clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Gedegen onderzoekers hebben niet alleen kennis nodig, ze moeten ook de juiste vaardigheden beheersen. Dit boek presenteert de opeenvolgende stappen in een onderzoek, van de keuze van het onderwerp tot de publicatie van de resultaten. Ook bevat het een leidraad voor het verzamelen van informatie en het kritisch evalueren van bronnen. Wie begrijpt hoe bibliotheken, bibliografieën en het internet functioneren, kan ze efficiënter gebruiken. Het hoofdstuk over boekgeschiedenis leert hoe de talrijke materiële aspecten van het handgedrukte boek te interpreteren. Wie zijn weg wil vinden in de huidige overvloed aan informatiebronnen hoort te beschikken over de nodige kennis, vaardigheden en attitudes om ze op een deskundige en efficiënte manier te gebruiken. Voor zowel beginnende als ervaren onderzoekers in de humane wetenschappen die kiezen voor een modern interdisciplinair perspectief biedt dit handboek een welkome ondersteuning.
Het EHRM veroordeelde België voor schendingen van zowel artikel 5, § 4 als artikel 8 bij de uitwijzing van een strafrechtelijk veroordeelde vreemdeling. Het Hof oordeelde dat dhr. Makdoudi geen effectief rechtsmiddel had ten aanzien van zijn administratieve vrijheidsberoving en dat zijn recht op privé- en familieleven geschonden is door het gebrek aan belangenafweging en voldoende motivering, wegens het niet erkennen van zijn gezinsleven in België. Aangezien de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen en de Raad van State geen ex nunc controle uitvoerden, hielden ze geen rekening met de geboorteakte van het kind, die pas na het nemen uitwijzingsbeslissing kon worden voorgelegd. Het Hof acht het zeer problematisch dat in geen enkele procedure deze tekortkoming werd verlopen. Tevens was dhr. Makdoudi niet in staat om op korte termijn een rechterlijke uitspraak over de rechtmatigheid van zijn detentie te verkrijgen, waarmee zijn vrijlating kon worden bevolen. Geen definitieve beslissing was genomen voor zijn vrijlating na bijna vier maanden detentie. Uit dit arrest volgt dat België om verdere veroordelingen te vermijden zijn wetgeving of rechtspraak omtrent deze materie dient te wijzigen.
Functionele wiskundevaardigheden vormen een uitdagend domein voor heel wat leerlingen in het beroepsonderwijs. In dit hoofdstuk leggen we de fundamenten van een goede wiskundedidactiek binnen Project Algemene Vakkan (PAV): hierbij zijn de vijf strengen van wiskundige bekwaamheid het fundament, waarop we andere didactische modellen bouwen. Daarnaast geven we heel wat concrete voorbeelden en tips om geïntegreerd aan de slag te gaan met wiskunde.
'Test, test, test. Alle landen moeten in staat zijn om alle verdachte gevallen te testen, je kan deze pandemie niet geblinddoekt bestrijden.', aldus Tedros Adhanom Ghebreyesus, hoofd van de Wereldgezondheidsorganisatie. Velen zagen er meteen een oproep in om iedereen massaal op Covid-19 te testen, want geef toe: als een heel land onder huisarrest gebukt gaat, zou het toch wel aangenaam zijn om te weten wie nu écht in zijn kot moet zitten. Toch is iedereen testen geen intelligente teststrategie, en de regel van Bayes toont duidelijk aan waarom. Ook nu weer gebruikt de medische wereld het Bayes-kompas om teststrategieën mee uit te tekenen. Mits de juiste didactische keuzes en aangepaste graad van abstractie , kun je leerlingen in alle jaren van het middelbaar laten meedenken.
De Calvinistische Republiek in Antwerpen (1577-1585) kan gezien worden als een interessant experiment dat bewust bijdroeg tot meer sociale gelijkheid. De machthebbers braken met de traditie om in de fiscaliteit de nadruk te leggen op verbruiksbelastingen die de lagere bevolkingslagen verhoudingsgewijze erg troffen. In de plaats kwam een beleid dat de grootste lasten op de sterkste schouders legde, b.v. door vermogensbelastingen in te stellen.
