clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Het besef dat de studentenpopulatie onder andere op het  vlak van levensbeschouwing en religie steeds diverser wordt en dat het onderwijsaanbod steeds flexibeler moet worden om  daarop in te spelen, wordt stilaan gemeengoed in de Vlaamse  hogeronderwijsinstellingen.Om een doordacht diversiteitbeleid uit te bouwen, zet de  Hogeschool-Universiteit Brussel (HUB)heel wat middelen en tijd in. Waarden, levensbeschouwing en religie vormen hierbij een van de aandachtspunten. Ze hebben  dan ook speciale aandacht gekregen in het diversiteitonderzoek dat het afgelopen academiejaar aan de HUB gehouden is. Dit sluit perfect aan bij de ambitie van de  instelling om vanuit een veelzijdig christelijk gedachtegoed, bij te dragen tot een open, pluralistische  en zorgzame samenleving.In deze bijdrage bespreekt de  auteur de resultaten van zijn onderzoek, maar situeert hij het onderzoeksthema eerst in zijn bredere context, met name het gevoerde diversiteitonderzoek bij de instromende bachelorstudenten in het academiejaar 2007-2008.
Internationale inzichten en ervaringen tonen aan dat het voorkomen van psychische stoornissen mogelijk is. Dit boek gaat op zoek naar een passende invulling voor elk van de vier basisvoorwaarden die hiertoe vooropgesteld worden en past ze toe op de situatie in Vlaanderen.
De verschillende actoren en het begrippenkader van de geestelijke gezondheidszorg (ggz) komen uitgebreid aan bod, ook wat preventie en gezondheidsbevordering binnen die gegevens kunnen betekenen. Verder worden de basisprincipes en de epidemiologieën van ggz aangehaald en besproken, samen met de belangrijkste kencijfers in België en Vlaanderen. Het boek biedt ook een grondige kennismaking met het Vlaamse, Belgische en internationale beleid rond gezondheidszorg. Door deze bouwstenen samen te brengen in één volume, wordt hier een basis gelegd voor een meer effectieve preventiepraktijk op het gebied van geestelijke gezondheid in Vlaanderen.

- een brede intersectorale benadering van geestelijke gezondheid en preventie
- belangrijke informatiebron voor gezondheidswerkers op verschillende échelons
- een boeiende kennismaking met preventie in ggz voor actoren uit andere maatschappelijke sectoren
De voorlopig bewindvoerder is een orgaan binnen de rechtspersoon, geen dwangvertegenwoordiger over de rechtspersoon (nr. 11). De aanstelling van een voorlopig
bewindvoerder maakt de rechtspersoon niet onbekwaam, enkel de gewone organen onbevoegd (tenminste indien het vonnis die onbevoegdheid expliciet of impliciet oplegt). Indien de gewone organen eerder volmacht hebben verleend om namens de vennootschap
op te treden, b.v. aan een advocaat om beroep in te stellen, dan doet de nakomende
onbevoegdheid van de gewone organen hier in de regel niets aan af (nr. 7).
De onbevoegdheid van de gewone organen gaat normaal pas in indien het vonnis in
kracht van gewijsde gaat, tenzij de rechter of de wet het vonnis uitvoervaar bij voorraad
verklaart of de rechter in zijn vonnis een vroeger moment bepaalt (nr. 5). De rechter regelt
bij voorkeur precies de bevoegdheden in de periode vóór de voorlopig bewindvoerder
zijn taak aanvaardt (nr. 6).
Aangezien de voorlopig bewindvoerder een organiek vertegenwoordiger is, dient er geen
gedinghervatting te gebeuren bij lopende gedingen, dient zijn identiteit niet te worden
vermeld en wordt de eventuele onbevoegdheid van de gewone organen “gedekt” door
art. 440 al. 2 Ger.W. (nr. 8 en nr. 10).
In bovenstaand arrest maakt het Hof van Cassatie toerekening van een proceshandeling
afhankelijk van het welslagen van een dubbele bevoegdheidsprong van advocaat naar
opdrachtgevend orgaan en van orgaan naar rechtspersoon, waarbij het opdrachtgevend
orgaan bevoegd moet blijven tot de advocaat de concrete rechtshandeling heeft gesteld.
