clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In dit artikel heb ik voorgesteld om de 'intencie' van een literaire (bron)tekst - dat wil zeggen: de gerichtheid van de brontekst op de taal en de mogelijkheden van dit medium om uitdrukking te geven aan denkinhouden - als leidraad te nemen bij de vertaling van teksten. Elke tekstintencie kan hierdoor worden aan een of meerdere vertaalintencies worden gekoppeld. Als theoretische achtergrond heb ik gebruik gemaakt van teksten van T'Sjoen,Lacoue-Labarthe en Benjamin. Het case-gedeelte draaide rond de poëzie van Alejandra Pizarnik, een Argentijnse dichter die binnen ons taalgebied nog weinig aandacht heeft gekregen
In parlementaire democratieën is de grens tussen politieke instellingen en massamedia behoorlijk fluïde en kunnen de politieke wereld en het journalistieke veld gezien worden als verstrengeld in een functionele, wederzijds afhankelijke relatie. Verschillende metaforen passeerden reeds de revue in een poging deze complexe en veelal moeilijke relatie te vatten en te omschrijven, gaande van Siamese tweeling, magneten, latrelatie en tango tot stekker en stopcontact. Het boek Journalistiek en Politiek in Onzekere Tijden neemt dit repertoire aan metaforen als adequaat startpunt en gaat na of er anno 2012 niet veeleer sprake is van een "kortsluiting tussen stekker en stopcontact" (p. 8). De bundel omvat bijdragen van auteurs uit uiteenlopende theoretische en professionele achtergronden en laat de lezer kennis maken met een veelheid aan visies op, oorzaken en gevolgen van en oplossingen voor de immer wijzigende driehoeksrelatie tussen politiek, journalistiek en publiek.
Chronisch obstructief longlijden ("chronic obstructive pulmonary desease", COPD) wordt gekenmerkt door een progressieve achteruitgang van de longfunctie en van de gasuitwisseling die leidt tot respiratoire insufficiëntie. COPD is een belangrijke oorzaak van morbiditeit en mortaliteit in de westerse wereld en vertegenwoordigt eveneens een aanzienlijke economische en sociale belasting. Van de beschikbare behandelingsmodaliteiten dragen enkel een absolute rookstop bij alle patiënten en chronische zuurstoftherapie bij patiënten met ernstige hypoxemie bij tot een afname van de mortaliteit. Chronische zuurstoftherapie is verantwoordelijk voor een aanzienlijk deel van de kosten van de behandeling van COPD. Om die reden is een evaluatie van de kosteneffectiviteit relevant. De uitgevoerde analyse in België toont dat alle modaliteiten vervat binnen de conventie "chronische zuurstoftherapie" kosteneffectief zijn. Het chronisch of langdurig voorschrijven van zuurstof buiten de conventie is niet ondersteund door enig "evidence-based" onderzoek, waardoor het kostenplaatje van deze behandeling in dit artikel niet berekend wordt. Onder de verschillende behandelingsmodaliteiten blijkt het gebruik van een zuurstofconcentrator het meest kosteneffectief. In dit artikel wordt nader ingegaan op de kosteneffectiviteit van de verschillende beschikbare behandelingsmodaliteiten van chronische zuurstoftherapie bij COPD-patiënten. Hierbij wordt de kosteneffectiviteit nagegaan per "life years saved" (LYS) aangezien er vandaag slechts beperkte studies voorhanden zijn betreffende de impact op de levenskwaliteit.
Op 18 april 2008 beslist de Belgische regering om nieuwe gevangenissen te bouwen. Het zogenaamde Masterplan 2008-2012-2016 voor een gevangenisinfrastructuur in humane omstandigheden wordt vandaag, weliswaar met de nodige problemen, uitgevoerd. Het merendeel van de gevangenissen die vandaag in België nog in gebruik zijn, zijn tot stand gekomen onmiddellijk na de onafhankelijkheid van België.  Dit artikel geeft de noden en behoeften weer van gebruikers en bewoners van gevangenissen op architecturaal niveau.