Het Belgische strafrecht kent de figuur van noodweerexces niet. Deze problematiek wordt via andere instrumenten geregeld, in het bijzonder de onweerstaanbare dwang, de uitlokking en de verzachtende omstandigheden. Op die manier wordt een tweesporenbeleid gevolgd, waarbij de strafrechtelijke reactie afhankelijk is van de emotionele impact van de noodweersituatie op de betrokkene. In het kader van de mogelijke invoering van een nieuw Strafwetboek in België wordt wel voorzien in een bepaling inzake noodweerexces. Het gevoerde tweesporenbeleid blijft daarbij evenwel behouden.
In 2014 overleed Alfons Thijs, emeritus-hoogleraar aan de UA. In de maanden voor zijn overlijden legde hij de laatste hand aan zijn magnum opus, een studie van devotioneel drukwerk voor bedevaartplaatsen in Vlaanderen en Brabant. Dit artikel maakt duidelijk hoe de passie voor devotioneel drukwerk Alfons Thijs van jongs af tekende en het situeert deze studie in het geheel van zijn oeuvre.
Bespreking van centrale vragen in het vreemdetalenonderwijs, beantwoord vanuit empirisch onderzoek. Oorzaken van het dynamisme in methodes; gebruik van de moedertaal in de taalklas; woordenschatonderwijs in relatie tot ERK-niveaus en eindtermen; aanbrengvormen voorgrammatica; criteria voor leerboeken; dynamiek van kennis versus vaardigheid.
Een verjaringsbezitter heeft enkele maanden na de eenzijdige inbezitneming (geschied zonder recht noch titel) een erfpacht gevestigd op het bezeten goed. Hij is dan vertrokken naar het buitenland en is meer dan 30 jaar niet in België geweest. Toch blijft hij bezitter en kan hij beroep doen op de verkrijgende verjaring. Het college van bestuurders van een vennootschap besluit om een overeenkomst eenzijdig te ontbinden, maar later blijkt dat er geen ernstige wanprestatie door de wederpartij is geweest. De vennootschap, niet het college van bestuurders, wordt aansprakelijk gesteld. Een suikerraffinaderij, behorend tot een grote industriële groep, slaat grote hoeveelheden bietenpulp op in een groot reservoir, dat grenst aan een belangrijke rivier. De plaatselijke directeur heeft maandenlang reparaties aan de dijk tussen het reservoir en de rivier uitgesteld om te vermijden dat de raffinaderij dit jaar verlieslatend zou zijn. Op een slechte dag breekt de dijk en tientallen tonnen bietenpulp stromen in de rivier, met belangrijke vissterfte tot gevolg. Zowel de directeur als de suikerraffinaderij kunnen strafrechtelijk en burgerrechtelijk aansprakelijk zijn voor de vervuiling. Wat hebben deze gevallen gemeen? In de eerste plaats is duidelijk dat zij alle een bijzondere groep van handelingen betreffen. Het zijn geen rechtshandelingen, maar tegelijkertijd zijn ze ook slecht op hun plaats bij de rechtsfeiten. Er is immers telkens een bepaalde wil of minstens geestesingesteldheid (bv. goede of kwade trouw) nodig: de bezitswil bij het bezit in het eerste geval, de subjectieve component van de fout en van het misdrijf in de twee andere gevallen. Zij benaderen dienvolgens de rechtshandelingen, die immers ontstaan uit een op rechtsgevolg gerichte wil, zonder evenwel zonder meer aan het regime van de rechtshandelingen onderworpen te kunnen worden. De vereiste van een wil of geestesingesteldheid leidt er dan weer toe dat ze verschillen van andere rechtsfeiten, waar een wil of geestesingesteldheid overbodig is. Ze vormen een overgangscategorie tussen de rechtshandelingen en de loutere rechtsfeiten. Men kan hen ‘rechtsdaden’ noemen. Daarnaast wordt in elk van de besproken gevallen een rechtsdaad (minstens deels) toegerekend aan een persoon die de rechtsdaad strikt genomen niet gesteld heeft: de bezitsdaden van de erfpachter worden toegerekend aan de afwezige bezitter; de (contractueel) onrechtmatige daad van het college van bestuurders wordt toegerekend aan de vennootschap; het misdrijf en de (buitencontractueel) onrechtmatige daad van de directeur worden toegerekend aan de grote industriële groep, hoewel ook de directeur zelf niet aan aansprakelijkheid ontsnapt. Dit gelijkt zeer sterk op de vertegenwoordiging die men bij rechtshandelingen ziet, en die ook vaak voorbehouden wordt aan rechtshandelingen. De voorliggende bijdrage is dan ook bedoeld om na te gaan hoe de rechtsdaden zich verhouden tot de rechtshandelingen en de rechtsfeiten (in de strikte zin). Ze bespreekt de definitie en het regime van de rechtsdaden, en onderzoekt in het bijzonder in welke mate zij voor vertegenwoordiging (gewoonlijk voorbehouden voor rechtshandelingen) vatbaar zijn.
