clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
We schrijven 1783. Pastoor Petrus Joannes Van den Eynde installeert zich in de oude, nu verdwenen pastorie, op de zuidflank van de Bosberg.
De pastorie mag dan al bouwvallig zijn, de Sint-Pieterskerk is net uit de steigers. Zijn voorganger, Jacob Van Egen, had het schip van de kerk laten verbreden met zijbeuken. Alle wanden waren afgewerkt met een houten lambrisering en in 1781 werd het meesterlijke Robustelly-orgel geïnstalleerd. Op dat elan ging pastoor Van den Eynde verder. Door een spijtige samenloop van omstandigheden krijgt hij de kans om een groots, monumentaal marmeren hoogaltaar te kopen.
Over waar het hoogaltaar ontstond en wie de kunstenaar was schreef Theo Depoortere een boeiende bijdrage.
Op de vraag hoe het altaar naar Langdorp kwam en de vele praktische elementen rond de verhuis kwam een antwoord toen pastoor Jozef Van Osta een stapel documenten vond in de pastorie. Hij transcribeerde de 18de eeuwse teksten tot een boeiend geheel.
Toen we net van plan waren de geschiedenis te bundelen in een boek verscheen Michiel Dusar. Met grote deskundigheid besprak hij al de marmersoorten gebruikt in het altaar.
We brachten de drie verhalen samen in een schitterend nieuw boek: "Het Hoogaltaar van de Sint-Pieterskerk te Langdorp”.
Het is rijk geïllustreerd met foto’s en originele documenten. De Kroon op het Werk geeft het uit in dezelfde, knappe lay-out die we van de eerdere boeken kennen. Zoals de boeken mekaar aanvullen, zo vallen de delen van de auteurs in dit boek samen tot een boeiend geheel. Een breed verhaal waar vanuit het hoogaltaar licht valt op de bredere geschiedenis van een zeer bewogen periode.
Dit boek biedt (toekomstige) leerkrachten uit het primair, secundair en tertiair onderwijs een antwoord op de vraag hoe je van een diverse klasgroep een krachtige leeromgeving maakt.

Deze vraag is cruciaal omdat uit onderzoek naar effectiviteit van leraren blijkt dat zowel didactische als organisatorische factoren de kwaliteit van leren en onderwijzen bepalen. Didactische factoren betreffen de doelen die de leraar nastreeft, de gekozen leerstof, de didactische werkvormen, de gebruikte leermiddelen en de wijze van evalueren. De organisatorische factoren verwijzen naar het klasmanagement, het creëren van de noodzakelijke voorwaarden voor individuen en groepen om de beoogde leeruitkomsten mogelijk te maken. De wijze waarop een klas of leergroep wordt georganiseerd, bepaalt immers onrechtstreeks de leeruitkomsten.

