clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In 2016 zorgde de GDPR voor een trilling in het landschap door op heldere wijze een hele reeks eisen te formuleren voor privacybeheer van data en die te koppelen aan streng toezicht door landelijke autoriteiten voor persoonsgegevens. Die gingen ook Europees meer en intens samenwerken. Met corona kwam vier jaar later de lakmoesproef.In de voorbije twee jaar heeft het rechtssysteem niet goed gefunctioneerd, met uitzondering van het GDPR-systeem. Er is te veel pragmatisme geweest en te weinig gekeken naar de rechtsprincipes.21 In het Engels spreken ze over democratic back sliding. Een rechtsprincipe onder vuur is dat van de verantwoordelijkheid van mensen met beleidspositie, zowel in het openbaar bestuur als in het middenveld. De democratie roert zich nu opnieuw, ook over privacy. De verlenging van de covidpas eind januari 2022 in België was een teleurstelling, want het draag- vlak voor dat instrument was tanend. Gelukkig en desondanks beweegt de politiek terug, zoals met de hoorzittingen in het Belgisch Parlement rond de vaccinatieplicht. Het Parlement moet duidelijk weer aan controle winnen en schijnt daar ook zin in te hebben, afgaande op de hoorzittingen over privacy, vaccinatie en CST. Opschonen wat er in de voorbije jaren, vaak tegen adviezen van de GBA, is opgebouwd in grote haast en top down zonder participatie en accountability. Reflecteren over de privacy-infrastructuur die het voor dit land wil
Het Salduzacquis in verhouding tot de Belgische ondervragingscultuur is een diagnose van de huidige ondervragingscultuur in België en doet voorstellen tot verbetering daarvan. De in het boek verwerkte blauwdruk voor de strafprocedure innoveert ten opzichte van de hedendaagse wetenschapsbeoefening en stemt tot nadenken over de institutionele vormgeving van de juridische wereld.
Gedrukte versie van het inauguraal college uitgesproken aan de Vrije Universiteit Amsterdam in mei 2022 in het kader van de OVR-Wisselleerstoel 2020-2021. De bijdrage gaat in op de doctrinale (I) en politiek-strategische (II) uitbouw van het neutraliteitsrecht tussen de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog (1776) en de Frans-Pruisische Oorlog (1870). Een derde stuk gaat in op het concept van de permanente neutraliteit.
Deze uitspraak gaat in op de kwetsbaarheid van een verdachte in een strafprocedure, die volgens het EHRM op een institutioneel niveau bereflecteerd moet worden. Een verdachte bevindt zich in verhouding tot justitie in een asymmetrische verhouding. Het feit dat een niet-gearresteerde verdachte meegedeeld wordt dat hij het ver- hoor kan doen ophouden, volstaat niet om de strafprocedure met een eerlijk karakter toe te delen. Vóór aanvang van het verhoor moet het zwijgrecht in herinnering gebracht worden en de verdachte moet tijdens het verhoor bijstand hebben van een advocaat.
Het Coronadebat en het gebruik van het Covid Safe Ticket (CST) heeft ons nieuwe inzichten gegeven in het fenomeen van nudges, ‘overheidsduwtjes in de gewenste richting’. Wat is het verschil tussen nudging en dwang en hoe verhoudt nudging zich met andere overheidsinterventies zoals drang, overreden, en advisering? Hebben de rechtsstaat en mensenrechten iet s te zeg gen over deze technieken, of beperkt het recht enkel dwang door de overheid en laat het nudging geheel over aan beleidsmakers? Waar staat het CST in dit breder verhaal over overheidstechnieken?
De auteur onderzoekt de dominante interpretatie van de Salduzrechtspraak in België en doet een alternatief voorstel. Hij beschrijft eerst waarom het recht op bijstand door een advocaat bij het verhoor innoveert ten opzichte van artikel 6 EVRM. Dit gebeurt aan de hand van de twee grondslagen van Salduz: het dwangverbod-argument en het tegenspraak-argument. Hierna wordt vastgesteld dat de Belgische inquisitoire ondervragingscultuur in hoofdzaak afgestemd is op het dwangverbod – een negatieve vrijheidsconceptie voor het strafrecht – en weinig tot geen voeling heeft met de verinnerlijking van participatie door de verdachte. Tot slot stelt de auteur een andere blauwdruk voor de strafprocedure voor met gebruikmaking van een positieve strafprocesrechtelijke vrijheidsconceptie.
