politiek actieterrein en anderzijds letterkundige bijdragen over de manier waarop de stad verbeeld wordt in literaire teksten in het Nederlands, Frans, Engels, Duits, Italiaans en Spaans. Brussel verschijnt hier in allerhande gedaantes (stedelijke doolhof, palimpsest, multiculturele grootstad, meertalig Babylon, surreële verschijning...) en als stad met verschillende finaliteiten en identiteiten (hoofdstad van België en Europa, internationaal zakencentrum, toeristische attractiepool, bruisende kunstscène, politiek toevluchtsoord, koloniaal machtscentrum, bezette stad, ...). De auteurs van Brussel schrijven gaan de uitdaging aan om de lezer te overtuigen dat op literair vlak de stad zeker geen ‘onontgonnen gebied’ is, maar hoogstens, en geheel onterecht, ‘onbekend’ (W.F. Hermans) en tonen op welke gevarieerde en intrigerende wijze Brussel al 200 jaar lang inspireert. Écrire Bruxelles éclaire les relations entre la capitale belge et la littérature depuis le 19e siècle par des études historiques sur Bruxelles qui illustrent la fécondité de l’activité littéraire et politique des deux derniers siècles, mais aussi par des articles concernant l’image variable de la ville dans les textes littéraires en français, néerlandais, anglais, allemand, italien et espagnol. Bruxelles se montre ici sous plusieurs visages (labyrinthe urbain, palimpseste, métropole multiculturelle, Babylone plurilingue, cité surréelle ...) et dévoile ses finalités et identités diverses (capitale de la Belgique et de l’Europe, centre international d’affaires, pôle d’attraction touristique, scène artistique pleine de vitalité, refuge pour les exilés politiques, centre de pouvoir colonial, ville occupée, etc.). Les auteurs d’Écrire Bruxelles relèvent le défi de convaincre le lecteur que, sur le plan littéraire, Bruxelles n’est pas un ‘terrain en friche’, mais tout au plus, et tout à fait injustement, ‘inconnue’ (W.F. Hermans), montrant qu’elle est depuis deux cents ans une source d’inspiration variée qui ne manque pas d’intriguer.
Nederland is een multiculturele samenleving en heeft ruimte voor diversiteit en etnische
         verscheidenheid. Door het toenemende aantal anderstaligen, zoals de toestroom van asielkinderen op basisscholen, is het
         van belang om hier goed op in te spelen. Toch worden leerlingen met een andere thuistaal in ons onderwijs al vrij snel
         bestempeld als ‘zorgkind’. Uit onderzoek blijkt echter dat meertalige kinderen beter in staat zijn bewust na te denken
         over taal. En dat meertaligheid meer voor dan nadelen heeft. Een interessante invalshoek om als remedial teacher eens bij
         stil te staan.
ACHTERGROND Data over prevalentie van medicatiegebruik bij mensen met autismespectrumstoornis (ASS) zijn beperkt, in het bijzonder in Europese landen. Eerdere epidemiologische studies hebben aangetoond dat de prevalentie van gebruik van psychoactieve medicatie bij personen met ASS hoog is en toeneemt. Reeds in de jaren 90 werd gesuggereerd dat het frequent gebruik van medicatie bij ASS vaak op weinig wetenschappelijke evidentie is gebaseerd. DOEL Het gebruik van psychoactieve medicatie en van complementaire en alternatieve middelen (CAM) bij kinderen en jongeren met ASS in kaart brengen, alsook de relatie onderzoeken tussen medicatiegebruik en een aantal individuele factoren die we omvatten in het Behavioral Model of Health Service Use. METHODE De onderzoeksgroep (0-17 jaar) in de provincie Antwerpen werd gerekruteerd via verschillende kanalen. We maakten gebruik van een vragenlijst, gehanteerd in eerder (Noord-Amerikaans) onderzoek, gericht aan ouders. RESULTATEN Er werden 263 vragenlijsten geïncludeerd. In onze steekproef gebruikte 42,6% van de jeugd één of meerdere psychoactieve middelen. Bij 12,2% werd het gebruik van méér dan één middel gerapporteerd. De meest gebruikte psychoactieve middelen waren ADHD-medicatie (31,6%) en antipsychotica (16,7%). Ongeveer 14% nam minstens één CAM. We zagen een positieve correlatie tussen medicatiegebruik en aanwezigheid van psychiatrische comorbiditeit en/of epilepsie, ernst van ASS en woonvorm. CONCLUSIE We stellen relatief lage prevalentiecijfers vast voor het gebruik van antipsychotica, antidepressiva, stemmingsstabilisatoren en sedativa in vergelijking met Noord-Amerikaanse studies. Onze bevindingen lijken dan ook meer aan te sluiten bij de huidige klinische richtlijnen.
