clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
De filosofie van de wiskunde werd gedurende de voorbije eeuw quasi volledig gedomineerd door een funderingsdenken. Dit betekent dat men zich er nauwelijks met iets anders heeft beziggehouden dan met het uitwerken van deelaspecten van welbepaalde formele en kennistheoretisch reductionistische programma's. In deze programma's wordt de wiskunde doorgaans teruggevoerd op haar zogenaamd fundamentele bouwstenen. Deze zouden bijvoorbeeld te vinden zijn in de logica of de verzamelingenleer, en met behulp van speciale cognitieve procedures kunnen 'afgelezen' worden van het platonische universum. 

Vanuit een wiskundig en/of logisch oogpunt hebben deze programma's ongetwijfeld vele vruchten afgeworpen. Maar hun ultieme doel, de wiskunde te voorzien van een absoluut zekere kennistheoretische grondslag, werd niet verwezenlijkt. Zij bleven bovendien volkomen steken in de technisch-wiskundige aspecten van de zaak, en de filosofie (wat betekent het nu eigenlijk allemaal?) bleef grotendeels achterwege.

De kern van een programma voor een 'andere', humanistische filosofie van de wiskunde, zoals het hier zal worden gepresenteerd, behelst de volgende punten. Ten eerste, dat wiskunde een eervolle menselijke bezigheid is, die we geenszins wensen af te breken. Ten tweede, dat desondanks, en precies omwille van haar menselijk karakter, de wiskunde niet feilloos is. Ten derde, dat zij dat ook helemaal niet hoeft te zijn. Ten vierde, dat haar praktijken en resultaten bijgevolg essentieel en te allen tijde voor 'verbetering' vatbaar blijven. Ten vijfde, dat de filosofie met haar specifieke competenties tot dit laatste doel substantieel mag bijdragen. Meer bepaald kan zij dat door als klankbord te fungeren voor de wiskundige, diens oefeningen in zelfreflectie faciliterend en vormgevend.
De 'Sluiting' van de Schelde heeft de geesten beziggehouden, en wij vinden daarvan een treffende weerslag in de Antwerpe kunst van de 16de en de 17de eeuw. Dit is zowel van toepassing op de schilderkunst als op het straatdecor bij Ommegangen en Blijde Inkomsten. Hoop en wanhoop wisselen elkaar daarbij af.
it nummer van het Jaarboek voor Ecologische Geschiedenis bevat bijdragen waarin de invloed van de koloniale mogendheden België en Nederland in hun bezittingen in Afrika, Amerika en Azië wordt beschreven. In vier artikelen komt een veelheid aan thema's aan bod, van de winning van ertsen tot de uitputting van landbouwgronden, van de beelden die onze voorouders zich vormden van de gebieden overzee - en de invloed die deze beelden hadden op hun eigen kijk op bijvoorbeeld natuur - tot de vorming van collecties van exotische naturalia. Daarmee sluit deze aflevering aan bij internationaal gevoerde discussies onder historici over de betekenis van exotische streken voor landen in Europa (en omgekeerd) en proberen wij een Belgisch-Nederlandse invulling aan deze gedachtewisseling te geven. De verschijnselen en ontwikkelingen in alle hier beschreven koloniën zijn, evenals de invalshoek van de betrokken moederlanden zelf, zeer verschillend van aard. Uitbuiting en onzorgvuldige omgang met natuur en natuurlijke hulpbronnen kwamen regelmatig voor, zoals blijkt uit de bijdrage van Alex van Stipriaan over Suriname. Westerse kolonisten lieten zich vaak bewust of onbewust leiden door de mythe van de onuitputtelijkheid van de tropische rijkdommen. In Indonesië werden in de eerste decennia van de negentiende eeuw juist pogingen ondernomen om een duurzame vorm van bosbeheer tot stand te brengen. In het artikel van Peter Boomgaard lezen we hoe Daendels al in 1808 een vorm van staatsbosbeheer instelde en de uitputting der bossen probeerde tegen te gaan. In de meest recent verworven kolonie waarover in dit nummer wordt bericht, Belgisch Congo, waren weer andere mechanismen werkzaam. Patricia van Schuylenbergh laat zien dat onderzoekers hier veel mogelijkheden kregen om zich te verdiepen in de natuur. Ook natuurbescherming kwam tot ontwikkeling, waarbij contacten met Nederlandse natuurbeschermers van belang waren. In het openingsartikel toont Karel Davids aan de hand van zeventiende- en achttiende-eeuwse beschrijvingen van Nieuw-Nederland, noordoost Brazilië en het kustgebied tussen de Amazone en de Orinoco de ontwikkeling van de visie op de natuur in deze Nederlandse koloniën. Hij stelt daarbij vast dat de gangbare cultureel-geografische benadering onvoldoende is om de veelzijdige werkelijkheid recht te doen.
