clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In het Decreet Diensteneconomie wordt de regierol voor de lokale besturen voor het eerst netjes in een wettelijk kader gegoten. Dé aanleiding voor de Vlaamse overheid om samen met de VVSG en het HIVA een handboek te publiceren dat duidelijk maakt wat de regierol voor een lokaal bestuur betekent en hoe die rol concreet vorm kan krijgen. De auteurs vertrokken vanuit het wettelijk kader maar ook vanuit de praktijk in de lokale besturen.<br><br>In de eerste hofdstukken komen vragen aan bod als: Hoe verhoudt sociale diensteneconomie zich tot sociale economie en lokale werkgelegenheid? Welke andere bestuursniveaus willen ook mee het regiescript vorm geven? Welke beleidsruimte heeft het lokale bestuur vanuit zijn generieke beleidskaders om hier werk van te maken?<br>Verder wordt via de analyse van praktijkvoorbeelden aangetoond dat succesvol regisseren mogelijk is. Een stappenplan zorgt ervoor dat het lokaal bestuur zelf aan de slag kan, rekening houdend met de eigen context en visie. Er is ruimte voor vragen over de bestuurlijke organisatie en over het opnemen van de rol van actor en/of regisseur.<br>In een laatste hoofdstuk wordt toegelicht hoe andere overheden een bijdrage kunnen leveren op basis van diverse subsidie-instrumenten.<br><br>Hoofdstuk 2 'Wegwijs doorheen het conceptuele labyrint' en hoofdstuk 4 'Regiemodellen voor lokale overheden' werden geschreven door <strong>Ingrid Vanhoren</strong>, HIVA-K.U.Leuven.
Wie neemt deel aan het sociaal-cultureel werk voor volwassenen? Het is een vraag die praktijkwerkers uit de sector wel min of meer kunnen beantwoorden. Zij komen dagelijks in contact met “hun” deelnemers, leden, geïnteresseerden, bestuurders, … Op diezelfde vraag een systematisch antwoord voor de gehele sector formuleren, was tot nu toe niet mogelijk. Daarom bracht het HIVA - Onderzoeksinstituut voor Arbeid en Samenleving (K.U.Leuven), in opdracht van SoCiuS en met de steun van de Vlaamse overheid, het profiel van de deelnemers aan sociaal-cultureel volwassenenwerk in kaart. Dit gebeurde aan de hand van een schriftelijke bevraging van een representatieve groep van 1.500 deelnemers.
Het Social Profit Jaarboek is een tweejaarlijkse uitgave van Verso en Standaard Uitgeverij. Dit jaarboek bundelt artikels over management, overheidsbeleid, innovatie en maatschappelijk verantwoord ondernemen. In deze bijdrage bundelen Vermeersch, Vandenbroucke en Cockx enkele inzichten uit twee onderzoeken in opdracht van het Steunpunt SoCiuS: een onderzoek naar de betekenis van sociaal-culturele praktijken en een onderzoek naar het deelnemers- en participatieprofiel van participanten aan sociaal-cultureel volwassenenwerk.
Uit internationaal onderzoek blijkt dat 15% tot 18% van de volwassenen in Vlaanderen te weinig geletterd zijn om te kunnen functioneren in de huidige samenleving. Geletterdheid is veel meer dan ‘kunnen lezen’. Het is de vaardigheid om informatie te verwerken uit documenten en cijfergegevens, en - recent - ook het gebruik van multimedia en computer. Bepaalde groepen lopen een hoger risico op een lage geletterdheid: ongekwalificeerde schoolverlaters, langdurig werklozen en werkenden in ‘lagere’ segmenten op de arbeidsmarkt. Onderzoek wijst bovendien op een geletterdheidkloof in Vlaanderen.<br><br>Deze vaststellingen hebben geleid tot beleidsintenties met ambitieuze doelstellingen. Een van de doelstellingen in het Strategisch plan 'Geletterdheid verhogen' is ‘geletterdheid en het partnerschap met bedrijven, sectorale opleidingsinstanties en vakbonden’.<br><br>In uitvoering van het strategisch plan heeft het HIVA de opdracht gekregen organisatiemodellen, strategieën en methoden van geletterdheidtraining op de werkvloer te detecteren. Op basis van good practices in organisaties/bedrijven zijn organisatiemodellen en actiestrategieën vertaald in scenario’s en aanbevelingen op beleidsniveau. De resultaten van deze opdracht zijn gepresenteerd op de dag van de geletterdheid op 8 september 2006 en gebundeld in een rapport, uitgegeven door het Vlaamse Ministerie van Onderwijs en Vorming.
