clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Observeren en rapporteren behandelt de essentiële kennis en vaardigheden die nodig zijn voor het deskundig observeren volgens het FACE®-model (Faciliteren van de Afstemming van Cognities en Emoties). Dit model gaat uit van de systematische afstemming van het eigen denken en voelen op het professionele handelen. Toepassing van dit model helpt de eigen vaardigheden als observator te ontwikkelen. Deel I begeleidt de lezer op het leerpad van 'alledaags' naar professioneel observeren. In deel II is het (systematisch) observeren uitgewerkt in een stappenplan. Aan de hand van praktijkvoorbeelden, cases en opgaven kan de lezer actief aan de slag. 	 	 Nieuw in deze editie In deze editie zijn de observatiebegrippen en -werkwijzen uitvoering geïllustreerd met toepassingen uit het werkveld. Daarnaast is de afstemming van het eigen denken en voelen op het observeren nu uitgewerkt voor iedere stap van de observatie. Ten slotte is het taalgebruik toegankelijker gemaakt en zijn definities, oefeningen, voorbeelden en samenvattingen geactualiseerd. Pearson XTRA Observeren en rapporteren wordt deze editie uitgebreid met Pearson XTRA. Deze studiewebsite met veel aanvullend studie- en lesmateriaal is bedoeld voor zowel studenten als docenten. Voor algemene informatie over Pearson XTRA, kijk op www.pearsonxtra.nl Doelgroep Dit boek is geschikt voor studenten in het hoger onderwijs, bijvoorbeeld voor de opleidingen SPH, MWD, P&A, Verpleegkunde, PABO en Pedagogiek, evenals Psychologie, Educatie en (Sociaal)Agogische wetenschappen. Bovendien is het boek toegankelijk voor iedereen die zich wil verdiepen in gedegen (systematisch) observeren. Over de auteurs Smadar Celestin-Westreich is als hoofddocente verbonden aan de faculteit Psychologie en Educatiewetenschappen van de Vrije Universiteit Brussel. Daarnaast leidt zij de opleidingen, de klinische praktijk en het onderzoek van het multi-site Face®-programma. Zij is ook auteur van wetenschappelijke en praktijkpublicaties waaronder het handboek 'Kind-, opvoedings- en gezinsdiagnostiek in Face®-perspectief' en de 'Familie Relatie Test'. Leon-Patrice Celestin, psychiater, is werkzaam in Parijs als 'praticien hospitalier' en in Brussel. Hij leidt de interventie- en onderzoeksonderdelen van het FACE®-programma en verzorgt bijscholing voor professionals in de geestelijke gezondheidssector. Hij is ook auteur van verschillende wetenschappelijke en praktijkpublicaties.
De laatste jaren duiken in de media regelmatig alarmerende berichten op over het acute gebrek aan personeel in de zorgsector en het toenemend aantal vacatures dat niet raakt opgevuld, een probleem dat in de nabije toekomst nog grotere proporties zou aannemen en vraagt om onmiddellijke actie. Een aantal werkgevers in de sector lijkt een antwoord op deze problematiek gevonden te hebben in het tewerkstellen van medisch geschoold personeel uit het buitenland, en ze krijgen hierbij de hulp van gespecialiseerde rekruteringsbureaus. Het rekruteren van buitenlands medisch personeel leidt dus tot een nieuwe vorm van migratie. In deze bijdrage willen we nagaan welke factoren leiden tot de nieuwe trend om personeel te 'importeren'. Hierbij vragen we ons af welke strategieën reeds benut worden om de lokale arbeidsreserve aan te spreken, en of de internationale rekrutering inderdaad een noodzakelijke strategie is. Daarnaast bekijken we in hoeverre de tewerkstelling van buitenlands medisch personeel al een feit is, hoe groot het aandeel van deze nieuwe migranten op de werkvloer is, en welke uitdagingen en bedenkingen deze tewerkstelling met zich meebrengt. We eindigen deze bijdrage met een aantal kritische reflecties en denkpistes voor een gepast beleid rond de migratie van medisch personeel in België.
noot onder Antwerpen 13 mei 2011 In deze noot wordt de brug geslagen tussen een niet-omgezet kaderbesluit van de Europese Unie enerzijds en de rechtspraktijk anderzijds. Concreet blijkt het Kaderbesluit Geldigheid Veroordelingen van 2008 indirect tot gevolg te hebben gehad dat een beklaagde in België kon steunen op een eerdere veroordeling in Nederland, die met eenheid van opzet was verbonden met de nieuw te beoordelen feiten. Concreet heeft dit een strafverlagend effect, de eerdere straf wordt mee in overweging genomen. Om deze casus te duiden wordt eerst ingegaan op de (Belgische) rechtsfiguur van het laattijdig vaststellen van eenheid van opzet. Vervolgens wordt ingegaan op de verdragsrechtelijke basis en het Kaderbesluit Geldigheid Veroordelingen om aan een buitenlandse veroordeling eenzelfde gevolg te verbinden als aan een strikt Belgische veroordeling. Tot slot wordt de implementatie via de kaderbesluit-conforme interpretatie besproken.
