clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Competenties staan hoog op de nationale en internationale onderwijsagenda's. Overgewaaid van de arbeidsmarkt palmen ze sinds '98 lerarenopleidingen en hoger onderwijs in. Ondertussen is ook de doorstart in het secundair onderwijs gepland in de oriëntatienota van minister Smet en worden competenties als prioritair thema opgenomen in beleids-, ondersteunings- en nascholingsprojecten. Vanwaar die populariteit van competenties? Zijn 'competenties' heiligmakend in onderwijs? Hoe wordt er met competenties omgegaan en realiseren ze een meerwaarde? Deze vragen staan centraal in dit artikel dat terugblikt op onderzoek naar meer dan 10 jaar van competentiegerichte onderwijspraktijk in Vlaamse lerarenopleidingen. Bevindingen wijzen uit dat het competentieverhaal complex is, met mogelijkheden voor het leren van studenten. Maar ook belangrijke valkuilen en moeilijkheden zijn eraan verbonden.
Lerarenopleidingen in Vlaanderen en Nederland worden meer dan vroeger geconfronteerd met een toegenomen heterogene instroom van studenten. Dat is een positieve ontwikkeling omdat we willen dat de samenstelling van het lerarenkorps op een school aan afspiegeling is van de leerlingenpopulatie. We hechten aan diversiteit in een onderwijsteam dat wil zeggen: diversiteit in etniciteit, in sociaal economische afkomst en in gender. Een verbreding van de instroom is eveneens noodzakelijk omdat we zeker in de komende jaren te maken krijgen met een grote uitstroom van gepensioneerde leraren waarvoor vervanging uit nieuwe instroom moet komen. Het is dus zaak deze nieuwe, diverse instroom voor het beroep op te leiden dat wil zeggen binnen de opleiding te houden en gekwalificeerd te laten afstuderen. Dat impliceert daarnaast ook dat er ter dege kan worden ingespeeld op de individuele verschillen tussen studenten die instromen in de lerarenopleidingen. Zoals bekend, starten niet alle eerstejaarsstudenten op dezelfde lijn, en spelen zowel meer stabiel op te vatten studentkenmerken (o.a. sociaal-economische status, etniciteit, vooropleiding) als dynamische factoren (o.a. leervaardigheden en motivatie) hierin een verklarende rol waarom sommige studenten vlotter doorstromen dan anderen...
Zo'n twintig jaar geleden werd de term 'sarcopenie' geïntroduceerd om het verlies van spiermassa op latere leeftijd te benoemen. Intussen werd in toenemende mate onderzoek gedaan naar de factoren die sarcopenie beïnvloeden en naar de preventie en behandeling ervan. Er blijkt een gebrek aan consistentie over de uitkomstmaten en respectievelijke drempelwaarden om op een efficiënte wijze te screenen naar sarcopenie. De meeste benaderingen zijn gebaseerd op het schatten van de spiermassa of het spiervolume, maar de overeenkomstige drempelwaarden zijn mogelijk te streng, waardoor hun dagelijks gebruik beperkt wordt. In een klinische setting lijkt het daarom leerzamer om de spierfunctie te evalueren dan om de spiermassa te meten. Spierkracht en spiervermoeibaarheid zijn eenvoudige meetinstrumenten die gemakkelijk geïntegreerd kunnen worden in het geriatrisch assessment. Van alle bestudeerde interventies lijkt intensieve krachttraining de meest efficiënte behandeling voor sarcopenie, zelfs bij zeer oude geriatrische patiënten. De weerstand moet hierbij voldoende hoog zijn en een adequate begeleiding is nodig in functie van het profiel van de patiënt. Vanuit een preventief oogpunt zouden alle oudere patiënten geadviseerd moeten worden om een dergelijk oefenprogramma op te starten en zo lang mogelijk vol te houden.
