clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
De Vlaamse Liga tegen Kanker ondervindt voortdurend dat personen lijdend aan kanker geconfronteerd kunnen worden met hoog oplopende ziektekosten die onbetaalbaar dreigen te worden. De meest precaire situaties vinden hun weg naar het Kankerfonds van de VLK zelf. Maar in welke mate hebben ook de andere kankerpatiënten hoge medische en niet-medische kosten, en zijn er verschillen naar kankertype en stadium van de ziekte? In opdracht van de VLK poogde een onderzoeksequipe van het HIVA op deze vragen een antwoord te vinden.

Door gebruik te maken van een databank van de Landsbond der Christelijke Mutualiteiten kon een analyse gemaakt worden van de medische kosten gedragen door de ziekteverzekering en van de remgelden en supplementen ten laste van de patiënt. De niet-medische en de overige medische kosten werden geïnventariseerd via een beperkte enquête bij patiënten van het Universitair Ziekenhuis Leuven en Ziekenhuis Netwerk Antwerpen.

De medische kosten omvatten een prediagnostische, een acute en een chronische fase en, voor sommigen, een terminale fase. De medische kosten ten laste van de patiënt, na aftrek van de tegemoetkomingen vanuit het RIZIV, variëren van 130 euro per maand in de prediagnostische fase, tot 212 euro in de acute fase, 47 euro in de chronische fase en tot 117 euro in de laatste maand voor het overlijden bij terminale patiënten. Voor een vergelijkbare controlegroep van niet-kankerpatiënten was dit 30 euro. Een groot deel van de kosten in de prediagnostische en acute fase hangen samen met de ziekenhuisopname, en de daarbij verschuldigde supplementen. De bevraging bij de patiënten zelf reveleerde nog bijkomende kosten van zowel medische als niet-medische aard van respectievelijk 63 en 22 euro per maand.

Het onderzoek roept nieuwe vragen op: in welke mate zijn supplementen uitgelokt door een hospitalisatieverzekering, en worden zij daar ook door gecompenseerd? Tegelijk reveleert dit onderzoek dat dit niet gratis gebeurt: in de pilootenquête blijkt dat de bijdrage voor een hospitalisatieverzekering gemiddeld een maandelijkse meerkost impliceert van 31 euro. Het onderzoek nodigt ook uit tot verder onderzoek op basis van RIZIV-gegevens, naar het inkomensverlies omwille van de terugval op een vervangingsinkomen omwille van ziekte. Naar het beleid toe beveelt de studie aan dat mechanismen die kosten ten laste nemen, sneller of automatisch in werking moeten treden  (sommige tegemoetkomingen, toekenning van het voorkeurstatuut) en bepaalde geneesmiddelen best wel in de ziekteverzekering en in de remgeldteller van de maximumfactuur kunnen opgenomen worden. Ook wordt de impact van de hospitalisatie en de supplementen duidelijk, wat ook de discussie over de rol van de hospitalisatieverzekering opent.
Het begrip 'sociale huisvesting' staat al lang niet meer voor louter 'huisvesting', zoals oorspronkelijk werd aangeboden door de klassieke sociale huisvestingsmaatschappijen. Het begrip is uitgegroeid tot wat we nu liever 'sociaal wonen' noemen, een term met veel functies en betekenissen, maar vooral ook met veel betrokken partijen. Dit rijke spectrum in beeld brengen, is het opzet van dit cahier. 
Op basis van objectieve gegevens, aangevuld met voorbeelden en toepassingen uit de praktijk, beogen de auteurs - elk vanuit hun specialisatie met een heel eigen invalshoek - een tijdsdocument te bieden dat enerzijds aan de volgende generaties duidelijk maakt hoe anno 2011 sociaal wonen in Vlaanderen wordt ingevuld maar dat tegelijkertijd ook keuzes voorlegt aan de huidige generatie verantwoordelijken in praktijk en beleid.
