clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Als een bedrijf geconfronteerd wordt met een of meer problemen die zijn imago of zijn reputatie ernstige schade kunnen toebrengen, is er beslist sprake van een levensbedreigende crisis. Binnen de kortste tijd moet de bedrijfsleiding dan een zo doeltreffend mogelijke crisisstrategie uitstippelen én toepassen, om de bedreiging te counteren en zo goed of zo kwaad mogelijk verdere imagoschade te beperken.
In een eerste bijdrage toont professor Stefaan Callens hoe de wet op de uitoefening van gezondheidszorgberoepen wordt toegepast op de klinisch psychologen. In de tweede bijdrage zoekt Prof. Herman Nys uit hoe het staat met de geplande hervorming van de wetgeving over de gezondheidszorgberoepen. Hij schetst een beeld van hoe de beroepen in de nabije toekomst zullen worden geregeld, met inbegrip van het tuchtrecht. Prof. Geneviève Schamps heeft het vervolgens over de toepassing van de patiëntenrechten bij de beroepsuitoefening van de klinisch psychologen. Tot slot gaan prof. Steven Lierman en Miet Caes in op de recente ontwikkelingen in wetgeving en rechtspraak met betrekking tot de wet niet-conventionele praktijken. Zij hebben het over het artsenmonopolie en de verhouding met de wet uitoefening gezondheidszorgberoepen en de wet medische ongevallen.
Steeds meer ondernemingen beschouwen Lean in productie en dienstverlening als een uiterst nuttige benadering om te streven naar topprestaties en om zo de wereldwijde concurrentie aan te kunnen (Cudney & Elrod 2011, Fullerton et al. 2013). Hoe verder bedrijven gaan in de implementatie van Lean, hoe meer zij beseffen hoe belangrijk het is dat ook de managementaccounting en controlesystemen deze Lean principes ondersteunen. Zowel op het vlak van de financiële berekeningen als op het vlak van aansturing van de medewerkers heeft de controller in een Lean omgeving een belangrijke rol te vervullen. Hij kan bij de overgang naar Lean niet zomaar achterover gaan leunen en afwachten tot de voordelen van Lean weerspiegeld worden in de financiële staten. Integendeel, de controller dient een actieve bijdrage te leveren om de Lean betrachtingen succesvol te maken. 
Dit artikel is gebaseerd op enkele gepubliceerde wetenschappelijke studies rond Lean en Accounting. Op basis hiervan schets ik eerst de context, met name het basisidee en de belangrijkste betrachtingen van een Lean strategie. Vervolgens ga ik in op de rol van de managementaccountant en controller in een Lean omgeving. Zijn bijdrage kan bestaan uit het verschaffen van informatie rond de waardeketen als geheel en de voorbereiding van vereenvoudigde, visueel voorgestelde prestatiemeetsystemen. Door deze vormgeving van de informatie stijgt de empowerment en voelen medewerkers zich meer gemotiveerd.
Het aandeel vroegtijdige schoolverlaters in Vlaanderen bedraagt 11,0% in 2015 (Vlaams Ministerie van Onderwijs en Vorming, 2017). Ondanks de dalende trend verlaten nog steeds meer dan een op de tien Vlaamse leerlingen het secundair onderwijs zonder voldoende kwalificaties. Hoe problematisch is dit? Een reeks onderzoeken tonen aan dat vroegtijdig schoolverlaten een duidelijke impact kan hebben op de levenskwaliteit, in de vorm van een inferieure gezondheid of hoger risico op armoede en sociale uitsluiting (De Witte et al., 2013; Oreopoulos & Salvanes, 2011). Ook in termen van tewerkstellingskansen speelt het behalen van een diploma een rol (Herremans, Vansteenkiste, & Sourbron, 2016). Toch weten we op dit moment nog maar weinig over het concrete rendement van secundaire scholing op de Vlaamse arbeidsmarkt. In deze bijdrage willen we dit scherper stellen door te bestuderen of een diploma middelbaar onderwijs het brutojaarloon van Vlaamse schoolverlaters positief beïnvloedt.
