clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
De lokale werkwinkel vormt het centrale loket in Vlaanderen voor ‘werk en opleiding’. Sinds 2000 zijn er in de Vlaamse steden en gemeenten 134 werkwinkels geopend. In ons onderzoek is nagegaan of deze spreiding nog aan de vraag beantwoordt, wie van de werkwinkel gebruik maakt en in hoeverre de werkwinkel erin slaagt om de dienstverlening van verschillende partners (OCMW, PWA, e.a.) te integreren. <br><br>Het onderzoek werd verricht in opdracht van minister Frank Vandenbroucke in het kader van het VIONA-onderzoeksprogramma, en uitgevoerd door een team van het HIVA en de Onderzoeksgroep Sociale en Economische Geografie van de K.U.Leuven.<br><br><br>De synthese kan u op deze pagina downloaden en is gebaseerd op twee deelrapporten:<ul> <li>Stuyck K. & Van Hecke E. (2007), <i>Naar één loket voor werk. Ruimtelijke optimalisatie en evaluatie van de huidige lokalisatie van de werkwinkels. Deelrapport 1</i>, Onderzoeksgroep Sociale en Economische Geografie, K.U.Leuven. <a href="http://www.hiva.be/docs/rapport/R1202_deelrapport1.pdf" target="_blank">Meer info</a></li> <li>Van Hemel L. & Struyven L. (2007), <i>Naar één loket voor werk. Evaluatie van de ruimtelijke spreiding, het gebruik en het partnerschap van de werkwinkel. Deelrapport 2</i>, HIVA-K.U.Leuven. <a href="http://www.hiva.be/docs/rapport/R1201.pdf" target="_blank">Meer info</a></li> </ul> <br><br><strong><a href="http://www.kuleuven.ac.be/nieuws/berichten/2008/pb24_01_2008.html" target="_blank">Persbericht 24 januari 2008</a></strong>
PASO ging van start in 2002 en meet jaarlijks de polsslag bij eenzelfde groep van Vlaamse organisaties. Dit gebeurt aan de hand van een vragenlijst die peilt naar het strategisch management van personeel, organisatie, technologie en innovatie. De grootschalige, longitudinale PASO-databank bevat een schat aan informatie over het interne beleid van de Vlaamse organisaties, die de onderzoekers door middel van analyse bloot leggen. Dit moet toelaten het Vlaamse organisatielandschap in kaart te brengen. Hierdoor komen behoeften van werkgevers aan het licht en kan het economisch en arbeidsmarktbeleid getoetst en bijgestuurd worden. Dit boekje gaat in vogelvlucht door de meest in het oog springende resultaten en bestrijkt de brede waaier van thema's die zijn bevraagd in de eerste golf van de enquête: combinatie gezin arbeid, innovatie, teamwerk, opleiding, flexibiliteit, diversiteit etc. Dit dossier is uitgegeven door het Steunpunt WAV in het kader van het Jaarboek over de Vlaamse Arbeidsmarkt, maar ook verkrijgbaar als PASO-dossier.<br><br> Voor meer info betreffende het PASO-project, zie <a href="http://www.paso.be">http://www.paso.be</a>
Wie kan zich nog een sportevenement voorstellen dat niet gesponsord wordt? Wie kan zich nog een sportsponsor voorstellen die niet communiceert dat hij sponsor is? Niet alleen sportsponsoring, maar ook (en vooral) de communicatie eromheen is een vakgebied op zich geworden. Een gedreven communicatiemanager dient dan ook niet alleen onderlegd te zijn in het selecteren van te sponsoren objecten, maar evenzeer in hospitality, persbenadering, crisiscommunicatie, reclame, direct marketing en sales promotions. tot slot mag een onderzoek naar de effectiviteit van de sponsoronderneming niet ontbreken in zijn of haar takenpakket. Sportcommunicatie: tactiek en techniek biedt een volledig inzicht in de toegenomen complexiteit en verschillende invalshoeken van sportcommuncatie. De theorie van sportcommunicatie wordt daarbij voortdurend getoetst aan de Nederlandse en Belgische dagelijkse sportpraktijk, en wel in de vorm van een grote hoeveelheid sportcases.
