clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In 2016 heeft het Hof in maar liefst 6 arresten uitspraak gedaan over een vordering tot schorsing, waarvan het er bovendien 3 heeft ingewilligd. 1 van die schorsingsarresten werd gewezen op grond van
artikel 20, 2° van de bijzondere wet van 6 januari 1989, dat het Hof toelaat een norm te schorsen die identiek is met of gelijkaardig aan een reeds door het Hof vernietigde norm en die door dezelfde wetgever is aangenomen, zonder dat het het ernstige
karakter van de middelen, noch het bestaan van een risico van een moeilijk te herstellen ernstig nadeel moet onderzoeken. Het is slechts de derde maal sinds zijn ontstaansgeschiedenis dat het Hof op grond van die bepaling overgaat tot schorsing. Voorts heeft het Hof opnieuw uitspraak gedaan over 2 vorderingen tot uitlegging, die beide met toepassing van de ‘voorafgaande rechtspleging’ werden
verworpen. Van de 4 vorderingen tot uitlegging die sedert 2014 – toen er van die proceduremogelijkheid voor het eerst gebruik werd gemaakt – zijn ingesteld, werd er tot op heden aldus nog maar 1
ten gronde beantwoord. Een belangrijk arrest inzake het belangvereiste vormt het arrest nr. 62/2016, waarin het Hof uitspraak doet over het beroep tot vernietiging van de
wet tot instemming met het Stabiliteitsverdrag. Het Hof houdt in dat arrest weliswaar vast aan zijn zienswijze dat de actio popularis niet toelaatbaar is, doch verduidelijkt dat het desalniettemin dient na te gaan of de wet niet raakt aan een aspect van de democratische rechtsstaat dat dermate essentieel is dat de vrijwaring ervan alle burgers aanbelangt, hetgeen bij nader onderzoek niet het geval bleek te zijn. Vermits geen van de verzoekende partijen, in hun hoedanigheid van burger, belangenvereniging, volksvertegenwoordiger, staatsburger of stemgerechtigde, deed blijken van het vereiste belang, heeft het Hof de vordering als niet-ontvankelijk.
verworpen.
De reeks Patrimonium beoogt een jaarlijkse stand van zaken weer te geven in het domein van het familiaal vermogensrecht, waarbij eveneens aandacht wordt geschonken aan de relevante fiscale bepalingen. Patrimonium 2017 vormt het twaalfde boekdeel van deze reeks.

Het eerste deel van dit praktische boek bevat een kroniek rechtspraak en rechtsleer. Patrimonium 2017 beslaat de periode 1 juli 2016 tot 30 juni 2017. Het tweede deel geeft een overzicht van nieuwe wetgeving en hangende wetsvoorstellen. De Erfwet van 31 juli 2017 wordt uitvoerig behandeld. In het derde deel worden tien actuele en voor de praktijk relevante vragen beantwoord. In het vierde deel worden de recente ontwikkelingen in de ons omringende landen geanalyseerd. In Patrimonium 2017 komen Engeland, Italië en Nederland aan bod. Bij wijze van epiloog wordt ten slotte een krachtig pleidooi gevoerd voor een bemiddelingsgerichte aanpak in erfeniskwesties.

