clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Beweren dat ouderen het minder goed hebben dan jongeren omdat hun inkomen (lees: pensioen) lager ligt of omdat ze een lager vermogen hebben, maakt volgens ons weinig zin. Een goede welvaartsmaatstaf dient rekening te houden met de consumptiemogelijkheden die dit inkomen en vermogen gedurende de toekomstige verwachte levensloop bieden. Op basis van data uit de SHARE-enquête, komen we tot de vaststelling dat deze toekomstige consumptieperspectieven in België over het algemeen vrij goed zijn vergeleken bij die van tien andere Europese landen. Heeft de gepensioneerde Belg geanticipeerd op het lage pensioeninkomen en voldoende gespaard voor de oude dag of kan zij enkel deze hoge consumptiewelvaart volhouden door het aangaan van schulden?
In deze bijdrage willen we een objectief beeld brengen van het profiel van de huidige Vlaamse sociale huisvesting. Dit is mogelijk door gebruik te maken van twee recente grootschalige surveys naar de woonsituatie en de woningkwaliteit in Vlaanderen, uitgevoerd in opdracht van Minister Keulen, Vlaams Minister van Binnenlands Bestuur, Stedenbeleid, Wonen en Inburgering. Heylen e.a. (2007) geven een uitvoerige beschrijving van de resultaten van beide onderzoeken, inmiddels bekend onder de benaming ‘Woonsurvey 2005’ en ‘Woningschouwing 2005’.
Volgens de Belgische grondwet heeft iedereen het recht op een woning naar eigen keuze, van een goede kwaliteit, tegen een betaalbare prijs, in een goede woonomgeving en met woonzekerheid. De laatste jaren wordt meer en meer aangeklaagd dat dit recht voor veel gezinnen wordt geschonden. Dit was het uitgangspunt van het ACW-project ‘Betaalbaar wonen’. Binnen dit project vroeg het ACW aan het HIVA om de problemen op de private huurmarkt te duiden en na te gaan welke beleidsmaatregelen een gepast antwoord kunnen bieden.<br><br> In dit onderzoek proberen we deze problemen te objectiveren op basis van cijfermateriaal en resultaten van bestaand onderzoek. Tevens gaan we aan de hand van de economische theorie na hoe de woningmarkt functioneert en wat de effecten van beleidsmaatregelen daarop kunnen zijn. Verder beschrijven we welk huurprijs- en kwaliteitsbeleid de Vlaamse en de federale overheid momenteel voeren en hoe dit kan worden bijgestuurd. Bijzondere aandacht gaat hierbij naar het stelsel van de huursubsidie. Tot slot formuleren we een aantal beleidsaanbevelingen die moeten bijdragen tot een betere realisatie van het recht op wonen op de private huurmarkt.
In deze bijdrage wordt op Vlaams niveau een beeld geschetst van de huidige woonsituatie van ouderen en van hun wensen. Op basis van de Woonsurvey 2005, dit is een bevraging die plaats vond in 2005 bij 5.216 huishoudens in  Vlaanderen, wordt de situatie van thuiswonende ouderen beschreven: wat zijn de kwaliteit en het comfort van de woningen, welke voorzieningen zijn er in de omgeving aanwezig, wat kost wonen voor hen en hoe betaalbaar is dat? Deze informatie wordt aangevuld met gegevens uit het LOVO2-onderzoek over de woonsituatie van ouderen in rusthuizen. Vervolgens wordt ingegaan op ontwikkelingen in wonen en zorg die inspelen op nieuwe behoeften van ouderen. Andere mogelijkheden van nieuwe technologie worden onder de loep genomen en de auteur gaa dieper in op de concepten 'levenslang wonen', 'woonzorgcomplex' en 'woonzorgzone'. Vooral dat laatste is een richtinggevend concept voor de toekomst. Er wordt uitgelegd wat een woonzorgzone is en hoe en waar men eraan kan werken.
Wat verstaan we in Vlaanderen onder sociale huisvesting? De auteurs schetst het institutioneel kader: hoe is de sociale huursector in Vlaanderen georganiseerd, wie voert er de sociale woonprojecten uit, hoe worden ze gefinancierd en welke instanties zijn erbij betrokken? Daarna volgt een beschrijving van de omvang en kwaliteit van het Vlaamse sociale huurpatrimonium en het profiel van de bewoners. In Europese context bestaan er meerdere modellen van benadering. De auteur oordeelt het nuttig om onze woningmarkt te vergelijken en de andere modellen te onderscheiden als bron van inspiratie voor mogelijke toekomstige beleidsoriëntering.