Het Vlaams Zorgfonds gaf aan het HIVA-K.U.Leuven de opdracht om na te gaan hoe de tegemoetkoming van de Vlaamse Zorgverzekering in de niet-medische kosten van de zorg verder kan verbeterd worden. 'Maximumfactuur', verbeterde of gedifferentieerde mantelzorgpremie, wijzigende tarieven voor de eigen bijdrage ten laste van de gebruiker van diverse diensten, diverse varianten zijn mogelijk. Deze studie omschrijft wat niet-medische kosten zijn, en geeft inzicht in de begrenzing tot waar en onder welke modaliteiten de overheid deze kosten wenst ten laste te nemen. Wij geven een overzicht van de diverse stelsels in Vlaanderen en België en kijken ook naar de modaliteiten in het buitenland. Dan gaan wij op zoek naar de omvang van de diverse kosten. Deze kosten zijn administratief niet altijd of zelfs per definitie niet gekend, zodat men ze bij de hulpbehoevende persoon zelf moet gaan bevragen. Ook stelt zich de vraag of niet een ruimere doelgroep dan de huidige genieters van de mantelzorgpremie moet bereikt worden. En in welke mate zijn deze kosten voor de hulpbehoevende persoon draagbaar?

Dit onderzoek organiseerde een grote en grondige bevraging bij 527 gerechtigden op de mantelzorgpremie in de Vlaamse Zorgverzekering en bij 113 gerechtigden op het Forfait chronisch zieken in de ziekteverzekering  Alle medische en niet-medische kosten in de thuissituatie die de zorgbehoevende personen zelf moeten dragen, worden in beeld gebracht. Op basis daarvan worden verschillende formules van verbeterde tenlasteneming door de overheid voorgesteld. Ook de budgettaire implicatie voor de overheid is berekend. Deze varieert van quasi geen bijkomende budgetten indien men de verbetering beperkt tot enkel de zwaar hulpbehoevende personen met hoge kosten en een laag inkomen (1,4 miljoen euro extra nodig) tot een jaarlijkse meeruitgave van 68 miljoen euro bij een minder selectief stelsel. Aan de overheid om een keuze te maken.
In dit hoofdstuk geven we een overzicht van de belangrijkste beleidsinstrumenten die kunnen worden ingezet in het kader van het klimaatbeleid, zowel in theorie als in praktijk. Indien argumenten als effectiviteit en efficiëntie worden vooropgesteld, scoren de economische instrumenten, met name milieuheffingen en verhandelbare emissierechten met veiling het beste. Anderzijds hebben ze vaak te kampen met een problematische publieke aanvaarding en politieke haalbaarheid. 
Subsidies zijn dan weer populair, maar genieten vanuit milieueconomisch perspectief geen voorkeur omwille van een lage effectiviteit (o.a. een probleem van additionaliteit en een reboundeffect) én efficiëntie. 
Naarmate het ambitieniveau van de doelstellingen van het mitigatiebeleid in de toekomst verder zal verstrengen, zal de noodzaak om milieubelastingen in te zetten nog verder toenemen en kunnen ze mogelijk ooit de centrale instrumenten worden voor het milieubeleid in Europa.
Het HIVA kreeg de opdracht om de ontwikkeling van een nieuw concept van alternerend leren in het voltijds en deeltijds beroepsonderwijs te ondersteunen. Hiervoor werd de praktijk van alternerend leren beschreven en worden knelpunten en bevorderende factoren in kaart gebracht. Het onderzoek bestond uit drie delen: (1) een toetsing van de centrale concepten aan de wetenschappelijke literatuur, (2) een studie van de praktijk tijdens de experimenteerfase via gesprekken en interviews met sleutelrespondenten en (3) identificatie van speerpunten voor de verdere ontwikkeling van het concept, opnieuw op basis van literatuur.
Het Vlaamse ESF-agentschap subsidieert projecten die bedoeld zijn om bedrijven aan te zetten om opleiding voor hun werknemers te organiseren, met bijzondere aandacht voor kansengroepen. In dit rapport evalueren we de relevantie van dergelijke acties, de efficiëntie en effectiviteit ervan. Hoe gaan de bedrijven om met de voorwaarden die door ESF opgelegd worden? Beantwoorden de opleidingen aan de basisprincipes van goede opleidingen? Leidt de deelname aan het ESF- project tot een beter opleidingsaanbod en een grotere participatie aan opleidingen in de bedrijven? Passen de werknemers de vaardigheden die ze geleerd hebben in de opleiding ook toe? En heeft dat een effect op hun inzetbaarheid?

Het onderzoek steunt op verschillende databronnen: documenten, diepte-interviews met de projectverantwoordelijken in bedrijven en een survey bij werknemers die met steun van het ESF een opleiding volgden. Zowel beleidsmakers als opleidingsverantwoordelijken in bedrijven vinden in dit rapport vele aanknopingspunten voor het uitwerken van een competentiebeleid.
