clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Deze bijdrage gaat na welke socio-demografische kenmerken de adoptie van online boodschappendiensten door de Belgische consument kunnen verklaren. Wij hebben hiervoor gefocust op één bepaalde dienst. Omwille van zijn pioniersrol hebben we gekozen voor Collect &amp; Go, de online besteldienst met afhaling van Colruyt. Concreet hebben we een enquête uitgevoerd onder Colruyt-klanten, zowel gebruikers als niet-gebruikers van Collect &amp; Go. Op de data resulterend uit onze steekproef van 468 respondenten hebben we vervolgens binaire logistische regressies uitgevoerd. De resultaten geven aan dat zowel persoons- als gezinskenmerken een rol spelen bij de adoptie van diensten zoals Collect &amp; Go. Zo blijkt de adoptie hoger te liggen bij hoog- dan bij laagopgeleiden. Ook het aantal gezinsleden, het hebben van (jonge) kinderen en het relatief aantal voltijds werkenden in een gezin blijken significante voorspellers te zijn.
In het onderzoek werden 66 jongeren (twaalf tot zeventien jaar) op het meest gebruikte antipsychoticum,
<br/>namelijk risperidon, opgevolgd, die ongeacht hun diagnose hieraan werden blootgesteld.
<br/>Er werd gekozen voor deze aanpak omdat de strenge in- en exclusiecriteria van de meeste studies
<br/>slechts 5% van de voorliggende studiegroep vertegenwoordigen. Een veralgemening van deze
<br/>bevindingen is dus weinig betrouwbaar. De meeste studies zijn van korte duur (&lt;twaalf weken),
<br/>waardoor uitspraken over het gebruik op langere termijn weinig onderbouwd zijn.
<br/>66 jongeren werden geselecteerd uit de follow-upgegevensbank op basis van de volgende
<br/>criteria: blootstelling aan risperidon, gelijktijdig geen andere antipsychotica nemen en minstens één
<br/>keer op follow-up komen. Diagnose, off-labelgebruik of het gebruik van andere psychofarmaca
<br/>waren geen uitsluitingscriteria. De biometrische parameters, de lipiden en het glucosemetabolisme
<br/>werden systematisch opgevolgd volgens het metabool protocol.
<br/>Bij geen van de jongeren werd er een toename in de glykemie of de aanwezigheid van diabetes
<br/>mellitus gevonden. Wel zag men het gewicht significant toenemen, alsook de buikomtrek, de diastolische
<br/>bloeddruk en het aantal jongeren met lipidenstoornissen.
<br/>Hoewel er geen rechtstreeks effect was op het glucosemetabolisme, is er wel een invloed op andere
<br/>metabole parameters, met name het gewicht en de buikomtrek, die een effect kunnen hebben op de
<br/>glykemie. Daarom blijft monitoring noodzakelijk en moet men omzichtig omspringen met deze middelen.
Om het gebruik van intermodaal binnenvaartvervoer aan te moedigen wordt er in sommige regio's gebruik gemaakt van overslagsubsidies. Aangezien intermodale terminals in buurregio's geen recht kunnen hebben op een gelijkaardige subsidie, is het mogelijk dat er toegenomen concurrentie ontstaat tussen beide terminals, wanneer transport via de eerste terminal prijscompetitiever wordt. In deze paper wordt onderzocht welke invloed een dergelijke subsidie heeft op het marktgebied van een terminal in Brussel en Vlaanderen. Verder worden er maatregelen voorgesteld die het verlies aan marktgebied voor de Vlaamse terminal kunnen compenseren. De paper concludeert tenslotte dat het belang van afstemming tussen de betrokken overheden bij het toekennen van dergelijke subsidies cruciaal is om een duurzaam ondersteuningsbeleid voor intermodaal binnenvaartvervoer uit te werken.
Hoewel verschillende studies aantonen dat de steile opmars van de veiligheidsindustrie zich pas rond de jaren zestig heeft doorgezet, grijpen haar wortels heel wat verder terug in de tijd. Het buiten beschouwing laten van een historisch perspectief zorgt vandaag voor verkeerde opvattingen over de invulling van de veiligheidszorg. Om de onjuiste inzichten hierover weg te werken, analyseert de auteur de historische inbedding van de 'moderne' veiligheidszorg in België vanuit een criminologische invalshoek.
