clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Het boek bij de nieuwe film van Nic Balthazar, Tot Altijd Ook verkrijgbaar als e-book Ook verkrijgbaar in de iBookstore De film Tot Altijd vertelt het verhaal van Mario Verstraete, de eerste man in Belgie die ervoor koos om de wet op euthanasie te gebruiken toen die ingang kreeg in 2002. Een wet waarvoor hij zelf jarenlang had gestreden. Dit boek wil toelichting geven bij het delicate onderwerp dat euthanasie vandaag nog steeds is. Tien jaar geleden volgde journaliste Marijke Libert Mario tijdens zijn laatste maanden. Speciaal voor dit boek ging ze opnieuw praten met vader en moeder Verstraete: een ontroerende reconstructie van wat euthanasie met je omgeving doet. Ook regisseur Nic Balthazar beschrijft de realiteit achter zijn film, en gaat dieper in op alle verhalen die hem hebben geinspireerd tot het scenario van Tot Altijd, dat al bekroond werd in Rome nog voor de film gedraaid was. Delen van het scenario staan hier naast de meest onvergetelijke beelden uit de film. Het verhaal van Mario kun je pas ten volle vatten als je het bredere perspectief kent. Mia Verstraete ging daarom praten met zeven vooraanstaande experten. Johan Bilsen, Marc Cosyns, Marc Desmet, Wim Distelmans, Manu Keirse, Rik Torfs en Etienne Vermeersch voeren elk vanuit hun eigen ervaring een verhelderend debat over het levenseinde, de euthanasiewet en de ethische dilemma's.
De samenleving vergrijst en mensen sterven steeds vaker aan een chronische aandoening en na een langdurig ziekte proces. Hierdoor is het belang van goede levenseindezorg en de kwaliteit van leven voor stervende patiënten de jongste decennia sterk toegenomen. Helaas is die zorg nog al te vaak suboptimaal. In tegenstelling tot wat vele patiënten wensen, sterven ze vaak in het ziekenhuis na heroïsche en soms agressieve therapeutische interventies. Ondanks de hoge plaatsing van ons land op de internationale 'quality of death ranking' kan de kwaliteit van sterven en de kwaliteit van leven van terminaal zieke patiënten in ons land worden verbeterd. Om deze kwaliteitsverbetering te bereiken, is echter grondige wetenschappelijke studie van het levenseinde nodig. Dit boek vormt de weerslag van de onderzoeksresultaten van het 'Monitoring the uality of End-of-Life Care in Flanders (MELC)' project, en levert daarmee een belangrijke bijdrage tot de kennis over levenseindezorg in Vlaanderen. Het boek is het resultaat van een vierjarige intensieve samenwerking tussen zeven verschillende onderzoeksgroepen van de Vrije Universiteit Brussel, de Universiteit Gent, de Universiteit Antwerpen, het Wetenschappelijk Instituut Volksgezondheid, en het VU Medisch Centrum Amsterdam. In het boek wordt allereerst het wettelijk kader voor zorg aan het levenseinde in België geschetst en geëvalueerd. Vervolgens worden de resultaten van verschillende empirische studies weergegeven. Er wordt onder andere dieper ingegaan op de kenmerken van zorg aan het levenseinde, er wordt een overzicht gegeven van de frequentie en kenmerken van euthanasie en andere levenseindebeslissingen, en het beleid inzake euthanasie wordt geëvalueerd. Daarnaast wordt ook onderzoek naar kwaliteitsindicatoren in de palliatieve zorg voorgesteld.
Met de Verordening nr. 1227/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011 betreffende de integriteit en transparantie van de groothandelsmarkt voor energie introduceerde Europa eind vorig jaar een sectorspecifieke regeling met directe werking teneinde het vertrouwen in het functioneren van de energiemarkt te vergroten. Hoofddoel van deze verordening is om handel met voorkennis en marktmanipulatie bij groothandeltransacties met energie op algemene wijze te verbieden. In het licht van een verbeterde transparantie wordt een systeem van rapportage, gegevensverzameling en een registratieplicht uitgewerkt. De naleving van de nieuwe voorschriften wordt onder toezicht van het Europese Agentschap van Energieregulatoren (ACER) geplaatst. De regeling, die zowel voor commerciële als financiële transacties in energie geldt, is van toepassing naast de reeds in de financiële sector bestaande regeling inzake handel met voorwetenschap en marktmanipulatie. Opzet van deze bijdrage is een algemeen overzicht te geven van de nieuwe bepalingen.
