clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
De Raad van State vernietigde op 14 oktober 2014 bepalingen uit schoolreglementen van twee scholen van het Gemeenschapsonderwijs waarin leerlingen werd verboden levensbeschouwelijke kentekens te dragen wegens strijdigheid met de godsdienstvrijheid.
Hoewel de verboden een legitiem doel dienden, oordeelde de Raad dat een verbod voor alle leerlingen slechts als een measure of last resort kan worden ingevoerd.
De arresten van de Raad van State hebben niet enkel gevolgen voor de betrokken scholen. Ook voor de omzendbrief van het Gemeenschapsonderwijs, die vereist dat alle scholen van het Gemeenschapsonderwijs een verbod invoeren, is de Raad van State erg kritisch. Het Gemeenschapsonderwijs zou zijn omzendbrief dan ook moeten intrekken en de arresten als richtlijn hanteren in het uittekenen van een nieuw beleid rond religieuze kentekens. Of de redenering van de Raad van State ook kan worden toegepast op scholen van het vrij onderwijs is minder voor de hand liggend omwille van de vrijheid van onderwijs.
Dit artikel bestudeert de invloed van de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) en van het Hof van Justitie van de Europese Unie op de Dublin-II-Verordening, de hoeksteen van het Europese asielbeleid, die bepaalt welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek.
 
Het Europese asiel- en migratierecht ontwikkelt zich binnen een specifieke context. Enerzijds speelt de aanhoudende spanning tussen toenemende internationalisering en nationale soevereiniteit. Anderzijds vergt het Europese asiel- en migratiebeleid een evenwichtsoefening tussen een billijke mensenrechtenbescherming en efficiëntie. Door dit spanningsveld is het supranationale niveau zich pas relatief recent gaan bezighouden met deze evenwichtsoefening. In deze masterscriptie wordt dan ook een chronologisch overzicht geschetst van hoe asielrecht deel is gaan uitmaken van het contentieux van het EHRM enerzijds en van het bevoegdheidsdomein van de Europese Unie (EU) anderzijds.
 
Alvorens de invloed van de supranationale rechtspraak op het Europese asielbeleid  na te gaan, wordt gekeken naar de relatie tussen de Europese Unie en het EHRM in het algemeen, zowel voor als na de nakende toetreding van de EU tot het Europees Verdrag tot Bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden (EVRM). In het laatste hoofdstuk wordt dan de concrete impact onderzocht van twee sleutelarresten van de twee supranationale hoven: respectievelijk in de zaak M.S.S. t. België en Griekenland, (EHRM) en de gevoegde zaken N.S. t. Secretary of State en M. E. e.a. t. Refugee Applications Commissioner (Hof van Justitie). Beide arresten houden het Dublin-systeem weliswaar intact, maar beïnvloeden de manier waarop het door de lidstaten wordt gehanteerd: lidstaten kunnen niet langer automatisch asielzoekers overdragen aan een andere lidstaat, maar moeten daarvoor in concreto nagaan of de betrokken lidstaat de mensenrechten respecteert. Beide hoven herbepalen dus de evenwichtsoefening tussen efficiëntie en billijkheid. De arresten drukken daarnaast eveneens hun stempel op een ontwikkelende, nieuwe dialoog tussen het EHRM en het Hof van Justitie.
Dit artikel biedt een algemeen overzicht van de Zesde Staatshervorming, m.i.v. de voornaamste data en normen, een bespreking van de afwijking van de procedure voor herziening van de Grondwet, de constitutionele technieken van immunisering en betonnering, de sterktes en zwaktes van de Zesde Staatshervorming, en de inwerkingtreding ervan.
Tijdens de laatste maanden van een legislatuur
wordt traditiegetrouw nog heel wat wetgevend
werk verricht. Dat was, ook wat het onderwijsrecht
betreft, niet anders voor de Vlaamse Regering Peeters-
II. In deze kroniek wordt kort ingegaan op de
voornaamste wijzigingen uit de eerste helft van
2014 inzake onderwijs.

