clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Dit boek bundelt de referaten van de studienamiddag over het Sociaal Strafwetboek die aan de Universiteit Antwerpen georganiseerd werd.
Het initiatief kwam tot stand door een vruchtbare samenwerking tussen de Onderzoeksgroep Sociale concurrentie & Recht (UA), de Vereniging voor Arbeidsrecht vzw, het Arbeidshof en het Hof van Beroep te Antwerpen.
De eerste pogingen om het sociaal strafrecht – tot vóór de wet een onsamenhangend amalgaam van tientallen wetteksten – te codificeren, dateren al van ruim een decennium geleden. Het ambitieuze codificatieproject van de federale wetgever resulteerde uiteindelijk in de wet van 2 juni 2010 houdende bepalingen van het sociaal strafrecht en de wet van 6 juni 2010 tot invoering van het Sociaal Strafwetboek. Het Sociaal Strafwetboek treedt in werking op een door de Koning te bepalen datum, doch uiterlijk op 1 juli 2011.
In een eerste bijdrage becommentarieert prof. dr. Fabienne Kéfer (Université de Liège), die als bevoorrecht deskundige nauw betrokken was bij de parlementaire voorbereiding van de wet, de krachtlijnen van het nieuwe wetboek. Substituut-generaal Henri Vanderlinden (Arbeidshof Antwerpen), eveneens als expert betrokken bij de totstandkoming van de nieuwe wetgeving, gaat dieper in op de opsporing en vervolging van de sociaalrechtelijke inbreuken van het Sociaal Strafwetboek. Raadsheer Johan Jaques (Hof van Beroep Antwerpen) behandelt het sterk gewijzigde systeem van strafvervolging en de verschillende sanctieniveaus in het nieuwe wetboek. De inleiding bij dit geheel wordt verzorgd door raadsheer Peter Hoet (Hof van Cassatie), die de studienamiddag ook voorzat.
De bijdragen in dit boek vormen voor elke rechtsbeoefenaar een onmisbare en kritische handleiding bij de studie en toepassing van het (ver)nieuw(d)e sociaal strafrecht.
Allochtonen doen het niet goed op de arbeidsmarkt. Dat betekent echter niet automatisch dat het brede publiek er - net zoals de beleidsmakers - van overtuigd is dat allochtonen het omwille van hun afkomst moeilijker hebben in onze samenleving, laat staan dat ze vinden dat etnische herkomst in de ideale samenleving geen rol zou mogen spelen. Op basis van een grootschalige schriftelijke enquête brengen we voor het eerst in Vlaanderen de perceptie ten aanzien van gelijke kansen op de arbeidsmarkt in kaart: wat denkt men in Vlaanderen over de kansen van allochtonen op de arbeidsmarkt? Het is niet de bedoeling van dit artikel om op een objectieve wijze ongelijkheid en ongelijke kansen op de arbeidsmarkt op basis van etniciteit aan te tonen, noch om na te gaan hoe allochtonen naar zichzelf kijken. We stellen ons wel de vraag welk beeld de inwoners in Vlaanderen hebben van de samenleving waarin ze wonen. Vinden ze dat de etnische achtergrond de kansen die iemand krijgt op de arbeidsmarkt beïnvloedt? Of gaat het vooral om de inspanningen die men zelf levert? Vindt men het aanvaardbaar dat werkgevers rekening houden met iemands herkomst? En zou men zelf allochtonen even veel kansen geven bij een sollicitatie als autochtonen? Dergelijke vragen staan in deze bijdrage centraal. We hanteren daarbij drie perspectieven. We zoemen ten eerste in op het leven zoals het is en belichten de opvattingen over de kansen van allochtonen op de arbeidsmarkt zoals die gepercipieerd worden door de inwoners van Vlaanderen. Het tweede perspectief behandelt het leven zoals het zou moeten zijn: van welke factoren vindt men het aanvaardbaar en van welke factoren vindt men het niet aanvaardbaar dat ze de positie op de arbeidsmarkt beïnvloeden. Voor het derde perspectief ten slotte, gaan we na in hoeverre mensen zich zelf laten leiden door het principe van gelijke kansen.
1. De aanneming van werk is een overeenkomst waarbij een persoon zich ertoe verbindt tegen betaling van een prijs een bepaald intellectueel of stoff elijk werk te verrichten voor een ander door het stellen van materiele handelingen. De overeenkomst van aanneming van werk die onderstelt dat de aannemer of zijn werkkracht onafh ankelijk is bij de uitoefening van zijn werk, is niet onverenigbaar met samenwerking, algemene instructies of een controle door de opdrachtgever op het werk van de aannemer.
