clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In het kader van een invrijheidstelling onder voorwaarden of vrijheid onder voorwaarden (‘VOV’) door de onderzoeksrechter gebeurt het soms dat verdachten de voorwaarde wordt opgelegd om contact op te nemen met een herstelbemiddelingsdienst. Het doel daarvan wordt omschreven als het overmaken, schriftelijk dan wel rechtstreeks, van excuses aan het slachtoffer en het nemen van de maatregelen nodig om de schade aangericht door het misdrijf te vergoeden. Hoewel geen cijfers voorhanden zijn over de frequentie waarmee deze voorwaarde wordt opgelegd, baart het feit dat het opnemen van contact met een herstelbemiddelingsdienst soms een vereiste voor de VOV uitmaakt zorgen, daar vrijwilligheid een fundamenteel basisprincipe van de herstelbemiddelingspraktijk uitmaakt. Vormt de voorwaarde om contact op te nemen met een herstelbemiddelingsdienst in het kader van een VOV een inbreuk op het vitale principe van vrijwillige deelname aan herstelbemiddeling? In deze forumbijdrage zullen wij argumenteren dat het opleggen van een onderhoud met een herstelbemiddelingsdienst en bij uitbreiding het opleggen van andere herstelmaatregelen als voorwaarde voor een VOV indruist tegen de geest van het herstelrecht.
Boek: Liefdesrelaties kunnen mooi zijn, maar niet elke relatie kent een happy end. In een aantal gevallen ontwikkelen relaties naar negatieve omgangsvormen. Verschillende vormen van geweld kunnen het gevolg zijn. Een snelle en accurate inschatting is van belang voor alle betrokken partijen. Wetenschap en praktijk zijn het erover eens dat interdisciplinair werken hierbij een belangrijke sleutel is. Dit boek biedt een overzicht van de huidige stand van zaken over de screening en aanpak van partnergeweld. Er wordt besproken op welke manier verschillende disciplines met deze thematiek omgaan. In het inleidende deel komt de wetenschap aan het woord. Wat weten we vandaag over partnergeweld, welke evoluties zijn er zichtbaar in het onderzoek, wat zijn de uitdagingen van de toekomst. Vervolgens biedt het eerste deel meer inzicht in de psycho-medische en sociale benadering van partnergeweld. De kijk van gynaecologen, huisartsen en hulpverleners op de thematiek biedt interessante perspectieven voor zowel de eigen als andere disciplines. Daarna staat in het tweede deel de politionele en justitiële aanpak centraal. Ook hier worden verschillende invalshoeken aangereikt voor de aanpak van partnergeweld. In het derde deel brengen de auteurs de uitdagingen voor de toekomst in kaart. Hierbij ligt de focus op disciplineoverschrijdende screeningsinstrumenten en hun mogelijkheden. Iedereen die op beleidsmatig, academisch of pragmatisch niveau bezig is rond partnergeweld kan dus een actueel overzicht vinden in dit boek.
De geschiedenis van de sociale huisvesting in de 20e eeuw is het verhaal van een onvoltooid gebleven utopie. Een overzicht ervan levert een galerij op van architecturale modellen die getuigen van een typisch modernistisch geloof in de maakbaarheid van de maatschappij en de emanciperende werking van haar materiële leefomgeving. Deze ideeën gaan rechtstreeks terug op de blauwdruk van het genre, Utopia van Thomas More (1516). Typisch voor de utopie is dat het niet alleen gaat om een visioen van een nieuwe samenleving, maar dat ook het overeenkomstige huisvestingsmodel nauwkeurig wordt beschreven. Dat vormt zowel een instrument in de realisatie van het verhoopte maatschappelijk bestel, als een symbolische uitdrukking ervan. In Utopia zijn de steden bijvoorbeeld rastervormig georganiseerd op basis van uniforme kavels, om een gelijke verdeling van de grond mogelijk te maken. Deze uniformiteit vormt meteen ook een symbolische uitdrukking van het egalitaire karakter van de nieuwe maatschappij. Van de meeste sociale huisvestingsmodellen zijn in België maar fragmenten gerealiseerd. Het oeuvre van Renaat Braem is hiervoor exemplarisch: geen enkele van zijn projecten in de sector van de sociale huisvesting werd integraal uitgevoerd. Meer nog dan in het grote aantal woningen dat hij realiseerde, ligt het belang van Braem in het discours dat hij als een van de weinige architecten in België ontwikkelde over de rol en betekenis van architectuur voor de samenleving. Hij zag de sociale huisvesting namelijk als een concreet instrument ter ‘bevrijding’ van het individu en trachtte deze boodschap ook steeds te communiceren via expressieve architecturale vormen. Deze overtuiging sluit aan bij de utopische traditie en haar doorwerking in de belangrijkste architecturale avant-garde doctrine van de 20e eeuw, het CIAM-gedachtengoed. Met zijn grote sociale huisvestingsprojecten werd Braem na de oorlog een van de belangrijkste exponenten van deze modernistische strekking in België. Echter, waar het hem in de jaren ’50 een groot aanzien verschafte bij het politiek en intellectueel establishment, kwam zijn eigengereide aanpak tegen het einde van de jaren ’60 steeds meer onder vuur als symbool van een voorbijgestreefde maatschappijvisie.
