clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
De regionale economie en bedrijfsleven in het Brusselse Hoofdstedelijk Gewest beschikken over een aantal sterke troeven en mogelijkheden. Brusselse bedrijven genereren een grote werkgelegenheid en toegevoegde waarde. Tegelijk zijn er echter een aantal uitdagingen. De belangrijkste uitdaging is de arbeidsmarkt. Er is een grote 'mismatch': naast een groot aantal arbeidsplaatsen en een grote inkomende pendel wordt het Brusselse Gewest geconfronteerd met een grote werkloosheid bij de plaatselijke bevolking.
De financiële analyse en interpretatie van de financiële gegevens van een vereniging of stichting zijn fundamenteel verschillend van die van een commerciële vennootschap.

Een vennootschap heeft rechtstreeks of onrechtstreeks tot doel een vermogensvoordeel te creëren voor de aandeelhouders of vennoten. De jaarrekening vormt een uitstekend middel om vast te stellen of dit doel werd bereikt.

Een vereniging of stichting daarentegen heeft een sociaal doel en mag in geen geval de verrijking van de leden of initiatiefnemers nastreven. Het is niet in een balans of resultatenrekening dat men vaststelt of het onbaatzuchtige doel werd bereikt; het doel van een zorginstelling (ziekenhuizen, rusthuizen, MPI’S, enz.) is de kwaliteit van de zorgverstrekking, het doel van een NGO bestaat erin hulp te bieden, het doel van een onderwijsinstelling, van een culturele vereniging enz. is eveneens niet financieel, maar kwalitatief.

Bovendien zijn er beperkingen in de financiële verslaggeving van verenigingen; alles wat niet financieel meetbaar is, wordt op enkele uitzonderingen na niet opgenomen. Voorts zijn er tekortkomingen als gevolg van onvolmaaktheden van het rekeningenstelsel. Dat betekent niet dat de financiële verslaggeving van minder belang zou zijn. Anders dan bij vennootschappen, waar het geld het doel vormt, is in verenigingen en stichtingen het geld het middel om het doel te verwezenlijken.
Dit boek is uniek. Aan de hand van een uitgewerkt voorbeeld geven de auteurs de lezer een handleiding om de financiële cijfergegevens op een correcte manier te kunnen kaderen en te interpreteren, rekening houdend met de eigenheid van de vereniging of stichting.
In deze bijdrage wordt in eerste instantie de Franse, universele intellectueel in zijn historische context gesitueerd. Daarna wordt getoond hoe Michel Foucault zich tegen die klassieke figuur afzet, namelijk door de specifieke intellectueel in het leven te roepen. Vervolgens wordt nagegaan in welke mate Foucault de rol die hij de specifieke intellectueel toebedeelt in zijn eigen politiek activisme waarmaakt. Daarbij wordt voornamelijk verwezen naar teksten uit Dits et écrits (2001a, 2001b).
Het concept 'informatiecultuur' duidt op een ruimer aanwezige omgang met informatie in een bepaalde omgeving, gedeeld door (een dominant deel van de) journalisten, publiek, overheid en andere actoren. In deze bijdrage wordt de informatiecultuur in Rusland bestudeerd aan de hand van de waardenparen collectivisme-individualisme, particularisme-universalisme en dominantie-pluralisme en dit doorheen de geschiedenis van het communistische en post-communistische Rusland.
Stijn Suijs was lange tijd zelf een overtuigde believer: we moeten armen zoveel mogelijk zelf het woord geven in de armoedebestrijding. De klemtoon op de stem van mensen in armoede is gegroeid vanuit een hele emancipatorische beweging, die armen ernstig wilde nemen. Vandaag zoekt Stijn naar een balans tussen kwaadheid en betrokkenheid. ‘De oproep aan de samenleving om armen als gesprekspartner te erkennen is een oproep geworden aan armen zelf om zich kenbaar te maken, getuigenis af te leggen en de eigen armoedegeschiedenis te verwerken. We zijn armen weer heel erg zelf verantwoordelijk aan het maken voor hun armoede’, vindt hij.  Tijdens ons gesprek maakt Stijn voortdurend de bedenking dat hij geen zwart-wit verhaal wil vertellen: het gaat uiteindelijk over een brede waaier van praktijken en opvattingen in de armoedebestrijding. Toch tekent zich een duidelijk patroon af: iedereen wordt opgeroepen om bondgenoot te worden in de strijd tegen armoede, maar het lijkt  erop dat het vooral de armen zelf zijn die de klus mogen klaren.