Patrimonium 2017 is naast een wetenschappelijk hoogstaand werk ook een handig en exhaustief werkinstrument voor de rechtsbeoefenaar.
Universitaire rankings zijn anno 2017 uitgegroeid tot populaire ranglijsten die door tal van gebruikers, zowel binnen als buiten het universitaire landschap, aangewend worden voor allerhande marketingdoeleinden. Hoewel deze lijsten op het eerste zicht eenvoudig lijken weer te geven welke universiteiten achtereenvolgens als beste beschouwd mogen worden, is dit in realiteit echter niet het geval. Rankingresultaten worden namelijk niet louter bepaald door de kwaliteiten van de universiteit zelf. Zowel aan de kant van de rankingorganisatie - die de ranking opstelt - als aan de kant van de individuele universiteiten - die de gegevens waarop de ranking gebaseerd is, aanleveren - spelen er factoren die de interpretatie van rankingresultaten bemoeilijken. Het doelpubliek van rankings moet dan ook voldoende geïnformeerd zijn over 1) de achtergrond van de verschillende rankings, hun onderliggende methodologieën en gebruikte indicatorensets, alsook over 2) de variabiliteit die optreedt bij data-aanlevering door met name een gebrek aan afdoende semantiek, alvorens zij kunnen overgaan tot een correcte interpretatie van rankingresultaten.
1. Er staat geen onmiddellijk hoger beroep open tegen het vonnis waarbij de geadieerde rechter zich bevoegd of onbevoegd verklaart. Een dergelijk hoger beroep is slechts mogelijk nadat de rechter die zich bevoegd heeft verklaard of de als bevoegd aangewezen rechter een eindvonnis heeft gewezen over de ontvankelijkheid of de gegrondheid. 2. Er is geen samenhang tussen vorderingen in verschillende aanleg, ook al zijn zij voor hetzelfde rechtscollege aanhangig.
In veel landen wordt al sinds jaren gedetailleerd onderzoek uitgevoerd naar het dagelijkse verplaatsingsgedrag van de inwoners. Aan een steekproef van de bevolking wordt gevraagd om hun dagelijkse verplaatsingen te noteren in een verplaatsingsdagboekje. Naast de verplaatsingseigenschappen worden ook eigenschappen van de gezinnen en personen verzameld die een invloed kunnen uitoefenen op hun verplaatsingsgedrag zoals leeftijd, geslacht, inkomensklasse, autobezit, e.d.
In Vlaanderen voert de Vlaamse Overheid sinds 1994 onderzoek uit naar het verplaatsingsgedrag van Vlamingen in het kader van het Onderzoek VerplaatsingsGedrag Vlaanderen of OVG. De hiervoor liggende rapportage heeft betrekking op de data die verzameld werden van januari 2015 tot januari 2016.
Uit de artikelen 934, 937 en 946, eerste lid Ger.W. en uit de wetsgeschiedenis blijkt dat het aan de rechter staat, ook al is de verklaring onder eed afgelegd, om vrij de bewijswaarde van de getuigenis te beoordelen, hierbij rekening houdende met alle elementen dienstig ter inschatting van de geloofwaardigheid ervan.
De juridische positie die energieregulatoren binnen ons grondwettelijk stelsel innemen staat reeds sinds hun oprichting ter discussie. Wanneer men de regulatoren inricht als gedecentraliseerde besturen (administratieve overheden), dan staat het administratief toezicht dat daaruit voortvloeit, haaks op de Europese (politieke) onafhankelijkheidsvereisten. Wanneer dit administratief toezicht evenwel ontbreekt, dan wordt het nationale grondwettelijke principe van de ministeriële verantwoordelijkheid (en daaruit voortvloeiend ook de parlementaire controle) uitgehold. Op Vlaams niveau heeft men deze tegenstelling weggewerkt door de Vlaamse energieregulator institutioneel onder te brengen bij het Vlaams Parlement.
Deze bijdrage biedt een overzicht van de rechtspraak van het Grondwettelijk Hof waarin vereisten van behoorlijke wetgeving aan bod komen. Het overzicht bestrijkt de twee voorbije kalenderjaren en gaat achtereenvolgens in op het gelijkheidsbeginsel, het rechtszekerheidsbeginsel (met inbegrip van het vertrouwensbeginsel en het verbod van terugwerkende kracht) en het wettigheidsbeginsel. Van elk beginsel worden de jurisprudentiële krachtlijnen geschetst, waarbij de aandacht vooral gaat naar belangwekkende toepassingen en wendingen in de rechtspraak. Bijzondere aandacht is er andermaal voor de handhaving van de gevolgen van een arrest: op de valreep binnen de besproken kalenderjaren werd de bijzondere wet goedgekeurd die het Grondwettelijk Hof de bevoegdheid verleent om ook in het prejudicieel contentieux de gevolgen van een arrest te handhaven (infra nr. 45). De bijzondere wetgever legitimeerde op die manier de rechtspraak die zich al sedert enkele jaren had ingezet. Het streven naar een coherente regelgeving – in het vorige overzicht omschreven als “een mogelijk ontluikend coherentiebeginsel” – kwam opnieuw enkele keren aan bod, maar slechts terloops zodat er geen aanleiding is om nader erop in te gaan.
Dé gids om op een andere manier naar jezelf te kijken - weg van de neoliberale stereotypen - en zo een goed en voor jou waarachtig leven te leiden.

