clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In dit boek wordt inzicht verschaft bij de methodologische aspecten verbonden aan de oplossing van casussen en de presentatie van de uitkomst van deze casussen in het kader van een fictieve rechtbanksetting (mout-court). In de vernieuwde versie wordt aandacht besteed aan de structuur van het strafrecht en de oplossing van casussen in het strafrecht. Verder worden volgende topics behandeld: tips voor het houden van een goed pleidooi, tips voor het opstellen van een conclusie of zittingsnota, tips voor het opstellen van vonnissen en arresten en inleiding tot de cassatietechniek en het opstellen van cassatiemiddelen. De materie wordt geïllustreerd aan de hand van praktijkvoorbeelden en modellen van akten. De syllabus bevat tevens de opdrachten, oefeneningen en een bibliografie die gebruikt kan worden bij de oplossing van de casussen.
Deze syllabus wordt jaarlijks uitgegeven (2006-2008, nieuwe versie vanaf 2009-2010).
In deze kroniek wordt de constitutionele rechtspraak in strafzaken behandeld voor de periode januari tot juni 2010. De rechtspraak van het Belgisch Grondwettelijk Hof heeft hierbij een bijzondere rol. Er wordt aandacht besteed aan diverse grondwettelijke vragen over de rechtsplegingvergoeding, de sanctioneringbevoegdheid bij overschrijdingen van de redelijke termijn, het legaliteitsbeginsel, de werking in de tijd van de strafwet, het statuut van de borgsom inzake voorlopige hechtenis, de depenalisering in het milieustrafrecht, de verplichte verbeurdverklaring en de derde en ten slotte aan enkele problemen i.v.m. het verkeersstrafrecht. Verder wordt een selectie opgenomen van enkele voor de Belgische praktijk interessante uitspraken van de constitutionele hoven in onze buurlanden. Deze kroniek wordt aangevangen op het ogenblik dat nieuwe systemen van grondwettigheidtoetsing werden opgestart in Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk. Komen aan bod de verhoudingen tussen de hoogste rechtscolleges en de constitutionele rechter (Frankrijk), de dwingende termijnregeling tijdens het onderzoek ter terechtzitting en het legaliteitsbeginsel en het misdrijf van misbruik van vennootschapsgoederen (Duitsland) en de sanctionering van het verzuim tot onthulling van bewijsmateriaal (Verenigd Koninkrijk).
Doel Wereldwijd lijkt de praktische kennis van spoedeisende hulp bij geneeskundestudenten en jonge dokters onvoldoende te zijn, maar over de situatie in België zijn nauwelijks gegevens beschikbaar. Het doel van dit onderzoek was na te gaan in welke mate geneeskundestudenten en kandidaat-huisartsen in Vlaanderen zich in staat voelen om adequaat spoedeisende hulp te verlenen en om na te gaan hoe ze hun kennis van de daarvoor relevante ziektebeelden inschatten. Opzet Prospectief vragenlijstonderzoek. Methode Geneeskundestudenten aan 3 Vlaamse geneeskundefaculteiten, alsook basisartsen in hun vervolgopleiding tot huisarts namen deel aan de studie. We gebruikten een online-vragenlijst bestaande uit twee delen, waarin we hen vroegen een inschatting te maken van hun eigen vaardigheid in 22 aspecten van spoedeisende hulp en hun kennis van 31 relevante ziektebeelden. Resultaten Op de zelfevaluatie naar vaardigheden en kennis voldeed respectievelijk 66% en 27% aan de door ons geformuleerde redelijke minimumvereisten. We namen voor de opeenvolgende jaren van opleiding een significante toename van de scores waar, echter meer uitgesproken voor kennis dan voor vaardigheden. De toename was voornamelijk geconcentreerd tijdens de bachelorjaren, terwijl we voor vaardigheden vanaf de masterjaren geen significante verbetering meer waarnamen. Tussen mannen en vrouwen bestond geen verschil. Studenten voelden zich doorgaans meer bekwaam voor aspecten van basic life support en minder voor andere, nochtans vaak voorkomende spoedsituaties. Studenten met een bijkomend diploma in eerste hulp scoorden hoger dan studenten zonder. Conclusie Veel geneeskundestudenten in Vlaanderen voelen zich onvoldoende bekwaam voor het verlenen van spoedeisende hulp. Dit resultaat stemt overeen met de bestaande buitenlandse studies en in het bijzonder met resultaten uit Nederland.
