clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Vrijheid van religie en neutraliteit van de overheid lijken een verworven recht. Onder vrijzinnig, atheïstisch of humanistisch geïnspireerde auteurs tekent zich echter een duidelijke breuklijn af in de discussie over hoe de publieke ruimte kan ingevuld worden. Aan de ene kant vinden we fervente voorvechters van het ‘vrij zijn van religie’ (freedom from) en van een strikte neutraliteit, aan de andere kant wordt vrijheid van religie (freedom of) benadrukt en een inclusieve of pluralistische neutraliteit verdedigd. Een debat als dat over het hoofddoekenverbod heeft deze breuklijn duidelijk naar voren laten komen. Dit boek wil deze thematiek vanuit verschillende perspectieven belichten: filosofisch, ethisch, sociologisch, juridisch… Vragen die daarbij aan de orde kunnen zijn: wat betekent vrijheid van religie en neutraliteit en hoever reikt dit? Welke plaats krijgen religies en andere levensbeschouwingen in een seculiere en diverse samenleving? Hoe kunnen deze zich positioneren in de publieke ruimte en instellingen als het onderwijs of de gezondheidszorg? Hoe verhouden ongelovigen zich in dat opzicht tegenover gelovigen, confessionele tegenover niet-confessionele levensbeschouwingen? Wat betekent het dat religie – en bij uitbreiding andere levensbeschouwingen - een privé aangelegenheid zou zijn? Het boek zal verschijnen in de reeks Humanismen van VUBPress. Deze reeks wil het denken over de hedendaagse condition humaine op een prikkelende en eigenzinnige manier stimuleren. Het begrip humanisme krijgt er een zeer ruime omschrijving: respect voor de mens. In een hedendaagse context betekent dat respect voor de mens in haar of zijn diversiteit en pluraliteit, en voor de manier waarop individuen naar identiteit, zin- en betekenisgeving zoeken.
In deze bijdrage gaan we in op een aantal vragen die rijzen bij het reageren op wetenschapsfraude. In een eerdere bijdrage -"It's the science policy, stupid ! Over wetenschapsfraude als bliksemafleider"- (http://works.bepress.com/serge_gutwirth/109/) hebben we reeds aandacht besteed aan wetenschapsfraude, en meer bepaald aan de wijze waarop die ten aanzien van de praktijk van de wetenschap en in wisselwerking met haar milieu kan worden begrepen. Omdat nadenken over de reactie(s) op wetenschapsfraude afhankelijk is van hoe wetenschappen worden geconcipieerd vormen onze bevindingen van dit eerdere stuk het vertrekpunt van de huidige bijdrage: in het eerste deel zullen we er de conceptuele krachtlijnen van hernemen. In het tweede deel zullen we het vizier richten op de reactie(s) op problematisch wetenschappelijk gedrag. Daar focussen we niet op de analyse van gevallen, zoals al door anderen is gedaan, maar we spitsen ons toe op het juridisch kader waarbinnen gevallen van wetenschapsfraude zouden kunnen worden gevat. In het derde deel gaan we in op de vaststelling dat het bekend worden van wetenschappelijke fraude telkens zorgt voor het oplaaien van het debat over de regulering van wetenschappelijke praktijken en dat er steeds meer regels en procedures komen. Het is in dit kader dat ethische commissies, agentschappen wetenschappelijke integriteit, gedragscodes, al dan niet door de overheid gestuurd, het licht zien. In de conclusie zullen we het reageren op problematisch wetenschappelijk gedrag in het licht van de afgelegde weg in perspectief plaatsen.
De complexiteit van massabetogingen is voor de autoriteiten die de openbare orde handhaven een uitdaging. In dit artikel worden twee protestacties geanalyseerd, die werden georganiseerd door Belgische vakbonden in het najaar van 2014 en 2015. Een groep protestvoerders trad in direct conflict met de politie, waarbij bepaalde Brusselse straten werden omgevormd tot een waar slachtveld met totale chaos als gevolg. Hoe kan de politie zich tijdig voorbereiden op een nauwelijks aangekondigd protest?