In het beroepsprofiel van leraren en de basiscompetenties van beginnende leraren wordt de leraar een
         rol als onderzoeker en vernieuwer toegekend. Van de leraar wordt verwacht dat hij/zij kennisneemt van onderwijskundig
         onderzoek, reflecteert over eigen ervaringen en de eigen klaspraktijk bijstuurt door eenvoudig praktijkgericht onderzoek
         uit te voeren (Vlaamse Regering, 2008). Het project ‘Onderzoekende School?!’ mikt op een betere implementatie van deze
         competentiecluster en zet hierbij onderzoekend handelen in om een betere synergie tussen theorie en praktijk tot stand te
         brengen. In deze bijdrage wordt teruggeblikt op de eerste ervaringen met een systematische samenwerking tussen leraren,
         student-leraren, lerarenopleiders en onderzoekers rond relevante vragen uit de praktijk, met het oog op het verbeteren
         van het leren van leerlingen.
Dat de mens een ‘taalinstinct’ bezit is wijd en zijd bekend. Binnen een normale ontwikkeling leert
         iedereen zich immers uitdrukken via taal. Een veel kleiner percentage is begenadigd dit te doen via muziek. Toch is
         binnen de ontwikkeling van een baby wel degelijk sprake van een functioneel ‘muzikaal instinct’. Stimulering van deze
         ‘onderstroom’ versterkt de emotionele band tussen moeder en kind.
België heeft recent maar liefst twee internationale beoordelingsprocedures doorlopen aangaande de eerbiediging van de rechten van de mens; het Universeel Periodiek onderzoek (UPR) binnen het kader van de VN Mensenrechtenraad enerzijds en het bezoek en rapport van de Mensenrechtencommissaris van de Raad van Europa anderzijds. Beide beoordelingsprocedures werpen een belangrijk licht op de geboekte vooruitgang qua beleid, wetgeving en praktijk, maar voornamelijk ook de aanhoudende knelpunten inzake de bescherming van de mensenrechten in ons land.
Dit ‘werkboek’ bevat vragen en oefeningen die kunnen helpen bij het beter begrijpen van het
         boekhoudkundige proces en de belangrijkste boekhoudkundige procedures. Het vult het boek ‘Inleiding tot het algemeen
         boekhouden’ aan, van dezelfde auteurs en eveneens uitgegeven bij die Keure. De structuur volgt de indeling van het
         basisboek.
Onderzoek naar dyslexie werd de voorbije jaren sterk gedomineerd door de zoektocht naar de ultieme
         achterliggende cognitieve oorzaak van dyslexie. Tot op heden bestaat er echter nog steeds geen consensus over de precieze
         oorzaak van dyslexie. De meest dominante causale hypothese, met name de fonologische defect hypothese, gaat uit van een
         redelijk specifieke achterliggende oorzaak. Omdat de problemen van dyslectici zich vaak niet uitsluitend beperken tot de
         leesproblemen zelf, hebben heel wat onderzoekers echter gezocht in de richting van meer algemene achterliggende causale
         factoren. Recent zijn enkele hypothesen geformuleerd die stellen dat het kernprobleem van dyslectici het moeilijker
         kunnen opslaan betreft van (impliciete) seriële orde informatie in het korte of langetermijngeheugen. In deze bijdrage
         wordt verslag uitgebracht van een reeks van replicatiestudies die gebruik makend van verbeterde methoden tot de conclusie
         leiden dat dyslectici geen specifiek probleem vertonen in het opslaan van (impliciete) seriële orde informatie. Tot slot
         wordt ook ingegaan op de recente ‘multiple deficit’ modellen van dyslexie. De implicaties voor de diagnostiek van
         dyslexie worden uiteengezet.
Mevrouw Urmila Bhoola werd in mei 2014 door de Verenigde Naties als Bijzondere Rapporteur voor Hedendaagse Vormen van Slavernij (en haar oorzaken en gevolgen) aangesteld. Ze is mensenrechtenadvocate in de AziatischStille Zuidzeelanden en is gespecialiseerd in de internationale rechten van de mens, gendergelijkheid en arbeidsrecht. Ze is eveneens Executive Director voor “International Women’s Rights Action Watch for Asia-Pacific” dat toeziet op de toepassing van de Convention on the Elimination of all forms of Discrimination against Women (CEDAW). Na een 20-jarige carrière als arbeids- en mensenrechtenadvocate in Zuid-Afrika werd ze aangesteld als rechter bij de Arbeidsrechtbank in Zuid-Afrika voor een periode van 5 jaar. Ze is tevens adviseur bij de International Labour Organsiation (I.L.O.) en schrijver van de ZuidAfrikaanse Employment Equity Act die in het leven werd geroepen om ongelijkheden, stammend uit de apartheidsjaren, weg te werken. Ze was ook bestuurslid bij de Competition Tribunal dat toeziet op de naleving van de Zuid-Afrikaanse Competition Act. Naar aanleiding van een recente opdracht in België sprak Mevrouw Bhoola met TvMR over haar rol als Bijzondere Rapporteur en de uitdagingen die ze diende aan te gaan tijdens haar mandaat.
