clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
INLEIDING Vroegtijdige zorgplanning is een concept dat als doel heeft de zorg bij het levenseinde beter te doen aansluiten bij de wensen en voorkeuren van de patiënt. In dit artikel wordt op basis van de literatuur en de eerste ervaringen in rust- en verzorgingstehuizen een model van vroegtijdige zorgplanning ontwikkeld. METHODE In het kader van een masterproef werd een semigestructureerd interview ontwikkeld op basis van de kennis in de literatuur en de ervaringen in de rust- en verzorgingstehuizen. Dit model werd getest bij personen ouder dan 75 jaar die in een thuissituatie verblijven. Op het eerste tijdstip werden de patiënten tijdens een huisbezoek uitgenodigd om deel te nemen aan het proefproject. Op het tweede tijdstip, enkele weken later, vond een overleg plaats bij de patiënt thuis. Onmiddellijk na het gesprek beantwoordden zowel de patiënt als de arts onafhankelijk van elkaar een evaluatiedocument. De analyse gebeurde door een beschrijvende statistische functie. RESULTATEN Veertien geïncludeerde patiënten verleenden hun medewerking aan het onderzoek (responsratio= 87,5). De vrouw-manratio was 1,5 (9/6). De gemiddelde leeftijd van de testpersonen bedroeg 79,5 jaar; ze kwamen hoofdzakelijk uit de arbeidersklasse. De patiënten leden aan combinaties van verschillende chronische aandoeningen. De gemiddelde duur van een gesprek was 21 minuten; het voeren van dergelijke gesprekken was doenbaar. De patiënten betrokken redelijk weinig de familie. De arts overschatte het begrip van vroegtijdige zorgplanning bij de patiënt. Voor andere items was er een goede correlatie tussen het oordeel van de patiënt en de arts. Er was ook een leercurve voor de artsen. BESLUIT Gesprekken over vroegtijdige zorgplanning zijn mogelijk. Vaakoverschat de arts de inzichten van de patiënt.
In deze bijdrage wordt een proces beschreven van vijf huisartsen die van een solopraktijk, via een netwerk, geëvolueerd zijn naar een ‘HOE D’ (huisartsen onder één dak). Om tot een optimale en goed functionerende praktijk te komen hanteerden ze een tienstappenplan dat vertrekt vanuit een duidelijke visie en missie. Ook tien raadgevingen om beter te samen te werken werden besproken en opgevolgd. Dankzij deze grondige voorbereiding en aangepaste nieuwbouw bleek na tweeënhalf jaar functioneren deze formule zowel voor de artsen als de patiënten een succes.
Hulpmiddelen kunnen een belangrijke rol spelen zowel bij het opsporen als bij de preventie van decubitus. Een drukglaasje is een nuttig hulpmiddel gebleken voor het opsporen van niet-wegdrukbare roodheid bij een intacte huid. Hulpmiddelen kunnen gebruikt worden om de grootte en de duur van de druk op de huid te verlagen en zo het ontstaan van decubitus te voorkomen. De doeltreffendheid van heel wat hulpmiddelen voor de preventie van decubitus staat ter discussie. Volgens de Belgische richtlijn voor de preventie van decubitus zijn matrassen en kussens van traagfoam, luchtmatrassen, en alternerende matrassen en kussens doeltreffende materialen. Gewone schuimrubberen matrassen en kussens, watermatrassen en -kussens, schapenvachten, gelkussens, hielbeschermers, polyurethaanfolie en zalven zijn niet doeltreffend om decubitus te voorkomen.
De inbreng van de patiënt en zijn informele verzorgers is belangrijk om in de thuiszorg op doeltreffende wijze doorligwonden te voorkomen. Hoewel in België sinds enkele jaren een richtlijn voor de preventie van decubitus publiek beschikbaar is, bestaat er weinig aangepaste informatie voor patiënten en mantelzorgers. Educatie van patiënten over de preventie van decubitus veronderstelt dat men eerst de behoefte aan informatie inschat. Verder maakt men best gebruik van eenvoudige taal, en wordt de educatie gestructureerd en in stappen aangeboden met behulp van aangepaste media. De hulpverlener tracht ook te bekomen dat de patient actief deelneemt aan de decubituspreventie en evalueert of de patiënt de aangeleerde technieken en methoden kent en zelf kan uitvoeren. De verschillende items van de instructiefolder van het Wit-Gele Kruis worden beknopt toegelicht.