De probeemstelling van dit artikel is in hoeverre nieuwe media kunst ons verplichten om onze gangbare esthetische categorieën te herdenken. Dit leidt to een aantal preliminaire vragen, zoals: Wat zijn nu eigenlijk media? In welk opzicht is het gebruikte medium al dan niet bepalend? Waarop berust het onderscheid tussen nieuwe en oude media, tussen digitale en zogenaamde analoge media?   
Uiteindelijk leidt dit alles tot de vraag of er in nieuwe media kunst sprake is van een paradigmaverschuiving? Hierbij wordt grote nadruk gelegd op de rol van de hypermedialiteit en de rol van het lichaaamssubject (Merleau-Ponty) in de nieuwe madiakunst.
Deze bijdrage onderzoekt de problematisering en strafrechtelijke bestrijding van ongeoorloofd seksueel gedrag van jongeren, en dan meer bepaald van meisjes, in vroeg-twintigste-eeuws België. Dit was één van de domeinen bij uitstek waarin de morele verontrusting uitmondde in een verregaande criminalisering, met name in het kader van de Belgische jeugdbescherming. We behandelen eerst de maatschappelijke achtergronden en krachtlijnen van het debat over ongeoorloofde seks. Daarin werden uiteenlopende sociale 'vraagstukken' zoals dat van de prostitutie, de vrouwenhandel, de criminaliteit en de demografische kwestie ingepast in een breder vertoog van interdependente schakels van onzedelijkheid. Vervolgens bekijken we de specifieke context van veranderingen in de sociale posities van jongeren, die verklaart waarom het zedelijkheidsoffensief zich ging toespitsen op de arbeidersjeugd, in eerste instantie op adolescente meisjes, en hoe de dominante probleemdefinities als gevolg daarvan wijzigden. Het tweede deel behandelt de strafrechtelijke criminalisering van ongeoorloofde seks van jonge vrouwen en neemt de wetgeving en de concrete invulling van haar toepassingsveld tijdens het interbellum onder de loep. Tenslotte trachten we de balans op te maken van de - rechtstreekse en onrechtstreekse - impact van de heersende vertogen en repressieve ambities op de gerechtelijke praktijk ten aanzien van minderjarige meisjes.
Deze publicatie bevat de herwerkte bijdragen tot het eerste colloquium van het nieuwe IUAP-netwerk "Justice & Society", georganiseerd door het Rijksarchief, één van de partners van het onderzoeksnetwerk dat gefinancierd wordt door het federaal wetenschapsbeleid. Het colloquium werd georganiseerd op 25 januari 2008 in het gebouw van het Rijksarchief te Louvain-la-Neuve, en betrof de informatiebronnen en de onderzoeksperspectieven in verband met de sociaal-politieke geschiedenis van justitie in België sinds het einde van de 18de eeuw. Eén van de doelstellingen van het IUAP-netwerk is immers alle mogelijke informatiebronnen, ongeacht hun herkomst, vorm en drager, te identificeren, te ontsluiten en via alle mogelijke moderne middelen aan onderzoekers beschikbaar te stellen. In de verschillende bijdragen tot deze acta, stellen de negen jonge doctorandi die binnen het project actief zijn elk kort hun doctoraal onderzoek voor, waarbij ze meer in het bijzonder ingaan op de  typologie van het bronnenmateriaal, op de beschikbaarheid of het ontbreken van specifieke bronnen(reeksen), de mogelijkheden en beperkingen voor verwerking en analyse, de lacunes en perspectieven voor het onderzoek e.d.
