clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Het boek der boeken is ons allen bekend, maar een boek over nog te schrijven en dus nog niet bestaande boeken is toch iets anders. Tien boekprojecten worden hier gepresenteerd die alle te maken hebben met de in alle richtingen uitwaaierende interesses van de auteur. Van Sherlock Holmes tot vrijmetselarij, van religie tot pornografie, van wiskunde over literatuur tot stripverhalen, van muziek tot architectuur en niet vergeten skeptisch te zijn. Tegelijkertijd wil dit boek een hulde brengen aan het adagium dat alles met alles samenhangt: uitwaaieren, ja, maar versplintering en verbrokkeling, neen. Neem het bekende schilderij van Gustave Courbet, L'origine du monde en leg er een wiskundig essay van Raymond Queneau over foute ideeën in de wiskunde naast. Niets met elkaar te maken? Verrassend genoeg blijkt er een eenvoudig verband te bestaan.

Inhoudstafel

- Inleiding
- Het nulde boek: Mijn rariteitenkabinet
- Het eerste boek: Over literatuur en wiskunde
- Het tweede boek: Over SKEPP-tisch zijn
- Het derde boek: Over Vrijmetselarij
- Het vierde boek: Over Sherlock Holmes
- Het vijfde boek: Over stripverhalen
- Het zesde boek: Mijn droomboek over wiskunde
- Het zevende boek: Over muziek
- Het achtste boek: Over architectuur
- Het negende boek: Over geloof en humor
- Het tiende boek: Over seks, erotiek en pornografie
- Kort besluit: een onderliggende hypothese
Welke film maakt uw leven de moeite waard? Wat betekent voor u filmische hartstocht? Kunt u over schoonheid op het witte doek ook nog iets filosofisch vertellen, iets over (im)moraliteit, waarheid/ werkelijkheid en/of tijd/ruimte? Wat zijn voor u de filosofische kenmerken van overtuigend filmisch vertellen? Hoe kunnen klassiek en modern denken in film samengaan? Kan de hedendaagse film een remedie zijn tegen het nihilisme, het ontbreken aan geloof in deze wereld? Vindt u troost bij het witte doek? Deze en andere vragen legde filmwetenschapper Johan Swinnen voor aan zeven bekende hedendaagse filosofen: Hubert Dethier, Willem Elias, Anna Luyten, Ann Meskens, Jean Paul Van Bendegem, Antoon Van den Braembussche en Etienne Vermeersch. Iedereen werkte enthousiast mee. Het idee van de filosofie die naar de bioscoop gaat maakte iets wakker. Hersens werden gekraakt in de grot van Plato. Het vertellen en verbeelden van verhalen in de vorm van een film was lang een onbekend en onderschat fenomeen, maar met de vragen als socratische uitnodiging gingen de filosofen rechtop zitten. Niet alleen om te antwoorden vanuit een wijsgerig perspectief maar ook om hun persoonlijke ervaringen te koppelen aan hun reflectie(s). Het resultaat is een inspirerend en verrassend boek waarin zeven al dan niet canonieke films aan bod komen met een onverwachte verscheidenheid aan onderwerpen: * Etienne Vermeersch: Het zevende zegel (Det Sjunde Ingelet) (Ingmar Bergman, 1957) en het schaakspel met de dood; * Ann Meskens: Play Time (Jacques Tati, 1967) en het visioen hoe de toekomstige wereld en niet uit moet zien; * Antoon Van den Braembussche: Adaptation (Spike Jonze, 2002) met z'n waanzinnige plotwendingen; * Anna Luyten: Magnolia (Paul Thomas Anderson, 1999) over spijt, berouw, zonde en de rol van het toeval; * Hubert Dethier: L' Année Dernière à Marienbad (Alain Resnais, 1961) en de abstracte thriller, het liefdesverhaal en de filosofische puzzel; * Jean Paul Van Bendegem: Drowning by Numbers (Peter Greenaway, 1988) en de rol van cijfers om de wereld te ordenen; * Willem Elias: The Great Dictator (Charles Chaplin, 1940) en de satirische kijk op Hitler en parodie op Mussolini. Maar alle zeven films hebben ook iets gemeen in de ogen van de filosofen: ze zijn visionair. Reflecties. Film als filosofie maakt ons duidelijk hoe elke tijd behoefte heeft aan zijn eigen film(s). De waarde ervan blijkt niet afhankelijk van zijn esthetische kwaliteiten op zich, maar van de uitwerking op de kijker. Je kijkt (en leest) mee met de filosoof en dat leidt tot een verrassende essentie: de mogelijkheid van een verzoening met het leven door de troost van de filmische schoonheid. Zowaar een happy end, niet in de film, maar wel voor de denkers over filmbeelden.
