clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
1. Intermodaliteit: goed overwogen mobiliteit
1.1. Intermodaliteit
1.2. Intramodaliteit
1.3. Op zoek naar de efficiëntste intermodale combinatie
2. Ervaringen met intermodaliteit in Nederland
2.1. Is intermodaliteit wel een verkoopbaar concept?
2.2. Effecten belangrijker dan het aandeel
3. Aandachtspunten bij de ontwikkeling van intermodaliteit
3.1. Zorgen voor kwalitatief openbaar vervoer (hoogwaardig OV - knooppunten - transferium)
3.2. Bestemmings- of herkomstgericht P+R?
3.3. Veranderingen in het relatief belang van de reismotieven
3.4. Bike+Ride
Het Vlaams Ministerie van Openbare Werken, Energie, Leefmilieu en Natuur heeft de
wens geuit om op een aantal trajecten in Vlaanderen, een proefproject op te starten rond het gebruik van Lange en Zware Vrachtwagencombinaties (afgekort LZV’s). Zoals de naam zegt zijn LZV’s zowel langer als zwaarder dan reguliere vrachtwagens. De
maximale lengte van een LZV is 25,25 meter, terwijl een reguliere vrachtwagen 18,75
meter is. Het maximale gewicht van een LZV bedraagt 60 000 kg, dat van een reguliere
vrachtwagen is 44 000 kg . Er wordt verwacht dat deze LZV’s een logistieke meerwaarde kunnen hebben vanwege het grotere laadvermogen. Door de inzet van LZV’s wordt verwacht dat er een besparing
optreedt van het aantal afgelegde kilometers, wat bijgevolg een gunstig effect zou
kunnen hebben op verkeersveiligheid en de uitstoot van CO2 emissies.
Toch bestaat er ook ongerustheid over de verkeersveiligheid van LZV’s. Door hun
specifieke voertuigbouw en massa vertonen zij een specifiek risico. Bij botsingen tussen
vrachtwagens en andere weggebruikers zijn de opgelopen letsels immers vaak zeer
ernstig.
Daarom werd het Steunpunt Mobiliteit en Openbare Werken – spoor Verkeersveiligheid
door het kabinet van de Vlaamse Minister van Mobiliteit gevraagd om een studie uit te
voeren naar de verkeersveiligheidseffecten bij een eventuele invoering van LZV’s. Deze
studie diende een overzicht te verschaffen van de internationale ervaringen op het vlak
van de verkeersveiligheid van LZV’s, alsook een screening uit te voeren van de
voorgestelde trajecten vanuit de invalshoek van de verkeersveiligheid. Specifieke
aandacht werd hierbij tevens gevraagd voor de verkeersveiligheidseffecten op de zachte
weggebruiker.
De verzorgingsstaat heeft een inflatie aan regelgeving met zich meegebracht. Er is nood
aan coherente en transparante wetgeving die de burgers toelaat de gevolgen van hun
gedrag in te schatten. Het administratieve handhavingsmodel moet bijdragen tot deze
vereenvoudiging van de huidige wirwar van regelgeving. Nagenoeg alle overtredingen
kunnen zowel strafrechtelijk als bestuursrechtelijk opgevolgd worden, zodat de keuze
voor een bestuurlijke handhaving in de eerste plaats een politieke is. Vanuit politieke
overwegingen is het verdedigbaar dat een aantal overtredingen uit het nationale
strafrecht overgeheveld worden naar een ander administratief niveau dat beter geplaatst
is om een coherent beleid te voeren. Ongeacht het niveau waarop ze
geïnstitutionaliseerd zijn, zijn er bepaalde situaties die zich duidelijk beter lenen voor een
bestuursrechtelijke sanctionering. Dit rapport bespreekt de kenmerken van de
overtredingen en de sanctionering aan de hand waarvan de wetgever kan nagaan of het
bestuurlijke model een goede optie is. Bij de bespreking van de elementen die een rol
spelen bij de bepaling welke overtredingen door een bestuurlijke boete kunnen
gesanctioneerd worden, wordt vanzelfsprekend ook de strafrechtelijke variant in
ogenschouw genomen. Het uiteindelijke resultaat geeft een indicatie van de voorwaarden
die vervuld moeten zijn om de bestuurlijke boete een voordeel op de strafrechtelijke te
geven. Of deze condities ook daadwerkelijk tot een betere handhaving leiden moet
telkens weer in concreto bepaald worden. Ondanks de vervulling van de vooropgestelde
condities blijft de invoering van de bestuurlijke boete steeds weer maatwerk waaraan
een grondige evaluatie van de situatie aan vooraf moet gaan en waarbij de condities
gerelativeerd kunnen worden binnen een bepaalde context.
