clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Steeds vaker worden leren en werken gecombineerd in het kader van opleidingen. Zowel de federale overheid als de gemeenschappen hebben op dit vlak maatregelen genomen. Denken we aan leerlingenstages, middenstandsleerlingenwezen, industrieel leerlingenwezen, VDAB-stages, individuele beroepsopleiding, stages door derden, … Deze tendens zal zich voortzetten wanneer recent voorgestelde strategieën ter bevordering van levenslang leren ingang zullen vinden.<br><br> De verwachtingen ten aanzien van het leren op de werkplek in opleidingssituaties zijn hooggespannen. Tezelfdertijd stellen we vast dat er op dit vlak in Vlaanderen weinig (gesystematiseerde en gedeelde) expertise en kwaliteitsinstrumenten bestaan, zowel bij arbeidsorganisaties als bij opleidings- en organiserende instanties. <br><br> Met dit onderzoek, in opdracht van de Vlaamse overheid, willen we een bijdrage leveren aan het debat en de stimulansen rond kwaliteitsborging van ‘leerwerkprojecten’. We gingen op zoek naar kritische succesfactoren en hefbomen voor de kwaliteit van deze projecten als een potentieel sterke vorm van werkplekleren.
Samen met vijf andere Vlaamse musicologen schreef Steven Vande Moortele een toegankelijk cahier over het werk en leven van Johannes Brahms. Brahms’ oeuvre wordt er niet alleen systematisch per genre besproken, maar ook in een ruimere cultuurhistorische en biografische context gesitueerd. De auteurs gaan na wat Brahms leerde van zijn directe voorbeelden Beethoven, Schubert en Schumann en van oude meesters als Bach en Schütz. Bovendien analyseren ze hoe Brahms’ even doorwrochte als verinnerlijkte muziek, niet minder dan de muziek van zijn tijdgenoot en zogezegde tegenpool Wagner, naar de toekomst vooruitwijst.
Chris De Stoop interviewt de leuvense antropoloog Filip De Boeck naar aanleiding van de publicatie het boek The Devil's Children (Jean La Fontaine, ed.) over de problematiek van zogenaamde kindheksen in Londen. Een belangrijk hoofdstuk werd geschreven door De Boeck, die de eerste was om dit fenomeen in Afrika te bestuderen. Chris De Stoop had een gesprek met hem over opgejaagde albino's, verstoten kindheksen, behekste begrafenissen en het nieuwe offensief van het kwaad in Afrika en in de Congolese diaspora.
In het arrest VTB-VAB tegen Total en BVBA tegen Sanoma heeft het Hof van Justitie geoordeeld dat Richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken aldus dient te worden uitgelegd dat deze zich verzet tegen een nationale regeling zoals die aan de orde is in de hoofdgedingen die, behoudens bepaalde uitzonderingen, elk ‘gezamenlijk aanbod’ van een verkoper aan een consument verbiedt, ongeacht de specifieke omstandigheden van het concrete geval. Hof van Justitie 23 april 2009, zaak C-261/07, VTB-VAB tegen Total Belgium en C- 299/07 Galatea BVBA tegen Sanoma Magazines Belgium NV.
Dit boek bevat zowel bijdragen over het gemeen verbintenissenrecht, meer bepaald over de duur, duurzaamheid en beëindiding van contractuele relaties (K. ANDRIES) en over contractuele bedingen in verband met de opzegging, verlenging en vernieuwing (J. DEL CORRAL en V. SAGAERT), maar ook de kwalificatieproblemen bij de beëindiging van overeenkomsten met handelstussenpersonen (P. NAEYAERT en E. TERRYN) en ten slotte nog tal van specifieke bijdragen over de beëindiging van overeenkomsten met handelstussenpersonen, zoals de handelsagent (E. DURSIN), handelsvertegenwoordiger (P. NAEYAERT), makelaar (C. HEEB), commissionnair (K. BERNAUW), concessiehouder (A. DESTRYCKER), franchisehouder (S. CLAEYS en A. LOMBART). Ten slotte komt ook een mededingsrechtelijke analyse van de werking en het einde van agentuur- en distributieovereenkomsten aan bod (S. DE DIER en W. DEVROE).