Fotoboek 'Brussel-Bruxelles-Brussels' 'Brussel-Bruxelles-Brussels' is een nieuw fotoboek over Brussel, uitgegeven door de Vlaamse Gemeenschapscommissie. Enkele jaren geleden gaf de Vlaamse Gemeenschapscommissie aan 6 fotografen de opdracht om het Brussels gewest grondig en systematisch in kaart te brengen. De fotografen leverden sterke foto's af, die de rijke diversiteit van Brussel tonen. Bovendien is het de eerste keer dat Brussel op een dergelijke schaal fotografisch in kaart is gebracht. We beschikken nu over een grondige en kwalitatief hoogstaande verzameling foto's over Brussel anno 2005. Het fotoboek is gebaseerd op deze schat aan fotomateriaal en vormt zo een uniek document over Brussel aan het begin van de 21ste eeuw. De foto's zijn aangevuld met teksten geschreven vanuit verschillende perspectieven: historisch, literair, sociaal-geografisch ... 'Brussel-Bruxelles-Brussels' is niet zomaar een nieuw Brussels fotoboek: de globale fotografische benadering van Brussel, de archiefwaarde die zo tot stand gekomen is, de uitzonderlijke kwaliteit van de foto's zelf en de waarde van de teksten, zorgen ervoor dat het vast en zeker een plaats krijgt in het culturele en historische beschouwen van de stad.
De regeling inzake de aanwerving van personeel bij de lokale besturen is zeer grondig gewijzigd door de inwerkingtreding van het Besluit van de Vlaamse regering van 7 december 2007inzake de minimale voorwaarden houdende de rechtspositieregeling bij de lokale besturen. Deze bijdrage legt de juridische pijnpunten van de opties die de Vlaamse regering heeft genomen bloot en analyseert in het algemeen de voor- en nadelen van deze opties.
Het eerste deel van deze tekst geeft een overzicht van wat een wereldbeeld is en waarom het noodzakelijk is er een te hebben. Het tweede deel richt zich op het streven naar een geïntegreerd wetenschappelijk wereldbeeld. In het kader van deze poging worden drie algemene wetenschappelijke benaderingen voorgesteld: de algemene systeemtheorie (systems theory) als een universele taal voor de wetenschap, een algemene probleemoplossende (problem-solving) benadering en het algemene idee van evolutie, in de ruimste zin van het woord. We besluiten met een enkele opmerkingen over de beperkingen van een zuiver wetenschappelijk wereldbeeld.
Deze praktische inleiding tot het opzoeken en analyseren van de bronnen van nationaal, Europees en internationaal recht biedt een antwoord op de groeiende behoefte van alle rechtspractici om de bronnen van het recht correct, efficiënt en snel te kunnen opzoeken en raadplegen. Dit praktijkboek bevat eveneens een leidraad bij het correct gebruiken en analyseren van de geraadpleegde bronnen.
In zijn laatste roman Timequake karakteriseerde de Amerikaanse schrijver Kurt Vonnegut het humanisme als volgt. "Humanisten proberen zich fatsoenlijk en eerbaar te gedragen, zonder enige verwachting van beloning dan wel bestraffing in een hiernamaals. De schepper van dit universum is ons tot dusver onbekend gebleven. We dienen dan ook zo goed als we kunnen de hoogste abstractie waar we in zekere mate wél hoogte kunnen van krijgen, zijnde onze gemeenschap" ([9], p.72; mijn vertaling). Deze sublieme uitdrukking van morele doctrine laat zich wat mij betreft eenvoudig vertalen teneinde dienstbaar te zijn in een kennistheoretische context. Men krijgt dan iets als (parafrase geheel en al voor mijn rekening): "Humanisten proberen tot het uiterste te gaan als het erop aankomt kennis te verwerven, evenwel zonder enige verwachting vroeg of laat op de ultieme 'theorie van het alles' te zullen stuiten. We steunen hierbij (onder meer) op de hoogste abstractie waar we vat op hebben, zijnde onze wetenschappelijke gemeenschap". Deze parallel kan ongetwijfeld (en uiteraard, zou ik zeggen) op diverse punten worden aangevochten. Niettemin geeft hij afdoende richting aan wat een humanistische filosofie van de wiskunde mag betekenen. Hierbij mag worden opgemerkt dat de opvallende - en door mij aangevochten - parallellie tussen God en wiskunde (beide tijdloos en universeel zijnde) allerminst nieuw te noemen is.