Meisjes die misdrijven plegen, men kan er maar moeilijk mee overweg. Ze schijnen de 'typische' gezagsgetrouwheid, zachtmoedigheid en omkadering te missen die de meeste vrouwen uit de criminaliteit zouden weghouden, en worden net daarom als bedreigend ervaren. Zo gaven recente berichten over toenemende ernstige en gewelddadige delinquentie onder jonge vrouwen aanleiding tot paniekreacties en interpretaties in termen van maatschappelijke desintegratie. Zulke reacties zijn niet nieuw; een kritische dialoog met het verleden lijkt daarom aangewezen. Deze bijdrage bekijkt de omstandigheden en trajecten die meisjes naar de rechtbank leidden in begin 20ste-eeuws Antwerpen. De toegepaste wetgeving was ingegeven door burgerlijke vrees voor zedelijk en moreel verval en viseerde vooral het seksuele gedrag van meisjes. De vervolgde meisjescriminaliteit zelf was evenwel een zaak van verscheidener probleemgedragingen, vervolgers en definities van ontoelaatbaar gedrag, die nauw samenhingen met de sociale context waarin meisjes handelden.
De intermodale weg/binnenvaart markt in België is in volle evolutie. Op korte tijd werden verscheidene nieuwe terminalprojecten opgestart. Nieuwe projecten, voornamelijk in Wallonië, staan op stapel. De locatie van deze nieuwe terminals en de impact op het marktgebied van de bestaande terminals kan gevisualiseerd worden aan de hand van het Locatie Analyse Model voor Belgische Intermodale Terminals (LAMBIT). Dit model omvat een GIS netwerkmodel met het binnenvaartnetwerk en het wegennetwerk. Aan de hand van de huidige transportprijzen kan het marktgebied van elke locatie berekend worden. De huidige gegevens betreffende het vervoer over de weg naar de regio van de nieuwe locaties geeft een idee van het potentieel van de terminals. Het GIS model geeft eveneens de impact weer van de nieuwe terminals op de bestaande. Tenslotte kan worden nagegaan wat de impact is van prijsveranderingen op het marktgebied.
Iets meer dan een jaar geleden traden de wetten van 17 mei 2006 met betrekking tot de externe rechtspositie van de gedetineerden en de strafuitvoeringsrechtbanken gedeeltelijk in werking .  Deze wetten kunnen een kentering inluiden in de wereld van de strafuitvoering.  Het was de toenmalige minister van Justitie Verwilghen die bij de oprichting van de Commissie Holsters in februari 2000 stelde: "Ik meen dus dat wij  vandaag - politiek en maatschappelijk gezien - een historische kans krijgen om de strafuitvoering (maar ook de straftoemeting) die meer dan anderhalve eeuw verwaarloosd zijn geweest, tot een logisch en performant systeem uit te bouwen, met daarin één duidelijke rode draad: het herstel van de relatie tussen dader, slachtoffer en maatschappij."  Hoewel minister Verwilghen initieel voor ogen had om de strafrechtspleging, inclusief de strafuitvoering, volledig te heroriënteren tot een "Wetboek van herstelvordering, met daarin een luik van hersteltoemeting en een luik hersteluitvoering" vinden we in de wetten de vooropgestelde notie van 'herstel' niet meer expliciet terug. 

De uidagingen omtrent deze  herstel- en slachtoffergerichtheid in de fase van de strafuitvoering vormen op overlegmomenten tussen praktijkwerkers vaak het startpunt voor diepgaande discussies.  De praktijkwerkers die werkzaam zijn in de gevangenis en in contact komen met gedetineerden kijken vanuit hun eigen positie en rol naar deze uitdagingen.  De verschillen in meningen, gedachten, verwachtingen, uitgangspunten, visies kunnen voortkomen uit de wijze waarop de praktijkwerker de notie 'herstel' naar de detentiecontext invult of vertaalt. In deze bijdragen proberen we zicht te krijgen op de wijze waarop praktijkwerkers invulling geven aan de notie 'herstel'.  De zeer brede en diverse groep aan praktijkwerkers laten ons vanzelfsprekend niet toe veralgemeningen te doen.  Slechts enkele  bedenkingen, gevoeligheden en spanningsvelden werken we uit  opdat zij het beeld over het invullen en vertalen van de notie 'herstel' naar de detentiecontext verder zouden kunnen aanvullen.