Grote infrastructuur- en stadsprojecten – megaprojecten – zijn een planningsonderdeel waarin complexiteit en onzekerheden onvermijdbaar zijn, des te meer in onze huidige en steeds sneller veranderende planningscontext. In complexe planningsvraagstukken wordt weinig gedaan om onzekerheden te ‘omarmen’. Ze worden systematisch genegeerd ten gunste van het vereenvoudigen van hun complexiteit. Beleidsondersteunende instrumenten die de kosten, baten en impact doorrekenen of inschatten geven eerder de voorkeur aan exacte voorspellingen en prognoses voor één toekomstscenario. Dit is de dominante maar tegelijk zeer rigide en statische planningsaanpak. Onzekerheden worden genegeerd, maar niet gereduceerd. De ‘gecreëerde zekerheid’ is slechts een illusie want een prognose omvat altijd onzekerheid. Wanneer onzekerheden opzijgeschoven worden, kunnen projecten slachtoffer worden van kostenoverschrijdingen; zwakke resultaten; onverwachts negatieve impacts op ruimte, maatschappij en milieu; of gewoonweg gefaalde projecten. De aandacht voor adaptieve planning is de afgelopen tien jaar sterker toegenomen onder experts en academici. Het is een planningsaanpak waarin onzekerheden worden erkend en proactief mee wordt omgegaan door middel van flexibiliteit. Besluitvorming en praktijk blijven echter steevast kiezen voor een vals gevoel van zekerheid. Deze paper wil begrijpen en illustreren waarom onzekerheden systematisch worden genegeerd in complexe planningsvraagstukken. Drie theoretische verklaringsmodellen worden hiervoor ontwikkeld en toegepast op een casestudie in Vlaanderen, het havenproject ‘Nieuwe Sluis Zeebrugge’. Onzekerheid-aversie begrijpen en verklaren is een voorwaarde om een alternatieve weg aan te duiden die een omslag kan faciliteren van een statische naar een adaptieve aanpak van complexe projecten en planningsvraagstukken.
Tijdens het Wonderjaar (1566-1567) fungeerde Antwerpen in de Nederlanden niet alleen als centrum van de calvinistische kerk maar ook als draaischijf van de opstandige beweging. De door de hertog van Alva ingestelde repressie maakte hier een einde aan. Niettemin bleef Antwerpen in de jaren 1568-1574 een bijdrage leveren aan de Opstand. De ondergrondse calvinistische kerk had daar een duidelijk aandeel aan. In 1573-1574 waren er zelfs drie (mislukte) pogingen om Antwerpen van binnenuit in het kamp van Willem van Oranje te brengen. Vooral de poging van december 1574 is dank zij de repressie die er op volgde goed gedocumenteerd en leent zich tot een grondige analyse.
Het schrijven van een synthesetekst - een tekst waarin informatie uit verschillende bronnen geïntegreerd wordt - maakt deel uit van het curriculum in het Nederlandse vwo-onderwijs. Deze studie bestaat uit een nationale peiling naar de synthesevaardigheid in de drie hoogste leerjaren van het vwo. Het doel van deze studie was om drie aspecten van syntheseschrijven in kaart te brengen: tekstkwaliteit, schrijfproces en leerlingperspectief op schrijven. Een representatieve steekproef van 658 leerlingen nam deel; elke leerling schreef vier teksten. Teksten werden beoordeeld met behulp van tekstschalen met benchmarks; het schrijfproces werd geregistreerd met keystroke logging; en de perspectieven van de leerlingen op schrijven werden gemeten met een vragenlijst. Via multilevel analyses gingen we het effect van leerjaar, geslacht en tekstgenre (argumentatieve/ informatieve synthese) na op tekstkwaliteit en schrijfproces, en het effect van leerjaar en geslacht op de perspectieven. Deze nationale peiling is een beschrijvend onderzoek dat inzicht biedt in de huidige stand van zaken omtrent syntheseschrijven: hoe presteren leerlingen op synthesetaken?, hoe schrijven ze syntheseteksten?, en wat zijn hun perspectieven op het schrijven van een synthesetekst? Bovendien dient deze studie ook als baseline voor toekomstig onderzoek.
