clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Doen studenten in activerende werkvormen het beter dan studenten in hoorcolleges?, dat is de centrale vraag waarop dit artikel een antwoord formuleert. ‘Het beter doen’ vertaalt zich concreet naar ‘positief ervaren’, ‘dieper leren’ en ‘hogere prestaties’ bij een cursus, die ofwel gegeven wordt via hoorcolleges (doceren en onderwijsleergesprekken) ofwel via activerende werkvormen die studenten aansporen om zelfstandig aan de hand van opdrachten leerinhouden te verwerven. Via een quasi-experimenteel onderzoek wordt aangetoond dat deze positieve effecten op ervaringen, leren en prestaties niet vanzelfsprekend zijn…
In het hoger onderwijs worden tal van initiatieven genomen om de evaluatiepraktijk te vernieuwen. In deze studie wordt nagegaan of studenten een portfolio als voorbeeld van
een nieuwe evaluatievorm appreciëren en of een portfolio studenten stimuleert tot een sterkere diepgaande studieaanpak. De deelnemers waren 138 eerstejaarsstudenten uit de professionele bachelor office management die het opleidingsonderdeel ‘Interculturele communicatie en training’ volgden in een portfoliogebaseerde leeromgeving. De resultaten van deze studie tonen aan dat studenten de voorkeur geven aan een traditioneel schriftelijk gesloten-boekexamen met tijdslimiet boven een portfolio. Bovendien hanteren studenten geen sterkere diepgaande studieaanpak in deze portfoliogebaseerde leeromgeving, maar neemt het gebruik van de oppervlakkige studieaanpak significant
toe. Deze oppervlakkige studieaanpak is echter niet lonend voor studenten, aangezien deze variabele een significant negatieve voorspeller is van de scores op het portfolio.
Psychologische controle door leerkrachten wordt gezien als een vorm van controle die op een indringende manier de gevoelens, doelen en gedachten van de leerlingen manipuleert. Hoewel de negatieve gevolgen van psychologische controle reeds zijn aangetoond, is er bijna geen onderzoek bekend naar de antecedenten ervan. Deze studie onderzocht daarom de relatie van perfectionisme bij leerkrachten met psychologische controle (N=317). Perfectionisme werd geoperationaliseerd als een persoonlijkheidsvariabele waarbij het stellen van hoge standaarden centraal staat. Er werd een onderscheid gemaakt tussen een maladaptieve vorm van perfectionisme die gerelateerd is aan emotioneel en sociaal disfunctioneren, en een meer adaptieve vorm die weinig tot geen negatieve gevolgen met zich meebrengt. In overeenstemming met onze hypotheses werd geen relatie aangetoond tussen adaptief perfectionisme en psychologische controle en werd een positieve relatie gevonden tussen maladaptief perfectionisme en psychologische controle. Daarnaast werd een positieve relatie gevonden tussen maladaptief perfectionisme en burnout en werd evidentie gevonden voor de partieel mediërende rol van burnout in de relatie tussen maladaptief perfectionisme en psychologische controle. Hierbij werd burnout geoperationaliseerd als een driedimensioneel psychologisch syndroom bestaande uit emotionele uitputting, depersonalisatie en persoonlijke competentie.
Reeds geruime tijd is er in de onderwijsbeleidsliteratuur sprake van een veranderde relatie tussen overheid en onderwijsveld, die vaak wordt geduid als de overgang van een welvaartsstaat naar een voortgezet liberale vorm van beleid voeren. Hierbij worden een bepaald type overheid en een bepaald type onderwijsveld verondersteld. Aan de hand van een kritische analyse van diverse officiële beleidsdocumenten van de Vlaamse (onderwijs)overheid, gaan we na welk type overheid en type onderwijsveld vandaag in de Vlaamse beleidsteksten verschijnen. Dit blijkt een terugtredende en faciliterende overheid te zijn met het onderwijsveld als ‘klant’ van de overheid en een belangrijke rol voor informatie en communicatie tussen overheid en onderwijsveld. We typeren de relatie tussen de huidige overheid en het onderwijsveld in Vlaanderen als een coachingsrelatie.