In overeenstemming met het bovenstaande volgt hier, in een eerste benadering, de kern van ons programma voor een 'andere', humanistische filosofie van de wiskunde. Ten eerste, dat wiskunde een eervolle menselijke bezigheid is, die we geenszins wensen af te breken. Ten tweede, dat desondanks de wiskunde niet feilloos is. Ten derde, dat zij dat ook helemaal niet hoeft te zijn. Ten vierde, dat haar praktijken bijgevolg essentieel en te allen tijde voor 'verbetering' vatbaar zijn. Ten vijfde dat de filosofie met haar specifieke competenties tot dit laatste doel substantieel mag bijdragen. Meerbepaald en in het bijzonder kan zij dat door als klankbord te fungeren voor de wiskundige, diens oefeningen in zelfreflectie te vormgeven en dus te vergemakkelijken. Een manier om duidelijk te maken wat onze 'andere' filosofie van de wiskunde behelst, is door deze in contrast te plaatsen met heersende, dominerende stromingen in de discipline. Dit wordt in punt 3 gedaan. Eerst schets ik de historische context waarin deze toestand zich kon ontplooien. In het afsluitende punt 4 wordt dan kort uit de doeken gedaan hoe 'anders', in casu humanistisch, de 'andere' filosofie van de wiskunde inderdaad wel is.
De vaststelling dat psychologen weinig, en vooral weinig kritisch en wetenschappelijk verantwoord met psychodiagnostiek bezig zijn, en dat psychodiagnostiek onvoldoende gedragen worden binnen de universitaire opleidingen en het wetenschappelijk onderzoek, vormen de kernvaststellingen van de forumbijdrage van Bob Cools, uitgesproken naar aanleiding van de afsluiting van de 4e editie van de P.A.V. klinische psychodiagnostiek.
In deze bijdrage wil ik deze analyse ondersteunen binnen het domein van de forensische psychodiagnostiek.  Ik doe dit vanuit zowel de forensisch-psychologische  praktijk bij (vooral, volwassen ) plegers, als (vooral) vanuit mijn ervaringen als docent binnen de P.A.V. klinische psychodiagnostiek en de BAnaBA psychodiagnostiek (Lessius Hogeschool).
Steeds meer landen hebben hun investeringen in topsport opgeschroefd omdat ze erin geloven dat het aantal medailles aanzienlijk kan toenemen door een strategische aanpak van het topsportbeleid. Topsportsucces wordt echter niet alleen bepaald door onze eigen acties, maar vooral door wat de andere landen doen. Daarom is het belangrijk om te kijken, te vergelijken en te leren van andere landen. Zoals de Nederlandse sportkoepel NOC*NSF stelt: "Niemand gaat hoger springen als de lat te laag wordt gelegd".

Is het niet vreemd dat er veel geld in topsport wordt geïnvesteerd, zonder precies te weten wat de kenmerken van een efficiënt en effectief topsportbeleid zijn? En kunnen we ook met beperkte middelen topsportsucces daadwerkelijk beïnvloeden? Welke verbeteringen moeten we dan doorvoeren in de begeleiding van topsporters? Hoe presteert Vlaanderen in het topsportbeleid ten opzichte van de internationale concurrentie? En wat brengt de toekomst?

Deze vragen staan centraal in het boek Vlaanderen sport, ook aan de top, een internationaal vergelijkende studie die het topsportbeleid en-klimaat vergelijkt met andere 'landen': Nederland, Noorwegen, Canada, Verenigd Koninkrijk, Italië en Wallonië. Kan Vlaanderen de concurrentie in topsport aan? Hoeveel medailles moet België kunnen winnen? Wat zijn realistische ambities? En waar zitten nog tekorten? Het boek brengt de noden in kaart op het vlak van negen prestatiebepalende 'pijlers' in het topsportbeleid. Dit gebeurde met de medewerking van atleten, trainers en topsportcoördinatoren in de zes landen. Zij beoordelen het beleid in hun land. Het gaat voorts dieper in op de evoluties van het Vlaams topsportbeleid en de toekomstperspectieven.