In België beschikken we voortaan over het boek Een verkennend onderzoek van de relatie tussen privacy-, grondwettelijk, gegevensbeschermings- en administratief recht aan de hand van de uitwisseling van gegevens tussen besturen van topauteur Dirk De Bot om in kaart te brengen hoe gegevens vandaag worden uitgewisseld. De Bot is een van de zeldzame academici die deze materie kent en met distantie kan benaderen. In voorliggend boek, dat als een eerste deel uit een tweeluik moet begrepen worden, bekijkt hij de grote juridische bouwstenen die bepalen hoe overheden gegevens kunnen delen. De vragen die in het boek gesteld worden en beantwoord worden zijn belangrijk. Ik overloop enkele van de meest belangrijke vragen die in de nu volgende negen hoofdstukken worden behandeld. Ik stip nu al aan dat het merendeel van deze vragen nog nergens in de literatuur aan bod is gekomen, laat staan dat de vragen werden gesteld.
Over de Belgische hoofdstad schreef de Anglo-Amerikaanse dichter W.H. Auden in het gedicht 'Brussels in Winter' dat "Its formula escapes you" (Auden 1991: 178). Grof gesteld zou men dergelijke formulering eveneens kunnen toepassen op het oeuvre van de absurdistische Amerikaanse sciencefiction auteur Thomas Pynchon (°1937) - meteen vrijwel de enige definitie waar een kritische consensus over bestaat. In Against the Day (2006), een historiografische metafictie van Tolstoiaanse proporties doorspekt met Derrideaanse deconstructies, wordt de odyssee beschreven van een honderdtal anarchistische en contra-anarchistische figuren vanaf de wereldtentoonstelling van 1893 in Chicago tot in het spirituele 'hart' van Azië vlak na WOI langs achtereenvolgens de zilvermijnen van het San Juan-gebergte, de drugsvrijplaatsen van Mexico, Yale University, de variététheaters van Broadway, Londen, de haven van Agadir, de universiteit van Göttingen, Venetië, Trieste en het Baikalmeer. Gedreven door een quasi-religieus geloof in Maxwell's tweede wet van de thermodynamica dat in elk gesloten systeem er noodgedwongen een warmteverlies optreedt, strijden Pynchons personages voor een steeds onduidelijker wordende zaak tegen een voortdurend veranderende vijand. Het mag dan ook nauwelijks een toeval heten dat wanneer op pagina 591 - pal in het midden van het boek - voor het eerst de naam 'Brussel' verschijnt, dit gepaard gaat met de enige concreet pivotale gebeurtenis in een vertelling vol schijnwerkelijkheden: de aankoop van een hoogtechnologisch wapen waarmee het losse internationale collectief van "anarchistes individualistes" (Pynchon 2006: 592) vernietigingen kan veroorzaken in zowel lengte, breedte, diepte en de vierde dimensie van de tijd. Anders gesteld, een wapen waarmee de rationele, wetenschappelijk onderbouwde sociale orde voor eens en altijd kan worden verstoord, verhandeld in een stad die in deze roman zowel structureel als metaforisch dienst doet als liminaal milieu. Een soort "double refraction" (ibid. 281) waar alle verhaallijnen samenkomen en de personages passeren op hun reis 'tegen het daglicht,' een veralgemeende narratieve disseminatie tegemoet. Of zo lijkt het, want het wapen dient een concreet doel net zoals deze roman een materieel einde kent. Cognitieve wetenschapper Douglas Hofstadter theoretiseerde dergelijke niet-lineaire progressie naar een afgerond geheel als een 'strange loop' (Hofstadter 2007: 102), Pynchon zelf houdt het bij een postmoderne variant op het detectivegenre met een "Ruckgrät von Wirklichkeit" (Pynchon 2006: 679); een fysieke realiteit die echter onvatbaar blijft in eenduidige definities - tenzij Brussel.