Wat kan “het recht” doen aan de “sociale ongelijkheid”? Of houdt het eerste de tweede in stand? Wat een kanjers van vragen. Het antwoord kan immers om het even waar liggen op de as tussen “alles” en “helemaal niets” afhankelijk van wat je allemaal in die enorme containers stopt of niet. Mijn punt is dus dat er iets grondig mis is met de vraag als dusdanig. Mijn eerste reactie was dan ook om niet te participeren aan het begrafenisnummer van Tegenspraak en de boot af te houden. Maar dat zou te gemakkelijk geweest zijn. Tenslotte ben ik deel van het verhaal dat met dit Cahier wordt afgerond. Het is ook mijn verhaal. Ik ga dan ook proberen mijn punt te maken door een deel van mijn persoonlijk denktraject te verhalen, waardoor één en ander, hoop ik toch, moge duidelijker worden. Deze tekst gaat dus niet over “recht en sociale ongelijkheid” maar veeleer over de dikwijls grof overschatte rol van het recht ten aanzien van grote vraagstukken. “Het Recht” is alvast niet de Atlas die de democratische wereld op zijn schouders draagt, die behoedt, beschermt en vormgeeft. Het is veel concreter en beperkter: recht is een vorm van handelen, een sterk gekenmerkte praktijk die alleen aan het werk kan gezien worden in concrete situaties. Een pragmatische benadering dus. Wat kan er überhaupt van het recht worden verwacht?
Op twee maart 1757 wordt Damiens veroordeeld tot openbare schuldbelijdenis voor het hoofdportaal van de Notre-Dame van Parijs; daarheen zal hij worden gevoerd, gereden op een kar, slechts gekleed in een hemd, met een brandende, twee pond zware toorts in de hand. Daarna, op genoemde kar, en op een schavot dat op de Place de Grève is opgericht, zal met tangen het vlees van zijn borst, zijn armen, dijen en kuiten worden gerukt, zijn rechterhand met daarin het mes waarmee hij de vadermoord heeft begaan, zal met brandende zwavel worden verschroeid. Het is duidelijk dat mediaberichtgeving in belangrijke mate de visies van mensen, maar ook een realiteit beïnvloedt. Daarom werpt dit artikel een unieke blik op dit thema. We betrekken de ervaringen van mensen in detentie in het wetenschappelijke debat over mediaberichtgeving en gevangenissen.
Deze bijdrage gaat in op hoe het recht in Nederland en België vorm geeft aan de rechten van mensen met een beperking (als gevolg van een verstandelijke beperking, psychische aandoening of dementie) wat betreft hun zelfbeschikkingsrecht over zorg en behandeling. Het gaat om een kwetsbaar evenwicht tussen respect voor autonomie en keuzevrijheid en soms noodzakelijk geachte vrijheidsbeperkende bescherming. Nagegaan wordt hoe beide landen hierin tegemoetkomen aan het VN-verdrag over de rechten van personen met een beperking.
Alain François en Warre De Mets actualiseerden een eerder uitgegeven tabel, waarin een niet-limitatief, schematisch en daardoor vereenvoudigd overzicht wordt gegeven van de wettelijke actiemiddelen die in het kader van (dreigende) conflicten in BV’s en NV’s kunnen worden aangewend. De actiemiddelen worden schematisch voorgesteld en onderling vergeleken aan de hand van zes parameters. De tabel houdt rekening met het nieuwe Wetboek van Vennootschappen en Verenigingen, waarin de wettelijke geschillenregeling bijvoorbeeld een significante facelift kreeg die onduidelijkheden en inefficiënties wegwerkte. Het WVV liet echter ook de andere actiemiddelen niet ongemoeid, al gebeurden er geen fundamentele ingrepen. Wel hebben enkele nieuwe actiemiddelen hun intrede gemaakt, zoals de uittreding en uitsluiting lastens het vennootschapsvermogen in de BV, een vordering om misbruik van minderheid te remediëren en een tweede “minderheidsvordering”. De wijzigingen aan de reeds onder het W.Venn. bestaande actiemiddelen houden o.m. verband met de afschaffing van het kapitaalbegrip in de BV met een herformulering van de participatiedrempels tot gevolg, en met de nieuwe definitie van de genoteerde vennootschap. Voorts werden sommige actiemiddelen “veralgemeend” en geregeld in Boek 2 (bepalingen gemeenschappelijk aan de rechtspersonen geregeld in het WVV), en andere werden dan weer “verbijzonderd”, en voorbehouden voor bepaalde vennootschappen. Zowel voor practici als academici biedt genoemde bijdrage dus een handige houvast in de bij wijlen woeste wereld van de vennootschappelijke geschillenbeslechting.