Doel Wereldwijd lijkt de praktische kennis van spoedeisende hulp bij geneeskundestudenten en jonge dokters onvoldoende te zijn, maar over de situatie in België zijn nauwelijks gegevens beschikbaar. Het doel van dit onderzoek was na te gaan in welke mate geneeskundestudenten en kandidaat-huisartsen in Vlaanderen zich in staat voelen om adequaat spoedeisende hulp te verlenen en om na te gaan hoe ze hun kennis van de daarvoor relevante ziektebeelden inschatten. 

Opzet Prospectief vragenlijstonderzoek.

Methode Geneeskundestudenten aan 3 Vlaamse geneeskundefaculteiten, alsook basisartsen in hun vervolgopleiding tot huisarts namen deel aan de studie. We gebruikten een online-vragenlijst bestaande uit twee delen, waarin we hen vroegen een inschatting te maken van hun eigen vaardigheid in 22 aspecten van spoedeisende hulp en hun kennis van 31 relevante ziektebeelden. 

Resultaten Op de zelfevaluatie naar vaardigheden en kennis voldeed respectievelijk 66% en 27% aan de door ons geformuleerde redelijke minimumvereisten. We namen voor de opeenvolgende jaren van opleiding een significante toename van de scores waar, echter meer uitgesproken voor kennis dan voor vaardigheden. De toename was voornamelijk geconcentreerd tijdens de bachelorjaren, terwijl we voor vaardigheden vanaf de masterjaren geen significante verbetering meer waarnamen. Tussen mannen en vrouwen bestond geen verschil. Studenten voelden zich doorgaans meer bekwaam voor aspecten van basic life support en minder voor andere, nochtans vaak voorkomende spoedsituaties. Studenten met een bijkomend diploma in eerste hulp scoorden hoger dan studenten zonder.

Conclusie Veel geneeskundestudenten in Vlaanderen voelen zich onvoldoende bekwaam voor het verlenen van spoedeisende hulp. Dit resultaat stemt overeen met de bestaande buitenlandse studies en in het bijzonder met resultaten uit Nederland.
Editoriaal rond het rapprot van de Schotse commissie McLeish.
In juli 2008stelde de Schotse 'Prisons Commission' het resultaat van 9 maanden werk voor. In het rapport Scotland's choice  kiest de Commissie McLeish  radicaal voor een nieuwe toekomst voor het Schotse penaal beleid. Stijgende gevangenispopulaties, overbevolkte gevangenissen en ondoeltreffende straffen kenmerken de Schotse penale politiek. In het rapport van de 'Prisons Commission' wordt gekozen voor een progressieve koers in het strafbeleid. Minder gevangenisstraffen ten voordele van gemeenschapsgerichte alternatieven is de basisfilosofie.
Net voor de zomer van 2008 stelde de Schotse Prisons Commission  officieel het rapport voor van een negen maanden lange zoektocht naar een nieuw elan voor het Schotse penale beleid. Het reduceren van de gevangenispopulatie ten voordele van meer gemeenschaps- en herstelgerichte alternatieven is de kernboodschap van het rapport. De Commissie McLeish kiest radicaal voor een nieuwe toekomst voor de Schotse penale politiek, weg van overvolle gevangenissen en ineffectieve straffen. De Schotse gevangenispopulatie, die recent piekte boven de grens van 8000 gedetineerden , moet gereduceerd worden en de negatieve effecten van de gevangenisstraf, zowel voor de gedetineerden als voor de samenleving moeten aan banden worden gelegd. In het editoriaal van het vorig nummer van Fatik omschreef ik dit rapport oprecht moedig.  In deze bijdrage ga ik dieper in op de doelstellingen van het rapport om deze vervolgens kritisch te bespreken. Enkele van deze bedenkingen werden bovendien voorgelegd aan en beargumenteerd door Prof. Fergus McNeill, één van de drijvende krachten achter de filosofie van het rapport.