Marktwerking in de sector van de arbeidsbemiddeling staat momenteel hoog op het lijstje van hervormingen in het arbeidsmarktbeleid. De invoering van aanbestedingen wordt meer en meer het dominante sturingsmechanisme bij de activering en reïntegratie (via begeleiding, opleiding e.d.) van werkzoekenden. Marktwerking vervangt de alom beproefde subsidieprogramma’s. De dienstverlening, die traditioneel sterk gemonopoliseerd werd door de overheid, komt nu tot stand via inkoop en contracten met publieke en private aanbieders. Telkens gaat dit gepaard met een ingrijpende reorganisatie en zelfs opheffing van bestaande overheidsdiensten. Trendsetters zijn Australië (Job Network), het Verenigd Koninkrijk (New Deal en Employment Zones), Zweden (opleidingsbeleid) en recent ook Nederland. Hoe is die radicale transformatie te verklaren? Ontstaat er daadwerkelijk een markt voor reïntegratiediensten? Wat gebeurt er met de voormalige overheidsaanbieder? Onder welke voorwaarden is marktwerking mogelijk? En welke gevolgen heeft marktwerking voor de werkzoekenden? Dit boek bevat de eerste wetenschappelijke analyse van de zoektocht naar een meer marktgestuurde arbeidsbemiddeling. Het stelt scherp op de factoren die een rol spelen in het overgangsproces van aanbieden naar aanbesteden.
De Vlaamse overheid heeft zich tot doel gesteld om evenredige participatie van alle bevolkingsgroepen op de arbeidsmarkt te realiseren en zo ‘een actieve welvaartsstaat te worden die alle burgers ongeacht hun afkomst of aanleg laat participeren aan de samenleving door duurzame werkgelegenheid’. Cijfers en de resultaten uit heel wat onderzoeken en periodieke rapporteringen rond de arbeidsmarktpositie van specifieke groepen (zoals allochtonen, arbeidsgehandicapten, ouderen, ...) tonen echter onomstotelijk de lange weg die op dat gebied nog moet worden afgelegd in Vlaanderen.<br><br> Sinds het VESOC-akkoord van september 1998 wordt deze notie van streven naar een evenredige arbeidsparticipatie voor allochtonen door alle sociale partners onderschreven. Als centraal instrument om dit te bewerkstelligen, wordt geopteerd voor vrijwillige actieplannen op bedrijfsniveau waarbij organisaties (ook beperkt financieel) aangespoord worden om onder begeleiding van een projectontwikkelaar een positieve-actieplan op te stellen en te implementeren.<br><br> Sindsdien werden heel wat extra middelen voor begeleiding uitgetrokken en werd het ‘evenredige arbeidsdeelname’-concept naar andere groepen (zoals arbeidsgehandicapten, ouderen, ...) verruimd. Hierdoor wordt sinds 2002 niet langer over positieve-actieplannen voor allochtonen, maar over diversiteitsplannen gesproken.<br><br> De terechte vraag blijkt te bestaan bij heel wat betrokken actoren, welke effecten deze maatregelen in de praktijk hebben gehad (en hebben), met het oog op de verdere ontwikkeling van dit beleid. Het onderzoek dat hier wordt voorgesteld, wil op deze vragen een antwoord bieden.
Geografische Data Infrastructueren (GDI) hebben tot doel de uitwisseling en het gebruik van geografische informatie te bevorderen. In deze bijdrage leggen we uit dat dergelijke informatiestromen niet los gezien kunnen worden van de business processen waarin ze een rol spelen. We stellen een benadering voor om die business processen te beschrijven en te analyseren, en verdedigende stelling dat een beweging in de richting van meer flexibel georganiseerde business processen een belangrijke bijdrage zou kunnen leveren aan de verdere ontwikkeling van de GDI in Vlaanderen.
Dit onderzoek werd uitgevoerd in opdracht van UNIZO en Vso Werkholding/t-groep.<br><br> Het onderzoeksrapport focust op de rol die de eigenheid van KMO’s speelt bij het vormgeven van de eindeloopbaan van werknemers binnen KMO’s. Welke KMO-eigenschappen zorgen er voor dat werknemers langer aan de slag willen en kunnen blijven (of juist niet)? Meer concreet gaat het om de aan- en afwezigheid van push- en pullfactoren die een rol spelen bij vervroegde uitstroom van oudere werknemers, eigen aan KMO’s, en om de verschillende actoren die hier een rol in spelen.<br><br> Dit onderzoeksrapport werd aan de pers voorgesteld op 24 oktober 2006 en kan u op deze pagina bekijken via de grijs-rode download knop. Het <a href="http://www.unizo.be/viewobj.jsp?id=246667">persbericht</a> is te vinden op de site van Unizo.