In deze bijdrage brengen we verslag uit over de resultaten van het onderzoek m.b.t. de principes van multidisciplinair, vraaggestuurd en subsidiair werken en van het werken in een aanwijsbaar netwerk. Van alle werkingsprincipes zijn deze immers het meest vernieuwend geweest voor de werking van het CLB. De vraag die we hier behandelen is de volgende: welke knelpunten zijn terug te vinden in de uitvoeringspraktijk met betrekking tot deze vier principes en welke van deze knelpunten zijn toe te schrijven aan het decreet zelf? We sluiten deze bijdrage af met aanbevelingen voor bijsturing van decretale bepalingen met betrekking tot de leerlingenbegeleiding.
Kinderen die ondermaats presteren op school, krijgen op het einde van het schooljaar vaak het advies om hun jaar over te doen. Maar is zittenblijven wel zinvol? Leermoeilijkheden zijn immers niet de enige reden waarom leerlingen blijven zitten. Heel wat studies tonen aan dat zittenblijven niet altijd een goede remedie is, zeker niet op de lange termijn. Daarom wordt in dit boek gepleit voor scholen waarin alle leerlingen samen overgaan. Om die ononderbroken schoolloopbanen mogelijk te maken, worden er verschillende initiatieven toegelicht die het individuele leerproces van leerlingen kunnen verrijken en versnellen, zonder afbreuk te doen aan de kwaliteit van het onderwijs.

Dit boek is een inspiratiebron voor schoolleiders, onderwijsondersteuners, leerkrachten en anderen die zoeken naar effectieve ondersteuning van zwakke leerlingen. Het biedt zowel een overzicht van het internationale onderzoek als concrete bouwstenen om op school aan de slag te gaan met alternatieven voor zittenblijven. De beschreven maatregelen zijn in de eerste plaats bedoeld voor het basisonderwijs en de eerste jaren van het secundair onderwijs.
Deze publicatie geeft de resultaten van een onderzoek dat in het voorjaar van 2011 werd uitgevoerd door het HIVA-K.U.Leuven. De aanleiding voor dit onderzoek was de vraag: welke spelers die geen deel uitmaken van het formele onderwijs bieden cultuureducatie aan en hoe doen zij dat? Die vraag polst niet zozeer naar een uitgebreide lijst of inventaris van organisaties. Veeleer was het de bedoeling de gangbare cultuureducatieve praktijk in kaart te brengen. Dit gebeurde door een wetenschappelijke analyse van het veld van cultuur- en jeugdorganisaties met een cultuureducatief aanbod. Vandaar de term „veldtekening”. En zoals dat bij een tekening hoort, is daarbij oog voor verschillende schakeringen. Zo gaat het niet alleen om organisaties die cultuureducatie als kernopdracht of zelfs enige opdracht hebben, maar ook om organisaties die slechts zijdelings of sporadisch met cultuureducatie bezig zijn.

Dit onderzoek vertrekt van de visie en ervaring van de gesubsidieerde cultuur- en jeugdorganisaties zelf. Zij werden bevraagd met een enquête en kwamen aan het woord in interviews en focusgroepen. Door middel van een evaluatieve SWOT-analyse werden ook de huidige sterktes, zwaktes, kansen en bedreigingen van de cultuureducatieve sector beschreven. Het rapport sluit af met aanbevelingen om het cultuureducatieve werk in de toekomst (nog) sterker te positioneren.
In deze bijdrage behandelen we zowel kwalitatieve als kwantitatieve aspecten van beroepsarbeid. We opteren daarbij voor aspecten die in de Europese beleidsagenda een vooraanstaande plaats innemen. Hiervan zijn in de verschillende landen talrijke vergelijkbare indicatoren opgesteld en rapporteringen van beleidsmaatregelen beschikbaar. De geselecteerde thema’s zijn de werkzaamheidsgraad, flexibilisering van arbeidstijd en loopbanen, het stimuleren van levenslang leren en kenniswerk en tot slot arbeidsorganisatie en werkbaar werk.
Een overzicht van oorzaken van en oplossingen voor kenlopuntvacatures wordt besproken, met aandacht voor oorzaken (en mogelijke oplossingen) aan aanbodzijde en aan vraagzijde van de arbeidsmarkt. We gaan na hoe arbeidsmarktactoren enbeleid remediërend kunnen optreden en geven een overzciht van de impact van contextfactoren (zoals demografische verschuivingen, conjunctuur, ...)