Het achterliggende idee lijkt hierbij dat rechtspersonen altijd geacht worden door hun
organen op te treden. Dit is gebaseerd op een overspannen idee van organieke
vertegenwoordiging; zo hoeft een concrete rechtshandeling niet altijd door een orgaan
te worden gelast om toerekenbaar te zijn aan de rechtspersoon (nr. 17). Indien een
geldige proceshandeling ab initio geen optreden van een orgaan vereist, valt a fortiori
niet in te zien waarom een opdrachtgevend orgaan bevoegd moet blijven totdat de
advocaat de gelaste proceshandeling stelt. Het bovenstaande arrest, dat geen antecedenten
heeft in de bestaande cassatierechtspraak omtrent het optreden in rechte van
rechtspersonen (nr. 18), kan dan ook niet worden gevolgd.
Dit artikel wil de lezer de basisbeginselen van projectmanagement bijbrengen of opfrissen. We beginnen met het definiëren van wat we onder 'project' verstaan en waarom projecten dienen gepland te worden. Aan de hand van een eenvoudig voorbeeld van openbare werken, leggen we begrippen zoals projecttaken en hun onderlinge tijdsafhankelijkheden, tijdsplanning, capaciteitsplanning, kostenberekening, projectopvolging en evaluatie uit. Vervolgens bespreken we hoe grotere projecten kunnen opgesplitst worden in deelprojecten. Daarna overlopen we welke softwarewerktuigen ondersteuning kunnen bieden voor projectmanagement. Tenslotte eindigen we met een historiek oevr projectmanagement en verwijzen we naar de literatuur voor wie zich verder wil verdiepen in dit onderwerp.
Holonische productiebesturingssystemen beheren de interne logistiek en aanverwante activiteiten in een fabriek. Het HMES besturingssysteem – ontwikkeld aan de K.U.Leuven – heeft een extreem schaalbaar ontwerp. Dit systeem werkt bottom-up en blijkt in staat door te groeien naar transport en logistiek. Dit artikel beschrijft hoe de concepten en principes van dit holonisch besturingssysteem kunnen gebruikt worden om ook de goederenstromen buiten de fabriek te beheren. Het bespreekt hoe een HMES evolueert naar een HLES voor een crossdocksysteem dat coördinatie met de vrachtwagens, die goederen aan- en afvoeren, ondersteunt.
Kinderen met een hemiplegie (halfzijdige verlamming van het lichaam) ten gevolge van cerebrale parese worden geconfronteerd met verschillende beperkingen in hun arm-en handfunctie. Om deze beperkingen te beoordelen is het cruciaal betrouwbare meetinstrumenten te gebruiken die de belangrijkste componenten van de functie van de bovenste extremiteit bevatten. In dit hoofdstuk wordt een overzicht gegeven van de meest gebruikte meetinstrumenten voor het onderzoek van de arm- en handfunctie bij kinderen met een hemiplegie. De inhoud, de klinimetrische eigenschappen en de praktische bruikbaarheid worden besproken.
Genetische variatie draagt in belangrijke mate bij tot de individuele variatie in prestatievermogen en het effect van fysieke training. In deze studie werd de invloed van het angiotensine converterend enzym (ACE) gen insertie/deletie (I/D) polymorfisme op het aeroob vermogen en de trainingsrespons bestudeerd in 933 patiënten met ischemisch hartlijden (IHL) uit de CAREGENE studie. Na drie maanden training was het aeroob vermogen in deze patiënten met 24% gestegen waarbij de respons op training door het ACE I/D polymorfisme bleek te worden beïnvloed. Het trainingseffect was namelijk meer uitgesproken in patiënten met het ACE II genotype dan in dragers van het D-allel. dit houdt concreet in dat het maximale voordeel dat patiënten met IHL uit een trainingsprogramma kunnen halen mede door het ACE gen I/D-polymorfisme wordt bepaald. Het aeroob vermogen voor aanvang van het trainingsprogramma was niet afhankelijk van deze variatie.