Het is belangrijk dat jongeren beschikken over financiële vaardigheden.Daarom snijden Geert Van Campenhout, Kenneth De Beckker en Kristof De Witte het onderwerp financiële voorlichting op school aan. Ze formuleren enkele belangrijke aandachtspunten, gebaseerd op recente observaties en vaststellingen, met het doel om financiële voorlichting efficiënt aan te pakken op school. Het eerste deel schetst de achtergrond op basis waarvan ze een strategie kunnen uitwerken om jongeren financiële vaardigheden bij te brengen. Hun financiële vaardigheid zal in cijfervorm beoordeeld worden, waarbij de Nederlandstalige en de Franstalige gemeenschap vergeleken worden. Het volgende deel brengt de huidige situatie in België in kaart en onderzoekt de invoering van financiële voorlichting op school. Deze analyse mondt uit in beleidsaanbevelingen voor een coherentere aanpak.
Deze gids begeleidt iedere student bij de uitwerken van een bachelorproef. Hij behandelt heel wat vragen waarmee veel studenten worstelen. 

Waaruit bestaat een bachelorproef? Hoe bepaal je het onderwerp en hoe baken je het af? Hoe begin je aan een bachelorproef? Welke informatiebronnen en hulpmiddelen kun je raadplegen? Hoe rapporteer en communiceer je de kennis die je via enquêtes, interviews en andere bronnen hebt verzameld? En hoe formuleer je een concreet advies? Bestaan er alternatieven voor de bachelorproefscriptie?

Deze en tal van andere vragen worden beknopt maar vooral gericht beantwoord. Ondersteund met verschillende praktijkvoorbeelden en cases vormt dit boek de informatiebron en praktische gids bij uitstek voor iedere student en docent.
Deze bijdrage geeft een overzicht van de ruimtevaartsector
in België. Het onderzoek richt zich op de actoren die
betrokken zijn bij upstream (hardware- en softwareproducten
en diensten om systemen in de ruimte te brengen
en daar te besturen) of downstream (hardware- en
softwareproducenten en dienstverleners die gebruikmaken
van systemen en/of data voor toepassingen op aarde)
ruimtevaartactiviteiten. De studie neemt als uitgangspunt
privé- en (semi-)publieke actoren die actief zijn in de ruimtevaartsector in België. Het Federaal Wetenschapsbeleid
heeft samen met Belgospace, Bruspace, Vlaamse Ruimtevaartindustrie (VRI) en Wallonie Espace een raming gemaakt van de populatie.
Drie woorden staan centraal in dit boek: dialoog, katholiek en liefde. Geen enkele van die drie termen is in een katholieke dialoogschool te begrijpen zonder de andere twee. Meer zelfs, ze vormen drie essentiële bouwstenen van elke katholieke dialoogschool. Dit boek geeft duiding bij de drie termen. Wat betekent ‘dialoog’ in de katholieke dialoogschool? Wat betekent ‘katholiek’ in de katholieke dialoogschool? En hoe ‘liefde’ concreet gestalte geven vanuit de combinatie van ‘dialoog’ en ‘katholiek’? Bezig zijn met deze vragen geeft een palet van soorten of typen van katholieke dialoogscholen. 

Dit boek reikt inzichten aan, maar wil ook aan het werk zetten. Vandaar dat er naast theorie ook werkvragen meegegeven worden. Het project van de katholieke dialoogschool draait immers niet rond het project zelf, maar rond mensen en hun vorming. Elke school is daarbij uniek, maar katholieke scholen mogen zich met elkaar alvast verbonden weten door de combinatie van dialoog, katholiciteit en liefde.
Bij het nadenken over de vraag welke paden in de toekomst inzake kerkopbouw best worden bewandeld om in Vlaanderen nog over een toekomstvaardige Katholieke Kerk te beschikken, mag zeker de nodige aandacht worden geven aan de eigenheid van onze Vlaamse Kerk en samenleving. Toch mogen we niet vergeten dat de katholieke geloofstraditie voor het grootste stuk voor het geheel van de universele Kerk beschreven wordt. In deze bijdrage herlees ik een aantal officiële kerkelijke beleidsdocumenten die zich tijdens de laatste decennia gebogen hebben over de plaats van niet-gewijde vrijwillig of professioneel actieve pastorale werkers in de Kerk. 