In deze bijdrage wordt geschetst hoe de bescherming van mensenrechten tot strafrechtelijke actie leidt. De rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens wordt hierbij besproken als toepassing van mensenrechtelijke bescherming. Verder wordt deze problematiek geconcretiseerd aan de hand van de fenomenen seksueel misbruik en intrafamiliaal geweld. Bij de bespreking wordt in de eerst plaats stilgestaan bij de specifieke kenmerken van de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Het effectiviteitsbeginsel, de verhouding tot internationaal recht en de precedentenwerking krijgen bijzondere aandacht. Vervolgens wordt besproken hoe vooral het recht op leven, het folterverbod en de privacybescherming een nationale overheid kunnen verplichten tot reactief en preventief strafrechtelijk handelen. Tot slot werden ook de knelpunten inzake de omgang met belastende getuigenverklaringen besproken, in het bijzonder bij kwetsbare getuigen.
Op 31 januari 2012 heeft het Rekenhof het verslag 'Maatregelen tegen de overbevolking in de gevangenissen' voorgesteld aan het Parlement.1 Op haar website definieert het Rekenhof haar opdracht als: "Het Rekenhof controleert overheden en evalueert de uitvoering van het overheidsbeleid en de bereikte resultaten met het oog op informatieverstrekking aan de parlementaire vergaderingen." 2 Het is vanuit deze opdracht dat de auditeurs van het Rekenhof recentelijk het fenomeen van de 'overbevolking in de gevangenissen' onder de loep namen. Het verslag vat aan met een overzicht van de belangrijkste 'conclusies en aanbevelingen van de audit'. Vervolgens licht het Rekenhof de 'opzet van de audit' toe. In volgende hoofdstukken worden het huidig beleid, de beleidsuitvoering en de mogelijke beleidsopties en maatregelen met betrekking tot de overbevolking in de gevangenissen besproken. Zeven maatregelen tegen de overbevolking komen aan bod: (1) 'Verminderde toepassing van de voorlopige hechtenis', (2) 'Werkstraf', (3) 'Elektronisch toezicht' (ET), (4) 'Masterplan gevangenissen', (5) 'Alternatieve opvang van geïnterneerden', (6) 'Overbrengen van gedetineerden naar land van herkomst' en (7) 'Voorwaardelijke en voorlopige invrijheidstelling'. Het doel van deze bijdrage is geenszins de audit van het Rekenhof te evalueren, noch zal deze tekst het volledige verslag tot in detail bespreken. Wel schetsen we de belangrijkste analyses van het Rekenhof, aangevuld met enkele relevante reflecties en bedenkingen. De opbouw van onze bijdrage is naar analogie met deze van het verslag van het Rekenhof.
Verborgen participerende observatie wordt tegenwoordig binnen de criminologie zelden toegepast. Dit heeft te maken met de ethische discussie die deze methode oproept en met de complexiteit van undercover werken. Op basis van eigen recent onderzoek wordt inzicht gegeven in de knelpunten waarmee de onderzoeker wordt geconfronteerd in geval van verborgen participatie. We argumenteren dat de ethische problemen binnen de context van onderzoek geëvalueerd en afgewogen dienen te worden ten opzichte van resultaten die men wenst te behalen. We stellen dat verborgen participatie verdedigbaar en zelfs noodzakelijk is om bepaalde fenomenen te onderzoeken, ondanks de ethische en praktische problemen die zich stellen.
De cassatiearresten van 17 maart 2010 en 5 oktober 2010 hebben allebei de vaststelling van een misdrijf door middel van camerabeelden tot voorwerp. In de twee zaken wordt de geldigheid van de camerabeelden als bewijs betwist. Het juridisch kader voor deze zaken wordt gevormd door art. 8 EVRM (bescherming privéleven), de algemene basiswet inzake data protection, namelijk de wet van 8 december 1992 betreff ende de verwerking van persoonsgegevens (hierna: WVP) en de wet van 21 maart 2007 tot regeling van de plaatsing en het gebruik van bewakingscamera's (BS 31 mei 2007; hierna: camerawet). De laatste wet werd recentelijk gewijzigd door de wet van 12 november 2009 tot wijziging van de wet van 21 maart 2007 tot regeling van de plaatsing en het gebruik van bewakingscamera's (BS 18 december 2009)
In deze bijdrage wordt ingegaan op de vraag naar de 'effectiviteit' van de werking van het Europees Comité voor de Preventie van Foltering (CPT). Deze wordt afgemeten ten aanzien van de doelstellingen van CPT, de samenstelling, werking en methodologie gehanteerd door CPT. Daarnaast worden ook de 'effecten' van een mensenrechten discours en praktijk op korte en (middel)lange termijn bekeken.