2. Een overeenkomst waarbij een goed met begeleidende werkkracht ter beschikking wordt gesteld, is een huurovereenkomst en geen overeenkomst van aanneming van werk indien de diensten van de ter beschikking gestelde werkkracht zich beperken tot de begeleiding
van de zaak waarover de huurder als gebruiker het meesterschap heeft
In deze bijdrage wordt het verschijnsel van de lacunes of leemtes in de wetgeving behandeld. Ongrondwettige
lacunes doen zich voor telkens wanneer het gebrek of de afwezigheid van een rechtsregel
volgens het Grondwettelijk Hof een schending van de Grondwet uitmaakt. Het fenomeen van de
lacunes wordt geanalyseerd vanuit een theoretisch kader dat vertrekt vanuit de stelling dat het recht
een ‘logisch consistent systeem’ is. Vervolgens toetst de auteur de theorie aan de praktijk aan de
hand van het op 1 juli 2010 gewezen arrest nr. 79/2010 en zijn precedenten. In dat arrest stelt het
Grondwettelijk Hof nogmaals een lacune vast in het artikel 14 RvS-wet: voor een kandidaat voor de
Franstalige benoemingscommissie voor het notariaat, in zijn hoedanigheid van hoogleraar, staat
geen vernietigingsberoep bij de Raad van State open omdat hij rechtstreeks wordt benoemd door de
wetgevende kamers. Het Hof vult in dit arrest zelf de lacune op door te stellen dat de verwijzende
rechter artikel 14 RvS-wet moet toepassen alsof een hoogleraar- kandidaat ook een vernietigingsberoep
bij de Raad van State kan instellen tegen de benoemingsbeslissing. De stelling wordt
ingenomen dat het Grondwettelijk Hof hier zelf als een de facto-wetgever optreedt. Het bovenstaande
arrest is een duidelijke illustratie van de evolutie van het Grondwettelijk Hof van negatieve
tot positieve (kader)wetgever en nu ook positieve precisiewetgever. De auteur geeft alvast een aanzet
tot matiging, waar hij ervoor pleit de opvulling van lacunes door het Hof zelf zo algemeen mogelijk
te houden.
Bij toepassing van artikel 854 Ger.W. moet de onbevoegdheid van de rechter voor wie de zaak aanhangig is, worden voorgedragen vóór alle exceptie of verweer, tenzij deze onbevoegdheid van openbare orde is.
Aan deze procedurele verplichting is voldaan, wanneer de exceptie van onbevoegdheid wordt voorgedragen in de eerste conclusie voor de eerste rechter en vooraleer het debat ten gronde wordt aangegaan.
Wanneer in de eerste conclusie voor de eerste rechter meerdere excepties worden voorgedragen is het hierbij onverschillig in welke volgorde dit gebeurt.
Het nazicht van de zittingsbladen of de processen-verbaal van de zittingen door de procureur-generaal krachtens artikel 788, eerste lid, van het Gerechtelijk Wetboek heeft, enerzijds, betrekking op de akten met een authentieke waarde, waarvan de wet vereist dat ze worden bijgehouden met het oog op de berechting van de zaak, en wil, anderzijds, nagaan of de rechter en de griffier de wettelijke vereisten om de regelmatigheid van die akten te verzekeren, hebben vervuld.
Dat nazicht, dat betrekking heeft op de authentieke akten, zijnde het in artikel 783 van het Gerechtelijk Wetboek bedoelde zittingsblad en het in artikel 190ter van het Wetboek van Strafvordering bedoelde proces-verbaal, strekt zich niet uit tot het proces-verbaal waarvan sprake is in artikel 721, 3°, van het Gerechtelijk Wetboek, dat uitsluitend betrekking heeft op één zaak, dat in het rechtsplegingsdossier moet worden geklasseerd en louter de waarde van een inlichting heeft.