Dit handboek is een van de weinige handboeken in het Nederlands waarin zowel het klassiek internationaal strafrecht, het recht van de internationale straftribunalen, het moderne uniestrafrecht en de internationale en Europese grondrechten in hun strafrechtelijke dimensies aan bod komen.
<br/>Het boek is in een zeer toegankelijke taal geschreven, waardoor het niet enkel juristen maar ook historici, politieke wetenschappers en andere geïnteresseerden zal aanspreken.
<br/>Het werk wordt ingeleid met een overzicht van de algemene beginselen en de historische ontwikkeling van het internationaal en Europees strafrecht, gevolgd door een analyse van de meest toonaangevende regionale en internationale instrumenten voor uitlevering, overlevering, kleine, primaire en politiële rechtshulp. Vervolgens wordt de impact van de grondrechten op het strafrecht behandeld, waarna wordt afgesloten met het recht van het Internationaal Strafhof en andere internationale straftribunalen.
Het artikel beschrijft de basisprincipes in het Verdrag inzake <br/>de Rechten van Personen met een Handicap (hierna: VRPH) <br/>in het onderwijs en de verplichtingen die daaruit voortvloei- <br/>en voor de verdragspartij. In deel 1 worden de (door)werking <br/>en het toepassingsgebied beschreven. Delen 2, 3 en 4 staan <br/>stil bij respectievelijk de rechten, de algemene beginselen in <br/>het VRPH en het recht op inclusief onderwijs. Het laatste <br/>deel (deel 5) bespreekt het toezicht op de naleving van het <br/>VRPH.
Een analyse van het leven en werk van de nu grotendeels vergeten schrijver Charles Potvin (1818-1902) stelt ons in staat onze kennis van de progressistisch liberale denk- en organisatiewereld uit te diepen en de klassieke partijgeschiedenis te vernieuwen. Potvin was één van de belangrijke huisideologen van de Brusselse progressistische beweging  en belichaamde ook het complexe/heterogene karakter van deze beweging. Progressistische intellectuelen zoals Potvin publiceerden en discussieerden over de inrichting van het onderwijs, de uitbreiding van het kiesrecht, de invulling van nationaliteit en de noodzaak tot scheiding staat en Kerk. Via kiesvergaderingen, vlugschriften, manifestaties, begrafenissen en historisch studies communiceerden Brusselse progressisten ideeën rond politiek en moreel burgerschap en gingen daarbij de confrontatie aan met de Kerk en doctrinaire liberalen. Deze bijdrage geeft een concreet beeld van de fase die voorafging aan de oprichting van de progressistische partij in 1887, zowel op organisatorisch als ideologisch vlak.
Deze bijdrage heeft betrekking op de periferie van de cassatieprocedure in strafzaken. Andere bijdragen in dit boek snijden de kern van het cassatieberoep aan, maar het is ook van belang stil te staan bij enkele andere zaken. Wat het gevolg is van een cassatieberoep komt hierbij als eerste aan bod, met een uitdrukkelijke focus op de taak die een verwijzingsrechter toebedeeld krijgt. De eerste sectie wordt hieraan gewijd. Ook de rechtsmiddelen die tegen een arrest van het Hof van Cassatie kunnen worden aangewend verdienen verdere aandacht. Deze aandacht wordt concreet in de tweede sectie. Hierbij zal de nadruk liggen op de procedure tot heropening van de rechtspleging na een veroordeling door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Een tweede relatie tot andere Hoge Rechtscolleges betreft de systematiek van prejudiciële vraagstelling. Dit komt kort aan bod in de derde sectie.