R. Kerkab en E. Enhus behandelen wat de methodologie van de geografische daderprofilering kan betekenen voor zowel academische kennisverwerving als voor de operationele praktijk. De methodologie van de geografische daderprofilering van meer bepaald de seriematige inbreker biedt onder meer voor het politioneel-gerechtelijk werk interessante perspectieven. Ze is echter in ons land nog maar in prille ontwikkeling. Vandaar dat de auteurs zowel de discrepantie als de mogelijke complementariteit tussen de academische benadering en die in de operationele praktijk verkennen. Zij doen dit doorheen een bespreking van de voornaamste fasen en hun succesfactoren die in ogenschouw moeten worden genomen alvorens de inzet van de methodologie in de praktijk met enig succes kan worden overwogen.
Het recht op identiteit tegenover de informatiemaatschappij In de informatiemaatschappij, in een wereld van "Internet of things", maakt de computer het mogelijke om onzichtbaar te blijven in de wereld van onze beroepsactiviteiten, van onze persoonlijke en sociale omgeving, van onze economie, gezondheid, samenleving en privé leven. In deze wereld wordt het makkelijker om nieuwe relaties te maken, maar ook om mensen te identificeren, om reden dat elke  mogelijke dagdagelijks activiteit, een onderdeel van een netwerk geworden is. Na twee soorten identiteit geïntroduceerd te hebben, ipse (zelfbeeld identiteit) en idem (derde beeld identiteit) bekijken we de impact van nieuw modern en toekomstig werken met -ICT technologie Wat de vraag naar grondrechtelijke bescherming van identiteit betreft, kan vastgesteld worden dat het Europese Hof voor de Rechten van de mens heeft, bij zijn interpretatie van artikel 8 van het EVRM , en  in het bijzonder het recht op privacy, bevestigde dat dit recht de individuele fysieke en sociale identiteit bestrijkt, zoals identificatie van het geslacht, seksuele oriëntatie en seksuele leven en het recht op persoonlijke ontwikkeling en persoonlijke autonomie. Op het eerste gezicht is er dus voldoende erkenning van het belang van identiteit via de grondrechten. En toch: in het licht van komende technologische dreigingen voor het individu en in het licht van een opkomende weerstand tegen het recht op privacy, moet de suggestie om een recht op identiteit te creëren in overweging genomen worden. Een dergelijk recht kan nuttig zijn, rekening houdende met het "Internet of things", en met de problemen die uit de relatie hiervan met de bestaande wetgeving inzake mensenrechten ontluiken. Er kan zelfs gedacht worden aan bredere mensenrechten op basis van de bredere definitie van identiteit, zoals de problematiek rond dubbele nationaliteit. Deze nieuwe mensrechten krijgen dan een instrumenteel karakter in de delicate balans als vrijheidsrechten in balans worden gebracht met identiteit.
Vrouwen maken slechts een klein percentage uit van de Belgische gevangenisbevolking. De laatste tien jaar schommelt hun aandeel rond 4%.  Achter het relatief stabiele procentuele aandeel het afgelopen decennium schuilt echter - na enkele pieken en dalen - een globale stijging van absolute aantallen. Ook in andere westerse landen wordt een lichte of sterke stijging waargenomen van het aantal opgesloten vrouwen.   Het feit dat onderzoek over vrouwen in de gevangenis een sterke impuls heeft gekregen, werd mogelijks mede veroorzaakt door deze stijgende cijfers. Deze onderzoekstrend zien we vooral in de Angelsaksische landen, maar ook bijvoorbeeld in Nederland. In België lijkt de interesse vooralsnog niet echt aangewakkerd. Wellicht net omdat vrouwen zo'n klein aandeel uitmaken van de gevangenispopulatie, en omdat de stijging in België niet spectaculair is, blijven zij in de schaduw staan van mannelijke gedetineerden. Zowel in de pers als in beleidsdocumenten en wetenschappelijke teksten wordt slechts terzijde aandacht aan hen besteed. Een gevolg hiervan is dat we erg weinig weten over de verhalen achter de cijfers.  In deze bijdrage gaan we dieper in op het kwalitatieve profiel van deze specifieke groep gedetineerden. We baseren ons hiervoor op een doctoraatsonderzoek over het levensverhaal en (jeugd)delinquente traject van vrouwelijke gedetineerden.  Na een korte uiteenzetting van de methodologie bespreken we de belangrijkste resultaten. We onderzoeken vervolgens wat mogelijke implicaties zijn van deze bevindingen voor het beleid betreffende vrouwen in de strafuitvoering.