This article develops in-depth the ambivalence between dissent and peacemaking on the Eve of the Revolt from the nobles’ perspective. I argue that peacemaking embraced more than the expression of the moderate religious and political views, as previously analyzed by Juliaan Woltjer. Concrete peacemaking aimed at reconciling the different stances and finding coalitions on concrete proposals during organised crisis meetings. Every suggestion for reconciliation was discussed on a larger platform, which was not part of day to day Brussels policy-making. The overall moderate stance on persecution of heretics - as described by Woltjer - was translated to different plans and these proved to be the real apple of discord. Yet under all circumstances, the bargaining base in the religious sphere was considerably narrower than in France. Juliaan Woltjer oefende een grote invloed uit op de geschiedschrijving van de Nederlandse Opstand door te wijzen op het belang van politieke en religieuze middengroepen: zij bleven gematigdheid preken in tijden van radicalisering. Woltjer noemde die middengroepen (waartoe de edelen in de Lage Landen behoorden) ook vrede-makers. In dit artikel toon ik echter aan dat vrede-maken voor edellieden niet zozeer het verkondigen van gematigde ideeën betrof, dan wel het onderhandelen over gematigde voorstellen. Daarbij werden voorstellen besproken die verder gingen dan voordien gedacht, zoals de wijziging van de jurisprudentie in 1565 en een nieuwe ketterwetgeving in 1566.
This article reassesses the motivations of noblemen during the Dutch Revolt through a case study of the ‘treason of Rennenberg’. According to classic national historiography, on 3 March 1580, Georges of Lalaing, Count of Rennenberg betrayed his nation by surrendering the city of Groningen to Philip II. He did so because he was a Catholic and an egoistic opportunist, seeking money and offices from the King. This article, however, presents Rennenberg’s ‘treason’ as a reconciliation with his King and the outcome of nine months of negotiations. Hence, his decision to give up his rebellion is assessed within the broader models of early modern nobility and state building, patronage and particularism. This paper argues that if traditional stereotypes certainly fall short of explaining why Rennenberg became reconciled, the three lines of reasoning do so if considered separately. In a combined and contextualized analysis Rennenberg’s reconciliation is seen as one in which he saved Catholicism in Groningen but let it go in Friesland, in which he promised loyalty to the King without receiving his immediate military assistance, in which he won royal favours but saw other properties confiscated by the rebels, in which he acted in concert with some but not all of his kin and in which he ceded to local pressures as a provincial governor. Precisely for all these reasons, it took Rennenberg nine months to bargain. Het verraad van Rennenberg – een katholieke graaf levert in 1580 Groningen over aan Filips II – behoorde lang tot de canon van de ‘vaderlandsche historie’. Dit artikel neemt de episode als vertrekpunt om stereotiepen over de adel tijdens de Nederlandse Opstand te ontkrachten en te ijveren voor een contextuele analyse van patronage, politiek en particularisme.
