clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
De vraag die ons in deze bijdrage bezighoudt, is hoe cultuurverschillen aan bod komen in getolkte politieverhoren in Belgische schijnhuwelijkprocedures. Uit voorgaand onderzoek (D’hondt 2009) is bekend dat etnische en culturele achtergronden in gerechtelijke contexten als verschoningsgrond kunnen worden aangehaald, maar ook als motief in een gepercipieerde discriminatie. De casussen die hier besproken worden, zijn complex. Ze zijn meertalig en omvatten drie actoren: de verhoorder, de verhoorde en de tolk. De geobserveerde praktijken zijn heel verscheiden, maar niettemin vinden we herkenbare patronen. Het cultuurverschil wordt aangehaald door alle actoren, maar het meest door de verhoorde. Tolken brengen het cultuurverschil zelden aan, maar ze dikken het soms aan als het door de verhoorde wordt aangebracht. Politie-inspecteurs opperen soms spontaan een mogelijk cultuurverschil als verschoningsgrond. Een duidelijk patroon dat naar voren komt, is dat de welwillendheid van de inspecteur een cruciale rol speelt bij de interactie over dit onderwerp. Cultuurverschillen halen zelden het proces- verbaal. Ze worden ofwel niet opgenomen ofwel zodanig van culturele kenmerken ontdaan dat ze niet meer als argument herkenbaar zijn.
De zeventiende-eeuwse pastorale traditie en de gelijktijdige opkomst van buitenplaatsen lijken een verlangen naar menselijke eenwording met de natuur te veronderstellen. In die context ontstaan hofdichten daarin de natuur wordt geprezen en het leven op het land wordt geïdealiseerd. Tegelijkertijd illustreren de contemporaine antropocentrische theorieën van rationalisten zoals Descartes en Spinoza een angst voor en afkeer van de onzekere positie van de mens in de natuur. In dit onderzoek wordt geanalyseerd hoe die spanning aanwezig is in het hofdicht Nimmer-dor berymt van Everard Meyster uit 1667 en blijkt hoe een liefde voor de natuur steeds samengaat met de menselijke zucht naar controle erover.
Dit artikel legt enkele pijnpunten bloot die de huidige theaterdidactiek in de derde graad van het secundair onderwijs kenmerken. Er wordt een antwoord gezocht op de onderzoeksvraag: in welke mate biedt het onderwijs in de derde graad vandaag handvaten om naar hedendaags postdramatisch theater te (leren) kijken? Aan de hand van de voorstelling Matisklo (2018) van Bosse Provoost en Ezra
Veldhuis worden oplossingen voor de pijnpunten aangereikt in de vorm van concrete lessuggesties. Deze zijn onderverdeeld in twee componenten die de stand van zaken van de theaterdidactiek bepalen: de leraar en de methode. Het geheel van deze studie is een uitnodiging aan de leraar Nederlands om postdramatisch theater uit de coulissen van het klaslokaal te halen.
In 2022 bestaat Documenta: Tijdschrift voor Theater veertig jaar. Dit overzichtsartikel blikt terug op de historische evolutie van het tijdschrift, alsook op het belang ervan in de hedendaagse context van de Theaterwetenschappen in Vlaanderen en Nederland. Veertig jaar Documenta staat immers symbool voor veertig jaar Theaterwetenschappen in de Lage Landen. Dit artikel duikt daarom niet alleen in het verleden en de ontstaanscontext van het blad, maar ook in de uitzonderlijke academische positie van het blad en in het concrete Documenta- archief, waarbij we ‘terugblikken om vooruit te zien’ aan de hand van een historisch overzicht, een kritische zelfreflectie en een ambitieuze toekomstblik.
De bijdrage grasduint in sociaal-politieke analyses die het verband leggen tussen de organisatie van intieme relaties
enerzijds en de heersende politieke en economische structuren anderzijds. Ze gaat in het bijzonder in op bestaande
sociale ongelijkheden, hoe die ook in liefde en seksualiteit worden bestendigd, en wat nodig is voor een ommekeer.
