clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In België bestaat een algemene verplichting tot het nemen van een motorrijtuigenverzekering. De laatste jaren is er een zoektocht geweest naar de beste opbouw van de verzekering binnen het algemene verkeersveiligheidsbeleid. Binnen deze discussie ontmoeten verschillende standpunten elkaar. In 2004 was er nog steeds discussie over het al dan niet herinvoeren van het bonus malus systeem. Dit rapport wil een aanknopingspunt bieden om de motorrijtuigenverzekering verder te optimaliseren binnen het uitgestippelde beleid. Daarvoor bouwt verder op het onderzoek naar de rol van de aansprakelijkheid in het voorkomen van onveilig verkeersgedrag. Aangezien aansprakelijkheid een preventieve rol in het beleid vervult, wordt er eerst onderzocht of en in welke mate een verzekering invloed uitoefent op de preventieve werking ervan. De analyse toont aan dat de verplichting van het nemen van een verzekering van de gemotoriseerde verkeersdeelnemer inderdaad een impact heeft op de werking van de wettelijke aansprakelijkheidsregeling. Het centrale thema van het gevoerde onderzoek is de beschrijving van de invloed van de verzekeringsmogelijkheid op de preventieve werking van de aansprakelijkheid zodat er mogelijkheden tot verbetering kunnen worden aangereikt. Door het bestaan van de verzekering namelijk, past de automobilist een andere zorgvuldigheidsnorm toe dan hij zou doen onder dezelfde aansprakelijkheidsregeling waarbij hij niet verzekerd is. Vanuit een rechtseconomische invalshoek wordt geconcludeerd dat de verzekering een nefaste invloed heeft voor de preventieve prikkel waar de aansprakelijkheid in voorziet. Dit gegeven vormt de basis voor de zoektocht naar de oorzaken van de doorkruising van de preventie door de verzekering en naar mogelijke oplossingen. Deze oplossingen kunnen zowel door de verzekeraar als de overheid worden aangereikt, doch geen van beide blijkt in staat de gehele prikkel uitgaande van het aansprakelijkheidssysteem te ondervangen. De ondermijning van het aansprakelijkheidsysteem in betrachting genomen, luidt de conclusie dat de evaluatie van de wenselijkheid van de aansprakelijkheidsverzekering in het licht van de beleidsdoelen moet gebeuren. Er kunnen weliswaar opties worden aangereikt om binnen het huidige kader de werking van de verzekering te verbeteren. Maar bij de afweging van de inrichting van de verzekering moeten verschillende belangen tegen elkaar worden afgewogen. Het beleid moet hierbij rekening houden dat de keuzes over de inrichting van de verzekering, zelfs binnen de beleidsdoelen, een mogelijk groter aantal verkeersongevallen veroorzaken, te wijten aan het verzekerd zijn.
De kosten van wetgeving zijn een belangrijk onderdeel van de kwaliteit en efficiëntie van wetten en regels. Het is dan ook opmerkelijk dat er tijdens en na de productie van wetgeving relatief weinig en vooral onvolledig aandacht aan wordt besteed. Eén uitzondering vormen de zogenaamde administratieve lasten. Het probleem is dat er in de literatuur verschillende definities van wetgevingskosten bestaan waardoor vaak met verschillende kostencategorieën wordt gewerkt. Dit bemoeilijkt de praktische toepasbaarheid en onderlinge vergelijkbaarheid van studies en analyses. Daarom wordt in dit artikel getracht om een exhaustieve en consistente taxonomie van wetgevingskosten op te stellen, die moet toelaten om in de toekomst de volledige wetgevingskosten van verschillende wetgevingsopties in kaart te brengen en vervolgens efficiënte keuzes te maken. Wetgevingskosten bestaan uit twee categorieën. Enerzijds zijn er de reguleringskosten die gedragen worden door de overheid, de bedrijven en de burgers tijdens het voorbereiden en uitvoeren van de modaliteiten van de wetgeving. Die bestaan voor de overheid uit besluitvormingkosten, beheerskosten en handhavingskosten. Voor de burgers en bedrijven zijn er voorbereidingskosten, lobbyingkosten, nalevingskosten en ook handhavingskosten. Anderzijds is er het zogenaamde efficiëntieverlies tengevolge van deze reguleringskosten. Deze tweede kostencategorie omvat de weggevallen productie, die zich vertaalt in een daling van de economische welvaart (bruto nationaal product). Voor het bepalen van efficiënte of kosteneffectieve wetgevingsopties moeten beide kostencategorieën in absolute of relatieve termen vergeleken worden.
