clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Binnen het beleidsdomein Werk wordt taalverwerving Nederlands als tweede taal (NT2) als een cruciale factor gezien in de zoektocht naar duurzame tewerkstelling. De Vlaamse regering investeert daarom in een sluitend aanbod Nederlandse taal voor werkende en werkzoekende anderstaligen.

Deze ‘sluitende taalaanpak’ heeft belangrijke implicaties: het vereist niet enkel voldoende aanbod, maar ook een aanbod op maat. Via dit onderzoek werd nagegaan in welke mate het huidige NT2-aanbod passend is voor werkenden en werkzoekenden en hoe de samenwerking tussen de verschillende aanbodsverstrekkers in dit kader verloopt. Daartoe werd het volledige NT2-aanbod in kaart gebracht en via een aantal criteria gescreend. Op basis van de analyse werden beleidsaanbevelingen geformuleerd.
Het Vlaamse beleid legt de laatste jaren steeds meer de nadruk op doorstroom vanuit de sociale inschakelingseconomie naar de reguliere arbeidsmarkt. Het Vlaamse beleid legt de laatste jaren steeds meer de nadruk op doorstroom vanuit de sociale inschakelingseconomie naar de reguliere arbeidsmarkt. Bepaalde maatregelen zoals invoeg en werkervaring (WEP+) hebben doorstroom ook als expliciete doelstelling. In dit artikel gaan we na in welke mate doorstroom gerealiseerd wordt voor doelgroepwerknemers uit de invoeg- en de WEP+-maatregelen, alsook uit de sociale werkplaatsen.
Geen enkel migratiebeleid kan het thema van gezinshereniging negeren. Het is veruit de omvangrijkste vorm van legale migratie geworden in België, maar ook in de meeste andere Europese lidstaten.

In 2010 is door de Koning Boudewijnstichting een dialoogproject opgestart rond deze migratievorm. Dit met de bedoeling om de kennis over gezinshereniging uit te breiden en om een stand van zaken op te maken van de uitdagingen die zich stellen op wettelijk, administratief en socio-economisch vlak. Om een geïnformeerd debat te kunnen voeren, werd naast de discussiegroepen met experts op het terrein ook wetenschappelijk cijfermateriaal en ander onderzoek verzameld.

In deze studie wordt getracht een correct statistisch beeld te schetsen van gezinshereniging in ons land aan de hand van verschillende administratieve databestanden zoals de visagegevens, het aantal uitgereikte verblijfsvergunningen, de Kruispuntbank Sociale Zekerheid en het Rijksregister. De onderzoekers trachten in een eerste deel een aantal belangrijke trends te ontwaren met betrekking tot de instroom van huwelijksmigranten naar België. Vervolgens staat men stil bij het socio-economisch profiel van de betrokkenen evenals de gezinssituatie waarin ze terecht komen.
Elke dag horen, spreken en lezen we verschillende talen en taalvariëteiten. Die meertalige realiteit weerspiegelt zich in onze scholen. Hoe leren we onze leerlingen met die taaldiversiteit omgaan en hoe kunnen we deze positief aanwenden op de klasvloer? Talensensibilisering biedt kansen. Via een internationale praktijkgerichte literatuurstudie en een bevraging van internationale en Vlaamse experts werd onderzocht wat het concept talensensibilisering inhoudt en wat de effecten zijn op leerlingen en leerkrachten. Dit onderzoek leverde een wetenschappelijk rapport op en een wegwijzer voor de Vlaamse onderwijspraktijk. Dit boekje, de wegwijzer, is bedoeld voor leerkrachten, coördinatoren en directies die op hun school talensensibiliserend willen werken of meer inzicht willen krijgen in de sterke en minder sterke kanten van hun aanpak. Een vraag-antwoordmodel biedt een conceptueel kader voor een krachtige toepassing van talensensibilisering in de klas en voor de inpassing in een talenbeleid op school. Handzame tips, inspirerende praktijkvoorbeelden en referenties naar lesmaterialen geven inzicht in de kansen van talensensibilisering.
In deze tekst worden een aantal grondlijnen uiteengezet van het project 'Opvoedingsondersteuning in Ontmoeten’ van de provincie Vlaams-Brabant in samenwerking met het Laboratorium voor Educatie en Samenleving van de Faculteit Psychologie en Pedagogische Wetenschappen KU Leuven. Er wordt ingegaan op de recente aandacht voor ontmoetingen tussen ouders als vorm van opvoedingsondersteuning. De auteurs maken een aantal kanttekeningen bij recente ontwikkelingen en initiatieven, en geven een aantal aanzetten om ontmoetingen als vorm van opvoedingsondersteuning in te vullen op een andere manier dan opvoedingsondersteuning traditioneel wordt ingevuld.