Achtereenvolgens wordt stilgestaan bij het zogenoemde M-decreet en het decreet houdende diverse maatregelen betreffende de rechtspositie van leerlingen in het basis- en secundair onderwijs en betreffende de participatie op school. Beide decreten voeren vooral wijzigingen door in het Decreet Basisonderwijs en de Codex Secundair Onderwijs. Verder komt ook het Onderwijsdecreet XXIV aan bod, waarbij wordt ingegaan op de meest relevante wijzigingen met betrekking tot het basisonderwijs, het secundair onderwijs en het huisonderwijs. Na een onderdeel over de wijziging van de studieomvang van masteropleidingen in het hoger onderwijs wordt nog kort ingegaan op de wijziging aan de Omzendbrieven Zorgvuldig Bestuur die duidelijk maakt in welke mate scholen politieke debatten voor de leerlingen mogen organiseren.
Deze bijdrage onderzoekt of en in welke mate hedendaags (dogmatisch) onderzoek van grondwettelijk recht nog strookt met de functie van dogmatiek, inzonderheid de functie van vaststelling van het geldende recht. In dit onderzoek stuiten we op een probleem, waarop Amerikaanse rechtsrealisten reeds vorige eeuw hebben gewezen, met name dat rechtswetenschap er niet in slaagt de ongebondenheid van de rechter te thematiseren. Deze ongebondenheid – de rechterlijke vrije speelruimte zo men wil – oefent niettemin een belangrijke en groeiende invloed uit op de rechtsverwerkelijking voor en door de rechter. Indien we een constitutionele rechtswetenschap willen ontwikkelen, waarin adequaat wordt erkend dat rechtsverwerkelijking afhangt van rechterlijke oordelen, dan moet men dogmatische analyses van grondwettelijke rechtspraak (verder) opentrekken en integreren met inzichten vanuit andere disciplines. We trachten in deze bijdrage een proeve van model uit te werken – dat de rechter situeert op een complex spanningsvlak tussen rechtstatelijkheid en pragmatisme – waarin een dergelijke integratie wordt betracht, toegepast op rechtspraak van het Grondwettelijk Hof ter zake van federalisme.
In deze bijdrage wordt de impact van de Zesde Staatshervorming op de Brusselse instellingen besproken. De vraag rijst of Brussel niet is verworden tot een région à part entière, of zelfs een supergewest waarin het door artikel 1 van de Grondwet gemaakte onderscheid tussen gemeenschappen en gewesten (verder) vervaagt. In de Zesde Staatshervorming worden immers bevoegdheden overgedragen aan Brusselse instellingen inzake culturele en persoonsgebonden aangelegenheden, materies die in beginsel aan de gemeenschappen toekomen. De versterking van de Brusselse instellingen heeft onweerlegbaar ook een impact op de band tussen Brussel en beide grote gemeenschappen. Ook in lokale aangelegenheden oefent het Brusselse Gewest voortaan bevoegdheden uit die de twee andere gewesten niet krijgen. Op elk van deze aspecten wordt in deze bijdrage ingegaan.
Het gezondheidsrecht is de laatste jaren uitgegroeid tot een bloeiende rechtstak met veel uitlopers naar andere rechtsdomeinen. Daarom werd besloten om de krachten en talenten van verschillende specialisten te bundelen. Per onderwerp werd een specialist aangezocht waarbij een kruisbestuiving tussen de verschillende universiteiten, de balie en de ziekenhuiswereld werd nagestreefd.


Het Handboek gezondheidsrecht bestaat uit 2 apart verkrijgbare volumes.