Erik Satie, Joseph Haydn, Jacob Grimm, Stijn Streuvels, August Schlegel, Robert Schumann, Madame de Staël, Johannes Hilman, Ludwig Tieck, Antoon Coolen, Johanna Desideria Courtmans-Berchmans, Maler Müller. Allemaal werden ze geïnspireerd door de legende van Genoveva van Brabant, net als tientallen andere auteurs, dramaturgen, componisten en beeldende kunstenaars. Deze bijdrage geeft een literair-historisch overzicht van bewerkingen van en referenties aan de Genovevalegende in de Nederlandstalige letteren, zonder daarbij echter exhaustiviteit na te streven. De focus ligt op de negentiende eeuw, maar ook de voor- en nageschiedenis worden in het overzicht betrokken: de Genovevastof bleef namelijk van de zeventiende tot de twintigste eeuw steeds bijzonder populair. 
In de negentiende eeuw vervulde de Genovevalegende daarenboven een unieke en bijzonder belangrijke rol in de Nederlandstalige letteren: ze legde namelijk een brug tussen enerzijds de ‘lage’ volksliteratuur of -cultuur van blauwboekjes, poppenspel, volksprenten en volksliederen, en anderzijds de ‘hoge’ literatuur, onder meer via allerlei allusies in het werk van Aarnout Drost, Multatuli, Hendrik Conscience, Anton Bergmann, e.a., maar bijvoorbeeld ook door het feit dat een winnares van de Belgische Vijfjaarlijkse Staatsprijs, J.D. Courtmans-Berchmans, in 1866 de legende als stof voor een eigen, nogal vrije bewerking koos.
Pleidooi voor een aanvullend theoretisch kader dat bij het bestuderen van stedelijke en/of multi-etnische situaties tegelijk uitgaat van twee dimensies die vaak onderbelicht lijken te blijven, zelfs in de kwalitatieve sociologie, en ook in de antropologie: enerzijds de reëel bestaande superdiversiteit en vloeibaarheid van het zelf-verstaan van veel mensen, en anderzijds hun individualiserend vertoeven in een wereld van niet-ingekapselden in de stadswijken.
De Vlaamse minister van Werk, Onderwijs en Vorming, Frank Vandenbroucke, wil dat de aanpak van laaggeletterdheid één van de beleidsprioriteiten van bedrijven en organisaties wordt. Deze brochure en de bijhorende <a href="http://www.ond.vlaanderen.be/geletterdheid/G-factor/algemeen/G-factor.htm" target="_blank">website</a> bieden bedrijven en organisaties, zowel uit de private sector, de overheid als de sociale economie, een concreet instrumentarium om geletterdheid stap voor stap te verhogen.<br><br>
De huidige en toekomstige generaties ouderen hebben andere behoeften en verwachtingen dan deze in het verleden. Een vergrijzende samenleving moet zich hierop organiseren. Het beleid moet nieuwe oplossingen mee mogelijk maken. De lokale besturen vervullen hierin een sleutelrol. In dit rapport gaan we na hoe in Genk wonen en zorg voor ouderen op een toekomstgerichte manier kan worden georganiseerd. We maken het concept ‘woonzorgzone’ concreet voor de Genkse situatie. Daarnaast verkennen we de mogelijkheden op vlak van kangoeroewonen, levenslang wonen, aanleunwonen en het gebruik van nieuwe technologie in wonen en zorg. Het rapport vertrekt van de visie dat mensen met een zorgbehoefte maximaal moeten kunnen blijven wonen te midden van anderen en zoals zij dat zelf willen. Verhuizen om de nodige zorg te krijgen moet zoveel mogelijk worden vermeden. Beter is het de zorg binnen ieders bereik te brengen. Om dit mogelijk te maken, moet men goed nadenken over hoe men bouwt en waar men bouwt, zowel als het gaat over woningen als over voorzieningen. Daarop aansluitend moet men de dienstverlening zodanig plannen en uitbouwen dat iedereen er een zo goed mogelijke toegang toe heeft. Een gemeente waar wonen en zorg op die manier op elkaar aansluiten, mag zich ‘zorgvriendelijk’ noemen. We zien dit rapport als een geheel van analyses en aanbevelingen voor een ‘zorgvriendelijk Genk’.