Atheïsme en religiositeit lijken elkaars absolute tegenpolen. Filosoof Wim van Moer stelt deze intuïtieve, ook onder atheïsten wijdverspreide overtuiging ter discussie. Deze analyse onthult dat de religieuze ervaring niet verbonden hoeft te zijn met een geloof in een bovennatuurlijke entiteit of realiteit. Geïnspireerd door Leo Apostel en in de voetsporen van William James en Erich Fromm, betoogt de auteur dat deze tegenstrijdigheid, zelfs binnen een radicaal atheïstisch De bijdragen in deze bundel tonen aan hoezeer het godsbegrip een projectie is van de menselijke geest. Het geloof wordt door elk van deze schrijvers anders ervaren; de rituelen uit hun jeugd zijn voor de ene auteur een fascinerend mysterie en voor de andere ronduit een gruwel. In Over God gaan de auteurs in op de twijfel aan het bestaan van het Opperwezen. De fascinatie of afkeer wordt in hun volwassen leven langzaamaan vervangen door een authentieke toewijding In 2008 verscheen van Gerlof Verwey het artikel Albert Verwey als erfgenaam van het nonconformisme. Onafhankelijk daarvan werkte Johan W. van Hulst aan de publicatie 'Albert Verwey, de bijbel en de Joden'. Beide studies bleken elkaar prachtig aan te vullen en te ondersteunen. Waar het eerste stuk de religieus-historische context van Albert Verweys levensbeschouwing in kaart brengt, laat Van Hulst zien dat het biblicisme van zijn vertoog, niet automatisch geldig is. Van Moer staaft deze stelling met een meeslepende fenomenologische analyse van de religieuze ervaring, die uitmondt in een theoretisch model waarmee hij religieuze ervaringen binnen een atheïstische context kan onderzoeken.
Het boek is een herwerkte en sterk uitgebreide versie van mijn gelijknamige boek uit 2003 dat verscheen bij Damon, maar al enkele jaren uitverkocht is. Ik behandel 20ste eeuwse auteurs als Heidegger, Gadamer, Merleau-Ponty, Arendt en Vattimo. De nadruk ligt  op hun kritiek op de eigenmachtigheid van het subject en het daarmee gepaard gaande soort van humanisme. Het andere humanisme dat er wordt voorgesteld is een humanisme in dialoog dat uitgaat van intersubjectiviteit ipv subjectiviteit. Dit wordt nagegaan voor thema's als het verstaan van de ander, technologie, natuur, kunst, erotiek en democratie.
1610: Galileo Galileï brengt zijn boodschap van de sterren. Met zijn 'Sidereus Nuncius' markeert hij het begin van de moderne astronomie. Zowat 400 jaar later geeft Gustaaf C. Cornelis u een stand van zaken. Niets is wat het op het eerste gezicht lijkt.  Deze publicatie is zijn persoonlijke, eigenzinnige én academische terugblik op de geschiedenis van de kosmologie.  Een wetenschappelijk onderbouwd verhaal over sterrenkunde en sterrenkundigen. Een eigenzinnig verhaal, intens en wijd. Een wetenschapsfilosofisch verhaal. Een cyclisch, associatief en idiosyncratisch verhaal. Een levensverhaal, ten dienste van een waarheid, zijn waarheid.
