clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In Europees perspectief blijken Vlaamse afgestudeerden uit het hoger onderwijs eerder gemiddeld te scoren op het vlak van de match tussen hun opleiding en beroep. We gaan na welke factoren deze score kunnen verklaren. Op basis van eerder onderzoek simuleren we hoe Vlaanderen zou scoren bij een verandering in de vraag- en aanbodcondities op de arbeidsmarkt en een wijziging in de institutionele structuur van onderwijs en arbeidsmarkt. De resultaten suggereren dat een combinatie van maatregelen, zowel op het vlak van onderwijsbeleid, arbeidsmarktbeleid als economisch beleid, aangewezen is indien beleidsmakers de mismatch onder Vlaamse hoger opgeleiden wensen te reduceren.
Het is vanouds gebruikelijk om koppelwerkwoorden te onderscheiden van hulpwerkwoorden en
zelfstandige werkwoorden, en er bestaat ook een zekere mate van eensgezindheid over welke
werkwoorden tot de koppelwerkwoorden gerekend moeten worden. De Algemene Nederlandse
Spraakkunst (ANS) bijvoorbeeld geeft de volgende lijst (Haeseryn et al. 1997, 1122).
-zijn, worden en een aantal betekenisequivalenten van deze werkwoorden;
-blijven;
-blijken, dunken, heten, lijken, schijnen, voorkomen.
Zo’n lijst schept de illusie van duidelijkheid, maar roept tegelijk bedenkingen op. De eerste betreft de
simpele vaststelling dat deze werkwoorden ook gebruikt worden als hulpwerkwoord en/of als
zelfstandig werkwoord. De tweede betreft de notie ‘betekenisequivalent’. De ANS rekent er vallen,
staan en zitten toe, als equivalenten van zijn, evenals gaan, komen, lopen en raken, als equivalenten
van worden. Uit de context blijkt dat die opsomming niet als exhaustief bedoeld is, maar er wordt geen
criterium gegeven om te bepalen welke werkwoorden verder nog als equivalent beschouwd kunnen
worden.
Dit stuk laat zien hoe door gebruikmaking van een syntactisch geannoteerd corpus een preciezer beeld
kan worden geschetst van wat de koppelwerkwoorden zijn en van hoe ze van de andere werkwoorden
onderscheiden kunnen worden.
De bijdrage bedoelt het inzicht in de verschillen tussen het Nederlandse voornaamwoord MEN en zijn Duits pendant MAN te verdiepen. Ik probeer aan te tonen dat MEN zich niet alleen vanuit het standpunt van de gebruiksfrequentie significant van MAN onderscheidt, zoals Van der Auwera e.a. (2012) hebben vastgesteld, maar ook vanuit systemisch standpunt: MEN beschikt niet alleen niet over door suppletie geleverde oblique vormen, maar kan daardoor, anders dan MAN, ook niet als naamwoordelijk deel van het gezegde functioneren. Bovenal echter kan MEN niet frasaal uitgebouwd worden. Het Duitse MAN kan de beide nominatieffuncties -onderwerp en naamwoordelijk deel van het gezegde - markeren; zoals de persoonlijke voornaamwoorden van de 1ste en de 2de persoon kan het bovendien frasaal uitgebouwd worden. Dat ondersteunt de stelling van Zifonun (2000:232) dat MAN geen onbepaald voornaamwoord is.
Zijn studenten gebaat bij de flexibiliteit van het hoger onderwijs-systeem? Het departement Economisch Hoger Onderwijs van de Katholieke Hogeschool Leuven onderzocht de wenselijkheid van restricties op de samenstelling van jaarprogramma’s van professionele bachelors, zowel kwalitatief (invoering van volgtijdelijkheid) als kwantitatief (beperking van de studieomvang voor combistudenten). De resultaten geven een gemengd beeld. Sommige restricties blijken nuttig, andere lijken dan weer de studievoortgang van de student te belemmeren. Een individuele aanpak met onderbouwd studieadvies blijft hoe dan ook essentieel.
Deze bijdrage analyseert een aantal gevallen van polariteitsomkering bij insubordinatie (het zelfstandig gebruik van gesubordineerde structuren) in het Nederlands. We tonen aan dat dit fenomeen semantisch divers is (wat betreft domein, symmetrie en profilering van de omkering), en we beschrijven een aantal pragmatische en semantische mechanismen die verantwoordelijk zijn voor de omkering van polariteit.