De kwaliteit van wetgeving wordt mede bepaald door haar kosteneffectiviteit. Toch blijven de kosten van wetgeving vaak onderbelicht - zo ook bij het invoeren van de Verkeersveiligheidswet in 2003. Een opmerkelijk onderdeel van deze wet, dat nooit in werking is getreden, was de invoering van een administratieve verkeersboete. Alhoewel de kosten destijds als argument naar voren werden geschoven, werden ze nooit berekend. In dit artikel wordt het kostenmodel van Marneffe en Vereeck voor het eerst empirisch getoetst voor wat betreft de administratieve verkeersboete. Uit de analyse blijkt dat de overheid in de voorbereidingsfase voor meer dan een half miljoen euro en de burgers voor bijna zeven miljoen euro kosten maakten. Dat is een aanzienlijk bedrag, aangezien de administratieve verkeersboete nooit is ingevoerd. Bij daadwerkelijke inwerkingtreding zouden er voor de overheid hogere beheerskosten zijn, maar lagere handhavingskosten doordat de gerechtelijke tussenstap wordt uitgeschakeld. Voor de burgers zouden de administratieve lasten gelijk blijven, maar zouden de nalevings- en handhavingskosten dalen. Bij gelijke effectiviteit is de administratieve verkeersboete dan ook te verkiezen boven de strafrechtelijke sanctie. Het belangrijkste leereffect uit deze eerste gevalstudie is dat het niet haalbaar, maar ook niet nodig is om alle kosten in detail te berekenen. Zo kan een kwalitatief beargumenteerde, relatieve inschatting van de uitvoeringskosten soms volstaan.
Interdisciplinariteit is een must tegenwoordig. Het is de weg tussen academische wetenschap en maatschappelijk handelen. Toch komen sociologen en juristen in Vlaanderen zelden samen om hun onderzoeksresultaten te bespreken. De nieuwe wet tot hervorming van het echtscheidingsrecht was een goede gelegenheid om het wetenschappelijk onderzoek over de echtscheiding samen te leggen vanuit de specifieke invalshoek van twee risicogroepen: burgers met beperkte inkomsten en allochtonen. Uit onderzoek blijkt dat ongelijkekansensituaties zich vooral voordoen op sleutelmomenten in het leven. Er overkomt je iets of je kiest bewust voor een andere levenssituatie en je leven verandert ten goede of ten kwade. Dit soort grote of minder grote transities in de levensloop zijn vaak scharniermomenten in termen van gelijke of ongelijke kansen. Telkens opnieuw zoveel mogelijk de lat gelijk leggen, dat is gelijkekansenbeleid dat we met een Angelsaksisch begrip aanduiden als re-equalizing. Transities tussen levensfasen zijn vaak juridisch omkaderd. Vandaar het belang van de juridische invalshoek in dit gelijkekansenverhaal. Wij hebben het in dit bestek over echtscheiding en de gevolgen ervan op de levensloop, over de nieuwe Echtscheidingswet, en of scheiden iedereen dezelfde rechten en kansen geeft.
Het boek geeft geen klassiek overzicht van de materie, maar is eerder een doe- en werkboek. Aan de hand van 10 casussen worden probleemsituaties uit het leven van arbeidende al dan niet gehuwde partners bekeken. Het gaat zowel over partners die in eigen naam of binnen hun vennootschap actief zijn. Er wordt daarbij op zoek gegaan naar de beste oplossing, waarbij ook clausules, in te lassen in het huwelijkscontract, in een andere overeenkomst of in vennootschapsdocumenten worden voorgesteld. Het boek bespreekt een aantal aandachtspunten die zich stellen in de situatie van samenwerkende partners: wie is eigenaar van de zaak, wie neemt de beslissingen, voor wie is de winst en de meerwaarde, wordt de andere partner vergoed voor zijn werk, wie moet de schulden betalen en voor wie is de zaak bij stopzetting van de relatie? Hierbij analyseert de auteur zowel de situatie van de gehuwde partners als van de ongehuwd samenwonende partners. Elke vorm van professionele samenwerking, zowel binnen als buiten een vennootschap, wordt behandeld. De auteur suggereert, waar mogelijk, praktische oplossingen (inclusief modellen) voor probleempunten.