Hoe kan je een stad zó plannen dat sociale en ruimtelijke ongelijkheid daalt? Het is één van de centrale vragen in Susan Fainstein's werk. AGORA sprak met haar over de toepasbaarheid van het concept 'rechtvaardigheid' voor stadsontwikkeling. En over de rol van planners. Met haar recente boek 'The Just City' (2010) bevestigt Susan Fainstein het toenemende belang van de rechtvaardige stad en zet het thema weer hoog op de academische agenda. Voor Fainstein niets nieuws onder de zon. Sinds het begin van haar carrière is ze namelijk gefascineerd door David Harvey's argument dat het onmogelijk is in een kapitalistisch systeem een rechtvaardige stad te worden. De vraag die als een rode draad door haar werk loopt is welke marge er is om binnen de limieten van een kapitalistische politieke economie meer rechtvaardigheid te creëren. Volgens Fainstein heb je daarvoor eerst en vooral een publiek nodig dat voldoende druk uitoefent voor een meer rechtvaardige herverdeling. "Wanneer zo'n groep er niet is, kom je er niet."
In deze bijdrage wordt stilgestaan bij het potentieel van georganiseerde sportdeelname voor maatschappelijk kwetsbare jongeren. We gaan hierbij op zoek naar methodieken op het niveau van begeleiding en organisatie, die de voldoende voorwaarden kunnen creëren om via georganiseerde sportdeelname te komen tot bredere maatschappelijke uitkomsten. Hiervoor hebben we gebruikgemaakt van een casestudy onderzoekopzet binnen een boksproject in Vlaanderen. Dit hoofdstuk is een weergave van de onderzoekslijn 'Sport voor Allen: Studie van de mogelijkheden van een drempelverlagend aanbod voor niet-georganiseerde (sportkansarme) jongeren in Brussel.'
Het doel van dit pakket is gebruiksvriendelijk didactisch materiaal, met name kijkwijzers met  EHBO-simulaties, aan te bieden om met leerlingen basis-, secundair en hoger onderwijs te gebruiken in diverse contexten (opleiding, gezondheidsbeleid op school, jeugdbeweging, sportclub, ...). Kijkwijzer naar EHBO is als meertalig pakket een handig hulpmiddel in een omgeving die steeds meertaliger wordt. EHBO, dat op jonge leeftijd kan aangeleerd worden, biedt hier ideale kansen. Zo kan zowel in als buiten de school de veiligheid en de basiscompetenties van hulpverlening breed gedragen worden in meerdere talen. Het thuismilieu wordt bij anderstalige leerlingen betrokken om via de kinderen hun Nederlands, Frans en Engels te oefenen. Dankzij de zelf opgedane kennis en vaardigheden kan het kind diverse aspecten van EHBO thuis doorgeven.
In deze bijdrage gaat het over kansengroepen. Hoewel deze term in het Vlaamse beleid stilaan ingeburgerd is geraakt, is een verduidelijking aangewezen.  Afhankelijk van het beleidsdomein wordt er immers een andere invulling aan gegeven. Binnen de context van sociale economie en tewerkstelling heeft men het bijvoorbeeld over personeelsleden met een arbeidshandicap, kortgeschoolden, oudere werknemers en vrouwen in managementfuncties. Omdat het hier over sport gaat, wordt eerder gekeken naar de omschrijving die werd opgenomen in het participatiedecreet uit 2008 (ter bevordering van de participatie in cultuur, jeugdwerk en sport): "kansengroep: een geheel van personen die vanwege één of meer gemeenschappelijke persoons- of situationele kenmerken bijzondere beleidsuitdagingen stellen voor cultuur-, jeugdwerk- en sportparticipatie" (hoofdstuk 1, artikel 2). Het decreet richt zich in eerste instantie naar de volgende groepen: personen in armoede, gedetineerden, personen met handicap, mensen van ethnisch-cultureel diverse afkomst en gezinnen met jonge kinderen. De bijdrage betreft vooral die groepen die gekenmerkt worden door een zwakke sociaal-economische situatie (m.n. personen in armoede en mensen van ethnisch-cultureel diverse afkomst).