Deze bijdrage beoogt een aantal recente ontwikkelingen inzake de zogenaamde “kleine contracten” in kaart te brengen aan de hand van de rechtspraak van het voorbije decennium. De bijdrage valt uiteen in twee delen, gewijd aan achtereenvolgens de lening en de dading. Voor beide rechtsfiguren knopen wij steevast aan bij de theoretische uitgangspunten van de materie, om deze vervolgens te verduidelijken, te illustreren en waar nodig te actualiseren aan de hand van de recente casuïstiek. De materie leent zich immers voor een dergelijke update, aangezien inzake de voormelde kleine contracten de meest recente, omvattende overzichten van rechtspraak inmiddels alweer dateren van een tiental jaar geleden.Niettemin maakt de bijdrage zo veel als mogelijk melding van belangwekkende rechtspraak uit een verder verleden, teneinde maximaal bij de praktijk aan te knopen. Het opzet van deze bijdrage bestaat er echter niet in een omvattende beschrijving te geven van de gehele rechtsfiguur, zoals men die in handboeken vindt. Om de voormelde reden kozen wij er veeleer voor om ons te laten leiden door de rijkdom van de rechtspraak, in het bijzonder die van de voorbije jaren, en bespreken aldus ontwikkelingen en illustraties die zich vanuit de praktijk aandienen.
Vijfendertig tot veertig procent van de thuiswonende ouderen valt minstens één keer per jaar. Bij rusthuisbewoners is dat minstens de helft. Niet alleen de letsels en de psychische gevolgen die door de val veroorzaakt worden, berokkenen heel wat menselijk leed. Vaak leidt de lange tijd die verstrijkt, vooraleer de oudere weer kan opstaan of gevonden wordt, tot heel wat complicaties, zoals uitdroging, onderkoeling of zelfs overlijden van het slacht offer van de valpartij.
Het parathormoonfragment teriparatide is een anabool product dat de botvorming stimuleert, in tegenstelling tot resorptieremmers die botverlies tegengaan. Dit artikel beschrijft de ziektegeschiedenis van een 83-jarige vrouw met gekende wervelindeukingsfracturen, die een nieuwe wervelinzakking ontwikkelde onder behandeling met calcium, vitamine D en een bisfosfonaat. Dit laatste werd gestopt en een behandeling met teriparatide opgestart. Aan de hand van literatuurgegevens wordt bondig ingegaan op het werkingsmechanisme van teriparatide, zijn effecten op de botdensiteit en het fractuurrisico, zijn veiligheidsprofiel en plaats in de behandeling van postmenopauzale osteoporose.
Deze bijdrage vertrekt van de vaststelling dat er, in de geest van de Vrijwilligerswet, geen sprake is van een overeenkomst tussen de organisator en de vrijwilliger. Daarna wordt onderzocht of er geen punten van gelijkenis bestaan met de Arbeidsovereenkomstenwet: de belangrijkste analogie bestaat met artikel 18 Arbeidsovereenkomstenwet: een vrijwilliger is slechts aansprakelijk voor zijn opzettelijke fout, zijn zware fout en zijn repititieve licht fout. Voor een toevallige lichte fout geniet hij een civielrechtelijke immuniteit, en wordt de schade gedragen door zijn organisatie.
UrgentiAS (Urgentielexicon Artsenstage Spaans) werd ontwikkeld door het Instituut voor Levende Talen van de K.U.Leuven (ILT). Deze versie van UrgentiAS vormt de output van het Spaanse deel van het meertalige UrgentiAS-lexicon Nederlands-Frans-Engels-Spaans. Het bestaat uit een lexicon in boekvorm met online zoek- en sorteerfuncties. In deze vorm is het online-lexicon nog niet algemeen toegankelijk.    Het lexicon is in de eerste plaats bedoeld als leer- en naslagwerk voor geneeskundestudenten die een artsenstage in het buitenland voorbereiden voor gynaecologie-obstetrie en pediatrie, aangevuld met frequente termen van de algemene geneeskunde en de chirurgie.  Het dient enerzijds om medische verslagen (anamneses, diagnoses, behandelingsschema’s, ziektebriefjes) te helpen begrijpen en opstellen; anderzijds om de mondelinge communicatie met de anderstalige patiënten en het (para)medisch personeel van het gastziekenhuis te vergemakkelijken en op die manier de dienstverlening te optimaliseren.  Daarnaast vormt het ook een nuttig instrument voor ervaren geneeskundestudenten die kiezen om stage te lopen in een Vlaams ziekenhuis en de groeiende nood aan vreemde talenkennis ervaren, waaronder Spaans, Frans en Engels. Ten slotte kunnen ook anderstalige studenten en artsen die in Nederlandstalige ziekenhuizen komen studeren of werken gebruik maken van het lexicon.