In de loop van de voorbije maanden vierden de twee werksoorten die in het kader van armoedebestrijding door het Vlaamse armoededecreet geïnstalleerd werden hun tienjarig bestaan. Eind februari werd de inzet van opgeleide ervaringsdeskundigen gevierd. Begin juni keek het Netwerk tegen armoede terug op het pionierswerk van de verenigingen waar armen het woord nemen. De festiviteiten bevestigen een opvallende consensus over één van de basisovertuigingen in de hedendaagse armoedebestrijding: ‘niet voor de armen, maar met de armen’. Enkele jaren geleden rapporteerde Weliswaar over een ander feestelijk moment, één van de uitreikingen van het getuigschrift ‘ervaringsdeskundige in armoede en sociale uitsluiting’. ‘Deze mensen hebben duidelijk een hard bevochten overwinning op zichzelf gehaald. Ze hebben eerst hun pijn met anderen leren delen. En nadat ze hun eigen situatie hebben doorgrond, hebben ze, zoals ze dat noemen, handvatten gekregen om ook andere mensen in armoede en sociale uitsluiting te helpen.’ (Bracke, 2008, 24). De observatie is scherp en treffend. Maar ook pijnlijk in de combinatie met het uitgangspunt dat armoedebestrijding in de eerste plaats een zaak is van de armen zelf.
in dit hoofdstuk worden  methodologische principes en de criteria voor het opmaken van een functioneel-genetische classificatie van de Oudrussische taal besproken.   Aan de hand van etymologische en historische woordenboeken wordt in de eerste plaats de genetische aard van het woord onderzocht: algemeen Slavisch, Oud-Slavisch, Oud-Kerkslavisch of Oud-Russisch. Vervolgens wordt  de functie van het woord bepaald  aan de hand van de bronnen waar dit woord gebruikt werd:  boekentaal, dagelijks gebruik of beide genres. Onze data   bevatten  alle woorden    van de letters A,B,V,G,E  van het woordenboek-thesaurus van Oudrussische taal XI-XIV e.
Het onderzoeksproject Beatrijs Internationaal realiseerde de samenwerking van een honderdtal literaire vertalers en beoefenaars van de historische en moderne Nederlandse letterkunde, de vertaalwetenschap en aanverwante disciplines, afkomstig uit twintig verschillende taalgebieden. Zij verdiepten zich samen in de internationale verspreiding en receptie van de beroemde Middelnederlandse Maria-legende, vanaf haar ontstaan tot in onze tijd. Een kleine honderd Beatrijs-adaptaties bleken er te vinden, en er komen er nog altijd bij. De casus van Beatrijs bracht nieuwe wetenschappelijke discussie, samenwerking en uitwisseling op gang in de hedendaagse neerlandistiek. Deze bundel getuigt daarvan.
Op uiteenlopende manieren laten de auteurs zien hoe een literaire tekst uit een betrekkelijk klein taalgebied als het Nederlandse zowel daarbinnen als daarbuiten kan circuleren in de loop van de tijd. Met hun brede spectrum aan vraagstellingen, methodologische benaderingen en materiaalkeuzes reflecteren de bijdragen de rijkdom van de internationale neerlandistiek in de eenentwintigste eeuw. Geïnspireerd door translation, adaptation en reception studies helpt dit boek de vraag beantwoorden aan welke kenmerken teksten moeten voldoen om talige, geofysische, historische en andere grenzen te overschrijden. Zo levert de bundel een bijdrage aan de geschiedschrijving over de export en verspreiding van Nederlandse literatuur.
Dit artikel is een bewerking van mijn artikel (Fi Mustalah al-'almaniyyah) [Over de term laïcisme in het Arabisch], dat in 2011 verscheen.

Het artikel behandelt de geschiedenis van de term “laïcisme” ('almaniyyah) in het Arabisch, met name de oorsprong van de term “laïcisme, de oorspronkelijke concepten die de term in het Grieks en het Aramees had alsook de andere concepten en betekenissen die de term later in het Arabisch kreeg. 