Levenslang leren is de laatste jaren sterk in de schijnwerpers komen staan. Europese en Vlaamse beleidsmakers streven tegen het einde van dit decennium naar een participatiegraad 12,5 %. Recente statistieken tonen echter aan dat dit cijfer in Vlaanderen niet gehaald zal worden. In deze bijdrage bespreken we verschillende vormen van leren en gaan dieper in op vier vormen van formele volwasseneneducatie, namelijk de cursussen aangeboden door de Centra voor Volwassenenonderwijs, het Deeltijds Kunstonderwijs, opleidingen specifiek gericht op volwassenen aan de hogescholen en aan de universiteiten. We profileren deze cursisten op basis van een dataset bestaande uit een 1000-tal effectieve participanten en gaan na welke dimensies van motivatie zij ervaren. De profielen worden opgesplitst naar socio-demografische, socio-economische en socio-culturele kenmerken. In een latere sectie worden de effecten van deze kenmerken nagegaan voor zij die moeten leren omwille van externe druk en zij die dit echt zelf willen.
Om de kosten van softwareontwikkeling in te schatten kunnen dataminingtechnieken worden gebruikt.  Recentelijk zijn de formele modellen op de achtergrond geraakt ten gunste van de - objectievere - dataminingtechnieken.  Uit onderzoek naar het gebruik van technieken als regressie, neurale netwerken en beslissingsbomen op vier softwareontwikkeldatasets blijkt dat de eenvoudige technieken het beste scoren.
[Beschrijving inhoud DVD:] Gewoon bij elkaar zijn, zonder poespas. Dat laten deze beelden zien. Dat kinderen, ouders, vrijwilligers en begeleiders elkaar vinden in het dagelijkse leven in en rond Wigwam. Schijnbaar banale dingen -- het dagelijkse koffiemoment, een vriendelijke begroeting, een kort overleg -- kunnen een grote betekenis hebben. De sfeer die in dit kinderdagverblijf heerst, bepaalt het gezicht van de organisatie. Dit is een plek waar niet van alles moet, maar waar van alles kan gebeuren. Er met woorden grip op krijgen is niet altijd even gemakkelijk. Waar woorden tekortschoten, lieten we de camera draaien ...
Het getuigt zonder meer van een positieve ingesteldheid tegenover kinderen wanneer we hen aanspreken op hun creatieve en constructieve vermogens. Dat kinderen invloedrijke participanten zijn in diverse sociale contexten, dat kinderen de samenleving (mee)maken, dat ze hun eigen leefwereld zelf vorm geven, dat ze, kortom, zelf actor zijn in de opvoedingsrelatie en in de samenleving als dusdanig is op z’n minst een uiting van een geloof in (de vermogens van) kinderen. Het is daarnaast misschien ook een uiting van hoop. Kinderen brengen hun eigen perspectieven mee op de samenleving en wanneer gezegd wordt dat het perspectief van kinderen de samenleving mee vorm kan geven, dan spreekt daaruit, al is het dan impliciet, een verwachting dat deze samenleving daardoor misschien ook veranderd kan worden, heel misschien zelfs verbeterd, ook al zijn we het (naïeve) vooruitgangsgeloof al even kwijt. Actorschap van kinderen kan in deze zin een belofte op vernieuwing inhouden, waarbij deze vernieuwing misschien meteen ook een moment van kritiek op de bestaande maatschappelijke orde kan inhouden. Dat kan echter maar wanneer dat actorschap op een bepaalde manier begrepen wordt. Het gevaar bestaat immers dat actorschap op ‘begrensde’ wijze wordt opgevat, ingekapseld wordt in bestaande kaders, waardoor vernieuwing en kritiek op de achtergrond dreigen te verdwijnen In deze bijdrage stip ik enkele elementen aan die maken dat actorschap van kinderen daardoor vandaag op slechts beperkte wijze in beeld komt. Ik bespreek hoe vanuit het hedendaagse dominante verstaan van opvoeden (waarin het (ontwikkelings)psychologisch