Dit rapport behandelt de Vlaamse Wooncode, de bevoegdheidsverdeling voor het woonbeleid – van gemeentelijk tot Europees niveau – en geeft een stand van zaken over onderzoek naar wonen en woonbeleid. U vindt er ook contactadressen, een omschrijving van de taken van de Vlaamse administratie in het huisvestingsbeleid en een opsomming van de belangrijkste uitdagingen op dit terrein in Vlaanderen.
Het eerste lustrum van de Vlaamse Zorgverzekering – in voege getreden op 1 oktober 2001 – vormde de aanleiding voor de CM-Zorgkas Vlaanderen om een studie te laten uitvoeren over de impact van deze Vlaamse Zorgverzekering op de bestaansonzekerheid van thuiswonende chronisch zieke of zorgbehoevende personen. 

Op basis van een bevraging bij een ruime steekproef van gerechtigden van de thuiszorgpremie in de Vlaamse Zorgverzekering maakte het HIVA met voorliggend rapport een eerste evaluatie van de impact van de Vlaamse Zorgverzekering. Wanneer de auteurs het voorheen reeds een ‘Vlaams mirakel’ noemden dat men met relatief beperkte bijdragen op zeer korte termijn een ruime doelgroep wist te bereiken, blijkt deze tussenkomst ook effectief en zelfs selectief te zijn. De effectiviteit waarmee deze tegemoetkoming – ondanks of dankzij haar eenvoud in opzet – de niet-medische kosten kan dekken wordt aangetoond. Zij slaagt erin de bestaansonzekerheid omwille van de extra kosten aanzienlijk terug te dringen. Hiermee is er ook sprake van impliciete selectiviteit, omdat verhoudingsgewijs de doelgroep van de lagere inkomens meer wordt bereikt. 

Tegelijk geeft dit onderzoek ook de beperkingen weer. Een grote groep ouderen en chronisch zieken leven onder de grens van de objectieve bestaansminima omwille van hun te laag inkomen en hieraan kan de Vlaamse Zorgverzekering weinig verhelpen. Tevens blijft nog een grote groep onvoldoende gecompenseerd omdat de niet-medische kosten aanzienlijk hoger oplopen dan wat de thuiszorgpremie voorziet. Wegen voor verbetering van de zorgverzekering worden voorgesteld, onder meer een pleidooi voor een differentiatie van de thuiszorgpremie.
In tegenstelling tot wat algemeen gedacht wordt, is er geen algemeen betaalbaarheidsprobleem met wonen in Vlaanderen. Voor afbetalende eigenaars is het aandeel van hun inkomen dat ze aan hun afbetaling besteden maar licht toegenomen. Problemen zijn er vooral op de huurmarkt en dan niet zozeer als gevolg van gestegen huurprijzen maar vooral van de evolutie van de inkomens
Er is een sluipende consensus gegroeid dat de tweede en derde pijler een onvervangbare plaats hebben verworven in de pensioenopbouw. Promotoren van de tweede en derde pensioenpijler (op basis van kapitalisatie) schermen met het geringere rendement van de premies voor de eerste pijler (op basis van repartitie). Een particuliere verzekering zou een hogere opbrengst hebben dan een optrekking van de bijdrage voor de eerste pijler. ‘Is dit correct?’, is de vraag die het ACV zich stelt. En indien niet, wat is de implicatie voor de aan de gang zijnde discussie over de pensioenopbouw in België?
Kleur Bekennen (KLB) is een programma dat mondiale vorming (MOVO) in het onderwijs wil promoten en stimuleren. Het is ontstaan in 1997 als een initiatief van de toenmalige minister voor Ontwikkelingssamenwerking. KLB kadert in een samenwerking van de BTC met de federale overheid, de Vlaamse provincies, de Vlaamse Gemeenschapscommissie in het Brussels Gewest. KLB betrekt talrijke NGO’s en educatieve organisaties als aanbieders van MOVO.
Het programma KLB is sinds het ontstaan in 1997 enorm geëvolueerd en het beleidsplan 2000-2003 liep af in de periode van de evaluatie. Dit vormde een concrete aanleiding voor de opdracht van de doorlichting die materiaal aanreikte voor de onderbouwing van de keuzes en prioriteiten in het nieuwe beleidsplan.