In deze bijdrage exploreren we de premisse dat de burger strengere straffen wil, en we doen dit in het licht van de debatten over strafpopulisme. Strafpopulisme wordt immers geduid als een van de oorzaken van een meer punitief strafrechtelijk beleid. Populistische politici zijn punitief, ze maken op bestraffing gerichte beleidskeuzes, precies omdat ze geloven dat ze hiermee electorale successen kunnen boeken. De uitgangspunten van strafpopulisten zijn weinig zinvol, niet alleen omdat ze in simplistische termen over de aanpak van complexe maatschappelijke fenomenen spreken, maar ook omdat er in simplistische termen over de opinies, wensen en verwachtingen van de bevolking wordt gesproken. De mensen willen strengere straffen, en dit is een kwestie van gezond verstand, van wat iedereen weet over de aanpak van criminaliteit en wat iedereen wil. Die opinies, en vooral de manier waarop ze tot stand komen, begrijpen we onvoldoende. Wie de kernbevindingen van publieke opinie onderzoek in beschouwing neemt, moet vaststellen dat mensen ambivalent zijn over misdaad en straf. Die ambivalentie is een probleem voor beleidsmakers, en voor populisten in het bijzonder, omdat duidelijk wordt dat eenvoudige, eenduidige en hapklare conclusies over de wensen en verwachtingen van de bevolking niet zo maar voorhanden zijn. In deze bijdrage pleiten we voor een etnografische benadering van opinievorming, aan de hand van resultaten van een lopend onderzoek, om meer inzicht te verwerven in de manier waarop opinies van mensen over justitie en bestraffing concreet gevormd worden.
Op woensdag 9 december 2009 ontving David W. Garland een eredoctoraat van de Vrije Universteit Brussel. David Garland is Professor of Sociology aan de School of Law en het Department of Sociology van New York University, waar hij momenteel de leerstoel Arthur T. Vanderbilt Professor of Law bekleedt. Hij is jurist (University of Edinburgh, 1977), criminoloog (University of Sheffield, 1978), doctor in de (rechts)sociologie (University of Edinburgh, 1984) en ontving reeds verschillende internationale wetenschappelijk onderscheidingen.  We grijpen deze eervolle gebeurtenis aan om stil te staan bij het werk van deze hedendaagse toonaangevende denker, wiens publicaties steevast heel wat criminologische interesse en weerklank oproepen in binnen- en buitenland.
Belgische strafrechters kunnen zich in het kader van de straftoemeting laten informeren over de sociale achtergrond van de dader en de haalbaarheid van een gemeenschapsgerichte straf aan de hand van sociale voorlichtingsverslagen van justitieassistenten. Dit artikel analyseert het statuut, de perceptie en evaluatie van deze sociale rapporten aan de hand van een multimethodisch onderzoek, dat gegevens van een schriftelijke bevraging bij strafrechters en justitieassistenten combineert met resultaten van individuele interviews en focusgroepen. Het gebruik van sociale voorlichtingsrapporten wordt bestudeerd als een specifieke penale praktijk, die bredere ideologische en institutionele dynamieken binnen de hedendaagse straftoemeting weerspiegelt. Onze analyse illustreert het moeilijke ontmoeten tussen de sociale en penale professionele cultuur, die beide beroepsgroepen kenmerkt. Ze suggereert dat het relatief marginale gebruik van sociale voorlichtingsrapporten door de strafrechters begrepen moet worden als een illustratie van hun discours over het professionele 'ownership' van 'hun' rechterlijke beslissing.
De vraag waar het criminologische onderzoek zich veelvuldig heeft over gebogen, is of criminaliteit gepleegd door vrouwen anders strafrechtelijk wordt afgehandeld dan criminaliteit gepleegd door mannen.  Het opleggen van een straf is een beslissingspraktijk, die beïnvloed wordt door heel wat wettelijke en buitenwettelijke factoren (Beyens, 2000). Gender is maar één van de mogelijke beïnvloedende factoren, die bovendien samenhangt met vele andere factoren, waardoor gender niet zo gemakkelijk, zo niet onmogelijk te isoleren is in de analyse van de bestraffing van een zaak. 

De vraag die zich stelt is of het grote verschil tussen het aantal mannen en vrouwen in de gevangenis te wijten is aan een verschil in gepleegde criminaliteit (kwantiteit en ernst van het misdrijf), een verschil in het profiel van de dader(es) (gender, maar ook gerechtelijk verleden, demografische en sociaal - culturele kenmerken), een verschil dat te maken heeft met de persoon van de rechter (o.a. gender van de rechter, haar/zijn ideologische overtuiging, etc.) of met structurele of cultureel institutionele factoren (Goethals et al., 1995; Beyens, 2000).