ACHTERGROND Psychomotorische stoornissen bij schizofrenie worden in de klinische praktijk gemeten met observatieschalen. Instrumentele (mechanische en elektronische) meetmethoden kunnen echter ook van nut zijn voor de klinische praktijk. DOEL Bespreken van de toegevoegde waarde van instrumenteel meten van de psychomotoriek voor de kliniek. METHODE De belangrijkste voor- en nadelen van instrumenteel meten werden nagegaan in een systematische literatuursearch. Ze worden besproken aan de hand van concrete voorbeelden. RESULTATEN Instrumenteel meten biedt betrouwbaardere en sensitievere informatie over het psychomotorisch functioneren van patiënten dan observatie. Daarnaast geeft het inzicht over welke subprocessen zijn aangetast en mogelijke onderliggende mechanismen. De validiteit hangt samen met de vraag of de instrumenteel gemeten aspecten van een beweging voldoende de klinische observatie weerspiegelen. CONCLUSIE Instrumenteel meten van psychomotorische stoornissen bij schizofrenie biedt belangrijke voordelen voor de praktijk. Er moet echter meer geïnvesteerd worden in onderzoek naar de validiteit en daarmee de vertaling naar de clinicus.
ACHTERGROND Katatonie is een psychomotorische symptoomcluster die optreedt bij zowel schizofrenie als stemmingsstoornissen. Karakterisering en differentiatie van deze psychomotorische symptoomcluster kan bijdragen tot gerichtere diagnostiek en beter begrip van onderliggende neurobiologische processen. DOEL Een vergelijking maken tussen katatonie bij schizofrenie en bij stemmingsstoornissen op het gebied van epidemiologie, klinische presentatie en behandeling. METHODE Literatuuronderzoek in PubMed. RESULTATEN Katatonie is hoog prevalent bij zowel schizofrenie als stemmingsstoornissen met een licht hoger voorkomen bij deze laatste. Niettegenstaande een zekere overlap, verschilt het symptoomprofiel van katatonie bij deze ziektebeelden onderling. Zowel bij schizofrenie als bij stemmingsstoornissen is katatonie een marker voor een ernstiger ziekteverloop. Katatonie bij schizofrenie wordt verder gekenmerkt door een beperktere respons op benzodiazepinebehandeling en ect vergeleken met katatonie bij stemmingsstoornissen. CONCLUSIE Katatonie bij schizofrenie en stemmingsstoornissen wordt gekarakteriseerd door een eigen profiel. Gericht vergelijkend onderzoek aangaande klinische presentatie en neurobiologische processen is aangewezen voor meer accurate karakterisering van deze psychomotore symptoomclusters.
Vorig jaar schreven we al over referentiebudgetten in De gids. Dat zijn geprijsde korven van goederen en diensten die illustreren wat gezinnen minimaal nodig hebben om adequaat te participeren in de samenleving. Uitgangsbasis bij de uitwerking van de Belgische referentiebudgetten zijn niet de klassieke productcategorieën zoals voeding, kleding en huishoudgoederen, maar wel de fundamentele behoeften die nodig zijn om volwaardig te kunnen deelnemen aan de samenleving. In 2013 zijn de Vlaamse referentiebudgetten voor het eerst volledig geüpdatet. In dit artikel bekijken we aan de hand hiervan de doeltreffendheid van de minimuminkomensbescherming voor 2013.
Dat het historisch polderlandschap rond Doel bedreigd is door de voortschrijdende havenuitbreiding, werd jaren geleden al door Wannes van de Velde bezongen. De schier surrealistische leefomstandigheden in de half verlaten dorpen zijn bekend. Vanuit de eeuwenlange geschiedenis van de polderlandbouw en de typische erfgoedlandschappen die hieruit ontstonden, houden Tim Soens en Iason Jongepier een vurig maar stevig onderbouwd pleidooi voor het inpassen van de erfgoedwaarden in de toekomstige ontwikkeling van het gebied.
Hoe gaat Italië om met de erfenis van het fascisme? In Predappio kun je Mussolinis geboortehuis bezoeken en de villa waar hij in het Interbellum woonde met zijn familie. Op het kerkhof brengen neofascisten ongestoord een groet aan hun leider voor zijn verjaardag. Dit is verbazend wanneer je het vergelijkt met de manier waarop Duitsland omgaat met Hitler. Maar misschien is het nog zo dom niet om het fascisme te onttrekken aan de taboesfeer. Want de neofascisten leven in het verleden en de meeste Italianen liggen niet wakker van de herinnering aan Mussolini.