We kunnen er niet omheen: de armoedecijfers stijgen meer en meer. Dat is niet alleen het gevolg van de crisis die de financiële en economische markten teistert. Ook hoe het beleid en de samenleving hiermee omgaan speelt hierin een rol. In de steden komen we armoede letterlijk tegen op de straat. Op het platteland daarentegen blijft deze eerder verdoken, waardoor wij en de beleidsnemers er vaak aan voorbij gaan.
Dr. Carmen Mathijssen, projectcoördinator bij Cera, deed een onderzoek naar armoede op het platteland. Welke mensen leven in armoede op het platteland, wat zijn de knelpunten
en belangrijk: hoe kunnen we oplossingen aanbieden? Een onderzoek op mensenmaat.
Het artikel behandelt de problematiek van de gedeeltelijke en/of ontbrekende functionele equivalentie bij het vertalen van familierechtelijke documenten uit het Marokkaanse rechtsstelsel in het Belgische en andere Europese rechtsstelsels. Tevens onderzoekt het artikel het theoretische kader voor het aanwenden van context-gebonden equivalentie - als een pragmatische, functionalistische benadering - bij het vertalen van rechtssysteemgebonden familierechtelijke documenten uit twee verschillende rechtsstelsels.
Het addendum bevat de vijftig basisteksten, de oplossingen van de meeste oefeningen in het handboek, de uitgeschreven teksten van de oefeningen op de audio-cd’s en tot slot een integrale alfabetisch geordende lijst van alle woorden, uitdrukkingen en collocaties uit het handboek.     Daarmee is het een betrouwbaar houvast voor alle docenten en studenten, en zeker ook voor diegenen die zich het Arabisch via zelfstudie eigen willen maken.
Het artikel handelt over het belang van het utiliseren van de vergelijkende taalwetenschap van de Afro-Aziatische talen – waartoe het Arabisch behoort – voor het compileren van het historisch woordenboek van de Arabische taal.  Vooral de taalcomparatistiek als bepaling van de geschiedenis van de Arabische wortels en stammen staat centraal in deze bijdrage. De studie bevat ook talrijke illustraties voor problematische wortels, leenwoorden en hapaxlegomena.
Wens je Arabisch te leren om meer te kunnen genieten van wat de Arabische landen en hun cultuur te bieden hebben ? Vind je het belangrijk de Arabische media te volgen om een beter inzicht te krijgen in de politieke en sociale ontwikkelingen die de Arabische wereld sinds enkele jaren in rep en roer zetten?    Van zodra je het Arabisch beheerst, gaat een nieuwe én een oude wereld open. Een levende, gevarieerde wereld die steeds meer ‘bij ons om de hoek’ te vinden is, maar ook een oude en eerbiedwaardige wereld waaraan de moderne westerse wetenschap en cultuur meer schatplichtig zijn dan men doorgaans vermoedt.    Dit handboek maakt duidelijk dat het Standaard Arabisch een leerbare taal is. Uiteraard is zoals bij elke taal een dosis doorzettingsvermogen nodig, maar de juiste aanpak zit in het handboek ingebakken. Twee docenten hebben er een jarenlange didactische ervaring in het hoger onderwijs en een buitengewone expertise als native speaker in gebundeld. Zowel in de theoretische toelichting als in de diverse oefeningen legt het handboek de duidelijke systematiek bloot die eigen is aan de Arabische grammatica. Het besteedt ook bijzondere aandacht aan die specifieke moeilijkheden die Nederlandstaligen bij de studie van het Arabisch kunnen ervaren.    Vijf audio-cd’s met de ingesproken basisteksten en oefeningen maken de student vertrouwd met het gesproken Standaard Arabisch. Samen met het addendum dat de cd-teksten, de oplossingen bij de oefeningen en de geïntegreerde woordenlijst bevat, zullen ze hun nut bewijzen voor wie deze taal in zelfstudie wil verwerven.