'Kaderlid' is enerzijds een begrip dat relevantie heeft in het Belgische sociale bestel (arbeidsrechterlijk, syndicaal, in personeelsmanagement, ...). Anderzijds moeten we evenwel vaststellen dat veel onduidelijkheid bestaat over de omschrijving van een kaderlid en het juiste gebruik van het begrip. Dit heeft als gevolg dat weinig wetenschappelijk bekend is over deze werknemerscategorie. In statistieken duikt de categorie niet dikwijls op. Over de arbeidssituatie van deze groep hebben we grotendeels het raden. Om aan deze situatie te verhelpen pleit het Overlegcomité van het kaderpersoneel - een adviesorgaan verbonden aan het Federale Ministerie van Tewerkstelling en Arbeid - voor de oprichting van een Observatorium Kaderpersoneel. Daarom gaf het Comité de opdracht een voorbereidende studie voor zulk observatorium uit te voeren. De studie werd verricht door HIVA-K.U.Leuven, Steunpunt WAV K.U.Leuven en het Centre de Sociologie du Travail, de l'Emploi et de la Formation (TEF-ULB). De studie werd uitgevoerd binnen het AGORA-programma van de Federale Diensten voor Wetenschappelijke, Technische en Culturele aangelegenheden (DWTC). Het opzet van de studie was het vinden van een wetenschappelijk operationele definitie voor de categorie 'kaderpersoneel' en na te gaan hoe de nodige gegevens over de arbeidssituatie van kaders kan worden verzameld in België.
Regelmatig brengen de media onheilsberichten over falende (gerenommeerde) bedrijven waarbij tal van mensen hun job verliezen. Hét voorbeeld bij uitstek in 2001 was natuurlijk Sabena, maar ook andere bedrijven zoals Lernout & Hauspie Speech Products of City Bird gingen vorig jaar over kop. Ook voor 2002 staan al enkele grote namen op het lijstje, zoals bijvoorbeeld Xeikon (420 werknemers) of CS2 (230 werknemers). Daarbij komen dan ook nog de kleinere bedrijfjes die roemloos ten onder gingen. Hier verloren even goed mensen hun job. Vinden we een effect van het aantal falende bedrijven terug in de werkgelegenheidsstatistieken?
Vooral in grotere steden kan het aandeel personen dat deelneemt aan de arbeidsmarkt sterk verschillen van buurt tot buurt. Op die manier kan de gemeentelijke werkzaamheidsgraad op een aanvaardbaar niveau liggen terwijl er binnen de gemeente toch ook buurten zijn met een erg laag aandeel werkenden in de bevolking op arbeidsleeftijd. Hetzelfde geldt voor de werkloosheids- en activiteitsgraad. Een analyse van de arbeidsdeelname op buurtniveau in de Vlaamse centrumsteden en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest leert dat de spreiding van werkenden en werklozen over de verschillende buurten in de ene stad aanzienlijk egaler is dan in de andere. Verder komt vooral in de grote steden een concentrisch patroon tot uiting, met typisch een hogere werkloosheidsgraad in de centrumbuurten en een hoger aandeel werkenden in de stadsrand.
