clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Met het arrest van 6 oktober 2020 heeft het Hof van Justitie van de Europese Unie Hongarije veroordeeld voor een schending van de academische vrijheid. Daarmee verliest Hongarije de strijd die het voerde tegen de Central European University (CEU) van George Soros. Hongarije had namelijk haar wet op het hoger onderwijs gewijzigd zodat buitenlandse universiteiten vooraleer zij opleidingen konden aanbieden in Hongarije, moesten voldoen aan twee voorwaarden: voorafgaandelijk aan het aanbieden van de opleidingen diende er ten eerste een internationale overeenkomst gericht op het toelaten van de onderwijsactiviteiten te bestaan tussen Hongarije en het land van vestiging van de hogeronderwijsinstelling, indien dat geen lid was van de EER; en ten tweede moest de instelling in het land van vestiging ook opleidingen aanbieden. Hoewel de wetswijziging van toepassing was op alle buitenlandse instellingen voor hoger onderwijs, was de wet – die daarom ook officieus de naam Lex CEU meekreeg – duidelijk gericht op het weren van de CEU. De wet kon rekenen op stevige kritiek van de Europese Commissie, die in de voorwaarden een schending las van het recht van de Wereld Handelsorganisatie (WTO), het recht van de Interne Markt van de Unie en de in het Handvest vervatte academische vrijheid, de vrijheid om onderwijsinstellingen op te richten en de vrijheid van ondernemerschap.

In lijn met de conclusie van advocaat-generaal Kokott veroordeelde het Hof van Justitie dus Hongarije wegens het niet nakomen van de verplichtingen die op de lidstaat rusten krachtens het EU-recht. Hoewel de uitspraak een overwinning was voor de CEU, is het Centraal-Europese land toch in zijn opzet geslaagd. De CEU heeft zich inmiddels gevestigd in Wenen en heeft dus Hongarije verlaten. Desalniettemin is dit geen onbelangrijk arrest, in het bijzonder door de inhoud en de reikwijdte die het Hof toekent aan de academische vrijheid. Het Hof oordeelt immers dat dit niet louter een communicatiegrondrecht is zoals tot nu werd aangehouden door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM), maar evenzeer een institutionele en organisatorische dimensie heeft. In deze noot verkennen we eerst de schending van de General Agreement on Trade in Services (GATS), het Verdrag betreffende de Werking van de Europese Unie (VWEU) en de Dienstenrichtlijn. We behandelen deze evenwel slechts beknopt daar het innoverende aspect van het arrest schuilt in de vastgestelde schending van de academische vrijheid. We sluiten deze bijdrage af met een eerste verkenning van de betekenis van de uitspraak voor de rechten die hogeronderwijsinstellingen genieten in België.
Sinds het begin van de jaren ’70 heeft het wettelijke en decretale kader voor studentenparticipatie zich grondig ontwikkeld: vertrekkende van een regeling voor de raden van beheer van de staatsuniversiteiten tot een generieke, Vlaanderenbrede regeling van studentenraden op instellingsniveau vandaag. Studentenraden en studentenvertegenwoordigers ondervinden evenwel nog steeds moeilijkheden bij de uitoefening van hun mandaat. Om die reden bracht de Vlaamse Onderwijsraad in juni 2018 op initiatief van de Vlaamse Vereniging van Studenten een advies uit over het versterken van studentenparticipatie. De Vlaamse decreetgever gaf gehoor aan dat advies door met
Onderwijsdecreet XXIX de regelgeving omtrent studentenparticipatie op drie punten te wijzigen: hogeronderwijsinstellingen moeten een beleidskader opstellen; studentenraden kunnen terecht bij het Regeringscommissariaat wanneer zij menen dat hun rechten niet worden gerespecteerd; en het statuut voor studentenvertegenwoordigers moet automatisch worden toegekend.
In deze bijdrage blikken we terug op recente wijzigingen in de besluitvorming omtrent uitgaansvergunningen (verder: UV) en penitentiaire verloven (verder: PV). Als startpunt nemen we de bevindingen van een onderzoek uit 2012-2013 dat door onderzoekers van het Nationaal
Instituut voor Criminologie en Criminalistiek (NICC) werd uitgevoerd.6 Die studie kwam er op
vraag van het Directoraat-generaal Penitentiaire Inrichtingen (kortweg: DG EPI), naar aanleiding
van spanningen die destijds bestonden tussen gevangenisdirecteurs - die een advies moeten
geven - en de Directie Detentiebeheer (verder: DDB) - die een beslissing neemt. Uit de studie bleek onder meer dat positieve directieadviezen weinig garantie vormden op een toekenning van UV of PV en dat UV en PV spaarzaam werden toegekend (zie verder). In deze bijdrage traceren we of daarin veranderingen gekomen zijn. Met andere woorden: is de besluitvorming inzake UV en PV sedert 2012 veranderd en, zo ja, hoe?