Kant lezen biedt de lezer een eerste toegang tot een van de belangrijkste en tegelijkertijd moeilijkste werken uit de moderne filosofie: de Kritiek van de zuivere rede. Door middel van korte inleidingen en een heldere uitleg van de belangrijkste passages loodst Karin de Boer de lezer door Kants tekst. Kant lezen vormt zo een onmisbare gids voor het moeilijk begaanbare gebied dat Kant in dit geniale werk ontsluit.
Er is iets merkwaardigs aan de hand met onze tijd. Enerzijds beleven we de absolute triomf van de democratie. We zijn allicht nog niet aan het einde van de geschiedenis, maar representatieve democratie lijkt wel universeel aanvaard als het enige legitieme politieke regime. Het is het volk dat via diverse procedures de macht hoort uit te oefenen – nauwelijks iemand die daar nog aan twijfelt. Anderzijds bekruipt ons vaak het gevoel dat we minder dan ooit vat hebben op ons collectieve lot. Ons economische beleid wordt gedicteerd door ongrijpbare instanties en ratingbureaus. Cijfers geven aan dat veel van onze wetten hun feitelijke oorsprong vinden op EU-niveau. En geconfronteerd met dringende ecologische problemen lijken we al helemaal machteloos. Die merkwaardige toestand heeft natuurlijk alles te maken met de voort spurtende globalisering. Onze democratieën zijn georganiseerd volgens nationale grenzen, terwijl zowat alle belangrijke kwesties bepaald worden door krachten die het niveau van de natiestaat ver overstijgen. Kunnen de ideeën van Claude Lefort, die duidelijk ontwikkeld zijn tegen de achtergrond van de klassieke natiestaat, ons niettemin vooruithelpen in het denken over die nieuwe, 'postnationale' toestand?
Vanuit een korte biografische schets worden de hoofdbegrippen uit het denken van Levinas toegelicht: de anonimiteit bet het bestaan, zelfstandigheid, genot, denken en arbeid, lijden en dood, ethische intersubjectiviteit. De tekst is bedoeld als achtergrond bij lesvoorbereidingen van leerkrachten 6 TSO, in het kader van het vak godsdienst.
Dit hoofdstuk behandelt het antwoord van Harry G. Frankfurt op de vraag naar de mogelijkheid van vrijheid en morele verantwoordelijkheid in een deterministisch universum. Deze amerikaanse filosoof bekleedt een centrale positie in het debat over vrijheid, morele verantwoordelijkheid en determinisme binnen de hedendaagse, analytische wijsbegeerte. Frankfurts compatibilistische antwoord bestaat uit drie elementen, namelijk de thesis dat het principe van alternatieve mogelijkheden onwaar is, het hiërarchische model van wilsvrijheid en de stelling dat zelf-identificatie voldoende is voor morele verantwoordelijkheid.
Harry Frankfurt dankt zijn bekendheid bij het brede publiek aan het bestsellersucces ‘On Bullshit’. Deze Amerikaanse filosofieprofessor op rust is daarnaast ook een zeer gerespecteerde autoriteit onder professionele filosofen. In zijn typerende dwarse doch charmante  stijl heeft Frankfurt originele en baanbrekende antwoorden geleverd op verschillende complexe en eeuwenoude vraagstukken uit de wijsgerige antropologie.  Het meest bekend is Frankfurts werk over autonomie, handelingsvrijheid en verantwoordelijkheid. Iedere filosofiecursus over het probleem van de vrije wil verwijst naar zijn kritiek op het incompatibilisme en zijn eigen hiërarchische model van autonomie en verantwoordelijkheid.  Maar ook over meer uitgesproken existentiële vragen zoals ‘moet liefde gebaseerd zijn op goede redenen?’, ‘waar moeten mensen om geven?’ en ‘hoe kan ik authentiek leven?’ heeft Frankfurt zeer inspirerende inzichten geformuleerd die niet enkel beroepsfilosofen kunnen beroeren. 