Al in de vorige editie van het Jaarboek waren er aanwijzingen dat de gunstige arbeidsmarktevoluties in Vlaanderen stokten en dat 2001 wel eens een scharnierjaar kon zijn na een periode van onafgebroken werkzaamheidsgroei. Toen al bleek de werkloosheid niet langer te dalen en lag het aantal openstaande vacatures lager dan het jaar voordien. Vandaag kunnen we dit plaatje vervolledigen én bevestigen op basis van de recentste werkzaamheids- en werkgelegenheidscijfers. Het vermoeden dat de economische groeivertraging in de tweede helft van 2001 wel eens de voorbode kon zijn van een periode van minder gunstige economische omgeving werd bewaarheid. Groeiprognoses voor 2002 zijn al meermaals neerwaarts bijgesteld en voor 2003, het jaar dat naar voor werd geschoven als start voor een krachtige groeiherneming, gelden nog steeds een aantal onzekerheden die roet in het eten kunnen strooien. Vraag is of ook de arbeidsmarktindicatoren bij deze economische onheilsberichten aansluiten.
In het recentste Sociaal en Cultureel Rapport van het Nederlandse Sociaal Cultureel Planbureau (SCP) wordt de Nederlandse samenleving in perspectief geplaatst aan de hand van een uitgebreide selectie internationaal vergelijkbaar cijfermateriaal. Wij bekijken enkele tabellen vanuit Belgische bril. Door de band is België een subtopper op verschillende sociaal-economische indicatoren, en in een aantal gevallen werd de relatieve positie in het jongste decennium verbeterd. Enkel met betrekking tot de opvattingen over minderheden is de verdraagzaamheid
van Belgen bedroevend laag.
In samenwerking met de RSZ werkte het HIVA een vernieuwende methodologie uit die voor het eerst een betrouwbaar beeld geeft van jobcreatie en –destructie bij Vlaamse werkgevers. De cijfers hebben betrekking op de periode vóór de crisis maar onthullen een aantal opmerkelijke patronen over de turbulentie en de flexibiliteit van onze arbeidsmarkt.
Een Vlaamse deeltijds werkende werkneemster uit de horeca verdient jaarlijks, omgerekend naar een voltijdsequivalente job, 17 800 euro bruto. Een Vlaamse voltijds werkende werknemer uit de nutssector vindt jaarlijks 53 800 euro bruto in z’n loonzakje. Het is duidelijk: het loonverschil tussen twee loontrekkende werknemers kan omvangrijke proporties aannemen, afhankelijk van de eigenschappen van zowel de werknemer als van de uitgevoerde functie en de sector van tewerkstelling. Dit hoofdstuk neemt, op basis van een gegevensbestand dat de brutoloonmassa van alle bij de RSZ aangegeven loontrekkende werknemers omvat, een aantal van deze invloedsfactoren onder de loep. De gegevens laten ons toe om een omvattend beeld te geven van de loonspreiding over de verschillende sectoren van tewerkstelling en om de impact van de sectorale loonspreiding op de loonkloof naar arbeidsregime en geslacht na te gaan.
Om een beeld te krijgen van de beschutte werkplaatsen is het interessant te gaan kijken naar de financieel-economische situatie van de sector. Dit gebeurt op basis van de twee bovenstaande rapporten. In de analyse komt meermaals het ambiguë karakter van de beschutte werkplaatsen tot uiting. Enerzijds wordt van hen verlangd dat ze meedraaien in de marktsector, dat ze rendabel zijn, niet verlieslatend en zo min mogelijk afhankelijk van subsidies en externe steun. Anderzijds is het hun hoofdopdracht om personen met een handicap, en vooral de zwakkere personen binnen deze groep, een job aan te bieden. Niettegenstaande het feit dat rendabiliteit en zelfstandigheid op de eerste plaats in het voordeel van de beschutte werkplaatsen zelf spelen, zijn deze harde doelstellingen niet altijd even makkelijk te verzoenen met de doelstelling de zwakste werknemers een plek te bieden op de arbeidsmarkt.