De omniumverzekeraar weigert tussenkomst wegens de alcoholintoxicatie die als contractuele tekortkoming in de polis vermeld staat. Deze weigering kan enkel worden aanvaard indien de verzekeraar aantoont dat de omschreven tekortkoming zich heeft voorgedaan en dat deze in causaal verband staat met het schadegeval. Een dergelijke polisvoorwaarde maakt immers een vervalbeding uit in de zin van artikel 65 van de Verzekeringswet van 4 april 2014. De burgerlijke rechter is hierbij niet gebonden door het strafrechtelijk gewijsde.
De havens van Rotterdam en Antwerpen blijken keer op keer de belangrijkste Europese toegangspoorten voor cocaïne. Eerdere studies wijzen op een zekere inwisselbaarheid van deze grootste havens in Europa voor criminelen die cocaïne willen importeren en verder verspreiden. In deze vergelijkende bijdrage wordt de vraag gesteld of de Antwerpse en Rotterdamse haven voor de in- en doorvoer van cocaïne inwisselbaar zijn. De beantwoording vindt plaats op basis van empirisch onderzoek met de routine activity approach als zoeklicht, waarbij beide havens vergeleken worden op basis van hun fysieke kenmerken, de potentiële, gemotiveerde daders en het aanwezige toezicht.
Achtergrond: Hoewel psychische zorg aan gedetineerden met psychiatrische stoornissen tijdens en na detentie de re-integratie bevordert en de kans op criminele recidive vermindert, blijken gedetineerden met psychiatrische stoornissen na vrijlating moeilijk aansluiting te vinden bij de reguliere psychische hulpverlening. 
Doel: Verwijzingen vanuit de Vlaamse gevangenissen naar psychiatrische ziekenhuizen of externe therapeutische settings beschrijven voor het jaar 2019. 
Methode: Alle gedetineerden met een psychiatrische problematiek die in 2019 werden verwezen vanuit een Vlaamse gevangenis (n = 577) naar de reguliere psychische hulpverlening werden bestudeerd aan de hand van de gegevens verzameld door de Vlaamse dienst TANDEM. 
Resultaten: De overgrote meerderheid van de aangevraagde verwijzingen betrof gedetineerden met een middelengerelateerde stoornis. In totaal kon één vijfde van de gedetineerden met een psychiatrische stoornis rechtstreeks terecht in een therapeutische setting of een psychiatrisch ziekenhuis. 30% van hen bleek uiteindelijk niet te starten met het geplande behandeltraject. 
Conclusie: Continuïteit van psychische zorg na detentie is aangewezen en heeft ook een maatschappelijk voordeel. Het verbeteren van de samenwerking tussen justitie en externe psychische hulpverlening, rekening houdend met de noden van de gedetineerde, is essentieel in de ontwikkeling van succesvolle trajecten.
In deze kroniek wordt een overzicht gegeven van belangrijke ontwikkelingen in 2019 en 2020 in de wetgeving en de voornamelijk Europese rechtspraak m.b.t. het auteursrecht en de naburige rechten (met inbegrip van het sui-generis-beschermingsregime voor databanken), het tekeningen- en modellenrecht (deel I), het merkenrecht en het octrooirecht (Deel II).
Dit artikel gaat dieper in op de vraag of en in welke mate studenten recht hebben op een kopie van hun examen. Naast een beleidsmatige en pedagogische vraag is dit bovenal een juridisch vraagstuk waarvan het antwoord niet louter gevonden kan worden in de regelgeving omtrent de openbaarheid van bestuur. Het bestaan van en de grenzen van dat recht worden mee bepaald door het auteursrecht, het Unierecht – in het bijzonder de wetgevende handelingen omtrent de bescherming  van persoonsgegevens en het Nowak-arrest – en de Codex Hoger Onderwijs. Die laatste werd op dat  punt nog gewijzigd door Onderwijsdecreet XXIX met de bedoeling om dat recht te modaliseren.