Klasmanagement heeft het grootste effect op de prestaties van leerlingen. Klasorganisatie is een complex gebeuren. Daarom moet elke leraar een grondig inzicht verwerven in de klas of groep als omgeving, met daaraan gekoppeld de vaardigheid om die te beïnvloeden in de richting van de gestelde doelen.
Dit artikel beschrijft een verkennende studie van het grammaticaonderwijs Frans als vreemde taal in de derde graad van het secundair onderwijs in Vlaanderen. Het vertrekpunt is de paradox dat, ondanks de prominente plaats die grammatica nog steeds inneemt in de lessen Frans, recente peilingsonderzoeken aantonen dat vormcorrectheid een belangrijk aandachtspunt is voor de leerders. Om deze paradox te verklaren, namen we een online enquête af bij 61 leerkrachten Frans. We wilden op die manier een beter zicht krijgen op de plaats die grammatica inneemt in de les, het doel van die lessen, welke grammatica onderwezen wordt en op welke manier, en hoe de leerkrachten zich voorbereiden.
Abstract This research examines the approach of modern Scottish Orientalist William Montgomery Watt of the Koranic text, especially in his book: the introduction to the Qur'an. On the one hand to delve into the vision of this modern orientalist about different aspects and concepts of the Koran. On the other hand, to reveal a number of contrasts and overlaps between the modern and classical oriental studies of the Koran. A range of questions are covered in this study: What is the nature of Montgomery's discourse on Islam? To what extent is the impact of the biblical framework on the understanding and approach of Montgomery of the Koran? How does Montgomery assume the fact that Islam is universal in character? How Montgomery interprets the fundamental concepts of the Qur'an including revelation, Gabriel, the Prophet and the gathering of the Qur'an. In his approach to the Koran text, Montgomery applies the historical criticism and skeptical method without taking into account a number of enduring postulates in Islamic theology including the divine nature of the Quran and the prophethood of Muhammad. Keywords: Koran text, Montgomery, contemporary orientalism --------------------------- Samenvatting Dit onderzoek gaat in op de benadering van de moderne Schotse oriëntalist William Montgomery Watt van de korantekst vooral in zijn boek: de inleiding tot de Koran. Enerzijds om zich te verdiepen in de visie van deze moderne oriëntalist omtrent verschillende koranaspecten en -concepten. Anderzijds om een aantal contrasten en overlappingen tussen de moderne en klassieke oriëntalistische studies van de Koran te achterhalen. Een scala aan vragen worden in deze studie behandeld: Wat is de natuur van het discours van Montgomery over de islam? In hoeverre is sprake van de impact van het bijbelse referentiekader op het begrip en benadering van Montgomery van de Koran? Hoe veronderstelt Montgomery het feit dat de islam universeel van karakter is? Hoe interpreteert Montgomery de fundamentele concepten van de Koran waaronder de openbaring, Gabriel, de Profeet en het verzamelen van de Koran. Montgomery hanteert in zijn benadering van de korantekst de historische kritiek en sceptische methode zonder rekening te houden met een aantal bestendige postulaten in de islamitische theologie waaronder de goddelijke natuur van de Koran en de profeetschap van Mohammed. Sleutelwoorden: korantekst, Montgomery, hedendaags oriëntalisme ISBN: 978-9953-64-002-0
In deze studie onderzochten we of de negatieve samenhang tussen gepercipieerde baanonzekerheid en mentaal welzijn gemedieerd wordt door de bedreiging van Jahoda's manifeste functies (bijv. inkomen) en latente functies (bijv. sociaal contact en status) van werk. De ervaren bedreiging van het verliezen van de huidige baan houdt immers tevens een bedreiging in van de functies die werk kan vervullen, wat het welzijn van werknemers kan verminderen. Specifiek wilden we de resultaten van Selenko en Batinic (2013) en Vander Elst, Näswall, Bernhard-Oettel, De Witte en Sverke (2016) repliceren, gebruikmakend van een andere steekproef en methodologie. In totaal namen 788 werknemers uit België deel aan een cross-sectionele vragenlijststudie. De resultaten toonden aan dat baanonzekerheid negatief samenhing met mentaal welzijn. De bedreiging van zowel de manifeste als latente functies van werk medieerden zoals verwacht het verband tussen baanonzekerheid en mentaal welzijn, en dit in ongeveer gelijke mate. Deze resultaten sluiten goed aan bij de resultaten uit voorgaande studies en valideren het belang van de bedreiging van de functies van werk als verklaring voor de negatieve relatie tussen baanonzekerheid en mentale gezondheid. Onze bevindingen kunnen de ontwikkeling van interventiestrategieën stimuleren om het negatieve verband tussen baanonzekerheid en mentaal welzijn af te zwakken, zoals het aansporen tot deelname aan sociale activiteiten buiten het werk.
Dit artikel behandelt de verhouding tussen het Westen en de Islam op historische, symbolische en realistische vlak. Er wordt hier hoofdzakelijk gebaseerd op de benadering van Robert van De Weyer, waarbij drie belangrijke vragen worden gesteld en grondig besproken, namelijk: 
Waarom haten moslims het Westen?
Is het mogelijk om een wederzijds respect te bouwen?
Wat moeten we doen om dit te bereiken?
Zowel in de privé als in overheidsdiensten moet men vaststellen dat de wereld rondom ons steeds sneller gaat draaien. Burgers nemen al een tijdje geen genoegen meer met een standaard dienstverlening, maar vragen oplossingen op hun maat waar ze mee inspraak in hebben en soms zelfs actief willen aan meewerken. Dit heeft de druk op de organisatie en de medewerkers van lokale besturen sterk verhoogd. De tijd dat een baan bij de overheid een rustige job was ligt al een tijdje achter ons. Er zijn verschillende oorzaken voor deze stijgende werkdruk, maar één van de belangrijkste is het feit dat de manier van organiseren niet meer aangepast is aan de gewijzigde omstandigheden. 