Het artikel stelt zich de vraag of de horizontale werkikng van grondrechten een belangrijke impact heeft op het hedendaags rechtsbestel. Uitgangspunt bij de analyse zijn het sociaal contractdenken en de theoretische implicaties die het onderscheid tussen de directe en de indirecte doorwerking van grondrechten meebrengen. Het artikel betoogt dat de doorwerking van grondrechten vanuit een theoretisch standpunt wellicht weinig nieuws met zich meebrengt maar dat vanuit een institutionele invalshoek het wel impact heeft door meer gewicht aan de rechterlijke macht toe te kennen. Om de rol van de rechterlijke macht enigszins in te perken spreekt het artikel een voorkeur uit aan deindirecte toepassing van het leerstuk van de horizontale werking van grondrechten.
Het beginsel van de niet-retroactiviteit van de strengere strafwet verzet zich er niet tegen dat het misdrijf van onvrijwillige doodslag bij diefstal (artikel 474 Sw.) na correctionalisatie op basis van artikel 25 Sw. wordt bestraft met hoogstens twintig jaar gevangenisstraf, terwijl ditzelfde artikel ten tijde van de feiten een gevangenisstraf van hoogstens tien jaar voorzag.
In dit artikel wordt de ouderdom aangetoond van de idee dat een eigen, afzonderlijk handelsrecht nodig is. Die overtuiging berust op een assumptie die werd versterkt door het lobbywerk en de corporatieve bedoelingen van een economische elite doorheen de tijd. Dezelfde aangevoelde vanzelfsprekendheid leidde tot een verkeerd begrip van oude, politiek getinte teksten, waardoor niet-neutrale beschrijvingen als historische waarheid werden aanzien. Dat proces blijkt vooreerst uit de ontwikkeling van de bevoegdheid van de rechtbanken van koophandel, die aan het einde van de achttiende eeuw ten behoeve van de klasse van handelaars zelfs louter steunde op 'daden van koophandel'. In de Code de commerce werd dat al beperkt bijgesteld, maar de uiteindelijke afbouw van vele corporatieve kenmerken van dat wetboek vond pas plaats vanaf de laatste decennia van de negentiende eeuw. Dat was een gevolg van maatschappelijke ontwikkelingen. Toen het in de jaren 1860 en 1870 moeilijker werd de koopliedenklasse af te bakenen, ten gevolge van internationalisering en liberalisering van de handel, moest de personele bevoegdheid van de rechtbanken van koophandel worden gedefinieerd. De vanouds grote nood aan juridische expertise in de rechtbanken van koophandel werd mondjesmaat, maar zelfs in 1967 nog niet helemaal, erkend. De vandaag meer praktijkgeoriënteerde taken van de rechters in handelszaken worden echter eveneens met het vermelde oude beeld uitgelegd. De geduide processen van lobbyen en van bricolage van historische begrippen ter ondersteuning van claims komen verder ook in de legitimatie van transnationaal handelsrecht naar voren. Een historisch argument over het bijzondere karakter van een dergelijk recht kan enkel verwijzen naar de geslaagde corporatieve aanspraken van kooplieden in de loop van de geschiedenis, en niet naar een als zodanig bestaand gewoonterechtelijk handelsrecht.
Uit recent onderzoek van historici blijkt dat gehuwde vrouwen in de late middeleeuwen en vroegmoderne periode geldig contracten konden sluiten and in vele gevallen autonoom, zonder bijstand van hun echtgenoot, konden optreden. Op grond daarvan kan nieuw onderzoek worden gevoerd naar de pouvoir marital van echtgenoten en de incapacité van de gehuwde vrouw. Een vertrekpunt kan de benadering van het huwelijk als societas vormen, waarin beide partners konden bijdragen voor het gemeenschappelijk doel.