S. De Bauw en B. Gayse, Bemiddeling en rechtspraak hand in hand - wegwijs voor de rechter, Brugge: die Keure 2009, 231 p. Het boek 'Bemiddelingen rechtspraak hand in hand - een wegwijs voor de rechter' is, zoals de titel al doet vermoeden, vooral gericht op de magistratuur. De auteurs hebben tot doel om rechters en andere actoren van justitie warm te maken voor bemiddeling. Hiervoor bespreken zij eerst de bemiddelingswetgeving in binnen -en buitenland. Vervolgens komen de karakteristieken van bemiddeling als ADR-procedure aan bod, gevolgd door een evaluatie en toepassing van de bemiddelingswetgeving in de praktijk, een onderzoek van de rol van de rechters en uitleg over de vorming van magistraten en griffiers voor bemiddeling. Ten slotte formuleren de auteurs enkele aanbevelingen.
Wanneer de strafrechter beslist dat geen misdrijf bewezen is ten laste van de beklaagde en zich om die reden onbevoegd verklaart om kennis te nemen van de burgerlijke vordering, doet de strafrechter uitspraak over de zaak zelf en houdt deze beslissing in dat de burgerlijke vordering wordt afgewezen omdat het misdrijf waarop zij steunt niet bewezen is. Artikel 2246 van het Burgerlijk Wetboek, luidens welke bepaling ook de dagvaarding voor een onbevoegde rechter de verjaring stuit, kan dan geen toepassing vinden.
Er dient daarentegen toepassing te worden gemaakt van artikel 2247 van het Burgerlijk Wetboek: de stuiting wordt voor niet bestaande gehouden gezien de eis werd afgewezen.
De banden die bestaan tussen een rechter en zijn collega’s van een zelfde gerecht kunnen, in een zaak van betwisting omtrent erelonen daterend van de periode waarin deze rechter nog advocaat was, bij de partijen en bij derden een wettige verdenking doen ontstaan over de strikte onpartijdigheid van de rechters die over de zaak uitspraak moeten doen.  Dit rechtvaardigt een onttrekking van de zaak en een verwijzing naar een andere rechtbank.
In uitvoering van de economische expansiewetgeving van 30 december 1970 stelde de overheid goedkope gronden ter beschikking van bedrijven en ondernemers. Maar, voor wat hoort wat, om welke reden een aantal eigendomsbeperkingen werden ingebouwd. Voor het geval de aan de koper in de akte opgelegde bestemmingsvoorschriften en gebruiksmodaliteiten niet werden nageleefd, kwam aan de overheid een recht van terugkoop toe, in beginsel tegen de initiële – geïndexeerde – verkoopprijs. Hoewel zowel het Hof van Cassatie als het Grondwettelijk Hof zich reeds hebben uitgesproken over dit terugkooprecht, blijven nog een aantal essentiële vragen onbeantwoord, zoals de precieze aard van de gebruiksmodaliteiten, de kwalificatie van het terugkooprecht (o.a. relevant in geval van faillissement van de koper) en de invloed van het goedkeuringsbeding – voorbehouden aan de overheid in geval van wederverkoop – op de rechtsgeldigheid van dit terugkooprecht, in het licht van de rechtspraak van het Hof van Cassatie. Ten slotte rijst ook de vraag naar het (actuele) lot van overeenkomsten tot stand gekomen onder vigeur van de wet van 30 december 1970, aangezien deze wet inmiddels opgeheven werd.
Het wordt voor overheden en bedrijven steeds moeilijker om grote investeringprojecten te realiseren binnen een redelijke termijn. Eén van de redenen die de 
Vlaamse overheid hiervoor aanhaalt, is de lange doorlooptijd bij de vergunningsaanvragen. In dit artikel 
wordt zowel een juridische als een economische analyse gemaakt van het beginsel van de redelijke termijn 
voor vergunningen. 
Het beginsel van de redelijke termijn is een beginsel van behoorlijk bestuur dat in het recht wordt 
beoordeeld op basis van drie criteria: de complexiteit 
van het dossier, het belang van het dossier voor de 
betrokkenen en het gedrag van de partijen. De eerste 
twee criteria hangen nauw samen met de twee economische effecten die een vergunningstermijn met 
zich meebrengt, namelijk de vermeden schadekosten 
en de wachtkosten. Hoe complexer een dossier, hoe 
langer de overheid nodig zal hebben om het dossier te 
onderzoeken (cf. het zorgvuldigheidsbeginsel) en hoe 
hoger de wachtkosten zullen oplopen. Daarentegen 
zorgt uitgebreider onderzoek voor een lagere kans 
op eventuele schade die men met het vergunningssysteem wil vermijden. Een onredelijke termijn zal echter 
leiden tot een vermindering van de maatschappelijke 
welvaart. Door het inschatten van de verwachte schadekosten en de wachtkosten kan de economisch redelijke of optimale termijn bepaald worden. De optimale 
termijn voor vergunningsaanvragen wordt bereikt als 
de som van de wachtkosten en de verwachte schadekosten minimaal is. Indien een kwantitatieve analyse 
niet mogelijk is, kan met behulp van een risicomatrix 
een kwalitatieve inschatting gemaakt worden van de 
redelijke termijn. Dit laat de wetgever toe om bij het 
opmaken van nieuwe wetgeving een redelijke termijn 
te bepalen en zo kwaliteitsvollere wetgeving te verkrijgen.