Onze tijd is er niet bepaald één van veel diepgang. Wel integendeel: scoren doet bovenal wat opzichtig en kortstondig krabt aan de oppervlakte. Dit fenomeen grijpt onder meer wild om zich heen in politiek en media. Het is uiteraard niet onze bedoeling om hiervan op deze plek een maatschappelijke analyse te presenteren (meer daarover trouwens in een andere bijdrage voor dit nummer). Niettemin kan een dergelijke, omvattende studie voor ons specifieke onderwerp, de wereld van de wetenschap(pen), wellicht heel interessante verbanden blootleggen. Ook deze wereld-in-de-wereld is immers niet immuun voor de vermelde evolutie. Een hoogst interessant en verhelderend perspectief op deze zaak is het economische. De hoofdsponsor van wetenschappelijk onderzoek, de overheid, eist tegenwoordig in toenemende mate waar voor haar geld onder de vorm van klinkende resultaten. Niet enkel dàt de wetenschapper met belangwekkende verwezenlijkingen op de proppen komt (effectiviteit) telt, het is ook zo dat er een maximale return on investment wordt gevraagd (efficiëntie). Termen als responsabilisering en validering zijn derhalve niet van de lucht, en leggen een steeds grotere prestatiedrang en ermee gepaard gaande tijdsdruk op de schouders van academici. Met de regelmaat van de klok opduikende wetenschappelijke fraudegevallen staan hier ongetwijfeld mee in verband. Ik zal de lezer geruststellen: het is allerminst mijn bedoeling om hier even snel-snel een waarde-oordeel over deze gang van zaken uit te spreken. Zoals beloofd in de titel ga ik op zoek naar wat diepte in de wetenschap(pen) mag betekenen. Niettemin mag het zeer interessant zijn om tentatieve resultaten van deze zoektocht achteraf te toetsen aan de geschetste maatschappelijke atmosfeer. Als we momenteel inderdaad in afnemende mate met nieuwe, "diepe" resultaten in de wetenschap(pen) zouden worden geconfronteerd, is dat dan bij voorbeeld zo omdat men uit noodzaak "op veilig" speelt, waarbij creativiteit en grondigheid worden geofferd op het altaar van de rationalisering? Ik zeg wel degelijk bij voorbeeld, want het oorzakelijke verband waarvan sprake is uiteraard onomstotelijk noch exclusief. In elk geval: dat is voor elders en later.
Michel Magits doceerde het opleidingsonderdeel "Inleiding tot de instellingen van de voornaamste moderne staten" tot 2009. In zijn lessen lag de nadruk op de territoriale en institutionele ontwikkeling van acht belangrijke hedendaagse staten, waaronder Rusland. De vaak uiteenlopende staatsstructuren werden bestudeerd aan de hand van de verschillende grondwetten, waarbij ook actuele ontwikkelingen aan bod kwamen. "Moderne staten" zoals het vak bij de eerstejaarsstudenten zou heten, was een belangrijke mijlpaal in de vorming van de eerstejaars jurist in spe aan de Vrije Universiteit Brussel. Zo gebruikte Michel Magits het hoofdstuk over China om het maoïsme uit te leggen, het hoofdstuk over Japan om het oligarchisch kapitalisme te duiden en het hoofdstuk over Rusland om het verhaal van het communisme te brengen. Voor de student rechten, die alleen via dit opleidingsonderdeel in contact kwam met deze ideologieën en stromingen, was dat smullen. In deze bijdrage nemen we de draad op van het Ruslandverhaal in de cursus. Wat gebeurt er vandaag in Rusland met het duo-spel van Poetin en Medvedev? Hoe kunnen we deze politieke ontwikkelingen plaatsen in de recente geschiedenis van het land?  Vooreerst kijken we naar  het ontstaan en de kenmerken van de autocratie in Rusland (1), alsook de pogingen tot hervormingen onder de verschillende tsaren (2). Vervolgens wordt dieper ingegaan op de eerste democratische grondwet van 1993 (3 en 4), het presidentschap en de persoon van Poetin (5). Ten slotte worden de verschillende technieken die Poetin gebruikt om de in se democratische Russische grondwet buitenspel te zetten geanalyseerd (6). We concluderen dat Poetin met kleine juridische ingrepen, doch in hoofdzaak met niet-juridische middelen, het spookbeeld van tsarisme terug oproept.
In deze studie onderzochten we welke factoren een invloed uitoefenen op de hoogte van het audithonorarium in België. Naast klant-, mandaat- en auditkantoorkarakteristieken namen we ook individuele auditorkarakteristieken als mogelijke determinant op. Meer in het bijzonder onderzochten we of het  geslacht van de bedrijfsrevisor een significante invloed uitoefent op de hoogte van het audithonorarium. Op basis van een multivariaat regressiemodel en de gegevens van 13.828 Belgische ondernemingen  die in 2008 een commissaris hadden aangesteld, stelden we vast dat (de mediaan van) het audithonorarium van vrouwelijke bedrijfsrevisoren ongeveer 7 % hoger ligt dan dit van mannelijke bedrijfsrevisoren.