Rb. Antwerpen 12 november 2007 De verbintenis van een arts heeft het karakter van een resultaatsverbintenis voor zover werd overeengekomen dat een behandeling en/of ingreep dient te worden uitgevoerd ter hoogte van een welbepaald lidmaat.    Van een normaal voorzichtige arts mag worden verwacht dat hij een ingreep niet uitvoert op louter aanwijzen van een patiënt die de Nederlandse taal niet goed machtig is, maar wel na raadpleging van het patiëntendossier, de operatiefiche of, in dit concrete geval, na overleg met de arts die de indicatie tot de ingreep stelde.   De behandelingsovereenkomst tussen arts en patiënt heeft een intuitu personae-karakter. De arts die de uitvoering van de ingreep toevertrouwt aan een van zijn assistenten draagt de volledige verantwoordelijkheid en begaat in geval van onzorgvuldigheden bij de ingreep een wanprestatie.    De vraag of een arts in ondergeschikt verband werkzaam is voor het ziekenhuis dient te worden onderzocht aan de hand van het geheel van feitelijke elementen die bepalend zijn voor de samenwerking van arts en ziekenhuis. Aan de hand van de arbeidsvoorwaardenregeling kan niet worden afgeleid dat het ziekenhuis een bepaalde doorgedreven werkorganisatie oplegt. Er wordt geen vast uurschema opgelegd. Er dient dus te worden besloten dat de artsen de beoefening van hun beroep zelf kunnen organiseren en dat een gezagsverhouding tussen de artsen en het ziekenhuis niet is bewezen
Fredric Jameson noemt het postmodernisme 'de culturele verschijningsvorm van het laatkapitalisme'. Een schijnbaar waardenvrij kunsthistorisch begrip wordt zo in een gepolariseerde politieke context geplaatst. De vernieuwing in het Vlaamse theater, tijdens de late jaren 1980, wordt vaak als 'postmodern(istisch)' bestempeld. Een analyse van deze beweging aan de hand van Jamesons definitief levert de conclusie op dat deze theaterpraktijk veelzijdiger is dan de definitie laat vermoeden, maar dat Jamesons inzicht evenmin aan scherpte en kritisch vermogen verloren heeft.
Via recensie van de vertaling door Frans Denissen van De leerschool van het lijden van Carlo Emilio Gadda een filosofische beschouwing over vertaling, meertaligheid en de verschillende (literaire) uitdrukkingswijzen van een meervoudig denken. Tegelijk buigt het artikel zich over de spinoziaanse en/of leibniziaanse filosofie van Gadda, alsook over een interpretatie van de roman La cognizione del dolore waarbij deze gesitueerd wordt in het oeuvre van Gadda en in het historisch tijdsgewricht waarin de roman - overigens over meerdere decennia - tot stand kwam.
Kunnen mondelinge bronnen dienen als materiaal voor theater? Het is duidelijk dat het dramatische repertoire niet de enige bron is waaruit het theater tekst kan putten. Wat is het potentieel van interviews en ander oraal materiaal voor de theatrale verbeelding? Hoe gaan theatermakers concreet aan de slag wanneer ze in het veld getuigenissen verzamelen en dit materiaal 'transformeren' tot een tekst en een theatervoorstelling? Deze vragen waren het onderwerp van 'Tussen waarheid en waarachtigheid: het traject van mondelinge bron tot theaterproject', een artistiek onderzoek van de opleiding Drama van het Lemmensinstituut en de FAK K.U. Leuven (2008-2011). Als sluitstuk van het onderzoeksproject wil deze publicatie methodes in kaart brengen die theatermakers hanteerden in hun eigen werk en in producties met studenten Drama. De praktijken van onderzoekspartners de Queeste, Braakland/ZheBilding en 't ARSENAAL worden zowel vanuit een praktische als een beschouwende invalshoek belicht. De publicatie kan dienen als vertrekpunt voor studenten en docenten die in theateropleidingen rond mondelinge bronnen willen werken.