Nergens in de wereld van rijke en ontwikkelde welvaartsstaten zijn er de voorbije drie tot vier decennia substantiële successen geboekt op het vlak van het terugdringen van de relatieve inkomensarmoede. Deze observatie leidt tot enkele ongemakkelijke vragen: waarom zouden we erop kunnen vertrouwen dat het beleid in de toekomst wel succesvol zal zijn? Hoe realistisch zijn de ambitieuze Europese, nationale en regionale doelstellingen? Is het instrumentarium van de welvaartsstaat nog voldoende sterk om de armoede te beperken in een toekomst die zich ongetwijfeld moeilijker aandient dan het verleden? En, indien niet, aan welke alternatieven moeten we dan denken? Dit zijn existentiële vragen waarover we in deze bijdrage nadenken, vertrekkend van de Belgische case.
Met een transitie naar duurzaam materialenbeheer wil de Openbare Vlaamse Afvalstoffenmaatschappij (OVAM) een systeemverandering op gang trekken van het milieuvriendelijk omgaan met afvalstoffen naar het duurzaam beheren van de volledige materialenkringloop. Het steunpunt SuMMa bestudeert de voorwaarden voor de transitie naar duurzaam materialenbeleid via diverse disciplinaire invalshoeken. De sociale wetenschappers ervan verkennen onder meer de mogelijkheden en condities van multi-actor governance: een benadering waarin diverse actoren samen alternatieve handelswijzen en een daarop afgestemd beleid bedenken en implementeren via intensieve afstemmings- en beslissingsprocessen. Dit artikel schetst onze ervaringen met multi-actor governance in duurzaam materialenbeheer in Vlaanderen. In een analyse van drie cases illustreren we de zoektocht van overheden om, in samenwerking met andere actoren, een systeemverandering op gang te brengen. Daarbij wordt duidelijk dat de rol van overheden zelf ook in transitie is. We beschrijven de theoretische achtergrond voor het artikel, bespreken we onze drie casestudies, bieden we caseoverschrijdende reflecties bij de ervaringen met multi-actor governance in duurzaam materialenbeheer in Vlaanderen en besluiten we met enkele tentatieve conclusies.
Wanneer beleidsmakers, onderzoekers of activisten over transitie spreken, dan is het transportsysteem dikwijls een van de eerste te veranderen systemen die ze noemen. Deze bijdrage neemt de langetermijnblik en de brede definiëring van sociotechnische systemen over uit de transitieliteratuur, maar verbreedt duurzaamheid tot rechtvaardigheid. De overheid speelt belangrijke en uiteenlopende rollen in het mobiliteitssysteem en aan de hand van een terugblik op 1988 wordt de belangrijkste evolutie inzake overheidsbeleid gedetecteerd. Om een antwoord te geven op de vraag wat de overheid zou moeten doen, benadrukken we de democratische rol, aangezien transitiedenken die niet noodzakelijk invult.
De Positivismusstreit uit de twintigste eeuw lijkt een verre herinnering. Men kan daar verheugd over zijn. Veel inzichten leverden die oude debatten niet op. Maar er is weinig reden tot vreugde. De grote winnaar van het positivismedebat was het positivisme zelf; niet omdat het de beste argumenten had, maar omdat het een coalitie heeft gesloten met de powers that be iets waar het van bij aanvang altijd toe geneigd was. Het positivisme veroverde de wereld als ideologie, vermomd als onideologische zakelijkheid. Hoe verregaand die verovering was, begrijpen we pas als we in de spiegel kijken van de oertijd van het positivisme, toen het nog radicaal en krankzinnig was zelfs voor de beoefenaars ervan zelf. De positivisten van het eerste uur waren koppig, megalomaan en geëxalteerd. Toch is hun megalomanie geen bijkomstige trek. Het positivisme is een wetenschappelijk totalitarisme dat mensen en dingen te pakken wil krijgen, hen op een juiste plaats zet en optimaal laat functioneren. Hoe bizar de positivistische bedenksels in de ogen van hun tijdgenoten ook leken, wanneer we het bontgekleurde vernis eraf schrapen, houden we iets over dat bijna niet te onderscheiden is van de ideeën die vandaag onze geest bemeubelen. De waan van het positivisme heeft onze harten en geesten veroverd, werd tot realiteit uitgeroepen en heerst alom.