In dit artikel heb ik aangetoond dat de functionele structuur van de onderzochte gekloofde zinnen bestaat uit twee structurele relaties. In de eerste plaats construeren de identificerende, existentiële en possessieve hoofdzinnen het post-verbale complement als een exhaustief gespecificeerde waarde, niet-exhaustief opgesomde waarden of een niet-exhaustief gespecificeerde, kardinaal gekwantificeerde waarde. Het volledige post-verbale complement fungeert dan als antecedent van de relatiefmarkeerder, en in deze anaforische relatie wordt de waarde verbonden met de variabele beschreven door de relatiefzin. Deze analyse van de syntagmatische relaties en de betekenissen die ze encoderen gaat in tegen Lambrechts’ (2001) analyse die een ‘mismatch’ poneert tussen de biclausale vorm en een éénlagige, puur informationele betekenis, nl. het relateren van een nieuw focusargument aan de gegeven informatie in de relatiefzin. De compositionele semantische analyse die ik voorsta laat toe de verschillende informatiedistributies die gekloofde zinnen kunnen hebben, te vatten, eerder dan ze in één focus-presuppositiepatroon te wringen.
Verhagen (2000) duidt het ontstaan van de subjectieve lezing van dreigen te + infinitief aan de hand van een synchrone analyse van de semantiek en pragmatiek van dreigen. In deze bijdrage toon ik aan dat een historisch-pragmatische benadering niet kan verklaren waarom de nieuwe constructie met dreigen op het eind van de 16de eeuw opduikt. Mijn alternatieve aanpak focust op de rol van het Latijn in de ontwikkeling van een nieuwe subjectieve dreigen-constructie en de betekenis van de Gouden Eeuw voor de actualisering van de nieuwe constructie. De analyse illustreert dat sommige nieuwe constructies gevormd worden ver weg van de spreker-hoorder-interactie, die zo centraal staat in de functionele taalkunde, en toont aan dat taalverandering een veelzijdig fenomeen is met een sterke culturele dimensie. Deze bijdrage geeft aan dat we het concept van interactie moeten verbreden naar interactie tussen culturele praktijken en discursieve tradities, die, ondanks de communicatieve afstand die hen kenmerkt, bepaalde patronen in taalverandering goed kunnen helpen beschrijven.
Is Consciences De leeuw van Vlaanderen een jeugdboek? Vast staat dat het boek al snel na verschijnen zowel door volwassen als door jeugdige lezers verslonden werd en op de duur zelfs in hoofdzaak door de jeugd. Dit dubbele publiek maakt van Consciences bekendste werk een ambivalente tekst. Die ambivalentie werd nog versterkt toen het boek in de twintigste eeuw speciaal bewerkt werd voor jonge lezers. 
In dit artikel focus ik op drie adaptaties voor de jeugd uit 1952, 1979 en 1984. Meer specifiek onderzoek ik op welke manieren de drie bewerkers de nationale thematiek hebben aangepast aan hun nieuwe doelpubliek. Die aanpassingen analyseer ik zowel op macro- als op microniveau, waarbij ik de bevindingen interpreteer vanuit de veranderende cultuur-historische context.
In de Republiek ontstond, tijdens de vredesonderhandelingen die uiteindelijk tot het Twaalfjarig Bestand (1609) leidden, een publiek debat over de wenselijkheid van vrede. Via pamfletten,
liederen en prenten werden de argumenten tegen het sluiten van een vrede verspreid.
Tijdens de Bestandfeestelijkheden in de Hollandse grensstad Gorinchem klonk het debat
nog door in het opgevoerde Vreeds-triumph-gedicht. Dit artikel schetst aan de hand van dit rederijkersstuk zowel de actieve rol van de rederijkers in het publieke debat als de invloed van het publieke debat op het rederijkerstoneel.
Biografische schets van de Zuidnederlandse clericus zeventiende-eeuwse clericus Zacharias de Metz. De Metz was co-adjutor van de Hollandse Zending, maar werd uit Amsterdam verbannen nadat hij de restricties die de plaatselijke magistraat hem had opgelegd niet had nageleefd. De Metz verzeilde in conflicten met het Haarlemse kapittel en met de karmelieten.