In dit artikel leg ik een fundamenteel hiaat bloot van een postpolitieke aanpak die er in bestaat om een wetenschappelijke consensus te vertalen in een politieke. Op basis van een postpositivistische wetenschapsvisie beargumenteer ik dat de constructie van wetenschappelijke objectiviteit relationeel is in de zin dat haar mogelijkheidsvoorwaarde de affirmatie van een exclusie inhoudt . In haar specifieke gerichtheid op haar thema, brengt wetenschap immers altijd een scheiding aan tussen datgene wat in rekening wordt gebracht en wat niet, of, met andere woorden, tussen de zogenaamde internaliteiten en externaliteiten van een bepaald wetenschappelijk paradigma. Dit inzicht problematiseert uiteraard de postpolitieke vertaalslag van wetenschap naar beleid, zoals die gebeurt in het huidige globale klimaatbeleid, omdat die net gefundeerd is op het vermeende universele, niet-uitsluitende karakter van feitelijk-wetenschappelijke kennis.
Naar aanleiding van een arrest van het Grondwettelijk Hof van 8 juli 2013 over het onderscheid arbeiders  bedienden werd een academisch voorstel van een geheel nieuwe arbeidsovereenkomstenwet geschreven. Rationalisering en harmonisering van het arbeidsrecht stonden voorop bij het uitschrijven van de tekst. Maar het boek bevat ook talrijke vernieuwingen, met bv. de introductie van een 'rugzakje'
Voor vijf specifieke topics inzake gemeentebelastingen wordt de Nederlandse en de Vlaams/Belgische benadering bestudeerd en naast elkaar geplaatst.  Hoewel Vlaanderen een open belastingsysteem kent waarin gemeenten alles mogen belasten wat niet verboden is, terwijl Nederlandse gemeenten alleen die belastingen mogen heffen die de wetgever heeft toegelaten, blijft een vergelijking zinvol en soms zelfs verassend. Zo blijkt de in principe beperkte Nederlande lokale  belasting¬bevoegd-heid geen probleem te hebben met  een op de brutoprijs van bv. een hotelkamer berekende gemeentebelasting, terwijl dergelijke op de omzet  berekende belastingen in België onwettig worden geacht. Ook voor de andere geselecteerde onderwerpen zoals de intergemeentelijke samenwerking of de binnengemeentelijke differentiatie, is een vergelijking voor zowel de Vlaamse als de Nederlandse 'lokale fiscalist' leerzaam en mogelijk inspirerend. De topics zijn 1. Op de omzet berekende belastingen: inkomen- of draagkracht-belasting? (de grenzen van art 464 WIB (België) en art 219 Gemeentewet(Nederland))Problematiek: Nederland blijkt vooralsnog geen probleem te hebben met belastingen berekend op de brutoprijs van bv. een hotelkamer. In België worden dergelijke op de omzet of brutowinst berekende belastingen vooralsnog aanzien als onwettig. door Miguel De Jonckheere en Ferry Makkinga 2. Territoriale differentiatie binnen gemeentebelastingen: vraag is of en in hoeverre de belastingheffing beperkt kan worden tot een deel van de gemeente, of en welke binnengemeentelijke differentiaties gemaakt kunnen worden door:	Luc De Meyere en Arjen Schep 3. Belastingen of vergoedingen voor het gebruik van het openbaar domein: vraag is welke heffingen in respectievelijk België en Nederland kunnen worden geheven omwille van het gebruik van het openbaar domein, welke differentiaties mogelijk zijn, welke doelstellingen de heffingen mogen nastreven en welke inningsmodaliteiten mogelijk zijn.Door:Thierry Lauwers, Arjen Schep en Anneke Monsma 4.Intergemeentelijke samenwerking bij belastingheffing: de intergemeentelijke samenwerking is in Nederland toch vrij ver gevorderd, in Vlaanderen en België heel wat minder. Bedoeling is om de grenzen van die intergemeentelijke samenwerkings¬moge¬lijk¬he¬den aan te geven.Door Alexander de Becker en Piet Bervoets 5. Belastingen, eigendomsrecht en gelijkheidsbeginsel: fierensmarge, vereenvoudigende categorieën, fiscale gelijkheid en het recht de belasting te betwisten: Enerzijds vereist het eigendomsrecht dat alle aspecten van de belastingheffing aan de rechter kunnen worden voorgelegd, althans volgens de Nederlandse rechtspraak. Anderzijds wordt in de Belgische rechtspraak benadrukt dat het gelijkheidsbeginsel zo moet worden gelezen dat men noodzakelijk met 'vereenvoudigende categorieën' dient  te werken. Bedoeling is om deze twee aspecten naast elkaar te plaatsen. door:Marc Delanote en Anneke Monsma