Grootouders vervullen op het huidig ogenblik nog steeds een belangrijke rol in de kinderopvang in Vlaanderen. Aangezien er de komende jaren nog een belangrijke toename van de vraag naar kinderopvang wordt verwacht is het belangrijk te onderzoeken of dit aanbod in goede conditie verkeert. Van Kind en Gezin kreeg het HIVA de opdracht om middels een uitgebreide enquête de grootouders zelf aan het woord te laten. Welke grootouders nemen kinderopvang op? Hoeveel uren besteden ze aan kinderopvang? Wat zijn hun motieven? Hoe evalueren ze zelf hun betrokkenheid? Hoe zien ze hun betrokkenheid naar de toekomst toe? De bevraging omvatte niet alleen meer dan 2000 Vlaamse grootouders maar ook een beperkte groep allochtone grootouders en een groep andere familieleden of derden die inspringen voor de kinderopvang. De resultaten tonen aan dat heel wat grootouders - althans bij de Vlaamse groep - vragende partij zijn om kinderopvang voor de kleinkinderen op te nemen en daar ook heel wat persoonlijke voldoening uit te putten. Toch is er ook een groep die daarbij de eigen grenzen overschrijdt en klaagt over de belasting.
Een belangrijke taak van Kunstenloket vzw bestaat uit gegevens te verzamelen en te analyseren inzake tewerkstelling, werkgelegenheid, opleiding en vorming over de artistieke sector, om op basis daarvan beleidsadvies te formuleren. Kunstenloket vzw vroeg het HIVA om na te gaan wat de mogelijkheden zijn om een gefundeerde gegevensverzameling over de artistieke sector te realiseren. Dit rapport is het antwoord op de gestelde vraag.<br><br> Met dit rapport verwezenlijken we twee doelstellingen. Ten eerste geven we een aanzet tot een opvolgingsinstrument voor de artistieke sector. We overlopen daartoe uitgebreid de verschillende informatiebronnen die ons meer over de artistieke sector kunnen vertellen. We geven daarbij een zo helder en volledig mogelijk beeld van deze bronnen. In ons besluit vatten we samen hoe, gegeven de huidige stand van zaken, een opvolgingsinstrument tot stand kan komen. <br><br> Ten tweede beschrijven we de stand van zaken betreffende de Vlaamse artistieke arbeidsmarkt. We behandelen daarbij thema’s zoals het sociaal statuut voor de kunstenaar, de kwaliteit van de arbeid, opleiding en vorming, …We baseren ons daarbij op gevoerde gesprekken met verschillende actoren uit de artistieke sector en de beschikbare literatuur. <br><br> Het rapport biedt de lezer die geïnteresseerd is in de artistieke sector een helder zicht op de beschikbare gegevens over de sector en daarnaast een beter inzicht in de artistieke arbeidsmarkt.
Innovatie en de kenniseconomie zijn ‘in’. Ze moeten een centraal aandachtspunt zijn voor een reeks beleidsterreinen, waaronder arbeid en tewerkstelling. Binnen de beleidsdomeinen van zowel innovatie als arbeid moeten echter nog de nodige inspanningen worden geleverd om positieve aandacht voor ‘het andere’ te creëren. De ontwikkeling van een denkkader dat wordt opgevuld met de bestaande kennis over de samenhang tussen het domein van bedrijfsinnovatie en het arbeidsbestel kan daar een nuttige bijdrage in leveren. Het rapport levert deze bijdrage vanuit het oogpunt van de Vlaamse beleidsmaker. Het rapport is het resultaat van een korte studieopdracht in het kader van het Vlaams Interuniversitair Onderzoeksnetwerk Arbeidsmarktrapportering (VIONA). Dit onderzoeksprogramma is een initiatief van de Vlaamse regering en de sociale partners. Het wordt gecofinancierd door het Europees Sociaal Fonds.