In Volume I draait alles rond het zorgaanbod en het statuut van de zorgverleners. Hier worden teksten verzameld over de organisatie van de gezondheidszorg, met inbegrip van de rechtsbeginselen van het gezondheidsrecht en de ziekteverzekering. Niet alleen wordt de klassieke arts-patiëntrelatie besproken, maar ook minder belichte statuten van artsen in de niet-curatieve sector, zoals: de arbeidsarts, de controlearts, de ziekenfondsarts en de verzekeringsarts. Verder wordt uitvoerig ingegaan op het juridische statuut van de arts in ziekenhuisverband, de professionele samenwerkingsverbanden, maar ook op het statuut van voorzieningen in de ouderenzorg, de palliatieve zorg, de geestelijke gezondheidszorg en de jeugdgezondheidszorg. Daarnaast wordt voor de eerste maal in een handboek specifieke en grondige aandacht besteed aan het statuut van andere beroepsbeoefenaars, zoals de tandarts, de apotheker, de kinesitherapeut, de vroedvrouw, de verpleegkundige, de paramedische beroepen, de beoefenaars van niet-conventionele behandelwijzen, naast de zopas wettelijk geregelde beroepen van de klinisch psychologen, de klinisch orthopedagogen en de psychotherapeuten.


Naast de rechten van de beroepsbeoefenaars (diagnostische en therapeutische vrijheid, recht op reclame en mededinging, op honorarium en op medewerking van de patiënt) worden vanzelfsprekend ook hun plichten uiteengezet. Noblesse oblige. Procedures voor de Orde van geneesheren, het RIZIV, de provinciale geneeskundige commissies passeren de revue. Last but not least bevat dit eerste volume het meest volledige actuele overzicht, méér dan 400 pagina’s, van de aansprakelijkheid van elk van de hierboven opgesomde zorgverleners.


Het eerste volume wordt afgesloten met de producten in de gezondheidzorg: geneesmiddelen, medische hulpmiddelen, bloed en bloedderivaten en gentechnologie.
In Volume II van dit handboek worden de rechten van patiënten tijdens de levensloop van de persoon gevolgd: van embryo tot lijk. In het deel over het begin van het leven staat het recht op voortplanting, de medische begeleide voortplanting, het draagmoederschap, het statuut van en het onderzoek om embryo’s, en de zwangerschapsafbreking centraal.
 De patiëntenrechten zelf spelen een steeds belangrijkere rol in de rechtspraak en worden dus uitvoerig uiteengezet: recht op gezondheidszorg, op vrije keuze van beroepsbeoefenaar, op geïnformeerde toestemming, op inzage in en afschrift van het patiëntendossier, op bescherming van de persoonlijke levenssfeer en zeer uitvoerig het beroepsgeheim, het klachtrecht en de ombudsfunctie en zelfs de medische expertise!
 Ook de rechten van de minderjarige patiënten, de meerderjarige onbekwamen en de rechten bij dwangopname van geesteszieke patiënten passeren de revue.

 Het menselijk lichaam staat van langsom meer in het middelpunt van de belangstelling van de wetgever; aldus worden ook de Wet Medische Experimenten, de Wet Transseksualiteit, de Wet Orgaantransplantatie, en de Wet Menselijk Lichaamsmateriaal bestudeerd.