Ik ga echter van start met een terugblik op wat Vaticanum II over de relatie tussen priesters en leken zegt. De kernboodschap is dat de hele Kerk deelt in Christus’ profetische, priesterlijke en koninklijke zending, maar het concilie wilde ook de zending van priesters en leken goed tegenover elkaar afgrenzen. Vervolgens ga ik in op een eerder restrictieve Vaticaanse instructie uit 1997 over ‘De medewerking van lekengelovigen aan het dienstwerk van de priesters’ en twee beleidsteksten van enerzijds de Nederlandse bisschoppenconferentie, anderzijds de bisschoppenconferentie in de Verenigde Staten. Het laatste woord wordt aan paus Franciscus gegeven.
De dienstbaarheid die religieuze ordes en congregaties in het verleden steeds op zich hebben genomen, is in onze tijd niet vanzelfsprekend meer. Heel wat dimensies van deze dienstbaarheid, zoals onderwijs en zieken- of armenzorg, zijn vandaag overgenomen door de staat of door professionele organisaties. Bovendien zijn de meeste ordes en congregaties sterk uitgedund door het uitblijven van nieuwe roepingen, waardoor het engagement door steeds oudere (en steeds minder) schouders gedragen dient te worden. 

Toch behoort het element van dienstbaarheid wezenlijk tot het religieuze leven, of het nu gaat om actieve of om contemplatieve ordes en congregaties. De uitdagingen zijn legio: enerzijds moeten reeds bestaande vormen van dienstbaarheid opnieuw overdacht en geëvalueerd worden, anderzijds moet er gezocht worden naar nieuwe ideeën en initiatieven, waardoor het religieuze leven kan worden vernieuwd in en voor onze tijd.

Met bijdragen van Didier Croonenberghs, 
Lieve Dirken, Stephan van Erp, Maaike de Haardt, Brian Heffernan, Rob Hoogenboom, Anton Milh, Emilio Platti en Steven Wielandts.
Het Algemeen Handboek Privacy & Persoonsgegevens bevat de basisbeginselen van de juridische situatie. De versie 2017 neemt je mee op een verkenning van het begrip privacy, kijkt naar de mensen- en grondrechtelijke bescherming ervan, verduidelijkt in welke mate die bescherming ook doorgetrokken kan worden voor persoonsgegevens en houdt ten slotte een verkenning in van de wet van 8 december 1992 die het basisregime bevat voor de verwerking van persoonsgegevens in België.
Elke democratie geeft haar burgers de kans om op geregelde tijdstippen een nieuwe vertegenwoordiging te kiezen. Precies omdat die verkiezingen zo cruciaal zijn, dulden we geen willekeur. Verkiezingen verlopen bijgevolg op basis van strikte regels, vastgelegd in een kieswet, die bepaalt hoeveel zetels er uit te delen zijn, hoeveel kiesdistricten er zijn, hoeveel vrouwen en hoeveel mannen er op de lijsten moeten staan, of je een voorkeurstem mag uitbrengen op de
kandidaat van jouw keuze, enz.

Wanneer we onze eigen, vertrouwde kiesstelsels voor de verkiezing van de gemeenteraad en van de federale, deelstatelijke en Europese parlementen vergelijken met die van de ons omringende landen, springen heel grote verschillen in het oog.

De spelregels van de democratie zijn met andere woorden niet zo absoluut of overal geldend als we op het eerste gezicht zouden denken. Ze blijken ook vaak onderhevig te zijn aan wijzigingen.

In dit boek gaan we dieper in op de mechanismes en de effecten van de meest courante kiesstelsels in Europa. En die gevolgen zijn legio: voor het aantal partijen dat zetels in de wacht kan slepen, voor het aantal zetels per partij, voor de stevigheid van de (coalitie)regering en dus voor de positie van de eerste minister, voor de aan- of liever afwezigheid van vrouwelijke politici en gekozenen van allochtone afkomst, voor het profiel van de gekozen politieke elite in het algemeen, en voor de aanleiding tot het presidentieel campagnevoeren.

De keuze van het kiesstelsel is met andere woorden niet zo onschuldig als het op het eerste gezicht lijkt. De spelregels van de democratie geven immers vorm en inhoud aan de verschillende politieke systemen in Europa.