Het artikel deconstrueert de term “laïcisme” en bespreekt de misverstanden hierover die het gevolg van vertaaltechnische problemen lijken te zijn en die tot het ontstaan van één term (= 'almaniyyah),  waarmee vier Europese begrippen worden weergegeven, namelijk 1.  laïcisme, 2. Profanisme, 3. secularisme en 4. laïcité. Bovendien kreeg de term ('almaniyyah), bij de modale Arabier de bijzondere connotaties van “wetenschappelijkheid” en “vrijzinnigheid”. 

Ten einde de terminologische en conceptuele verwarring over deze fundamentele term te beperken en weg te werken, hebben we voorgesteld de historische term “laïcisme” door het neologisme (‘awmanah) weer te geven; de in de negentiende eeuw in Engeland ontstane term “secularisme” door (dunyawiyyah) weer te geven en de in de negentiende eeuw in Frankrijk ontstane term “laïcité” door (lā’ikiyyah) weer te geven. Deze laatste is Arabische transcriptie van de Franse term “laïcité” en wordt als dusdanig gebruikt in Libanon en in Marokko.
Revisie van de Arabische vertaling van het boek: “Language Rich Europe:  trends in policies and practices for multilingualism in Europe”. 

Het boek bevat een gedetailleerde beschrijving van de talen gesproken in de Europese Unie en van het beleid dat elke lidstaat afzonderlijk voert om meertaligheid te bevorderen. Het boek is het resultaat van een onderzoek gefinancierd door The British Council en de Europese Commissie. 

Het boek werd in een twintigtal talen vertaald, waaronder het Arabisch. Vertalingen, inclusief de Arabische vertaling, kunnen in onderstaande link bekomen worden: http://www.language-rich.eu/materials-media.html
Dit artikel bespreekt de benaming en de classificatie van de Hamito-Semitische of de Afro-Aziatische talen, en typeert de belangrijkste talen van deze taalfamilie . Tevens bespreekt het artikel de ontwikkeling van de Semitische schriften sinds de introductie van het spijkerschrift door de Sumeriërs en de Hiërogliefen door de Egyptenaren begin derde millennium voor Christus , en staat stil bij de drie ontwikkelingsstadia van het schrift:  1 het beeldschrift (zowel pictogrammen als ideogrammen), 2. het syllabisch schrift en 3. het alfabetisch schrift.
Onder Judaeo-Arabische literatuur verstaat men werken, in het Arabisch geschreven door joodse auteurs die in landen leefden, waar het Arabisch de algemeen verspreide taal was, en dat in een periode die zich uitstrekte over bijna vier eeuwen (ca. 900-1300). De meest kenmerkende aspecten van die literatuur zijn haar verscheidenheid aan onderwerpen en de uitbreiding van de bestaande themata, die hoofdzakelijk religieus waren, tot een meer werelds getinte literatuur.
Bijgevoegd artikel situeert de Judaeo-Arabische literatuur en schetst het belang ervan voor de verdere ontwikkeling van joodse linguïstische en theologische studies.
In het artikel wordt eerst ingegaan op de biografische achtergrond van J.J.A. Goeverneur. Vervolgens wordt zijn enorme productie als vertaler in kaart gebracht, met aandacht voor de vertaalstrategieën die hij aanwendde bij verschillende genres: kinderpoëzie, berijmde strip, sprookjes, prentenboeken, avontuurlijke reisverhalen en jeugdklassiekers. Er wordt ook ingegaan op de receptie in tijdschriften en literatuurgeschiedenissen om duidelijk te maken in welke mate hij 'vergeten' is als vertaler.
Het artikel bestaat uit: (a) een inleiding met situering van de vertaalde tekst (pagina 1-2); (b) een vertaling uit het Grieks in het Arabisch van de brief van Ptolemaeus Gnosticus (ca. 180 na Christus) gericht aan een zekere Flora, waarin hij haar naar zijn gnostische leer tracht over te halen (pagina 2-6); (c) een studie over het Godsbegrip van Ptolemaeus (pagina 7-13); en (d) voetnoten en bibliografie (pagina 13-20).