De bijdrage is gedreven door de vraag hoe we onder of boven de lakens, in de slaapkamer of bij het keukenaanrecht,
een betere toekomst kunnen genereren. Zijn het de ‘nieuwe’ relatievormen, die steeds meer ingang vinden (zoals
bijvoorbeeld consensueel non-monogame relatiestijlen), die een meer egalitaire toekomst inluiden of is er inspiratie
te halen bij praktijken die op het eerste gezicht misschien niet zo subversief lijken? Rode draad door deze bijdrage is
een pleidooi voor het erkennen dat het persoonlijke ook politiek is.
Dit artikel beoogt twee vragen op te nemen. Ten eerste: wat zegt Freud in De Droomduiding over de wens? Met andere woorden, wat is zijn definitie van een wens? Ten tweede: wat zegt Freud in De Droomduiding over de wensvervulling? In aansluiting hiermee zal de vraag van de bevrediging, en dan in het bijzonder van de behoeftebevrediging, aan de orde worden gesteld, in connectie met de conceptie van het psychisch apparaat in De Droomduiding. Cruciaal in deze bevraging is of het psychisch  apparaat voor Freud, op het moment van De Droomduiding, beantwoordt aan een logica waarbij een bepaald homeostatisch evenwicht in functie van behoeftebevrediging wordt nagestreefd, dan wel aan een logica die net niet dit evenwicht tot maatstaf neemt, maar daarentegen de gedachte open zet dat het psychisch apparaat ultiem niet georganiseerd werd én functioneert vanuit een homeostatisch principe.
Rond 1850 raakte Rusland verwikkeld in wat nadien bekend kwam te staan als de Krimoorlog, een geopolitieke clash met het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, het Ottomaanse rijk en Piemont-Sardinië die aan meer dan 600.000 mensen het leven zou kosten. Het schiereiland was het voornaamste oorlogstoneel, wat mede verklaart waarom het huidige Russische regime er in 2014 op gebrand was om de Krim – tot dan een gebied met uitgebreide autonomie in Oekraïne – te annexeren. In 1855 en 1856 schreef een jonge Russische officier onder de initialen L.N.T. drie verhalen waarin hij de belegering en uiteindelijke val van het bolwerk Sebastopol beschreef: ‘Sebastopol in december’, ‘Sebastopol in mei’ en ‘Sebastopol in augustus’. De op dat moment nog vrijwel onbekende Lev Nikolaevitsj Tolstoj (1828-1910) was na de publicatie van de verhalen in Ruslands bekendste, door Poesjkin opgerichte tijdschrift Sovremennik (De Tijdgenoot) definitief gelanceerd als auteur. De zogenaamde ‘dikke tijdschriften’ waren in het negentiende-eeuwse Rusland het publicatiekanaal bij uitstek; ook andere literaire grootheden als Toergenjev en Dostojevski publiceerden er hun romans in afleveringen. Kort na de door Rusland verloren oorlog bundelde Tolstoj de verhalen in het boek Voennye rasskazy (Oorlogsverhalen) en sindsdien staan ze als drie-eenheid bekend als de ‘Sevastopol’skie rasskazy’, de Sebastopolverhalen.

In de loop der tijd werd de trilogie opvallend vaak in het Nederlands vertaald: er zijn in totaal zeven verschillende vertalingen in omloop gekomen.1 Ik concentreer me hier op de eerste drie vertalingen, verschenen in het korte tijdsbestek tussen 1886 en 1904. Daarna was het wachten tot 1966, toen Van Ditmar de Sebastopol-vertellingen publiceerde in de vertaling van A.W. van Agtmael en F.J.M.C. van Schoonderwalt. Tijdens de zoektocht naar het vertaal-DNA van Tolstojs Sebastopolverhalen ga ik na welke de bronteksten van de verschillende vertalingen zijn en in welke mate de afzonderlijke vertalingen onderling verwant zijn. Daarbij maak ik gebruik van het instrumentarium van ‘genetic translation studies’, waarin de documentatie en analyse van het vertaalproces centraal staan, met een focus op kladversies en revisies (zie bijvoorbeeld Nunes 2020). Onder vertaalgenetica wordt hier (met Boulogne 2011: 308) verstaan: het systematisch analyseren van een vertaling met als doel de tekst(en) die eraan ten grondslag liggen in kaart te brengen en hun impact na te gaan. Het uitgangspunt is een opmerking van Gideon Toury (1995: 74) dat ‘a multitude of candidates for a source text may exist’ en het is dan ook zaak om eerst de mogelijke Russische brontekst(en) te identificeren. In een volgende stap probeer ik de genetische code van de Nederlandse vertalingen te kraken: op welke tekst(en) zijn ze gebaseerd? De notie ‘tekst’ slaat in dit geval op de (tussen-)vertaling en/of (uiteindelijke) brontekst op basis waarvan de vertaling werd gemaakt. Op die manier wil ik de stamboom van de Nederlandse Sebastopolverhalen reconstrueren.