Op 15 mei 2012 bestond de jeugdbescherming precies één eeuw. Alleen al het bereiken van die symbolische datum vraagt om een retrospectieve kijk. Wat is er immers gebeurd in die eeuw jeugdbescherming? Wat zijn de belangrijkste evoluties geweest? Hoe is de jeugdbescherming geëvolueerd tot wat ze vandaag is? Uiteraard noopt een retrospectieve kijk op honderd jaar jeugdbescherming tot het maken van bepaalde keuzes. Het beschrijven van de geschiedenis van de jeugdbescherming kan immers op diverse manieren gebeuren en vanuit verschillende invalshoeken. Die geschiedenis van de jeugdbescherming vertrekt dikwijls vanuit de apartstelling van de minderjarige dader of het onttrekken van de minderjarige dader aan het klassieke strafrecht. In deze bijdrage vertrekken we uitdrukkelijk niet vanuit de minderjarige delinquent of zijn apartstelling van het klassieke strafrecht. Integendeel, we richten onze blik hier op die andere hoofdrolspeler in de (geschiedenis van de) jeugdbescherming, het 'probleemkind'. Dit maakt het mogelijk het verhaal van de jeugdbescherming op een andere manier aan bod te laten komen en kan eventuele blinde vlekken in onze kennis en inzicht over het verleden en het heden van de Belgische jeugdbescherming belichten.
Migratie, criminaliteit en detentie zijn thema's die gemakkelijk met elkaar in verband worden gebracht en waar vandaag veel maatschappelijke aandacht voor is. Het aantal gedetineerden dat niet in het bezit is van een Belgische nationaliteit is de laatste decennia sterk toegenomen in de Belgische gevangenissen. Nochtans weten we weinig over hen. Dit artikel beschrijft en analyseert de evolutie en samenstelling van de gevangenispopulatie met specifieke aandacht voor de groep gedetineerden die niet in het bezit is van de Belgische nationaliteit. De verschillen tussen de 'Belgische' en 'niet-Belgische' gedetineerden worden in kaart gebracht op basis van de beschikbare parameters in de penitentiaire databank. Dit artikel wijst echter op de relativiteit en veranderbaarheid van het begrip 'vreemdeling' binnen de penitentiaire context en de gevolgen hiervan voor diepere analyses van deze gegevens. Wegens de beperkte betrouwbaarheid, accuraatheid en beschikbaarheid van verblijfsrechtelijke en nationaliteitsgegevens moet dus voorzichtig worden omgesprongen met het trekken van conclusies met betrekking tot het onderscheid Belg versus vreemdeling in de gevangenispopulatie.
Einde negentiende eeuw wordt niet alleen aandacht besteed aan het kinddader en het kind-slachtoffer, maar ook aan het stoute kind (kinderen van de correction paternelle) en het kind dat gevaarlijk gedrag stelt(prostitutie bv.). Je zou kunnen stellen dat zij allen personages zijn op een continuüm. Het zijn deze personages die hun neerslag krijgen in de verschillende interventiegronden van de wet van 1912.2 In de loop van honderd jaar geschiedenis van de kinder- en jeugdbescherming veranderde deze blik op het probleemkind niet wezenlijk. Met de wet op de jeugdbescherming van 1965 wordt de interventiegrond 'kind in gevaar' expliciet opgenomen. In vergelijking met 1912 houdt deze interventiegrond een duidelijke verruiming of een radicalisering in van de mogelijkheden tot interveniëren door de jeugdrechtbank. De invoering van de 'problematische opvoedingsituatie' in 1985 kan gelezen worden als een modernisering van de visie op het probleemkind (alleszins ander taalgebruik), maar bevestigt én versterkt meteen opnieuw de brede interpretatie én interventiemogelijkheden ten aanzien van allerhande gedragingen van kinderen (en hun ouders) of situaties waarin kinderen opgroeien. Naast de klassieke figuur van het delinquente kind (dader), is de figuur van het probleemkind historisch gezien veel interessanter.Het belang van de figuur van het probleemkind uit zich ook in kwantitatieve gegevens. Het aantal POS-jongeren dat instroomt in de Bijzondere Jeugdzorg neemt, volgens de officiële cijfers, de laatste jaren toe.Voorbij het steeds terugkerende maatschappelijke debat over jeugddelinquentie, is het in feite belangrijker om het debat te voeren over de(ze) (toename van) 'probleemkinderen'in onze samenleving.