Op 16 september 2001 kwam de Gebruikersgroep rond het Datawarehouse Arbeidsmarktgegevens (DWH) voor een derde keer samen.1 Enkele weken voordien werden de langverwachte tabellen van de eerste basistoepassing naar de geïnteresseerden toegestuurd. De eerste oefeningen konden dan ook worden voorgesteld. Vergelijkende analyses met andere gegevensbronnen geven bemoedigende resultaten rond de meerwaarde die het Datawarehouse biedt aan de bestaande statistische bronnen.
Op 19 december stelt het Steunpunt WAV in het Vlaams Parlement editie 2002 van het Jaarboek ‘De Arbeidsmarkt in Vlaanderen’ voor. Zoals steeds presenteert het jaarboek cijfers en analyses die de lezer een beeld schetsen van het reilen en zeilen van de arbeidsmarkt in Vlaanderen. Naar de algemene conditie van de arbeidsmarkt wordt gepeild via de vaste graadmeters: werkgelegenheid, werkzaamheid, werkloosheid, vacatures enzovoort. Om de vinger aan de pols te houden en de evoluties van de vaste graadmeters beter te duiden, komen jaarlijks ook een aantal thematische analyses aan bod. Het thematische aanbod strekt zich dit jaar uit over een zeer brede waaier: van grensarbeid tot gezinnen zonder arbeidsinkomen, van jobverlies door faling tot levenslang leren, van aansluiting onderwijs-arbeidsmarkt en jeugdwerkloosheid tot kwaliteit van de arbeid. Een greep uit de vaststellingen.
In april 2002 haalde de International Labour Organisation (ILO) de krantenkoppen met haar tweede rapport over kinderarbeid in de wereld. Het rapport, ‘Every Child Counts. New Global Estimates on Child Labour’ doet, ondanks de opsomming van definities en tabellen, toch even schrikken: anno 2000 zijn wereldwijd 351 700 000 kinderen tussen 5 en 17 jaar economisch actief. Bijna 70% hiervan valt onder de strikte ILO-definitie van kinderarbeid.
Nadat de eerste jaren van het nieuwe millennium te lijden hadden onder een kwakkelende economische groei, kan 2004 de banvloek eindelijk doorbreken en komen er voor het eerst sinds het recordjaar 2000 nog eens groeicijfers van meer dan 2% op het scorebord. De Belgische en Vlaamse economie groeien met respectievelijk 2,6% en 2,8%, wat nog een stuk beter is dan de eveneens opverende gemiddelde groei van EU-15 (2,3%). Deze mooie groeiprestaties zijn goed nieuws voor de arbeidsmarkt. Opnieuw geldt dit meer voor de Vlaamse situatie dan voor de Europese. Tijdens de economisch magere periode 2001-2003 schommelde de groei van het aantal werkenden in het Vlaams Gewest rond het nulpunt, of was zelfs negatief. Op Europees niveau nam de groei van het aantal werkenden eveneens sterk af, maar het niveau kon zich handhaven en de groei bleef uit de negatieve cijfers. Wanneer het tij keert in 2004, blijft de reactie op de Vlaamse arbeidsmarkt niet uit en krijgt het aantal werkenden een fikse groeistoot. In Europa daarentegen blijft de groei van het aantal werkenden op een bescheiden niveau. Hiermee belanden we in een vergelijkbaar scenario als tijdens de economische heropleving van 2000. Ook toen kwam de Vlaamse groei van het aantal werkenden in één klap terug hoger uit dan de Europese, ook toen groeide het aantal werkenden in het Vlaams Gewest een jaar eerder een stuk trager dan gemiddeld in Europa. De economische ontwikkelingen zijn niet de enige externe factor met verregaande implicaties voor het aantal werkenden op de Vlaamse arbeidsmarkt. Demografische veranderingen verlopen trager en zijn dus minder opvallend, maar de gevolgen zijn des te onherroepelijker. Zeker