De oplossing die wij aandragen is medewerkers meer autonomie geven over hun eigen taken zodat ze sneller kunnen inspelen op de complexere vragen die op hen af komen. Wij pleiten dus voor meer zelfsturing. In dit boek wordt stapsgewijs uiteengezet hoe een lokaal bestuur haar organisatie kan herontwerpen naar meer zelfsturing. Zelfsturing vraagt zowel adaptief leiderschap als continu veranderen. Beide aspecten komen in dit boek uitgebreid aan bod. 

Doorheen het boek worden voorbeelden aangehaald uit onze ervaringen bij verschillende lokale besturen maar speciaal bij de gemeente Dilbeek en dienst Financiën van de stad Gent. 

“Dit boek is veel meer dan een leidraad richting IAO. Het is een stappenplan voor wie al geïnspireerd is door IAO, maar het is ook een boek dat je meeneemt in een veranderingsproces.” Karen Sarens (Diverscity) & Mattie Jacobs (VVSG)

“Ik ben het met Benjamin Barber eens dat we beter af zouden zijn “Als burgemeesters zouden regeren”. Toch denk ik dat daar een voorwaarde aan moet gekoppeld worden. Ze moeten met hun colleges, raden, administraties en diensten dit boek doornemen en in de praktijk brengen.” Prof. dr. Geert Van Hootegem (HIVA-KULeuven)
Het Antropoceen tart de verbeelding:
het betreft een concept en een benaming op
geologische schaal. Dit brengt de mens
– anthropos – in een lastig parket: hij is als
soort verantwoordelijk voor een situatie die zijn
denken overstijgt. Of toch niet? Hoe hangen
beeldvorming en verbeelding van het
Antropoceen samen?
In drie verschillende overheidsgebouwen in Brussel
hebben we onze onderzoeksexpertise in het nudgen van trapgebruik
aangewend om contextspecifieke interventies te ontwikkelen
en te evalueren. De eerste twee interventies waren kleine pilootprojecten:
een op het kabinet van de Vlaamse minister-president
en een in het Boudewijngebouw. Daarna volgde een grootschalige
derde interventiestudie in het nieuwe Herman Teirlinckgebouw.
Deze drie interventiestudies hadden als doel na te gaan of een
combinatie van situatiespecifieke nudges gericht op het creëren
van een injunctieve norm om de trap te nemen het trapgebruik
van werknemers van de Vlaamse overheid zou verhogen. In het
algemeen kunnen we besluiten dat de effecten van onze nudginginterventies
op trapgebruik in twee van de drie onderzochte
contexten beperkt waren. Daarvoor zijn er een aantal technische
redenen maar we leerden ook dat het implementeren van de juiste
combinatie en dosis van nudges moeilijker is dan men vaak denkt.
Bovendien lijkt het design van het gebouw de belangrijkste determinant
van het trapgebruik te zijn. Het design van het gebouw
vormt immers de sterkste nudge die men kan bedenken.
In Duitsland zijn er weinig gegevens beschikbaar over de samenwerking tussen verpleegkundigen en huisartsen in woonzorgcentra. Het is bekend dat een betere interprofessionele samenwerking de kwaliteit van zorg voor deze zeer kwetsbare groep sterk kan verbeteren (1,2). Zoals bij ons bezoeken in Duitsland veel verschillende huisartsen de residenten in een woonzorgcentrum en delegeren ze taken naar de verpleegkundigen. Observationeel onderzoek toont aan dat de medische zorg bij rusthuisbewoners tekort schiet als gevolg van een combinatie van onvoldoende gedocumenteerde dossiers, onder- en overgebruik van medicatie (in het bijzonder van psychotrope medicatie) en tekortschietende interprofessionele communicatie
Recent verscheen in de media en de wetenschappelijke literatuur heel wat over de betrouwbaarheid van sterftestatistieken: 30 tot 50% van onze sterftecijfers zou fout zijn. In Vlaanderen zijn de overlijdenscertificaten de basis voor de sterftestatistiek. De kwaliteit van onze statistiek rond doodsoorzaken is dus rechtstreeks afhankelijk van hoe correct overlijdenscertificaten worden ingevuld, gecodeerd en verwerkt. Inzicht in de opbouw van overlijdenscertificaten en de manier waarop deze gegevens verwerkt worden, samen met opleidingen (zoals die georganiseerd door de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO)) zorgen voor een significante verbetering in de kwaliteit van sterftegegevens. Cruciale rollen zijn weggelegd voor ICD-10 (een door de WHO ontwikkelde classificatietool) en IRIS (een semi-­automatisch codeersysteem).
Klinische vraag
Wat is de invloed van keuzehulpen op beslissingen rond behandelingen of screeningsonderzoeken?