Slimme camera's, videoteams, VIP-behandeling: het zijn allemaal politiemaatregelen die de onveiligheid en overlast moeten bestrijden en misdrijven moeten voorkomen of ophelderen. Het gaat hierbij onmiskenbaar om observatie- en controletechnieken die de fundamentele rechten en vrijheden van de burger aan banden leggen. Volgens Paul De Hert en Ronny Saelens is het maar de vraag of een dergelijk politieoptreden de toets van de beginselen van legaliteit en proportionaliteit kan doorstaan. Er is in ieder geval nood aan een diepgaand maatschappelijk debat.
Boekbespreking: Swanborn, P. Case-study's: wat, wanneer en hoe?. Amsterdam: Boom Onderwijs, 2008, 167p. Het boek Case-study's: wat, wanneer en hoe? is geen onbekend werk. In de jaren negentig heeft de auteur het boek voor de eerste keer uitgebracht en sindsdien is het welbekend onder sociaal - wetenschappelijke onderzoekers. Met deze hernieuwde uitgave voert Swanborn de lezer opnieuw mee naar de methodologie die eigen is aan het uitvoeren van case - studies. Hij omschrijft wat precies een gevalstudie is, wanneer je voor deze methodologie kiest, hoe je cases kan selecteren, welke gegevens je kan verzamelen en hoe men deze moet of kan analyseren. Case - studies kunnen flexibel gebruikt worden, daar ze toegepast kunnen worden als een zelfstandige manier van onderzoek of kunnen gebruikt worden als voor- of na- onderzoek. Een van de bekendste motivaties om voor een gevalstudie te kiezen is de idee om een sociaal verschijnsel in zijn complexiteit te kunnen bestuderen (onderzoek in de diepte). Dit impliceert dat de methodologische uiteenzetting van case - studies niet altijd even eenvoudig is en dat dergelijke onderzoeksvorm een veelvoud aan informatie kan opleveren. Swanborn levert met zijn boek een dankbare leidraad die dergelijke moeilijkheden uitvoerig behandelt. Een belangrijke meerwaarde van het werk is dat de auteur verschillende sociaal - wetenschappelijke invalshoeken toepast in de methodologische omschrijving van gevalstudies. Hierdoor illustreert het boek dat case studies gehanteerd kunnen worden in een breed scala van onderzoeksdisciplines.