in het Vlaams Gewest hangt de vergrijzing ons als een zwaard van Damocles boven het hoofd. De bevolkingsvooruitzichten tonen het duidelijk aan: de bevolking vergrijst, in het Vlaams Gewest zelfs in die mate dat de grijze druk toeneemt van 30 ouderen per 100 personen op arbeidsleeftijd in 2005 tot meer dan 50 in 2035 (Pelfrene, 2005). De vergelijking met een sluipend gif is snel gemaakt. Veroudering is immers niet alleen een zaak van 65-plussers. Ook binnen de bevolking op arbeidsleeftijd (15-64 jaar) eist het proces haar tol. Gelukkig hoeft het zover niet te komen. Dezelfde babyboomgeneratie die nu aan het vergrijzen is, is immers ook de spil van die andere grote maatschappelijke ontwikkeling: de deelname van vrouwen aan de arbeidsmarkt. Deze generatie is de eerste van een lange rij generaties met telkens meer vrouwen die buitenshuis gingen werken én zelfs na de geboorte van de kinderen aan de slag bleven. Deze evolutie heeft een opwaarts effect op de vrouwelijke én globale werkzaamheidsgraad in het Vlaams Gewest.
In deze publicatie wordt nagegaan in welke mate de aanwezigheid van knelpuntberoepen en moeilijk invulbare vacatures in typische mannen-sectoren (vervoer, bouw, politie en metaal) er voor zorgen dat vrouwen meer kansen op duurzame tewerkstelling in deze sectoren krijgen. Op basis van statistisch materiaal (administratieve bronnen), bevraging van bevoorrechte gesprekspartners in de sectoren en op basis van enquÛtegegevens bij werkgevers (deelenquÛte binnen de PASO-panelbevraging bij werkgevers) wordt een antwoord op deze vraag geformuleerd. Welke acties worden ondernomen door sectoren, door bedrijven, ... en welk effect hebben deze acties op de vastgestelde segregatie? Op basis van de onderzoeksresultaten worden conclusies getrokken en aanbevelingen geformuleerd.
De recentste werkgelegenheidscijfers laten ons toe om voorzichtig optimistisch te zijn over de vraagkant van de Vlaamse arbeidsmarkt. Naarmate het jaar 2004 vorderde, kwamen er steeds meer jobs bij. De werkgelegenheidsgroei werd gestuwd door de dienstensectoren, met name de zakelijke diensten en de social profit. De invoering van de dienstencheques heeft haar doel niet gemist, maar zelfs zonder deze dienstenjobs kende de werkgelegenheid in deze sectoren een fikse groeistoot. Ook de industrie liet zich niet onbetuigd en kon de gekende trend van jobverlies kwartaal na kwartaal beperken. De positieve klanken over de secundaire tak van onze werkgelegenheid worden ondersteund wanneer blijkt hoeveel jobs uit de niet-industriële sectoren hun bestaan aan de industrie te danken hebben. Verdelen we de werkgelegenheid niet, zoals gewoonlijk, volgens de sector waar het werk wordt uitgevoerd maar wel volgens de sector die aan de basis ligt van de job, dan neemt het belang van de industrie in de Vlaamse werkgelegenheid toe van 26% naar 32%. Omgekeerd blijken de commerciële diensten niet langer de grootste hoofdsector met 41% van alle jobs, maar een sector van dezelfde omvang als de industrie, met 34% van de jobs. Dit bevestigt dat de jaar op jaar afkalvende werkgelegenheid in de industrie lang niet allemaal verloren gegane jobs zijn. De trend van industriële bedrijven om zich terug te plooien op hun kernactiviteit en de nevenactiviteiten uit te besteden aan dienstverlenende bedrijven, leidt per saldo niet tot een verlies aan jobs in onze economie maar is vaak niet meer dan een optelsom van jobverlies in de industrie en jobwinst in de dienstensectoren.