Marktwerking, in een aantal landen dé marsroute voor de uitvoering van sociaal beleid, is niet onomstreden. Voorstanders worden gedreven door de voordelen van meer kwaliteit, minder kosten, meer keuzevrijheid en minder overheidsbetutteling. Tegenstanders voelen zich gedwongen op een hellend vlak. Marktwerking brengt nieuwe selectiemechanismen op gang en vormt een bedreiging voor de rechten en de gelijke behandeling van burgers. Volgens tegenstanders moet de overheid, wil ze economische drijfveren en sociale doelen verzoenen, een dam opwerpen tegen een verdere uitbouw van het marktarrangement. Marktwerking is dus een complexe hervorming. Verklaart dat de grillige speling van het marktarrangement? Is het arrangement gedoemd om te eindigen waar het begon: bij de publieke uitvoering?<br><br> Op het terrein van de publieke arbeidsbemiddeling zijn Australië en Nederland de landen waar de komst van marktwerking een grote impact heeft op het bestaande systeem. Het spiegelbeeld is België, en meer bepaald de Vlaamse regio, waar marktwerking enkel aan de rand van het bestaande systeem binnensijpelt. Hoe doet marktwerking haar intrede op een terrein van sociaal beleid, met welke (bedoelde en onbedoelde) gevolgen en hoe evolueert het nieuwe arrangement verder?
Wie de managementliteratuur volgt, weet het intussen wel. Recepten komen en gaan. Daarop is evenwel één uitzondering: teamwerk. Reeds decennia lang krijgt team based work een respectvolle plaats in zowat elke organisatietheorie en managementbenadering.<br> Ondanks de voortdurende lofzang die teamwerk te beurt valt, wisten we tot nu toe weinig over de reële omvang en impact van teamwerk. Dit boek maakt daar voorgoed komaf mee. Op basis van een onderzoek bij 950 organisaties wordt aangetoond dat de hedendaagse werknemer volop in team werkt. Het zijn evenwel teams waarbij leidinggevenden grotendeels baas blijven. In het boek wordt aangetoond dat teamwerk inderdaad werkt. Het bevordert de innovatiecapaciteit van organisaties en het faciliteert de combinatie arbeid-privé.<br><br> Dit boek is een aanrader voor managers en werknemers die in team (willen) werken. Het biedt een wetenschappelijke basis aan consultants die oog hebben voor wat er effectief reilt en zeilt op de werkvloer. Op onderzoek gebaseerde adviezen met betrekking tot teamwerk behoren eindelijk tot de mogelijkheden. Maar het boek richt zich bovenal tot elke kritische waarnemer van de hedendaagse organisatie.
Feiten en cijfers over bevolking spreken tot de verbeelding. Wist je dat mannen een lagere huwelijkskans hebben dan vrouwen, dat migrantenkinderen een hogere sterftekans hebben dan autochtone kinderen, dat Belgen vandaag dubbel zo lang leven als honderd jaar geleden, en dat er elke minuut op wereldniveau een zwangere moeder sterft? Tijdens het lezen van de vorige zin zijn er overigens dertig wereldbewoners bijgekomen, wat betekent dat er om de vier dagen een stad ter grootte van Brussel bijkomt. Verder kan men zich afvragen welke op dit moment de belangrijkste bevolkingskwesties op wereldschaal zijn. Is dat agressieve armoede, expanderende veroudering, explosieve verstedelijking, ongecontroleerde internationale migratie, te lage vruchtbaarheid of te hoge vruchtbaarheid? Moet de wereldbevolking verminderen, stabiel blijven of toenemen? Wat is vandaag in Vlaanderen het belangrijkste bevolkingsprobleem? Zal dat over twintig jaar ook nog zo zijn? Kan, mag of moet het lage Vlaamse geboortecijfer worden gecompenseerd door meer immigratie? Waarom (niet)? Wie mag komen en uit welk land? En wie wil er eigenlijk (nog) naar Vlaanderen komen? Iedereen heeft zo zijn ideeën over bevolkingskwesties. Eens de discussie start, blijkt echter al gauw hoe complex en dubbelzinnig dat allemaal is. overtuigde antwoorden worden onzekere vragen. Er is dan ook nood aan informatie en duiding van het demografische basisinstrumentarium. Dit boekje biedt daarvoor de elementaire stapstenen.