Recht, onrecht en reputatie waren in de vroegmoderne periode onlosmakelijk met elkaar verbonden. Dit gold voor de legitimatie van het verzet tegen Filips II, maar ook voor de lastercampagnes van verschillende politieke facties in het Rampjaar 1672. In deze bundel worden verschillende aspecten van het rechtssysteem in de vroegmoderne Nederlanden belicht. Waaraan kon men rechten ontlenen en hoe die te verdedigen? Wat was de relatie tussen gelijk hebben en gelijk krijgen? Wat betekenden arrestatie, vonnis en straf in theorie en in de praktijk? Hoe trachtten burgers het recht naar hun hand te zetten? - Het zijn vragen die de auteurs trachten te beantwoorden. Op deze wijze geven zij een inkijk in de reikwijdte en de rekkelijkheid van het vroegmoderne Nederlandse rechtssysteem.
Dit hoofdstuk schetst hoe de scouts van de Antwerpse Tweede Onze-Lieve-Vrouwegroep toch actief bleven tijdens de Duitse bezetting in 1940-'45, ondanks de beperkende maatregelen die de bezetter oplegde. Ook is er aandacht voor de scouts die in het verzet gingen en lid werden van de Nationale Koninklijke Beweging.
Met Schakelpauzes. Teksten van en over Thomas Meinecke verschijnen voor het eerst stukken van Thomas Meinecke in het Nederlands. Thomas Meinecke is in Duitsland vermaard als grensverleggend (en -vervagend) romanschrijver, columnist, muzikant, radio- en club-dj. Voor Schakelpauzes werden dertien representatieve fragmenten uit Meineckes oeuvre geselecteerd en vertaald, die doen snakken naar meer. Het boek bevat ook een interview met de auteur en dertien snedige essays over Meineckes werk geschreven door experten uit binnen- en buitenland.
De Vlaamse kwestie lijkt wel een gordiaanse knoop: taal, cultuur, geschiedenis, economie, politiek, rechtspraak en rechtvaardigheidsgevoel, allemaal zijn ze er onlosmakelijk mee verbonden. Doorheen die wirwar loopt echter nog een draad, bijna onvatbaar maar zeker niet onzichtbaar: die van de Vlaamse identiteit, als fictie én als realiteit. Maar wie of wat is die Vlaming? Wat betekent het om Vlaming te zijn (of zich Vlaming te voelen)? Hoe kan men Vlaming worden (of kan dat net niet)? In een dertigtal vignetten analyseren de auteurs van dit boekje, soms kritisch, soms speels, maar altijd met liefde, de manier waarop ‘de’ Vlaming zichzelf toont in zijn of haar dagelijks gedrag: waar kijkt hij naar op televisie? hoe rijdt hij zijn gazon af? wanneer gaat hij graag op café? welke uitdrukkingen neemt hij graag in de mond? waarom leest hij (en niet alleen zij) zo graag ‘de boekskes’? Door te kijken naar wat de Vlaming doet (of net niet) en door te luisteren naar hoe de Vlaming spreekt (en wat hij misschien verzwijgt), proberen de auteurs door te dringen tot het ‘zijn’ van de Vlaming… Jan Baetens doceert culturele studies aan de KU Leuven. Voor zijn bundel Cent fois sur le métier ontving hij de Prix triennal de poésie 2007 de la Communauté française de Belgique. Karel Vanhaesebrouck doceert over theater en cultuur aan de ULB en RITS. Hij is essayist en dramaturg. Brecht Van Maele is fotograaf, onder meer voor De Standaard, en publiceerde recent het fotoboek Taalgrens / Frontière Linguistique (Snoeck Publishers 2013).
De relevantie van kunst voor de maatschappij wordt regelmatig in vraag gesteld. Los van deze discussie is kunst onmiskenbaar ook een economisch gegeven. Als het nut van kunst stof tot debat is, dan is de financiering ervan dat al helemaal.

Veelgehoorde vragen zijn:
- Waarom subsidiëren we kunst?
- Wat is de maatschappelijke bijdrage van kunst?
- Wanneer heeft een kunstenaar recht op subsidie?