De moderne mens is continu bezig zichzelf te verbeteren en nog beter inzetbaar te maken binnen de arena van de markteconomie. In De wilde tuin van de verbeelding laat Kris Pint zien hoe wij aan deze economisering van onszelf kunnen ontsnappen. In het werk van kunstenaars en denkers vindt hij elementen van een levenskunst voor iedereen die zichzelf en anderen niet langer wil begrijpen in termen van concurrentie en consumptie. Wij moeten onszelf niet beschouwen als een ondernemende tuinier die zich voortdurend wil bewijzen, maar als een wilde tuin, met allerlei nog onvermoede, waardevolle plaatsen. Een belangrijke rol is hierbij weggelegd voor de verbeelding, als een vorm van verzet, een verkenning van andere mogelijke levenswijzen.
Twintig jaar na de publicatie van het eerste pakket Europese liberaliseringsrichtlijnen zijn energieregulatoren niet meer weg te denken uit onze maatschappij. Hoewel het EU-recht aan de wieg stond van de introductie van “de energieregulator” als onafhankelijke markttoezichthouder, spelen de energiewaakhonden vandaag voornamelijk een rol op nationaal en gewestelijk niveau. Zij fungeren als toezichthouder door het tegengaan van marktfalen, zorgen voor niet-discriminatoire toegang tot de markt door het reguleren van de tarieven, faciliteren het overleg binnen de energiemarkt, houden toezicht op de marktpartijen en informeren de consumenten. 

Toch staat hun (institutionele) positie nog steeds onder druk. Dit vloeit hoofdzakelijk voort uit een zeer specifiek spanningsveld: enerzijds een Europese onafhankelijkheidstendens, waarbij de energieregulator volledig los dient te staan van enige (politieke) inmenging, en anderzijds de Belgische constitutionele en bestuursrechtelijke regels, waardoor de energieregulatoren – indien zij zijn ingericht binnen de uitvoerende macht – in principe onder politiek toezicht moeten staan. Dit spanningsveld dreigt bovendien een democratisch deficit te creëren. 

De relevantie en actualiteitswaarde van dit boek ligt in het feit dat de energieregulatoren in België, met betrekking tot fundamentele aspecten van hun bevoegdheden en taken, nog steeds geconfronteerd worden met tegenkanting, net omwille van hun verregaande onafhankelijkheid. Dit boek tracht aan de hand van de juridische kenmerken van de energieregulatoren beide tendensen met elkaar te verzoenen, waardoor het markttoezicht een groter legitiem draagvlak krijgt. Hierbij worden aanbevelingen geformuleerd die enerzijds de onafhankelijkheid van de regulatoren versterken, maar anderzijds ook hun verantwoordingsplicht uitbreiden. 

Het boek biedt een uniek inzicht in diverse theoretische én praktische aspecten van het arkttoezicht in de energiesector. Het boek richt zich tot advocaten, magistraten, regulatoren, energiebedrijven, beleidsmakers, academici en iedereen met een bijzondere interesse in het staats-, bestuurs- en energierecht.

Laura De Deyne schreef dit boek als doctoraal onderzoeker aan de Faculteit Rechten van de Universiteit Hasselt. Momenteel is zij werkzaam als advocate aan de balie van Brussel.
In deze bijdrage wordt de procedure van de structurele
onbestuurbaarheid binnen de Vlaamse gemeenten besproken.
De Raad van State interpreteert dit begrip zeer strikt. De gevolgen hiervan voor de bestuurspraktijk worden geanalyseerd. De auteurs geven de Vlaamse decreetgever het advies om in het decreet lokaal bestuur een andere procedure op te nemen, waarvoor de constructieve motie van wantrouwen als inspiratiebron kan dienen. Cette contribution étudie la procédure de l’ingouvernabilité
structurelle des communes flamandes. Le Conseil d’état interprète ce concept de manière très stricte. Les auteurs analysent les conséquences de cette interprétation pour la pratique administrative. Ils donnent au législateur flamand le conseil d’introduire une autre procédure dans le décret concernant la gouvernance locale. La motion de censure constructive peut
servir comme source d’inspiration.
Het Hof van Justitie heeft een belangrijke nuance aangebracht op de jurisprudentiële Schumackerdoctrine in een Nederlandse zaak. Het komt neer op de vraag of de negatieve inkomsten uit de eigen
woning in Spanje, als er meerdere werkstaten zijn, in mindering gebracht kunnen worden op het arbeidsinkomen in de werkstaat Nederland en of dat dan geheel of gedeeltelijk moet zijn. Na de
conclusie van de advocaat-generaal is het geen verrassing dat het Hof van Justitie beslist dat Nederland de persoonlijke en familiale situatie van de belastingplichtige in aanmerking moet nemen naar verhouding van zijn totale (wereld)inkomen. Het Hof van Justitie houdt dus niet meer vast aan de inkomenseis, die inhoudt dat het inkomen “geheel of nagenoeg geheel” in de werkstaat moet worden verdiend (HvJ 9 februari 2017, C-283/15, zaak X).
Hoewel duurzaamheid een steeds belangrijkere rol speelt in het bedrijfsleven, voelen heel wat leerkrachten zich onvoldoende gewapend om het duurzaamheidsbegrip te introduceren in de lessen economie. In dit artikel vind je enkele wetenschappelijk onderbouwde aanknopingspunten om je leerlingen beter voor te bereiden op concrete duurzaamheidsvraagstukken uit de bedrijfswereld.
Sinds 2014 heeft het Grondwettelijk Hof opnieuw talrijke arresten geveld op prejudiciële vragen waarbij de grondwettigheid van tal van bepalingen van de afstammingswet 2006 in vraag werd gesteld. Wij analyseren in een eerste bijdrage deze rechtspraak alsook (vaak onuitgegeven) rechtspraak inzake afstamming van het Hof van Cassatie en van de feitenrechters sinds 2014.