Bij haar aantreden kondigde de regering-Michel I een omvattende pensioenhervorming aan. De regering
         baseerde zich op het voorbereidende werk van de Commissie Pensioenhervorming.1 Zal het nieuwe pensioenmodel, naast
         financieel houdbaar, ook billijk en solidair zijn? Dat zal mede afhangen van de mate waarin de pensioenhervorming deel
         uitmaakt van een omvattend duurzaam loopbaanbeleid, waarbij een vermindering (en geen verhoging) van de arbeidstijd over
         de ganse loopbaan geen taboe is. In dit essay bespreken we drie belangrijke uitdagingen voor een ‘werkbare
         pensioenhervorming’. Eerst staan we stil bij de krachtlijnen van de hervorming zelf en de uitgangspunten waarop deze
         gebaseerd is.
Zijn musea naast geheugeninstituties, ook sites waar emoties belangrijk zijn? Waar empathie en andere
         gevoelens een verschil kunnen maken? Is het vertoog dat in dit boek wordt opgebouwd een witte, laat staan een roze,
         olifant, in de museumstudies of wordt hier Hannibalgewijs een pad over de Alpen getoond?De olifant in de kamer van de
         erfgoed- en museumstudies was volgens Campbell en Smith het gebrek aan erkenning en studie van emotie en affect als
         belangrijke onderdelen van erfgoedpraktijken en –beleving. Zowel beleidsmakers, erfgoedwerkers als andere onderzoekers
         zouden dit helemaal in beeld moeten hebben. In de oudere literatuur, zoals in de pamfletten van David Lowenthal werden
         sporen van nostalgie, emoties en empathie, aangegrepen om de “erfgoed””industrie” te bekritiseren en te wantrouwen, ten
         voordele van “echte, academische geschiedenis” of “educatie”. Smith stelt dat het niet ernstig nemen van emoties functies
         kan vervullen om een “geauthoriseerd erfgoedvertoog” van elites en een exclusieve expertcultuur te cultiveren of de
         overlapping met toerisme of niet expert-gebruik van erfgoed te negeren. Maar dit laat heel veel kansen tot het beter
         begrijpen en organiseren van erfgoedwerk liggen.
Sinds 2014 kunnen secundaire scholen in Vlaanderen aan CLIL doen. Dit is een vorm van meertalig
         onderwijs waarbij een deel van de niet-taalvakken in een andere taal wordt gegeven. Na twee jaar zijn er al meer dan
         zestig scholen die meedoen. Uit ons onderzoek blijkt dat de leerlingenpopulatie van deze scholen doorgaans een hoge
         socio-economische status heeft. Toch heeft internationaal onderzoek aangetoond dat meertalig onderwijs kan leiden tot
         betere leerresultaten voor iedereen. In dit artikel beschrijven we drie redenen waarom meertalig onderwijs volgens ons
         als hefboom kan dienen voor gelijkekansenonderwijs in Vlaanderen.
Minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon (N-VA) zorgde tijdens zijn bezoek aan Marokko voor heel wat
         ophef met zijn uitspraken over het bijhouden van vingerafdrukken van alle burgers in een nationale Belgische databank.
         Jambon, die dergelijke Marokkaanse databank tijdens zijn bezoek heeft kunnen zien, stelde dat diegene die niets te
         verbergen heeft, ook geen bezwaar zou moeten hebben om in het systeem te worden opgeslagen.
In de jaren 1970 kende een vorm van politiek theater dat de uitgesproken bedoeling om zijn publiek in
         antikapitalistische zin op te voeden een zeker hoogtepunt. Vandaag is er sprake van een zekere revival van politiek
         theater en theatraliteit, maar met een andere, minder moralistische, vorm en inhoud. Dit artikel verkent de verschillen
         tussen de (meta)discours - in theaterwetenschap en performance studies - over beide genres, rond begrippen als
         totaliteit, representativiteit en publiek.
Als reactie op de beperkingen van het categoriale Diagnostic and Statistical Manual (DSM)-systeem (American Psychiatric Association [APA], 2013) voor de classificatie en diagnostiek van psychische stoornissen (Frances, 2013) heeft het National Institute of Mental Health (NIMH), een gerenommeerd Amerikaans onderzoeksinstituut dat fondsen verstrekt ten behoeve van wetenschappelijk onderzoek, een nieuw dimensionaal kader voorgesteld waarin men op zoek gaat naar processen die aan meerdere psychische stoornissen ten grondslag kunnen liggen (Insel et al., 2010). Hierbij wordt gezocht naar convergerende patronen tussen neurale, genetische, gedrags- en cognitieve benaderingen (Sanislow et al., 2010). Het conceptualiseren van probleemgedrag op basis van dergelijke convergerende patronen heeft implicaties voor de diagnostiek, die dan naast de beschrijving van stoornissen ook de processen die eraan ten grondslag liggen in kaart kan brengen. In wat volgt, bespreken we eerst de beperkingen van het DSM-kader, om nadien het dimensionale Research Domain Criteria (RDoC)-model voor te stellen.