discours en een deskundigheidsdenken de boventoon voeren) actorschap eng dreigt te worden ingevuld als (de zoveelste) te ontplooien vaardigheid bij het (zich) ontwikkelende kind. Daarnaast ga ik kort in op hoe de aandacht voor het kind als autonome actor past in onze hedendaagse tijd waarin van deelnemers in onze samenleving verwacht wordt hun toekomt ‘in eigen handen’ te nemen. Bij wijze van gedachteoefening zal ik hierbij aansluitend een visie op actorschap van kinderen presenteren gebaseerd op een aantal inspirerende inzichten van Hannah Arendt en Stanley Cavell. Voor beide filosofen is het kind, als nieuwkomer in de wereld, “een kans op een toekomst voor onze samenleving” (Hellemans, 2008, p. 174), in die zin dat aan het kind de wereld wordt doorgegeven, en dus met het kind de wereld kan worden voortgezet, maar tegelijk ook door (de komst van) het kind vernieuwd kan worden. Voor ons als opvoeders is het dan ook onze taak, in de woorden van Arendt, om kinderen “voor te bereiden op hun opgave: het vernieuwen van een gemeenschappelijke wereld” (Arendt, 1994a, p. 123) Dit houdt een bijzondere uitdaging in voor de opvoeders van het kind, die ik, me baserend op Cavell, bespreek in termen van een ‘uit handen geven’.
In dit artikel schetsen we onze zoektocht naar een meer sociaal geïnspireerd leermodel. De aandacht voor 'het sociale' in het leren van mensen heeft reeds een lange traditie en het betreft in de eerste plaats twee reeds lang gekende betekenissen: het 'leren voor de groep' en het 'leren door de groep'. In deze eerste betekenis geeft 'sociaal' aan dat mensen niet alleen voor zichzelf leren, maar dat ze ook leren deel te hebben aan sociale, culturele, economische en politieke verbanden. De tweede betekenis is verbonden met het 'leren door de groep'.
Wat de Wigwam zo bijzonder maakt in onze ogen is dat ontmoeten er een belangrijke plaats inneemt. Door deze aandacht voor ontmoeten verwezenlijkt de Wigwam de sociale en de pedagogische functies van kinderopvang op aparte wijze. In de Wigwam heeft opvoeden niet alleen te maken met ontwikkelingsstimulering, het creëren van een positief klimaat, preventie van opvoedingsproblemen, enzovoort – de ‘pedagogische’ functie van kinderopvang, in de enge zin van het woord. Het ‘gewone’ opvoeden – de dagelijkse beslommeringen van ouders, hun vragen en onzekerheden – krijgt er ook uitdrukkelijk een plaats. De kans tot ontmoetingen maakt precies een spontane uitwisseling over vaak alledaagse dingen mogelijk. Ouders kunnen er ter sprake brengen, ontdekken en aftasten wat voor hen belangrijk is in de opvoeding van hun kinderen.
Dit artikel schetst hoe we vandaag over opvoeden en ouderschap denken en spreken. We richten de aandacht op twee aspecten: (1) hoe ons verstaan van opvoeden en ouderschap in de greep is van het discours van de psychologie, en in het bijzonder dat van de ontwikkelingspsychologie, en (2) hoe ons verstaan van opvoeden en ouderschap doortrokken is van de (vermeende) noodzaak van deskundigheid. Die twee staan niet los van elkaar. Samen verwijzen ze naar wat we de verwetenschappelijking van de ouder-kindrelatie noemen. In dat plaatje nemen gedragsproblemen een eigen plaats in. Als onze schets van ‘opvoeden vandaag’ steek houdt, of minstens aannemelijk is, dan wordt misschien ook duidelijk dat de aandacht voor gedragsproblemen eigenlijk niet zo vreemd is, en er in zekere zin zelfs bij hoort. We kunnen gedragsproblemen immers beschouwen als een ‘symptoom’ van onze hedendaagse opvatting over opvoeden en ouderschap. Ze zijn tegelijk een teken van een bepaalde manier van denken en spreken over opvoeden en ouderschap, en versterken die manier van denken en spreken.