Vlaanderen ontvangt jaarlijks meer dan 20 000 nieuwkomers. Immigratie maar vooral de integratie van nieuwkomers, kwam de voorbije jaren dan ook hoog op de Vlaamse politieke agenda te staan. De Vlaamse overheid wil via het inburgeringsdecreet aan nieuwkomers de eerste periode van hun verblijf een aangepast onthaal aanbieden. Het inburgeringstraject dat aan nieuwkomers aangeboden wordt, bestaat uit een vormingsprogramma met drie componenten: maatschappelijke oriëntatie, loopbaanoriëntatie en Nederlandse taallessen, ondersteund door trajectbegeleiding (primair traject). Dit primair traject wordt afgesloten bij de overdracht van de nieuwkomer naar een reguliere voorziening voor een vervolgtraject (secundair traject). Aan de onderzoeksploegen werd de opdracht gegeven om na te gaan in welke mate het inburgeringsprogramma de vooropgestelde doelstellingen bereikt. Deze vraag wordt vanuit twee invalshoeken beantwoord: het institutionele perspectief en het gebruikersperspectief. Dit onderzoek resulteerde in drie deelrapporten en een syntheserapport. Dit rapport vormt het derde deelrapport en omvat de evaluatie van het inburgeringsbeleid vanuit de nieuwkomers zelf.
Het belang van een brochure over opleidingsbeleid is evident. Organisaties worden meer dan ooit geconfronteerd met de nood aan een constante bijsturing van de kennis en de vaardigheden van medewerkers. De relevantie van een genderneutraal opleidingsbeleid is voor sommigen minder duidelijk. Ondanks de inhaalbeweging van vrouwen in het onderwijs en op de arbeidsmarkt, blijven vrouwen een speciale positie innemen. Het verwezenlijken van gelijke kansen tussen mannen en vrouwen en het opheffen van obstakels voor een feitelijke gelijkheid van kansen (genderneutraal beleid) blijft om speciale aandacht vragen.<br><br> Deze brochure geeft een aantal tips voor de uitbouw van een efficiënt en geïntegreerd opleidingsbeleid en ze geeft daarbij specifieke aandacht aan kansen en risico’s die best in overweging genomen worden als organisaties werk willen maken van een gelijke kansenbeleid.
Sociale verkiezingen zijn de vierjaarlijkse Belgische oefening in economische democratie. Via deze verkiezingen worden werknemersvertegenwoordigers gekozen in de Ondernemingsraad en het Comité voor Preventie en Bescherming op het Werk. In dit rapport wordt een evaluatie gemaakt van deze sociale verkiezingen door een vergelijking te maken tussen de resultaten van 2004 met voorgaande kiesjaren. De centrale vraag die wordt behandeld is: wie kan op welke wijze deelnemen aan deze verkiezingen? De studie is gebaseerd op het databestand dat de Federale Overheidsdienst Arbeid, Werkgelegenheid en Sociaal Overleg opmaakt over deze verkiezingen. Het onderzoek werd uitgevoerd in opdracht van de Federale Minister van Werk. Het is een vervolg op de vroegere studie ‘Een onvolledige strijd’ van Guy Van Gyes (2001).
Sinds het inburgeringsdecreet van 2004 biedt de Vlaamse overheid aan nieuwkomers die via legale immigratie ons land binnenstromen, een aangepast onthaal. Dit bestaat uit een vormingsprogramma met drie componenten: maatschappelijke oriëntatie, loopbaanoriëntatie en Nederlandse taallessen, onder­steund door trajectbegeleiding. Ook oudkomers komen sinds 2007 in aanmerking voor dit aanbod. Decretaal is ingeschreven dat dit beleid om de drie jaar dient geëvalueerd te worden. De resultaten van deze evaluatie zijn beschreven in drie deelrapporten en een syntheserapport. Het derde deelrapport geeft de bevindingen van de impactanalyse van het beleid weer. Op de mate waarin de nieuwkomer ook daadwerkelijk is ingeburgerd en verder integreert, kunnen we via de procesevaluatie geen antwoord geven. Deze vraag staat centraal in de impactevaluatie. In de impactevaluatie is nagegaan wat de meerwaarde is van het afgelegde traject voor de inburgeraars en hun naaste omgeving en of en hoe dit bijdraagt tot verdere inburgering en integratie. Dit onderzoek gaat over de inburgeraars van 2005 en 2006. We wilden immers nagaan in welke mate het gevolgd hebben van een inburgeringstraject een impact heeft op het ‘ingeburgerd zijn’ enkele jaren na datum. Deze vragen werden uitgediept aan de hand van kwalitatieve interviews met een selectie van respondenten. We hebben in 2009 inburgeraars geïnterviewd die in 2005 of 2006 gestart zijn met een inburgeringstraject om na te gaan waar ze zich bevinden op socio-economisch, sociaal-cultureel vlak en op het vlak van maatschappelijke participatie, 3 tot 4 jaar na het afronden van een inburgeringstraject. Daarnaast werd ook via kwantitatieve analyse en koppeling van administratieve databanken nagegaan welke positie de verschillende groepen van inburgeraars (zij die het traject niet gevolgd hebben, afhakers en diegenen die wel een attest behaalden) enige tijd na het (al dan niet) starten en volgen van het traject, innemen op de arbeidsmarkt.