Praktijkgerichte literatuurstudies onderwijsonderzoek

Digitale didactiek. Wegwijzers voor de onderwijspraktijk wil de fundamentele reflectie in het onderwijsveld aanzwengelen over hoe goed ICT-ondersteund onderwijs er in, zeggen we, het jaar 2030 zou (moeten) kunnen uitzien. Het stelt 3 ruime thema’s centraal: de leerling en zijn digitale geletterdheid, het onderwijs en hoe dit met behulp van ICT de digitale geletterdheid van leerlingen kan aanscherpen en, tot slot, de leraar en de inhoudelijke, pedagogische, didactische en technologische bagage waarover hij zou moeten beschikken om eigentijds onderwijs te kunnen blijven inrichten.

Na het lezen van dit boekje zullen schooldirecties een beter zicht hebben op hoe ze samen met hun korps een leerlijn voor digitale geletterdheid kunnen uittekenen en implementeren in hun school. De denkkaders en talrijke praktijkvoorbeelden, tips en concretiseringen zullen leraren inspireren om hun onderwijs zo in te richten dat het middelbare schoolleerlingen optimaal ondersteunt bij het verwerven van digitale geletterdheid. Lerarenopleidingen krijgen in dit boek handzame kaders aangereikt die als basis kunnen dienen voor het uittekenen van een leerlijn die hun studenten vormt tot e-leraren.

De computer is niet meer weg te denken uit het leven van leerlingen. Het onderwijs moet daar nu passend op inspelen. Het boekje is een oproep tot samenwerking in (digitale) leergemeenschappen, over de grenzen van leeftijden, vakken, jaren, scholen, hardware en softwarepakketten heen. De digitale leerweg voor leerlingen optimaal uitstippelen vraagt doorgedreven teamwork, vanuit een visie op de vaardigheden, attitudes en kennis die jonge mensen morgen nodig zullen hebben.

LIES SERCU is professor in taalverwerving en taaldidactiek aan de KU Leuven (Faculteit Letteren). Tevens is ze voorzitter van de KU Leuven-stuurgroep Onderzoek en coördinator van de onderzoeksgroep Taal & Onderwijs.
In Vlaanderen verloopt de communicatie op de werk- vloer veelal in het Nederlands. Voor een belangrijke groep Vlamingen is het Nederlands echter niet optimaal toegankelijk, zeker niet in gesproken vorm. Voor een bepaalde groep dove mensen is de Vlaamse Gebarentaal en niet het Nederlands de eerste taal. Deze bijdrage gaat over hoe dove gebarentaligen op de werkvloer communiceren en welke (mogelijke) rol tolken Vlaamse Gebarentaal daarbij spelen.
Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD), in het Nederlands vertaald tot Aandachtstekortstoornis met Hyperactiviteit, is een van de meest voorkomende kinderpsychiatrische aandoeningen. De diagnostiek van ADHD wordt op tenminste twee domeinen bemoeilijkt. Ten eerste variëren de kernsymptomen van deze stoornis sterk van persoon tot persoon. Ten tweede vertoont het merendeel van de jongeren met ADHD ook een deel of zelfs een volledig symptoombeeld van andere stoornissen zoals oppositioneel opstandige gedragsstoornissen, antisociale gedragsstoornissen, motorische stoornissen en leerstoornissen. Dergelijke comorbiditeitein dagen de validiteit van onze huidige diagnostische classificatiesystemen steeds opnieuw uit en vormen de aanzet om de etiologie van de comorbide stoornisssen nader te onderzoeken. In dit hoofdstuk beogen we heel specifiek (de etiologie van) de comorbiditeit tussen ADHD en dyslexie kritisch te bestuderen.   Het gebruik van de term comorbiditeit in deze context staat overigens ter discussie. Comorbiditeit verwijst in de medische wetenschappen naar de situatie waarin twee onafhankelijke stoornissen simultaan voorkomen (Kaplan, Crawford, Cantell, Kooistra, & Dewey, 2006). Het gebruik van deze term in het kader van psychopathologie staat onder druk omdat psychiatrische stoornissen geen fijn afgelijnde entiteit vormen maar veeleer een abstracte conceptualisatie van klachten die kunnen gedeeld worden door meerdere psychiatrische aandoeningen (Angold, Costello, & Erkanli, 1999). Correcter maar ongebruikelijker is in deze context het gebruik van de Engelse term “co-occurence", in het Nederlands moeizaam te vertalen tot “het samen voorkomen".  Doorheen dit hoofdstuk houden wij daarom het gebruik van comorbiditeit aan zonder daarbij uit het oog te verliezen dat door de eigenheid van psychopathologieën de studie van het samen voorkomen van ADHD en dyslexie gehinderd zal worden door symptoomoverlap, vergelijkbare indirecte beperkingen in het schools functioneren en een potentieel etiologische overeenkomst. In deze bijdrage wordt de huidige stand van zaken geschetst in het onderzoek naar de comorbiditeit tussen ADHD en dyslexie. Kennis van de afzonderlijke stoornissen is hierbij noodzakelijk. De fenomenologie en etiologie van dyslexie wordt elders in dit boek uitvoerig behandeld. Die van ADHD laten we hier eerst aan bod komen.