Jyske Bank Gibraltar, een kredietinstelling gevestigd in Gibraltar en dochteronderneming van de Deense bank NS Jyske Bank, biedt in Spanje hypothecaire leningen aan voor het verwerven van onroerend goed in Spanje. Jyske handelt daarvoor in het kader van de vrijheid van dienstverrichting, zonder vaste inrichting in Spanje te hebben, maar in samenwerking met twee Spaanse advocatenkantoren en het Spaanse bijkantoor van haar Deense moederonderneming. Naar aanleiding van de verdenking van witwassen van geld van die advocatenkantoren vroeg de Spaanse financiële inlichtingen-eenheid (FIE) informatie aan Jyske, die echter weigerde informatie te geven over de identiteit van haar cliënten. De Spaanse Ministerraad legde daarom geldboeten op aan Jyske wegens niet-nakoming van de informatieverplichtingen op basis van de Spaanse wet ter omzetting van richtlijn nr. 2005/60/EG tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld en de financiering van terrorisme. Artikel 22 lid 2 van de richtlijn bepaalt dat lidstaten moeten vereisen dat de onder de richtlijn vallende instellingen en personen ten volle samenwerken met de FIE van de lidstaat van hun grondgebied. Jyske stelde beroep in tegen de beslissing van de Spaanse ministerraad voor de Tribunal Supremo, dat via een prejudiciële vraag aan het Hof van Justitie vroeg of de Spaanse FIE op basis van dit artikel rechtstreeks inlichtingen mag vragen aan Jyske in Gibraltar. Het Hof van Justitie heeft die vraag bevestigend beantwoord.
Male inmate subcultures can be described as highly gendered settings where power relationships are based on a hierarchical gender order. Cultural idealized forms of masculinity provide an important foundation for these hierarchical rankings. Notions of hegemonic and subordinate masculinities offer a valuable theoretical framework for explaining the power relations and pecking order among male inmates. Drawing on observations and qualitative semi-structured interviews with prisoners in a medium-size Belgian male prison, this article analyses the various intermale dominance hierarchies among inmates and the discourses in which they are embedded: type of offence, social conduct, individual characteristics of the prisoners and the possession of different forms of capital. This article both stresses and nuances the importance of offence categories by explaining how hierarchical status can be enhanced through social performance and acting in accordance with the prison code. Additionally, it describes how hierarchical arrangements operate in the daily practice of prison life through spatial norms.
<br/>
<br/>Interne machtsstructuren in mannengevangenissen stoelen op subhiërarchische verhoudingen tussen gedetineerden. Rollen en posities binnen deze rangorde worden voor een belangrijk deel bepaald door cultureel geïdealiseerde mannelijkheidsnormen. Een gendersociologische benadering maakt de verwevenheid van mannelijkheid en macht in detentiecontext duidelijk zichtbaar. Dit artikel analyseert de vigerende (gender)hiërarchie in een middelgrote Belgische mannengevangenis op basis van observaties en kwalitatieve semigestructureerde interviews met gedetineerden. Vastgesteld wordt dat verschillende posities op het machtscontinuüm zijn ingebed in de volgende factoren: het gepleegde delict, het bezit van verschillende soorten kapitaal, gedrag in de gevangenis en individuele kenmerken van de gedetineerde. Het artikel beschrijft hoe de determinerende werking die uitgaat van het indexdelict kan worden genuanceerd door sociaal gedrag en assimilatie met de gevangeniscode. Tot slot beschrijft het hoe hiërarchische verhoudingen zich in het dagelijkse gevangenisleven manifesteren via sociale normen over het gebruik van ruimte.