Belgische vennootschappen die worden geconfronteerd met internationale dubbele belasting, of hiermee dreigen te worden geconfronteerd, beschikken over meerdere mogelijkheden om deze al naar het geval te laten opheffen of te voorkomen. Elk van deze mogelijkheden heeft echter zowel procedurele bijzonderheden als specifieke beperkingen. Deze bijdrage wijst erop dat de omzichtige belastingbetaler beter niet al zijn hoop op één procedure plaatst en dat hij, indien hij zich op meerdere procedures beroept, dit met omzichtigheid dient te doen. Na een schets van het probleem van juridische en economische dubbele belasting, worden eerst de Belgische interne rechtsmiddelen besproken. Hieruit zal vooral blijken dat deze onvoldoende garanties bieden voor de belastingbetaler, die zich daarom, voor zover mogelijk, beter eveneens beroept op de procedure voor onderling overleg uit dubbelbelastingverdragen alsook, indien van toepassing, het EG Arbitrageverdrag. Beide procedures worden achtereenvolgens toegelicht vanuit een Belgisch perspectief met bijzondere aandacht voor de administratieve commentaar. Tot slot, wordt onderzocht in hoeverre de belastingplichtige deze procedures in parallel kan voeren.
Ondanks het grote aantal werkzoekenden kampt de bouwsector met een omvangrijk aantal knelpuntberoepen: zo een 20% van de vacatures geraakt niet ingevuld. Deze paradox stelt zich zeer scherp in de stad Antwerpen. De werkloosheidsgraad is er dubbel zo hoog als in Vlaanderen en heeft een uitgesproken karakter door de hoge aanwezigheid van laaggeschoolden en niet-Europese migranten. Omdat deze specifieke context een specifieke constructie vereist, sloegen de stad Antwerpen en de lokale bouwsector de handen in elkaar en startten in 2000 ‘Bouwpool Antwerpen’. Dit is een project dat banen in de bouwsector aan kansengroepen moet alloceren. Het project zorgde voor een trendbreuk door het introduceren van een ‘werkzoekendenwerking’ binnen een sector. Aan het HIVA werd door de stad Antwerpen gevraagd dit project te evalueren.<br><br> Zorgt deze sectorale werkzoekendenwerking voor een meerwaarde ten aanzien van de bestaande bemiddelingspraktijk? Draagt ze bij tot het oplossen van de knelpunten op de Antwerpse arbeidsmarkt? Welke kritische succesfactoren zijn van belang en is het project overdraagbaar naar andere sectoren en regio’s? Deze vragen werden via twee deelstudies beantwoord: een kwalitatieve evaluatie en een kwantitatieve evaluatie op basis van bestaande databanken. Niet enkel de ‘traditionele’ meting van resultaten in termen van input, output en outcome stond dus centraal, maar ook de ‘wijze waarop’ Bouwpool deze resultaten realiseert. Deze synthese bevat een geïntegreerd overzicht van de bevindingen op basis van deze twee deelstudies.
Trajectbegeleiding is één van de innovaties in het werkveld van arbeidsbemiddeling en –reïntegratie voor moeilijke doelgroepen op de arbeidsmarkt. Sinds begin 1997 is het nieuwe begeleidingsconcept veralgemeend over het gehele werkveld. Zo werd het als voorwaarde gesteld voor subsidiëring onder het Vlaamse Doelstelling 3-programma van het Europees Sociaal Fonds (ESF). Kenmerkend voor trajecten is dat vanuit de behoefte van de werkzoekende verschillende instrumenten (oriëntatie, opleiding, werkervaring, sollicitatiehulp) samen kunnen worden ingezet en dat de werkzoekende beter wordt begeleid bij de overgang van de ene fase naar de andere en bij de uitstroom naar een baan. Dit rapport geeft voor het eerst inzicht in de verschillende trajecten die anno 1997 feitelijk werden afgelegd door de betrokken werkzoekenden. Vervolgens is nagegaan of trajecten ook betere resultaten opleveren inzake individuele arbeidsmarktpositie in vergelijking met een 'klassiek' aanbod en in vergelijking met niet-deelname. Dit rapport vormt het eindrapport van de ex-post evaluatie van het Vlaamse ESF-programma voor de periode 1997-1999.