Het Oud Oefenplein is een sociale woonwijk die door de huisvestingsmaatschappij 'Mechelse Goedkope Woningen' (MGW) tot stand is gekomen. Ze is in de jaren 1950 ontstaan als modelbuurt. Het was een wijk die aantoonde dat modern levenscomfort en sociale huisvesting perfect kunnen samengaan. De pers heeft lange tijd vol lof geschreven over de ideale levensomstandigheden van de buurt. Op relatief korte termijn is het Oud Oefenplein achteruit gegaan. Jarenlange verwaarlozing en verkrotting drukken een stempel op de infrastructuur van de wijk. Ontoereikende middelen, het uitblijven van herstellingswerken en communicatieproblemen met de huisvestingsmaatschappij hebben bijgedragen tot een materiële achterstand van de wijk.  Het Oud Oefenplein is naast de wijk Otterbeek in Mechelen-Noord het enige woongebied binnen de stad Mechelen dat volledig uit sociale huisvesting bestaat. Sinds enkele jaren wordt het Oud Oefenplein gelabeld als 'hotspot ' omwille van criminaliteit- en overlastproblemen. Door berichtgevingen in de media enerzijds en politiemeldingen anderzijds wordt de buurt gelabeld als een 'no-go area'. Bewoners ervaren gevoelens van onbehagen en onveiligheid. Ondanks de aanwezige plural policing-strategie  blijven de gemoederen in de wijk escaleren.  Dit artikel is gebaseerd op een studie (in het kader van een masterproef) die is uitgevoerd in de periode 2008-2009, waarin getracht werd om een zicht te krijgen op de huidige toestand van de wijk. Op basis van een inductieve kwalitatieve onderzoeksmethode zijn twintig personen geïnterviewd (zeven jongeren - zeven bewoners - zes plural policing actoren). Aan de hand van deze resultaten werd een analyse gemaakt van: -	de aard van de meldingen op het Oud Oefenplein, -	de leefwereld van de bewoners, -	de (materiële) omgeving van het Oud Oefenplein, -	de aanwezige plural-policing strategie. Het is onmogelijk om alle resultaten te bespreken in dit artikel. In wat volgt wordt ingezoomd op de achtergrondgeschiedenis van de wijk. Ook de rol van de MGW in de totstandkoming van het Oud Oefenplein wordt besproken. Vervolgens gaat het artikel dieper in op het effect van een (materiële) omgeving op levensomstandigheden, gevoelens van onbehagen en onveiligheid. Tot slot wordt de plural policing- strategie die aanwezig is op het Oud Oefenplein uiteengezet.
Dit jaar bestaat de Belgische kinder- en jeugdbescherming honderd jaar. Dit in 1912 ingevoerde aparte jeugdrechtsysteem is tot vandaag een constant voorwerp van discussie in (jeugd)criminologische kringen. Te weinig echter gaat hierin de aandacht naar hoe het beschermingsmodel vorm krijgt in de praktijk. Naar aanleiding van het honderdjarig bestaan willen wij een eerste aanzet geven om deze leemte in het debat op te vullen. Centraal in deze bijdrage staat de praktijk van de Belgische jeugdrechtbanken.
Op 7 juni 2012 publiceerde de European Union Agency for Fundamental Rights (FRA) haar nieuw rapport over de gedwongen opname en behandeling van personen met geestelijke gezondheidsproblemen in de EU. Het rapport bevat een juridische analyse van de geldende internationale en nationale normen, alsook een weergave en analyse van de ervaringen van personen met geestelijke gezondheidsproblemen die een gedwongen opname en behandeling hebben ondergaan.  Op 20 december 2011 sprak het Hof van Cassatie zich ook uit over de gevolgen van onaangepaste behandeling en verzorging tijdens de uitvoering van een interneringsmaatregel.Het Hof oordeelde dat het gebrek aan aangepaste zorg en behandeling een onrechtmatigheid in de zin van artikelen 5, 1., e) en 5, 4. EVRM kan opleveren. Zowel het rapport als de nieuwe Cassatierechtspraak vestigen eens te meer de aandacht op de aanhoudende knelpunten inzake gedwongen opname, gedwongen behandeling en internering.
'Integrale veiligheid' is een term die het bijzonder goed doet in het maatschappelijke en politiek-bestuurlijke discours. Niet onterecht rijst bij Pleysier en Vlek de vraag of deze modeterm tot een dogma verworden is. In de eerste zin van de locomotieftekst geven de auteurs ook te verstaan dat het idee van een integrale en lokale aanpak van onveiligheid als algemeen aanvaard wordt beschouwd. De keuze om het woord dogma te gebruiken is interessant, omdat het impliceert dat er geen discussie, twijfel of onenigheid meer over mogelijk is en men dus binnen het vaststaande kader naar oplossingen dient te zoeken. Wat dat kader betreft, wordt voor de invulling in Belgie? vaak naar Nederland gekeken, waar het concept overigens zijn oorsprong vindt. Ook daar wordt niet alleen de regierol om een integrale benadering en gei?ntegreerde aanpak van veiligheidsproblemen te verwezenlijken bij het lokale bestuur gelegd, maar blijkt eveneens de concrete invulling allesbehalve een evidentie te zijn.