Hoewel wereldwijd enorme bedragen worden geïnvesteerd in topsport om de kansen op medailles te verhogen, is vanuit wetenschappelijk onderzoek weinig gekend over de impact die het beleid kan hebben op internationaal succes. In deze studie worden de resultaten toegelicht van een internationaal vergelijkend onderzoek naar de prestatiebepalende factoren van topsport. Hierbij werd het topsportbeleid en topsportklimaat vergeleken in zes landen (België, Nederland, Verenigd Koninkrijk, Canada, Noorwegen en Italië). In totaal werden 1090 topsporters, 887 trainers en 69 topsportcoördinatoren bevraagd en werd het topsportbeleid vergeleken voor meer dan 100 criteria in negen beleidsdomeinen of 'pijlers', die de 'input (= middelen), de throughput (=processen) en de output (=resultaten) evalueren. De conclusies luiden dat topsportsucces het resultaat is van investeringen in een mix van pijlers. Alle landen, behalve België, scoren goed op de ondersteuning van atletische carrière. Een competitief voordeel valt nog te winnen in twee onderontwikkelde pijlers, namelijk de voorzieningen voor coaches en de talenidentificatie en -ontwikkelingssystemen.
Het begrip spiritualiteit wordt vaak in beperkte zin geïnterpreteerd als een geloof in een god of een bovennatuurlijke werkelijkheid. Regelmatig wordt het in verband gebracht met esoterie, spiritisme of new age, waardoor het niet thuis lijkt te horen in een levensbeschouwing die atheïstisch en wetenschappelijk georiënteerd is. De geavrieerde bijdragen in dit boek onderzoeken hoe spiritualiteit, begrepen in in brede antropologische en filosofische zin, zich vandaag verhoudt tot een vrijzinnig humanistische levensbeschouwing. Daarbij staan onder meer volgende vragen centraal: hoe kan men spiritualiteit beleven in relatie tot een rationeel en wetenschappelijk wereldbeeld? Hoe onderscheidt een 'spiritueel' atheïsme zich van de talrijke esoterische en commerciële vormen van spiritualiteit in onze samenleving? Hoe kan dit uitdrukking vinden in een humanistisch geïnspireerde zorgpraktijken?
Met de ontwikkeling van de microfinancieringssector is het onderscheid tussen gewone banken en microfinancieringsinstellingen onduidelijk geworden. Een formeel onderscheid dringt zich dan ook op. Het artikel toont aan dat microfinancieringsinstellingen op drie fundamentele punten verschillen van gewone banken. Ten eerste maken microfinancieringsinstellingen gebruik van andere methoden om hun klanten te bedienen. Een tweede verschil betreft institutionele karakteristieken. Microfinancieringsinstellingen verschillen op institutioneel vlak van banken omdat velen geen checking en drawing mogelijkheden aanbieden. Ze worden derhalve gecatalogiseerd onder 'banklike' instellingen. Een derde factor zit in de missie. Microfinancieringsinstellingen kunnen beschouwd worden als instellingen met 'a double bottom line' aangezien ze behalve financiële ook sociale objectieven nastreven. In een tweede deel wordt dieper ingegaan op de ontwikkeling van de microfinancieringssector. Het artikel argumenteert dat de ontwikkeling op drie verschillende aspecten dient gemeten te worden: bereik, diepte van bereik en hieraan gelinkt impact, en tot slot duurzaamheid. Tot op heden is er onvoldoende data beschikbaar om de ontwikkeling van de sector via de verschillende indicatoren te meten. Het implementeren van een social performance management systeem zou extra data beschikbaar stellen.
Onderwijsvernieuwing, een continu proces geeft een caleidoscopisch beeld van zeven jaar onderwijsvernieuwing bij de partners van de Universitaire Associatie Brussel. De voorbije jaren hebben vele docenten - soms ten koste van hun eigen nachtrust - succesvolle onderwijsvernieuwingen doorgevoerd. Succesvol wil zeggen dat de studenten er beter van geworden zijn.