Als er binnen het domein van opvoeding, onderwijs en vorming één tendens is die niet kan worden ontkend, dan is het wel dat het pedagogische denken en handelen de laatste jaren steeds meer aan een proces van toenemende technologisering onderhevig is geworden. Hiermee wordt bedoeld dat het antwoord op pedagogische vragen en dagdagelijkse probleemsituaties tegenwoordig niet alleen op voorhand vast lijkt te liggen, maar ook dat het steeds meer zogenaamde experts zijn die aanspraak maken op het correcte en effectieve antwoord op deze problemen. Ondanks het persistente karakter van deze evolutie hebben zowel wijsgerig als historisch pedagogen zich steeds ingezet om er een kritisch weerwoord tegen te vinden. Eén van die weerwoorden, namelijk ‘het publieke’, werd het centrale thema van de Landelijke Pedagogendag 2009. Uit de verschillende in deze bundel opgenomen bijdragen blijkt enerzijds duidelijk dat de notie van ‘het publieke’ een krachtdadig instrument is om de reductie van het pedagogisch denken en handelen tot een verzameling van eenvoudig toe te passen technieken in vraag te stellen. Anderzijds tonen de verschillende bijdragen ook dat we niet kunnen spreken over hét publieke, maar dat er eerder sprake is van een continuüm van perspectieven waarbij het publieke nu eens gelijkgesteld wordt aan de publieke ruimte daarbinnen jongeren voorbereid moeten worden op het leven in de samenleving en dan weer verduidelijkt wordt als die ruimte waarbinnen bepaalde maatschappelijke structuren en denkpatronen bevraagd en ontmoetingen met het andere mogelijk worden.
Het is onmogelijk om leraren tijdens hun opleiding voor te bereiden op alle uitdagingen die ze doorheen hun loopbaan zullen tegenkomen. Bijgevolg zien velen het belang in van nascholing of andere vormen van professioneel leren. Vaak gaat men ervan uit dat zo’n initiatieven een invloed zullen hebben op het leren van leerlingen. Maar is dat wel degelijk het geval?

Deze publicatie wil nascholers ondersteunen bij het opzetten van professioneel leren dat een positieve invloed heeft op het leren van leerlingen. Meer bepaald werd relevant onderzoek over dit thema toegankelijk gemaakt voor de Vlaamse context. Het uitgangspunt daarbij was een Nieuw-Zeelandse review, die het werk was van Helen Timperley en haar collega’s. Zij trachtten antwoorden te geven op vragen zoals:

Heeft professionele ontwikkeling een positieve invloed op het leren van leerlingen?
Wat zijn de kenmerken van effectief professioneel leren van leraren op het vlak van taal, wiskunde, wetenschappen en sociale constructies van leraren over leerlingen?
Welke rol spelen leerlingenevaluaties, schoolleiders, bestaande lerarentheorieën en professionele leer- of praktijkgemeenschappen in effectief professioneel leren?
Over welke aspecten van het geschetste thema zijn er nog geen uitspraken mogelijk op basis van het beschikbare onderzoek?
Voorgaand onderzoek heeft aangetoond dat werkgeheugencapaciteit, aandacht en studieaanpak belangrijke voorspellers zijn voor academisch succes. Het doel van deze studie is om te exploreren of er een relatie bestaat tussen deze drie variabelen en wat de aard van deze relatie is. Deelnemers aan deze studie waren 128 universiteitsstudenten. De resultaten tonen een positieve relatie tussen aandacht en een diepe studieaanpak. Werkgeheugencapaciteit relateert negatief met zowel oppervlakkige als diepe studieaanpak. Studenten met een hoge werkgeheugencapaciteit scoren lager op de oppervlakkige en diepe studieaanpak dan studenten met een lage werkgeheugencapaciteit. Een mogelijke verklaring is dat studenten met een hoge werkgeheugencapaciteit misschien geen nood hebben aan strategieën om succesvol te zijn in hun studies of dat ze zich niet bewust zijn van hun strategieën. Het is namelijk zo dat deze studenten zeer sterk zijn in het verwerven, verwerken en integreren van nieuwe informatie.