Voor de praktijk
Shared decision making of gezamenlijke besluitvorming is bijzonder relevant en actueel, ook in Vlaanderen. Keuzehulpen kunnen een belangrijk hulpmiddel zijn om patiënten te ondersteunen in dit complexe beslissingsproces. Ze bestaan in verschillende vormen en formaten. De websites www.gezondheidenwetenschap.be, www.thuisarts.nl en www.mongeneraliste.be zijn Nederlandstalige of Franstalige informatiebronnen die kunnen helpen bij het beslissingsproces maar bieden strictu sensu geen keuzehulpen aan. Via de Cebam Digital Library for Health (www.cdlh.be) heeft men toegang tot de Dynamed Plus kennisdatabank. Voor verschillende onderwerpen, zoals voor prostaatkankerscreening, worden hier Engelstalige EBSCO Health Option Grids® keuzehulpen aangeboden. De huidige systematische review en meta-analyse van de Cochrane Collaboration onderbouwt het belang van de verdere ontwikkeling van keuzehulpen in de zorgverlening.


Besluit
Uit deze goed uitgevoerde systematische review met meta-analyse van gerandomiseerde gecontroleerde studies kunnen we besluiten dat keuzehulpen leiden tot beter geïnformeerde patiënten die een duidelijker zicht hebben op de eigen waarden en voorkeuren (hoog kwaliteit van bewijs). Ze toont ook aan dat keuzehulpen de patiënten kunnen helpen om een meer actieve rol bij de besluitvorming op te nemen en beter de werkelijke risico’s van verschillende beleidsopties in te schatten (matig kwaliteit van bewijs). Op basis van de resultaten van deze systematische review is het echter onmogelijk om een uitspraak te doen over welke soort keuzehulpen het meest effectief zijn of in welke setting ze het grootste resultaat opleveren.
Wat is gekend? ❯ Preconceptiezorg heeft als doel om personen met een kinderwens te informeren en hen optimaal op een zwangerschap voor te bereiden. ❯ Preconceptiezorg wordt in de praktijk echter nog steeds weinig toegepast. ❯ Een beslishulp kan koppels helpen de consultatie bij de huisarts voor te bereiden en de huisarts het preconceptieconsult efficiënter te laten aanpakken.
Wat is nieuw? ❯ De ontwikkelde beslishulp voor preconceptiezorg is vooral leerrijk voor vrouwen die nog nooit zwanger waren. ❯ Toch zou meer dan de helft van de vrouwen die ooit zwanger waren, nog minstens één actie ondernemen naar aanleiding van de beslishulp. ❯ Huisartsen vonden dat de consultaties vlotter of even vlot verliepen maar wel langer duurden.
Sociale robots zijn een trending topic in de zorg voor mensen met dementie. We signaleren hoge verwachtingen dat dit dé oplossing is voor he nijpend tekort aan zorgverleners en de stijgende zorgkosten. Niettemin is hier nog veel werk te verzetten. Vooral de stem van mensen met dementie moet duidelijker hoorbaar zijn in het debat hierover. Wat vinden zij van een robot in huis?
Ondanks meerdere sensibilisatiecampagnes gedurende de afgelopen jaren blijft langdurig gebruik van slaapmiddelen een prevalent probleem. Gezien de snelle tolerantie voor het effect in combinatie met de bijwerkingen is langdurig gebruik veelal schadelijk voor de patiënt. Indien er geen andere mogelijkheid is dan het gebruik van slaapmiddelen, moet men de duur beperken tot twee weken en moet er systematisch getracht worden om bij langdurig gebruik deze middelen af te bouwen en finaal te stoppen. De afbouw van slaapmiddelen is een uitdaging gezien de psychologische en de
fysieke afhankelijkheid aan deze middelen. De winst na afbouw treedt echter snel op. Bij het gebruik van deze geneesmiddelen bij ouderen is het risico op ongewenste effecten groter, met name een verminderd cognitief vermogen en verminderde motorische functies, met als gevolg een grotere kans op ongewenste sedatie, vallen en fracturen.
Takotsubo-cardiomyopathie (tcmp) is een acute, reversibele verstoring van de linker ventriculaire systolische functie. Het klinische beeld vertoont grote overeenkomsten met acute coronaire syndromen (myocardinfarct). Het is een syndroom met onvolledig begrepen pathofysiologie dat een nauwe associatie lijkt te vertonen met psychiatrische aandoeningen of psychische problemen. We beschrijven een patiënte met verschillende risicofactoren bij wie een tcmp ontstond en een depressie met psychotische kenmerken, gevolgd door katatonie. We bespreken het syndroom, enkele pathofysiologische hypotheses en de samenhang met psychiatrische aandoeningen en psychologische factoren.
De huidige praktijk van leeftijdsschatting bij levende adolescenten en jongvolwassenen vindt zijn grootste toepassing in asielprocedures en in de sport. Deze procedure verloopt anders in België dan in Nederland, respectievelijk met en zonder inbreng van de forensisch tandarts. Om de leeftijd te schatten worden radiografieën van verschillende ontwikkelende structuren beoordeeld.