Bij het volgende thema worden in de eerste plaats de wetswijzigingen toegelicht die van belang zijn voor de onderhoudsuitkering tussen ex-echtgenoten. Vervolgens wordt recente rechtspraak inzake de onderhoudsuitkering op grond van artikel 301 BW van het Grondwettelijk Hof en van het Hof van Cassatie besproken.

De derde bijdrage beoogt de actuele ontwikkelingen van het samenwoningsrecht te belichten en te evalueren.

In een laatste bijdrage wordt nagegaan in welke mate de bescherming van het privéleven nog wenselijk is, dan wel moet worden verstrengd.
Uit de parlementaire voorbereiding van de wet van 26 april 2007 tot wijziging van het Gerechtelijk Wetboek met het oog op het bestrijden van de gerechtelijke achterstand blijkt dat de wetgever de bij art. 782bis Ger.W. aan de uitspraak van het vonnis aangebrachte versoepeling heeft gekoppeld aan de voorwaarde dat het vonnis in de regel vooraf moet worden ondertekend door alle rechters die het hebben gewezen, onverminderd de gevallen van onmogelijkheid zoals vervat in art. 785 Ger.W. Hieruit volgt dat een vonnis gewezen door een meervoudige kamer dient te worden ondertekend door de leden van de kamer na de beëindiging van het beraad en uiterlijk op de dag van de uitspraak. Het in casu bestreden arrest, dat op de datum van de uitspraak werd ondertekend door de voorzitter van de kamer en een van de twee raadsheren die het hadden gewezen en ook door de griffier, terwijl wordt vastgesteld dat de derde raadsheer «die mede beraadslaagd heeft en die thans wettig verhinderd is, in de onmogelijkheid verkeert om dit arrest te ondertekenen», voldoet aan het bepaalde in art. 782, 782bis en 785 Ger.W.
Het Steunpunt Gelijkekansenbeleid kreeg in 2013 de opdracht van Gelijke Kansen Vlaanderen om te bestuderen hoe het Vlaamse beleid zich verhoudt tot het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de Rechten van Personen met een Handicap. Dit VN-Verdrag van 2006 zal fungeren als toetssteen ten aanzien van het Vlaamse beleid inzake personen met een handicap.