In dit onderzoek wordt de kans op letsels bestudeerd wanneer een verkeersongeval zich voordoet. Er worden twee verschillende technieken gebruikt om de verkeersongevallen te bestuderen: er werd een multinomiaal logistisch regressiemodel gemaakt en er werd een beslissingsboom opgesteld met de CHAID techniek. In het multinomiaal logistisch regressiemodel wordt de kans berekend op een letsel wanneer een ongeval zich voordoet. Er wordt dus niet berekend wat de kans op een bepaald verkeersongeval is. Met de CHAID techniek wordt een beslissingsboom gemaakt waarbij de waarden voor variabelen gegroepeerd worden indien ze geen significant verschil opleveren in het ongevalsprofiel. Ook wordt de beslissingsboom geconstrueerd op basis van die variabelen die de grootste verschillen in ongevalsprofiel bevatten.
Verschillende variabelen werden opgenomen in de dataset zodat kon nagegaan worden of ze significant zijn. Een eerste variabele beschrijft het ongevalstype. Hierbij wordt gekeken welk type weggebruiker er het slachtoffer is in het ongeval. Ook wordt de andere partij in het ongeval opgenomen in de analyse. Het geslacht en de leeftijdsgroep waartoe de betrokkene behoort, zijn de socio-demografische kenmerken die in deze studie zijn opgenomen. Een aantal variabelen hebben betrekking op het de klimatologische omstandigheden op het moment van het ongeval: er werd voor elk ongeval nagegaan of het op dat moment vroor, regende, sneeuwde of stormde. Ook werd een variabele opgenomen die de zonneschijnduur bevatte op het moment van het ongeval. Andere variabelen hebben betrekking op de timing van het ongeval: gebeurde het ongeval tijdens het weekend of op een werkdag, ’s nachts of overdag, op een feestdag, of tijdens een schoolvakantie. Tenslotte wordt de locatie van het ongeval omschreven: er werd een onderscheid gemaakt naar woonstraat, hoofdstraat, wijkverzamelweg en hoofdverkeersweg. Ongevallen op autosnelwegen zijn niet opgenomen in deze studie.
Diverse juridische regimes, zoals aansprakelijkheid, belastingen en directe overheids
regulering zijn bij het verkeersveiligheidsbeleid betrokken. Het opgelegde regime is
afhankelijk van de benadering van de regelgever. Ongeacht de terminologie en de
werkwijze beogen alle vermelde methodes hetzelfde doel, namelijk het geven van prikkel
aan rechtssubjecten zodat deze zich conformeren aan de vastgestelde beleidsdoelen. Bij
de bepaling van het verkeersveiligheidsbeleid wordt de vraag gesteld op welke gronden
de overheid zich bij de keuze uit het bestaande gamma aan rechtsregimes baseert en of
deze keuze een gepast beleid toelaat. Daarom wordt vanuit rechtseconomisch perspectief
de gedragssturing door de verschillende instrumenten beschreven. De centrale vraag is
hier of het geldende recht de door de wetgever beoogde effecten teweegbrengt. Bij de
beoordeling van de efficiëntie wordt uitgegaan van de assumptie dat de overheid het
algemene belang in hun handelen centraal stelt. Natuurlijk moet bij de analyse van de
verkeersveiligheidssituatie eerst de vraag worden beantwoord of overheidsinterventie
noodzakelijk is. Vervolgens wordt bij een bevestigend antwoord onderzocht of de
gekozen overheidsmaatregel een aangepaste oplossing aanbiedt voor het gestelde
probleem. Door de analyse van de verschillende rechtsregimes wordt de rol van de
wetgeving bij de verbetering van de verkeersomgeving verduidelijkt. De resultaten van
het onderzoek kunnen dienen als het vertrekpunt voor een de evaluatie van recht en
beleid.