Wicked issues, problemen met onduidelijke probleemdefinities, oplossingen en een warrig stakeholdersveld, vragen om radicale innovaties in zowel de overheid als de samenleving. Deze innovaties zouden het speelveld, het beleid en de beleidsprocessen rigoureus moeten veranderen. De vraag blijft hoe een overheid dergelijke behoeften en verwachtingen het best kan managen. Deze praktijkbijdrage introduceert een poging van
de Vlaamse overheid om een dergelijke verandering te sturen. Ze hanteert hierbij een transitiemanagementaanpak om de samenleving en zichzelf voor te bereiden op grootschalige veranderingen in de toekomst. Het artikel focust op de acties vanuit de Vlaamse overheid om een structuur op te bouwen die radicale innovatie en
stakeholderbetrokkenheid in dit proces mogelijk maakt. We beschrijven het proces, zetten de theoretische achtergrond van transitiemanagement uiteen en gaan in op de problemen en conflicten die naar voren kwamen tijdens het proces.
De nieuwe Europese verordening voor de verwerking van persoonsgegevens (GDPR) voegt een nieuwe functie toe: de functionaris voor de gegevensbescherming (DPO).
Wat houdt deze verantwoordelijkheid in en wie moet dat doen? Of wordt dit een extra taak voor de veiligheidsconsulent? Krijgt deze DPO een eigen statuut?
Welke zijn zijn of haar taken en bevoegdheden? Allemaal vragen waarop dit cahier een antwoord biedt.
Arbeidssociologie richt zich op de studie van het sociale fenomeen ‘arbeid’. Arbeid heeft een erg belangrijke plaats in ons leven. Daarom zijn sociologische vragen over arbeid bijzonder divers. Arbeidssociologen buigen zich onder meer over de manier waarop we ‘arbeid’ organiseren in onze samenleving, of staan stil bij de rol van de verschillende actoren die vorm geven aan het arbeidsbestel: werknemers, werkgevers, vakbonden, de overheid… Ze analyseren ook de gevolgen van arbeid voor werknemers en de samenleving, bijvoorbeeld op het vlak van zingeving of sociale ongelijkheid. De arena’s van het arbeidsbestel geeft een actueel overzicht van de arbeidssociologische kennis en inzichten, die toelaten actuele arbeidsvraagstukken te begrijpen en er kritisch over te reflecteren. Het boek besteedt aandacht aan de drie arena’s van het arbeidsbestel: de arbeidsorganisatie, de arbeidsmarkt en de arbeidsverhoudingen. Ook de historische ontwikkeling van ons arbeidsbestel komt aan bod. Dit basiswerk is bedoeld voor iedereen die een inzicht wil verwerven in de sociologische concepten achter ons arbeidsbestel. Voor studenten in de sociologie, andere sociale wetenschappen en economische wetenschappen is het verplicht studiemateriaal. De kwaliteit van dit handboek is gegarandeerd door de interuniversitaire samenwerking die eraan ten grondslag ligt.
Deze bijdrage focust op de rol van de arbeidsorganisatie in het werkbaar werk-verhaal. Meer bepaald stellen we ons de vraag naar de samenhang tussen de organisatie van de arbeid en de arbeidsinhoud – en omstandigheden bij de Belgische werknemers. 
Wat de arbeidsinhoud betreft, verwachten we dat innovatieve vormen van arbeidsorganisatie een positieve invloed zullen hebben op de arbeidsinhoud van de werknemers. 
Wat de arbeidsomstandigheden betreft, zijn de verwachtingen minder duidelijk. Ofwel worden ongunstige arbeidsomstandigheden gecompenseerd door innovatieve vormen van arbeidsorganisatie in een soort van trade-off tussen de twee, ofwel combineert een bepaalde groep werknemers zowel goede arbeidsomstandigheden als een goede arbeidsorganisatie.