In het hervormd Belgisch familiaal vermogensrecht is zowel de inbreng door als de inbreng aan een langstlevende echtgeno(o)t(e) afgeschaft. Het oud artikel 858bis oBW heeft dan ook plaats moeten ruimen voor nieuwe regels.

Het overgangsrecht bepaalt echter dat het verhaal van de langstlevende echtgeno(o)t(e) en de erfrechtelijke inbreng nog niet helemaal uitverteld is. Het scenario van deze sequel blijft evenwel zeer vaag, waardoor er enkele belangrijke onduidelijkheden bestaan inzake de impact van deze overgangsbepaling op de praktijk.

Daarom overloopt dit artikel stapsgewijs de rol die het oud artikel 858bis oBW nog te spelen heeft in het huidige recht.
De schending van regels ter bescherming van een consument (bv. die inzake onrechtmatige bedingen) door een onderneming kan ten aanzien van een andere onderneming neerkomen op een oneerlijke marktpraktijk in de zin van artikel VI.104 Wetboek van Economisch Recht. Ten aanzien van een dergelijke oneerlijke marktpraktijk kan een stakingsvordering worden ingesteld.
Vanuit het perspectief van het mediarecht geeft deze bijdrage toelichting bij enkele ontwikkelingen in verband met gendergelijkheid en seksisme in de media. De verbinding tussen gendergelijkheid/seksisme en mediarecht/expressievrijheid wordt benaderd met verwijzing naar seksisme en genderongelijkheid in de sportjournalistiek op de VRT en naar de discussie rond de afkondiging van de anti-seksismewet. Aandacht wordt ook besteed aan een reeks beleidsdocumenten van de Raad van Europa en de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in verband met expressievrijheid, gender, seksisme en media. Tenslotte wordt aan de hand van enkele cases geïllustreerd welke juridische krijtlijnen en journalistieke-ethische principes tot uiting komen in de rechtspraak en in enkele beslissingen van de Raad voor de Journalistiek.
Het hof van beroep te Gent deed op 29 november 2018 uitspraak over de situatie waarbij een partij gedurende de procedure in eerste aanleg, nog hoger beroep aanspraak maakte op een rechtsplegingsvergoeding. Via artikel 1021, tweede lid van het Gerechtelijk Wetboek wenste deze partij toch nog een rechtsplegingsvergoeding te bekomen van de verliezende partij nadat reeds een eindvonnis was bekomen. Het hof van beroep heeft dit verzoek afgewezen.
In een arrest van 4 september 2020 deed het Hof van Cassatie uitspraak over de bevoegdheid van de beslagrechter in het kader van een geschil aangaande het leggen van een uitvoerend beslag onder derden. De belangrijkste vaststelling is dat het Hof - in het algemeen - van oordeel is dat de beslagrechter bevoegd is om zich ten gronde uit te spreken over de omvang van het verhaalsrecht van de schuldeiser. Dit leidt er - in het bijzonder - toe dat de beslagrechter bevoegd is om zich uit te spreken over simulatiegeschillen omtrent het eigendomsrecht van in beslag genomen goederen.
Het arbeidshof te Antwerpen deed op 25 februari 2019 uitspraak over een geschil waarbij een onderzoeksmaatregel was bevolen bij verstek. Het arbeidshof oordeelde daarbij dat de rechter die op verstek een gerechtsdeskundige aanstelt, geen eindbelissing neemt, maar een beslissing alvorens recht te doen. Dergelijke beslissing is niet onmiddellijk vatbaar voor hoger beroep, doch wel samen met een eindbeslissing. Ook laat de wet het aantekenen van verzet tegen die aanstelling van een gerechtsdeskundige niet toe doordat die beslissing nog niet in laatste aanleg is gewezen.
Het school- en academiejaar 2020-2021 was allesbehalve een gebruikelijk jaar voor de Vlaamse onderwijssector. De COVID-19-crisis bleef voor uitdagingen zorgen en dientengevolge zag de decreetgever zich genoodzaakt nieuwe nooddecreten aan te nemen. In het laatste deel van deze kroniek gaan we dieper in op die decreten en andere onderwijsregelgeving die in het kader van de coronapandemie aangenomen werd. We beginnen deze kroniek met een analyse van het jaarlijkse onderwijsdecreet. In onderwijsdecreet XXXI zijn verschillende belangrijke thema’s te herkennen uit het Vlaamse Regeerakkoord 2019-2024 en de beleidsnota van minister Weyts zoals de verstrenging van de taalregelgeving in het hoger onderwijs, de herziening van de vaste benoeming, geen automatische erkenning van nieuwe scholen meer. 