De huidige praktijk kent verschillende nadelen en ethische bezwaren. Daarom wordt onderzoek gedaan naar een alternatieve aanpak. Magnetische resonantie beeldvorming wordt door verschillende onderzoeksgroepen naar voor geschoven als een volwaardig alternatief dat bovendien extra mogelijkheden biedt. De onderzoekers zijn het erover eens dat een combinatie van structuren moet onderzocht worden om een accurate leeftijdsschatting mogelijk te maken. De reproduceerbaarheid van de leeftijdsschatting kan daarnaast verbeterd worden door automatische methoden te gebruiken voor het beoordelen van de ontwikkelende structuren.
DROOM EN DAAD

Heeft de kleine stad Deinze dé formule gevonden om droom en daad te combineren tot een kwaliteitsvolle stadsvernieuwing? Deze provinciestad tussen Gent en Kortrijk, is in ieder geval zeer ambitieus wat zich uit in een veelheid aan projecten en plannen. Tot op heden is de vernieuwing van het stadscentrum een succesverhaal. Deinze verfraaide het centrum met een heraanlegde markt, een plein aan de Leie en een nieuw administratief centrum. De stad won een prijs van de Vlaamse overheid, wordt als voorbeeldproject opgevoerd in publicaties zoals ‘Framing urban renewal in Flanders’ of ‘Stadsvernieuwingsprojecten in Vlaanderen – (2002-2011)’ als een eigenzinnige praktijk in Europees perspectief, en is tenslotte een voorbeeldcase in de ambtenarenopleiding open ruimte van VRP. De website van de stad toont de realisatie van de markt en het Poppeplein (Robberecht, Daem en Van Hee), het administratief centrum (Tony Fretton) en de verdere ambities van de stad, zoals Wonen aan de Leie 1 (uapS) en Wonen aan de Leie 2 (Bogdan Van Broeck), het Reinbachplein en het Leiepark (Josée Van Hee), de stationsomgeving (Max wan), Grammene Gottem (uapS), de verdichting van de verkaveling Oostkouter (uapS) en een ambitieuze verandering van auto- naar fietsinfrastructuur.
Zoals de betreurde Geert Bekaert ooit stelde, roept Vlaanderen het beeld op van een 'landschap van kerken'. Dat landschap staat voor grote veranderingen nu de problematiek van leeglopende kerken ook in Vlaanderen is doorgebroken. Het Projectbureau Herbestemming Kerken van de Vlaamse overheid moet alles in goede banen leiden. Tijd voor een tussenstand.
Dom van der Laan neemt in de 20e-eeuwse architectuurgeschiedenis een unieke plaats in. Tussen 1961 en 1991 bouwde hij drie abdijen en een huis in Nederland, België en Zweden. Al sinds de jaren ’80 is dit beperkte oeuvre deel gaan uitmaken van het collectieve geheugen van de architectuur. Abdij Sint-Benedictusberg in Vaals (Nederland, 1960-1982) en Abdij Roosenberg in Waasmunster (België, 1975) kunnen worden beschouwd als voorbeelden van het Fundamentele Huis, waar elke ruimte zijn eigen typische gebruik heeft. Dom Hans van der Laans typische elementaire architectuur die begon met de crypte in Vaals in 1960 wordt vaak beschreven als een op zichzelf staande actie, alsof die los staat van invloeden. Wanneer je de ontwikkeling van projecten van zijn studenten van de Cursus Kerkelijke Architectuur analyseert, wordt het echter duidelijk dat het ontwerp voor Vaals een reeks eerdere aanpassingen en experimenten van andere CKA architecten volgt, waarbij Dom van der Laan in meerdere en mindere mate betrokken was.
Cahier #7 'Gevangen in open landschap' bevat de verslaglegging van het eerste Kempenlab over de gevangenissen in het Kempense landschap. Een bont gezelschap van kabinetsmedewerkers, volksvertegenwoordigers, schepenen, gevangenisdirecteuren, welzijnswerkers, professionals, professoren, ontwerpers én gedetineerden zelf ging samen in gesprek.