In het scholenlandschap van vandaag spelen schoolleiders meer dan ooit een sleutelrol. Deze wordt steeds meer divers en veeleisend. De overheid verwacht immers dat scholen meer en meer een eigen lokaal beleid voeren. Tegelijkertijd vinden er allerlei processen van schaalvergroting plaats, denk maar aan de invoering van scholengemeenschappen. Ook in het onderzoek en de theorievorming over schoolleiderschap deed er zich een verschuiving voor. Deze evoluties worden in dit boek in kaart gebracht. Het boek biedt een overzicht van omschrijvingen, conceptualiseringen en onderzoek over schoolleiderschap. De onderzoekers wijzen op een patstelling tussen enerzijds benaderingen die de formele schoolleider centraal stellen en anderzijds benaderingen die leiderschap zien als een organisatorische functie die feitelijk gestalte krijgt door het handelen van meerdere organisatieleden. Verder stellen zij vast dat het merendeel van de literatuur de instrumentele of taakdimensie van schoolleiderschap beklemtoont, terwijl het ook een relationele en emotionele aangelegenheid is. In recent onderzoek krijgt deze belevingsdimensie steeds meer aandacht. Ten slotte wordt het (beperkte) onderzoek over schoolleiderschap en schaalvergroting in kaart gebracht. De auteurs presenteren een omvattend en integrerend conceptueel kader van schoolleiderschap. Dat kader is relevant voor onderzoekers, maar ook voor professionals die te maken hebben met het âleidenâ van scholen en scholengemeenschappen: het biedt hen een âkaartâ om op een meer systematische manier om te gaan met de complexe realiteit van schoolleiderschap.
Welke soort klassamenstelling is de meest gunstige voor de leerprestaties, het welbevinden en het academisch zelfbeeld van leerlingen? Worden leerlingen best omringd door een brede diversiteit aan medeleerlingen (heterogene groep)? Of is het beter in de klas te zitten met gelijkaardige leerlingen (homogene groep)? Er bestaan veel wetenschappelijke studies over het groeperen van leerlingen in homogene/heterogene klassen. Deze publicatie wil vooral een overzicht geven van de vaststellingen van onderzoekers in verband met de effecten van homogeen/ heterogeen groeperen op de leerprestaties en het sociaal-emotioneel functioneren van leerlingen. In dit literatuuroverzicht gaat de meeste aandacht uit naar de effecten van klassamenstelling op het prestatieniveau. Daarnaast worden ook andere groeperingscriteria besproken zoals leeftijd, sociaal-economische thuissituatie, cultureel-etnische achtergrond en geslacht. De hier gepresenteerde onderzoeksresultaten kunnen een inspiratiebron zijn voor directeurs, pedagogisch begeleiders en anderen die goede beslissingen willen nemen. Wat u hier leest kan een aanzet zijn om bepaalde tradities te doorbreken en om zelf te onderzoeken wat al dan niet werkt in uw school.
De grote gewassen geveltekening op perkament met dit opschrift die in het Sir John Soane’s Museum te London wordt gemaakt, kan met grote waarschijnlijkheid toegeschreven worden aan een kunstenaar uit de Lage Landen. De “antieke” architectuurtaal van de ontwerper is die van de avant-garde rond beeldhouwer Jean Mone, “artiest van de keizer”, en stemt overeen met topwerken uit de jaren 1530. In de tekening kan men anderzijds dezelfde hand herkennen als in het beroemde ontwerp voor het doksaal van Sainte-Waudru te Mons (1535), vaak zonder bewijs toegeschreven aan de beeldhouwer Jacques Du Broeucq. Beide tekeningen op perkament passen in een veel omvangrijker oeuvre van gewassen tekeningen op perkament en van etsen, dat tot voor kort aan de Franse kunstenaar Jacques Androuet I du Cerceau werd toegeschreven, maar dat qua architectuurrepertorium onmiskenbaar in de Lage Landen moet worden gesitueerd. De geveltekening uit London kan zo in verband gebracht worden met twee ontwerpen voor een publiek gebouw, enkel bekend in prent; deze laatste verwijzen mogelijk naar een der laatste grote opdrachten van het Keldermans-netwerk, het Broodhuis te Brussel. In de laatste faze (vanaf 1529) werd de “moderne” (gotische) stijl hier inderdaad vervangen door de “antieke”, met name in het ornament van de topgevel opzij en in de monumentale dakvensters door Laureys Keldermans. De vraag naar de functie van luxueuze tekeningen op perkament zoals die uit het Soane Museum – verzamelobject? presentatietekening? – blijft voorlopig open, net zoals de identificatie van de Anonymus.