Kennis is zonder twijfel dé kwaliteit die oudere werknemers kunnen uitspelen. En kennis is zonder twijfel dé uitdaging voor de competitieve bedrijfsleiders van de 21e eeuw. Kennismanagement en leeftijdsbewust beleid zullen dan ook onlosmakelijk verbonden zijn in een organisatie die zich bevindt in een samenleving met een steeds groter wordende groep 50-65-jarigen.

 

Merk op dat we spreken over kennismanagement en niet over kennisborging. Binnen een leeftijdsbewust beleid wordt kennismanagement veel te vaak verengd tot kennisborging omdat er bijvoorbeeld binnen de vijf jaar 20% van de werknemers uitstromen en men die kennis niet kwijt wil. Het is een belangrijk aspect van kennismanagement, maar zeker niet voldoende.
Zes maanden geleden was leeftijdsbewust beleid hot. Waarschuwingen en analyses van de grootte en de risico’s van de vergrijzing waren dagelijkse kost in de media. Knelpuntvacatures leken een onuitroeibare epidemie voor onze economie.Tot de crisis zich tussen onze collectieve oren nestelde. Plots werd het muisstil rond leeftijdsbewust beleid. Alle aandacht gaat nu unisolo naar bezuinigen, herstructureren, overleven. En dat is gek. Want leeftijdsbewust beleid geeft mee een antwoord op de crisis. Elke organisatie moet namelijk niet enkel kijken hoe ze de crisis overleeft. Ze moet ook kijken hoe ze maximaal zal profiteren als de economie – hopelijk erg snel - weer aantrekt. Daarom moet het (personeels)beleid er alles aan doen om kennis in huis te houden.
De crisis is in het land. De werkloosheid stijgt enorm. De afgelopen 6 maanden verschoof voor hr daardoor de aandacht drastisch van werving -‘Maakt niet uit welke kleur de raaf heeft, als ie maar wil’- naar selectie - 'Welke competentie-witte raaf willen we?’ Het wordt dus opnieuw belangrijk om u en uw medewerkers te wapenen tegen die menselijke reflex van selectief oordelen om uiteindelijk de beste kandidaat over te houden. Een leeftijdsbewust wervings- en selectiebeleid kan u daarbij helpen.
ZOEM is een artikelenreeks over gelijke-kansen-thema’s waarover binnen het Steunpunt Gelijkekansenbeleid onderzoek wordt verricht: gender, etniciteit en seksuele voorkeur. In de artikels zoemen we in op bepaalde aspecten van gelijke kansen door het bespreken van cijfergegevens uit afgerond onderzoek in Vlaanderen en daarbuiten. We brengen bestaande gegevens samen in een overzichtelijk artikel waarvan de verschillende onderdelen ook apart gelezen kunnen worden. De navigatiemogelijkheden (links) in de mailing en op de website ondersteunen deze doelstelling. ZOEM past in de strategie voor een betere ontsluiting van onderzoeksgegevens over gelijke kansen. De eerste ZOEM van de reeks gaat over holebi’s en kwam uit in september. ZOEM nummer twee heeft allochtone vrouwen als onderwerp. Deze derde ZOEM handelt over alleenstaand ouderschap en gender. De volgende ZOEM wordt verwacht tegen eind juni 2008.
Zoem is een artikelenreeks over gelijke-kansen-thema’s waarover binnen het Steunpunt Gelijkekansenbeleid onderzoek wordt verricht: gender, etniciteit en seksuele voorkeur. In de artikels zoemen we in op bepaalde aspecten van gelijke kansen door het bespreken van cijfergegevens uit afgerond onderzoek in Vlaanderen en daarbuiten. We brengen bestaande gegevens samen in een overzichtelijk artikel waarvan de verschillende onderdelen ook apart gelezen kunnen worden. De navigatiemogelijkheden (links) in de mailing en op de website ondersteunen deze doelstelling. Zoem past in de strategie voor een betere ontsluiting van onderzoeksgegevens over gelijke kansen. De eerste Zoem van de reeks gaat over holebi’s en komt uit in september. In oktober verschijnt Zoem nummer twee met allochtonen als onderwerp. De derde Zoem, die zal handelen over alleenstaand ouderschap en gender, wordt verwacht in december 2007.