Naast de rechtstreekse burgerrechtelijke gevolgen, zijn aan de keuze voor een bepaalde samenlevingsvorm ook diverse onrechtstreekse gevolgen verbonden, o.m. in het domein van de sociale zekerheid. De gezinssituatie en burgerlijke staat van een persoon en de wijzigingen hierin beïnvloeden immers zijn rechten en plichten binnen de sociale zekerheid. Deze bijdrage gaat na welke invloed de keuze voor een samenlevingsrelatie en een bepaalde samenlevingsvorm - huwelijk, wettelijke of feitelijke samenwoning - heeft op de socialezekerheidsrechtelijke positie van de partners. Hierbij komt niet enkel de positie van de partners ten tijde van de relatie aan bod, maar worden ook de socialezekerheidsrechtelijke gevolgen verbonden aan de beëindiging ervan aangestipt. De invloed van de gezinssituatie in het domein van de sociale zekerheid varieert naargelang van het professionele stelsel en de sector. Deze bijdrage concentreert zich op de sociale verzekeringen in het werknemersstelsel, nl. de ziektekostenverzekering, arbeidsongeschiktheidsverzekering, werkloosheidsverzekering, gezinsbijslagenverzekering, arbeidsongevallen- en beroepsziekteverzekering, pensioenverzekering). Hierbij worden weliswaar telkens de gelijkenissen en verschillen met de overige professionele stelsels (zelfstandigen en ambtenaren) aangestipt. M.b.t. het zelfstandigenstelsel wordt bovendien dieper ingegaan op de specifieke regelingen eigen aan dit stelsel, zoals de faillissementsverzekering en het sociaal statuut van de meewerkende echtgenoot/wettelijk samenwonende partner van een zelfstandige. De sociale bijstandssectoren komen niet aan bod.
Stand van zaken met betrekking tot het Grond- en Pandendecreet, inzonderheid gelet op de desbetreffende Omzendbrief, procedures voor het Grondwettelijk Hof en de goedkeuring van het decreet van 9 juli 2010 houdende wijziging van diverse bepalingen van het decreet van 27 maart 2009 betreffende het grond- en pandenbeleid
In het artikel wordt ingegaan op enkele recente evoluties m.b.t. het Grond- en Pandendecreet en het Aanpassings- en Aanvullingsdecreet, mede in het licht van de recente arresten nrs. 49/2011 en 50/2011 van het Grondwettelijk Hof en recente wijzigingen van het decretaal kader. Eerst komen de regelingen van het Grond- en Pandendecreet inzake de sociale last en het "wonen in eigen streek" aan bod. Vervolgens, wordt ingegaan op de ontwikkelingen in de VCRO op het vlak van, enerzijds, de invulling van de "goede ruimtelijke ordening" aan de hand van "beleidsmatig gewenste ontwikkelingen" en, anderzijds, de planbatenheffing in de VCRO.
In het geannoteerde arrest verduidelijkt het Hof van Justitie dat het ontbreken van een rechtstreekse vergoeding door de aanbestedende overheid niet volstaat voor de kwalificatie van een overeenkomst als concessie. Het is vereist dat er een overdracht is van het exploitatierisico, hetgeen in het geannoteerde arrest op gedetailleerde en genuanceerde wijze wordt nagegaan. Verder wordt ingegaan op het onderscheid van het geannoteerde arrest met het arrest Oymanns en de mogelijke gevolgen voor de kwalificatie van de concessie van openbare dienst zoals die traditioneel in het Belgisch administratief recht wordt omschreven.
Beheerscontracten worden afgesloten tussen een politieke overheid en haar dienstgewijs gedecentraliseerde instelling met het oog op het vastleggen van de bijzondere regels en voorwaarden waaronder de laatste haar wettelijke opdracht van algemeen belang moet vervullen. Deze bijdrage analyseert de juridische kwalificatie van de beheerscontracten in het licht van de jurisprudentie van het Hof van Cassatie en de Raad van State, enerzijds, en deze van het Hof van Justitie aangaande de afbakening tussen concessies en overheidsopdrachten, anderzijds.