Het boek bekijkt vanuit een juridische en rechtspsychologische bril hoe strafrechters verdachtenverklaringen als bewijs beoordelen. Een grondige dossieranalyse, interviews met strafrechters en observaties van verdachtenverhoren vormen zo de basis voor een grondige empirische bespreking van een van de kerntaken in de strafrechtspraktijk. Het werk biedt aldus aan elke strafrechtspracticus, advocaat en magistraat een schat aan informatie en praktische aandachtspunten over het verdachtenverhoor en het gebruik van verklaringen als bewijs.
Schaamte en schuld treden allebei op in het morele domein en worden actief ingezet als instrument van morele opvoeding. Maar daaruit volgt nog niet dat schaamte, net als schuld, een morele emotie is. Want schaamte gaat gepaard met een gevoel van inferioriteit en isolement. Die interne logica van schaamte doet Schaubroeck twijfelen aan de morele waarde van deze emotie. Want draait moraliteit niet om het gaande houden van een conversatie?
De digitalisering en robotisering van onze samenleving dragen risico’s en kansen in zich voor iedereen. Het is belangrijk om bij de reflectie en regelgeving rond artificiële intelligentie (AI) in het bijzonder stil te staan bij de impact van AI op kwetsbare groepen in de samenleving. Want een samenleving is maar zo rechtvaardig als ze haar kwetsbaarste groepen behandelt. In het licht van de AI die wij in dit artikel bespreken, is kwetsbaarheid bepaald als gemarginaliseerd en ondergerepresenteerd. In allerlei geledingen is er een scheefgetrokken vertegenwoordiging van groepen op basis van etniciteit, gender, sociaaleconomische klasse. Racisme, seksisme en klassisme zijn nog steeds een realiteit in onze samenleving. Het risico dat AI stelt, is dat die sociale uitsluiting zich onderhuids en toebedekt door een schijnbaar objectief algoritme doorzet. Maar AI biedt ook kansen om onrechtvaardigheid te bestrijden. Programma’s die op basis van algoritmes keuzes maken, houden ons namelijk klare en duidelijke cijfers voor onze neus. Ongelijkheid ontkennen wordt dan moeilijk. Kortom, AI confronteert ons met het bestaan van uitsluitende mechanismen waar we ons niet bewust van zijn, en die in de psychologie al lang bekend staan onder de naam ‘impliciete bias’. In sectie twee van dit hoofdstuk tonen we het verband tussen articifiële intelligentie en impliciete bias aan. In de derde sectie bespreken we enkele punten uit het verhitte debat over impliciete bias. Wij verdedigen het standpunt dat mensen indirect en collectief verantwoordelijk zijn voor hun impliciete biases, zoals we in sectie vier uit de doeken doen. Dit noopt ons om in sectie vijf concrete aanbevelingen te doen over hoe we AI kunnen aanwenden zodat ze sociale uitsluiting uitroeit in plaats van bestendigt.
Honderd jaar geleden werd de Britse filosofe Iris Murdoch geboren (1919–1999). Ze is vooral bekend als romanschrijfster. Met haar boek De zee, de zee won ze de prestigieuze Booker Prize in 1978. In Nederland en België is haar filosofisch werk weinig bekend. Met dit boek wil Katrien Schaubroeck daar verandering in brengen. Het innerlijke leven van de mens lag Murdoch nauw aan het hart. ‘Het is niet stil en duister binnenin’, schreef ze. Ze verweet haar collega-filosofen dat zij de ziel hadden kapotgemaakt en vervangen door het ego. Met haar opmerkzame inzichten gaf ze een scherpe kritiek op eigentijdse filosofen, zoals de existentialisten. Ze legde ze de focus van de moraalfilosofie opnieuw op de innerlijke wereld. Morele groei toont zich niet in hoe mensen handelen, maar in hoe ze denken, zien en voelen. Schaubroeck laat zien hoe het werk van Murdoch niet alleen uitnodigt om op een andere manier te kijken naar ethiek, maar ook naar de filosofie van de liefde.