1. a) Een jarenlange verwaarlozing en een gebrek aan onderhoud van een gebouw, zijn een fout in de zin van art. 1382-1383 BW.
b) Vanaf de definitieve veroordeling tot verbeurdverklaring van een goed dat heeft gediend om een misdrijf te plegen, in de zin van art. 42, 1°, Sw., gaat het eigendomsrecht op dat goed over op de Belgische Staat. Vanaf dat ogenblik is de Belgische Staat bewaarder van die zaak in de zin van art. 1384, eerste lid, BW en is hij aansprakelijk voor de schade veroorzaakt door een gebrek in deze zaak dat zich na deze eigendomsoverdracht heeft voorgedaan.
2. Luidens art. 705, eerste en tweede lid, Ger.W. wordt de Staat gedagvaard aan het kabinet van de minister tot wiens bevoegdheid het onderwerp van het geschil behoort en mag de minister die in de zaak betrokken is niet betwisten dat het voorwerp van het geschil tot de bevoegdheid van zijn departement behoort, tenzij hij tevens de betrokken minister in zijn plaats stelt, wat bij eenvoudige conclusie gebeurt. Deze bepalingen verlenen aan de rechter niet het recht om zelf de bevoegde minister aan te wijzen wanneer deze indeplaatsstelling niet in der minne geschiedt en de betrokken ministers onderling blijven betwisten dat het voorwerp van het geschil tot hun bevoegdheid behoort. De rechter kan dan alleen maar beslissen dat de Belgische Staat wordt vertegenwoordigd door de minister die door de dagvaarding in de zaak is betrokken, m.a.w. die door de eiser is aangewezen.
Dit artikel beschrijft de zoektocht naar een geschikte methode voor de evaluatie van het zomercomfort van eengezinswoningen, toepasbaar voor architecten in de vroege ontwerpfase. Onderzocht is of de toepassing van het EPB-rekenmodel per zone een geschikte benadering is voor een eerste indicatie van het zomercomfort.
Daarnaast is een andere stationaire rekenmethode toegepast voor een schatting van de binnentemperatuur per uur in elke zone gedurende een zomermaand. Beide methoden zijn geëvalueerd in een vergelijkende analyse met een multizonale dynamische simulatie in Trnsys voor een referentiewoning.
Ook al legt de wetgever aan de uitvoerende macht geen bepaalde termijn op om een commissie op te richten, dan vormt het verzuim om daartoe over te gaan binnen een redelijke termijn, een fout in de zin van art. 1382-1383 BW. In dit geval oordeelt de rechtbank dat de
redelijke termijn is overschreden, aangezien de wet ruim tien jaar na haar publicatie nog niet is uitgevoerd. Een beroepsvereniging en haar leden lijden schade wanneer zij worden getroffen in hun beroepsbelangen, eer en goede naam. Een beroepsvereniging lijdt bovendien schade door het verlies van een kans om meer studenten
aan te trekken en bijgevolg meer inkomsten te genereren en meer faam te verwerven.
Wanneer de Belgische Staat verzuimt om binnen een redelijke termijn een commissie op te richten, bestaat de meest passende vorm van schadeherstel erin de Belgische Staat te veroordelen om, onder verbeurte van een dwangsom, deze commissie op te richten overeenkomstig de wettelijke voorschriften ter zake.