Dit artikel geeft een overzicht van de activiteiten van de Dienst voor Geneeskundige Controle van het Rijksinstituut voor Ziekte- en Invaliditeitsverzekering in de jaren negentig. De Dienst gaat na of de geneeskundige verstrekkingen waarvoor de zorgverleners worden vergoed, werkelijk zijn uitgevoerd (controle van realiteit) en op de wijze die in de ZIV-wetgeving is vastgesteld (controle op conformiteit).
In 1989 werd hieraan de controle op het misbruik van de diagnostische en therapeutische vrijheid, meer in het bijzonder de "overconsumptie", toegevoegd.
De DGC werd inmiddels door de programmawet van 24 december 2002 tot een Dienst voor Geneeskundige Evaluatie en Controle omgevormd.
In de toekomst zullen aanbevelingen voor goede medische praktijk worden gebruikt bij de evaluatie van het onnodig dure of overbodige karakter van verstrekkingen. Bij gebrek hieraan blijft het huidige criterium van normaal voorzichtige en toegewijde zorgverlener gehandhaafd.

This article gives an overview of the activities of the Office of Medical Control (Dienst Geneeskundige Controle) of the Belgian National Institute of Sickness and Disability Insurance (Rijksinstituut voor de Ziekte- en Invaliditeitsverzekering) in the 1990s. Its main activity is to control whether medical acts declared have been really carried out (control of reality) and whether they have been executed in accordance to the nomenclature, which is a relative value scale for a list of medical acts grouped under a number of "key letters" (control of conformity).
In 1989, within the Office of Medial Control, a new control commission was established in order to control abuses concerning diagnostic and therapeutic freedom, in particular, the overconsumption of medical care. Point of reference and comparison were the activities of a prudent medical practitioner. In practice however overconsumption proved difficult to establish.
The 1989 commission of control has been abolished at the end of 2002 when the Office of Medical Control was substantially reorganised. New is that recommendations (or guidelines) for good medical practice will be used to evaluate medical doctors. In the absence of these recommendations the former criterium of the prudent medical practitioner will be used.
Deze studie, in opdracht van de Vlaamse Minister van Welzijn, Volksgezondheid en Gezin speelt in op een aantal hiaten in het onderzoek naar thuislozen in Vlaanderen. Zo werd het perspectief van de thuislozen nog onvoldoende verkend: wat zijn hun vragen en noden, is er oog voor hun krachten en worden deze actief aangesproken? Waar zitten de pijnpunten, de weerstanden, de missing links, de schotten in de hulpverlening volgens de thuislozen zelf, is er sprake van vraaggericht werken of komen de eigenlijke vragen van hen niet naar voren, zijn de geboden antwoorden enkel op maat van het bestaande aanbod? Het vertrekpunt in deze studie zijn dan ook de sociale biografieën van thuislozen. In een eerste deel komen zowel bereikte als niet (meer) bereikte dak- en thuislozen zélf aan het woord. Aan de hand van dit empirisch onderzoek en een literatuurstudie worden de sociaal-psychologische factoren beschreven die een rol spelen in het proces van thuisloosheid. Ook de ervaringen van de thuislozen zelf met de 'thuislozenzorg' komen uitgebreid aan bod. Door ook thuislozen te betrekken die geen contact (meer) hebben met de hulpverlening krijgt men informatie over weerstanden ten aanzien van de klassieke opvangvoorzieningen, op de redenen waarom thuislozen afhaken van de hulpverlening. Verder is er extra aandacht voor de huisvestings-problematiek die naast de ontankeringsproblematiek een belangrijke rode draad is doorheen de levensverhalen van thuislozen. De behoeften die uit de levensverhalen van dak- en thuislozen naar voren komen, worden in een tweede deel van deze studie getoetst aan de maatschappelijke realiteit en in het bijzonder aan het aanbod van instituties die de thuislozen opvangen. Aan de hand van literatuurstudie en interviews met bevoorrechte getuigen wordt een overzicht