Auteurs van de Vrije Universiteit Brussel en de Erasmushogeschool Brussel doen verslag van hun praktijkervaringen en inzichten, waarbij kritische reflecties en stellingnamen niet uit de weg worden gegaan. Bijvoorbeeld over de verhouding tussen onderwijsvernieuwing die door de docent werd geïnitieerd en onderwijshervorming die van bovenaf werd opgelegd. Onderwijsvernieuwing is niet mogelijk zonder de vereiste materiële, psychische en sociaal-culturele ruimte. Zullen er in de toekomst nog middelen zijn voor innovatieve projecten wanneer tegelijkertijd middelen nodig zijn voor het inbedden van resultaten uit innovatieve projecten?

De nieuwe financieringswijze van het hoger en universitair onderwijs legt de verantwoordelijkheid voor onderwijsvernieuwing zeer nadrukkelijk bij de instellingen zelf. Met het accent op output dient vandaag veel aandacht uit te gaan naar een kwaliteitsvolle instroom-, doorstroom- en uitstroombegeleiding met inzet van geëigende deskundigheid en digitale hulpmiddelen. Ook de impact van de evolutie van het internet blijft aandacht opeisen. Web 2.0 bestaat uit dynamische sites waaraan iedereen op zeer eenvoudige manier kan bijdragen. Het kunnen identificeren van connecties tussen verschillende domeinen, ideeën en concepten wordt een kerncompetentie. Hoe zien faciliterende leeromgevingen er in de toekomst uit voor de studenten, fysiek en virtueel? Het lijkt een contradictio in terminis maar is het niet: onderwijsvernieuwing is een traditie.

Onderwijsvernieuwing, een continu proces is bedoeld voor ieder die betrokken is bij het hoger onderwijs en bij onderwijsvernieuwing.
Het begijnhof van Sint-Truiden werd in 1998 op de lijst van het werelderfgoed van UNESCO ingeschreven. Elf auteurs schrijven bijdragen over de geschiedenis van het begijnhof van Sint-Truiden (gesticht in 1258, opgeheven in 1797, privébezit in de 19de eeuw, erfgoedwording in de 20ste eew), de topografie en nederzetting van het hof, een bouwhistorische en architectuurhistorische studie van de middeleeuwse begijnhofkerk (13de-begin 16de eeuw), de reeks van 38 middeleeuwse muurschilderingen (iconografie, betekenis en restauraties), alsook het interieur en het meubilair van de kerk. In de teksten komen verschillende onvermoede aspecten aan het licht, gebaseerd op een grondig onderzoek van het archief en de materiële bronnen.
Het verschijnen van het Jaarverslag 2007  van de vzw Suggnomè, Forum voor herstelrecht en bemiddeling, vormt een uitstekende gelegenheid om de aandacht te vestigen op een aantal ontwikkelingen in feiten en beleid omtrent slachtoffer-daderbemiddeling in de strafrechtelijke context in Vlaanderen.  Het wettelijk kader, het almaar groeiende aanbod van slachtoffer-daderbemiddeling in Vlaanderen en vooral enkele ontwikkelingen die terug te vinden zijn in het jaarverslag 2007, laten vermoeden dat de tijden van het project "herstelbemiddeling" voorbij zijn.
Deze studie onderzoekt synchrone verzwakking en regularisatie in de Nederlandse werkwoordsmorfologie: hoe vaak komen vormen als kiesde of graafde voor, hoe aanvaardbaar zijn er, en welke factoren beïnvloeden de productie van verzwakte in plaats van sterke vormen? Op basis van productie- en aanvaardbaarheidstaken bij een sample van 240 Nederlandse en Vlaamse informanten, wordt het fenomeen in detail beschreven. Er wordt speciale aandacht besteed aan geografische variatie en aan verschillende aspecten van het zogenaamde 'past tense debate' (Pinker, 1998).