Dit artikel houdt het midden tussen politieke geschiedenis en sociale geschiedenis, met een analyse van de strijd tussen vakbonden en werkgeversorganisaties tussen 1945 en 1974 om de zogenaamde ‘kaders’, een nieuwe groep van professionele technici (zoals ingenieurs) en managers die in de jaren 1950 en 1960 een centrale sturende rol gingen opnemen in de organisatie van de sociale arbeidsverhoudingen. Vanuit de machtsstrijd tussen vakbonden en werkgevers rond de controle op deze kaders, onderzoekt dit artikel welke grote maatschappijvisies over arbeid en economie hier in botsing kwamen.
Deze bijdrage onderzoekt de methodologische en epistemologische weg die de historiografie van het verzet in België heeft afgelegd sinds de bevrijding. Tijdens de eerste fase van de Belgische verzetshistoriografie - in de onmiddellijke naoorlogse periode - bracht de administratieve afwikkeling van erkende gewapende verzetsgroepen en hun ‘erkenningsijver’ anachronistische geschiedenissen van deze organisaties voort. De drang om verzetsstrijders onder één apolitieke en patriottische noemer te plaatsen liet in deze fase weinig ruimte voor de sociale realiteit op het terrein. Vanaf de jaren 1970 groeide het besef dat om verzet te begrijpen het van belang was de maatschappij te kennen die dit fenomeen had voortgebracht. In deze tweede fase lagen vooral jonge historici werkzaam aan het in 1967 opgerichte Navorsings- en Studiecentrum van de Geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog aan de basis van substantiële veranderingen in de geschiedschrijving over het verzet. De academisch-wetenschappelijke pionierswerken uit de jaren 1990 vormden uiteindelijk het fundament van de Belgische verzetshistoriografie. Vanaf de jaren 2000 brak de derde fase aan en ging het onderzoek twee richtingen uit : een aantal historici bouwden verder op de social turn, maar ook de erfenis van het verzet werd een belangrijk thema, al dan niet in het nadeel van fundamenteel historische studies over het fenomeen zelf. De afbakening van het onderwerp – en dus de definitie van ‘verzet’ – is een uitdaging die als een rode draad doorheen 76 jaar verzetshistoriografie loopt. Vandaag staan historici nog steeds voor de opdracht om de unieke clandestiene leefwereld te analyseren zonder ‘het verzet’ te isoleren van haar sociale context en lokale wortels.
De tijdsopvattingen die terug te vinden zijn in de geschreven bronnen van de Vlaamse middeleeuwse havensteden Nieuwpoort en Mude (nu Sint Anna ter Muiden) getuigen van de sterke invloed van het landschap op de mens. De twee havensteden en hun inwoners waren onmiskenbaar afgestemd op het ritme van de zee, door hun unieke ligging aan een getijdengeul waarvan ze voor hun levensonderhoud afhankelijk waren. In Mude en Nieuwpoort kwam het ritme van de zee tot uiting in het gebruik van het getij als tijdseenheid voor de korte termijn en van het haringseizoen, 'teilt' of 'reyze' genoemd, voor de lange termijn. Een confrontatie tussen de geschreven bronnen van beide havensteden toont echter aan dat de keuze van de ingezette tijdsconcepten afhing van de gedocumenteerde activiteit, het perspectief van tijdsberekening (verleden, toekomst) en de consument van de tijdsconcepten. Deze tijdconcepten waren een mix van harde tijdseenheden die universeel in Noord-Europa worden gebruikt - zoals jaar, maand en dag - en van zachte eenheden die sterk verbonden waren met de culturele en landschappelijke context van de havens. Historici zijn geneigd het gebruik van harde eenheden te zien als een indicator van voortschrijdende beschaving, moderniteit en verstedelijking, en het gebruik van zachte eenheden als een teken van achterlijkheid, isolement en landelijkheid. Wat de middeleeuwse Vlaamse kust betreft, moet dit in vraag worden gesteld. De gemeenschappen in het Vlaamse maritieme landschap waren knooppunten van connectiviteit tussen vissers en zeelieden van binnen en buiten het graafschap Vlaanderen. Zowel lokale bewoners als buitenlanders begrepen heel goed wat er werd bedoeld met zachte tijdseenheden als 'getijde' of 'teilt', wat ze tot universele concepten maakte.