In Wat met kunst en geld? wordt ieder aspect van deze kwestie behandeld zodat de lezer met kennis van zaken kan deelnemen aan het debat.
Dit artikel onderzoekt de verschillende trajecten die jongvolwassenen doorlopen op het vlak van werk en gezin in hun eerste jaren na schoolverlaten. De uitbouw van een carrière en het starten van een gezin gaan vaak hand in hand in deze levensfase. Door de ontwikkelingen in deze levensdomeinen samen te bekijken, willen we een beter inzicht krijgen in de wisselwerking tussen beide. We baseren ons op een steekproef van 1.657 jongvolwassenen geboren in 1976 uit de Vlaamse SONAR-survey. Deze jongvolwassenen werden op 23, 26 en 29 jaar geïnterviewd over hun onderwijs, intrede op de arbeidsmarkt en gezinsvorming. Om na te gaan wat de timing is van samenwonen en het krijgen van kinderen bij deze groep en hoe deze gezinstransities zich inpassen in hun (werk)carrière, gebruiken we sequentieanalyse. We komen zo tot een typologie van zeer verschillende werk- en gezinstrajecten bij jongvolwassenen. Een multinomiale regressieanalyse toont aan dat het gevolgde traject afhankelijk is van diverse aspecten van de opleiding (niveau, duur, studierichting). De gevolgde opleiding is evenwel minder relevant voor mannen dan voor vrouwen. Bij mannen wordt het werk- en gezinstraject in sterkere mate bepaald door kenmerken van de eerste baan. Onze gelijktijdige benadering van werk en gezin in een levensloopanalyse maakt de verschillen in de levenspaden van jongvolwassenen duidelijk. Het laat ook zien hoe mannen in vergelijking tot vrouwen een gunstigere aanloop kunnen nemen bij de uitbouw van hun carrière omdat de timing van gezinstransities zich later in hun arbeidsloopbaan voordoet.
De Japanse toren is reeds het onderwerp geweest van meerdere onderzoeks- en restauratiecampagnes. De eerste fase, in 1988-1989, had betrekking op het interieur van het ingangspaviljoen en de grote galerij op de gelijkvloerse verdieping. Een tweede fase in 2007 besloeg het volledige exterieur, het houten schijnwerk en de metalen decoraties. De derde en laatste onderzoeksfase, die de verdiepingen van het toreninterieur behandelt, begon in 2010 en loopt momenteel ten einde. Gezien de diversiteit aan technieken en materialen kreeg deze studie een onverwachte wending, zowel op vlak van de beschrijving, de identificatie en evaluatie van de markante materialen als voor hun behandelingsvoorstel. 
<br/>
<br/>De toren is een quasi onontwarbare mengeling van Japanse en Europese decoratieve technieken. Zo is bijvoorbeeld de achtergrond in Japanse lak, van de grote bas-reliëfs op de tweede verdieping, overschilderd met een Europese bronzine op basis van grote messingpailletten. Deze interventie is uitgevoerd na de plaatsing van de bas-reliëfs, vermoedelijk om ze meer glans te geven. De verlichtingsarmaturen in Japanse stijl, weliswaar van Franse makelij, harmoniseren perfect met de belendende decoratie.
<br/>De decoratieve elementen, rijkelijk toegepast in het somptueuze interieur, zijn grotendeels in Japan gemaakt tussen 1901 en 1904. Het zijn echter Franse decorateurs die de plaatsing voor hun rekening nemen en hun eigen creaties samen met de Japanse elementen integreren tot een bijzonder geheel. Sommige onderdelen zijn aangepast aan de afmetingen van de toren en andere gerestaureerd omdat ze tijdens het transport en opslag reeds beschadigd raakten. Zo zijn er veel Europese retouches aangebracht op de Japanse shi-shi (tempelleeuw) van de portieken. De metalen applieken illustreren eveneens deze dualiteit: uit het archiefonderzoek blijkt dat ongeveer 3.000 van de 10.000 applieken zijn hersteld en herverguld.
<br/>
<br/>Het onderzoek toont overduidelijk aan dat dit monument buiten categorie geen anekdote is. Het enthousiasme van de geraadpleegde internationale experts voor de kwaliteit en kwantiteit aan bewaarde elementen heeft ons gesteund om dit miskend oeuvre aan het grote publiek voor te stellen. Dit werpt echter nog een laatste belangrijke vraag op, namelijk de uiteindelijke bestemming en toegankelijkheid van de toren.