Het is de doelstelling van deze studie om de hiaten in het beleid aan te tonen en elementen aan te reiken voor de toekomstige beleidsagenda. 
In een eerste fase lag de klemtoon van het onderzoek voornamelijk op het verrichten van een uitgebreid literatuuronderzoek en het bestuderen van nationale, Europese en internationale rechtspraak. Het gevoerde onderzoek mondde uit in diverse publicaties.
In een volgende fase van het onderzoek werden bepaalde topics grondig onderzocht en getoetst aan de principes van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de Rechten van Personen met een Handicap. De focus lag op drie concrete onderzoeksthema’s. Vooreerst de rechten van leerlingen met een handicap in het lager, secundair en hoger onderwijs. Het betreft in hoofdlijn de implementatie van het M-decreet, dat een inclusief onderwijslandschap als doel heeft. 
In de tweede plaats worden de consequenties van de toekenning van subjectieve rechten aan personen met een beperking onderzocht, zoals de gerechtelijke procedures tegen het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap om zorg af te dwingen.
Als laatste topic wordt onderzoek gedaan naar de positieve actie en streefcijfers inzake de tewerkstelling van personen met een beperking bij de Vlaamse overheid.
1. a) Art. 44, eerste lid Ger.W. bepaalt dat, wanneer het afschrift van een betekeningsexploot niet aan de persoon zelf kan worden betekend, het wordt achtergelaten onder gesloten omslag, met de vermelding van het kantoor van de gerechtdeurwaarder, de naam en voornaam van de geadresseerde, de plaats van betekening en de vermelding «Pro Justitia - dadelijk af te geven». Op de omslag mag geen andere vermelding voorkomen. Art. 44, eerste lid Ger.W. vervolgt dat van het vervullen van al die formaliteiten melding wordt gemaakt in het exploot en op het afschrift. De vermelding van die formaliteiten is niet op straffe van nietigheid voorgeschreven, zodat de niet-naleving ervan niet tot de nietigheid van de betekening kan leiden. b) Uit het civiele onderdeel van art. 6.1 EVRM kan geen verplichting worden afgeleid om bij de betekening van een rechterlijke beslissing op initiatief van een betrokken partij, informatie te verstrekken over de rechtsmiddelen die tegen die beslissing kunnen worden aangewend. 2. Wanneer een aangevoerde schending van art. 10 en 11 Gw. betrekking heeft op een lacune in de wetgeving, moet het Hof van Cassatie aan het Grondwettelijk Hof enkel een prejudiciële vraag stellen wanneer de rechter, in voorkomend geval, in staat is deze lacune te verhelpen zonder tussenkomst van de wetgever.
In de literatuur rond patiëntveiligheid lag de onderzoeksfocus de voorbije twee decennia voornamelijk op de ziekenhuissector. Een groot deel van de zorg vindt echter plaats in de eerste lijn, een belangrijke hoeksteen binnen de gezondheidszorg. De stijgende prevalentie van patiënten met chronische aandoeningen en multimorbiditeit maakt bovendien dat heel wat zorgactiviteiten verschuiven naar die eerste lijn en mantelzorg. Gebaseerd op buitenlandse studies, wordt het aantal incidenten in de eerstelijnszorg geraamd op 2 tot 3 per 100 raadplegingen, waarvan 4% kan leiden tot schade voor de patiënt. Vermoed wordt dat dit cijfer echter een grove onderschatting is. In België is nog geen onderzoek gevoerd naar de omvang, de aard, en de gevolgen van incidenten in de eerste lijn. Dit artikel heeft als doel patiëntveiligheid in de eerstelijnsgezondheidszorg te beschrijven, vertrekkend vanuit de bestaande internationale literatuur, om zo concrete aanbevelingen aan te reiken voor de Belgische situatie. Over the past two decades, research on patient safety mainly focused on the hospital setting. However, the majority of patients are treated in primary care facilities, a cornerstone in healthcare. Moreover, the rising prevalence of persons with chronic diseases results in a substantial number of patients with (chronic) care needs who are treated in primary and informal care. Numerous foreign studies have revealed that incidents in primary care do occur: the median from population-based record review studies was 2 to 3 incidents for every 100 consultations, of which 4% of these incidents may be associated with severe harm to the patient. In Belgium, no research has been conducted on the extent, nature, and impact of incidents in primary healthcare. The aim of this paper is to give a state of the art of the foreign literature and recommendations on patient safety in primary healthcare in Belgium.
Het Grondwettelijk Hof heeft van de bijzondere
wetgever een mooi kerstcadeau gekregen: terwijl
die wetgever in 2003 nog uitdrukkelijk heeft geweigerd
om het Hof de bevoegdheid toe te kennen
om in een prejudicieel arrest de gevolgen van een
ongrondwettig verklaarde bepaling te handhaven,
is hij bij de bijzondere wet van 25 december 20161
toch aan die wens van het Hof tegemoetgekomen.
Daartoe werd een nieuw tweede lid in artikel 28 van
de bijzondere wet van 6 januari 1989 op het Grondwettelijk
Hof ingevoegd, dat bepaalt: “Zo het Hof dit
nodig oordeelt, wijst het, bij wege van algemene
beschikking, die gevolgen van de ongrondwettig
bevonden bepalingen aan welke als gehandhaafd
moeten worden beschouwd of voorlopig gehandhaafd
worden voor de termijn die het vaststelt”.
Weliswaar loopt de bijzondere wetgever hiermee
enigszins achter de feiten aan, nu het Grondwettelijk
Hof – bij gebrek aan optreden van de bijzondere
wetgever – zichzelf die bevoegdheid reeds had
toegekend bij het arrest nr. 125/2011 van 7 juli 2011.
In het licht van de rechtszekerheid kan het niettemin
worden toegejuicht dat die bevoegdheid, meer dan
vijf jaar en tien prejudiciële gevolgenhandhavingen
later, in de bijzondere wet op het Grondwettelijk Hof
wordt bevestigd.
In deze bijdrage wordt die nieuwe procedurele bevoegdheid
van het Hof besproken. Vooreerst wordt
de praetoriaanse bevoegdheidsuitbreiding van het
Hof in herinnering gebracht (I) en wordt de rechtspraak
geanalyseerd waarbij het Hof reeds gebruik
heeft gemaakt van die bevoegdheid (II), alvorens
wordt ingegaan op de nieuwe bijzondere wetsbepaling
(III).
Woestijngetijden is de associatieve neerslag van een reis door de Oriënt. Aan de hand van vier thema’s, Woestijn, Winter, Ruïne en Water, worden er fragmenten met elkaar verbonden, bestaande uit persoonlijke impressies in tekst en beeld, afgewisseld met literaire citaten. Ook de kunstgeschiedenis vormt een belangrijk onderdeel van de afgelegde reisweg. Woestijngetijden houdt zo het midden tussen een literair reisverslag, een visueel essay en een reflectie over artistiek onderzoek als methode om een plek te verkennen. 