In de overwegend empirisch gerichte sociaalepidemiologische onderzoeksdiscipline heeft de zoektocht naar verklaringen voor sociaal-economische gezondheidsverschillen (SEGV) zich hoofdzakelijk gemanifesteerd door de identificatie van sociaal ongelijk verdeelde risicofactoren. In dit artikel wordt eerst een overzicht gegeven van de verschillende empirische verklaringsmechanismen voor SEGV. De overtuigende empirische bevindingen staan in contrast met een gebrekkige sociaalwetenschappelijke operationalisering van de achterliggende sociale verklaringsmechanismen voor SEGV. In deze bijdrage wordt het concept van fundamentele sociale oorzaken van ziekte, geïntroduceerd door Link en Phelan (1995), van een sterkere sociaaltheoretische basis voorzien. Een belangrijk aandachtspunt is de positie van deze fundamentele oorzaken binnen het "structure en agency-probleem" van de sociologie. Vervolgens worden de fundamentele oorzaken preciezer omschreven als "relationele sociale systemen van middelenallocatie". Centraal staat het betoog dat een zorgvuldige conceptualisering van de fundamentele sociale oorzaken noodzakelijk is om ze te kunnen identificeren. Dit wordt aangetoond aan de hand van twee voorbeelden.
Deze studie toont aan dat binnen een gestructureerde interventie, het communiceren van de geschatte longleeftijd aan patiënten rookstop kan bevorderen. Uitvoeren van een kwalitatief gestandaardiseerde spirometrie en informatie geven over de longleeftijd met de invloed van roken hierop, samen met schriftelijk herhalen van deze informatie en rookstopadvies na vier weken, zorgt ervoor dat na één jaar meer dan tweemaal zoveel patiënten rookstop volhouden in vergelijking met patiënten die dezelfde interventie krijgen, maar zonder de communicatie over hun longleeftijd. Deze interventie moet nog vergeleken worden met andere rookstopinterventies.
In deze noot wordt het arrest van het Arbitragehof van 8 mei 2002 van commentaar voorzien. Aanleiding voor deze annotatie vormt de vraag of de beklaagde zich mag steunen op stukken die wegens onrechtmatige verkrijging verwijderd zijn uit het strafdossier. De centrale probleemstelling hierbij is of deze rechtspraak een positieve invulling geeft aan de waarden achter het strafprocesrecht en meer bepaald aan de rechten van verdediging en aan de waarheidsvinding.
   
Na een bespreking van het arrest wordt de rechtspraak van het Hof van Cassatie vergeleken met deze van het Hof van Cassatie. Er wordt met name gewezen de wisselende toetsing aan de rechten van verdediging en later aan het eerlijk proces . Vastgesteld wordt dat de toetsing aan de rechten van verdediging een bevredigende oplossing bood. Vervolgens worden de waarden van het strafprocesrecht geplaatst tegenover de oplossing van het Arbitragehof. Hoewel het Arbitragehof de wetgever op de vingers tikt voor de gekozen oplossing, die een ruime beoordeling door de rechter toelaat. De auteurs verdedigen dat het niet aan de rechter, maar wel aan de wetgever is om op algemene wijze de belangen van de verdediging en de waarheidsvinding af te wegen. Men kiest dus voor een meer formele benadering i.t.t. een ad-hoc benadering die rechtsonzekerheid inhoudt. De auteurs besluiten dat een wetswijziging dan ook vereist is.
Deze noot levert een commentaar bij het arrest van het Hof van Cassatie van 14 oktober 2003. Op kritische wijze wordt de nieuwe rechtspraak inzake het onrechtmatig verkregen bewijs besproken. Kritiek wordt geleverd op de verwarring die ontstaan is tussen de beoordeling van de betrouwbaarheid van het bewijs en de onrechtmatige verkrijging ervan. De vraag wordt ten slotte gesteld of de rechtszekerheid en het principe van een behoorlijke strafprocedure niet miskend worden.
Commentaar wordt geleverd bij een arrest van het Hof van Cassatie van 28 februari 2003. Onderzocht wordt of de wet van 11 juli 1994 het stelsel van de verjaring van de strafvordering gewijzigd heeft. Besloten wordt dat de wetgever niet de intentie had om de omschrijving van een voortgezet of collectief misdrijf te wijzigen. Een nieuwe voorstelling van het collectief misdrijf wordt aangereikt.
Het onderzoek in milieuzaken. De politie en opsporingsbevoegdheden. Bouwinspectie. Meest voorkomende onderzoeksdaden. Huiszoeking en beslag. Plaatsbezoek. Transactie. Verjaring. Redelijke termijn. 

Zie de publicatie: D. De Wolf, Het strafrechtelijk onderzoek naar het milieumisdrijf, in A. De Nauw, P. Flamey en J. Ghysels (ed.), Milieustrafrecht- en Milieustrafprocesrecht. Actuele vraagstukken,Brussel, Larcier, 2005, p. 183-301.