 Tot slot concentreert het boek zich op de rechten bij het levenseinde: medische beslissingen bij het levenseinde (levensbeëindiging zonder verzoek, euthanasie, hulp bij zelfdoding, pijnbestrijding, palliatieve zorg, staken of niet instellen van een behandeling), de voorafgaande wilsverklaringen, de vaststelling en de publiciteit van het overlijden, en het statuut van het lijk (grafschennis, persoonlijkheidsrechten, lijkbezorging, autopsie).
Artikel 1382 Burgerlijk Wetboek is kort maar krachtig: elke daad van de mens, waardoor aan een ander schade wordt veroorzaakt, verplicht degene door wiens schuld de schade is ontstaan, deze te vergoeden. De aansprakelijkheid voor onrechtmatige daad is aan drie vereisten onderworpen: fout, schade en oorzakelijk verband. Wat het schadevereiste betreft, blijft het daarbij. De wetgever heeft in 1804 geen definitie van schade gegeven, geen voorwaarden opgelijst waaronder schade voor schadeloosstelling in aanmerking komt, geen overzicht gegeven van de soorten schade enz. Wettelijk is slechts vereist dat de schade bestaat.
In een eerste deel wordt het schriftelijk bewijs onder de loep genomen, dat traditioneel gekenmerkt wordt door een strakke reglementering in het burgerlijk wetboek. Doorheen de talrijke voorbeelden uit de rechtspraak zal echter blijken dat die regeling in werkelijkheid niet steeds met even grote gestrengheid wordt toegepast. Het tweede deel bestaat uit een onderzoek naar de bewijsovereenkomsten, waarbij de partijen zelf aan zet zijn en via onderlinge overeenstemming van het klassieke bewijsrecht kunnen afwijken. In een derde deel wordt dieper ingegaan op de wet van 16 juli 2012, die ervoor gezorgd heeft dat getuigenissen niet langer verplicht mondeling in de rechtbank zijn, maar dat partijen ook de mogelijkheid hebben om een schriftelijke getuigenverklaring voor de rechter in te dienen.
De voorrang van het geschrift, neergelegd in art. 1341 BW, geldt niet in handelszaken. In handelszaken is de bewijsvoering vrij. Dat dit vrij bewijs voor (on)aangename verrassingen kan zorgen, bewijst een arrest van het Hof van beroep te Gent van 2 januari 2013 waarin de berekening van het commissieloon van een commissionair bewezen wordt geacht op basis van een verdeelsleutel neergepend op twee bierviltjes.
Bewijslastclausules, de contractuele bedingen waarbij partijen in afwijking van de normale regeling van art. 1315 BW en 870 Ger.W. de verdeling en de omvang van de bewijslast regelen , zijn vrij courant in het Belgische recht. Hoewel ze vaak onmiddellijk in verband gebracht worden met de algemene voorwaarden van banken, verzekeringen en openbare nutsbedrijven, toont het geannoteerde arrest aan dat ze een breder toepassingsgebied hebben en bijvoorbeeld ook van belang kunnen zijn in een overeenkomst afgesloten in de landbouwsector. 

Wat het arrest van het Hof van beroep te Gent van 28 maart 2012 in het bijzonder de moeite waard maakt om te annoteren, is dat het ingaat op de beoordeling van een op zich geoorloofde bewijsclausule die echter op een ongerechtvaardigde wijze wordt uitgeoefend. Aan die problematiek heeft de doctrine in haar bespreking van bewijsovereenkomsten en –clausules nagenoeg nog geen aandacht besteed.
Dwingende rechtsregels worden onderverdeeld in (regels van) openbare orde en regels van (louter) dwingend recht. Traditioneel verbindt men aan de schending van een regel van openbare orde de sanctie van de absolute nietigheid, terwijl men aan de schending van een regel van (louter)dwingend recht de relatieve nietigheid koppelt. Zowel het conceptuele onderscheid tussen openbare orde en dwingend recht als de verschillen qua rechtsgevolgen zijn rond de jaren zestig uitgekristalliseerd en nadien gemeengoed geworden. Sindsdien is die tweedeling echter onder druk komen te staan en hebben zich bepaalde maatschappelijke evoluties voorgedaan die een grondige analyse noodzakelijk maken. Doelstelling van deze bijdrage is een kritische reflectie over dit ondertussen gebruikelijke onderscheid, met een blik op de toekomst. Deze bijdrage is een geactualiseerde en deels herwerkte versie van de thesis die bekroond werd met de APR-prijs 2011-2012 voor de UAntwerpen. Promotor van deze meesterproef was prof. dr. A. Van Oevelen.
Bij de vereffening-verdeling van een nalatenschap gebeurt het regelmatig dat één of meerdere erfgenamen beweren dat bepaalde transacties die de erflater tijdens zijn leven heeft afgesloten in feite vermomde schenkingen zijn. Vermomde schenkingen worden gedaan onder het mom van een handeling ten bezwarende titel. Er wordt geveinsd dat een tegenprestatie verschuldigd is, maar dat is in werkelijkheid niet het geval.  Indien de rechter overtuigd raakt dat er sprake is van zo’n schenking, zal hij de inkorting of inbreng daarvan bevelen.

Op basis van art. 1315 BW en 870 Ger.W. rust de bewijslast van het bestaan van een schenking op diegene die dat inroept. De erfgenamen die een vermomde schenking aanvoeren, zullen dus moeten aantonen dat er nooit een betaling heeft plaatsgevonden. 