Met dit boek wil de auteur een bijdrage leveren aan de recente ontwikkelingen in het onderwijs, en meer bijzonder het hoger onderwijs, waarbij men toetsen en examens meer en meer tracht af te stemmen op de nieuwe verwachtingen van de “krachtige leeromgeving”. Toetsing wordt tegenwoordig niet enkel gezien als een meten achteraf in hoeverre de doelstellingen bereikt worden. Toetsing is er een wezenlijk onderdeel geworden van de leeromgeving omdat het medebepalend is voor het bereiken van die doelstellingen. Een toetsing doet immers meer dan meten, een toets heeft steeds ook effecten op het leergedrag van studenten. Vanuit deze overweging is het jongste decennium binnen de wetenschap in de VS en Europa een ‘assessmentbeweging’ ontstaan, die nieuwe kwaliteitscriteria voor toetsing hanteert, en die de ontwikkeling van nieuwe vormen van assessment stimuleert. De tweevoudige studie in dit boek levert een bijdrage aan het onderzoek naar het gebruik en de effecten van specifieke nieuwe toetsvormen. Enerzijds worden de huidige toetsingspraktijken in de Vlaamse lerarenopleidingen in kaart gebracht aan de hand van nieuwe kwaliteitsindicatoren voor assessment. Anderzijds wordt de invloed op het leren nagegaan van een meer traditionele evaluatievorm, vergeleken met twee ‘nieuwe toetsvormen’. Meer concreet wordt het leergedrag van studenten bestudeerd, die zich ofwel voorbereiden op een schriftelijk examen ofwel geëvalueerd worden door middel van een opdrachtenportfolio. Dit opdrachtenportfolio bestaat nog eens uit twee varianten: een summatieve variant enerzijds en een variant die zowel een formatieve als summatieve functie vervult en aangevuld wordt met een formatieve peer-assessment, anderzijds. De percepties van studenten op deze toetsvormen (een aspect van de ‘subjectieve leeromgeving’) worden in de analyses meegenomen als mediërende variabele. Dit boek is van belang voor docenten en lectoren in het hoger onderwijs, trainers binnen opleidingen, opleidingshoofden, onderzoekers op het vlak van de onderwijsinnovatie en assessment, beleidsmakers in instellingen hoger onderwijs en ambtenaren die zich met de innovatie van het onderwijs inlaten.
Een competentiegerichte leeromgeving ontwerpen vraagt veel creativiteit en inspanning. Als die dan eindelijk af is, kijk je er misschien enorm tegen op dat je daar nu ook nog eens een evaluatievorm voor moet bedenken. Misschien is dit ook niet de beste aanpak... Als je start met het uitdenken van het assessment, zowel in zijn formatieve als in zijn summatieve componenten, dan vloeien daar automatisch al heel wat leertaken uit. Als je je assessment slim ontwerpt, dan ondersteunt dit immers het competentiegericht leren, en krijgt meteen de leeromgeving al een stukje vorm. Als je je dan vervolgens afvraagt hoe je de pre-, de zuivere, en de post-assessment-effecten in positieve zin kan aanwenden en kan maximaliseren, dan zal je merken dat het vanzelf helder wordt hoe je leeromgeving daar het beste op aansluit. Maar hoe begin je dan aan dat competentiegericht assessment? In wat volgt, proberen we hiervoor een aantal aandachtspunten en mogelijkheden aan te reiken die gaan van validiteit en transparantie, over formatieve evaluatie en uitdagende taken, tot self-, peer-, co-assessment en de triangulatiemethodiek.
In deze bijdrage wordt onderzocht welke frames de stakeholders hanteren in het debat over duurzaamheid. De duurzaamheiddiscussie rondom landbouw en voeding in België dient daarbij als voorbeeld. Een kwalitatieve inhoudsanalyse van onder meer advertenties, brochures en krantenartikelen levert een overzicht op van zes dominante frames. Verder wordt besproken hoe de stakeholders de frames aanwenden. Hieruit blijkt dat geen van de frames exclusief toebehoort aan één stakeholder.
Voorafgaand aan de inrichting van het bedrijventerrein "Kristalpark III" te Lommel vond tussen half juni en eind september 2009 een grootschalig booronderzoek plaats ten noorden van de vallei van de Molse Nete. Een terrein van ongeveer 11 ha groot werd onderzocht door middel van veldkartering, paleolandschappelijke boringen en een 4000-tal boringen met de megaboor. De bewaringstoestand van de bodem werd in kaart gebracht en bleek zeer variabel te zijn. Op enkele plaatsen bevond zich onder de podsolbodem een paleobodem, de zogenaamde Usselobodem. De aanwezigheid van een uitgestrekt steentijdsitecomplex werd geattesteerd. Zeer waarschijnlijk strekt het zich in de tijd uit van het finaalpaleolithicum tot en met het laatneolithicum.
Deze pilootstudie onderzoekt de veiligheid en het gebruik van de perifeer ingebrachte centraalveneuze katheter
(PICC), alsook de ervaringen van patiënten bij de plaatsing en tijdens de verblijfsduur van deze katheter.
In UZ Leuven werd een prospectieve, descriptieve pilootstudie uitgevoerd van januari tot september 2006,
waarbij 20 Groshong®-PICC’s werden geplaatst bij 20 patiënten die intraveneuze antibioticatherapie nodig
hadden gedurende minimaal 4 weken.