'Vrijheid, noodzaak en liefde. Een kritische inleiding tot de filosofie van Harry Frankfurt' verzamelt jonge onderzoekers en gevestigde filosofen uit Vlaanderen en Nederland met een gedeelde liefde voor Frankfurts werk. Hun toegewijde maar ook kritische besprekingen van verscheidene bekende en minder bekende thema’s uit zijn filosofie worden voorafgegaan door een speciaal voor deze bundel geschreven intellectuele autobiografie van de meester zelf. Deze eerste Nederlandstalige inleiding tot het werk van Harry Frankfurt is bestemd voor studenten, filosofieliefhebbers, en al wie wil kennismaken met het veelzijdige en boeiende oeuvre van één van de grootste denkers van deze tijd. 
De redacteurs Thomas Nys en Katrien Schaubroeck  zijn respectievelijk verbonden aan de Universiteit van Amsterdam en de Katholieke Universiteit Leuven. Verder werken aan dit boek mee: Joel Anderson, Jan Bransen, Stefaan Cuypers, Yvonne Denier, Annemarie Kalis, Esther Kroeker, Beate Rössler, Han van Ruler en natuurlijk Harry Frankfurt.
In deze korte bijdrage wil ik laten zien dat de compatibilistische opvatting van vrijheid en determinisme in feite een specifiek geval is van een meer algemene stelling: de integriteit van het manifeste zelfbeeld is compatibel met het beeld dat wetenschap van de wereld creëert, en met name een wetenschappelijk beeld van de instaatstellende voorwaarden van ons manifeste wereldbeeld. Sterker nog: in welbepaald opzicht moet zulk onderzoek zelfs de globale integriteit van dat manifeste (zelf)beeld veronderstellen om tot reële wetenschappelijke inzichten te komen. Die conclusie lijkt paradoxaal, maar is het niet.
Dit handboek is het resultaat van een boeiend pilootproject dat in de loop van 2009-2010 plaatsvond in Antwerpen. VDAB Antwerpen en CAW Metropool gingen de uitdaging aan om werkzoekenden in armoede op een integrale en krachtgerichte manier te begeleiden naar de arbeidsmarkt. De bevindingen werden gebundeld in een handboek en een onderzoeksrapport. 

Voorliggende publicatie, evenals het bijhorende onderzoeksrapport, wenst de lezer bruikbare inzichten en tips te geven om binnen de eigen organisatie met mensen in armoede - of een andere meervoudige problematiek - op weg te gaan. Ook beleidsmensen en andere onderzoekers kunnen hierdoor geïnspireerd worden om zich op een krachtgerichte en integrale manier in te (blijven) zetten voor diegenen voor wie de weg naar de arbeidsmarkt doorgaans geen rechte lijn is.
This report describes the position of newcomers from Poland, Romania and Bulgaria on the Belgian labour market. The study focuses on three sectors that frequently employ eastern European migrants: the construction sector, horticulture and the meat processing sector.
____

Sinds de uitbreiding van de Europese Unie met een aantal nieuwe lidstaten in 2004 en daarna in 2007, zijn er meer en meer Polen, Roemenen en Bulgaren verschenen in de Belgische maatschappij en op de Belgische arbeidsmarkt. In opdracht van het ACV bracht het HIVA voor deze groepen de arbeidsmigratie naar België in kaart.

De uitbreiding van de EU gaat gepaard met de ontmanteling van een aantal Belgische sociale beschermingsmaatregelen. Dit wordt in dit rapport geïllustreerd aan de hand van de mechanismen die spelen in drie sectoren waarin migranten vanuit Oost en Centraal Europa vaak aan de slag gaan: de bouw, de vleessector en de fruitteelt. De recente Oost-Europese migraties leggen (mee) een aantal tekortkomingen en aandachtpunten bloot,  illustreren vaak hoe het systeem omzeild kan worden en hoe de grens van het wettelijk toegelaten wordt afgetast.