Tijdens het schooljaar 2009/2010 gingen de topsportscholen hun 12e schooljaar in. Het aantal deelnemende sportfederaties is gestegen van 12 in 1998-1999 naar 17 in 2009/2010, gespreid over zes locaties die de erkenning als 'topsportschool' in Vlaanderen hebben: Brugge, Gent, Antwerpen, Genk, Leuven en Hasselt (figuur 1). Deze laatste werd in 2011 gesloten, waardoor handbal geen topsportschool meer heeft. Het Vlaamse systeem is voornamelijk 'gecentraliseerd' vanaf de tweede graad. Dat impliceert dat jongeren vanaf die leeftijd meestal op internaat gaan, om een efficiëntere wisselwerking te creëren tussen training en school: topsport, studie en wonen op één plek. Dit onderzoek had tot doel de effectiviteit van de topsportscholen na te gaan, vanuit het perspectief van de topsporter. Daarbij werden de topsporters bevraagd die sinds 1998 naar een topsportschool zijn geweest, alsook de topsporters die niet gingen maar er wel voor in aanmerking kwamen. De focus lag niet enkel op de resultaten, maar vooral ook op de processen. Er werd nagegaan hoe beide doelgroepen hun talentontwikkelingsfase hebben doorlopen en eveneens gekeken wat er na de topsportschool gebeurde, op vlak van studies en sportief gezien.
Palliatieve zorg (PZ) en gelegaliseerde euthanasie worden wereldwijd beschouwd als maatschappelijk antagonistisch, voortkomend uit fundamenteel verschillende filosofische opvattingen en visies op zorg. Pragmatisch vrezen tegenstanders van wettelijke euthanasie dat "hellend vlak"-effecten kwetsbare patiënten in gevaar zouden brengen en dat wettelijke euthanasie de ontwikkeling van PZ zou afremmen. België, het tweede land dat euthanasie wettelijk mogelijk heeft gemaakt, had een van de beste netwerken van PZ ter wereld toen in 2002 euthanasie wettelijk werd en blijft tot de top behoren in Europa. Voorvechters van wettelijke euthanasie namen de eerste initiatieven tot PZ en bleven sterk bijdragen tot zijn ontwikkeling. De ontwikkeling van PZ heeft de legalisering van euthanasie ethisch en politiek meer aanvaardbaar gemaakt. Levensverkortende medische beslissingen bij het levenseinde komen in België vaker voor in een setting van PZ dan in standaardzorg. Dit wijst erop dat in PZ een bredere, meer integrale waaier van levenseindezorgen effectief wordt toegepast, met inbegrip van euthanasie. Er zijn in België geen epidemiologische aanwijzingen voor "hellend vlak"-fenomenen sinds de legalisering van euthanasie. Integendeel, de zorgvuldigheid van zorg bij het levenseinde is verbeterd. De ontwikkeling van PZ en het proces van legalisering van euthanasie blijken elkaar wederzijds te kunnen versterken. Het Belgische model wordt het best omschreven als "integrale levenseindezorg".
Dit artikel vat de controverses samen omtrent de bevindingen van synergie tussen palliatieve zorg (PZ) en wettelijke euthanasie in België (zie het voorafgaande zusterartikel). Het biedt verklaringen voor deze waarnemingen. Het uitvoeren van euthanasie is voor sommigen emotioneel geladen, voor anderen een zuiver professionele vanzelfsprekendheid. Internationaal blijkt de bereidheid om euthanasie uit te voeren meer af te hangen van de nationale culturele en legale context dan van de persoonlijke levensbeschouwing. In België zijn de voornaamste determinanten van artsenbereidheid tot euthanasie de klinische toestand van de patiënt en diens wensen. Spirituele en existentiële zorg blijkt bij euthanasie veel intenser dan bij andere overlijdens. De motieven van voorstanders van legale euthanasie om als eersten in België palliatieve zorginitiatieven te nemen en van palliatieve zorgpioniers om zich wederkerig in te zetten voor "integrale PZ" (PZ met inbegrip van euthanasie), waren zowel ethisch als pragmatisch. Zo ontstond het Belgische model van "integrale levenseindezorg", waarin PZ hoog ontwikkeld is en euthanasie zowel binnen als buiten de PZ kan. Dat de synergie tussen PZ en euthanasie eerst in België ontstond, werd wellicht bevorderd door het hoge vertrouwen in de gezondheidszorg en de ethische moderniteit van het land. Het Belgische model van integrale levenseindezorg vertoont nog onvolkomenheden, waarvoor enkele oplossingen ter overweging gegeven worden.