Dit rapport bundelt de inzichten die in de loop van 2010-2011 door het HIVA-K.U.Leuven en het Vlaams Netwerk van verenigingen waar armen het woord nemen verworven werden rond het duurzaam tewerkstellen van mensen in armoede. Mensen in armoede toeleiden naar werk is een hele uitdaging, zowel voor (traject)begeleiders als voor werkzoekenden. Nadien wacht een nieuwe uitdaging. Hoe kan ervoor worden gezorgd dat de tewerkstelling duurzaam voor mensen in armoede is? Dit is de centrale onderzoeksvraag van deze studie.

Het rapport is opgebouwd uit zeven hoofdstukken. Een eerste hoofdstuk situeert de probleemstelling met de voornaamste onderzoeksvragen, de fasering van het onderzoek en empowerment en W² als richtinggevende kaders. Een tweede hoofdstuk schetst het kader waarbinnen een typologie van instrumenten werd opgemaakt. Een derde hoofdstuk zoomt vervolgens in op de succes- en faalfactoren van het instrumentarium. In een vierde hoofdstuk staan mogelijke drempels voor duurzame tewerkstelling centraal. De drempels worden bekeken vanuit de invalshoek van werknemers, werkgevers en intermediairen. Een vijfde hoofdstuk beschrijft inspirerende casussen uit binnen- en buitenland. Een zesde hoofdstuk bundelt concrete beleidsaanbevelingen. Een besluit en bijlagen sluiten het rapport af.
De land- en tuinbouwsector stelt heel wat werknemers van vreemde herkomst tewerk. Daarenboven hebben heel wat recente veranderingen (onder andere uit breiding van de EU, versoepelde regelgeving arbeidskaarten B voor knelpuntbe roepen, veranderingen in de asielprocedure, enzovoort) mogelijk een impact op de tewerkstelling van deze doelgroep. In eerste instantie schetsten we een cijfermatig beeld van de huidige tewerkstelling van allochtonen binnen de sector. Daarnaast wilden we een zicht krijgen op wie de allochtone werknemers zijn en waarom zij (al dan niet tijdelijk) in de Vlaamse land- en tuinbouw komen werken. Ten slotte hadden we ook oog voor de ervaringen en motieven van de werkgevers in de sector.
Het sluiten van de GM-fabriek in Antwerpen en de onzekerheid over de bestemming van de Opel-terreinen aan de Noorderlaan doen het debat over de toekomst van onze industrie opnieuw oplaaien. Sinds het begin van de wereldwijde financieel-economische crisis in 2008 zijn in ons land tienduizenden jobs in de productienijverheid verloren gegaan. Die sociale en economische rampspoed kwam bovenop een structurele evolutie van werkgelegenheidsafbouw in industriële sectoren die al van bij de oliecrisis in 1973 werd ingezet. Maar het plaatje is complexer dan dat, want de industrie creëert vandaag ook vele nieuwe jobs. Bedrijven en overheden in heel West-Europa zetten zich rond de tafel om een blauwdruk voor de toekomstige industrie uit te werken. 
Welke rol kunnen vakbonden en werknemers spelen bij het uittekenen van vernieuwende industriële strategieën?
In 1972 promulgeerde paus Paulus VI de “Orde van dienst voor de viering van de initiatiesacramenten voor volwassenen”. Volgens Reimund Bieringer biedt deze ritus niet alleen een structuur aan voor de initiatie van volwassenen die vragen om gedoopt te worden, maar stelt hij ook een kader ter beschikking voor de vernieuwing van de catechese in het algemeen en zelfs van het gehele kerkelijke leven. De structuur die deze ritus biedt, de uitdagingen die hij bevat, zijn uitstekend geschikt om een aantal problemen op te lossen die het kerkelijke leven bemoeilijken. In zijn bijdrage wil Prof. Bieringer aantonen hoe de initiatie van volwassenen kan bijdragen tot missionair kerk-zijn vandaag. In een eerste deel stelt hij het model van de volwasseneninitiatie kort voor en in een tweede deel toont hij aan hoe dit model kan bijdragen tot missionair kerk-worden.