Deze studie onderzoekt hoe en in welke mate de socio-economische positie van de man en van de vrouw een rol speelt in wie de gezinswoning verlaat bij echtscheiding: enkel de man, enkel de vrouw of beiden. We verwachtten dat de partner met meer financieel vermogen, kennis en vaardigheden dan de andere partner beter in staat is om de gezinswoning op te eisen en te onderhouden. De analyses zijn gebaseerd op gegevens uit de survey ‘Scheiding in Vlaanderen’ (N = 3.039) en de ‘Algemene Socio-Economische Enquête 2001’ die werd gelinkt aan rijksregistergegevens voor de periode 2001-2006 (N = 61.573). De resultaten tonen aan dat, globaal genomen, vrouwen iets vaker de gezinswoning verlaten dan mannen. In lijn met de vooropgestelde hypothese, loopt de vrouw echter minder risico om de gezinswoning te verlaten als ze ouder, hoger opgeleid en als enige tewerkgesteld is. Verder vonden we ook genderspecifieke verbanden. Zo halen hoger opgeleide vrouwen meer voordeel uit hun bevoorrechtte positie dan hoger opgeleide mannen. Wanneer beide partners hetzelfde hoge opleidingsniveau delen, is het vooral de man die de woning verlaat. Uit vrees voor de negatieve repercussies van een echtscheiding – die vaak ook hoger liggen bij vrouwen – kunnen hoog opgeleide vrouwen extra gemotiveerd geraken om door middel van hun vermogens en vaardigheden de gezinswoning op te eisen.
De armoede bij ouderen is in de voorbije decennia sterk gedaald. Dat is een gevolg van de veralgemening van het tweeverdienersschap en de toename van de arbeidsmarktdeelname van vrouwen in het bijzonder. Bovendien zijn er in dezelfde periode maatregelen genomen om de allerlaagste pensioenen in reële termen te verhogen (Van den Bosch & De Vil 2013). Desalniettemin bestaat er nog steeds een grote ongelijkheid tussen gepensioneerden.
In 2010 wezen de beperkte cijfers in de richting van een stagnatie van het aantal zelfsturende teams (Benders et al., 2010). Dit artikel geeft een overzicht van recente
empirische gegevens over de prevalentie van zelfsturende teams in België en Vlaanderen. We combineren gegevens van de ‘European Working Conditions Survey’ en de ‘Innovatie, Organisatie en inzet van Arbeid survey’ om zicht te krijgen op de evolutie in het aantal zelfsturende teams en de mate waarin deze teams over autonomie beschikken.
In 1994 startte Europa met een groot experiment:  grensoverschrijdend sociaal overleg in bedrijven organiseren. De Europese Ondernemingsraad was geboren. Het moest een sociaal luik geven aan een Europa dat zich vooral focuste op een eengemaakte markt. In 2009 werd de regelgeving aangepast en in 2016 stond een evaluatie daarvan op de agenda van de Europese Commissie. Die sleept met de voeten, maar vanuit het Europees Vakbondsinstituut (ETUI) werd alvast gekeken of de aanpassingen erin slaagden om ‘meer en betere’ Europese  ondernemingsraden te creëren. Het antwoord is genuanceerd. Op vele vlakken kwam de richtlijn te laat of zette het geen zoden aan de dijk, maar het institutionaliseerde wel enkele goede praktijken. Toch schiet de regelgeving nog te kort en is het hopen dat Europa er met hun ‘Sociale Sokkel’ in 2017 werk van maakt.
“Een vierdagenwerkweek is onvermijdelijk”. Aan het woord geen radicaal-linkse utopist, maar zowaar Richard Nixon anno 1956. De enorme productiviteitsstijgingen en de voortschrijdende automatisering in de naoorlogse periode noopten hem tot deze boude uitspraak. Maar eens verkozen kwam hij op zijn woorden terug. De automatisering was dan toch minder dwingend dan gedacht. Een vierdagenwerkweek lag niet meteen in het verschiet.
Het invoeren van 'lean' kan voor werknemers positief of negatief uitpakken. Dit hangt in ieder geval af van (1) in welk soort primair proces (2) welke concrete acties ondernomen zijn,(3) de effecten daarvan, en (4) het perspectief van waaruit die beoordeeld worden. Lean werd oorspronkelijk vooral in repetitieve en al strak georganiseerde processen toegepast, waar de effecten vaak negatief zijn. In meer hectische processen kan de toepassing van lean rust brengen, met juist positieve gevolgen.