ZOEM is een artikelenreeks over gelijkekansenthema’s waarover binnen het Steunpunt Gelijkekansenbeleid onderzoek wordt verricht: gender, etniciteit en seksuele voorkeur. In de artikels zoemen we in op bepaalde aspecten van gelijke kansen door het bespreken van cijfergegevens uit afgerond onderzoek in Vlaanderen en daarbuiten. We brengen bestaande gegevens samen in een overzichtelijk artikel waarvan de verschillende onderdelen ook apart gelezen kunnen worden. De navigatiemogelijkheden (links) in de mailing en op de website ondersteunen deze doelstelling. ZOEM past in de strategie voor een betere ontsluiting van onderzoeksgegevens over gelijke kansen. De eerste ZOEM van de reeks gaat over holebi’s en kwam uit in september 2007. ZOEM nummer twee heeft allochtone vrouwen als onderwerp, de derde ZOEM handelt over alleenstaand ouderschap en gender. In ZOEM 4 bestuderen we de verschillen tussen mannen en vrouwen met een zelfstandig beroep. ZOEM nummer 5 focust op de sociaal-culturele integratie bij allochtonen. In ZOEM nr 6 gaan we dieper in op de schoolloopbanen van holebi's.
ZOEM is een artikelenreeks over gelijkekansenthema’s waarover binnen het Steunpunt Gelijkekansenbeleid onderzoek wordt verricht: gender, etniciteit en seksuele voorkeur. In de artikels zoemen we in op bepaalde aspecten van gelijke kansen door het bespreken van cijfergegevens uit afgerond onderzoek in Vlaanderen en daarbuiten. We brengen bestaande gegevens samen in een overzichtelijk artikel waarvan de verschillende onderdelen ook apart gelezen kunnen worden. De navigatiemogelijkheden (links) in de mailing en op de website ondersteunen deze doelstelling. ZOEM past in de strategie voor een betere ontsluiting van onderzoeksgegevens over gelijke kansen. De eerste ZOEM van de reeks gaat over holebi’s en kwam uit in september 2007. ZOEM nummer twee heeft allochtone vrouwen als onderwerp, de derde ZOEM handelt over alleenstaand ouderschap en gender. In ZOEM 4 bestuderen we de verschillen tussen mannen en vrouwen met een zelfstandige beroep.
In dit rapport staat de fietser centraal. De Vlaamse overheid wenst het fietsgebruik in de
volgende jaren fors te verhogen. De veiligheid van de fietser is hierbij een absolute
voorwaarde. Dit rapport behandelt een drietal vragen met betrekking tot de veiligheid
van de fietser:
• Hoe gevaarlijk is fietsen?
• Wat zijn de oorzaken?
• Wat kunnen we er aan doen?
Deze 3 vragen vormen meteen de basis voor de 3 delen van dit rapport. Het antwoord op
de eerste 2 vragen wordt in eerste instantie gezocht in de officiële ongevallenstatistieken
van het NIS. Hierbij dient meteen opgemerkt dat lang niet alle fietsongevallen
geregistreerd worden. Dit geeft uiteraard een vertekening. Bij het uitstippelen van een
beleid moet hier rekening mee gehouden worden. Vooralsnog ontbreken in Vlaanderen
echter de gegevens om deze cijfers te corrigeren. Waar de ongevallendata ontoereikend zijn, wordt het plaatje aangevuld met resultaten uit (inter)nationale studies, verzameld via een literatuurstudie. Het derde deel is trouwens volledig gebaseerd op de resultaten uit de literatuur ter zake.
Handicap International België (HIB) is internationaal bekend door haar ontmijningsprogramma’s en revalidatieprojecten. Enkele jaren geleden zag de organisatie in haar revalidatieklinieken in Zuidoost-Azië echter steeds meer slachtoffers van verkeersongevallen binnenkomen dan van landmijnen. Daarom startte HIB in 2003 met verkeersveiligheidsprogramma’s in Laos, Cambodja en Vietnam met als doel letsels en handicaps te voorkomen. Begin 2006 heeft IMOB van de UHasselt de resultaten van de eerste drie jaren geëvalueerd1. Dat leverde interessante inzichten op.
Het project Verkeersgetuigen confronteert jongeren uit de derde graad van het secundair onderwijs in klasverband op een niet-belerende manier met het verhaal van een persoon die als jongvolwassene slachtoffer van een verkeersongeval werd. De verkeersgetuigen komen de jongeren vertellen over hun leven voor het ongeval, het ongeval zelf en de impact die dit gebeuren op hun leven heeft gehad.