De Belgische jeugdbescherming steunt van oudsher op een beschermingsmodel dat het ondersteunen, begeleiden of heropvoeden van de minderjarige centraal stelt. Sinds de wetswijziging van de Jeugdbeschermingswet in 2006 werd dit beschermingsmodel aangevuld met elementen uit een sanctie-, risicomanagement- en herstelmodel (Goedseels, 2015). Tot op heden is er weinig onderzoek voorhanden over hoe jeugdrechters zich positioneren binnen de Belgische jeugdbescherming. De vraagt rijst hoe zij kijken naar het ambt als jeugdrechter, zichzelf zien in hun professionele praktijk en inhoud geven aan het ‘jeugdrechter-zijn’; maar ook in welke mate elementen uit het beschermings-, sanctie-, risicomanagement- en herstelmodel hierin al dan niet doorwerken. Deze bijdrage steunt op empirisch onderzoek dat werd verricht voor de inwerkingtreding van het decreet Jeugddelinquentierecht van 2019, waardoor dit decreet buiten de toepassing valt van deze bijdrage. Eerst wordt ingegaan op de voorbereiding en toeleiding naar het ambt als jeugdrechter en vervolgens wordt besproken hoe jeugdrechters invulling geven aan ‘jeugdrechter-zijn’ in de praktijk.
De voorbije jaren besteedde de Vlaamse overheid veel aandacht aan vrijheidsbeperkende maatregelen, in het bijzonder afzondering en fixatie. Aanleiding daartoe waren een reeks thematische inspectierondes van de Vlaamse Zorginspectie waaruit bleek dat deze maatregelen in sommige voorzieningen regelmatig en langdurig worden toegepast en dat ze niet altijd even veilig en menswaardig verlopen. Vaak wordt hierbij in de richting gekeken van de psychiatrische ziekenhuizen, maar ook in andere sectoren – waaronder voorzieningen voor personen met een handicap en jeugdhulpvoorzieningen – is dat het geval. Tegelijk blijken er in elk van deze sectoren ook voorzieningen te bestaan die ‘goede praktijken’ hanteren. Zij zetten in op preventieve strategieën om afzondering en fixatie maximaal te vermijden. Indien de preventieve aanpak niet leidt tot een veilige situatie en afzondering of fixatie het laatste redmiddel kan zijn, voorzien zij in een veilige en menswaardige toepassing ervan.
De auteurs bespreken de bepalingen inzake de externe rechtspositie voor veroordeelden zonder recht op verblijf in België. Ook deze bepalingen waren de afgelopen vijftien jaar regelmatig aan veranderingen onderhevig. Het centrale argument van hun bijdrage is dat deze veranderingen het recht op re-integratie voor deze groep gedetineerden uitholden, ten behoeve van doelstellingen van migratiecontrole enerzijds en met het oog op het beperken van de overbevolking in de gevangenissen anderzijds.
Op 30 september 2022 werd de gevangenis van Haren ingehuldigd door een trotse minister van Justitie.d Dit artikel blikt terug op de lange totstandkoming van Haren als grootschalig gevangeniscomplex, op de politieke keuzes en de reacties uit de samenleving en de academische wereld. Is deze nieuwe gevangenis wel zo ‘nieuw’ als ze wordt voorgesteld? En volstaat een nieuw gebouw om de lovenswaardige intenties te realiseren?
Medewerkers van het Coördinatieorgaan voor de dreigingsanalyse (OCAD) maken op dagelijkse basis inschattingen over de waarschijnlijkheid dat personen opgenomen in de Gemeenschappelijke Gegevensbank (bv. potentieel gewelddadige extremisten) in de toekomst zullen overgaan tot het plegen van extremistisch geïnspireerd geweld. Ze gebruiken daarvoor de RooT37, een door het OCAD ontwikkeld, gestructureerd risicotaxatie-instrument (Van Hoey, 2020). Bij het gebruik van dit soort instrumenten is het belangrijk dat beoordelingen consistent zijn over beoordelaars heen. Als onderdeel van een groter onderzoeksproject bestudeerden we daarom de interbeoordelaarsbetrouwbaarheid (d.w.z. de mate van overeenkomst tussen beoordelaars) van de RooT37 (Breuls et al., 2022). We maakten daarvoor gebruik van vignetten, die aan de hand van de RooT37 beoordeeld werden door de medewerkers van het OCAD die aan het betrouwbaarheidsonderzoek participeerden. Deze bijdrage beschrijft de belangrijkste methodologische uitdagingen hierbij.