De toenemende vraag naar thuiszorg brengt een stijging van het aantal arbeidsplaatsen voor verzorgenden (de vroegere gezins- en bejaardenhelpsters) in de gezinszorg mee. Anno 2003 waren er in België een 250-tal diensten gezinszorg die samen meer dan 20 000 verzorgenden tewerkstelden. Om nu en in de toekomst voldoende geschikte verzorgenden aan te trekken en te behouden voor de gezinszorg, is het belangrijk om de kwaliteit van de arbeid te bewaken en zo nodig te verbeteren.<br><br> Vandaar ontstond het idee om een project, genaamd PROXIMA, uit te voeren met als doel de kwaliteit van de arbeid van gezinsverzorgenden in België te onderzoeken en aanbevelingen te doen om deze te verbeteren. De promotor van het onderzoek is de Federale Overheidsdienst Werkgelegenheid, Arbeid en Sociaal Overleg. Het onderzoek wordt gecofinancierd door het ESF en uitgevoerd door het Hoger instituut voor de arbeid (HIVA) van de K.U. Leuven en de faculteit Psychologie van de universiteit van Bergen.<br><br> Om de kwaliteit van de arbeid van de verzorgenden te onderzoeken, deden we een bevraging in bijna 90 verschillende diensten gezinszorg, verspreid over Vlaanderen, Wallonië en Brussel. We bevroegen er meer dan 1000 verzorgenden aan de hand van een schriftelijke vragenlijst. Deze vragenlijst was vooral gericht op hun arbeidssituatie en de manier waarop ze hun werk beleven. Daarnaast interviewden we per dienst een verantwoordelijke over het beleid en de organisatie van de dienst.<br><br> Klik op de grijs-rode download-button om het tussentijds rapport met de onderzoeksresultaten van de verzorgenden te bekijken.<br><br> Van dit tussentijds rapport werd ook een tussentijdse samenvatting gemaakt die u kan vinden op: <a href="http://www.hiva.be/publicatie_detail.php?id=2830&option=detail">http://www.hiva.be/publicatie_detail.php?id=2830&option=detail</a>
De beroepsactiviteit, die we in het voorliggende profiel beschrijven, kadert binnen een project dat eind jaren ’90 ontstond in het Gentse onderwijs vanuit een verhoogde aandacht voor de (stedelijke) kansarmoedeproblematiek. Vandaag heeft het project nog steeds een autonome plaats binnen het gelijke-kansenbeleid zoals het zich heeft ontwikkeld in het Gentse onderwijs, gevoed en gestimuleerd door het Vlaamse beleid terzake. Via een beroepsprofiel van ‘Brugfiguur in het basisonderwijs’ wordt dit project nu geëvalueerd. Dit voorliggende beroepsprofiel is tot stand gekomen volgens een uit verschillende fasen bestaande procedure die door het Hoger Instituut voor de Arbeid (HIVA) in de jaren ’90 ontwikkeld werd. In de oriëntatiefase werd het beroep verkend en afgebakend. In de voorbereidingsfase werd een conceptprofiel opgesteld met basismateriaal over het beroep, zoals de voorbereidende, de uitvoerende, de ondersteunende en de organisatorische taken en activiteiten met de benodigde kennis en vaardigheden. Dit conceptprofiel vormde de basis voor de conferenties, waar dit verder verfijnd werd. Tenslotte werden toekomstige evoluties met mogelijke invloed op de uitoefening van het beroep ingeschat.