Uit diverse onderzoeken naar de opleidingsinvesteringen van Vlaamse bedrijven is gebleken dat vooral KMO’s relatief weinig in opleiding investeren. Om hen te stimuleren werd op 5 februari 2002 het stelsel van de opleidingscheques gelanceerd. Deze cheques zijn een initiatief van de Vlaamse regering en hebben een waarde van dertig euro. Bedrijven kopen deze cheques in voor vijftien euro; de overheid neemt de overige vijftien euro voor haar rekening. Elk bedrijf mag maximaal tweehonderd cheques per jaar aankopen. Deze subsidievorm kadert in de filosofie dat er meer in mensen geïnvesteerd moet worden, zodat deze meer flexibel inzetbaar zijn op de arbeidsmarkt. <br><br> In deze studie wordt het systeem van de opleidingscheques doorgelicht en geëvalueerd. De PASO-data lieten ons enerzijds toe om het profiel te schetsen van de ondernemingen die in 2002 beroep deden op opleidingscheques. Anderzijds werden ze gebruikt om de effectiviteit van de maatregel te beoordelen. De belangrijkste bevindingen werden voor u op een rijtje gezet.
De trajectbegeleiding van werklozen is een belangrijke exponent van het actief arbeidsmarktbeleid in Vlaanderen. Met de sluitende aanpak wordt een steeds grotere groep werkzoekenden bereikt. Hoe gaan de begeleiders van de VDAB en andere organisaties voor werkzoekenden om met de hoge Vlaamse en Europese streefcijfers die de sluitende aanpak met zich meebrengt? Is dit beleid gericht op ‘iedereen een traject’ even succesvol voor alle groepen? En wat vinden de werkzoekenden er zelf van? Dit implementatie-onderzoek kijkt ‘onder de motorkap’ van de trajectbegeleiding in Vlaanderen. Het peilt in drie delen de diepte van de kloof tussen beleid en uitvoering en analyseert de onbedoelde en ongewenste gevolgen van de Vlaamse en Europese sturing.<br> Deel 3 van de reeks bevat de resultaten van een telefonische gestandaardiseerde enquête bij ruim 600 werkzoekenden. Voorliggend rapport brengt het feitelijk afgelegde traject in kaart en peilt naar de kwaliteit en tevredenheid ervan. De andere delen behandelen de werkomgeving en de uitvoeringspraktijk op basis van diepte-interviews bij verantwoordelijken en consulenten (deel 1) en de werkomgeving en uitvoeringspraktijk op basis van een schriftelijke survey bij consulenten (deel 2).
Voor de uitvoering van intensieve begeleidingstrajecten voor werkzoekenden zijn Vlaanderen en Wallonië in 2004 in een nieuwe fase aanbeland. Het Vlaamse tenderexperiment en de Waalse projectenoproep beogen beide de inschakeling van private spelers voor de begeleiding van werkzoekenden in het kader van de sluitende aanpak en de activering. Andere Europese landen zoals Nederland, Groot-Brittannië en recent Denemarken zijn ons daarin voorgegaan. Het betrekken van private spelers vormt het kernelement van marktwerking bij de uitvoering van publiek gefinancierde begeleidingsopdrachten. Wat traditioneel een gegarandeerde taak voor de publieke arbeidsbemiddelingsorganisatie was, wordt nu contractueel toegewezen aan verschillende marktspelers op basis van een voor alle spelers open en verplichte procedure of 'tender'. Voor private commerciële bedrijven in ons land is dit nieuw. Hoe spelen bedrijven in andere landen daarop in? Ontstaat er daadwerkelijk een markt voor de begeleiding van werkzoekenden? Welke lessen trekken buitenlandse bedrijven uit hun ervaringen, en wat kunnen we hieruit leren voor ons land? Voor dit rapport is gebruik gemaakt van documenten, secundaire bronnen, interviews met bevoorrechte getuigen en bedrijfsbezoeken.
De belangstelling voor het leren op en nabij de werkplek neemt toe. De vraag rijst echter hoe zicht en 'greep' te krijgen op het leren op de werkplek en hoe daartoe een beleid te voeren. Het werkplekleren en de deelname van medewerkers aan informele leerpraktijken zijn immers veel minder te vatten en te sturen met het bekende HRD-arsenaal.
Interculturalisering gaat in essentie over een continu engagement om te blijven onderhandelen over verschillende omgangsvormen en perspectieven op de werkelijkheid. Dat is een politieke kwestie die onder meer handelt over wie mee mag praten over de vormgeving van onze samenleving en over hoe wij dat gesprek willen organiseren. De politieke dimensie van interculturalisering is volledig aan het verdwijnen. Interculturalisering gaat over de voortdurende discussie over welke normen we hanteren. Maar vandaag is interculturalisering zelf een norm geworden waarover niet meer gediscussieerd kan worden.