The connection between warfare and an increased wolf presence or even wolf attacks is a recurrent theme in European narrative sources. Many historical studies have also commented on the widespread belief in this connection and suggested that armed conflicts instigated a breakdown of the standard wolf-human relationship. In peacetime, wolves generally avoided humans and remained outside human communities. This article argues that the close link between wolves and warfare in the history of the Low Countries is far more the result of a complex interplay between human perceptions of nature and the ecological impact of combat. Wolves could only profit from human conflict in very specific circumstances, yet these exceptions became part of a widespread narrative since the High Middle Ages, because they confirmed peoples’ association of wolves with wilderness. This narrative also explains why wolf hunting exhibited strong similarities to fighting human enemies.

Het verband tussen oorlog en een toenemende aanwezigheid van wolven, of zelfs aanvallen van wolven, is een terugkerend thema in Europese literaire bronnen. Het is niet verwonderlijk dat ook veel geschiedwetenschappelijke studies wijzen op deze connectie en opperen dat gewapende conflicten de gebruikelijke relatie tussen wolf en mens verstoorden. In vredestijd vermeden wolven mensen over het algemeen en bleven ze ver van menselijke bewoning. Dit artikel beargumenteert echter dat de nauwe associatie tussen wolven en oorlogsvoering in de geschiedenis van de Lage Landen veeleer het resultaat is van een complexe wisselwerking tussen menselijke percepties van natuur en de ecologische impact van oorlog. Wolven konden slechts in bijzondere omstandigheden van oorlogsvoering profiteren, maar deze uitzonderingen werden niettemin onderdeel van een wijdverspreid literair topos vanaf de Hoge Middeleeuwen omdat ze de menselijke associatie van wolven met wildernis bevestigden. Dit topos verklaart ook waarom wolvenjacht grote gelijkenissen vertoonde met de strijd tegen menselijke vijanden.
“Laagspanningsinstallaties: technologie en ontwerp” bevat naast de wetenschappelijke insteek tal van praktische richtlijnen voor de optimale, energiebewuste, veilige en vooral de bedrijfszekere uitbating van een industriële installatie.
Deze vierde druk is aangepast aan de meest recente versie van het AREI en uitgebreid met de Synergrid richtlijnen over het integreren van hernieuwbare energie en opslag.
In het Wetboek van de inkomstenbelastingen 1992 (WIB 92) zijn momenteel twaalf gedeeltelijke vrijstellingen van doorstorting van bedrijfsvoorheffing opgenomen (artikel 275/1 -275/12 WIB 92). Deze bijdrage biedt, over het jaar 2021, een overzicht en update omtrent de ontwikkelingen in de vrijstelling van doorstorting van bedrijfsvoorheffing voor ploegen- en nachtarbeid en onderzoek en ontwikkeling, die in de dagelijkse praktijk van bijzonder (financieel) belang zijn. Daarnaast komen ook de wijzigingen aan de vrijstelling van doorstorting van bedrijfsvoorheffing voor opleiding van werknemers aan bod. Ondertussen zijn wetgevende initiatieven die de diverse vrijstellingen van doorstorting van bedrijfsvoorheffing hervormen op komst. In afwachting daarvan worden belastingplichtigen geconfronteerd met verscheidene onduidelijkheden, die duidelijk de nood aan een rechtszeker wetgevend kader illustreren.