Samenvatting - We gaan uit van de veronderstelling dat de zogenaamde 'vie romancée' niet in de eerste plaats als een vorm van biografisch schrijven, maar als een vorm van de historische roman moet worden gezien, hoewel zij in de theorie tot nu toe meestal als een vernieuwing van de biografie werd beschouwd. Door de vie romancée als een vorm van vernieuwing van de historische roman te beschouwen, zijn we in staat om de romaneske kenmerken van het genre meer recht te doen en kunnen we haar ook gemakkelijker als een middlebrow-subgenre zien dat tijdens het modernisme floreerde. Het doel van ons artikel is om een verklaring te geven voor de populariteit van het genre bij een middlebrow-publiek, waarmee wij een bredere groep van lezers aanduiden die enerzijds een zekere vorming hebben genoten, maar anderzijds niet gespecialiseerd genoeg zijn om ingewijd te geraken in de typische highbrow-vormen van literatuur. Deze populariteit werd in Nederland en Vlaanderen gestimuleerd door een groep auteur-bemiddelaars die het genre zowel vormgaven als verder doorgaven. Zij kwamen deels tegemoet aan de verwachtingen van hun lezerspubliek, wat mee een aantal prototypische kenmerken van het genre verklaart (zoals het veelvuldig en onverwachte gebruik van de vrije indirecte rede, die de levendigheid vergroot en oorspronkelijk uit de highbrow-literatuur afkomstig is). Daarnaast speelden ook andere (extra)literaire en historiografische factoren een rol in de opkomst van het genre, zoals de populariteit in het buitenland en de behoefte aan menselijke helden. Aan de basis van dat alles ligt een gewijzigde houding ten opzichte van de geschiedenis. Abstract - We start from the assumption that the so-called 'vie romancée' should not be seen as a form of biographical writing in the first place, but as a form of the historical novel, although in theory it has always been considered as a renewal of the biography up till now. By looking at the vie romancée as a form of renewal of the historical novel we are, however, able to do justice to the novelistic characteristics of the genre and this makes it easier to classify this form of literature as een middlebrow subgenre that flourished in modernism. The objective of our article is to explain the popularity of the genre among a middlebrow reading public, by which we indicate a broader group of readers that on the one hand enjoyed a certain amount of education, but on the other hand are not specialized enough to get initiated into the typical highbrow forms of literature. In the Netherlands and Flanders, this popularity was stimulated by a group of authors and intermediaries that formed and passed on the genre. They partly met the expectations of their reading public, which among other things explains a number of prototypical characteristics of the genre (e.g. the frequent and unexpected use of free indirect speech, which enhances the liveliness and originates from highbrow literature). In addition to this, also other (extra-)literary and historiographical factors have played a role in the rise of the genre, like the popularity abroad and the need for human heroes. All of this is based on a changed attitude towards history.
In Een tijdsverloop (1970) van Mark Insingel wordt gebruik gemaakt van vier vertellers die volgens de flap een dagboek bijhouden. Aan het dagboek herinnert de fragmentarische structuur (in 52 hoofdstukjes) en vooral de zoektocht naar identiteit. Zoals in de experimentele romans van de jaren zestig en zeventig de gewoonte was, wordt het probleem van die zoektocht verbeeld door een identiteit van personages tegen te werken via allerlei procedés. Ondanks de hindernissen die het verhaal voor de lezer opwerpt, tonen wij aan dat er door aandachtig te letten op top-down en bottom-up signalen toch zoiets als een identiteit van de personages door die lezer bijeen gepuzzeld kan worden. Wij gebruiken daarvoor de theorie van Jonathan Culpeper, volgens wie er een recategorisation gebeurt naarmate we nieuwe informatie in onze interpretatie van een verhaal integreren. We tonen aan dat de vertelstructuur uiteindelijk tegen het idee van een dagboek pleit. Als we Een tijdsverloop dan toch als een soort dagboek lezen komt dat vooral door de confrontatie met de intimiteit, de verlangens en fantasmen van de personages.
Om een vaktekst gesteld in een brontaal te kunnen vertalen in de doeltaal (bv. het Nederlands) zijn heel wat competenties vereist. In eerst instantie moet de vertaler begrijpen wat er in de brontekst wordt gezegd (cognitieve competentie). Dit impliceert dat de vertaler de brontaal in voldoende mate moet beheersen, maar ook dat hij moet begrijpen wat de boodschap is die in de vaktekst wordt verwoord. Die boodschap zit voor een groot deel compact opgeslagen in het terminologisch paradigma (Collet, 2004), dat deel uitmaakt van die tekst. Vervolgens moet de vertaler in staat zijn de boodschap die verwoord is in dat terminologisch paradigma van de brontekst om te zetten in een tekst, gesteld in de doeltaal. Hiervoor is behalve taalbeheersing (talige competentie) ook kennis nodig over het vakgebied (vakcompetentie) zoals het door specialisten wordt beschreven in die doeltaal (vaktalige competentie). De andere competentie die de vertaler moet beheersen, is het begrijpen van terminologie in context (contextuele competentie). We onderscheiden hier vijf soorten context, die elk op zich een rol spelen bij het begrijpen en het verwoorden en communiceren van informatie, zowel in één als in meerdere talen: talige, situationele, cognitieve, metaforische en culturele context.