De grootste hervorming is evenwel de modernisering van de onderwijsdoelen van de tweede en derde graad van het secundair onderwijs. Zonder de nieuwe eindtermen en de andere doelen op zich inhoudelijk te analyseren, verkennen we in deze bijdrage beknopt de structuur van de nieuwe doelen. Sinds 1 september 2020 nam de Vlaamse Regering ook verschillende besluiten aan inzake de mobiliteitsbeurs voor studenten, tot regeling van de leertijd, tot goedkeuring van het beoordelingskader voor de HBO5-opleiding verpleegkunde … Hoewel niet zonder belang, laten we deze buiten beschouwing voor deze kroniek.

De Vlaamse Regering en het Vlaams Parlement, die de helft van deze legislatuur naderen, komen op kruissnelheid. Waar in 2019-2020 de reguliere legistieke activiteiten omtrent onderwijs nog verstoord werden door de uitbraak van de coronapandemie, getuigt in het bijzonder het genummerde onderwijsdecreet van de nieuwe beleidskeuzes die worden gemaakt. Inmiddels worden in de loop van het nieuwe school- en academiejaar 2021-2022 alweer nieuwe initiatieven verwacht waaronder het leersteundecreet ter vervanging van het M-decreet, een verzameldecreet voor het hoger onderwijs met strengere studievoortgangsmaatregelen en een toelatingsproef voor de opleiding Diergeneeskunde en een nieuw inschrijvingsdecreet. Daarover volgt natuurlijk meer in een volgende kroniek.
Op 25  november 2020 gaven het Europese Parlement en de Raad hun goedkeuring aan verordening nr. 2020/1784 inzake de betekening en de kennisgeving in de lidstaten van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in handelszaken. De tweede herschikking van de Betekeningsverordening sinds haar invoering in 2001 is dus een feit. In deze bijdrage analyseren wij de voornaamste wijzigingen die deze recente hervorming heeft teweeggebracht. Daarnaast vormt deze hervorming een goede aanleiding om nog eens de krachtlijnen van de grensoverschrijdende betekening en/of kennisgeving binnen de EU in de verf te zetten en een aantal rechterlijke uitspraken over de toepassing van de Verordening onder de loep te nemen.
Rechtseconomisch gezien is een efficiënt goederenrecht cruciaal voor welvaart en welzijn in de samenleving. Het werkt pacificerend, zorgt voor goede marktwerking en internalisering van externe effecten. Zoals de andere landen in Europa en Noord-Amerika geniet België op dat vlak van een luxe die de minder ontwikkelde landen ontberen. De meeste regelen in het nieuwe goederenrecht, al dan niet gewijzigd, kunnen rechtseconomisch gezien ondersteund worden. Dit komt omdat het privaatrecht steunt op een lange traditie van juridische ervaring, meestal geleid door juiste economische intuïties. Dit geldt bijvoorbeeld voor de duidelijke formulering van de numerus clausus, voor de mogelijkheid gebruiksrechten vervallen te verklaren en erfdienstbaarheden af te schaffen, het bezit te beschermen, de grensoverschrijdende bebouwing duidelijk te regelen, de vinder te vergoeden, de mandeligheid duidelijker te regelen. Toch werden er, rechtseconomisch gezien, een paar kansen gemist om verantwoorde innovaties door te voeren. Waarom werden de archaïsch lange verjaringstermijnen behouden? Waarom werd de appartementseigendom zo extreem betuttelend geregeld? Het valt te betreuren dat vanuit de rechtseconomie niet meer input kon gegeven worden. Dat had bijvoorbeeld gekund via de regelgevingsimpactanalyse (RIA), die in dit geval een maat voor niets blijkt te zijn.
Solidariteit is vooreerst kenmerkend voor de relaties tussen de lidstaten en vormt zo een federatief beginsel waarop de Unie steunt om zich te kunnen handhaven en verder te ontwikke- len. Deze constitutionele dimensie van solidariteit kent tal van uitingen in het Unierecht. De door Robert Schuman ge- stelde ‘feitelijke solidariteit’ kon ook niet worden verwezenlijkt indien dit project geen sociale dimensie had. In dit artikel worden de belangrijkste manifestaties van deze sociale dimen- sie van solidariteit in de EU-rechtsorde onderzocht.