De wet van 28 maart 2022 houdende verlaging van lasten op arbeid (BS 31 maart 2022, 26.176) beoogt de realisatie van een verlaging van de lasten op arbeid (zgn. “taxshift”). Inzake fiscaliteit bewerkstelligt voormelde wet een eerste stap in de richting van de afschaffing van de bijzondere bijdrage voor de sociale zekerheid. Dit wordt onder meer gefinancierd via een reeks aanpassingen aan de gedeeltelijke vrijstellingen van doorstorting van bedrijfsvoorheffing. In deze bijdrage wordt in het bijzonder ingegaan op de wijzigingen betreffende de gedeeltelijke vrijstelling van doorstorting van bedrijfsvoorheffing voor ploegen- en nachtarbeid, die grotendeels in werking zijn getreden op 1 april 2022
Het Vlaamse onderwijsbeleid investeerde de laatste jaren sterk in maatregelen gericht op het bestrijden van ongeoorloofde afwezigheid (het zonder geldige reden verzuimen van lestijd of onderwijsactiviteiten). Dat gebeurt tegen een achtergrond waarbij ondanks alle genomen maatregelen het aantal geregistreerde ongeoorloofde gevallen van afwezigheid jaar na jaar hoog blijft of zelfs toeneemt. De vraag dringt zich dan ook op langs welke weg het Vlaams beleid rond (ongeoorloofd) schoolverzuim zich verder kan optimaliseren. In deze bijdrage trachten we vat te krijgen op die problematiek door ongeoorloofd schoolverzuim te interpreteren vanuit het schoolbindingsperspectief. We steunen daarbij op de resultaten van een literatuuronderzoek dat de effecten van interventies ten aanzien van ongeoorloofd schoolverzuim in 33 wetenschappelijke publicaties onderzocht. Deze data werden aangevuld met een enquête onder experts.
De stad Brussel kent de laatste twee decennia een sterke verjonging en heeft een gemiddelde leeftijd onder die van de andere gewesten. Jongeren vormen er een belangrijk onderdeel van het sociaal weefsel. De diversiteit binnen die Brusselse jeugd biedt echter zowel uitdagingen als kansen. Het merendeel van de jongeren identificeren zich heel sterk met de stad en zien in Brussel het symbool van eenheid in diversiteit. De verschillende breuklijnen die doorheen de stad lopen vormen echter een risico voor de cohesie ervan. Daartegenover staat dat jongeren die opgroeien in een van de meest diverse steden ter wereld een hoge mate van openheid en vooral mededogen vertonen. Zinnekes zijn De Best vormt de eerste weergave van de werkzaamheden van het DEBEST-programma (Democratic Empowerment of Brussels Education, Students and Teachers), een samenwerkingsverband van de Universitaire Associatie Brussel. DEBEST verrichte onderzoek bij 1880 jongeren van 15 à 16 jaar oud om een inkijk te krijgen op hun attitudes en besteedde aandacht aan initiatieven om jongeren te verbinden.
In deze bijdrage komt een thema aan bod dat in het rechtswetenschappelijk onderzoek sterk onderbelicht blijft, met name de rechtspositie van het onderwijzend personeel. De auteur on- derzoekt meer specifiek of aan werkgevers binnen het vrij gesubsidieerd onderwijs specifieke prerogatieven toekomen en in hoeverre zij een inperking van de grondrechten van (toekom- stige) werknemers kunnen rechtvaardigen. De problematiek blijkt gelaagd te zijn, waardoor naar diverse rechtsbronnen kan worden teruggegrepen die zich zowel op nationaal niveau, als binnen de Europese Unie en de Raad van Europa situeren. Het onderzoek toont aan dat de specifieke positie van de betrokken werkgever op verschillende manieren wordt erkend, al komt het ook grotendeels aan hem toe om de door de regelgever ter beschikking gestelde mogelijk- heden ook effectief op een consistente en coherente wijze te benutten.