In dit boek staat de uitdagende, soms onvoorspelbare praktijk van kwalitatief onderzoek voeren centraal. Op basis van concrete getuigenissen en blikverruimende voorbeelden bieden de auteurs praktijkgerichte handvaten aan zowel studenten kwalitatief onderzoek als aan (beginnende) kwalitatieve onderzoekers. Dit boek vormt daarom een mooie aanvulling op bestaande basishandboeken kwalitatief onderzoek. Hoewel het boek zich primair richt op criminologen, zijn de voorbeelden en tips & tricks ook relevant voor studenten en onderzoekers in de ruimere sociale wetenschappen.
Met het Vlaamse Jeugddelinquentiedecreet van 2019 werd het positief project als nieuwe afhandelingsmogelijkheid naar aanleiding van een jeugddelict geïntroduceerd. Het positief project houdt in dat minderjarigen zelf een plan met engagementen opstellen naar aanleiding van het door hen gepleegde jeugddelict. In dit artikel worden ervaringen met het positief project van veertien HCA-medewerkers en enkele jongeren, ouders en jeugdadvocaten in kaart gebracht. Op basis van de interviews wordt duidelijk dat het positief project veel potentieel in zich draagt: het biedt jongeren de kans om, vertrekkend vanuit hun eigen krachten en ideeën, maar ondersteund vanuit de context, hun verantwoordelijkheid op te nemen. Niettemin komen doorheen de interviews ook verschillende uitdagingen en knelpunten aan bod, zoals de uitdagende zoektocht naar de specifieke rolinvulling door de ondersteunende HCA-medewerkers, de beperkte bekendheid en de beperkte toepassing van het positief project, de verschillen tussen arrondissementen die tot rechtsongelijkheid en/of een gevoel van onrechtvaardigheid bij jongeren kunnen leiden, de beperkte vrijwilligheid van het aanbod, de variërende betrokkenheid van jeugdadvocaten en de mogelijke implicaties daarvan voor rechtswaarborgen zoals het vermoeden van onschuld en de proportionaliteit van de reactie, en de delicate positie van eventuele slachtoffers.
De zaak CG t. Department for Communities in Northern Ireland heeft betrekking op een niet-beroepsactieve EU-onderdaan die in de gastlidstaat waar zij verbleef beroep wenste te doen op sociale bijstand. Artikel 18 van het Verdrag van de Werking van de Europese Unie (“VWEU”) bevat het recht op vrij verkeer. Richtlijn nr. 2004/38 (“de Verblijfsrichtlijn”) werkt dit recht op vrij verkeer nader uit. Deze bijdrage bespreekt deze zaak nader en kadert deze in het licht van de bestaande EU-wetgeving, EU-rechtspraak en het Handvest van de Grondrechten van de EU. Na deze zaak blijven er immers nog heel wat vragen over hieromtrent.
Het ontwerp van de ‘wet houdende diverse fiscale en financiële bepalingen’ waarvan we in Acc & Fisc nr. 36 de wijziging aan de onderzoeks-, aanslag- en bewaartermijnen hebben toegelicht, omvat nog een opvallend nieuw wapen voor de fiscale administratie, namelijk de mogelijkheid om via de rechter een dwangsom op te leggen aan onwillige belastingplichtigen. In deze bijdrage houden we deze nieuwe maatregel onder het licht samen met een ander hangend wetsvoorstel betreffende het gebruik van onrechtmatig verkregen bewijs in fiscale zaken (DOC 55 2783/001).