De volksjury in assisenzaken ligt de laatste jaren regelmatig onder vuur in België. Assisenjury's zijn een uitzonderlijk voorbeeld van directe burgerparticipatie aan justitie en daardoor heeft deze rechtsfiguur een speciale positie veroverd in de Belgische rechtspraak. De beraadslagingen in strikte afzondering achter gesloten deuren wekken heel wat nieuwsgierigheid op. Het geheime karakter leidt er ook toe dat zeer weinig systematisch onderzoek is gebeurd naar de werking van deze volksjury's en naar de beleving van de juryleden van hun deelname aan een assisenproces. Op basis van half-open interviews is gepeild naar de beleving van ex-juryleden van het assisenproces en de invloed hiervan op hun visie op en vertrouwen in de juryrechtspraak. Een positieve ervaring als jurylid kan de betrokkenheid bij en vertrouwen in juryrechtspraak vergroten. Uit het onderzoek blijkt eveneens dat de instelling van volksjury's soms tot ontoelaatbare gebreken in de procedure en de uitkomst van een proces leidt. Deze resultaten worden gekaderd in het actuele debat in België over de jury en de vraag naar modernisering van de assisenprocedure.
Hoewel het migratiedebat brandend actueel is, blijven niet-begeleide minderjarige vreemdelingen vaak letterlijk én figuurlijk onder de radar. Hun opvang in België kent een complexe organisatie en bevoegdheidsverdeling. Dit artikel ontleedt de hete hangijzers in het debat en geeft daarbij expliciet een stem aan de vaak vergeten opvangactoren. Twee vragen staan in dit onderzoek centraal: (1) hoe is de opvang van niet-begeleide minderjarige vreemdelingen in België inhoudelijk georganiseerd? en (2) hoe wordt deze door de opvangactoren geëvalueerd? De verwevenheid van het juridisch-administratieve statuut met het opvangtraject van de jongeren zet hun rechten op de helling, wat leidt tot willekeur en ongelijkheid. Uit de bevraging van de opvangactoren blijkt bovendien de noodzaak van een transparant en hulpvraaggestuurd opvangtraject. Een diepgaande ontrafeling van beide vaststellingen vormt de basis voor het formuleren van aanbevelingen voor goede praktijken.
Dit boek bespreekt de problematiek van de toegang tot een advocaat naar aanleiding van het verhoor, in het bijzonder in het licht van de recente rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Dit werk richt zich daarbij zowel tot de wetenschappelijke wereld, de actoren van justitie, als tot de beleidsmakers. De problematiek is uiterst relevant. Tot vandaag wordt een advocaat in België niet toegelaten tot het verhoor van zijn cliënt, terwijl dit in vele Europese landen wel kan en er duidelijke signalen zijn van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens dat het Belgisch model niet langer houdbaar is.

Enerzijds leveren diverse rechtswetenschappers een bijdrage waarmee de problematiek vanuit verschillende relevante invalshoeken wordt belicht en geanalyseerd, anderzijds werden twee belangrijke betrokken actoren - de onderzoeksrechters en de balie, middels hun representatieve organisaties, - bereid gevonden standpunt in te nemen over de draagwijdte en de impact van de (mogelijke) noodzaak de toegang tot een advocaat bij het verhoor te organiseren. Beide instanties doen tevens een praktisch voorstel. Naast de rechtstreekse inbreng van de Vereniging van onderzoeksrechters en de Orde van Vlaamse Balies, wordt ook aandacht besteed aan de reactie van andere actoren, in het bijzonder de reacties van de wetgever en het College van Procureurs-generaal.
Dit artikel is opgebouwd rond een nog lopend Vlaams kwalitatief onderzoek over het levensverhaal en de criminele carrières van vrouwelijke gedetineerden. Van veertig gedetineerde vrouwen tussen 20 en 69 jaar werd een autobiografisch interview afgenomen. Aangezien deze methode niet altijd werkte bij onze doelgroep, ging het in de praktijk vaak om een klassiek open diepte-interview. Vervolgens werd de criminele carrière van alle geïnterviewde vrouwen in kaart gebracht middels een dossierstudie. Dankzij de retrospectieve benadering kon een verscheidenheid van ontwikkelingspaden blootgelegd worden. We vonden drie trajecten: (1) vrouwen met gekende delicten tijdens de jeugd, (2) early adult-onset offenders en (3) late adult-onset offenders. Opvallend is dat vrij veel vrouwen late starters zijn. Drie risicofactoren blijken in meerdere of mindere mate een rol te spelen in deze trajecten: een problematische opvoedingssituatie tijdens de jeugd, drugs en negatieve liefdesrelaties.