Hoe kan de dynamiek rond de mogelijk toekomstige erkenning als UNESCO-werelderfgoed van de voormalige ‘Koloniën van Weldadigheid’ in Wortel en Merksplas bijdragen aan de verbeelding en verwoording van een meer humane vrijheidsberoving? Met die vraag ging het Kempenlab aan de slag. Het resultaat is een visieontwikkeling over de waarde van landschap en erfgoed voor een humane gevangenisarchitectuur.

AR-TUR werkte voor dit eerste Kempenlab samen met Prison Gear (KU Leuven) en OCPP (Opleidingscentrum voor Penitentiair Personeel, ressorterend onder de Federale Overheidsdienst Justitie). Karin Borghouts fotografeerde de gevangenissen in Hoogstraten en Merksplas en hun relatie met het landschap.
Artikel over de rol van architectuur in de wijzigende dodencultuur in Vlaanderen, in verwijzing naar crematoria ontworpen binnen de werking van de Vlaamse Bouwmeester door Claus & Kaan, Henk De Smet Paul Vermeulen Architecten, Wim Cuyvers en Carl Bourgeois, Christian Kieckens, noaArchitecten en anderen.
Sinds de oprichting van haar vroegste voorlopers in 1954 (EGKS) en 1957 (EEG, Verdrag van Rome) streven de Europese Unie en haar lidstaten naar integratie van beleidsdomeinen die voorheen louter nationaal werden behartigd met de bedoeling om door samenwerking vrede en welvaart te bewerkstelligen. In de beginfase ging het vooral over de steenkoolwinning en staalindustrie. Later kwam daar het gemeenschappelijk landbouwbeleid bij, gevolgd door het regionaal beleid, milieubeleid, transportbeleid, vrij verkeer van goederen en diensten, de Euro en recent ook het veiligheids- en immigratiebeleid. Integratie betekent dat de besluitvorming gemeenschappelijk wordt waarbij informatie over en vanuit de lidstaten wordt samengelegd. Om dit mogelijk te maken is harmonisatie en standaardisatie van informatiemodellen en informatieverzameling nodig evenals het opzetten van databanken en informatiesystemen. 

Een belangrijk aandeel van de betrokken informatie is geo-informatie, informatie die gebaseerd is op gegevens die expliciet terug te voeren zijn tot een locatie binnen of tot een deelgebied van het Europese grondgebied of zelfs daarbuiten. Locatie, kenmerken en hun evoluties in de tijd van bv. mijngebieden, landbouwbedrijven en achtergestelde landbouwgebieden, grensoverschrijdende rivierbekkens (en overstromingsproblematiek), transportnetwerken, luchtkwaliteit en migratie zijn inderdaad essentieel voor gezamenlijk beleid. Vóór de digitale revolutie werd geo-informatie bijgehouden en gecommuniceerd via gedrukt kaartmateriaal en begeleidende rapporten. Vanzelfsprekend was het samenbrengen, integreren en actueel houden van deze informatie maar in beperkte mate mogelijk wat ongetwijfeld leidde tot een informatiedeficit voor de beleidsmakers. Sinds de jaren 1970-1980 is geo-informatie in toenemende mate gedigitaliseerd en zagen geografische informatiesystemen (GIS) het licht dewelke precies gericht zijn op het integreren en valoriseren van niet geharmoniseerde geo-informatie uit diverse bronnen.

In deze les voor de 21e eeuw wordt de evolutie van de GIS- en Aardobservatietechnologie sinds de jaren 1970 toegelicht en geïllustreerd met een overzicht van het gebruik van deze technologieën in Europese initiatieven en beleid.