Op 30 november 2018 nam Ad Knotter afscheid als directeur van het Sociaal Historisch Centrum voor Limburg en hoogleraar in de vergelijkende regionale geschiedenis aan de Universiteit Maastricht. Naar aanleiding van zijn afscheid werd een symposium georganiseerd onder de titel ‘Veel bijgeleerd …? Of: zijn wij het androcentrisme in de geschiedschrijving voorbij?’ Dit themanummer van TSEG presenteert, naast een bewerkte versie van de afscheidsrede van Ad Knotter, drie bijdragen aan dit symposium.
In de traditionele visie bestaat het systeem van de modale hulpwerkwoorden in het Nederlands uit zes vormen: 'kunnen', 'mogen', 'moeten', 'hoeven', 'zullen', en 'willen'. Een analyse van de historische ontwikkeling van deze vormen roept de vraag op of het terecht is dat ze samen als één grammaticaal systeem worden beschouwd. Enkele recente studies tonen dat de eerste vier werkwoorden een groepsdynamiek vertonen, zowel grammaticaal als semantisch, maar dat 'zullen' en 'willen' daar nauwelijks of niet aan deelnemen. In deze bijdrage zetten we de belangrijkste feiten in dit verband op een rijtje.
De hier beschreven studie is het eerste onderzoek dat de registratiegegevens analyseert van vrouwen die zich in Vlaanderen aanbieden met een abortusverzoek in het tweede trimester, buiten de legale periode van zwangerschapsafbreking. Het onderzoek focust op de karakteristieken van deze vrouwen, vergeleken met vrouwen die zich aanbieden voor een abortus binnen de legale limiet, 14 weken vanaf de eerste dag van de laatste menstruatie. De helft van de vrouwen die zich buiten de wettelijke limiet (13 weken + 1 dag) aanboden, had hoger secundair onderwijs genoten en een derde een hogere opleiding. Achtenzestig procent van de vrouwen was aan het werk en een meerderheid van de vrouwen leefde in een relatie. De meeste vrouwen werden bij de aanmelding in het abortus centrum vergezeld door iemand. Vijfenveertig procent van de vrouwen gaf aan nooit contraceptie te hebben gebruikt en 30,4% had ooit een abortus ondergaan.
Ondersteunende diensten voor studenten (catering, huisvesting ...) zijn een weinig onderzocht onderdeel van de activiteiten van een universiteit, terwijl ze toch in belangrijke mate bijdragen tot de ervaring van studenten. We ontwikkelen en testen een conceptueel raamwerk om de ervaringen van studenten tijdens hun contacten met een scala van ondersteunende diensten aan een universiteit (catering, huisvesting, sociale en psychologische diensten en gemeenschapsvormende, sportieve en culturele studentenactiviteiten) te beoordelen en gebruiken daartoe kwalitatieve en kwantitatieve onderzoeksmethodes. We combineren conceptuele kaders zoals de student journey en de dimensies van servicekwaliteit, en gebruiken tevredenheid en intentie tot aanbeveling als indicatoren van de waardecreatie van ondersteunende diensten. Het raamwerk wordt getest in de context van de Universiteit Antwerpen.
Een toename in het gebruik van informatie en de bijhorende communicatietechnieken, de complexe moderne infrastructuur en de toegenomen verbondenheid tussen verschillende systemen en organisaties hebben voor een grote kwetsbaarheid op het vlak van physical security, of ‘fysieke beveiliging’, gezorgd. Terwijl er in de afgelopen eeuw talrijke conceptuele modellen, metaforen en beginselen ontwikkeld werden om risico’s op het vlak van veiligheid (safety) te beheersen, kan beveiliging (security) beschouwd worden als een relatief nieuw wetenschapsdomein. Omwille van de grote gelijkenissen en verwevenheid tussen beide domeinen, kan er veel geleerd worden van de reeds ontwikkelde modellen en beginselen op het vlak van veiligheid. Zowel veiligheid als beveiliging vertrekken van het hetzelfde uitgangspunt, namelijk dat verliezen zoveel mogelijk moeten vermeden of verminderd worden. In dit artikel wordt uitgelegd hoe fysieke beveiliging in relatie tot veiligheid staat en welke modellen en metaforen uit het safety domein aangewend kunnen worden om fysieke beveiligingsrisico’s binnen bedrijven te beheersen.