Na een inleiding op het concept desistance (het proces van afscheid nemen 
<br/>
<br/>van een criminele carrière) gaan we in op de mogelijke invloeden van een 
<br/>
<br/>detentie op het desistance proces. Hierbij beargumenteren we dat een 
<br/>
<br/>detentie veelal een negatieve invloed heeft op dit veranderingsproces. 
<br/>
<br/>Vervolgens bekijken we de mogelijkheid om desistance te ondersteunen bij 
<br/>
<br/>gedetineerden gegeven de Belgische wetgevende context. We staan ten slotte 
<br/>
<br/>stil bij specifieke problemen die we vaststellen bij het integreren van 
<br/>
<br/>desistance als mogelijk detentiedoel. We argumenteren dat het zoeken om 
<br/>
<br/>desistance en risicobeheersing op wetenschappelijk niveau te integreren een 
<br/>
<br/>mogelijke weg uit de moeilijkheden in de praktijk is.
Evidence Based Practice is niet meer weg te denken uit de hedendaagse klinische praktijk. Het impliceert de integratie van individuele klinische expertise met het beste externe bewijsmateriaal en de voorkeuren, wensen en verwachtingen van de hulpvrager. Toch blijkt er in de praktijk weinig tijd over om evidentie op te zoeken en hebben ergotherapeuten vaak geen toegang tot de noodzakelijke wetenschappelijke databanken. Maar daarnaast heeft onderzoek dat het gebrek aan kennis en expertise om de evidentie te zoeken, te beoordelen en  te implementeren in de klinische praktijk belangrijke obstakels zijn. Om evidentie op een snelle en correcte manier te vertalen naar de klinische praktijk en deze informatie te delen met collega's kunnen ergotherapeuten gebruik maken van een Critically Appraised Paper (CAP) of een Critically Appraised Topic (CAT).  In dit artikel wordt uitgelegd wat een CAP en een CAT zijn, waar deze te vinden zijn en hoe een CAT of een CAP geschreven wordt. Van beide methodes is een voorbeeld bijgevoegd.
Ruim 12 tot 15% van de patiënten die zich aandienen in gespecialiseerde slaapcentra, lijdt aan psychofysiologische insomnie, het meest voorkomende subtype van primaire insomnie. Het laatste decennium leidde de observatie van verschillende vormen van verhoogde activatie, aangeduid als hyperarousal, bij mensen met primaire insomnie tot vernieuwde inzichten in de aandoening.
We beperken onze analyse tot een bespreking van de verhouding tussen de wet en het legaliteitsbeginsel: staat alles wat er moet staan in de wet en dit op een wijze die acceptabel is voor het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM)?   We onderstrepen de beperktheid van elke discussie over legaliteit. Een ruime benadering van de grondrechten heeft tot gevolg gehad dat het niet volstaat na te gaan of er een wettelijke basis voor een bepaald optreden voorhanden is. Aan de uitoefening van bevoegdheden worden omwille van de grondrechten ook inhoudelijke eisen gesteld. Een wettelijke basis moet niet alleen goed en gedetailleerd zijn, maar moet ook aanleiding geven tot 'goed' politieoptreden in de praktijk.  Een bepaald politieoptreden kan weliswaar conform zijn met de nationale wet, maar tegelijkertijd onrechtmatig omdat de wetgeving (of de toepassing ervan) strijdig is met beginselen als legaliteit, legitimiteit en proportionaliteit. In dit verband wordt verwezen naar een arrest van het Hof van beroep te Luik.  Dit arrest vloeide voort uit een burgerlijke procedure, aangespannen door vier "anders globalisten" tegen de Belgische Staat. Hierbij werd, in het raam van een gerechtelijk onderzoek tegen deze vier mensen, de procureur des Konings verweten dat hij onterecht een proactieve recherche had laten uitvoeren, een gerechtelijk onderzoek had gevorderd en een hoger beroep had ingesteld tegen de buitenvervolging stelling. De onderzoeksrechter werd verweten een telefoontap te hebben bevolen zonder dat er ernstige aanwijzingen bestonden dat deze mensen betrokken waren bij enig misdrijf. Het Hof trad meerdere van deze middelen bij en weerhield een fout in hoofde van de onderzoeksrechter die de telefoontap had bevolen tijdens de gerechtelijke procedure, die niet proportioneel was, gezien op het ogenblik van het bevel geen enkele ernstige aanwijzing van enig misdrijf bestond. De procureur des Konings had eveneens foutief gehandeld door het vorderen van een gerechtelijk onderzoek nadat een voorafgaand proactief onderzoek geen enkele aanwijzing van enige strafbare gedraging aan het licht bracht.