In België zijn alle 'grote' ondernemingen verplicht een commissaris te benoemen. De drempels die moeten worden overschreden om beschouwd te worden als 'grote' onderneming zijn echter relatief laag. Omdat die drempels eerder laag zijn, zijn vele relatief kleine ondernemingen in België verplicht om een commissaris ana te stellen. De toegevoegde waarde van een audit voor zulke relatief kleine ondernemingen is echter een punt van discussie. De wetenschappelijke literatuur biedt op dit ogenblik bovendien geen eenduidig beeld. In deze studie probeerden we daarom na te gaan of ondernemingen in België nog steeds een commissaris zouden benoemen indien zij daar niet langer toe verplicht zouden zijn. Daarnaast probeerden we ook na te gaan welke factoren zouden bijdragen aan ondernemingen hun beslissing om al dan niet vrijwillig een commissaris te benoemen. De resultaten van onze studie (gebaseerd op een e-mail enquête, n = 288) tonen aan dat de meerderheid van de ondernemingen in België (bijna 65%) nog steeds een commissaris zouden benoemen ook indien zij daar niet langer toe verplicht zouden zijn. De belangrijkste redenen voor ondernemingen om vrijwillig een commissaris te benoemen (i.e., de toegevoegde waarde van de audit) zijn het feit dat de audit de betrouwbaarheid van de jaarrekeningen verhoogt, de interne controlesystemen van ondernemingen verbetert en omdat de aanstelling van een commissaris een onderneming een soort van financiële discipline oplegt. Daarnaast toont onze studie ook aan dat grotere ondernemingen, ondernemingen met meer aandeelhouders en beursgenoteerde ondernemingen meer geneigd zouden zijn om vrijwillig een commissaris te benoemen.
De notionele interestaftrek of "belastingaftrek voor risicokapitaal" werd ingevoerd door de wet van 22 juni 2005 (BS 30 j uni 2005). Hiermee wou de Belgische Regering o.a. de discriminatie tussen vreemd en eigen vermogen beperken. Ondernemingen die gefinancierd werden met vreemd vermogen, konden de vergoeding hiervoor (interest) immers wel fiscaal volledig aftrekken, terwijl de vergoeding van risicokapitaal of eigen vermogen volledig werd belast wegens geen aftrekbare kost (dividenden). Door de invoering van de notionele interestaftrek hoopte de Belgische overheid de ondernemingen te stimuleren om met eigen middelen hun kapitaalstructuur te versterken en dus de facto hun schuldgraad te beperken. In dit artikel schetsen we aan de hand van een paneldata-analyse voor een steekproef van 500 Belgische ondernemingen over de periode 2003-2009 de evolutie van de schuldgraad en gaan we na of de notionele interestaftrek al dan niet een significante invloed heeft uitgeoefend op de evolutie van de schuldgraad. De resultaten tonen duidelijk aan dat de ondernemingsgrootte een fundamentele ondernemingskarakteristiek is bij het bepalen en interpreteren van de schuldgraad. Bij kmo's wordt duidelijk een veel hogere schuldgraad vastgesteld dan bij grote ondernemingen. En terwijl de notionele interestaftrek en de winstgevendheid bij grote ondernemingen een significant negatief effect uitoefenen op de schuldgraad, wordt een uitgesproken positief effect waargenomen bij kmo's.
Het onderzoek naar het ontstaan en de evolutie van de stad Antwerpen blijft tot op de dag van vandaag moeilijk te interpreteren en vele vragen kunnen enkel nog beantwoord worden door archeologisch onderzoek. recent brachten opgravingen in de burchtzone een bodemarchief van onschatbare waarde aan het licht. Beetje bij beetje slagen Antwerpse archeologen erin om het verhaal tot leven te wekken.