Hoe omgaan met religieuze spanningen?. In wat volgt, zullen wij trachten een antwoord te geven op deze vraag. Dit zullen we doen vanuit het perspectief van het constitutionalisme. Het constitutionalisme als een set van hoge juridische normen die institutionele mechanismen bevatten voor enerzijds de beperking en de controle van macht en anderzijds het garanderen van individuele rechten en vrijheden. In onze opvatting heeft het constitutionalisme deze opdracht in het verleden goed vervuld. De opkomst van het constitutionalisme in Europa heeft de religieuze verscheidenheid niet weggenomen. Het constitutionalisme bood echter een kader waarin gewelddadige religieuze conflicten zich konden vertalen in vreedzame juridische conflicten.
Gender-criminologisch onderzoek bestaat voornamelijk uit studies naar vrouwelijke misdrijfplegers. Hoewel de verwevenheid van 'masculinities' en criminaliteit internationaal al meer dan twee decennia geëxploreerd wordt, werd dit sterk verwaarloosd in Nederlandstalig onderzoek. Dit artikel onderschrijft deze internationale kritiek en introduceert de mannelijkheidsbenadering in de Nederlandstalige penologie. Gevangenissen worden immers steevast omschreven als ultramasculiene settings (Toch, 1998), maar deze hypothese wordt zelden onderbouwd vanuit een genderperspectief. 'Mannelijkheid tentoonspreiden' vormt nochtans dé copingstrategie voor mannelijke gedetineerden (Jewkes, 2005). Dit hiaat wordt bediscussieerd op twee niveaus: (1) de operationalisering van het concept 'hegemonische mannelijkheid' en (2) een kritische analyse van bestaande inzichten over detentiebeleving, gevangeniscultuur en gevangenishiërarchie vanuit een mannelijkheidsperspectief. Dit artikel wil de gangbare stereotiepen inzake mannelijkheid aan de kaak stellen: klassieke penologische bevindingen zijn immers niet noodzakelijk valide vanuit genderperspectief (Evans & Wallace, 2008). We analyseren dan ook de meerwaarde van mannelijkheidsstudies voor de penologie.
In de media duiken regelmatig berichten op over agressie tegen treinbegeleiders. Maar wat is de werkelijke omvang van het probleem, welke cijfers bestaan hierover en wat is hun kwaliteit? Op basis van een zelfrapportageonderzoek bij treinbegeleiders van de Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen (NMBS) stellen we vast dat er een aanzienlijk verschil bestaat tussen de officiële agressiecijfers en de door treinbegeleiders gerapporteerde dagelijkse realiteit. Dit artikel bespreekt deze discrepantie uitvoerig en exploreert ook de mogelijke oorzaken die eraan ten gronde liggen. Daarnaast wordt er ingegaan op de impact van dergelijke incidenten, door te peilen naar de prevalentie en mogelijke oorzaken van onveiligheidsgevoelens bij de treinbegeleider en de invloed daarvan op zijn dagelijkse jobuitvoering. We stellen vast dat de omvang en perceptie van agressiefeiten belangrijke kwalitatieve verschillen in het optreden naar de reizigers doen ontstaan, wat uiteraard repercussies heeft op het agressiebeleid van de NMBS en op dat vlak tevens een aantal vragen doet rijzen.
Dit artikel focust op de besluitvorming van de CBM met betrekking tot de invrijheidstelling van de geïnterneerden en maakt hiervoor gebruik van empirische data verzameld bij vier Nederlandstalige CBM.   De doelstelling van dit artikel is ten eerste een kritische analyse van hun besluitvorming op basis van observaties, interviews en dossieranalyse. Op basis van deze bevindingen en de opgetekende visies uit de praktijk worden de kritieken op en mogelijke implicaties voor de nog te implementeren wetgeving van 2007 voor de toekomstige uitvoeringspraktijk besproken. We starten met een korte historische terugblik op de internering en de invrijheidstelling.