In april 2013 installeerde de vorige regering Di Rupo een twaalfkoppige Commissie Pensioenhervorming 2020-2040 (CPH). De zoveelste commissie, dan nog hoofdzakelijk bevolkt door academici? Als dat maar goed komt, dachten sommigen. De opdracht van de commissie was niet min: nieuwe pensioenhervormingen voorbereiden die de sociale en financiële duurzaamheid van onze pensioenstelsels verder versterken. Het rapport van de commissie ligt nu voor.
In deze bijdrage onderzoek ik de uitkomsten van het hedendaagse gezinsbeleid, en daarvoor wordt het stof van het mattheuseffect geblazen. Twee vragen staan centraal: 1) Wie plukt de vruchten van overheidsinvesteringen in het gezinsbeleid?; en 2) Wat zijn hiervan de implicaties voor de doelstellingen van de overheidsinvesteringen in het gezinsbeleid? Met andere woorden, is er ook vandaag een mattheuseffect werkzaam in het gezinsbeleid, hoe manifesteert zich dat en wat zijn daarvan de gevolgen? Daarbij ligt de focus op drie beleidsinstrumenten: kinderopvang, ouderschapsverlof en kinderbijslagen. De resultaten tonen dat er een mattheuseffect schuilt in het gebruik van kinderopvang en ouderschapsverlof, maar niet noodzakelijk in de kinderbijslag. Om kinderarmoede afdoende te bestrijden moeten overheden niet alleen inzetten op het wegwerken van het mattheuseffect maar moeten zij er tegelijkertijd voor zorgen dat gezinnen met kinderen een voldoende mate van inkomensbescherming kunnen genieten. Daarbij kunnen kinderbijslagen dan een cruciale rol spelen, maar hun impact hangt af van hoe de middelen worden ingezet. Kortom, zowel het doelmatiger inzetten van kinderbijslagen als het wegwerken van het mattheuseffect in de kinderopvang en ouderschapsverlof is noodzakelijk om van sociale investeringen in het gezinsbeleid een waarlijk succes te maken.
Dit artikel doet verslag van exploratief onderzoek naar de doelen en activiteiten van Nederlandse LHBT-werknemersnetwerken en naar wat actieve leden binnen deze netwerken motiveert. Bovendien wordt onderzocht in hoeverre we van deze netwerken kunnen leren hoe burgers praktisch vorm kunnen geven aan zowel neorepublikeins als seksueel burgerschap. Op basis van interviews met leidende personen binnen de netwerken wordt geconcludeerd dat de LHBT-netwerken invulling geven aan neorepublikeins burgerschap door op uiteenlopende manieren ongelijke expressiemogelijkheden en ongelijke behandeling van LHBT te agenderen en terug te dringen. Door op verschillende wijzen drempels voor gelijkwaardige deelname van LHBT aan het sociale verkeer weg te nemen, tonen LHBT-netwerken tevens hoe op de werkplek seksueel burgerschap kan worden bevorderd. Ten slotte blijkt dat de respondenten steeds actief werden in de LHBT-netwerken nadat zich hiertoe onverwachts een mogelijkheid aandiende en dat zij worden gemotiveerd door het streven naar seksueel burgerschap.
Het laatste werk van Ivan Illich, dat vorige herfst in Nederlandse vertaling verscheen, brengt een globale samenvatting van een magnum opus over het ontstaan van de moderniteit, dat de auteur (2002) niet meer heeft kunnen afronden. We vernemen er met name hoe de Bijbelse oproep tot onbegrensde caritas in onze moderne wereld vooral uitliep op een wildgroei van contraproductieve verzorgingsinstituten.