Onze hele samenleving is afhankelijk van de natuur op aarde.
Zo bieden ecosystemen ons onder andere voedsel en materiaal,
zuiveren ze ons drinkwater en de lucht die we inademen en
regelen ze ons klimaat. Toch staan vele ecosystemen op aarde
onder zware druk door menselijke verstoring. De gevolgen van
die verstoring kunnen dramatisch zijn voor de ecosystemen en dus ook voor de mens zelf die afhankelijk is van deze ecosystemen. Het concept ecosysteemdiensten maakt de waarde van natuur voor de mens zichtbaar en biedt zo extra argumenten voor een goed beheer en behoud van ecosystemen
en verzoening van ecologie met economie.
Bossen vervullen wereldwijd een brede waaier aan ecosysteemdiensten. In deze bijdrage worden de ecosysteemdiensten die onze Vlaamse bossen bieden belicht en
wordt er ook gekeken naar de mogelijkheden om het concept
ecosysteemdiensten te integreren in bosbeheer en -beleid. De
link met de praktijk wordt ten slotte geïllustreerd aan de hand van enkele voorbeelden.
De eerste migranten die in de negentiende eeuw Frankrijk binnenkwamen, waren Belgisch. Met tienduizenden waren ze. Ze vestigden zich vooral in de omgeving van Rijsel, waar ze  in de industrie aan het werk gingen.
Net als hun Franse buurtgenoten namen deze Belgische migranten enthousiast deel aan het lokale verenigingsleven. Op de werkvloer werden zij door de Franse arbeiders als concurrenten beschouwd, maar in de cafés en de clubs speelde nationaliteit geen rol van betekenis. Belgen en Fransen amuseerden zich samen met een partijtje bollen, kaarten of biljart. De impact hiervan op de hele maatschappij in Rijsel en omgeving werd tot nu toe grondig onderschat. Het is net dit fundamenteel gemengde karakter van het sociaal-culturele leven dat ervoor heeft gezorgd dat de Belgische migranten deel konden worden van de lokale gemeenschap, en dat de Noord-Franse samenleving in de tweede helft van de negentiende eeuw waarlijk ‘Franco-Belgisch’ kan worden genoemd.
Dit achtste Salsa!-cahier beschrijft hoe de Leuvense beleidsvoerders tijdens een groot deel van de twintigste eeuw – vanaf de start van het interbellum tot het einde van de jaren vijftig – omgingen met de stadsnatuur op hun grondgebied. Anders dan men spontaan zou denken, was het openbaar groen allesbehalve een ‘dood’ thema in deze periode. De besluitvorming over de aanleg en het onderhoud van parkjes, straatbomen en plantsoenen deed de politieke gemoederen vaak verhitten, en leidde soms zelfs tot een hevige partijpolitieke strijd. Zo reconstrueert Felbevochten vergroeningen onder andere een ambitieus wederopbouwplan dat Leuven grote nieuwe parken moest bieden, de denkbeelden van vergeten natuurliefhebbers en boombeschermers uit de gemeenteraad, het opmerkelijke ‘vergroeningsbeleid’ van de jaren dertig, en het (vaak verkeerd begrepen) modernistisch openbaar groen van Sint-Maartensdal en Vriesenhof uit de jaren vijftig. Het relaas is voorzien van een ruime selectie aan beeldmateriaal, waarvan een groot deel nooit eerder werd gepubliceerd.
In 1841 werd in België het tweegevecht bij wet verboden. Anders dan in Frankrijk, Engeland en Duitsland was die criminalisering niet de aanzet tot een verregaande ‘spiritualisering’ en het uiteindelijke verdwijnen van het duel. De Belgische wetgever creëerde veeleer een nieuwe – zij het verboden – duelpraktijk die moderne vertogen van eer en mannelijkheid ondersteunde. Aan het begin van de twintigste eeuw kon de Luikse Adrien De Melotte nog schrijven dat de ‘man van de wereld verplicht is te vechten’.