In het strafrechtelijk landschap in België heeft de vzw Suggnomè, Forum voor herstelrecht en bemiddeling  (afgekort Suggnomè) haar plaats aan Nederlandstalige zijde ongetwijfeld verworven . Suggnomè beoogt reeds jaar en dag een bijdrage te leveren tot het effectueren van het recht van direct bij een misdrijf betrokkenen om gehoord te worden en te participeren aan het debat betreffende de maatschappelijke reactie op het gebeuren (vzw Suggnomè 2005, Visietekst). Suggnomè deed dit door het realiseren van communicatiemogelijkheden, waaronder slachtoffer-daderbemiddeling , tussen direct betrokkenen onderling enerzijds en tussen betrokkenen en gerechtelijke instanties anderzijds. 

Suggnomè viert dit jaar haar kristallen jubileum. Wanneer we kijken naar de afgelopen en huidige activiteiten van Suggnomè rijst soms het metaforische beeld van een organisatie in spagaat: mooi om naar te kijken maar niet eenvoudig om vol te houden. Suggnomè combineert inspanningen in het lokaal implementeren van bemiddeling met het conceptueel en beleidsgericht reflecteren. Met de wet van 22 juni 2005 en haar uitvoeringsbesluiten werd Suggnomè bevestigd in haar rol als bemiddelingsdienst, maar zoals de volledige titel luidt en u verder kunt lezen, heeft Suggnomè haar ambities van meet af aan hoger gesteld dan wat strikt genomen van overheidswege gevraagd werd. De vzw Suggnomè is niet alleen een bemiddelingsorganisatie maar tegelijkertijd een Forum voor herstelrecht en bemiddeling geweest. De vraag die nu aan de oppervlakte komt op een moment dat Suggnomè in elk Vlaams gerechtelijk arrondissement aanwezig is, of Suggnomè alleen nog moet instaan voor de uitvoering van de wet - lees: de bemiddeling - en de conceptuele, beleidsmatige taak moet overlaten aan een nieuwe organisatie?  In deze bijdrage trachten we naast een korte en bondige terugblik op haar tienjarig bestaan enkele mogelijke toekomstperspectieven van deze forumopdracht te exploreren.
In november 2008 en april 2009 was professor Marion Vacheret te gast aan de Brusselse Vakgroep Criminologie (VUB). Vacheret is professor aan de School voor Criminologie van de universiteit van Montréal (Quebec) te Canada. Zij is verantwoordelijk voor de Equipe de la recherche sur la pénalité (EREP) van het Internationaal Centrum van Vergelijkende Criminologie. Zij doet al vele jaren onderzoek naar de sociologie van de gevangenis, de interventies in penitentiaire settings en de specifieke aspecten waarmee gedetineerden in contact komen. Vacheret is ondermeer co-auteur van Le châtiment : Histoire, philosophie et pratiques de la justice pénale (2005) en Anatomie de la prison contemporaine (2007), en schreef recentelijk met Patrick Mounaud het boek  L'exécution de la peine privative de liberté au Canada. Mythes et réalités (2008). Deze bijdrage is het resultaat van een herwerking en vertaling van het interview dat plaatsvond op 6 april 2009. Onderwerpen als new penology, rechten van gdetineerde, tuchtregime en overlegstructuren in de gevangenis komen uitgebreid aan bod.
Als vertrekpunt voor deze bijdrage scharen we ons achter de eerder positieve houding in herstelrechtelijke kringen ten aanzien van enige vorm van rechtsbijstand bij herstelrechtelijke praktijken en in het bijzonder bij slachtoffer-daderbemiddeling. Van bij de start van het pilootproject herstelbemiddeling voor meerderjarigen in Vlaanderen in 1993 werd het belang van rechtsbijstand door een advocaat erkend. Met de uitbreiding van deze praktijk naar alle Vlaamse gerechtelijke arrondissementen vergrootte de aandacht voor het verder uitklaren van de relatie tussen advocaat en bemiddelingsproces. Arrondissementeel afgesloten samenwerkingsprotocollen tussen gerechtelijke actoren, welzijnswerk, advocatuur en bemiddelingsorganisatie gaven een eerste aanzet tot het verduidelijken van de verhouding tussen de bemiddelaar, het bemiddelingsproces en de advocaat. 