De hoofddoelstellingen van de opdracht werden als volgt vastgesteld: (1) een doorlichting van de structurele werking van KLB en (2) de analyse van de effectiviteit van KLB. Het eindrapport werd gebaseerd op diverse onderzoeksdaden: documentstudie, enquête, focusgroepen voor de toetsing van conclusies en het ontwerp van aanbevelingen en een validatieseminarie.
Dit hoofdstuk geeft een inleiding op het concept en het beleid Duurzame Ontwikkeling. De definitie van het concept en de ontstaansgeschiedenis, internationaal en nationaal, komen aan bod. Vervolgens wordt ingegaan op het Belgische en Vlaamse beleid inzake Duurzame Ontwikkeling en wordt de problematiek van de indicatoren voor duurzame ontwikkeling behandeld.
Veiligheid en de Gezondheid op het Werk (2007-2012) naar de nationale context. De diverse overheden en sociale partners zullen initiatieven moeten nemen die een reductie brengen van het aantal arbeidsongevallen en beroepsgebonden aandoeningen, en die een groter welbevinden bewerkstelligen van iedereen die in België aan het werk is.
Concreet komen aan bod: het bedrijfsintern overleg inzake het welzijn op het werk en de rol van de syndicale organisaties hierin, de toekomst van de interne en de externe preventiediensten, het belang van een betere monitoring op landelijk vlak, de behoefte aan een ontvetting van het huidige reglementaire kader, de mogelijke regionalisering van de arbeidsgeneeskunde in het perspectief van de komende schaarste aan bedrijfsartsen, de opleiding van zowel preventieadviseurs als toekomstige kaderleden, de specifieke welzijnsproblematiek in de kleinere en middelgrote ondernemingen, het heroriënteren van de inspectiediensten.
De komst van de globale kennissamenleving voorspelt substantiele verbete ringen in de kwaliteit van werk en leven van de Europese burgers. De Lissabondoelstellingen zijn op dit punt niet mis te verstaan: meer en beter werk en een grotere sociale inclusie (en meer duurzame jobs). De verwachte vooruit gang impliceert meer autonomie op het werk, een job waarin men creatief kan zijn en nieuwe vaardigheden kan ontwikkelen, meer kansen voor vrouwen en vormen van flexibiliteit die een betere combinatie van werk en privéleven mo gelijk maken. Al bij al ziet het ernaar uit dat die beloften nog niet echt uitkomen voor de Europese werknemers. Het lijkt er eerder op dat actuele verande ringen in bedrijven een achteruitgang betekenen van de arbeidsvoorwaarden en -omstandigheden, met meer standaardisatie, een toename van de arbeidsintensiteit, meer werkonzekerheid (ook reeds voor de crisis) en industriële relaties die onder druk staan. Voor veel werknemers resulteert dit in een grotere psychosociale belasting.
Het lijkt misschien een vreemd idee: blinde kinderen foto’s
laten maken om tot een betere architectuur te komen. Maar
voor architecte Jasmien Herssens leek het een noodzakelijke
piste. “Ontwerpers zijn bijzonder visueel gericht. Voor een
échte ‘multisensoriële architectuur’ moet je gebruik maken
van de kennis en de talenten van gebruikers-experts.”
In het levendige debat over de relatie tussen school en gezin komen kinderen verbazingwekkend genoeg zelden als actor in beeld, dit in tegenstelling tot ouders en leerkrachten. In opdracht van de Vlaamse Onderwijsraad sprak Onderzoekscentrum Kind & Samenleving met kinderen over hun per-spectief op de relatie tussen hun thuiswereld en de schoolwereld. Duidelijk werd dat kinderen een actieve rol spelen in de totstandkoming van deze relatie.
In het ideologische ik-wij-debat kiest de jonge theoloog met groene wortels, Frederiek Depoortere, voor de gulden middenweg: ‘Iedereen moet de kans krijgen zichzelf te ontwikkelen, maar om dat in eer en geweten te doen, heb je een ‘gevormd’ geweten nodig. Vandaar het belang van religieuze tradities en van de gemeenschap.’