Deze studie onderzoekt de factoriële validiteit en meetinvariantie van de Utrechtse Burnout Schaal – Algemene versie (UBOS-A). De UBOS-A is de Nederlandstalige versie van de Maslach Burnout Inventory – General Survey. Confirmatieve factoranalyses van data verzameld bij veiligheidsagenten (n = 544) en technologiemedewerkers (n = 799) geven aan dat het oblique 3-factorenmodel met de factoren uitputting, distantie en verminderde persoonlijke bekwaamheid excellent past bij de data, maar dat de drie factoren niet adequaat laden op een hogere orde burnoutfactor. Voor geslacht geldt volledige meetinvariantie. Voor het verschil tussen beide bedrijfssectoren wordt gedeeltelijke meetinvariantie vastgesteld. De auteurs concluderen dat de vragenlijstitems voor veiligheidsagenten een andere connotatie kunnen hebben dan voor technologiemedewerkers.
De Vlaming geeft anno 2009 vooral geld en materiële zaken eerder dan tijd (vrijwilligerswerk). Bijna acht op de tien Vlamingen stort geld op een rekening en/of verleent een andere vorm van financiële steun aan een maatschappelijke organisatie of een goed doel. Ruim zeven op de tien schenkt goederen. Een kleine 20% daarentegen doet regelmatig aan vrijwilligerswerk. Een minderheid van nog geen 10% rapporteert geen enkele vorm van geefgedrag. De resultaten bevestigen dat geefgedrag aan organisaties ongelijk verdeeld is in de Vlaamse samenleving. Een hogere sociaal-economische positie gaat vaker samen met het geven van tijd en/of geld en in natura. Voorts blijkt deelname aan vrijwilligerswerk anno 2009 nog steeds gerelateerd aan kerkgang, en verkleint het hebben van jonge kinderen de kans op het geven van tijd aan organisaties (maar niet op het geven van geld en/of materiële zaken). Ten slotte hebben mannen en vrouwen een gelijke kans op deelname aan vrijwilligerswerk, maar behoren vrouwen wel vaker tot de groep van ‘uitsluitend materiële gevers’.
De afgelopen jaren nam de kritiek op de OESO-DAC sterk toe. Zowel ontwikkelingslanden als NGO's hekelen de legitimiteit van het comité en verkiezen andere fora. Hierbij schuift men steevast het pas opgerichte UN-DCF naar voor als volwaardige opvolger van het DAC. Op basis van de bestaande literatuur rond input-, output- en proceslegitimiteit stelt dit artikel echter dat het DCF tot op heden geen volwaardig alternatief vormt voor het DAC. Enkel op vlak van inputlegitimiteit presteert het DCF iets beter als het DAC, maar ook hier is de kloof tussen beide instellingen minder groot als ontwikkelingslanden en NGOs laten uitschijnen.
Het Plan voor de Begeleiding en de Opvolging van werklozen dat in juli 2004 in België werd ingevoerd, combineert stimuli en sancties. Enerzijds wordt het zoeken naar werk van uitkeringsgerechtigde werklozen nauwgezetter gecontroleerd en gesanctioneerd indien onvoldoende zoekinspanningen geleverd worden. Anderzijds beoogt het plan een betere toegang tot de activeringsmaatregelen van de gewestelijke arbeidsdiensten. Dit nieuwe plan blijft omstreden: voor de enen wordt ‘op werklozen gejaagd’, voor de anderen is het plan een essentieel bestanddeel van elk beleid dat de werkloosheid bestrijdt. Vinden werklozen nu sneller een baan met dat begeleidings- en opvolgingsplan? Zo ja, geldt dat voor alle gewesten en voor alle werklozen en  gaat dat niet ten koste van de kwaliteit van de tewerkstelling?
DOEL. Dit exploratief kwalitatief onderzoek is bedoeld om inzicht te verwerven in hoe verpleegkundigen en patiënten automutilatie en de verpleegkundige benadering ervan beleven.
METHODE. Een kwalitatieve studie, gebaseerd op de principes van ‘grounded theory’, werd uitgevoerd in een middelgroot psychiatrisch ziekenhuis in Vlaanderen. Er werden semigestructureerde interviews afgenomen bij vijf psychiatrisch verpleegkundigen met ervaring op het vlak van automutilatie en bij acht patiënten die automutileren. Bij de analyse van de interviews werd gebruikgemaakt van de constante comparatieve methode.