Dit boekje bouwt voort op het praktijkboek "Strategische ruimtelijke projecten, maatschappelijk en ruimtelijk vernieuwend" en reikt een aantal concrete beleidsaanbevelingen aan. Dit charter wil bijdragen tot een vernieuwend ruimtelijk beleid. Het wil de discussies in het kader van de herziening van het Ruimtelijk Structuurplan Vlaanderen en in het kader van het Steden- en Plattelandsbeleid stimuleren. In een eerste deel worden een aantal uitgangspunten en principes geformuleerd. In het tweede deel worden concrete aanbevelingen ter discussie gesteld betreffende ruimtelijke planning in het algemeen en het gebruik van strategische projecten in het bijzonder. De aanbevelingen dekken duidelijk niet alle aspecten van de ruimtelijke planning. We zijn er ons ook goed van bewust dat de aanbevelingen niet altijd een coherent geheel vormen. We focussen heel bewust op een aantal aspecten die we vandaag belangrijk vinden en waarvan we vinden dat het nodig is om concreet in te grijpen.
Negentiende-eeuwse arbeiders associëren we niet gauw met humor. Veel reden tot lachen hadden ze niet, laat staan dat hun grappen en grollen bewaard zijn gebleven. Historisch onderzoek over humor bij de socialistische basis lijkt dan nutteloos en onhaalbaar. Niettemin heeft de geschiedschrijving from below de aanpak van deze moeilijkheden tot haar roeping gemaakt en probeert ze het arbeidersverhaal van Jan Modaal in al zijn facetten te belichten. Met behulp van de rubriek Strijdpenning in het socialistische dagblad Vooruit komt deze bijdrage tegemoet aan dit voornemen door aan te tonen dat verbale humor een belangrijk element in het arbeidersleven was. Concreet focussen we op humoristische uitlatingen van Gentse socialistische militanten over anarchisten en de christelijke arbeidersbeweging.
Wij roepen in deze bijdrage de vraag op naar de manier waarop de vroegmoderne stad een mogelijke dynamiserende functie vervulde in de Europese geschiedenis. In welke mate suggereert de geschiedenis van de vroegmoderne stad het voorkomen van stedelijke energie? Welke aanwijzingen zijn er voor het ontstaan van een weerbare stad, die wist om te gaan met de objectieve problemen zoals een groeiende sociale kloof, economische competitie, en dergelijke meer? In onze zoektocht naar het antwoord op die vragen volgen we deze structuur: eerst zullen we stilstaan bij politieke ontwikkelingen, vervolgens ingaan op sociale en economische veranderingen, en tot slot aandacht besteden aan innovaties in de culturele sfeer.
Op 13 juni 2010 behaalde de sp.a de slechtste score sinds de Eerste Wereldoorlog. Deze uitslag zet tot denken aan. Dit essay heeft een dubbele bedoeling. Enerzijds proberen we aan te tonen dat mensen die de nederlaag wijten aan een ‘te linkse’ koers, te kort door de bocht gaan. Anderzijds probeert dit essay de contouren vast te leggen van een langetermijnstrategie voor de partij. Het komt er niet zozeer op neer om een ‘gat’ in het centrum te vullen, maar er moet vooral meer ruimte gecreëerd worden voor het linkse gedachtegoed in Vlaanderen.
De stem is een belangrijk instrument voor de leraar. Leraren zijn immers de beroepssprekers bij uitstek. Ze spreken vaak uren aan een stuk en dikwijls ook luid. Als de stem wegvalt kan er geen les gegeven worden. Onderzoek toonde aan dat ongeveer de helft van de leraren regelmatig last heeft van zijn stem en dat 1 op 5 van de toekomstige leraren stemproblemen heeft tijdens zijn opleiding (Thomas et al, 2007). De hoogste tijd dus voor een preventief beleid. In deze bijdrage bespreken we de structuur en inhoud van een stemtrainingspakketvoor de studenten in de lerarenopleiding. Een strmtrainingsmodule van 6 uur werd in de lerarenopleiding van de vub uitgetest. De resultaten geven aan dat de stemtrainigsmodule de stemcapaciteit significant verbetert. tegen deze achtergrond is het eigenaardig dat lerarenopleidingen weinig tot geen stemtraining aanbieden.