Zie: http://www.tertio.be/archief/2007/T382/T382-bi2.htm
Het belang van Strategisch HR wordt momenteel door iedereen erkend. In de argumenten die daarvoor worden aangehaald kunnen de meeste belanghebbenden zich meestal wel vinden. De problemen duiken echter op wanneer men dit beleid in de partkijk wil omzetten. De opzet van de eerste editie van die boek was dan ook om HR verantwoordelijken een aantal conceptuele en praktische modellen aan te rijken waarmee zij in hun organisatie aan de slag zouden kunnen gaan.
Ondertussen heeft De Kracht van Human Resources zijn nut bewezen zowel voor de man/vrouw in de praktijk als voor al degene die een opleiding volgen in HR management.
In deze tweede editie worden een aantal thema’s verder uitgediept en verrijkt met bestaande en nieuwe inzichten. Op die manier groeit dit werk verder uit tot een echt handboek voor Strategisch HR.
Speciale aandacht krijgt de manier waarop HR een antwoord kan geven op de steeds complexer wordende context waarin zowel organisaties als managers moeten opereren. Daarbij wordt onder andere gezocht naar de wijze waarop de literatuur en het onderzoek over HR een antwoord geven op de politieke en ethische kwesties die zich nu zo actueel op de voorgrond dringen. Het blijkt immers duidelijk dat HR niet neutraal kan toekijken hoe de drang naar steeds meer groei en winst bepaalde aberraties veroorzaakt. Voor HR is dan ook een rol weggelegd niet alleen als bewaker van het welzijn van de leden van de organisatie maar van haar relatie met de externe omgeving.
De rode draad in het boek blijft de manier waarop HR toegevoegde waarde kan leveren bij de verwezenlijking van de doelstellingen van de organisatie. Deze meeste modellen dragen op een of andere manier bij tot dit objectief. Maar dit mag niet leiden tot een strakke ondergeschiktheid van HR aan de organisatiestrategie. HR moet ook opkomen voor haar eigen waarden en eventueel zelfs tegen de gangbare stromingen in bepalen wat goed is voor de belangrijkste activa van een organisatie, namelijk de personeelsleden.
We benadrukken het feit dat de zogenaamde burgerjournalistiek zich in relatie tot de mainstream media plaatst door zich er tegen af te zetten, om de relationele aard van het medialandschap in de verf te zetten. De geregeld gehanteerde “harde” dichotomie tussen burgermedia en mainstream media is een gemakkelijk, maar misschien verouderd beeld van hoe het medialandschap zich structureert. Men kan beter spreken over een zich voortdurend verschuivend medialandschap. Media manifesteren zich – en hebben dat historisch altijd gedaan - in verschillende variëteiten die in relatie met elkaar staan. Het telkens in vraag stellen van die relaties leidt dan tot verandering en vernieuwing van dat geheel wat we media noemen.
Een eenvoudige zoektocht naar "Social Design" via Google levert een paar honderd miljoen resultaten op. De invulling van de term sociaal design is al even divers te noemen. De verschillende definities gaan nu eens sterker in op het sociaal aspect (design als driver for change), het media-technologisch aspect (een ontwerpmethode voor online genetwerkte omgevingen) of een ecologische insteek (waarbij sustainability en ecologisch ontwerpen centraal staan). In de onderzoeksgroep Social Spaces (Media & Design Academie, Genk, KULeuven) is sociaal design de methodologie waar het merendeel van de onderzoeksprojecten op steunt. Social Spaces tracht het sociale karakter van media, kunst en design te verkennen. Ons begrip van sociaal design is gebaseerd op een technologische, sociale en culturele invalshoek, vertrekt van een multidisciplinair team en ziet een ontwerp niet als eindig, maar als iets dat open en uitdagend is, een risky thing.
Engelse summary (Internationale Spectator):Dirk Rochtus elaborates Turkish foreign policy in the Middle East which is characterized by' zero-problems-with-neighbours'. The new Turkish Ostpolitik includes rapprochement with Armenia. The protocols the foreign ministers of Turkey and Armenia signed on 10 October 2009 do not address the controversial issues: the Armenian genocide and Nagorno-Karabakh, the Armenian enclave in Azerbaijan. The former has been buried in a commission of historians, the latter causes anger among radical Turkish nationalists. But reconciliation has to be realized, and that means opening of the Turkish-Armenian border. For Ankara it is important to enter the EU with a clean sheet, for Yerevan to make Armenia as a landlocked state survive.