In de natte weilanden van Assebroek, een deelgemeente van Brugge, komt een opmerkelijke structuur met een oppervlakte van ca. 6 ha voor, opgebouwd uit vier perfect concentrische grachten. De grachten zijn - bij hoge waterstand - duidelijk waar te nemen vanuit de lucht. Sinds de jaren 50 worden verhitte discussies gevoerd over de aard en de datering van het monument. Sommigen interpreteren de site als een prehistorisch monument met een rituele of funeraire functie, anderen als een middeleeuwse adellijke versterking. Dankzij interdisciplinair onderzoek kon het mysterie rond "de cirkel" van Ver-Assebroek in 2009 eindelijk ontsluierd worden.
Empirisch onderzoek naar persoonlijkheid en persoonlijkheidsstoornissen op latere leeftijd is tot op heden een onderbelicht aspect binnen het domein van de persoonlijkheidspsychologie. Met name de testdiagnostiek wordt belemmerd door een aantal methodologische knelpunten. Zowel de validiteit, betrouwbaarheid als klinische bruikbaarheid van veel huidige instrumenten laten te wensen over wanneer van toepassing op ouderen. Toch groeit het besef van het belang van persoonlijkheidsonderzoek op latere leeftijd en neemt binnen de ouderenzorg de vraag naar bruikbare persoonlijkheidsvragenlijsten toe. Het Expertpanel Persoonlijkheid & Ouderen (EPO) neemt deze vraag ter harte en stelt een gefaseerde testdiagnostische procedure voor. Deze wordt beschreven en geïllustreerd aan de hand van een casus.
Essentie beeldcultuur In dit boek gidst Johan Swinnen de lezer op een meeslepende manier doorheen de tsunami van beelden waarmee we in ons dagelijks leven worden overspoeld. Het kijken-naar-beelden speelt een belangrijke rol in ons bestaan en in het begrijpen van de wereld. De auteur vertrekt vanuit het gegeven dat beeldcultuur een strategie is, een methode om de wereld te onderzoeken en te begrijpen via krant, magazines en boek maar ook door de verschillende 'nieuwe en sociale media'. Dit boek heeft bewondering voor de kracht en ethiek van de beeldtaal, maar is ook kritisch om haar toekomst, die bepaald wordt door bedreigingen van de mediatisering, globalisering en fotomanipulatie.
België in beeld Fotografie 1918-1968, GERMAINE VAN PARYS. Uit het lang verborgen archief van Germaine Van Parys. Met teksten van Rik Van Cauwelaert en Johan Swinnen. Germaine Van Parys (°1893-+1983) heeft haar gedurfde meisjesdroom om professioneel fotojournalist te worden kunnen realiseren. Ze flaneerde als vrouwelijke fotopionier haar leven lang door het Belgische leven. Met evenveel liefde, vakmanschap en eruditie fotografeerde zij een volksgebeuren op een openbare markt in Brussel, een schilderkunstig tafereel in het begijnhof in Brugge evenals frivole Franse zangeressen, het genie Albert Einstein of oorlogsvluchtelingen. Bovendien was ze fotografe van het Koninklijk Huis. Ze deed dat weliswaar steeds met een andere ambitie en intentie, maar steeds met een uitgesproken authentiek talent. De foto's die ze achterliet en die in dit boek 'België in beeld Fotografie 1918-1968' verzameld zijn, trekken een spoor door meer dan een halve eeuw geschiedenis. Ze leiden ons naar de wereld van de pers, de politie, Belgisch Congo, de reclame, de kunst, de mondaine Brusselse warenhuizen, de cultuurwereld, de mode, de bedrijven, maar ook naar WO II, en bovendien maakt ze ons ooggetuige van het leven en de dood van de koninklijke familie. Ze focuste met haar nieuwsgierige blik op de onderwerpen van de dag en fixeerde tegelijkertijd haar foto's dampend in het bad van de eeuwige thema's die ons vandaag ontroeren en raken als een pijl door ons menselijk hart. Haar foto's vormen een beeldende journalistieke kroniek van dromen, verdriet en vreugde, niet gedateerd en tegelijkertijd confronterend voor de kijker met het Belgisch (on-)verwerkt verleden. Dit boek met zijn beklijvende foto's slalomt ons doorheen een jarenlang verborgen fotoarchief van een zelfstandige