Deze bijdrage beoogt specifiek in te gaan op de vraag of de bewijslast een grote hindernis vormt voor erfgenamen die het bestaan van een vermomde schenking aanvoeren. Het uitgangspunt is een bespreking van een arrest van het hof van beroep te Antwerpen van 11 maart 2013. Daarin neemt het hof een afwijkende positie aan ten opzichte van andere recente vonnissen en arresten die handelen over dezelfde problematiek (II.). Aansluitend wordt de uitspraak gesitueerd binnen de twee grote strekkingen in het Belgische recht omtrent de toepassing van art. 1315 BW en 870 Ger.W. (III.). In het laatste deel wordt nagegaan of de bewijslast effectief een onoverkoombaar beletsel vormt dan wel of er mechanismen bestaan om die te versoepelen.
Nieuwe verantwoordelijkheden en competenties om het onderwijs van morgen vorm te geven.

Dit boek wil een constructieve bijdrage zijn aan het maatschappelijk debat over de hervorming van het secundair onderwijs. De auteurs onderzochten de implicaties voor de lerarenopleiding en bundelden bevindingen uit literatuur, interviews met experten en gesprekken met lerarenopleiders en schoolleiders. Het resultaat zijn vijf verander(en)de verantwoordelijkheden voor leraren en lerarenopleidingen: de leraar van de toekomst is meer dan alleen kennisoverdrager, hij/zij treedt ook op als competentieontwikkelaar, diversiteitsbegeleider, maatschappelijk geëngageerd vakdeskundige, leer- en keuzebegeleider.
De Wet van 17 maart 2013 tot hervorming van de regelingen inzake onbekwaamheid en tot instelling van een nieuwe beschermingsstatus die strookt met de menselijke waardigheid introduceert een regime van buitengerechtelijke bescherming als alternatief voor het bewind. Dit regime is gebaseerd op de figuur van de lastgeving. Deze bijdrage geeft een beknopt overzicht van de regels over het toepassingsgebied van de buitengerechtelijke bescherming, de vorm, registratie en inhoud van de lastgeving, de hoedanigheid, opdracht en rechten en plichten van de lasthebber, de inwerkingtreding, controle en beëindiging van de lastgeving en haar impact op de handelingsbekwaamheid van de kwetsbare meerderjarige.
Door de toenemende vergrijzing in Europa zijn er steeds meer mensen in onze samenleving die op een bepaald moment in hun leven niet langer in staat zijn om hun vermogen zelf en zelfstandig te beheren. Tot voor kort remedieerde men aan deze problematiek met rechterlijke maatregelen zoals het bewind. In dit systeem ligt de bescherming van de kwetsbare meerderjarige grotendeels in handen van de staat.

Sinds de millenniumwissel is de aandacht van nationale wetgevers verschoven naar de persoonlijke autonomie van de kwetsbare meerderjarige. Dit resulteerde in een meer private aanpak van zijn bescherming. Talrijke rechtsstelsels bieden meerderjarigen voortaan de mogelijkheid om via de rechtsfiguur van de lastgeving zelf een regeling te treffen voor het geval zij later wilsonbekwaam zouden worden. Deze buitengerechtelijke en dus minder ingrijpende maatregel heeft voorrang op het bewind.

Dit rechtsvergelijkende onderzoek analyseert en evalueert de figuur van de lastgeving als beschermingsmaatregel in al haar facetten. De auteur neemt de regimes van zes Europese rechtsstelsels onder de loep: België, Duitsland, Engeland & Wales, Frankrijk, Oostenrijk en Zwitserland. Voor elk aspect van de lastgeving gaat de auteur na hoe de verschillende wetgevers de bescherming van de kwetsbare meerderjarige trachten te verzoenen met zijn autonomie. Op kritische en genuanceerde wijze neemt zij daarbij voortdurend stelling in, om uiteindelijk een regime voor te dragen dat beide fundamentele belangen in balans wil brengen.