Binnen het kleuteronderwijs zijn er heel wat methoden voorhanden die focussen op de sociaal-emotionele ontwikkeling van kleuters, maar minder die de rol van spel hierbij centraal plaatsen. Het Toverbos vertrekt  vanuit het rollenspel van kleuters. Het Toverbos ondersteunt kleuters in het (leren) spelen, het bevordert de sociaal-emotionele ontwikkeling doorheen de spelsituaties en biedt begeleiders de kans om het spel actief te observeren en mee te spelen. Dit maakt deze methode vernieuwend en ook kansrijk. In de periode 2010-2012 onderzocht PRAGODI, een onderzoekscentrum van de Hogeschool-Universiteit Brussel, daarom de effecten van Het Toverbos op kleuters en kleuteronderwijzers, en verfijnde de methode om er concreet mee aan de slag te kunnen gaan in de kleuterklas.
Hogescholen worden vaak uitsluitend geassocieerd met het inrichten van hoger onderwijs. Andere taken zoals
projectmatig wetenschappelijk onderzoek en maatschappelijke dienstverlening worden regelmatig vergeten, ook al
worden ze in het hogescholendecreet van 13 juli 1994 expliciet beschreven als opdracht. Inmiddels hebben de
hogescholen een sterke positie opgebouwd als leverancier van expertise in diverse sectoren en beroepen. Ze richten
hun onderzoek zowel op de profit- als de non-profitsector en innoveren het beroep en het werkveld.
Het spel van een kind toont waar het mee bezig is. Waar volwassenen over ervaringen en gevoelens praten, uiten kinderen deze in hun spel. Spelen helpt hen om emoties te verwerken. Met de methode Het Toverbos kun je door middel van spel de sociaal-emotionele ontwikkeling van het kind bevorderen. In dit artikel focussen we op deze methodiek, en hoe die in het klasgebeuren kan geïntroduceerd worden.
Vertrekkend vanuit de verslaggeving tijdens de periode april-juni 1989, wordt de evolutie van de berichtgeving die de Franse krant publiceert naar aanleiding van de opeenvolgende verjaardagen van het protest (1990-2012) onderzocht aan de hand van een op Norman Fairclough geïnspireerd discoursanalytisch model. De representatie van actoren en gebeurtenissen aan de hand van semantische relaties op micro- en macrotekstueel niveau (plotstructuren) krijgt hierbij bijzondere aandacht, evenals de karakterisering van verschillen op chronologisch (heden / verleden), ideologisch en intercultureel vlak (het eigene / het andere). De continuïteiten en breuklijnen die op deze manier tot uiting komen, worden geïnterpreteerd in het licht van bevindingen uit de Memory Studies en de historiografie. Tot slot levert de studie van assumpties en genrestructuren inzichten op over de rol van de verjaardagsjournalistiek als alibi voor een interpretatieve (eerder dan informatieve) invulling van de journalistiek.
Hoewel men de literatuursociologie vaak voorstelt als een 'discipline’, kan men ze vandaag beter omschrijven als een kritische positie, die zich op het grensvlak situeert van verschillende tradities en haar coherentie niet zozeer dankt aan de instrumenten die ze inzet of aan de theoretische modellen waarop ze zich beroept, maar aan de contextualiserende houding die literatuursociologen aannemen ten opzichte van de literatuur. De hedendaagse sociologische auteursbenaderingen uit de Franstalige wereld die in deze bijdrage aan bod komen, vormen hier een illustratie van: ze maken dankbaar gebruik van methodes en instrumenten zowel uit de literatuursociologische traditie1 als uit andere humane wetenschappen en uit de literatuurtheorie, met het oog op een beter begrip van de auteur als een sociale actor, als een discursieve constructie en als een verbeeldingsobject.
In geval van vernietiging van een woninghuurovereenkomst geldt als regel dat de huurder een restitutieverbintenis heeft voor het genot dat hij van de woning heeft gehad, net zoals de verhuurder een restitutieverbintenis heeft voor de huurgelden die hij heeft ontvangen. De restitutieverbintenis van de huurder houdt in dat de huurder aan de verhuurder een vergoeding moet betalen, gelijk aan de objectieve waarde van het genot dat hij van de woning heeft gehad. Bij de vaststelling van de objectieve waarde van het genot van de woning moet rekening worden gehouden met de gebreken van de woning. Hierbij is het niet uitgesloten dat deze gebreken zodanig ernstig zijn, dat het genot van de woning tot nihil moet worden herleid. In dat geval is de huurder geen vergoeding aan de verhuurder verschuldigd. Verder is de huurder ook niet tot restitutie gehouden indien de bescherming van de openbare orde of goede zeden vereist dat restitutie ten voordele van de verhuurder wordt geweigerd. Hiervan is bijvoorbeeld sprake wanneer het toestaan van de restitutie een groot risico inhoudt dat de verhuurder in de toekomst opnieuw woningen zal verhuren in strijd met de gewestelijke woonkwaliteitsnormen.