RESULTATEN. Er werd een werkkader ontwikkeld dat inzicht biedt in hoe verpleegkundigen en patiënten automutilatie ervaren. De cruciale elementen hierin zijn het door de patiënt ervaren begrip of onbegrip. Het ervaren van begrip blijkt de drempel tot automutileren te verhogen. De kernopdracht van de verpleegkundige is bijgevolg de patiënt laten ervaren dat hij begrepen wordt. Dit kan onder andere door meer controle bij de patiënt te laten, verbondenheid te creëren en een klimaat uit te bouwen dat verdere beschadiging voorkomt.
DISCUSSIE EN CONCLUSIE. Het ontwikkelde werkkader kan een basis vormen voor het opzetten van de verpleegkundige zorg bij automutilatie. Verder onderzoek kan het werkkader verfijnen, verdiepen en onderbouwen.
In het geannoteerde arrest van 16 februari 2009 bevestigt het Hof van Cassatie zijn rechtspraak uit 2002 dat een partij bij een wederkerige overeenkomst, in geval van wanprestatie van de wederpartij, op eigen gezag en op eigen risico kan beslissen haar verbintenissen niet meer uit te voeren en aan de wederpartij kan meedelen dat zij de overeenkomst als beëindigd beschouwt. Nieuw is evenwel dat het Hof thans aangeeft onder welke voorwaarden dit is toegestaan.
In de academische wereld en in de praktijk is er een groeiende interesse in architectuur en business-IT alignment. Men richt zich vooral op grotere bedrijven, terwijl kleinere organisaties, zoals kleine en middelgrote ondernemingen (kmo’s) in België en het midden- en kleinbedrijf (mkb) in Nederland1, vaak vergeten worden. Aangezien deze kleinere ondernemingen belangrijke pijlers van de economie zijn, is het interessant te kijken hoe architectuur hen kan helpen en in welke mate bestaande methoden aangepast moeten worden om te werken binnen deze context. De auteur stelt een aangepaste methode voor waarmee kmo’s hun businessarchitectuur in kaart kunnen brengen.
Dit themanummer van de Orde van de Dag gaat over ‘bestellen en schalen’. Wellicht een wat eigenaardige
titel zullen sommigen denken. De samenstellers van dit nummer lichten in deze locomotieftekst graag toe waarover het dan wel precies gaat. Afgelopen tijd is wat genoemd wordt de ‘besteldiscussie’ opnieuw actueel. Toen we in ons land in 1998 de politie hervormden van drie politiediensten (gemeentepolitie, rijkswacht en gerechtelijke politie bij de parketten) naar ‘een geïntegreerde politiedienst, gestructureerd op twee niveaus’ (lokale politie en federale politie), kreeg ons land een nieuw bestel. Grofweg kwam de nieuwe structuur neer op 196 lokale politiekorpsen, en de federale politie werd samengesteld uit 27 gedeconcentreerde diensten en 1 centraal en geconcentreerd bruggenhoofd. Ondanks de relatief positieve consensus over het Belgische politiebestel klinken vandaag luider dan voorheen kritische stemmen door. Dat is niet toevallig. De besteldiscussie is immers verbonden met de staatsinrichting, en deze inrichting staat in ons land ter discussie. Het is immers niet toevallig dat in een federaal land als Duitsland het Bundeskriminalamt (BKA) functioneert naast het Landeskriminalamt (LKA), of dat in een sterk centralistische staat als Frankrijk twee nationale politiekorpsen (de Police Nationale en de Gendarmerie) naast elkaar functioneren zonder lokaal tegenwicht. Wanneer het bestel van België ter discussie staat, rijzen dan ook onvermijdelijk vragen naar de consequenties ervan voor de politie.
De Internationale Arbeidsorganisatie (International Labour Organization, ILO) en de Europese Unie (EU) vierden in 2011 de tiende verjaardag van hun vernieuwde samenwerking. Veel viel er echter niet te vieren, want hun partnerschap is in recente jaren in de verdrukking geraakt. Na het uitbreken van de financieel-economische crisis in 2008, oriënteerde de EU zich onder leiding van Duitsland meer op de recepten van het Internationaal Monetair Fonds (IMF) dan op die van de ILO. Nieuwe investeringen in werkgelegenheid en sociale bescherming werden daardoor ingeruild voor strenge besparingsmaatregelen.