Europese consumenten kopen steeds meer online. Niet enkel bij verkopers binnen de EU, maar ook bij verkopers uit een derde land. Alhoewel er veel onderzoek werd verricht naar consumentenbescherming bij onlineaankopen binnen de EU, werd nog weinig aandacht besteed aan transacties met verko- pers buiten de EU. In welke mate is de Europese wetgeving inzake consumentenbescherming dan van toepassing? Dit artikel tracht een antwoord te bieden op deze vraag.
Thema’s als de klimaatverandering, duurzaamheid en de circulaire economie beheersen de actualiteit. Ook in de designwereld hebben niet alleen jonge ontwerpers, maar ook grote huizen steeds meer oog voor het gebruik van alternatieve, meer duurzame materialen en het end of life-aspect van hun producten. Hoewel dat zeker een stap in de goede richting is, wil deze publicatie nog verder gaan. Meer dan te focussen op het product zelf gaat dit boek dieper in op de emotionele, irrationele band die gebruikers met een meubel of object hebben, en de manier waarop deze relatie kan worden vormgegeven. Het doel is om op basis van daaruit afgeleide, innovatieve parameters meubels te ontwerpen die mensen hun hele leven lang kunnen en willen gebruiken. De verbindende rol van de ontwerper, herbruik als sleutel tot een sterkere emotionele band, via dataverzameling naar een sofa op maat, hoe het immateriële lichaam verbondenheid bekrachtigt en hoe levende organismen interactie stimuleren, zijn de delen die de gehele werkmethode omvatten.
Het oeuvre van de Belgische cineast Robbe De Hert (20 september 1942 – 24 augustus 2020) is erg divers. Hij realiseerde experimentele animatiefilms (A Funny Thing Happened on my Way to Golgotha) en maatschappijkritische filmpamfletten (Camera sutra), maar evengoed een populaire komedie (Zware jongens), een adaptatie van een historische plattelandsroman (De Witte van Sichem) of een Willem Elsschotverfilming (Lijmen/Het been). De Hert was het boegbeeld van het in 1966 opgerichte filmerscol lectief Fugitive Cinema, dat de Belgische cinema een sociale dimensie gaf. Hij gold jarenlang als de grootste criticaster van het Vlaamse film- en televisiebeleid. Vanaf de jaren 1980 ontpopte De Hert zich met zijn documentaires ook als hoeder en promotor van de (vooral Belgische maar ook Nederlandse) filmgeschiedenis. Dit artikel belicht zowel De Herts bijdrage aan als zijn engagement voor de filmgeschiedenis. Afsluitend gaat het artikel in op De Herts omvangrijke Fugitive Cinema Archief.
In superdiverse steden als Antwerpen kunnen stadsmusea niet langer hun collectie als vanouds tentoonstellen. Drie Antwerpse lerarenopleidingen werkten samen en ontwierpen op basis van onderzoek educatieve pakketten waarmee musea in Antwerpen een breder en diverser publiek kunnen bereiken. In dit artikel berichten Wil Meeus, Paul Janssenswillen, Indra Wolfaert en Lore Suls over de bevindingen van hun evaluatieonderzoek.
Het RACCOMBAT-project ‘Voorkomen en bestrijden van racisme en xenofobie door middel van sociale oriëntatie van niet-staatsburgers’ heeft in EU-Lidstaten goede praktijken onderzocht die racisme, xenofobie en andere vormen van intolerantie tegengaan door het promoten van wetgeving, gebruiken en waarden van de samenleving tijdens het gehele proces van opname, inwerking en integratie van migranten. Deze goede praktijken vormen het globale conceptuele kader voor deze richtlijnen. Zij zijn gericht op zelfbeschikking (empowerment) en opleiding van nieuw aangekomen of gevestigde niet-staatburgers die incidenten van haat en intolerantie van verscheidene zijden niet toelaten, deze herkennen, voorkomen en kunnen aanvechten en beroep doen op de belangrijkste juridische procedures die de Staat daartegen aanbiedt.