fotografe die zich bekommerde om een spannend beeld te vatten op het juiste moment. Nu zien we de foto's in het licht, mysterieus en krachtig in dit boek. Net zo echt en verrassend als de persoonlijkheid van Germaine Van Parys zelf. Informatie over boek:?België in beeld Fotografie 1918-1968. GERMAINE VAN PARYS. Uit het lang verborgen archief van Germaine Van Parys. Met teksten van Rik Van Cauwelaert en Johan Swinnen. Germaine Van Parys (1893-1983), de pionier van de Belgische fotografie, de eerste vrouwelijke persfotograaf en één van de grootste Belgische fotografen ooit, liet een collectie fotografie na van groot historisch belang. Vijftig jaar lang fotografeerde ze alles en iedereen van enige betekenis in België tussen 1918 en 1968. In dit boek wordt voor het eerst een selectie uit haar bijzonder rijk archief gepubliceerd dat jarenlang verborgen is gebleven. ISBN 9789086793068; Product code 7081-0; Gebonden; Nederlands; 200 Pagina's; 29,90 EURO
Dit themanummer van het Jaarboek voor Ecologische Geschiedenis focust op de historische rol van water in de steden van de Lage Landen. Doorheen de geschiedenis structureert water het stedelijk landschap; vormt het een basisvoorwaarde voor overleven, maar evengoed een instrument van controle en toe-eigening, en soms zelfs een bedreiging voor het voortbestaan van de stad. In hun inleiding op het themanummer analyseren Chloé Deligne en Tim Soens hoe onderzoek naar de evoluerende omgang met water in en rond de stad een antwoord kan bieden op meerdere actuele vragen in de ecologische geschiedenis, variërend van de technologische en institutionele padafhankelijkheid in de omgang met natuurlijke hulpbronnen, over de ongelijke verdeling van ecologische risico's en baten tot en met de sturende rol van grenzen in heel wat ecologische debatten. In hun twee bijdragen over middeleeuws Gent tonen Marie Christine Laleman en Frank Gelaude aan hoe archeologische en hydrografische inzichten de basis kunnen vormen van nieuwe interdisciplinaire reconstructies en interpretaties van het waterstaatkundig 'systeem' van een stad. De grootschaligheid en multifunctionaliteit van het Gentse systeem wordt aansluitend geïllustreerd door Adriaan de Kraker en Frank Gelaude aan de hand van de grote rivieroverstroming die de stad trof in 1571. Aansluitend bij het Gentse drieluik, duikt Bram Vannieuwenhuyze vervolgens in de complexe voorgeschiedenis van de Brusselse beken, waarbij hij zowel de dunne grens tussen 'natuurlijke' en 'artificiële' waterwegen blootlegt als de methodologische moeilijkheid om de opeenvolgende ingrepen in dit waterwegennet te reconstrueren. De bijdragen van François Jarrige en Stéphane Frioux verruimen het opzet van dit themanummer zowel chronologisch als geografisch. In zijn analyse van conflicten rond het vlasroten in de negentiende-eeuwse Leie, toont Jarrige zowel de tegengestelde waterkundige belangen van stad en platteland aan als de complicerende rol van nationale grenzen. Bij Frioux staat dan weer de uitwisseling van ideeën en technieken rond stedelijke waterzuivering rond 1900 centraal, waarbij debatten rond technologische vernieuwing stevig verankerd blijken in een evoluerend maatschappelijk spanningsveld.
Hoe kan "1913" in 2013 gedacht worden? Hoe kan over fenomenen, evoluties, mensen en gebeurtenissen honderd jaar geleden geschreven of op andere manieren gewerkt worden, zonder rekening te houden met wat er in de tweede helft van 1914 en de daarop volgende jaren (en eeuw) gebeurd is? Hoe en waarom functioneren die honderdjarige verjaardagen of herinneringscampagnes? Dit krijgt een extra betekenis als we ons realiseren dat 2015 in de periode 2014-2018 valt. Of dat 1915, het geplande herdenkingsjaar van die andere grote, zij het heel korte oorlog, die ook op Belgisch grondgebied plaatsvond en die ook op bijzondere belangstelling, pelgrimagie of toerisme vanuit Groot-Brittannië zou kunnen rekenen.