Krapte op de arbeidsmarkt: ligt (lag) de oplossing elders? Enkele jaren geleden klonk bij veel Vlaamse bedrijven een noodkreet dat vacatures moeilijk of niet ingevuld werden. De vastgestelde krapte op de arbeidsmarkt en de aanwezigheid van (structurele) knelpuntberoepen zorgde ervoor dat vanuit verschillende hoeken de vraag kwam naar het versoepelen van de wetgeving inzake arbeidsmigratie om zo bepaalde tekorten op de arbeidsmarkt in bepaalde sectoren op te vangen. In dit trendrapport gaan we na in welke mate bepaalde sectoren anno 2002 (nog steeds) vragende partij zijn om de regelgeving inzake arbeidsmigratie aan te passen en welke veranderingen voorgesteld worden (en waarom). We polsten bij diverse actoren op de arbeidsmarkt naar hun standpunt.
De verstrekking van Economische en Financiële Informatie (EFI) aan de Ondernemingsraad (OR) is een belangrijk onderdeel van de Belgische economische democratie. In deze EFIverstrekking aan de OR zijn welomschreven controlerende en verklarende rollen toebedeeld aan de bedrijfsrevisor. Het opmaken van certificeringsverslagen en de deelname aan vergaderingen vormen de kerntaken van deze rol. De hier gerapporteerde studie tracht als juridisch-sociologische praktijktoets van deze ORrolvervulling van de Belgische bedrijfsrevisor de volgende onderzoeksvragen te behandelen: Hoe verloopt anno 2009 de volgens de Belgische wetgeving voorziene rol van het bedrijfsrevisoraat ten aanzien van de OR in het kader van de economisch-financiële informatieverstrekking aan dit sociale overlegorgaan? In welke mate en op welke wijze worden de bestaande (juridischnormatieve) kwaliteitsregels en -normen in dit verband in de praktijk omgezet? La transmission d’Informations Economiques et Financières (IEF ) au Conseil d’entreprise (CE ) constitue une composante importante de la vie économique en Belgique. Dans ce contexte, des missions précises de contrôle et de certification ont été confiées au réviseur d’entreprises. La rédaction de rapports de certification et la participation aux réunions du CE constituent la substance de la mission du réviseur d’entreprises. En vue d’évaluer, d’un point de vue juridique et sociologique, la manière dont le réviseur d’entreprises belge accomplit ses missions à l’égard du CE dans la pratique, la présente étude traite les questions suivantes: Comment s’est déroulée en 2009 la mission du réviseur d’entreprises à l’égard du CE prévue par la législation belge, dans le cadre de la transmission des IEF ? Dans quelle mesure et de quelle manière les règles (juridiques) et les normes existantes concernant le rôle du réviseur d’entreprises à l’égard du CE sont-elles appliquées dans la pratique ?
In dit hoofdstuk gaat de auteur in op het syndicale legitimiteitsvraagstuk. Hij doet dit evenwel niet op een normatieve wijze, maar door empirisch na te gaan in hoeverre de Belgische vakbonden nog steeds op de nodige steun kunnen rekenen van hun doelgroep (de werknemers). Vervolgens gaat hij in op mogelijke verklaringen voor deze blijvende steun en schetst daarbij een aantal mogelijke uitdagingen en gevaren.
Het debat over de plaats en de rol van een vakbonds- of werknemersvertegenwoordiging in KMO’s gaat al geruime tijd mee in België. Aangespoord door een Europese informatie- en consultatierichtlijn, bereikten de sociale partners een raamcompromis over de vertegenwoordiging in KMO's. Dit compromis moet tegen 2010 echter nog verder uitgewerkt worden. Het debat is dan ook nog niet voorbij. Om de discussie te stofferen en te richten, schetsen de auteurs in dit hoofdstuk een aantal empirisch onderbouwde argumenten inzake de vertegenwoordiging in KMO's. Vooreerst betogen ze dat de werknemer in de KMO een aparte aandacht verdiend (met de nadruk op ‘apart’). Vervolgens houden ze vanuit hun onderzoek enkele cruciale argumenten die door de Belgische werkgeverszijde worden geopperd om een vakbond in kleine ondernemingen als overbodig en onnuttig te beschouwen, kritisch tegen het licht. Op basis van deze inzichten schetsen de auteurs in de conclusie enkele mogelijke krachtlijnen voor een KMO-specifieke vakbondsaandacht.