De gegevens bestonden uit klinische gegevens en patiëntenervaringen: bij de plaatsing, tijdens de follow-
up en bij de verwijdering van de PICC.
Er waren geen majeure peroperatoire problemen. Postoperatieve mineure verwikkelingen gedurende follow-
up waren trage bloedaspiratie, trage infusie en vochtverlies t.h.v. het katheterinsteekpunt. Vroegtijdige
verwijdering was noodzakelijk bij 4 patiënten door accidenteel uitschuiven, infectie en scheur.
De deelnemers gaven aan weinig ongemak te ervaren tijdens de plaatsing en het verblijf van de PICC.
De meeste patiënten zouden in de toekomst voor een soortgelijke behandeling opnieuw kiezen voor de PICC.
Naast de voordelen zijn de gerapporteerde verwikkelingen tijdens de follow-upfase gelijkaardig aan deze
van andere PICC studies. Uit deze pilootstudie blijkt dat de Groshong®-PICC een veilige en betrouwbare
centraalveneuze toegangsweg is voor langdurige intraveneuze antibioticatherapie, die goed scoort op het vlak
van patiëntentevredenheid.
Dit artikel geeft de resultaten weer van een enquête die het Centrum voor Ziekenhuis- en Verplegingswetenschap begin 2001 verrichtte onder de Vlaamse en Brusselse ziekenhuizen. Hoofddoel van de bevraging was het in kaart brengen van de thema's die de komende jaren prioritaire aandacht zullen krijgen binnen de algemene beleidsstrategie van de ziekenhuizen en waaraan overeenkomstige ondersteuning zal worden geboden op operationeel niveau. Aan de hand van een aantal concrete aandachtspunten werden deze beleidsaspecten getoetst aan de actuele ziekenhuispraktijk. Gegeven dat elke ziekenhuisorganisatie verschillend is werd tot slot een classificatie uitgewerkt op basis van een aantal kernelementen van de ziekenhuisstructuur.
Dit boek omvat een selectie van de voornaamste bronnen van het internationaal recht en van het recht der internationale instellingen die voor de Belgische en Vlaamse rechtsbeoefenaar van belang zijn. In deel I zijn de belangrijkste teksten van Belgisch recht opgenomen die verband houden met de internationale betrekkingen van België en Vlaanderen en met vraagstukken van internationaal recht. Zij zijn thematisch gerangschikt: (i) internationale betrekkingen; (ii) bekendmaking van verdragen; (iii) nationaliteit; (iv) strafrecht en uitlevering; (v) zeerecht en rechtspositie van schepen; (vi) luchtrecht; (vii) diplomatieke en consulaire ambtenaren; (viii) regeling van internationale geschillen; (ix) uitvoering besluiten VN-Veiligheidsraad; (x) mensenrechten; (xi) vluchtelingen; (xii) voorrechten en immuniteiten. In deel II zijn de voornaamste documenten van internationaal recht en het recht der internationale instellingen opgenomen. Het betreft verdragsteksten en andere officiële documenten, eveneens thematisch gerangschikt: (i) rechten en verplichtingen van Staten; (ii) niet-statelijke entiteiten; (iii) verdragsrecht; (iv) nationaliteit; (v) strafrecht en uitlevering; (vi) zeerecht en recht inzake internationale waterlopen; (vii) lucht- en ruimterecht; (viii) Antarctica; (ix) voorrechten en immuniteiten; (x) Staatsaansprakelijkheid; (xi) regeling van internationale geschillen; (xii) humanitair recht en wapenbeheersingsrecht; (xiii) cultuur; (xiv) mensenrechten, mondiaal; (xv) mensenrechten, regionaal; (xvi) vluchtelingen; (xvii) economisch recht; (xviii) milieurecht; (xix) mondiale internationale organisaties; (xx) regionale internationale organisaties. Waar een Nederlandstalige versie van de documenten beschikbaar is, is deze opgenomen. Een gedetailleerde inhoudstafel, een chronologisch en een trefwoordenregister vergemakkelijken het gebruik van dit boek.