Ongeveer 2800 jaar geleden werd in de bossen van het huidige Postel een volwassen vrouw gecremeerd en begraven in een opgeworpen grafheuvel. Aan de hand van haar verbrande botresten is nog af te leiden dat ze vermoedelijk periodes van ziekte of ondervoeding kende. Zowel de urnen waarin ze werd begraven, als radiokoolstofdateringen, bevestigen de datering van haar leven en overlijden in de vroege ijzertijd. Deze datering past mooi in het ruimere landschappelijke kader van de bossen van Postel, waar nog diverse andere grafheuvels gekend zijn, en waar de digitale hoogtemodellen eveneens de aanwezigheid van zogenaamde Celtic Fields aanduiden. Deze situatie, met de combinatie van bewaarde ijzertijd grafheuvelcomplexen en Celtic Fields, kennen we eveneens van enkele andere (bos)gebieden op het Kempens Plateau (cf. Creemers et al. 2011 voor een overzicht) zoals het Kolisbos (Vanmontfort et al. 2015). De vondst toont tevens het belang aan van een actief beheer van dergelijke waardevolle maar zeer kwetsbare archeologische sites. In Postel werd terzake door het agentschap Natuur en Bos al heel wat werk uitgevoerd, waarbij onder andere de bomen op en nabij de grafheuvels werden verwijderd. In de nabije toekomst wordt verder bekeken hoe de bescherming en ontsluiting van de site verder kan geconcretiseerd en verankerd worden in het beheer van het gebied.
In januari 1887 woonde de jonge Paul Gilson het eerste concert bij dat volledig gewijd was aan de nieuwe Russische muziek van de Brusselse concertvereniging Concert Populaires. Hij was toen 21 jaar en was door dit concert ronduit overdonderd. Als jonge componist was Gilson op zoek naar voorbeelden, naar componisten die hij hem zouden kunnen inspireren. Dit was de weg die hij wilde bewandelen: het Russische pad. Het betekende meteen de start van een intensieve briefwisseling tussen Gilson en de Russische componisten. Voor zover we weten, is Gilson de enige Vlaamse componist die zo’n intensieve briefwisseling heeft gevoerd met Russische componisten. Dit hoofdstuk wil het belang onderzoeken van de Russische componisten voor Gilsons œuvre. Vanaf 20 maart 1892, na het grote succes van de première van zijn symfonisch werk La Mer in de Koninklijke Muntschouwburg, benadrukten de meeste critici dat Gilson wel beïnvloed was door de Russische school, maar toch waren ze het er niet over eens waaruit die Russische invloed dan wel bestond. Wat Floris Van der Mueren toen schreef, is zelfs nu, anno 2022, nog steeds van kracht: ‘Tot heden heeft niemand konkreet [sic] aangetoond waarin die invloed schuil gaat’. Dit hoofdstuk wil, in aansluiting met de andere hoofdstukken van dit boek, op deze vraag een antwoord proberen te bieden. Jurgen De Pillecyn analyseerde Gilsons theoretisch werk en volgens hem vond Gilson als componist inspiratie bij de Russen voornamelijk op het vlak van harmonisatie, orkestratie en motiefvorming. Als theoreticus nam Gilson in zijn Traité d’Harmonie tal van voorbeelden van Russische componisten op. Andere hoofdstukken wijzen er onder meer op dat Gilson een autodidact was die ontzettend veel leerde door het bestuderen van partituren van andere (Russische) componisten. Hij kopieerde de partituren, transponeerde ze en improviseerde vervolgens om de muziek goed onder de knie te krijgen. We weten ook dat hij een ontzettend rijke muziekbibliotheek had met honderden partituren. Dit hoofdstuk wil, door de briefwisseling te analyseren tussen Gilson en de componisten van de Russische School, een scherpere blik werpen op deze Russische connectie. De brieven bleven tot nu toe ongepubliceerd. Een selectie van de belangrijkste brieven wordt in de bijlage van dit artikel geplaatst. In eerste instantie gaan we na met welke Russische protagonisten Gilson precies correspondeerde. Verder bekijken we ook de frequentie van de correspondentie en de inhoud van de brieven zelf. Kunnen we uit de brieven afleiden hoe hij zich heeft laten beïnvloeden? Op welke wijze verwierf hij die ontzettend rijke muziekbibliotheek? En waar en hoe kwam Gilson tenslotte in contact met deze componisten?