Omwille van de verschillende economische realiteit in de landen van bestemming en de landen van herkomst (met o.a. grote loonsverschillen en sterk afwijkende arbeidsvoorwaarden) worden door de nieuwkomers alle mogelijke wegen bewandeld om de Belgische en Europese arbeidsmarkt te betreden. De recente Poolse migratie geeft een voorafspiegeling van wat kan verwacht worden voor de Roemeense en Bulgaarse migratie, zij het dat de binnenlandse situatie van de betreffende landen verschilt.
Deze bijdrage is geen primeur inzake publicaties over opvoeding en opvoedingsondersteuning. Integendeel, vandaag is het al opvoedingsondersteuning wat de klok slaat. Ook één van ons beiden schreef er voor dit tijdschrift al een bijdrage over (Ramaekers, 2009). Waarom dan opnieuw dit register openen? Omdat er geen enkele reden is om het huidige spreken over opvoeding minder verontrustend te noemen dan voorheen. De opgang van het Triple P programma versterkt die verontrusting. We willen daarom enkele van de commentaren van toen wat scherper stellen op basis van de grote opgang en populariteit van dit initiatief. Begin dit jaar werd de bedenker van Triple P, de Australische professor Matt Sanders, met grote trom naar Antwerpen gehaald om over zijn programma te spreken. Niemand minder dan prinses Mathilde opende het congres. Geen betere manier om het belang van Triple P te onderstrepen. Voor ons is het alleen niet zo duidelijk over welk belang dat nu precies gaat, al zijn er redenen om aan te nemen dat pedagogische argumenten ondergeschikt zijn aan politieke en economische. ‘Iedereen mee met Triple P’: het is een wens, een dogma en een feit. En laat nu elk van die drie dingen problematisch zijn, zoals we hieronder hopen duidelijk te maken.
Is hyperparenting een verschijnsel waar we ons zorgen over moeten maken? Of zijn de ouders die kosten noch moeite sparen om hun kinderen alles te geven en alle obstakels die ze op hun levenspad tegenkomen uit de weg te ruimen, een typisch Amerikaans verschijnsel waar de Nederlandse ouder te nuchter voor is? Bas Levering en Stefan Ramaekers zetten een aantal analyses van de overbezorgde ouder op een rij en proberen het fenomeen in de tijd te plaatsen. Is vooral het verwennen van adolescenten een probleem?
Armoedebestrijding roept ons op tot een strijd. Wat is de aard van de strijd? Wie zijn de strijders? En wat is de inzet? Het artikel is een poging om de consensus over de leidende noties van armoedebestrijding vandaag even op te schorten. De hedendaagse armoedebestrijding maakt gebruik van een bepaalde manier van denken en spreken die een aantal vanzelfsprekendheden installeert over hoe wij naar onszelf en de wereld moeten kijken. Het artikel exploreert het sluimerend onbehagen van de auteur over een aantal van die vanzelfsprekendheden.
Dit boek bevat 25 voorbeelden van ontmoetingen tussen ouders die op een of andere manier ondersteunend voor het opvoeden kunnen zijn. We bieden de voorbeelden aan ter inspiratie, als bronnen om aan te boren bij het vormgeven van opvoedingsondersteuning van ouders door ontmoetingen. Het biedt een mogelijke invulling van wat in het decreet Opvoedingsondersteuning opgenomen is over ontmoetingen als vorm van opvoedingsondersteuning. In elk van de voorbeelden ligt het accent op ontmoetingen tussen ouders in een brede zin van het woord. Het gaat dan ook om een divers aanbod aan voorbeelden dat laat zien dat er op velerlei manieren gestalte wordt gegeven aan de informele sociale steun waarvan we uit onderzoek weten dat ouders daar nood aan hebben. 