In toenemende mate vormen creativiteit en innovatie de leidraad voor de modernisering van de openbare dienstverlening. Maar hoe krijgen deze begrippen een concrete invulling? Dit handboekje gaat op zoek naar heldere antwoorden. Verschillende praktijkverhalen zullen de lezer inspireren tot een praktische toepassing van creatieve en innovatieve concepten bij publiek-private samenwerking, cultureel erfgoed, personeelsbeleid en kwaliteitsmanagement.
 
Auteurs uit diverse disciplines becommentariëren vanuit diverse invalshoeken hoe creativiteit en innovatie zowel binnen als buiten de organisatie kunnen leiden tot groei. Alle bijdragen in dit cahier zijn voorzien van tips, tricks en voorbeelden op maat van iedereen die werkt voor en met lokale besturen
Dit hoofdstuk heeft in de eerste plaats als doel om dieper in te gaan op de organisatie van de overheid en op de wisselwerking met haar omgeving. We hanteren hiervoor vijf verschillende visies met betrekking tot de overheid en de scope van overheidsmanagement, gaande van een enge micro-management-benadering tot een breed macro-management-perspectief. Vooraleer deze vijf interpretaties te beschrijven, starten we het hoofdstuk met een bespreking van het onderscheid tussen de termen ‘public administration’ en ‘public management’ die in de literatuur beide gebruikt worden om naar overheidsmanagement te verwijzen.
Als geïnstitutionaliseerde vorm van inspraak aan het Vlaamse beleid zijn de strategische adviesraden vanuit wetenschappelijk perspectief onderbelicht. Dit is vreemd aangezien het misschien wel de meest typische, en alleszins meest ingebedde, vorm van publieke participatie is bij de Vlaamse beleidsontwikkeling. In dit artikel bekijken we de werking van de strategische adviesraden van naderbij en gaan we na of er een verband is tussen bepaalde organisatorische kenmerken en de tevredenheid van de leden. Die tevredenheid is op zijn beurt erg belangrijk voor de mate van betrokkenheid van de leden ten aanzien van de adviesraden, alsook voor de mate van draagvlak ten aanzien van het beleid. We stelden vast dat er wel degelijk een samenhang is tussen organisatorische kenmerken zoals maturiteit, procesbegeleiding en beleidsruimte enerzijds, en de tevredenheid van de leden van de adviesraden anderzijds. Een beter inzicht in de invloed vanwege organisatorische kenmerken op de werking van de strategische adviesraden en op deelnemertevredenheid is van belang met het oog op een verdere optimalisering van het strategische adviesstelsel. We besluiten het artikel met een verwijzing naar de unieke rol die de strategische adviesraden spelen als buitenboordmotor van het Vlaams beleid. Immers, als institutioneel ingebedde maar sterk autonome inspraakmechanismen moeten de strategische adviesraden een evenwicht zoeken tussen nauwe betrokkenheid en kritische afstand ten aanzien van het overheidsbeleid.
In haar streven naar een meer slagkrachtige overheid (als één van de ‘Vlaanderen in Actie Pact 2020’-doorbraken) heeft het College van Ambtenaren-Generaal (CAG), in opdracht van de Vlaamse Regering, een meerjarenprogramma uitgewerkt dat moet resulteren in permanente efficiëntiewinsten binnen de publieke sector. Daarbij stelt de Vlaamse Regering als voorwaarden dat de beoogde efficiëntieverhogingen significant, meetbaar en auditeerbaar dienen te zijn, en een vergelijking met de best presterende regio’s moeten kunnen doorstaan. Met deze bijdrage willen we dieper ingaan op het concept van efficiëntiewinsten in de overheid, waarbij efficiëntie beschouwd wordt in de ruime context van een performant overheidsoptreden. Naast een definiëring van het begrip van efficiëntiewinsten in de publieke sector, legt dit artikel zich toe op de voorwaarden van meetbaarheid en auditeerbaarheid ervan. We hanteren een stapsgewijze benadering voor het meetproces van efficiëntiewinsten, gaande van het identificeren van potentiële winsten op het vlak van efficiëntie tot en met de rapportering van de daadwerkelijk bereikte resultaten. We benadrukken tot slot het belang van audit als ondersteunend element van dit meet- en rapporteringsproces, en als instrument voor het onafhankelijk valideren van de door de overheidsentiteiten gerapporteerde efficiëntiewinsten.