Het elektronisch toezicht bestaat vijftien jaar in België. Na een wat aarzelende start is het elektronisch toezicht de afgelopen jaren uitgegroeid tot één van de belangrijkste modaliteiten van strafuitvoering in ons land. Het aantal enkelbanden en ondertoezichtgestelden stijgt jaar na jaar. De toepassingsmogelijkheden dijen almaar verder uit, van de strafuitvoering naar de voorlopige hechtenis, en mogelijk binnenkort ook naar de fase van de straftoemeting. Intussen wordt volop geëxperimenteerd met nieuwe technologieën, zoals spraakherkenning en GPS. 

Maar tot op welke hoogte lost het elektronisch toezicht de hoge verwachtingen in? Het Rekenhof en het Europese antifoltercomité stelden vast dat de druk op de Belgische gevangenissen niet verdween met het elektronisch toezicht. Integendeel: terwijl het aantal enkelbanden steeg, nam ook de gevangenispopulatie in versneld tempo toe. Bovendien lijken kwaliteitsvolle selectie en begeleiding het almaar meer te moeten afleggen tegen de macht van het getal: wordt de samenleving daar werkelijk beter van? Bovenal roept de snelheid waarmee tezelfdertijd op zovele verschillende fronten – regelgeving, uitvoeringspraktijk en technologie – aan het elektronisch toezicht wordt gesleuteld vragen op bij direct betrokkenen en de buitenwereld. Zijn de dagen van het ooit zo geroemde ‘Belgische model’, gestoeld op een evenwichtige mix van technologie en professionele begeleiding, definitief geteld?
Al meer dan dertig jaar biedt de Postuniversitaire Cyclus Willy Delva juristen de kans om toelichting te krijgen bij en inzicht te verwerven in een brede waaier van rechtsdomeinen. In het verleden werd steeds gekozen voor een benadering vanuit e´e´n discipline. Aangezien in het recht echter meer en meer kruisbestuivingen optreden, hebben we in de negenendertigste cyclus geopteerd voor een andere aanpak. Een topic zal nu door verschillende brillen bekeken worden. Sociaal en fiscaal recht staan hierbij centraal, maar af en toe wordt er een zijsprong gemaakt. Bescherming van de cliente`le Een klassieke onderverdeling in het intellectueel eigendomsrecht is die tussen de industrie¨ le rechten (o.a. het kwekersrecht, het tekeningen- en modellenrecht, het chipsrecht en het octrooirecht) enerzijds en het auteursrecht anderzijds. Ook in de relatie werkgever-werknemer kunnen deze rechten een twistappel vormen: een ingenieur die een nieuw procede´ ontwikkelt, een illustrator die een stripfiguurtje cree¨ ert, een IT’er die een nieuw platform-videospel ontwerpt... Ilse Van Puyvelde en Hendrik Vanhees geven een overzicht van de wolfijzers en schietgeweren in dit verband. Elizabeth Matthys en Dieter De Munck schetsen de krachtlijnen van de bescherming van de cliente` le. Eerst situeren ze de vrijheid van handel en nijverheid binnen de vrije markteconomie. Hierbij wordt het begrip ‘cliente` le’ nader omschreven en gepeild naar de mogelijkheid om het klantenbestand te beschermen. Vervolgens wordt dieper ingegaan op de beperkingen die aan de vrijheid van handel en nijverheid gesteld (kunnen) worden. Ten slotte wordt nagegaan welke actiemiddelen er ter beschikking staan in geval van oneerlijke concurrentie. De nadruk ligt op het arbeidsrechtelijke aspect, maar het handels- en procesrecht zullen eveneens aan bod komen. Niet-discriminatie in contractuele verhoudingen Caroline Cauffman en Aloı¨s Van Oevelen hebben voor een originele invalshoek gekozen. Zij behandelen de discriminatie in contractuele verhoudingen. Uitgaande van de contractvrijheid onderzoeken ze in hoeverre contractweigering geoorloofd is. Daarna zullen ze ingaan op de doorwerking van de antidiscriminatiewetgeving in het contractenrecht. Hierbij zal niet alleen het toepassingsgebied van deze wetgeving worden onderzocht, maar ook de rechtvaardigingsgronden voor zowel een direct als een indirect onderscheid evenals de mogelijke sancties. Vervolgens wordt nagegaan of op de overheid als behartiger van het algemeen belang een bijzondere antidiscriminatieplicht rust, met speciale aandacht voor het specifieke geval van de dienstverlening door nutsbedrijven.