De redding van ondernemingen in moeilijkheden krijgt de afgelopen jaren zowel op Europees, als nationaal vlak veel aandacht. In deze bijdrage wordt de Wet Continuïteit Ondernemingen (WCO), die in april 2015 haar zesde verjaardag vierde, kritisch besproken. Bij deze analyse wordt een dubbele invalshoek gehanteerd: ten eerste wordt stilgestaan bij enkele actuele knelpunten die blijken uit de rechtspraak; ten tweede wordt de WCO getoetst aan de recente Aanbeveling van de Europese Commissie inzake een nieuwe aanpak van faillissement en insolventie. De resultaten van dit tweeledig onderzoek kunnen beleidsmakers inspireren bij de voorbereiding van de aangekondigde hervormingen van het insolventierecht. Daarnaast biedt deze bijdrage rechtspractici een up-to-date overzicht van een aantal belangrijke evoluties bij de toepassing van de WCO.
Hoewel de werkzaamheid van moeders in België relatief hoog ligt, is dit voor moeders met een
         migratie-achtergrond vaak niet het geval. Aan de hand van longitudinale data van de Kruispuntbank en het Rijksregister
         wordt onderzocht hoe arbeidsmarkttrajecten rond de geboorte van een eerste kind verschillen naargelang de herkomst van de
         moeder, en of de transitie naar ouderschap een groter effect heeft op de werkzaamheid van vrouwen met een
         migratie-achtergrond dan het geval is bij Belgische vrouwen.
Vlaamse en Nederlandse letterenminnaars hebben er lang op moeten wachten, maar in de zomer van 2013 kreeg Gerard Walschap (1898-1989) dan eindelijk Een biografie. In dit vuistdikke auteursportret schetst Jos Borré de lange literaire carrière van een van Vlaanderens grootsten. Het verhaal van Walschaps onvermoeibare streven om zijn volk, via de literatuur, te ontvoogden, wordt nauwkeurig en gedetailleerd verteld binnen een breder politiek en maatschappelijk kader. Toch valt ook in Borrés geval Walschap, los van alle merites en kwaliteiten, nog een aantal onvolkomenheden aan te wijzen.
Dit onderzoek richt zich op de hoeveelheid media-aandacht voor politici in verkiezingstijd. Naar de second order elections literatuur werd verwacht dat de nationale en Vlaamse politici met een lokale kandidatuur meer aandacht kregen van de media dan lokale kandidaten zonder nationaal of Vlaams mandaat. Het blijkt dat het merendeel van de aandacht gaat naar nationale politici met een lokale kandidatuur.
In deze casus wordt een stralingsongeval besproken dat plaatsvond in België in 2012. Tijdens het incident liep een stralingsmedewerker een onwaarschijnlijk hoge dosis straling op. Doordat de stralingsmedewerker onvoldoende op de hoogte was van de mogelijke effecten van blootstelling aan straling, werd het incident echter laattijdig gemeld. Er ontstond grote onzekerheid over de effectieve opgelopen dosis. Biologische dosimetrie heeft in deze casus duidelijkheid gebracht. Hoewel men van een dergelijke biologische indicator van stralingsschade niet dezelfde gevoeligheid kan verwachten als een fysische dosimeter, zullen de resultaten ervan bijdragen tot het formuleren van een passend gezondheidsadvies na een stralingsongeval. Ook wordt in deze casus de nadruk gelegd op de nood aan de blijvende aandacht voor een veiligheidscultuur waarbij permanente waakzaamheid en communicatie onmisbaar zijn.