Het feit dat de wet van 29 april 1999 betreffende de niet-conventionele praktijken inzake de geneeskunde een kaderwet is en dat de invulling van de voorwaarden voor de uitoefening van deze praktijken aan de Koning is overgelaten, doorbreekt niet het oorzakelijk verband tussen het verzuim van de Koning deze wet uit te voeren en de schade geleden door de beroepsverenigingen van de
beoefenaren van beroepen betreffende de niet-conventionele
praktijken inzake de geneeskunde
1. Hoewel de ontbinding wegens wanprestatie van een wederkerige overeenkomst niet kan leiden tot het tenietdoen van de wederzijdse prestaties die ter uitvoering van de overeenkomst zijn verricht indien deze niet voor teruggave in aanmerking komen, leidt zij wel tot teruggave of betaling bij equivalent van de zaken of diensten die ten gevolge van de overeenkomst verbruikt zijn of aan een van de partijen ten goede zijn gekomen, terwijl de wederpartij daarvoor geen tegenprestatie heeft ontvangen. Wanneer de wet niets bepaalt, houdt het aleatoir karakter van de huurovereenkomst voor het leven geen afwijking in van de uitwerking van het gemene recht voor de ontbinding.
De contractuele tekortkoming van een partij die de ontbinding van de overeenkomst in haar nadeel verantwoordt, tast haar recht op teruggave, dat in die ontbinding besloten ligt, niet aan en kan alleen haar eventuele veroordeling tot vergoeding van de door die fout veroorzaakte schade tot gevolg hebben.
Indien partijen een dading sluiten tijdens de procedure van vereffening en verdeling na echtscheiding eindigt het mandaat van de door de echtscheidingsrechter aangestelde boedelnotaris.
Geschillen inzake de uitvoering van deze dading kunnen niet (meer) aanhangig worden gemaakt door de neerlegging van een proces-verbaal van zwarigheden vanwege de notaris.  
Een dading waar wederzijdse toegevingen ontbreken kan worden geherkwalificeerd in een vaststellingsovereenkomst.
Het extinctieve karakter van de dadingsovereenkomst heeft tot gevolg dat vorderingen die terugkomen op deze rechtsverhouding onontvankelijk zijn.
Jaarlijks stroomt er heel wat belastinggeld naar verkeersveiligheid en niet in het minst naar de politiediensten. Er wordt van de politie dan ook heel wat verwacht op dit vlak. Zij moet de door haar vergaarde verkeersveiligheidsdata niet alleen beheren maar ook analyseren. Op basis van haar conclusies ontwikkelt de politie daarna  'recepten' ten bate van de verkeersveiligheid en past deze uiteindelijk toe in de dagelijkse praktijk. Om hun complexe verkeersveiligheidopdracht op een adequate manier te kunnen invullen hebben drie Limburgse korpschefs, de gouverneur van Limburg en het Instituut voor Mobiliteit van de Universiteit Hasselt een samenwerking opgezet. Binnen dit verband worden wetenschappelijke kennis en praktijkervaring gebundeld, met het oog op een verbetering van de verkeersveiligheid en verkeershandhaving op het lokale niveau. Het concrete doel is dat de politiezones en de provincie Limburg data aanleveren en een aantal opgelegde handhavingsmethodes uitvoeren. De UHasselt analyseert vervolgens de resultaten om op die manier aanbevelingen te kunnen formuleren met betrekking tot de meest optimale handhavingsmethodes. Daartoe worden jaarlijks de verkeersveiligheidstoestand en het handhavingsbeleid in de drie lokale politiezones bestudeerd, en worden belangrijke vragen in detail onderzocht. Verder in dit artikel vindt u de probleemstelling, aanpak en resultaten van twee onderzoekscases, namelijk 'Effect van snelheidshandhaving op gewestwegen' en 'Evaluatie van de SLim-actie'.
Tien jaar geleden was het Vlaamse verkeersveiligheidsbeleid vooral op intuïtie gebaseerd. Dat leverde resultaat op: het aantal doden en gewonden daalden. Maar nu de quick wins eruit zijn, neemt het belang toe van wetenschappelijk onderzoek om het beleid mee te sturen en te evalueren. het Steunpunt Mobiliteit en Openbare Werken, sporr Verkeersveiligheid zorgt in opdracht van de Vlaamse regering voor die wetenschappelijke benadering.
Ondanks de vele inspanningen en verwezenlijkingen van het voorbije decennium, liggen de cijfers van verkeersdoden, -slachtoffers en -ongevallen evenals het dodelijk risico nog steeds te hoog voor het Vlaamse verkeer. Om een daling te bestendigen is er nood aan voldoende inzicht in verkeersveiligheid en de oorzaken van verkeersongevallen.