Over de waarde, de plaats, het belang van het interprofessioneel overleg in België is al heel wat inkt gevloeid. Meestal fragmentair, vanuit één enkel standpunt, of vanuit een welbepaald tijdsperspectief.
In de media duikt dit sporadisch op, op de spannende of plechtige momenten waarop het IPA-overleg elke twee jaar al of niet lukt.
Nog maar weinig pogingen werden gedaan om vanuit een aantal verschillende gezichtspunten dit 'Belgisch fenomeen' te beschrijven.
En zelfs dat blijft moeilijk om een zeer verscheiden beeld te geven. De realiteit blijkt altijd veel subtieler, evolutief en moeilijk onder één noemer te brengen.
Dit is de bijzondere verdienste van deze aparte uitgave van het Nieuw Arbeidsblad.
Het zijn de bijdragen van een seminarie dat werd georganiseerd op 18 oktober 2012 in Brussel.
Het zijn voornamelijk bijdragen van academici en observatoren. De hoofdspelers van het sociaal overleg zelf blijven wat uit het vizier. Deze uitgave biedt wat meer afstand, minder beïnvloed ook door de waan van het hier en nu. Het is eerder een kader om dit boeiende spel van de hoofdspelers beter te kunnen volgen. Met meer diepgang dan wat je hierover in de media vindt.
De Faculteit Toegepaste Taalkunde van de Hogeschool Gent (en de voorgangers van de Faculteit) hebben een lange traditie van medisch terminologisch onderzoek, vaak in samenwerking met het Heymans Instituut voor Farmacologie van de Universiteit Gent. Het “Drietalig vocabularium van wetenschappelijke en populaire medische termen” van neerlandicus van Hauwermeiren uit 1986 mag wel als het startschot worden beschouwd. Ongeveer tien jaar later was de Hogeschool de belangrijkste partner in het negentalige “Multilingual glossary” dat nog steeds online staat en druk wordt geconsulteerd (http://users.ugent.be/~rvdstich/eugloss/welcome.html) - maar ook dringend aan een opfrisbeurt toe is. Ondertussen waren twee medewerkers nog gestart met de stuksgewijze vertaling van de Medical Subject Headings aan de hand van afstudeerscripties. In dit MeSH Termbase Project zijn al meer dan 150 scripties geschreven. De Vakgroep Taaltechnologie van de Faculteit heeft zich ook toegelegd op medische terminologie en op de problemen rond verstaanbaarheid van medische bijsluiters, met projecten als ABOP en OptiPIL. Momenteel zijn er ten slotte o.m. plannen om het terminologisch materiaal van verschillende projecten te bundelen in een Belgisch medisch terminologiesysteem, waarbij ook de link zou worden gelegd met bestaande classificatiesystemen.
In deze bijdrage wordt een relaas weergegeven van het panelgesprek op het congres ‘Tides and currents in police theories’, dat diverse deelthema’s kent. Dit panelgesprek werd voorbereid en gemodereerd door Elke Devroe en Jannie Noppe was verslaggeefster. Per deelthema werden er experten-koppels gevormd, die de teksten van Cahier Politiestudies 25 Tides and currents in police theories59 op voorhand doornamen en het panelgesprek voorbereidden. Door elk koppel werden een aantal stellingen opgegeven, die aan de zaal werden getoond en waarop het groene kaartjes ‘akkoord’ kon worden gegaan of middels rode kaartjes ‘niet akkoord’. Deze bijdrage geeft verslag van de meest belangrijke punten van elk thema’s en deelthema. In eerste instantie wordt weergegeven wat elke expert over het thema te zeggen had en in tweede instantie komen een aantal aandachtspunten uit de zaal aan bod.