Achtergrond: De huidige behandelingen voor stoornissen in het gebruik van middelen gaan vaak samen met uitval en/of terugval. Transcraniële gelijkstroomstimulatie (tDCS) heeft mogelijk een positief effect op deze problematiek. Doel: Gezien de vele recent verschenen studies, bieden we met deze systematische review een actueel kwalitatief overzicht van studies naar de klinische effecten van tDCS bij personen met een stoornis in het gebruik van middelen. Methode: Uitgebreid literatuuronderzoek in de elektronische database PubMed. We includeerden 43 studies bovenop de 7 die waren opgenomen in de eerdere review van Herremans en Baeken (2017) in dit tijdschrift. Resultaten: De meerderheid van de studies toonde een positief effect aan van tDCS op klinische maten zoals zucht en terugval in middelengebruik. Daarbij was er echter weinig eenvormigheid in de gebruikte protocollen en een grote diversiteit in uitkomstmaten. Conclusie: tDCS kan een effectieve behandeling zijn voor personen met een stoornis in het gebruik van middelen. Optimale parameters dienen vastgesteld te worden om de behandeling maximaal effectief en afgestemd op de individuele patiënt te maken.
Dit kwalitatieve onderzoek, uitgevoerd in Vlaanderen, beschrijft hoe 27 pleegkinderen, tussen 12 en 18 jaar oud, geplaatst in perspectiefbiedende pleegzorg – waarbij het de bedoeling is dat een pleegkind langdurig in een pleeggezin zal verblijven – het leven in een pleeggezin beleven en hoe zij omgaan met hun gevoelens. Uit de analyses blijkt dat pleegkinderen vooral positieve gevoelens, zoals blijheid en trots, koppelen aan het leven in een pleeggezin. Tegelijkertijd ervaart de meerderheid ook lastige gevoelens, zoals verdriet, boosheid en verwardheid. De positieve gevoelens zijn vooral gerelateerd aan het zich ‘gewoon’ voelen en de lastige gevoelens aan de verhouding tot hun ouder(s). Met betrekking tot coping worden twee groepen onderscheiden: pleegkinderen die daarover praten met vrienden en andere steunfiguren (bijvoorbeeld pleegmoeder), en pleegkinderen die hun gevoelens verbergen. Die laatste groep heeft er behoefte aan adequate strategieën aangereikt te krijgen waarmee gevoelens geuit kunnen worden. Activiteiten die rust, troost of afleiding bieden en het hebben van een eigen plek helpen om met die gevoelens om te gaan. Meer aandacht voor de emotionele beleving van pleegkinderen is nodig, zowel in toekomstig onderzoek als in de praktijk.
Dementie en depressie zijn twee veel voorkomende pathologieën op oudere leeftijd. Een vroege, accurate detectie van beide ziektebeelden is, in het kader van een adequate ondersteuning en zorgplanning, onontbeerlijk. Hoewel er bij dementie, en in mindere mate ook bij depressie verschillende cognitieve capaciteiten onder druk staan, toont muziektherapie duidelijk aan dat de gevoelswereld van de oudere persoon niet stilvalt. In deze studie wilden we exploreren op welke manier een analyse van het muziektherapeutisch proces een bijdrage kan leveren aan de differentiële diagnose tussen dementie en depressie. Meer specifiek werd in dit onderzoek nagegaan of we op basis van muzikale improvisaties kunnen differentiëren tussen ouderen met dementie en ouderen met depressie. Methodisch maakten we gebruik van muzikale improvisaties op piano, uitgevoerd door tien patiënten met dementie, negen patiënten met depressie en zestien gezonde controles. De veronderstelling, dat vooral de improvisaties van personen met depressie afwijkend zouden zijn van beide andere groepen, lijkt bevestigd te worden in de resultaten. Zowel uit het kwantitatieve als uit het kwalitatieve luik van onze studie bleken de variabelen ‘gedeelde puls’, ‘tempo’ en ‘volume’ interessant te zijn bij het stellen van de differentiële diagnose dementie versus depressie. We stellen verder onderzoek voor naar deze drie mogelijks zeer waardevolle parameters in studies met een groter aantal deelnemers.
In deze zaak stelde een mede-eigenaar van een appartementsgebouw een rechtsvordering tot staking in tegen een andere mede-eigenaar, omdat de laatste zijn appartement gebruikte in strijd met de in de splitsingsakte overeengekomen bestemming van het gebouw. De vraag rees of een dergelijke vordering kan beschouwd worden als een vordering aangaande ‘zakelijke rechten op (...) onroerende goederen’ in de zin van de exclusieve bevoegdheidsgrond van art. 24 punt 1 Brussel Ibis. Indien niet, kan deze vordering dan beschouwd worden als een vordering die betrekking heeft op ‘verbintenissen uit overeenkomst’ in de zin van de bijzondere bevoegdheidsgrond voorzien in art. 7 punt 1 onder a) Brussel Ibis?