Het artikel toont aan dat de Antwerpse costuymen van 1582 (de Consuetudines Impressae) in Amsterdam als een gemeen en aanvullend recht werden aanzien, zij het over het algemeen slechts in de eerste helft van de zeventiende eeuw en alleen voor bepaalde commerciële thema's. Deze Brabantse invloed was het resultaat van beperkte en vaak weinig gestructureerde Amsterdamse wetgeving over mercantiele aangelegenheden. Bovendien speelden de Antwerpse nieuwkomers hun expertise uit en werden handelsgebruiken waarmee ze vertrouwd waren in turben als geldende regels erkend. Inzake wisselbrieven, en aanvankelijk ook inzake zeeverzekering, lag een gebruik van de (Consuetudines) Impressae voor de hand. Nochtans verkregen de Antwerpse costuymen zelfs voor die topics nooit het statuut van een Amsterdams 'wetboek van koophandel'. Noch het Amsterdamse stadsbestuur, noch de Amsterdamse juristen zagen de compilatie op die manier. Bovendien verminderde de invloed van de costuymen voor die onderwerpen na verloop van tijd omdat meer en meer mercantiele regels door de Amsterdamse wetgever in verordeningen werden gegoten, hoewel deze ordonnanties ook grotendeels op Antwerpse oplossingen waren gebaseerd. Net zoals de Antwerpse immigranten aanvankelijk gevraagd werd naar de door hen gekende technieken, vormden de Antwerpse costuymen een uitgangspunt bij de redactie van nieuwe Amsterdamse wetten. Dat van de Antwerpse costuymen alleen de versie van 1582 in druk was verschenen, en dan nog vaak in Amsterdam zelf, maakte dat die compilatie werd gebruikt en niet de andere in handschrift bewaarde compilaties van het Antwerpse stadsrecht. In de achttiende eeuw was de vermelde suppletieve functie van de (Consuetudines) Impressae nagenoeg verdwenen. Wel bleven advocaten naar het 'wetboek' verwijzen, maar waren die referenties veeleer gestoeld op oudere bronnen van de invloed van de compilatie, op haar intrinsieke kwaliteit en op het gebruik ervan door Hugo De Groot. De juridische relaties tussen beide handelscentra bieden een merkwaardig voorbeeld van de rol die culturele en economische factoren op het gezag en gebruik van juridische teksten kunnen hebben. De mercantiele wetgeving van Amsterdam bouwde op het Antwerpse voorbeeld, maar ze was er niet - en in de loop van de tijd steeds minder - toe beperkt.
Eind jaren 1970 streed het Pandinistisch Verblijvingsfront voor het behoud van de woonfunctie in het Pand in de historische Gents wijk het Patershol. Die strijd speelde zich af in een periode van grote verschuivingen in
de visie en praktijk van stadsplanning en -vernieuwing. De jarenlang opgebouwde spanning tussen de vigerende autoritaire en modernistische vormen van planning en nieuwe, meer op inspraak en leefbaarheid
gerichte vormen van stadsplanning kwam volop tot uitbarsting in de strijd van de pandinisten. In dit artikel plaatsen we het Pandinistisch Verblijvingsfront (een allusie op het Sandinistische Bevrijdingsfront in
Nicaragua) in de historische context van de opkomst van sociale stadsvernieuwing en analyseren we hoe de dichte sociale relaties in deze bijzondere woongemeenschap de basis vormden voor een strijd voor de herwaardering
van oude stadswijken, met inspraak van de bewoners en respect voor het bestaande sociale weefsel en de woonfunctie.
Bij de echtscheidingshervorming in 2007 heeft de Belgische wetgever getracht een evenwicht te vinden tussen, enerzijds, een (quasi) schuldloos echtscheidingsrecht en, anderzijds, de beginselen van billijkheid en verantwoordelijkheid bij de toekenning van partneralimentatie na echtscheiding. Deze bijdrage gaat na op welke wijze dit compromis werd vertaald in de wet van 27 april 2007 betreffende de hervorming van de echtscheiding en nader werd en wordt ingevuld door de rechtspraak. Concreet wordt onderzocht welk belang het Belgische echtscheidings- en alimentatierecht nog toekent aan de fout der (ex-)echtgenoten, waarbij we de huidige situatie vergelijken met deze van vóór de wet van 27 april 2007. Vervolgens worden, op basis van een vergelijking met het Nederlandse, Franse en Engelse recht, suggesties gedaan voor een meer billijk, consistent en coherent beleid inzake uitsluitingsgronden m.b.t. partneralimentatie.