Het moet gezegd: tijdens haar drie meerjarenpro- grammas in de periode 1999-2014 2 opereerde het Steunpunt Mi- lieu en Gezondheid (M&G) in een beleidsdomein met een boeiende dynamiek. Dit artikel belicht met enkele illustraties welke innovatie in het kennissysteem voor dit beleidsthema van belang is en ook moedig en daadwerkelijk werd ingezet. De innovatie zit in het ont- plooien van grenzenwerk. Om te beginnen werden de grenzen van historisch afgelijnde beleidsdomeinen doorkruist, welkom vanuit een duurzaam ontwikkelingsperspectief. De term grenzenwerk wordt in dit artikel echter in een tweede betekenis gemobiliseerd: om de vermaatschappelijking te beschrijven van het kennissysteem in en voor het domein M&G; hoe vraag en aanbod van kennis zich anders tot elkaar zijn gaan verhouden in de driehoek overheid, wetenschap en burgermaatschappij. Onder meer naar aanleiding van de meetcampagnes humane biomonitoring van het Steunpunt M&G evolueerden rollen en taken bij beleidsmakers, bij experts van dit steunpunt en binnen het me- disch milieukundige netwerk, enerzijds ten opzichte van elkaar en anderzijds ten opzichte van het middenveld en de burger. Weten- schap én beleid geraken niet alleen meer verstrengeld. De vakterm risk governance drukt uit dat wetenschap én beleid ook verwacht worden meer interactief en participatief te worden in milieudos- siers die met een risicoanalyse en risicomanagement niet kunnen volstaan. Na een korte situering van de verweving van milieu en gezondheid als nieuw beleidsveld, beschrijven we de evoluerende rollen in de relatie kennis-beleid aan de hand van drie voorbeelden in het steunpunt en met een verwijzing, ten slotte, naar initiatieven waarin de overheid het voortouw neemt.
Vier maanden geleden, op donderdag 6 november 2014, gaf het gemeenschappelijk vakbondsfront met een grote nationale manifestatie het startschot van wat een hete herfst beloofde te worden. Kop van jut was de nieuwe federale regering-Michel. In deze bijdrage vergelijken we de deelnemers aan deze nationale manifestatie met de vakbondsbetogers die drie jaar eerder op straat kwamen, op 2 december 2011, tegen de maatregelen van de regering- Di Rupo. We laten zien dat beide mobilisaties erg veel gelijkenissen vertonen qua eisen en themas, maar dat het grote verschil schuilt in de samenstelling van de geviseerde regering. Leidde dit verschil in regeringssamenstelling ook tot verschillen op straat? Hadden de betogers tegen Michel I andere verwachtingen en andere politieke voorkeuren dan hun voorgangers tegen Di Rupo I?
De perceptie van wat een trage rechtsgang veroorzaakt, kan verschillen van de realiteit. Daarom is objectief empirisch onderzoek naar doorlooptijden noodzakelijk voor het opstellen van e ectieve beleidsmaatregelen ter versnelling van de rechtspleging. Deze bijdrage gaat na in welke mate verschillende actoren een aandeel hebben in de doorlooptijd van bouwzaken behandeld in de Limburgse rechtbanken van eerste aanleg. Uit de resultaten blijkt dat voornamelijk de procespartijen zelf het grootste deel van de doorlooptijd bepalen. Daarnaast werken ook deskundigenonderzoeken vertragingen in de hand. Zo blijkt dat in zaken waarin een deskundige werd aangesteld, ongeveer 30% van de doorlooptijd wordt bepaald door het deskundigenonderzoek. Het aandeel van de rechter, daarentegen, is opvallend beperkt.
In 2009 werd de et op het gerechtelijk akkoord vervangen door de Wet Continuïteit Ondernemingen ("WCO"). Deze nieuwe wet zorgde voor een welgekomen vernieuwde reddingsboei voor ondernemingen in moeilijkheden. Na enkele aanpassingen is deze wet inmiddels tot volle wasdom gekomen. De WCO draagt de fiscale neutraliteit hoog in het vaandel en heeft ook in fiscalibus enkele belangrijke wijzigingen doorgevoerd. Zo beschikt de fiscus niet langer over een bijzonder statuut als schuldeiser in herstelprocedures, maar moet deze op heden eerder als een meest begunstigde (gewone) schuldeiser worden beschouwd. Ook wordt in deze bijdrage vastgesteld dat de aard van de belasting een potentieel belangrijke rol speelt bij de bepaling of de betreffende belastingschuld in, dan wel buiten de opschorting valt. Vervolgens wordt stil gestaan bij de fiscale gevolgen van de WCO voor wat betreft zowel personenbelasting als btw. Inzake personenbelasting worden de (voorwaardelijke) vrijstellingen voor zowel schuldenaar als schuldeiser en hun toepassingsgebied nader onderzocht. Inzake btw geeft het recht van teruggaaf van btw en de mogelijke herleving van deze schuld, aanleiding tot enkele knelpunten voor elk van de verschillende herstelschema's.