We leven steeds langer en hebben de voorkeur om oud te worden binnen onze eigen vertrouwde
<br/>leefomgeving. Deze wens van 'ageing in place' is niet alleen een wens van ouderen zelf, maar
<br/>wordt ook gestimuleerd vanuit het beleid. Toch geven verschillende onderzoekers aan dat we het
<br/>beeld van honkvaste ouderen moeten nuanceren en dat koste-wat-kost in de huidige woning
<br/>blijven wonen niet voor iedereen geldt als ideale strategie om goed ouder te worden. Daarom
<br/>willen we in dit artikel de attitude van ouderen ten opzichte van verschillende woonvormen en
<br/>de determinanten die hierbij een belangrijke rol spelen, in kaart brengen. Bivariate analyses en
<br/>binaire logistische regressies werden uitgevoerd op een dataset van ruim 35.000 60-plussers
<br/>afkomstig van de Belgian Ageing Studies in Vlaanderen. De resultaten tonen aan dat naast het
<br/>zelfstandig blijven wonen in de huidige woning, alternatieve woonvormen (zoals serviceflat &amp;
<br/>groepswonen) waar de nadruk eerder ligt op het behouden van zelfstandigheid in plaats van
<br/>zorg, aan belang winnen. Voornamelijk jonge ouderen, ouderen met een hoger inkomen en
<br/>hoger opgeleide ouderen dragen een voorkeur voor deze woonvormen. De uitkomsten van de
<br/>analyses duiden op het belang om het huidige woningaanbod uit te breiden en kunnen een
<br/>basis vormen bij de ontwikkeling van toekomstige wooninitiatieven. De discussie geeft input voor
<br/>een toekomstig woonbeleid dat meer aandacht vestigt op "wonen op maat" onder ouderen.
Ontleding van artikel 14, §2 van de Gecoördineerde wetten op de Raad van State, met toelichting uit de rechtspraak en de rechtsleer. Aan bod komen het juridisch kader en de betekenis van het administratief cassatieberoep in het geheel van het contentieux bij de Raad van State. Bijzondere aandacht gaat naar de bevoegdheid van de Raad van State als cassatierechter. Vervolgens worden de ontvankelijkheid van het administratief cassatieberoep en de cassatiemiddelen besproken.
Cimorné is een typische Belgische gevelafwerkingstechniek die tijdens het interbellum uitgevonden en gepatenteerd wordt. De Waalse stukadoor Pierre Pétroons ontwikkelt aan het eind van de jaren 1920 een decoratieve bepleistering op basis van een cementmortel, waarin hij vervolgens glasafval verwerkt. Geïnspireerd door de Italiaanse terrazzo-techniek, experimenteert hij met stukjes felgekleurd opaalglas om een getextureerde kleurrijke gevel te creëren. 
<br/>
<br/>Cimornépleister werd in de jaren 1930 gebruikt om nieuwbouw-woningen te bekleden en bestaande arbeiderswoningen op te knappen. Dankzij mond-aan-mond reclame krijgen aannemers steeds vaker de vraag om een gevel in cimorné uit te voeren. Hiervoor moeten ze echter de karakteristieke applicatietechniek kennen en beheersen, waarbij de glasfragmenten vanuit de hand tegen een natte cementmortel gegooid worden. Pétroons stuurt zijn werkmannen uit om deze applicatietechniek op de werf te demonstreren aan uitvoerders en architecten. 
<br/>
<br/>Dankzij de mondelinge overdracht en lokale ontwikkeling van dit ambacht, is er vandaag slechts weinig kennis en geschreven informatie over cimorné beschikbaar. Daarom wil deze lezing de cimornépleister belichten, documenteren en erfgoeddeskundigen en -liefhebbers sensibiliseren. De reconstructie van de originele receptuur en de kenmerkende applicatiewijze vormt hierbij een eerste stap. Aangezien er nauwelijks (geschreven) bronnen bestaan over dit onderwerp, worden patenten, handboeken en tijdschriften uit het interbellum opgezocht en geconsulteerd. Voormalige stukadoors worden geïnterviewd. Zeer belangrijk hierbij is de getuigenis van Laurent Pays, zoon van Jos-Laurent Pays die destijds een zakenpartner was van Pétroons. Tenslotte dienen de bestaande cimornégevels als bron van informatie en resulteert veldwerk in het documenteren van de schade en het lichten van samples die een labo-analyse ondergaan. Deze resultaten leiden ons naar de originele samenstelling en gebruikte methode om een kleurrijke cimornégevel te creëren en vormen een eerste stap in de weg naar toekomstig herstel.