Het handboek Werken met patiënten is een draaiboek voor alle zorginstellingen (ziekenhuizen,WZC, revalidatiecentra, psychiatrische ziekenhuizen...) die met patiënten in aanraking komen, met als opzet het verbeteren en optimaliseren van de relatie met hun patiënten. De verschillende diensten binnen een zorginstelling moeten hen immers organisatie en ondersteuning bieden op verschillende gebieden: psychosociaal, administratief, financieel, godsdienstig, juridisch, familiaal... De patiënt wordt in dit handboek op ruime wijze opgevat, gebaseerd op de omschrijving ervan in de Wet Patiëntenrechten. Het gaat over natuurlijke personen die van zorgverleners en administratief personeel in (en buiten) gezondheids- en welzijnsvoorzieningen een bepaalde dienstverlening ontvangen, in hoofdzaak gericht op het bevorderen, vaststellen, behouden, herstellen of verbeteren van hun gezondheid- en welzijnstoestand. Ook bewoners uit woonzorgcentra worden voor de toepassing van dit handboek als 'patiënt' beschouwd. Het handboek vertrekt dus niet vanuit een medisch, wel vanuit een sociaal-juridisch perspectief. De patiënt is immers onderhevig aan specifieke wet- en regelgeving, heeft specifieke noden en behoeften en de omgang met de patiënt vereist een specifieke aanpak en organisatie. Actuele thema's in een transparante structuur Het boek wordt opgedeeld in 2 grote delen: Algemene thema's en Specifieke thema's. De algemene thema's zijn thema's die omwille van hun breed karakter als een rode draad doorheen de specifieke thema's lopen. De specifieke thema's behandelen onderwerpen waarrond veel vragen en discussiepunten bestaan, zoals bv. levenseindebeslissingen en orgaandonatie. Het boek is opgebouwd volgens een vast stramien. Dit wil zeggen dat elk aan bod komend thema belicht wordt vanuit enkele terugkerende rubrieken: - Relevante wetgeving - Wat betekent dit voor de instelling / de directie / juridische dienst? - Wat betekent dit voor de ombudsdienst? - Wat betekent dit voor de sociale dienst? - Wat betekent dit voor de zorgverlener? - Wat betekent dit voor de patiënt? - Praktische tools, nuttige bronnen en praktijkvoorbeelden
België beschikt als één van de weinige landen ter wereld over een euthanasiewet. Deze wet kwam tot stand na een grondig parlementair debat in 2002. Tien jaar later blijkt dat er geen wildgroei kwam van het aantal toepassingen van euthanasie. Een aantal mensen blijft zich echter verzetten tegen deze praktijk en weigert een uitbreiding van de wet. In dit boek analyseren de auteurs (onder redactie van Franky Bussche en Wim Distelmans) de evolutie van de toepassing van euthanasie sinds 2002 en bespreken ze de huidige praktijk en knelpunten. Ook richten ze hun blik op de toekomst. Talrijke vragen krijgen een antwoord: Wat is euthanasie? Wat zijn de ethische aspecten van euthanasie? Kan euthanasie bij psychisch lijden? Wat betekent de toepassing van euthanasie voor de familie? Hoe zit de euthanasiewet in elkaar? Waar kan ik informatie krijgen over euthanasie en de verschillende medische beslissingen bij het levenseinde? Welke knelpunten zijn er bij de toepassing van de euthanasiewet? Welke wettelijke wijzigingen zijn er gewenst? Waar kan ik terecht wanneer mijn vraag betreffende het levenseinde niet wordt gehoord? Waar kan ik als hulpverlener terecht voor ondersteuning en opleiding betreffende de verschillende medische beslissingen bij het levenseinde? Het boek bevat bijdragen van: Corinne Assenheimer, Johan Bilsen, Franky Bussche, Marc Cosyns, Peter Deconinck, Peter P. De Deyn, Petra de Jong, Luc Deliens, Jacinta De Roeck, Wim Distelmans, Mariola Farina, Léon Favyts, Freddy Mortier, Tinne Smets, Sylvie Tack, Lieve Thienpont, Julie Van Garsse en Etienne Vermeersch.