Problemen in het beroepsonderwijs brachten de Vlaamse overheid ertoe om te starten met experimentele modulaire systemen in het beroepsonderwijs. Ze wil hiermee verschillende doelen bereiken: een toename van de pedagogisch-didactische kwaliteit van het onderwijs, een beter welbevinden bij de leerlingen, een daling van het aantal ongekwalificeerde schoolverlaters, een doorzichtiger onderwijsaanbod, een betere afstemming van het onderwijs op de arbeidsmarkt, en een goede voorbereiding op levenslang en levensbreed leren. Meer dan veertig scholen, met voltijds en/of deeltijds beroepsonderwijs en/of met een vierde graad verpleegkunde, waren betrokken bij het experiment. <br><br> De VUB, de UA en het HIVA evalueerden het experiment in opdracht van het Departement Onderwijs. Het eerste deel van dit rapport beschrijft hoe in de scholen vorm gegeven werd aan de modularisering, en dit op programmatorisch, pedagogisch-didactisch en organisatorisch vlak. Het is gebaseerd op diepte-interviews met sleutelfiguren in de deelnemende scholen. In het tweede deel wordt via een longitudinaal kwantitatief onderzoek getoetst of de doelen van modulair onderwijs bereikt worden. Dat gebeurt door een systematische vergelijking van de leerlingen in het experimentele modulair onderwijs met leerlingen uit een controlegroep.
De vervaardiging van voedingsmiddelen, dranken en tabaksproducten – kortweg de voedingsnijverheid is de industriële sector die zich toespitst op de productie van voeding voor mensen en dieren enerzijds en van drank en genotmiddelen anderzijds. De voedingsnijverheid is een essentiële schakel in de voedselketen en vervult er een overbruggingsrol tussen de primaire sector en de consument (of de distributie).

De voedingsnijverheid is met zo’n 64 000 loontrekkende arbeidsplaatsen een van de belangrijkste werkverschaffers in Vlaanderen. Bovendien laat de voedingsindustrie zich opmerken als een vrij stabiele sector die weinig onderhevig is aan cyclische schommelingen. Naar verhouding vind je onder de werknemers in de voeding veel vrouwen en veel deeltijders, minder ouderen en meer jongeren, meer loopbaanonderbrekers en minder bruggepensioneerden, wat van deze sector een atypische tak binnen de industrie maakt.
In dit Franstalig handboek over het Belgische systeem van arbeidsverhoudingen brengt het hoofdstuk een inleidend overzicht  met betrekking tot inspraak en overleg in kleine ondernemingen. Het hoofdstuk maakt daarbij ook vooral gebruik van recent HIVA-onderzoek (De Weerdt & Van Gyes, 2006; Delmotte e.a., 2002).
Deze bijdrage gaat over recente ontwikkelingen in de internationale arbeidsverdeling en over de rol die de vakbonden kunnen spelen wanneer ze in bedrijven worden geconfronteerd met internationale uitbesteding en delokalisering. Met een groeiend besef dat deze vormen van herstructureringen niet meer weg te denken zijn en het inzicht dat mislukte uitbestedingsprojecten meer kwaad dan goed doen aan de werknemers, is het zaak voor de vakbonden om een proactief beleid uit te bouwen in de bedrijven.
Agressie bij kinderen is een acuut probleem. Al te vaak wordt agressie gelijkgesteld met vechten of schelden. Er bestaan echter ook subtielere vormen van agressie, die diepe wonden kunnen slaan: roddelen, kinderen uitsluiten of negeren, manipuleren... Deze vorm van agressie wordt in wetenschappelijke literatuur samengevat onder de noemer 'relationele agressie'. Hoe herken je relationele agressie? Waarom is preventie zo belangrijk? Hoe kun je slachtoffers helpen? En hoe kun je daders begeleiden? Wat als relationele agressie uitmondt in echt pestgedrag? De auteurs van dit boek volgden drie jaar lang 600 kinderen uit de basisschool. Dit boek is het resultaat van de inzichten die uit hun onderzoek zijn gegroeid.
In navolging van het kwantitatieve onderzoek van het Diabetes Project Leuven was er een complementair kwalitatief onderzoek dat naging welke veranderingen de huisartsen daadwerkelijk hadden ervaren. Dit project had volgens de geïnterviewde huisartsen niet alleen een positief effect op de kwaliteit van de geleverde zorg, maar ze verbeterde ook de relaties tussen de huisartsen en specialisten en bevorderde de jobtevredenheid.