Verkenning van opvattingen over actief burgerschap en democratisch burgerschap en hoe het beleid zich verhoudt tot nieuwe praktijken van burgerschap. Op basis van de analyse van Chantal Mouffe wordt gekozen voor het concept van democratisch burgerschap, waarbij het element van conflict, tegenspraak en agonisme als constitutief element van de democratie wordt opgevat. In het verlengde hiervan wordt onderzocht wat de betekenis is van de 'publieke ruimte' voor democratische praktijken.
Dit opiniërende artikel is bedoeld om een aanzet te geven voor een discussie over wat in het hoger onderwijs vaak als vanzelfsprekend wordt beschouwd: de nauwe koppeling
tussen de begeleiderrol en de beoordelaarrol van de docent. Het gaat met andere woorden over de vraag naar de relatie tussen begeleiden en summatief beoordelen. De bijdrage biedt een overzicht van argumenten pro en contra een koppeling/ontkoppeling. Op grond van literatuur, casusanalyses en gesprekken met studenten en docenten
kunnen twee groepen van argumenten worden onderscheiden. Een eerste groep van argumenten houdt nauw verband met de kwaliteit van de summatieve beoordeling. Een ontkoppeling wordt geacht een bijdrage te leveren aan een meer objectieve en eerlijke beoordeling. Vanuit een zorg voor inhoudsvaliditeit wordt gepleit voor een koppeling.
Een tweede groep argumenten betreft het onderwijsleerproces. Een ontkoppeling kan bijdragen tot het versterken van de samenwerking tussen docent en student. Opvallend is dat voor de verschillende argumenten nauwelijks empirische gegevens beschikbaar zijn. We houden een pleidooi om de discussie te continueren en empirisch nader te onderbouwen.
Waar staan we met de vrijheidsberoving in ons land en welke richting gaan we uit? Het laatste decennium kan het Belgische gevangeniswezen op heel wat belangstelling rekenen. Een resem nieuwe wetten hebben de uitvoering van de vrijheidsberovende straf en maatregel grondig hertekend, denk maar aan de Basiswet gevangeniswezen die de interne rechtspositie moet reguleren, de strafuitvoeringsrechtbanken die instaan voor de tenuitvoerlegging van vrijheidsberovende straffen, de nieuwe interneringswet en de nieuwe wet op de terbeschikkingstelling. Tezelfdertijd is ook de media-aandacht voor het gevangeniswezen zelden zo groot geweest. Kunstfotografen vinden hun weg naar het hart van onze strafinstellingen en de Belgische gevangenissen hebben hun poorten geopend voor het Europese Foltercomité en de nieuwe Commissies van Toezicht. De laatste vijftien jaar is er heel wat hervormingswerk verricht. Op allerlei fronten was er beweging, van de pluche zetels in het parlement tot de vochtige cellen in de oude strafinrichtingen van Ducpétiaux. De Belgische gevangenissen waren zelden zo prominent aanwezig in ons collectieve bewustzijn. De uitvoering van de juridische hertekening van het Belgische straflandschap sputtert echter in de praktijk. Nieuwe wetten werden gestemd, maar de (verdere) implementatie laat op zich wachten. De gevangenispopulatie gaat al jaren in stijgende lijn wat een aloude overbevolkingsproblematiek almaar prangender maakt. Ontsnappingen veroorzaken commotie, zetten de strafuitvoering in een kwaad daglicht en leiden tot extra investeringen in beveiliging. Daarenboven is de samenstelling van de gevangenisbevolking onderhevig aan diepgrijpende veranderingen. De populatie achter de tralies vormt een steeds meer complex gegeven, met een belangrijk aandeel vreemdelingen, met een toenemend aantal vrouwelijke gedetineerden, drug- en ander middelengebruik. Op beleidsniveau is er sinds kort een nieuwbakken geloof dat het massaal bijbouwen van cellen soelaas zal bieden. We worden geconfronteerd met een wat vreemde paradox: ondanks de hervormingsijver van de afgelopen jaren lijkt het wel alsof een fundamentele reflectie over de vrijheidsberoving en haar tenuitvoerlegging zich opdringt.
De Belg met een persoonlijke ervaring met justitie in een strafrechtelijke zaak beoordeelt het instituut justitie minder positief dan de Belg zonder dergelijke ervaring. Traditioneel wordt deze verdeeldheid toegeschreven aan een ontevredenheid van de burger met de rechterlijke beslissing. Voorliggende bijdrage peilt naar de rol ter zake van procedurele aspecten van de rechtspleging.