Niet de oorlogsgruwel, onderdrukking en terreur waar we het Midden-Oosten nu vaak mee associëren staan centraal in dit boek, maar zintuiglijke sensaties die erop gericht zijn het westerse beeld van het Midden-Oosten te nuanceren en aan te vullen. 

Carla Swerts is kunstenares, en verbonden aan de Faculteit Architectuur en Kunst van de Universiteit Hasselt en de onderzoeksgroep FRAME (PXL-MAD – UHasselt).
Dit handboek wil aan de lezer een actueel beeld geven van de krachtlijnen van het Belgisch belastingrecht. Het is in de eerste plaats opgevat als een leidraad bij de studie van het belastingrecht, en kan ook na de studies als referentiewerk dienen.

De tekst is evenwichtig voorzien van referenties. De verwijzingen in voetnoot zijn zoveel mogelijk beperkt gehouden tot verwijzingen naar de rechtspraak, zowel naar basisarresten die de draagwijdte van de besproken rechtsregelen fundamenteel beïnvloeden als naar rechtspraak ter illustratie en ter verduidelijking van de behandelde materie. Referenties naar de doctrine worden in de regel opgenomen in de literatuurselecties die elk hoofdstuk of een onderdeel ervan voorafgaan.
In het boek wordt vrij getrouw de structuur van de verschillende fiscale wetboeken gevolgd. De bedoeling is immers om de lezer ook vertrouwd te maken met het gebruik van deze wetboeken zodat hij steeds zijn weg kan terugvinden in het snel evoluerende belastingrecht.
De stof is bijgehouden tot het Belgisch Staatsblad van 1 juli 2016.
Dit handboek wil aan de lezer een actueel beeld geven van de krachtlijnen van het Belgisch belastingrecht. Het is in de eerste plaats opgevat als een leidraad bij de studie van het belastingrecht, en kan ook na de studies als referentiewerk dienen.
De tekst is evenwichtig voorzien van referenties. De verwijzingen in voetnoot zijn zoveel mogelijk beperkt gehouden tot verwijzingen naar de rechtspraak, zowel naar basisarresten die de draagwijdte van de besproken rechtsregelen fundamenteel beïnvloeden als naar rechtspraak ter illustratie en ter verduidelijking van de behandelde materie. Referenties naar de doctrine worden in de regel opgenomen in de literatuurselecties die elk hoofdstuk of een onderdeel ervan voorafgaan.
In het boek wordt vrij getrouw de structuur van de verschillende fiscale wetboeken gevolgd. De bedoeling is immers om de lezer ook vertrouwd te maken met het gebruik van deze wetboeken zodat hij steeds zijn weg kan terugvinden in het snel evoluerende belastingrecht.
De stof is bijgehouden tot het Belgisch Staatsblad van 1 juli 2016.