'Dialectles bevordert integratie' kopte een artikel van 24 oktober 2017 in de jaarlijkse taalweek van De Standaard. In het artikel lezen we hoe Sofie Begine, taaltrainster in de bedrijfswereld, ervan overtuigd is dat anderstaligen in Vlaanderen naast de standaardtaal ook tussentaal of dialect aangeleerd moeten krijgen om hun integratie te bevorderen. In deze bijdrage gaan de auteurs in op de opvattingen van die cursisten zelf: wat denken zij over de Vlaamse taalsituatie? Zijn zij vragende partij voor lessen dialect of tussentaal?
T2-docenten schakelen in coronatijd tussen klaslessen en afstandslessen. Ze scholen zich bij en wisselen tips uit over deze nieuwe vorm van lesgeven. Maar hoe voelen de cursisten zich bij dit afstandsleren? Welke factoren beïnvloeden hun motivatie? Waarmee hebben ze het lastig? De auteurs interviewden een aantal NT2-cursisten in Vlaanderen. Wat kunnen we uit hun ervaringen leren voor afstandsleren in het NT2-onderwijs?
Hoe is het gesteld met het gender(on)evenwicht in het nieuws wereldwijd? Dat is het perspectief van het Global Media Monitoring Project (GMMP), een vijfjaarlijks onderzoek naar de representatie van vrouwen en mannen in nieuwsmedia. De zesde studie werd in 2020 gelanceerd en mobiliseerde teams van wetenschappers, journalisten en activisten in 116 landen. In België werkten onderzoekers van de Universiteit Gent, de Université Libre de Bruxelles en de Universiteit van Bergen samen aan het project.
Op 30 juni 2020 verdwijnt de buste van koning Leopold II met veel aplomb uit het Zuidpark in Gent, naar aanleiding van wereldwijde Black Lives Matter-protesten en 60 jaar onafhankelijkheid van Belgisch-Congo. De Congoster met overleden Gentse 'Congopioniers' er net naast blijft wel liggen. Dit artikel blikt terug op het ontstaan van deze twee Gentse koloniale monumenten. In 1936 gedenken de Bond van het Congoleesch Aandenken en de Koloniale Dagen van België de "opoffering" van Congopioniers met een memoriaal. In 1955 is het de Internationale Jaarbeurs van Vlaanderen die Leopold II als "onbaatzuchtig" altruïst eert. Telkens met steun van het Gentse stadsbestuur opgericht, moeten de monumenten het animo van de Gentenaar voor de kolonie Congo én het Belgische vaderland aanwakkeren. Maar de koning moest verdwijnen om België samen te houden...
Om verder door te dringen tot dorpssamenlevingen uit het verleden en om na te gaan hoe voorouders het sociaal-economische dagdagelijkse bestaan organiseerden, dringt micro-onderzoek zich op. Immers, het veelvuldig gevoerde en internationale onderzoek naar de (afbouw van de) oude rurale organisatie in plattelandsgemeenschappen verzandt nog al te vaak in theoretische vooronderstellingen en verklaringsmodellen. In deze bijdrage onderzoek ik de (volks)tellingen van 1792 en van 1796 voor het kleine maar drukbevolkte Oost-Vlaamse dorp Ronsele.
Digitale collecties van cultureel-erfgoedinstellingen, zoals bibliotheken, archieven en musea, worden steeds vaker gebruikt voor digitaal onderzoek in de geesteswetenschappen. Traditionele manieren om toegang te verlenen tot dergelijke collecties, bijvoorbeeld via digitale bibliotheekplatformen zijn niet altijd ideaal voor onderzoekers die datasets rond specifieke onderzoeksvragen willen opbouwen. Het ‘Collections as Data’ initiatief, afkomstig uit de Verenigde Staten, stimuleert nauwere interdisciplinaire samenwerking tussen cultureel-erfgoedexperten, digital humanities-onderzoekers en data scientists om samen na te denken over hoe toegang tot digitale collecties verleend kan worden. Zo kan analyse vergemakkelijkt worden met behulp van digitale tools en methoden. Wat is ‘Collections as Data’ precies? Kan het interessant zijn voor cultureel-erfgoedinstellingen in België?