Big Brother is watching you. Elektronisch toezicht (ET) spreekt al lang tot de verbeelding, al is de concrete idee om delinquenten via de elektronische weg te controleren en te bewaken nog niet zo oud. Sinds de experimentele invoering ervan in 1998 hebben beleids­makers, weten­schappers en de ruimere samenleving in België een grote belangstelling getoond voor ET. Het viel de auteurs van dit boek echter op dat beleids­mensen het wel voortdurend over ET hebben, maar in de discussies onvoldoende gebruik maken van de bestaande weten­schap­pelijke inzichten. Elektronisch toezicht. De virtuele gevangenis als reële oplossing? bundelt de in België beschikbare kennis over ET en geeft er toelichting bij. Vertegenwoordigers van alle onderzoeksteams die zich in het verleden over ET in België hebben gebogen, hebben aan dit overzicht meegewerkt. Luc Robert en Ellen Stassart onderzoeken hoe ET door delinquenten wordt beleefd. Kristel Beyens en Marie-Sophie Devresse brengen de reglemen­tering, besluitvorming en het verloop van ET in kaart. Franky Goossens en Eric Maes belichten het NICC-onderzoek naar ET als autonome straf. Sara Goossens, adviseur van de minister van Justitie Stefaan De Clerck, gaat in op de huidige stand van zaken en de in 2008 geldende regels. Stef De Decker schetst twee recente ontwikkelingen: ET als alternatief voor voorlopige hechtenis en de moge­lijke invoering van gps-technologie. In het afsluitende hoofdstuk plaatst Julian Roberts, gezaghebbend criminoloog van de Universiteit van Oxford, ET in een ruimer, internationaal kader en gaat na of ET als autonome straf een nuttige toevoeging kan zijn aan het straffen­arsenaal. Daarnaast bevat het boek ook de belangrijkste regelgeving, de relevante recht­spraak en een bibliografie van de wetenschappelijke publicaties over ET in België.
Op geregelde tijdstippen wordt in dit tijdschrift verslag uitgebracht van de vooruitgang die wordt geboekt in de opbouw van een datawarehouse arbeidsmarktgegevens. Aangezien de eerste cijfers stilaan uit het gegevensbestand tevoorschijn rollen, vonden wij de tijd rijp voor een volgende stand van zaken. Een aantal gegevens werd al voorgesteld op een eerste gebruikersgroep rond het datawarehouse. U vindt het verslag in dit artikel. We geven een schets van werkzaamheidsgraden op wijkniveau, en een eerste aftasten van de groep personen die meerdere jobs combineren, de zogenaamde multi-jobbers.
Dat een ecologisch discours en daarop betrokken normatieve principes binnen het sociaal werk tot nu toe in grote mate afwezig bleven wekt minstens verwondering. Waar goed sociaal werk zich steeds betrekt op de omgeving, blijft dit veelal beperkt tot de sociale omgeving. En omdat duurzame ontwikkeling in eerste instantie geassocieerd wordt met milieuzorg – zoals overigens ook in de bredere samenleving gebeurt – ziet men dat niet als een zaak voor het sociaal werk. Anderzijds stellen we vast dat er een reëel verband is tussen heel wat sociale en ecologische problemen. We zien daarom ook een ontwikkeling van ecologisch georiënteerde praktijken in het werkveld. Maar dat heeft tot nu toe nauwelijks – zeker niet in Vlaanderen – geleid tot een fundamentele bijstelling van de denkkaders van het sociaal werk. Hoe zit dat dan met de ecologische crisis? Op welke manier is die relevant voor het sociaal werk? Op deze vragen willen we in deze bijdrage ingaan, vooral vanuit een normatief oogpunt.