De laatste jaren is er een groeiende interesse voor competenties en competentiemanagement (CM)  in lokale besturen. Uit een bevraging van de OCMW- en gemeentesecretarissen  bleek bijvoorbeeld dat anno 2008 ruim één op drie gemeenten en OCMW’s reeds ‘actief’ waren op het vlak van CM. Een reden om CM in te voeren  zou kunnen bestaan uit de mogelijke bijdrage van CM aan het verhogen van de efficiëntie en de kwaliteit van de dienstverlening en/of het verhogen van het welzijn en de arbeidstevredenheid van medewerkers (Mulder, 2001). Tot nog toe werd de effectiviteit van CM bij lokale overheden echter zelden geëvalueerd. In dit artikel wordt daarom dieper ingegaan op de onderzoeksvraag of CM effectief (of ‘succesvol’) is in zijn toepassing. Aan de hand van twee cases bespreken we hoe CM in de praktijk vorm krijgt. Meer bepaald bespreken we de  implementatie en de toegevoegde waarde van CM in twee OCMW’s, namelijk Beersel en Herenthout. De centrale onderzoeksvragen zijn: 1) in welke mate CM effectief heeft gezorgd voor een betere afstemming tussen de doelstellingen van de organisatie en de prestaties van de medewerkers en 2) of het een bijdrage heeft kunnen leveren tot een betere samenhang tussen de verschillende personeelsinstrumenten in de bestudeerde cases.
Ondanks de sluitende aanpak en de activeringsplicht voor de
meeste werkzoekenden glippen er toch werkzoekenden door de
mazen van het net omdat zij moeilijk te bereiken zijn door de VDAB. Zij zijn niet alleen moeilijk te bereiken, maar ook moeilijk in begeleiding te houden. In het beleidsjargon spreekt men van ‘moeilijk bereikbare’ werkzoekenden. Vaak worden ze ook gekenmerkt door meerdere achterstandsfactoren. Het zogenaamde
‘sluitende maatpak’ dat het beleid nu hoog in het vaandel voert, blijkt voor deze moeilijk bereikbare werkzoekenden niet goed te passen. Misschien omdat het nog te veel weg heeft van massaconfectie? Deze groep heeft bovendien nood aan meer dan een kleermaker alleen. Het is een groep die vaak ‘moeilijk of (nog) niet bemiddelbaar’ is vanwege de cumulatie van problemen op verschillende levensdomeinen. Het inzetten van de methodiek van het ‘vindplaatsgericht werken’ is een mogelijk spoor om deze moeilijk bereikbare werkzoekenden toe te leiden naar de diensten van de VDAB en uiteindelijk naar werk. Dit is een grote beleidsuitdaging omdat dit een diepgaande samenwerking vergt tussen de verschillende betrokken beleidsdomeinen. In opdracht van de VDAB en de beleidsgroep Werkwinkels Antwerpen, brachten we de bevindingen en lessen voor Antwerpen nader in kaart.
Europa wordt gekenmerkt door internationale en regionale diversiteit in gezins- en familieleven. Deze bijdrage scoort subnationale regio's van 23 Europese landen op een aantal onderliggende dimensies van gezinscultuur. Data van de tweede ronde van de European Social Survey vormen hiervoor de basis. Die regionale indicatoren worden gebruikt in een multilevel analyse van de mate waarin Europese moeders hoofdzakelijk een beroep doen op grootouders wanneer ze kinderopvang nodig hebben. De resultaten tonen duidelijk aan dat het gebruik van grootouderopvang niet alleen onderhevig is aan karakteristieken van de moeders en het aanbod van formele kinderopvang, maar ook beïnvloed wordt door het normatieve gezinsklimaat waar ze leven. Het zijn niet zozeer de attitudes ten opzichte van gezin en gender die de moeders er zelf op nahouden, maar wel de regionale normen die een rol spelen in kinderopvangkeuzes. Europe is characterized by international and regional diversity in family life. Using the second wave of the European Social Survey, this paper scores subnational regions of 23 European countries on three dimensions of family culture. We construct regional indicators and use them in a multilevel analysis of the use of grandparents as the main source of child care by European mothers. Results clearly show that the reliance on grandparental child care is not only subject to characteristics of mothers and the supply of formal child care, cultural attitudes prevalent in the region where mothers live also have an impact. We find that, rather than the individual attitude of mothers, it is the regional cultural climate that matters.