Belangrijk ankerpunt voor de hedendaagse praktijk van slachtoffer-daderbemiddeling voor meerderjarige daders in Vlaanderen vormt het wettelijk kader van 2005 waarin ook de relatie tussen advocaat en bemiddelingsproces een plaats heeft gekregen. De wet van 22 juni 2005 bepaalt dat 'de partijen tijdens de bemiddeling kunnen worden bijgestaan door een advocaat' . Enige verduidelijking van de rol van de advocaat in de bemiddeling vinden we in de memorie van toelichting die vooreerst een vertegenwoordiging van de partijen door de advocaat uitsluit . Doorheen het bemiddelingsproces kan de advocaat zijn cliënt 'zinvol steunen en van advies dienen'. Bij het bereiken van een overeenkomst kan de advocaat 'een zinvolle en concrete bijstand verlenen door met een 'extern oog' de door de partijen, via de bemiddeling bereikte overeenkomst, te bekijken'. Aldus concluderend stelt het wettelijk kader bijstand door een advocaat voorop en wordt vertegenwoordiging als mogelijkheid uitgesloten. Ondanks deze principieel eerder positieve houding ten aanzien van rechtsbijstand door de advocaat, blijken heel wat aspecten in theorie en vooral praktijk nog niet uitgekristalliseerd. Het wettelijk kader laat aan de bemiddelingspraktijk veel ruimte ter interpretatie en invulling van de rol en positie van de advocaat. Bij de verdere operationalisering van slachtoffer-daderbemiddeling voor meerderjarige daders in Vlaanderen, zijn gaandeweg vragen gerezen bij de plaats, rol en positie van de advocaat in deze informele contexten. Het opzet van deze bijdrage ligt echter niet in het hierop formuleren van precieze antwoorden. Eerder trachten we de inhoudelijke overwegingen die gepaard gaan met de mogelijke posities en rollen van de advocaat in het bemiddelingsproces in kaart te brengen. Over de verschillende fases van het bemiddelingsproces heen worden deze inhoudelijke overwegingen geduid. De drie delen in deze bijdrage zijn gelijklopend met de drie algemene fases in het bemiddelingsproces: de aanvangsfase, de eigenlijke bemiddeling en de beëindiging/opvolging van de bemiddeling.
Dit artikel is hoofdzakelijk de neerslag van gesprekken (open interviews) met ex-gedetineerden en hun familieleden, aangevuld met enkele literatuurverwijzingen. De gesprekken vonden exclusief plaats in het kader van dit artikel. Zes Vlaamse ex-gedetineerden werden bevraagd, allen behorende tot de categorie langgestraften, met een effectieve detentieduur tussen acht en twaalf jaar. De leeftijd van de ex-gedetineerden varieert van 30 tot 58 jaar (twee dertigers, twee veertigers en twee vijftigers).
We hebben ervoor gekozen om ons te beperken tot een overzicht van belangrijke aandachtspunten, zonder dat ze op een detaillistische wijze worden uitgewerkt. Het zijn uitsluitend 'impressies' van een beperkte groep langgestraften en hun omgeving, en als dusdanig niet te veralgemenen.
Ex-gedetineerden interviewen over en confronteren met een 'ideale gevangenis' is geen sinecure. Een vraag als 'stel dat je morgen opnieuw voor tien jaar de cel indraait, wat zou er dan allemaal voorhanden moeten zijn, hoe zou je die periode willen invullen, hoe zou het leven binnen die ideale gevangenis er dan moeten uitzien?' opent natuurlijk wel de deur, maar ... geeft vooral aanleiding tot enkele kritische bedenkingen. Deze mensen leven in het heden, zijn bezig met de dingen van alledag en een dergelijke denkoefening doet hen terugdenken aan wat binnen de muren ook gebeurt, namelijk het continue terugblikken
op de feiten en hun verleden. In de gevangenis is men niet begaan met het 'heden' van de gedetineerden, net zomin als men in de samenleving begaan is met het 'heden' van ex-gedetineerden.