Huib Hoste (Brugge, 1881- Hove, 1957) behoort samen met enkele tijdgenoten zoals Eduard Van Steenbergen (1889-1952), Louis Herman De Koninck (1896-1984), Léon Stynen (1899-1990) en anderen tot de voorvechters van het Vlaamse modernisme. Dit artikel belicht het kleurgebruik van Huib Hoste. Voor het eerst werd hiervoor materiaaltechnisch onderzoek in situ uitgevoerd. De resultaten van de registratie werden kritisch getoetst aan de andere beschikbare bronnen.  Hoste wordt beïnvloed door de moderne kleurinterventies van de Stijlbeweging, die de niet-kleuren (zwart, wit en grijstinten) en de primaire kleuren (rood, geel en blauw) combineert tot abstracte ruimtelijke composities. Stilaan wordt kleur ook voor Hoste een wezenlijke architectonische component van de moderne ruimtekunst, evenwaardig aan ijzer, glas of gewapend beton. Nog wat onzeker en zoekend komt zijn kleurgebruik op gang na de Eerste Wereldoorlog en hij evolueert al vlug naar flamboyante kleurinterventies tijdens de jaren 1920. Hij implementeert hierbij het typische neogotische kleurenpalet, gebaseerd op de zuivere pigmentkleuren, in een modern concept. Drie representatieve cases in dit artikel illustreren die merkwaardige kleuren(r)evolutie van Huib Hoste.
Vanaf 1915 ziet de Duitse legerleiding zich genoodzaakt om in het Belgische hinterland permanente overslagplaatsen op te richten om haar troepen aan de IJzer blijvend te kunnen bevoorraden. Zowel over de weg als het spoor beschikt het West-Vlaamse Jabbeke over goede verbindingen om er een logistiek verdeelpunt op te richten. Dit zogenaamde Pionierpark bestaat uit barakken, munitieloodsen en andere constructies, vaak opgebouwd met tijdelijke materialen zoals hout, betonstenen en golfplaten. Het onderzoek naar houten militaire constructies uit de periode van de Eerste (en Tweede) Wereldoorlog is tot op vandaag een onontgonnen gebied. Het archivalisch en bouwhistorisch onderzoek geeft een wetenschappelijk onderbouwd beeld van de herkomst, verspreiding en geschiedenis van de barakken en hun constructie. Een vergelijking met andere voorbeelden in binnenen buitenland plaatst de barakken in de juiste bouwhistorische en militair-historische context. Deze zeldzame relicten zijn, bij ontstentenis van andere gebouwen en landschapsrelicten, echter moeilijk inpasbaar en an sich behoudbaar.  Er is een visie uitgeschreven betreffende de omgang met de legerbarakken en de ganse site in Jabbeke. Naast een preliminaire waardebepaling is via een contextuele, materiële en maatschappelijke invalshoek gezocht naar de essentie van het geheel. Om de barakken en het voormalige Pionierpark in Jabbeke een maatschappelijk zinvolle toekomst te bieden, dient men daarom niet alleen rekening te houden met de materiële erfgoedwaarde, maar zeker ook met de sociaal-historische en contextuele waarde.