Duurzame ontwikkeling wordt in België beschouwd als een federale materie. Toch zijn de meeste deelaspecten en -thema's van duurzame ontwikkeling, leefmilieu, mobiliteit, gezondheidszorg, armoede, onderwijs, economie en werkgelegenheid, ... gedeeltelijk of geheel de bevoegdheid van de gemeenschappen of de gewesten. Daarom wou ook de Vlaamse overheid een structureel overheidsoverleg rond duurzame ontwikkeling oprichten; daarnaast wou de Vlaamse overheid ook een institutioneel kader inzake duurzame ontwikkeling installeren.<br><br> Hiertoe gaf de afdeling Europa en Milieu van AMINAL (Administratie Milieu-, Natuur-, Land- en Waterbeheer) de opdracht tot deze studie, die een antwoord biedt op de volgende vragen. <ul> <li>Heeft Vlaanderen nood aan een eigen institutionele structuur met betrekking tot duurzame ontwikkeling? En zo ja, hoe kan deze er best uitzien?</li> <li>Heeft Vlaanderen nood aan een eigen juridisch (=decreet) en politiek (=minister) kader in verband met duurzame ontwikkeling? </li> <li>Heeft Vlaanderen nood aan een eigen strategie duurzame ontwikkeling? Zo ja, hoe kan deze tot stand komen en zich verhouden tot een eventuele nationale strategie?</li> <li>Hoe kan in Vlaanderen best de multistakeholderparticipatie met betrekking tot duurzame ontwikkeling worden georganiseerd?</li></ul> De studie geeft een concreet antwoord op deze vragen en formuleert ook een waaier van aanbevelingen voor de toekomst; zo wordt een mogelijk model van Vlaamse Strategie voor Duurzame Ontwikkeling voorgesteld.
Hoe zit dat nu met Rusland ? Met zijn politiek, zijn economie, zijn bevolking? De vraag is allesbehalve onbelangrijk. Deze gewezen unierepubliek van de vroegere Sovietunie werd immers in de herfst van 1991 het grootste land ter wereld, met een bevolking van bijna 141 miljoen mensen en een oppervlakte van 17.098.242 km2. Een reusachtige Euraziatische federatie doemde op uit de vroegere Sovjetstructuur, met (op dit ogenblik) 83 "subjecten van de federatie". In de republieken, gebieden, provincies en districten leven zo'n 120 nationaliteiten. Meer dan 80% daarvan is Russisch.
Recente debatten over China's economische groei en zijn verdere integratie in processen van economische globalisering leggen in toenemende mate de klemtoon op de externaliteiten van deze evolutie. Samen met de erkenning van de uitzonderlijke economische verwezenlijkingen van het land is er aandacht voor problemen zoals sociale ongelijkheid, stedelijke armoede, schijnbaar oncontroleerbare luchtverontreiniging, illegaal storten van toxisch afval en milieuongevallen. De sociale en ecologische gevolgen van China's economische groei staan ondertussen centraal in het denken over de toekomst van het land, maar eveneens over meer globale thema's zoals economische competitiviteit en arbeidsnormen waarop Chinese keuzes een invloed hebben. Hetzelfde geldt voor de toekomst van globale milieuproblemen, waaronder het klimaatprobleem.
Dit onderzoek bestudeert de relatie tussen het buiten spelen van Vlaamse kinderen en tieners (5 tot 14 jaar) en de (on)beschikbaarheid en kwaliteit van de bespeelbare publieke buitenruimte. Deze studie stelt voorop dat het buiten spelen een onvervangbare stimulans is voor de gezondheid en ontwikkeling van kinderen. Op basis van een uitgebreide literatuurstudie kan men besluiten dat er een groot gebrek bestaat aan objectief cijfermateriaal en aan follow-up onderzoek op het gebied van buiten spelen. Door middel van empirisch onderzoek, dat verder bouwt op eerder onderzoek uit de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw, werd nieuw cijfermateriaal verzameld om de evolutie van het buiten spelen in Vlaanderen in kaart te brengen. Uit observaties in zeven wijken blijkt dat kinderen anno 2008 nog maar half zoveel op straat of andere openbare plekken spelen in vergelijking met 25 jaar geleden. De kinderen die het meest buiten spelen zijn jongens tussen 6 en 8 jaar. Buiten spelers treft men vooral aan op formele speelruimtes, grote pleinen en verkeersluwe straten. De resultaten van een enquête bij 2300 kinderen tonen aan dat het buiten spelen in de eigen tuin dubbel zo populair is in vergelijking met het spelen in het publieke domein. Een vergelijking met survey-onderzoek uit 1979 en 1989 toont aan dat vooral het spelen in publieke groene ruimten (bos/weide) aan populariteit heeft ingeboet. Naast de leeftijd en het geslacht van de kinderen is de mate van het buiten spelen ook positief gerelateerd aan de mate van aanmoediging door de ouders, de autonomie van het kind om buiten te mogen spelen, en de voorkeur van het kind zelf om buiten te ravotten.