Op basis van de agencytheorie is het aannemelijk dat het gedrag van auditors via financiële prikkels beter in overeenstemming kan worden gebracht met de doelstellingen van het auditkantoor waarbinnen ze werkzaam zijn. In deze studie onderzoeken we welke factoren een rol spelen in de verloning van Belgische auditpartners. Meer in het bijzonder onderzoeken we de verschillen tussen partnerverloningstructuren in Big Four en Non-Big Four auditkantoren. Op basis van twee aparte multivariate regressiemodellen en de 784 partner-jaar observaties over de periode 2008-2011 suggereren we dat auditpartners in Non-Big Four auditkantoren minder resultaatsgericht worden gecompenseerd dan auditpartners in Big Four  auditkantoren. Onze analyse ondersteunt de idee dat grotere auditkantoren sterker inzetten op het commerciële aspect van het beroep.
In het Belgisch Staatsblad van 25 april 2014 verscheen de wet van 4 april 2014 tot wijziging van de wet van 21 maart 2007 tot regeling van de plaatsing en het gebruik van bewakingscamera's. Politie- diensten mogen binnenkort vanuit een rijdend politievoertuig het kenteken van een voertuig op de openbare weg scan- nen. ANPR (automatic number plate rec- ognition) krijgt nu een wettelijk kader, hoewel de combinatie van beeldanalyse met daaropvolgende vergelijking van de ingewonnen data met zwarte lijsten, de vraag opwerpt of we nog langer van cameragebruik kunnen spreken. In wat volgt gaan we in op de nieuwe technolo- gie en op de achtergrond van de nieuwe wet.
The Touch of Time. From the long hidden archive of Germaine Van Parys. With text by Johan Swinnen.
<br/>This book, with its enduring photos, takes us on journey through a photo archive that was hidden for many years - the oeuvre of photographers who sought to capture a thrilling image at just the right moment. In this book, we see the photos in all their mysterious and powerful light. Every bit as authentic and surprising as the personality of Germaine Van Parys and Odette Dereze herself.
<br/>
<br/>Germaine Van Parys (1893-1983) fulfilled her childhood dream to become a photojournalist. As a pioneer woman photographer, she spent her entire career meandering through Belgian life. With creative expertise, she photographed folk celebrations on a public market in Brussels and captured the beauty of the beguinage of Bruges as well as taking pictures of frivolous French singers, the genius Albert Einstein and war refugees. She was, moreover, the preferred photographer of the Belgian royal family. She brought her talent to all of these tasks. Between 1918 and 1968 she focused her searching gaze on the topics of the day. Her pictures constitute a visual journalistic chronicle of dreams, sorrow and joy. We see her photos in a mysterious and powerful light, every bit as authentic and surprising as the personality of Germaine Van Parys herself. 
<br/>Situating press photographer Germaine Van Parys (1893-1983) as a pioneer in photojournalism with a talent for entrepreneurship
<br/>
<br/>Germaine Van Parys (1893-1983) is de eerste vrouwelijke fotojournalist van België. Als persfotografe kon ze een geprivilegieerde blik werpen op het leven van de Belgische vorsten en hun familie, maar ook rock-'n-rollsterren en de gewone man komen aan bod in haar werk. Haar petekind Odette Dereze (1932) stapt als jong meisje in de voetstappen van haar peettante en wordt fotojournaliste. Haar werk geeft een overzicht van alle belangrijke gebeurtenissen in België van 1968 tot 1998. 
<br/>
<br/>Naar aanleiding van de tentoonstelling van het oeuvre van beide dames in het FotoMuseum Antwerpen (najaar 2013-voorjaar 2014) werd door een intensief onderzoek door de curatoren Johan Swinnen en Rein Deslé veel ongekend archiefmateriaal met grote historische waarde van deze twee sterke vrouwelijke fotopioniers teruggevonden. Voor het boek De aanraking van de tijd maakte auteur en fotohistoricus Johan Swinnen een verrassende keuze uit hun oogprikkelend oeuvre.