Dit onderzoek draagt bij tot de toenemende wetenschappelijke literatuur rond diversiteit in organisaties door diversiteitsmanagementpraktijken in Vlaamse kleine en middelgrote ondernemingen te onderzoeken. We zijn meer specifiek nagegaan welk (diversiteits)beleid en welke managementpraktijken effecten hebben op het welzijn en de loopbaankansen van vrouwelijke werknemers uit etnische minderheidsgroepen. Aan de hand van een comparatieve, meervoudige gevalstudie heeft dit onderzoek praktijken en mechanismen op organisatieniveau blootgelegd die het welzijn en de loopbaankansen van vrouwen uit etnische minderheidsgroepen beïnvloeden.
In opdracht van Vzw Provoli voerde onderzoeksinstituut SEIN van de Universiteit Hasselt eind 2010 een onderzoek uit bij de cursisten van de Centra voor VolwassenenOnderwijs en Centra voor BasisEducatie in Limburg. Dit onderzoek had tot doel om het profiel van de cursisten, de hefbomen en knelpunten die ze ervaren bij de aanvang en eventuele verderzetting van een cursus, de wijze waarop ze de opleiding leerden kennen, hun mening over de huidige opleiding en hun behoeftes, kwantitatief in kaart te brengen. Hiertoe werd een schriftelijke enquêtebevraging georganiseerd bij een representatieve steekproef van 763 CVO-cursisten en 371 CBE-cursisten. Het onderzoek werd beperkt tot de cursisten die les volgen aan een CBE of CVO dat deel uitmaakt van één van de twee Limburgse consortia volwassenenonderwijs, het Consortium Volwassenenonderwijs Limburg Noord en het Consortium Volwassenenonderwijs Limburg Zuid.
Aanhoudende lage prijzen voor landbouwproducten en toenemende prijzen voor 
grondstoffen wereldwijd en in België zetten het landbouwinkomen onder druk. Uit een in 
1999 verschenen rapport bleek dat 22% van de landbouwers in Vlaanderen moesten 
rondkomen met een inkomen dat lager was dan het bestaansminimum van 10 000 euro 
per jaar (Van Hecke et al., 1999). Het twijfelachtig “succes” van een organisatie als Boeren 
Op Een Kruispunt geeft aan dat  ruim 10 jaar later opnieuw  veel landbouwers  in 
Vlaanderen aan de alarmbel trekken. Ook in Wallonië ondervindt de vzw AgriCall dat er 
veel landbouwers in moeilijkheden zijn. De betogende melkveehouders in 2008, met de 
hallucinante beelden over boeren die de melk over de akkers spreiden, zitten bij eenieder 
nog op het netvlies geprint. Dit toont aan dat veel landbouwersgezinnen de impact van 
problemen op het bedrijf voelen tot in het gezin. Het lijkt daarom aangewezen om, bij de 
overweging van beslissingen van operationele, maar ook van strategisch aard (grote 
investeringen),  niet alleen  de impact op het bedrijf te analyseren,  maar tevens de 
mogelijke impact op het landbouwers gezin na te gaan. 
Landbouwers werken  immers  in  een  risicovolle omgeving. Onvoorspelbare 
weersomstandigheden of ziektes maken opbrengsten onzeker,  geglobaliseerde markten
bepalen de  veelvuldig  volatiele prijzen en het  Europese  landbouwbeleid  wordt 
stelselmatig hervormd. Landbouwers mogen  daarom  nog  wel  “ondernemers” genoemd 
worden, het zijn ondernemers die naast het optimaliseren van de bedrijfsvoering ook met 
diverse onzekere aspecten rekening  moeten  houden.  Ondernemen brengt risico’s met 
mee. Deze publicatie wil het verband tussen dat risico en de sociaaleconomische gevolgen 
nader duiden.
Op vraag van AWV-Limburg hebben de drie partners voor de Signalisatiesimulator - Connect, iNFRANEA en IMOB - een project opgezet  om de signalisatie naar en op de industriezone Poort Genk te simuleren en te testen. Het betreft nieuwe of aangepaste signalisatie waarbij AWV-Limburg twee welbepaalde signalisatie concepten wilde laten onderzoeken. Er werden voor dit onderzoek chauffeurs van vrachtwagens, bestelwagens en personenwagens betrokken. Zij voerden testen uit in de signalisatiesimulator opdat de geselecteerde signalisatieconcepten grondig onderzocht konden worden.