De voorbeelden in dit bronnenboek laten zien dat opvoedingsondersteuning ook anders ingevuld kan worden dan doorgaans gebeurt, precies door de aandacht te vestigen op ontmoetingen tussen ouders. En zo brengen ze ook opvoeden op een ander manier in beeld. Opvoeden komt in deze voorbeelden vooreerst opnieuw in de aandacht als een ‘gewone’ activiteit. In deze voorbeelden komt opvoeden niet in beeld als iets dat over problemen gaat, het gaat niet om problematische opvoedingsonzekerheid. Het draait hier om het ‘gewone opvoeden’. De vragen die alle ouders wel eens hebben kunnen er gesteld worden, de (niet-problematische) onzekerheid die alle ouders wel eens ervaren kan er uitgesproken worden – over het slapen gaan bijvoorbeeld, de onderbroken nachten, over moeilijke eetmomenten, of hoe zoonlief of dochterlief zich gedraagt tegenover het nieuwbakken zusje of broertje. Daarnaast komt in de voorbeelden opvoeden ook opnieuw aan bod als iets dat een bepaalde plaats in het leven van een ouder heeft, dat (gewoon) deel uitmaakt van het leven als ouder. Tenslotte komt opvoeden er opnieuw heel duidelijk in beeld als die plaats waar ouders aan hun kinderen doorgeven wat ze belangrijk vinden en waar het dus draait om het overdragen van waarden en normen van de ene op de andere generatie.
We vertrekken in dit artikel van de vaststelling dat het momenteel moeilijk is om burgerschap precies af te lijnen. We verwijzen bijvoorbeeld naar Saskia Sassen die vooral beklemtoont dat burgerschap zich vandaag de dag manifesteert op diverse plaatsen en in een veelheid aan praktijken. In het verlengde hiervan presenteren we drie beelden van burgerschap: de participerende burger, de relationele burger en de precaire burger. Het is niet onze bedoeling om hierin een soort hiërarchie aan te brengen, waarbij het eerste type minderwaardig zou zijn aan het tweede type en het tweede type op zijn beurt minder betekenisvol dan het derde type. De beelden staan eerder naast elkaar. Ze vullen elkaar aan en kunnen inspiratie bieden in verschillende sociaal-culturele praktijken en op uiteenlopende momenten.
Voor heel wat scholen zijn LIO’s geen onbekenden meer. Een LIO is een ‘Leraar In Opleiding’, een beginnend leraar die zijn lesopdracht die hij op dat ogenblik vervult (LIO-baan), kan laten meetellen voor een deel van zijn lerarenopleiding. De LIO is dus zowel een gewone leerkracht, als een cursist/student in de lerarenopleiding. Het bijzondere is dat het lesgeven niet alleen werken is, maar ook leren (leerwerktraject). De leraar in opleiding wordt begeleid door zowel de LIO-begeleider van de opleidingsinstelling (CVO of universiteit) als door een mentor in de stageschool. Met dit artikel willen we de stagescholen een aantal nuttige inzichten en achtergronden aanbieden als ondersteuning voor LIO-trajecten. We richten onze aandacht voornamelijk op een aantal succesfactoren, die uitgewerkt werden in het kader van een School of Education (SoE) -project dat tot doel had een kader voor opleiding, begeleiding en evaluatie van de leraar in opleiding binnen de Specifieke lerarenopleiding (SLO) aan te reiken. Wat we als succesfactor zien, is wat verschillende betrokkenen (de opleidingsinstellingen, de mentoren en de leraar in opleiding) ervaren als een sterkte van het traject, zodat ze kiezen voor het traject. We bespreken in dit artikel enkel de succesfactoren die voor de stagescholen belangrijk kunnen zijn. Voor de andere verwijzen we graag naar de uitgewerkte leidraad (Adriaenssen, A. e.a. 2011), het resultaat van een samenwerkingsverband tussen drie centra voor volwassenenonderwijs en de Katholieke Universiteit Leuven.  Als synthese formuleren we in dit artikel een aantal knelpunten en beleidsaanbevelingen.
Vanaf de vroegste renaissance werden geleerden geconfronteerd met talrijke, tot dan toe onbekende talen. Onder meer de val van Byzantium, de vele ontdekkingsreizen en de studie van de originele bijbelteksten werkten de verbreding van het linguïstische panorama in de hand. Vele humanisten bogen zich over de theoretische en methodologische problemen die zich door de ophoping van nieuwe taalbeschrijvingen spontaan hadden opgedrongen. Hoe kan de taaldiversiteit verklaard worden? Wat was de eerste, oorspronkelijke taal? Waarom verandert taal voortdurend en waarom lijken sommige talen op elkaar? Tussen 1570 en 1650 woedde in de Lage Landen een hevig en veelzijdig debat over deze vraagstellingen. Dit werk biedt een grondige bespreking van de opvattingen van de belangrijkste protagonisten (Johannes Goropius Becanus, Josephus Justus Scaliger, Abraham Mylius, Adriaan van Schrieck, Philippus Cluverius, Hugo Grotius, Jan de Laet, Johann Elichmann, Claude de Saumaise & Marcus Zuerius van Boxhorn).