Tien jaar geleden, in mei 2003, legde de Commissie Holsters haar verslag neer betreffende de externe rechtspositie van veroordeelde gedetineerden, de strafuitvoeringsrechtbanken en de straftoemeting (Commissie Strafuitvoeringsrechtbanken, externe rechtspositie van gedetineerden en straftoemeting, 2003). In 2004 werd de studiedag 'De Commissie Holsters buitenspel?' georganiseerd omdat er op politiek vlak niet veel leek te gebeuren met het geleverde werk (Aertsen e.a. 2004). Ondertussen is de wet op de externe rechtspositie (WERV)  er in 2006 wel degelijk gekomen en zijn de strafuitvoeringsrechtbanken (SURB) sinds 1 februari 2007 in werking. Over de concrete toepassing van deze wet beginnen er stilaan onderzoeksresultaten bekend te geraken. In dirt hoofdstuk reflecteer ik op enkele resultaten vanuit mijn positie als gewezen voorzitter van de subcommissie externe rechtspositie van gedetineerden van de Commissie Holsters. Ik selecteer er twee aspecten uit: de zogenaamde 'weg der geleidelijkheid' en het beperken van detentieschade als doelstelling van de strafuitvoering.
Jan Verplaetse bewijst me een soort eer om mijn bijdrage aan het themanummer "Neurowetenschappen en Criminologie" uit te kiezen voor een reactie (waren er echt geen alternatieve opties?).  Omdat ik het debat én belangrijk én problematisch vind, lijkt het me zinvol te antwoorden--niet in termen van hoe ik inhoudelijk over 'vrije wil' denk, want daar ging het artikel al over, maar gericht op enkele meer "methodische" aspecten van het debat.
Sommige taboes zijn oeroud, maar worden in de negentiende eeuw nieuw leven ingeblazen door historische veranderingen: in het geval van kannibalisme zijn dat de groeiende mobiliteit en de noodzaak om het koloniale imperialisme en het daarbij horende superioriteitsgevoel te motiveren. Ook rond 1900 betreffen taboes lang niet altijd nieuwe fenomenen. Sommige categorieën van mensen blijven bijvoorbeeld taboe verklaard, zoals zwaarlijvige mensen, wat blijkt uit het feit dat ze juist te kijk worden gesteld. Daklozen herinneren de goede burgers dan weer teveel aan de sociale ongelijkheid waarop ze teren. Die taboes kunnen eveneens het gevolg zijn van een striktere moraal; dat is bijvoorbeeld het geval voor het taboe op het vrije huwelijk of op het vrouwelijke naakt in de kunst. Er ontstaan ook nieuwe taboes die, zoals ontlasting, samenhangen met nieuwe ontdekkingen (bacteriën in fecaliën), of, zoals het lijk, met sociologische verschuivingen. Steeds lijken deze nieuwe heimelijkheden voort te komen uit nieuwe angsten.
In 1994 stierf de iconische Amerikaanse avant-garde acteur Ron Vawter aan de gevolgen van AIDS, goed een maand na de wereldpremière van Philoktetes-variaties in het Kaaitheater te Brussel. Het was zijn eerste project buiten de beroemde Wooster Group waarmee Vawter gaandeweg was uitgegroeid tot een gevierd performer met een zelden geziene gevoeligheid. 'New York's most famous unknown actor' zelf beschouwde deze productie, opgebouwd rond drie adaptaties van Sophocles' laatste toneelstuk in een regie van de Nederlandse innovator Jan Ritsema, als niets minder dan zijn artistieke erfenis. De idee was reeds jaren voordien beginnen sluimeren, maar nu had Vawter eindelijk een sociaal doel gevonden om zijn interesse in de beproefde Griekse strijder te complementeren. Amerikaanse acteurs getroffen door het HIV-virus waren in die tijd namelijk doodsbang dat hun ziekte aan het licht zou komen omdat dit zonder meer het einde betekende van hun carrière, wat hen terloops ook uitsloot van de ziekteverzekering. Het hoeft daarom niet te verbazen dat deze productie op veel belangstelling kon rekenen - niet in het minst omdat het Kaaitheater het voorbije decennium was uitgegroeid tot de Europese pied à terre van de Wooster Group, en de naam Ron Vawter dus ook gaandeweg bij ons een begrip was geworden in de experimentele theaterscène. Philoktetes-variaties ging echter nog veel verder dan simpelweg een sociaal probleem aankaarten. De esthetische implicaties van dit project leidden immers tot een paradoxale spanning tussen het centrale motief van fysiek lijden en de belichaamde presentie ervan effectief gemedieerd op het podium.