gegeven van de sociologische achtergronden van thuisloosheid en wordt de relatie tussen thuislozen en het aanbod van voorzieningen geschetst. Vervolgens komt er een kritische analyse van het aanbod van voorzieningen zowel op het vlak van preventie als van opvang en integratie. Een aantal vignetten van 'best practices' illustreren een aantal bevindingen in dit tweede deel. In een derde deel staat de formulering van beleidsadviezen centraal. Op basis van de sociaal-psychologische en de sociologische analyse van thuisloosheid worden diverse aanbevelingen gedaan inzake de begeleiding van thuislozen en de bestrijding van thuisloosheid. De studie wordt afgerond met vier ankerpunten voor de begeleiding en het beleid: erkenning van de persoon achter de thuis-loosheid en positieve beeldvorming, participatie in een dialooggericht traject met de hulpverlening én het beleid, preventie en pro-actief krachtgericht werken en tenslotte een globale en gedeelde strategie. Het voorliggend onderzoek wil een soort spreekbuis zijn voor dak- en thuislozen, met het oog op hun empowerment. Dak- en thuislozen verdienen meer respect en hebben het recht om erbij te horen. Elke vorm van thuis- of dakloosheid is een onrecht en staat tegenover het basisrecht van een recht op een huis én een thuis. Thuisloosheid dient hoog op de politieke agenda te staan en uit de onzichtbaarheid te worden gehaald.
Het zogeheten links-progressieve front werpt zich graag op als verdediger van diversiteit en multiculturalisme. De toenemende diversiteit in onze maatschappij wordt dan als een verrijking gezien, en de inbreng van minderheden als meerwaarde voor ons democratisch stelsel. Deze celebratie van die diversiteit laat zich ook lezen in de ‘open houding’ van vele zelf-verklaarde progressieven ten aanzien van een aantal culturele gebruiken van minderheden, gaande van hun culinaire gewoontes tot hun muzikale producties. Het laat zich tevens afmeten aan het feit dat vele zelfverklaarde progressieven de uitdaging aangaan van zich een huis aan te schaffen in een no-white-man’s-land, en minderheden in hun kennisen/vriendenkring - of zelfs familieleden - te verwelkomen. Sinds het begin van de 21ste eeuw gaan er echter alsmaar meer stemmen op binnen ditzelfde front om het zogeheten ‘politieke correcte denken’ inzake multiculturalisme te doorbreken. Er lijkt zich een ‘basta’ gevoel te hebben ontwikkeld over de houding van links rond deze kwesties. Het heet dan dat ‘links’ zich veel te lang een defensieve rol heeft aangemeten, deels gestuurd door de electorale successen van het Vlaams Blok/Belang. En dat het veel te lang een ‘vrijblijvende houding’ had ten aanzien van ‘wantoestanden’ door ‘allochtonen’ die met de mantel der liefde werden toegedekt. Het lijstje is intussen lang van het aantal zelfverklaarde linkse intellectuelen die de laatste 10 jaar een banvloek hebben uitgesproken over de linkse kerk. Deze laatste wordt voorgesteld als een machtig conglomeraat aan opiniemakers, politici en journalisten die geen kwaad woord over ‘hun’ multiculturele samenleving dulden, en hiertoe zelfs bereid zijn om hun eigen ‘normen en waarden’ overboord te gooien in naam van het multiculturele ‘correcte’ denken. Deze ‘politiek-correct-denken’ doorbrekende protagonisten werpen zich graag op als herauten van een ‘nieuw’ discours, als aankondigers van een ‘andere’ kijk op de verhouding tussen links en interculturaliteit. Graven we iets dieper, dan merken we echter al snel op dat de belofte van iets ‘nieuws’ in feite niets meer inhoudt dan oude etnonationalistische denkbeelden in een progressief kleedje. Oproepen voor het doorbreken van een politiek correcte denken lijken daarom eerder de weg te banen voor de verspreiding en normalisering van een culturalistisch denkkader dat gemakshalve bij ‘rechts’ wordt gesitueerd, maar in feite de ideologische verschillen doorkruist en aan de basis ligt van het heersend burgerschapsdenken waarin de culturele gewoontes en praktijken van één bepaalde groep als ‘norm’ worden vooropgesteld in de nationale verbeelding.