Door de uitgebreide en overzichtelijke rechtsvergelijking bevat dit boek een schat aan informatie voor academici en practici die vertrouwd willen raken met de maatschappelijk actuele figuur van de lastgeving als beschermingsmaatregel.

Ariadne Van den Broeck studeerde rechten aan de Universiteit Antwerpen en is als aspirant van het Fonds voor Wetenschappelijk Onderzoek Vlaanderen (FWO) voltijds verbonden aan het Rector Roger Dillemans Instituut voor Familiaal Vermogensrecht aan de KU Leuven.
De overgang van natuurlijke naar rationale getallen verloopt voor de meeste leerlingen niet probleemloos. Ze schrijven de eigenschappen van natuurlijke getallen vaak ten onrechte toe aan rationale getallen, een fenomeen dat in de literatuur bekend staat als de ‘natural number bias’. In deze bijdrage gaan we in op een analyse van de rol van instructie in het voorkomen en verhelpen van deze moeilijk-heden in het domein van de rationale getallen. We bespreken eerst de resultaten van een analyse van de manier waarop rationale getallen aangebracht worden in drie Vlaamse wiskundemethodes voor het basisonderwijs. Vervolgens gaan we in op de vakinhoudelijke en vakdidactische kennis van leerkrachten inzake rationale getallen, met bijzondere aandacht voor studenten uit de lerarenopleiding.
Breuken, kommagetallen en procenten, de zogenoemde rationale getallen, worden beschouwd als één van de moeilijkste wiskundige domeinen in de basisschool. Met dit boek willen de auteurs (toekomstige) leerkrachten met de nodige vakinhoudelijke en -didactische kennis wapenen. Zo kunnen ze op een doeltreffende manier inspelen op de voorkennis van leerlingen.

In de didactiek rond rationale getallen staan drie pijlers centraal. Ten eerste ligt er een sterke klemtoon op misvattingen en leermoeilijkheden bij leerlingen, verder wordt een brede waaier aan concrete, schematische en abstracte voorstellingswijzen aangereikt, en ten slotte wordt er gewaakt over een sterke link met de dagelijkse klaspraktijk van het basisonderwijs.
Voorwoord. Toelichting bij het gebruik. I Uitoefening van de gezondheidszorgberoepen. I.A. Gemeenschappelijke bepalingen. I.B. Uitoefening van de geneeskunde. I.C. Uitoefening van de tandheelkunde. I.D. Uitoefening van het beroep van vroedvrouw. I.E. Uitoefening van de verpleegkunde. I.F. Verzorgende beroepen. II Medisch handelen door bijzondere wetgeving geregeld. II.A. Behandeling met vervangingsmiddelen. II.B. Donatie van bloed en bloedderivaten van menselijke oorsprong. II.C. Wegnemen en transplanteren van organen, weefsels en cellen. II.D. Zwangerschapsafbreking. II.E. Medisch-wetenschappelijk onderzoek. II.F. Euthanasie. II.G. Autopsie bij kind van minder dan 18 maanden. II.H. Medisch begeleide voortplanting. III. Burgerrechtelijke en strafrechtelijke bepalingen. III.A. Burgerrechtelijke bepalingen. III.B. Bepalingen in het Strafwetboek. IV. Europees Verdrag mensenrechten en biogeneeskunde. V. Wettelijke adviesorganen inzake bio-ethiek. Chronologisch register. Alfabetisch register
In de zomer van 2013 lanceerde de Europese Commissie een voorstel van verordening ter instelling van een Europees openbaar ministerie (EOM). Het voorstel voorziet in de oprichting van een nieuw gedecentraliseerd EU-orgaan voor de vervolging van EU-fraude, maar werd niet bepaald op wild enthousiasme onthaald. Zowel vanuit de lidstaten als vanuit academische hoek klinken kritische geluiden. Deze bijdrage schetst de krachtlijnen van het Commissievoorstel en licht de voornaamste pijnpunten toe met aandacht voor de politiek-economische realiteit waarin het voorstel tot stand gekomen is en de lopende onderhandelingen.