In deze bijdrage wordt onderzocht of dergelijke regeling in overeenstemming is met het Europees recht, meer bepaald met de Raamovereenkomst9 inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd die in 1999 tussen de Europese sociale partners werd gesloten en in de Richtlijn 1999/70/EG is geïncorporeerd. De Raamovereenkomst heeft als doel de kwaliteit van de arbeid voor bepaalde tijd te verbeteren en misbruik van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd te voorkomen 10 . Het Hof van Justitie heeft doorheen de jaren een rijke jurisprudentie ontwikkeld omtrent dit thema. Aan de hand van zowel de geldende Europese richtlijn als de rechtspraak van het Hof zal worden nagegaan of de Vlaamse onderwijsregelgeving op één lijn met het Unierecht zit. Achtereenvolgens zullen de tekst van de Raamovereenkomst en de meest relevante arresten van het Hof van Justitie11 aan een analyse worden onderworpen. Aan de hand van deze vaststellingen wordt vervolgens onderzocht of de rechtspositiedecreten de toets met het Europees recht doorstaan. Ten slotte wordt een kort besluit geformuleerd.
Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest kende de afgelopen jaren een snelle toename van woningen voor kortverhuur via digitale deelplatformen zoals Airbnb. In deze studie onderzoeken we de evolutie van deze Airbnb woningen in de hoofdstad tussen 2015 en 2021, waarbij we een onderscheid maken tussen verschillende types van verhuurders. We onderzoeken hierbij in welke mate de Airbnb markt aan het professionaliseren is. Daarnaast gaan we ook na in hoeverre de Covid-19 pandemie een invloed heeft gehad op de lokale Airbnb markt. Uit onze analyses blijkt inderdaad een gestage professionalisering. Professionals en investeerders maken een steeds groter aandeel van de markt uit en zijn verantwoordelijk voor circa 5000 woningen in 2019, net voor het uitbreken van de pandemie. Door de pandemie is er een forse terugval geweest in de Airbnb activiteiten, voornamelijk in de meer toeristische buurten in het centrum. Desondanks heeft de professionaliseringstrend zich verder doorgezet tot op heden.
Tussen 1945 en 1985 waagden tal van belangrijke Belgische schrijvers zich aan 'creatieve kunstkritiek'. Met deze literaire vorm van kritiek namen ze moedwillig afstand van een zakelijke beschrijving en maakten lyrische en verhalende teksten die in sommige gevallen even rijk waren als de besproken kunstwerken. Dit boek behandelt zowel Nederlandstalige als Franstalige schrijverscritici en wil een globaal beeld geven van het Belgische kunstleven na '45. Schrijvers die aan bod komen zijn onder meer Louis Paul Boon, Marcel Broodthaers, Hugo Claus, Christian Dotremont en Jean Dypréau.
In een zorgzame buurt kan iedereen in de eigen vertrouwde omgeving blijven wonen, ongeacht de zorgnoden. Liesbeth De Donder en haar onderzoeksteam aan de Vrije Universiteit Brussel (VUB) onderzochten de bouwstenen van een zorgzame buurt en plaatsen een aantal kritische kanttekeningen bij de huidige invullingen van het concept.
De diverse zorgvragen van ouderen in België worden niet beantwoord in het huidige formele zorgaanbod. Daarom zoeken ouderen naar alternatieve zorgvormen. Een daarvan is het laten inwonen van buitenlandse zorgverleners, al heeft dat complexe gevolgen. Hoewel ouderen een antwoord vinden op hun zorgvragen, lopen inwonende zorgverleners een risico op precaire werkomstandigheden.
In Wang/Frankrijk van 28 april 2022 beslist het EHRM dat een verdachte zich in verhouding tot justitie in een asymmetrische positie bevindt. Het feit dat een niet-gearresteerde verdachte meegedeeld wordt dat hij het verhoor kan doen ophouden, volstaat niet om te besluiten dat de strafprocedure ‘eerlijk’ is verlopen. Voor aanvang van het verhoor moet hem het zwijgrecht in herinnering gebracht worden en de verdachte moet tijdens het verhoor bijstand door een advocaat hebben. Het arrest wijst erop dat de kwetsbaarheid van een verdachte in de strafprocedure volgens het EHRM op een institutioneel niveau bereflecteerd moet worden.