In deze bijdrage stellen we een empirische studie voor naar het effect van uitbesteding op de werkgelegenheid. We definiëren uitbesteding als de verplaatsing van activiteiten, die voorheen intern werden uitgevoerd, naar een extern bedrijf. We benaderen het onderwerp vanuit het perspectief van de individuele onderneming die activiteiten uitbesteedt. De centrale vraag is of uitbesteding een effect heeft op de evolutie van de werkgelegenheid in het bedrijf. Leidt uitbesteding voornamelijk tot een afslanking van het personeelsbestand, of wordt het jobverlies ten gevolge van uitbesteding gecompenseerd door een uitbreiding van de werkgelegenheid in andere bedrijfssegmenten? De resultaten van de studie spreken de overtuiging tegen dat uitbesteding een negatief effect zou hebben op de werkgelegenheid van het bedrijf in kwestie.
Lokalisering en gemeenschapsopbouw worden vaak als antwoord naar voor geschoven op de uitdagingen
van deze tijd. Niet elke vorm van lokalisering en gemeenschapsopbouw is even progressief, effectief of
democratisch. Lokalisering en gemeenschapsvorming moeten gesitueerd worden in een ruimere
economische, politieke en sociale context die gekenmerkt is door processen van individualisering en
(neoliberale) globalisering. De centrale vraag die we ons moeten blijven stellen is of lokale
gemeenschapsinitiatieven bijdragen tot versterking van democratische en emancipatorische praktijken.
Hierna volgen een aantal kanttekeningen: (1) Lokalisering betekent niet dat we ons moeten afscheiden van
de buitenwereld, noch economisch, noch cultureel, noch sociaal. (2) Ook lokale economieën vertonen in
een markteconomie een tendens naar groei en concentratie. (3)We moeten er ons bovendien ook van
bewust zijn dat klassen- en gendertegenstellingen en andere machtsrelaties blijven spelen. (4) De vraag is
wie een lokale, duurzame economie zal kunnen opbouwen die voldoende weerbaar is. (5) Lokale
gemeenschapsinitiatieven alleen zijn niet in staat initiatieven door te drukken die wereldwijd moeten
genomen worden. (6) Lokale gemeenschapsinitiatieven op basis van vrijwillig engagement van veel
vrouwen (zorgtaken) en armen is niet altijd haalbaar. Een bredere emancipatorische strijd is noodzakelijk
om de randvoorwaarden te creëren. (7) Lokale gemeenschapsinitiatieven mogen zich niet beschouwen als
de 'derde weg' naast de staat en de markt, maar moeten zich in een ruimere context situeren. Ondanks
deze kanttekeningen kunnen lokale gemeenschapsinitiatieven bijdragen tot een brede, maatschappelijke
verandering op voorwaarde dat ze oog hebben voor een ruimere economische, sociale en culturele context
waarbij de mogelijkheid tot conflict (en dus debat) zowel binnen als buiten de gemeenschap niet wordt
uitgesloten
In een steekproef van 462 leerlingen uit de Onthaalklas Anderstalige Nieuwkomers (OKAN) werden de psychometrische eigenschappen van de Covaar-II, een cognitieve-vaardighedentest, geëvalueerd. Deze evaluatie gebeurde zowel voor de oorspronkelijke versie met uitgebreide oefenfase als voor een versie met beperkte oefenfase. Het gebruik van een oefenfase is kenmerkend voor de “Dynamische Test”  beweging, waar de Covaar-II bij aanleunt. De uitgebreidheid van de oefenfase bleek geen effect te hebben op de Covaar-II scores. Ook betrouwbaarheid en validiteit waren in beide afnamecondities vergelijkbaar en tevens goed. Beide versies van de test kunnen bij deze doelgroep dus worden afgenomen en de keuze zal afhangen van andere dan psychometrische overwegingen.