In dit themanummer staat Belgisch en Nederlands onderzoek naar de plaats en de betekenis van sekse/gender in criminologische en strafrechtelijke theorieën centraal. Dit inleidende artikel schetst in grote lijnen de historische ontwikkelingen in het denken over en in onderzoek binnen de Nederlandstalige criminologie en gaat vervolgens dieper in op internationale ontwikkelingen, in het bijzonder de invloed van feministische kritiek op theorievorming en onderzoek. Dit vormt ook het kader voor de positionering van de bijdragen in dit themanummer, met enerzijds onderzoek waarin criminaliteit en het verschil tussen mannen en vrouwen daarbij centraal staat en anderzijds empirische en theoretische artikelen met de focus op (de sociale constructie van) gender. Tot slot worden vernieuwende methodologische bevindingen en theoretische inzichten besproken, mede in het licht van toekomstig criminologisch onderzoek.
In het onderzoek Straffen als sociale praktijk (Beyens, 2000) staan de volgende onderzoeksvragen centraal. In welke gevallen kiezen strafrechters voor een gevangenisstraf of een alternatieve straf, zoals uitstel, opschorting, probatie of gemeenschapsdienst ? Welke plaats geeft de rechter aan de wettelijke en buitenwettelijke factoren in zijn beslissing? Hoe klinkt zijn vertoog over daders, strafdoelstellingen, de rol van het slachtoffer, het openbaar ministerie en de advocatuur, de publieke opinie en de media? En hoe doorkruisen deze verschillende elementen het beslissingsproces?
In onze gemediatiseerde samenleving worden we steeds meer geconfronteerd met interviews op radio, TV en tijdschriften. Interviewen is zo normaal en wijdverspreid geworden dat het bijna iets banaals wordt. Gubrium en Holstein spreken daarom ook over een Interview Society, waar interviewen een integraal onderdeel van de samenleving is geworden. Interviewen, praten met mensen, is naast observeren de dominante dataverzamelingstechniek in kwalitatief onderzoek. Gebruik maken van het interview betekent dat men ervan uitgaat dat het mogelijk is om de sociale realiteit te onderzoeken door mensen te vragen om erover te spreken en kennis te vergaren door te luisteren naar wat en hoe de respondenten spreken en dit vervolgens te interpreteren. Taal en tekst worden m.a.w. beschouwd als belangrijke manieren om de sociale wereld te leren kennen.
Net zoals het profiel van mensen evolueert ook het profiel van steden. Een complexe maar unieke mix van genetisch materiaal en levenservaring stuurt het toekomstige gedrag. Via de bewerking en omzetting van gestockeerde informatie in nieuwe, eigentijdse oplossingen en gedragspatronen voedt het geheugen dus de toekomst. Wat vroeger was en ontstond vormt een belangrijke inspiratiebron en motor voor wat is, kan en zal zijn. Stadsinnovatieprojecten kunnen het stedelijke geheugen ondersteunen. In principe komen alle stadsinnovatieprojecten hiervoor in aanmerking. Maar, op het congres zijn we geïnteresseerd in een welbepaald type van stadsinnovatieprojecten, namelijk deze die vanuit een uitgesproken cultureel-educatieve invalshoek vooral het zogenaamde creatieve geheugen van de stad ondersteunen. Concreet gaat het om een tiental stadsinnovatieprojecten rond Openbare Bibliotheken (o.a. Antwerpen, Amsterdam, Delft, Den Haag, Genk, Gent, Oostende, Roeselare, en Roosendaal) én een vijftal stadsinnovatieprojecten rond creatieve economie (o.a. Beehives Amsterdam, Bellevue Brussel, C-Mine Genk, Kunsteyssen Alkmaar en Turnova Turnhout). Bij de analyse van de casussen staat vooral de beleidsvorming en het open of responsieve karakter ervan centraal: welke inhoudelijke en procesmatige beleidskeuzes kenmerken deze stadsinnovatieprojecten ? Op welke wijze sluiten deze beleidskeuzes aan bij bovenlokale én lokale noden, behoeftes en eisen ten aanzien van de stedelijke ontwikkeling inzake cultuur, educatie en zo creativiteit? Kortom, hoe ondersteunen deze stadsinnovatieprojecten het creatieve geheugen van de stad ?