In navolging van studies in de sociologie van genetica over de sociale omgang met genetische informatie wordt in dit artikel ingezoomd op het maken van keuzes en verantwoordelijkheden die verschijnen wanneer genetica, en meer bepaald de kennis dat er een BRCA mutatie in de familie zit, het leven binnentreedt. Om de dagdagelijkse ervaringen met genetica te bestuderen deden we 28 semi-gestructureerde diepte-interviews met Belgische BRCA mutatiedragers. Op basis van Lemke’s (2013) dimensies van ‘genetische verantwoordelijkheid’, namelijk ‘verantwoordelijkheid voor het zelf’, ‘informationele verantwoordelijkheid’ en ‘reproductieve verantwoordelijkheid’, wordt in dit artikel beschreven op welke manier mensen met een BRCA mutatie met ‘verantwoordelijke keuzes’ aan de slag gaan en deze (al dan niet) een plek geven in het leven. De resultaten van deze studie tonen aan dat respondenten worstelen met de verschillende keuzes, dilemma’s en beperkingen die de verantwoordelijkheden rond genetische kennis behelzen. Niet enkel het nemen van elke verantwoordelijkheid afzonderlijk is lastig maar juist ook de combinatie van verantwoordelijkheden of het gebrek aan kunnen combineren is een ingewikkelde taak. Dit ‘genetisch getob’ dat BRCA mutatiedragers ervaren blijkt voorts een werk van lange adem. Zo nu en dan slagen individuen erin om genetica een plek te geven, dan weer worden ze er onvermijdelijk mee geconfronteerd en moeten ze opnieuw keuzes maken. Respondenten beschouwen genetica als het ware als een rode draad die door hun leven loopt. De sociale omgang met genetica baart BRCA mutatiedragers in die zin zorgen en het vergt behoorlijk wat ‘mensenwerk’ om genetische kennis sociaal te behappen en een plek te geven.
Dit theoretisch onderzoeksartikel laat nieuw licht schijnen op de implicaties van het nature/nurture-debat voor ons begrip van verantwoordelijkheid en solidariteit. Meer specifiek bekijken we hoe nieuwe (epi-)genetische informatie ons kan aanzetten om deze noties te herdenken. Hiervoor treden we in dialoog met een belangrijk boek van Evelyn Fox Keller: The Mirage of a Space between Nature and
Nurture. Waar wetenschappers zich de vraag stellen of het onderscheid tussen nature en nurture nog houdbaar is in het licht van recente bevindingen, gaat Keller's uitgangspunt al een stap verder. Aangezien het nature/nurture-onderscheid
niet langer opgaat, waarom blijven we dan toch nog in die termen denken? Dit lijkt ons sociologisch een erg belangrijke vraag. We zullen echter Kellers antwoord
betwisten en hiervoor moeten we de morele en politieke insteek van de nature/nurture-opdeling bespreken. We tonen met een aantal voorbeelden uit het verzekeringswezen, de gezondheidszorg en het asielbeleid aan dat bepaalde
maatschappelijke instellingen impliciet op de nature/nurture-tweespalt steunen als specifiek normatief en metafysisch kader om te beslissen aan wie solidariteit
het meest toekomt. Vervolgens argumenteren we dat denken voorbij nature en nurture impliceert dat we eveneens opnieuw moeten nadenken over verantwoordelijkheid
en solidariteit in de samenleving, inclusief binnen de wetenschappen zelf. We geven hierbij voorbeelden uit de epigenetica. In lijn met denkers als Bruno Latour, Isabelle Stengers en Donna Haraway karakteriseren we deze stap
voorbij nature en nurture als een speculatieve en kosmopolitieke uitdaging. Het artikel ontwikkelt aldus een ontologisch-politiek of ‘kosmopolitiek’ perspectief op
vraagstukken inzake verantwoordelijkheid en solidariteit in het post-genomische tijdperk.
De kennissamenleving vraagt meer dan ooit om lezende leerlingen, maar zelf verkiezen zij ‘coolere’ vrijetijdsmedia, die hun onderwijssucces belemmeren. Kan het ‘beste van beide werelden’ worden gecombineerd? Een experiment werd uitgevoerd bij 977 leerlingen in 63 klassen voortgezet onderwijs in Vlaanderen. In vergelijking met leeslessen zonder rollenspel of een mondeling rollenspel, ervoeren leerlingen een Twitter rollenspelinstructie als significant meer relevant. Die relevantie hing positief samen met hun leesmotivatie en leesintenties. Vooral leerlingen die vaak als ‘zwakkere’ lezers worden gezien - jongens, leerlingen met een migratieachtergrond en leerlingen met weinig ouderlijke leessteun – ervoeren de leesles met Twitter als relevanter.