Kleine en middelgrote ondernemingen zijn de laatste jaren een gegeerd studieobject gebleken. KMO’s danken die aandacht aan een geleidelijke herwaardering van het kleinschalig ondernemerschap. De groeiende aandacht straalt echter niet in gelijke mate op alle domeinen van het KMO-bedrijfsbeheer af. Onderzoek naar personeelsbeleid in of ‘op maat van’ KMO’s is schaars. Het VIONA-project Personeelsbeleid in KMO’s: een onderzoek naar de kenmerken van een effectief KMO-personeelsbeleid vult deze leemte op. Dit onderzoek verschaft inzicht in de wijze waarop het personeelsbeleid vandaag vorm krijgt in de Vlaamse KMO’s (10-99 werknemers). Hoe worden werving, selectie, opleiding, loopbaanbeleid, taakontwerp, beloning, inspraak, enz. georganiseerd in KMO’s? Zijn er verschillen tussen bepaalde types KMO’s? Hoe staan KMO’s tegenover het overheidsbeleid? Tevens werd in dit project uitgebreid aandacht besteed aan de effecten van het gevoerde personeelsmanagement. Hierbij is o.a. onderzocht of de wijze waarop KMO’s het personeelsbeleid vorm geven, gerelateerd kan worden aan verschillen in termen van bedrijfsperformantie. De resultaten van dit onderzoek vonden hun weerslag in een reeks van negen cahiers.
Het weekblad Visie wordt verstuurd naar de leden van de christelijke mutualiteiten en/of van de arbeiderscentrales van de christelijke vakbond. Sinds 1996 vindt jaarlijks een lezersonderzoek plaats in telkens een andere regio. Dit jaar werden de leden van de regio’s Mechelen en de Kempen bevraagd. Voor het onderzoek is gebruik gemaakt van een telefonische survey en de methode van focusgroepen. Dit onderzoek heeft tot doel inzicht te verwerven in het leespubliek van Visie door de volgende drie kernvragen te behandelen: (1) kent men Visie?, (2) leest men Visie? en (3) hoe leest men Visie. De studie schetst eerst een profiel van kenners en niet-kenners en van lezers en niet-lezers. Bij de lezers wordt vervolgens ingegaan op wat zij in Visie lezen en hoe zij het blad beoordelen, zowel op inhoudelijk als op redactioneel vlak. Op basis van deze resultaten worden een aantal types van lezers onderscheiden: de instrumentele, vluchtige, intensieve en beperkt-regionale lezers. Bij de niet-lezers wordt nagegaan wat hun beeld van het blad is.
Het gegeven dat culturele omnivoren hoge en lage cultuur combineren, wordt vaak opgevat als een genadeloze kritiek op het werk van Bourdieu. Maar had Bourdieu het eigenlijk niet vooral over een ander soort grens, namelijk die tussen
een behoudende bourgeoisie en een kritische avant-garde? Wordt deze ‘horizontale’ grens eveneens overschreden en, zo ja, gebeurt dat dan door dezelfde personen die het onderscheid tussen highbrow en populair aan hun laars lappen?
De lokale werkwinkel vormt het centrale loket in Vlaanderen voor ‘werk en opleiding’. Sinds 2000 zijn er in de Vlaamse steden en gemeenten 134 werkwinkels geopend. In ons onderzoek is nagegaan of deze spreiding nog aan de vraag beantwoordt, wie van de werkwinkel gebruik maakt en in hoeverre de werkwinkel erin slaagt om de dienstverlening van verschillende partners (OCMW, PWA, e.a.) te integreren. Het onderzoek werd verricht in opdracht van minister Frank Vandenbroucke in het kader van het VIONA-onderzoeksprogramma, en uitgevoerd door een team van het HIVA en de Onderzoeksgroep Sociale en Economische Geografie van de K.U.Leuven.