<br/>Het arrest van het Luikse beroepshof geeft mooi aan hoe vandaag vanuit een grondrechtenperspectief naar politieoptreden wordt gekeken: zelfs met mooie wetgeving zoals de wet op het politieambt is het werk niet af. Elke beslissing op het terrein tot handelen of niet-handelen kan aanleiding geven tot een geschil en, om het scherp te stellen, leiden tot een juridische reactie. De legaliteitseis is bijgevolg niet de enige, maar vormt wel het startpunt voor de mensenrechtelijke reflectie over politieoptreden waarrond discussie is.
Differentiëren om in te spelen op verschillen tussen leerlingen is een complexe aangelegenheid. In het verleden zijn vaak pleidooien gevoerd voor allerlei vormen van differentiëren, zoals individualiseren van instructie en werken met homogene niveaugroepjes, die bij nader inzicht meer problemen dan oplossingen met zich meebrachten indien ze exclusief werden toegepast. Op basis van onderzoek van de literatuur over wat werkt en niet werkt, komen we tot de conclusie dat heterogene klassen als basis de beste optie zijn en dat ze best kunnen aangevuld worden met individualiseringsmomenten en lestijd die wordt besteed aan zowel homogene als heterogene subgroepen waarvan de samenstelling regelmatig moet worden herzien om stigmatiserende, negatieve effecten te vermijden.
<br/>Gelet op de complexiteit van de differentiërende aanpak in nieuwe onderwijsstructuren, is de boodschap dat professionalisering van degenen die ze uiteindelijk vorm moeten geven - leerkrachten en directies - niet kan wachten.
Neurologische taal- en spraakstoornissen bij kinderen vormen een ruime en heterogene groep communicatiestoornissen die zowel van ontwikkelings- als verworven aard kunnen zijn.  Spraak- en taalontwikkelingsstoornissen (STOS) wijzen op een al dan niet aantoonbare pathologische conditie reeds aanwezig bij het ontluiken van de spraak- en taalontwikkeling.  Verworven spraak- en taalstoornissen, daarentegen, wijzen op een pathologische conditie ontstaan na de aanvang van de spraak- en taalverwerving (bijv. niet-aangeboren hersenletsel).  STOS, op hun beurt, kunnen primair (specifiek) of secundair (niet-specifiek) zijn.  In dit hoofdstuk wordt ingegaan op de diverse vormen van spraak- en taalstoornissen van neurologische origine, vooral bij kinderen.  Volgende aspecten komen aan bod: classificatie, incidentie en prevalentie, diagnostiek, behandeling, beloop en complicaties, syndroomverwijzing.
De weergave van het verleden is nooit neutraal. Zeker tijdens periodes van ingrijpende maatschappelijke veranderingen krijgt het verleden een politiek potentieel dat het begeerd en omstreden maakt. Nooit was dit meer het geval dan tijdens de turbulente overgangsjaren van het ancien régime naar de moderne tijd. In maatschappelijke debatten en politieke conflicten kwamen uiteenlopende visies op de geschiedenis lijnrecht tegenover elkaar te staan. Dit boek onderzoekt voor het eerst de manier waarop de bezettende Franse overheid zich van het verleden bediende in haar communicatie met de Belgische bevolking. Van de revolutionaire beginperiode tot het meer traditionalistische bewind van Napoleon: telkens gebruikten overheidsfunctionarissen het verleden om een politieke boodschap te verspreiden. Onhoudbaar verleden toont aan dat de manier waarop ze dat deden vaak verrassend pragmatisch was. De politieke realiteit tijdens deze belangrijke maar weinig bestudeerde periode uit de Belgische geschiedenis komt daarmee in een heel nieuw licht te staan.