Le dessin de façade sur vélin de grandes dimensions conservé au Sir John Soane’s Museum de Londres, qui porte l’inscription citée, peut être attribué à un artiste originaire des anciens Pays-Bas. Le langage architectural à l’antique du dessinateur n’est autre que celui de Jean Mone, sculpteur et « artiste de l’empereur », et réapparaît dans tous les chefs-d’œuvre Renaissance des années 1530. D’autre part, on y reconnaît la main du dessinateur du jubé de Sainte-Waudru à Mons (1535), souvent identifié au sculpteur Jacques Du Broeucq mais sans preuve. Comme le précédent, ce dernier dessin fait partie d’une œuvre plus vaste comprenant des dessins sur vélin à la plume et au lavis et des estampes au trait, attribuée jadis à l’artiste français Jacques Androuet Ier du Cerceau mais dont le répertoire de formes provient sans aucun doute des Pays-Bas. Le dessin de façade de Londres peut être comparé à deux projets pour un bâtiment public, connus uniquement à travers l’estampe, qui semblent être liés à une des dernières grandes commandes du réseau Keldermans, la Maison du Roi à Bruxelles. Au cours de la dernière phase de construction (à partir de 1529), le style « moderne » (gotique) y fut remplacé par l’ « antique », plus particulièrement dans l’ornement du pignon latéral et dans les lucarnes monumentales de Laureys Keldermans. La fonction de ces dessins sur vélin tel que celui du Soane Museum – objet de collection, dessin de présentation ? – reste toutefois encore inconnue, tout comme l’identité de l’Anonyme.
De stelling/oproep van deze tekst kunnen we als volgt samenvatten : het is tijd dat de academie en de academische vrijheid in ere worden hersteld; een vrijheid die juist gedefinieerd wordt doordat ze zich wijdt aan de scholè of otium, de tijd van de studie, die zich onttrekt aan de ascholè of negotium van de economie en boven de politiek, de bios politiké van de agora, staat. Als we het zo laten betijen, kan er wel een tijd komen, dat er aan universiteiten geen plaats meer is voor academische vrijheid, kritisch denken en echte ,,intellectualiteit''.
Er is een hele nieuwe wereld van spelletjes ontstaan. Vooreerst is er de rage van een bepaald soort reality tv, die een specifieke spelstructuur heeft: De Mol, Big Brother, Expeditie Robinson, Temptation Island, Peking express, Paradise Hotel, .... Big Brother leverde het paradigma: een aantal mensen vertoeven gedurende een maand in een huis vol camera's, ze moeten opdrachten vervullen maar vooral uithouden... ze worden voortdurend gefilmd. De nieuwe spelen zijn de exacte inversie van de oude spelen. Een: de grenzen van het spel zijn vaag en rekbaar. Het onderscheid tussen fictie en realiteit is zoveel mogelijk weggewist. Er is geen buiten. Het is een gesloten universum. Twee: de regels zijn deregulerend. Het spel is gebaseerd op afvalling, op uitsluiting, het gaat om uithouding, om overleven. Meestal worden er nieuwe regels ingevoerd, om het deregulerende van het spel in stand te houden bij een nieuwe reeks. De ongeschreven basisregel luidt, en dat is drie: er is geen fair play. Iedereen is elkaars tegenstander, ook al zijn mensen teamgenoten. De regels zijn zo opgebouwd dat elke deelnemer elke andere deelnemer voortdurend moet wantrouwen en verraden. De spelers kunnen niet anders dan intriges opzetten en elkaar beliegen. Een soort van perfide houding is legio. Dit vervagen van binnen en buiten, privé en publiek, tegenstander en medespeler, spel en ernst, opdracht en verraad, vals spelen en fair spelen, fictie en realiteit, maakt deze spelen in een letterlijke zin hallucinant. Zoals bekend spreken we van een hallucinatie wanneer het onderscheid tussen droom en werkelijkheid vervalt. De hallucinatie is het symptoom bij uitstek van de psychose. Deze freudiaanse structuur vinden we terug in onze nieuwe spelen, natuurlijk vertaald naar een spelsituatie, en dus in een soort van gecontroleerde, en vooral geregisseerde situatie. De spelers raken door de structuur zelf van het spel verstrikt in een schemerzone tussen realiteit en fictie, tussen privé en publiek, tussen binnen en buiten, tussen spel en ernst. Nu kunnen we onze nieuwe spelen dus benoemen: het zijn psychotische spelen.