Marbrite Fauquez is een opvallend en in de massa gekleurd opaalglassoort die geproduceerd werd door de S.A. Verreries de Fauquez vanaf de jaren 1920 tot de jaren 1960 te Fauquez, ten zuiden van Brussel. De grote doorbraak kwam er na de voorstelling van Marbrite Fauquez op de Exposition Internationale des Arts Décoratifs et Industriels Modernes te Parijs in 1925. Marbrite is te beschouwen als de opvolger als populaire wandbekleding van marmorite, een eerder soort opalineglas dat ontstond rond de eeuwwisseling. Beide in de massa gekleurde opaalglassoorten sierden gedurende meerdere decennia badkamers, winkels, keukens, openbare gebouwen, ziekenhuizen, maar ook grafzerken en interieurelementen. Zo koos architect Henry Lacoste (1885-1968) voor Marbrite Fauquez ter afwerking van het interieur van de Geneeskundige Stichting Koningin Elisabeth te Brussel (1926-1933) [1] en voor het exterieur van het Sanatorium Barones Lucie Lambert te Buizingen (1927-1936 ). Dit artikel is een bondige kennismaking met het marbriteglas of marbrietglas, een Belgisch in de massa gekleurd opaalglas dat ontstond tijdens de Art Deco-periode.
De zomer is de ideale tijd om dingen even on hold te zetten. Twee auteurs, Siri Husvedt en Pierre Pachet, brachten in 2011 elk een roman uit waarin die moeilijke oefening werd gedaan met de liefde. Beide romans plaatsen - weliswaar vanuit een ander vertrekpunt, met andere verhaaltechnische middelen - de liefde voor even tussen haakjes om die daarna opnieuw volledig in de armen te sluiten.
Pleegzorg krijgt een steeds belangrijkere plaats binnen de jeugdhulpverlening. De pleegzorgsector wordt echter met een aantal uitdagingen geconfronteerd: pleegkinderen vertonen vaak gedragsproblemen. Deze gedragsproblemen zorgen voor verhoogde gezinsbelasting, zijn geassocieerd met minder effectief opvoedgedrag en kunnen hierdoor toenemen. Gedragsproblemen zijn een belangrijke reden voor het voortijdig beëindigen van een pleegzorgsituatie. Dergelijke breakdowns zijn gerelateerd aan verschillende negatieve uitkomsten (bij zowel kind als pleegouder) en moeten dus zoveel mogelijk vermeden worden. Om aan deze uitdagingen te beantwoorden werden twee ondersteuningsprogramma's ontwikkeld waarbij pleegouders die geconfronteerd worden met externaliserend probleemgedrag bovenop de reguliere pleegzorgbegeleiding gedurende tien mobiele sessies individueel begeleid worden rond de opvoeding en gedragsproblemen van hun pleegkind. De begeleiding gebeurt door een getrainde pleegzorgbegeleider. Beide ondersteuningsmodules zijn theoretisch onderbouwd (Geweldloos Verzet en Sociaal-Interactioneel Model) en beschreven in een behandelprotocol. Ze werden tijdens een testfase aan respectievelijk negen en zeven pleeggezinnen aangeboden. De eerste klinische ervaringen, alsook de individuele effecten bij pleeggezinnen uit de testfase zijn gematigd positief. Beide interventies leiden tot vermindering van externaliserende gedragsproblemen en/of gezinsbelasting. Op basis van de ervaringen tijdens de testfase werden aanpassingen gedaan aan indicatiestelling en vorm en inhoud van de ondersteuning. De effectiviteit van beide ondersteuningsmodules wordt momenteel via een RCT-design nagegaan. Op deze manier hopen we bij te dragen aan het meer evidence-based werken binnen pleegzorg.
Familieleden van druggebruikers worden veel meer dan vroeger als belangrijke partners in de hulpverlening beschouwd, maar kunnen door hulpverleners ook als dwingend en lastig ervaren worden. In dit artikel benaderen we familieleden als een aparte doelgroep, die ook ondersteuning nodig heeft. Deze ondersteuning kan slechts tot stand komen nadat duidelijk is wat hun noden en verwachtingen zijn. De aandacht ligt niet op het geven van goede inhoudelijke adviezen maar eerder op het realiseren van een betekenisvolle samenwerking met familieleden.
Om toekomstige initiatieven voor ondersteuning van zelfzorg te kunnen verbeteren is het belangrijk om naast de ervaringen van deelnemende artsen ook de visie van niet of minder deelnemende artsen te kennen. Dit onderzoek gaat na welke belemmeringen deze groep van huisartsen ziet bij een verwijzing van patiënten met diabetes naar het regionale educatieprogramma.