In 2005 bestaan de Verenigde Naties (VN) zestig jaar. Tijd om een balans op te maken van de verwezenlijkingen en de toekomst van deze organisatie. `De Verenigde Naties. Een wereld van verschil?` bundelt een dertigtal kritische bijdragen van VN-specialisten en betrokkenen uit de academische wereld, de overheid en de niet-gouvernementele sector. Deze uitgave vormt het startpunt van de Wereldvisie-reeks, waarin de vele thema’s die centraal staan voor de VN aan bod komen: gezondheid, ontwikkelingssamenwerking, milieu, cultuur, onderwijs, wereldhandel en werkgelegenheid.Dit boek laat je kennismaken met het institutionele VN-kader en met de plaats van de VN in Vlaanderen, België en de Europese Unie. Er wordt dieper ingegaan op de relatie tussen de VN en niet-overheidsactoren en op de verschillende activiteitsdomeinen, vandaag en in de toekomst.Een aanrader voor wie zich interesseert in of vragen stelt bij de Verenigde Naties, haar betekenis, haar functie en haar wereldomvattende thema’s en activiteiten.De bijdragen in dit boek zijn van Jan Wouters, Karel De Gucht, Alex Reyn, Geert Bourgeois, Diane Verstraeten, Erik Suy, Michiel Maertens, Valérie Arnould, Sten Verhoeven, Raymond Sommereyns, Neri Sybesma-Knol, Bart Bode, Peter Wollaert, Ria Heremans, Lesley Hustinx, Tine Vandervelden, Ann Pauwels, Veronique Joosten, Bernard Mazijn, Maarten Vidal, Roemer Lemaître, Bart De Meester, Diederik Kramers, Frank Maes, Eddy Somers, Marc Cogen, Cedric Ryngaert, Gert Vermeulen, Robert Cliquet, Lili Boeykens en Fiona Ang.
Vanuit een filosofisch-ethische reflectie wordt uitgezocht hoe erkenning vorm krijgt binnen de specifieke verhouding tussen leerkracht en leerling. Erkenning wordt gesitueerd binnen een sociaalconstructivistische en dialogische visie op identiteit. Deze theoretische optiek laat toe het verband te duiden tussen erkenning en identiteitsontwikkeling. Respect, waardering en affectieve betrokkenheid begunstigen een gevoel van erkenning en een evenwichtig zelfbeeld. Leerlingen met een positieve identiteitsbeleving voelen zich minder vlug bedreigd en getuigen vaker van een open kritische geest. In een leer- en leefklimaat met ruimte voor erkenning en waardering zijn gezagsargumenten veelal overbodig. Binnen een dergelijk sociaalpedagogisch ethos kunnen leerlingen de gelijkwaardigheid, eerlijkheid en rechtvaardigheid ervaren waar zij tijdens hun identiteitsontwikkeling in de puberteit en adolescentie uitermate gevoelig en ontvankelijk voor zijn.
Mythen en verhalen geven te denken. Het hervertellend doordenken van de Odysseus-figuur in antropologisch perspectief reveleert een fundamentele ambiguïteit van het Oud-Griekse mensbeeld. Tussen uitzinnig offergeweld (bia) en listige intelligentie (mètis) – als bron en primaire vindplaats van het menselijke ethos – bestaat een relatie van complementaire oppositie en wederzijdse implicatie.
Het Witboek Sport heeft in de zomer van 2007 nog maar eens benadrukt hoe belangrijk sport is voor de opkomst van
nieuwe media. Het bewijs dat sport inderdaad een drijvende kracht is voor nieuwe operatoren werd de laatste jaren
bewezen door betaalomroepen, en recent ook telecomspelers, die de exclusieve uitzendrechten op belangrijke sportevenementen opkochten om zo kijkers naar hun betalend pakket te lokken. Burgers, die niet bereid zijn of niet in staat zijn om extra abonnementsgeld te betalen, dreigen op die manier verstoken te blijven van toegang tot uitzendingen van sportevenementen die van groot belang zijn voor de maatschappij. Om het recht op informatie van de burger met betrekking tot deze belangrijke (sport)evenementen te garanderen, werd de evenementenregeling ingevoerd in het Mediadecreet. Bij de omzetting van de Audiovisuele Mediadiensten Richtlijn in de Vlaamse regelgeving, heeft de Vlaamse decreetgever, naast vele andere grondige wijzigingen, ook de bepaling inzake de evenementenregeling grondig herzien. In het nieuwe art. 153 van het Mediadecreet werd de – vaak voor verwarring zorgende – term « kosteloze televisie » vervangen door « de basispakketten van de verschillende dienstenverdelers ». Volgens de decreetgever zou deze wijziging tot meer rechtszekerheid in het digitale medialandschap moeten dienen. In dit artikel gaan we na of deze wijziging inderdaad een stap vooruit is.