De effecten van psychische stoornissen op maatschappelijk niveau zijn belangwekkend. Er is niet enkel het relatief hoge voorkomen, maar psychische stoornissen hebben ook specifieke gevolgen op korte en lange termijn. Hoewel een aantal Belgische en internationale studies schattingen hebben gemaakt rond psychische stoornissen in België, is de ESEMeD/ WMH studie de eerste en (voorlopig) enige studie die specifiek tot doel heeft de epidemiologie van psychische stoornissen voor de algemene volwassen Belgische bevolking in kaart te brengen. De data gepresenteerd in dit boek bevatten een overzicht van 10 jaar studies van het ESEMeD/WMH project rond verschillende basisthema’s uit de psychiatrische epidemiologie: het voorkomen van stoornissen, hun zorggebruik, hun impact op het leven en de comorbiditeit tussen psychische en somatische stoornissen.

Het boek richt zich zowel tot clinici (zowel vanuit de eerste als meer gespecialiseerde lijnen), beleidsmakers en andere stakeholders door het bieden van een algemeen populatieperspectief ten aanzien van geestelijke gezondheid.
Patiënten met ernstige ‘onverklaarde lichamelijke klachten’ (OLK) blijken gebrekkig te mentaliseren. Zij hebben er moeite mee een verbinding te ervaren tussen lichamelijke verschijnselen en innerlijke toestanden. Daarom is tijdens intensieve klinische/deeltijdbehandeling een lichaamsgerichte mentalisatiefocus van groot belang. Therapeuten richten zich hierbij op lichaamssignalen van patiënten en van zichzelf. In hun interventies kan men categorieën onderscheiden die typisch zijn voor deze Lichaamsgerichte Mentalisatie- bevorderende therapie (L-MBT).
In de hedendaagse maatschappij verschijnt het laboratorium als een polymorfe en alomtegenwoordige instelling, aanwezig op een veelheid van maatschappelijke terreinen. Mijn onderzoek behandelt het moderne laboratorium in zijn hoedanigheid van beleidsvormende instrument voor de moderne welvaartstaat en natiestaat België. Het overheidslaboratorium balanceerde op het snijvlak van twee sociale werelden: enerzijds de wereld van de overheid en anderzijds het universum van wetenschappelijke laboratoriumpraktijk. Mijn onderzoek rond Belgische staatslaboratoria werpt een blik op de culturele uitwisselingen die in deze border zone, dit grensgebied van gemengde culturele praktijken, tot stand kwamen. Zowel de overheid als de laboratoria hadden belangen bij een alliantie. De moderne staat België beschouwde laboratoriumpraktijk als een waardevolle bijdrage voor het soort beleid dat hij voor ogen had, en als een aanwinst voor het zelfprojectie als de moderne staat op burgers en buurlanden. Anderzijds waren laboratoriumambtenaren van mening dat hun staatsidentiteit waarde toevoegde aan de maatschappelijke taak die ze voor zichzelf weggelegd zagen. Laboratoria presenteerden zich als het beleidsinstrument bij uitstek van de moderne staat en ze wierpen zich op als experts in maatschappelijke kwesties. De alliantie tussen overheid en laboratoriumpraktijk was er dan ook een van wederzijds vertrouwen. Het vertrouwen dat de overheid aan haar laboratoria schonk, was cruciaal voor de monopoliepositie als gezagdrager en expert die de overheidslaboratoria zich konden aanmeten tegenover de maatschappelijke groepen tot wie de dienstverlening van de overheidslaboratoria zich richtte, of op wie de processen van staatsvorming betrekking hadden. Soms rees er vanuit deze groepen verzet tegen de epistemologische uitbreidingsdrang van de overheidslaboratoria. Maar vaak hadden ze ook belangen bij een acculturatie met laboratoriumpraktijk. De culturele uitwisselingen tussen deze drie stakeholders en de conceptie en perceptie van de ander en zichzelf zijn het onderwerp van de paper die ik op de Young Researchers Days wil presenteren. In deze paper zal ik een globaal beeld schetsen van mijn onderzoek en een aantal resultaten en vaststellingen bespreken.