Dit onderzoeksrapport is een realisatie van het Steunpunt Gelijke Kansenbeleid en werd uitgevoerd in opdracht van Vlaams minister voor Mobiliteit, Sociale Economie en Gelijke Kansen, Kathleen van Brempt. Het vormt het eerste van twee deelrapporten die gepubliceerd zullen worden in het kader van het onderzoek ‘Echtscheiding bij personen van Turkse en Marokkaanse herkomst’. Dit onderzoek heeft tot doel na te gaan (1) in welke mate echtscheiding voorkomt bij de populaties van Marokkaanse en Turkse herkomst en (2) welke factoren eigen aan de specifieke context (migratiegeschiedenis, maatschappelijk-culturele en juridische achtergrond) van deze populaties een rol spelen bij deze echtscheidingen. In dit eerste rapport bespreken we de resultaten van de literatuurstudie uit het onderzoek. Deze grondige analyse van het bestaande kwalitatieve en kwantitatieve onderzoek rond echtscheiding en (Marokkaanse en Turkse) herkomst in voornamelijk Vlaanderen/België en Nederland, wordt aangevuld met juridische expertise van Kristien Vanvoorden (Steunpunt Internationaal Privaatrecht – Vlaams Minderhedencentrum) en Prof. Nan Torfs (gewoon hoogleraar aan de Universiteit Hasselt, o. m. gespecialiseerd in echtscheiding). Na dit rapport wordt nog een tweede rapport gepland, waarin voornamelijk de resultaten aan bod zullen komen van de kwalitatieve bevraging die het Steunpunt Gelijke Kansenbeleid heeft gerealiseerd bij gescheiden personen van Turkse en Marokkaanse herkomst. We zouden nog van deze gelegenheid gebruik willen maken om iedereen te bedanken die heeft bijgedragen tot de goede afloop van dit rapport. We denken daarbij aan onze promotoren Prof. Dr. Chris Timmerman en Prof. Dr. Nan Torfs en danken ook de leden van de begeleidingscommissie voor hun interessante raadgevingen en inzichten tijdens de loop van het onderzoek. Bijzondere dank gaat uit naar Philip Hermans, professor antropologie aan de KULeuven (onder meer gespecialiseerd in Marokkaanse cultuur en etniciteit), voor zijn inhoudelijk advies en zijn belangrijke bijdrage aan de afronding van dit rapport. Verder zijn we onze dank verschuldigd aan Gerard Van Menxel en Koen Mendonck van het Steunpunt Algemeen Welzijnswerk voor het ter beschikking stellen van (een extractie uit) de Tellus databank.
Een eerste blik op de situatie - Het is niet eenvoudig aandelen tussen echtgenoten over te dragen - Verkoop tussen echtgenoten is verboden - In het Wetboek van Vennootschappen is er toch sprake van overdracht van aandelen tussen echtgenoten - Een blik op de situatie in Frankrijk kan verhelderend zijn - Schenkingen tussen echtgenoten zijn precair - Volmachten tussen echtgenoten zijn wel mogelijk
De democratische verkiezingen van 27 april 2004 waren een waterscheiding in de Zuid-Afrikaanse geschiedenis. Ze betekenden het einde van een lange nachtmerrie. Na de donkere periode van de apartheid leek een glanzende toekomst aan te breken. Ook in de Afrikaanse literatuur werd de nieuwe orde hartelijk verwelkomd zoals in de roman Casspirs en Campari’s van Etienne van Heerden. Ook Belle uit Die reise van Isobelle van Elsa Joubert ervaart in de slotbladzijden een epifanie: alle verschillen tussen de rassen verdwijnen. Zuid-Afrika is niet langer verdeeld in een ‘ons’ en een ‘hulle’. Het land is in een handomdraai omgetoverd tot een regenboognatie waarin de verschillende bevolkingsgroepen vreedzaam naast elkaar leven. Rond 1994 werd deze visie door velen gedeeld. Tijdens de apartheidsperiode hadden de Afrikaanse schrijvers zoals A.P. Brink, Karel Schoeman, Breyten Breytenbach, Elsa Joubert en John Miles zich trouwens aangesloten bij het verzet tegen de apartheid.
In 2004 werd in Zuid-Afrika met de nodige luister het tienjarige bestaan van een democratische regering gevierd. Terwijl in 1994 Zuid-Afrikaanse schrijvers van alle kleuren van de regenboog zich verheugden over de beëindiging van de apartheid, de verkiezing van een meerderheidsregering en de eedaflegging van Nelson Mandela als de eerste zwarte president, lieten ze in 2004 opvallend weinig van zich horen. Zij waren in elk geval niet te bekennen te midden van het feestgewoel. Misschien hielden ze zich doelbewust op de achtergrond omdat ze de feeststemming niet wilden bederven. In de Zuid-Afrikaanse en de Afrikaanse literatuur is de euforie die rond 1994 heerste inderdaad volledig verdwenen. De prille democratie heeft de verwachtingen van blank en zwart absoluut niet kunnen inlossen waardoor nu ontnuchtering en pessimisme de overhand hebben. Het toekomstperspectief ziet er evenmin rooskleurig uit.
Op 26 februari 2005 is Elisabeth Eybers negentig jaar geworden. De verjaardag werd met een huldiging in Amsterdam gevierd waarop de dichteres zelf, frêle maar nog in behoorlijke gezondheid, aanwezig was. Tijdens de feestelijke zitting werd ook haar nieuwste dichtbundel Valreep/Stirrup-cup voorgesteld. De bundel bestaat uit vijftien gedichten waarvan telkens twee versies opgenomen zijn: een Afrikaanstalige en een Engelstalige.
De Zuid-Afrikaanse dichter Gilbert Gibson publiceerde twee dichtbundels: Boomplaats in 2005 en Kaplyn in 2007. Met beide bundels heeft hij een stevige literaire reputatie gevestigd. In zijn poëzie, die complex,en doordacht, maar altijd boeiend is, komen de geschiedenis van zijn persoon, zijn familie en zijn land samen. Een persoonlijke levenservaring, getekend door het hedendaagse levensgevoel, wordt er in een ruimere context geplaatst.