In deze bijdrage staat de participatie van laaggeschoolden en niet kerkelijk praktiserenden aan het Vlaamse verenigingsleven centraal. Opeenvolgende onderzoeken wijzen erop dat deze categorieën van de bevolking minder kans hebben om aan het verenigingsleven te participeren. Dit wordt als problematisch beschouwd, gezien het positieve verband tussen verenigingsparticipatie enerzijds en pro-democratische en pro-sociale waarden en attitudes anderzijds.<br><br>In deze studie exploreren we de verschillen in participatiepatronen tussen deze laaggeschoolden en niet-kerkelijk praktiserenden en hun respectievelijke contrastcategorieën. Vervolgens breiden we de analyse uit tot een multivariaat model, waarin we, geïnspireerd door het CVM-model van Brady, Verba en Schlozman (1995) het effect van scholing en kerkpraktijk als bronnen van participatie onderzoeken, gecontroleerd voor elkaar en voor andere bronnen zoals tijd, geld en arbeidsmarktpositie, alsook voor leeftijd en geslacht.<br><br>De bivariate analyses wijzen uit dat 43% van de laaggeschoolden en 50% van de niet praktiserenden aan het verenigingsleven participeren. In vergelijking met de contrastcategorieën participeren ze inderdaad significant minder. Maar we vinden echter deze vaststelling niet lijkt op te gaan voor alle types verenigingen. In de multivariate analyses blijken gezinsinkomen en geslacht een significant additioneel effect te hebben op de kans op verenigingsparticipatie, maar bij de vergelijking tussen de opleidings- en kerkpraktijkcategorieën blijkt dit enkel voor de kans op 'onverwachte' participatie het geval te zijn.<br><br>De volledige studie <i>Vlaanderen gepeild! 2007</i> is beschikbaar op de website van de <a href=" http://aps.vlaanderen.be/index-publicaties.htm#vlaanderen-gepeild" target="_blank">Vlaamse regering</a>.
Hoewel er nog veel onzekerheid bestaat over de gevolgen van de klimaatverandering zullen deze, in de afwezigheid van een doordacht adaptatiebeleid, substantieel zijn. De overheid ziet zich geconfronteerd met beperkte middelen, waadoor adaptatiemaatregelen moeten verantwoord worden op basis van hun kosteneffectiviteit. De gevolgen van de klimaatverandering grijpen in op alle facetten van de maatschappij en onze leefomgeving. Een adaptatiestrategie dient dus gestoeld te zijn op een integrale analyse waarbij maatschappelijke kosten-baten analyses (MKBA’s) en multi-criteria analyses (MCA’s) vaak worden aangewend voor de presentatie van de voor- en nadelen van een project. Zowel deze integrale analyse als deze afwegingsinstrumenten kennen nog belangrijke verbeterpunten. Dit artikel beschrijft deze problematiek en presenteert de doelstellingen en leerpunten uit het ADAPT-project. Het project beoogt de ontwikkeling van een beleidsinstrument voor de evenwaardige beoordeling van geïntegreerde maatregelen tegen de ecologische,economische en sociale effecten van de toename van overstromingen door de klimaatverandering.
In elk van de lidstaten die in dit project betrokken worden, tracht een onderzoeksinstelling een overzicht te bekomen van de instrumenten en methoden die gehanteerd worden om de effecten van industriële veranderingen op vereiste kwalificaties en tewerkstelling te anticiperen. Het onderzoek resulteert in (1) een overzicht van instrumenten en methoden die gehanteerd worden om deze veranderingen te anticiperen; (2) een evaluatie van deze instrumenten en methoden (toekomstgerichtheid, bruikbaarheid, feitelijke invloed op beleidsbeslissingen, ...) en (3) een globale evaluatie per lidstaat van het 'anticipatiebeleid' dat er al dan niet uitgebouwd is.