In onderstaande auto-etnografische tekst reflecteert Sibo Kanobana over een alledaags voorval aan een Europese universiteit tijdens de corona-pandemie van 2020. Daarbij toont hij aan hoe alledaags racisme in werking treedt in een witte academische omgeving en hoe een klein voorval het zelfbeeld van de betrokkene aantast. De tekst beschrijft vervolgens hoe op die manier zelftwijfel aangewakkerd wordt en bijdraagt tot de moeilijkheid om in een witte wereld zonder schroom over racisme te praten.
Over de betekenis van de woorden prime en priemen in het Middelnedeerlands zijn de middeleeuwse teksten én de lexicografische handboeken het met elkaar oneens. Volgens sommige ‘priemt’ de maan vanaf (de eerste dag van) de Nieuwe Maan, andere menen dat dit pas drie of vier dagen later gebeurt. We lopen de teksten langs en proberen uit te maken wat er aan de hand is.
De nieuwe vakspecifieke eindtermen voor het secundair onderwijs in Vlaanderen, latent twee lezingen toe. In de behoudsgezinde lezing formuleren de SPET een traditionele benadering van het vak Latijn. Toch schuilt in de ambtelijke taal ook een pleidooi voor een andere omgang met de Latijnse traditie. Deze invulling van het vak laat een nieuwe invulling toe. De toekomst van het Latijn lijkt inderdaad daar te liggen. In de tweede helft van het artikel illustreert een focus op de zeventiende eeuwse omgang met China hoe zulk een benadering veel beter aansluit bij een moderne wereld waarin Europa niet het vanzelfsprekende centrum is en waarin de contouren van de 'Europese cultuur' niet langer scherp te tekenen zijn. Universalistische aanspraken lijken in deze wereld niet meer zo voor de hand te liggen, net zoals dat in de zeventiende eeuwse omgang met China duidelijk werd.
Waar we ziektes en zieke personages aantreffen in Walter van den Broecks theater, leren we opvallend veel over de karakteristieke poëtica en het mens- en wereldbeeld. De functie van ziekte geeft inzicht, zo betoogt dit hoofdstuk, in de techniek en de thematiek van het toneelwerk. Enerzijds laat Van den Broeck personages ziek worden om de plot op gang te brengen of om personages scherp te typeren. Anderzijds zet hij ziekte in om psychologische kwellingen te thematiseren en om ideologiekritiek te formuleren. Vaak zijn personages zich niet bewust van de manier waarop een bepaald systeem (relaties binnen of buiten het gezin, financiële zorgen, werkomstandigheden) hen ziek maakt. Ze lijden psychisch en fysiek onder allerlei vormen van maatschappelijke druk. Daar staat de enkeling tegenover – zoals Jan Vermeer in Een andere Vermeer of Willy Taelman in De rekening van het kind – die dat besef wel hebben en iets proberen te veranderen. Ziekte wordt zo een verklikker van zowel psychologische als maatschappelijke problemen. Het hoofdstuk maakt een en ander aanschouwelijk met voorbeelden uit het hele toneelwerk, van Mazelen en Groenten uit Balen tot De Ronde van Vlaanderen en Getelde dagen.
Als literaire vorm is de romancyclus een ambitieus project met grootse aanspraken: de cyclus zou de totaliteit van een tijdvak, ervaringswereld of maatschappij kunnen vatten. Die indruk van totaliteit komt voort uit de eigenschappen die de cyclus tot cyclus maken en die volgens dit hoofdstuk kunnen dienen als basis voor een leesmodel. Het gaat om vier structurele kenmerken: deel-geheelrelaties, de terugkeer van personages, de thematisering van tijd en het cyclische principe. Het hoofdstuk bespreekt de eigenzinnige manier waarop Het beleg van Laken die kenmerken invult en zich verhoudt tot de literaire traditie van de cyclus, bijvoorbeeld door intertekstuele lagen (zoals La Divina Commedia en de Decameron) te vermengen en door het realisme te doorbreken. Zo wordt duidelijk dat de tetralogie in de rijke traditie van de romancyclus past maar die traditie ook naar haar hand zet. Tegelijk toont de analyse de poreuze grenzen tussen cyclus en oeuvre. Niet alleen strekt Van den Broecks vierling zich via allerlei verbanden uit over andere werken, critici rekenen andere romans, met name Aantekeningen van een stambewaarder en Brief aan Boudewijn, zelfs tot de cyclus.