De bijdrage bestaat uit twee delen. In een eerste deel wordt nagegaan welke calvarietocht de rechter inzake strafuitvoering reeds achter de rug had alvorens hij werd ingeschreven in de huidige "Wet houdende de oprichting van de strafuitvoeringsrechtbanken" van 17 mei 2006. Vervolgens worden de resultaten van een onderzoek voorgesteld dat in de periode 2004-2006 werd uitgevoerd met als doel de evaluatie van het huidige invrijheidsstellingsbeleid in Belgie.
Het 'evidence based model' vormt recentelijk onderwerp van menig debat. Deze bijdrage plaatst het 'evidence based model' in een ruimer criminologisch kader. Vooreerst wordt de achtegrond geschetst van het ontstaan van dit model en de ontwikkelingen in het criminologisch denken die deze stroming voeden. Vervolgens worden de potentieel gunstige gevolgen van dit paradigma voor een criminologische praktijk en beleid belicht, maar ook de tekortkomingen en mogelijke gevaren ervan. Tenslotte formuleren we een persoonlijke invalshoek op de probleemstelling, nl. welkde de waarde is van het 'evidence based model' voor de criminologie.
De term 'Justice Reinvestment' duikt de laatste tijd met regelmaat op, voorlopig nog voornamelijk in Angelsaksische landen, maar de ervaring leert ons dat het niet lang kan duren alvorens een dergelijke trend ook in continentaal Europa wordt opgepikt. Vertrekkende vanuit de stelling dat een gewaarschuwd mens er twee waard is, analyseren we in deze bijdrage de literatuur mbt Justice Reinvestment en bekijken we de initiatieven die elders werden genomen, evenals hun resultaten.
Deze bijdrage geeft een overzicht van de evolutie van de gevangenispopulatie in Belgie gedurende de laatste decennia. Hierbij wordt zowel aandacht geschonken aan de instroom als aan de uitstroom. Vervolgens geeft het verslag van een interuniversitair onderzoek naar het Strategisch Plan hulp- en dienstverlening aan gedetineerden in Vlaamse gevangenissen.
In de periode 2002-2004 voerde een equipe van de UGent (vakgroep Sociale Agogiek), VUB (vakgroep Criminologie) en KULeuven (afdeling Strafrecht, Strafvordering en Criminologie) een onderzoek uit in de pilootgevangenissen waar het Strategisch Plan wordt geïmplementeerd.Onze opdracht was niet (de implementatie van) het Strategisch Plan te evalueren, aangezien die klus reeds was geklaard door een extern doorlichtingskantoor. Wij waren aangezocht om een reflectieinstrument te ontwikkelen dat de beleidsmedewerkers in staat moet stellen de kwaliteit en de effectiviteit van hun aanbod te bevorderen. De ontwikkeling van dit instrument gebeurde aan de hand van een literatuurstudie en een empirisch onderzoek. In een eerste paragraaf in deze bijdrage wordt het theoretisch kader dat de basis vormt
voor het reflectie-instrument kort toegelicht. In een tweede deel belichten we enkele knelpunten die wij ervoeren in de samenwerking tussen Justitie en de Vlaamse Gemeenschap vanuit de penitentiaire invalshoek.
Over het boek:
Politieleiders zijn zowel managers van een onderneming als hoofd van een publieke organisatie die niet los kan worden gezien van de democratische context waarin de politie functioneert. Politieleiders staan tussen de organisatie en de omgeving in, op een kruispunt van belangen. Cahier 14 geeft aandacht aan politieleiderschap in het algemeen en de korpschef is het bijzonder. De resultaten van een wetenschappelijk onderzoek naar het profiel en de evaluatie van de korpschefs van de Belgische lokale politie, krijgt in dit Cahier een plaats. De bijdragen gaan over rekrutering, selectie, ontwikkeling en evaluatie van politieleiders en hogere publieke leidinggevenden. Ook wordt een toekomstvisie voor politieleiderschap geschetst.
In deze bijdrage wordt ingegaan op de hervorming Onkelinx (2006) die het jeugdbeschermingsmodel behoudt en daarbij voorbij lijkt te gaan aan decennia van fundamentele kritiek op dit model en de praktijk en het bestaan van beloftevolle alternatieven zoals het jeugdsanctierecht. Wil het jeugdsanctierecht echter dergelijk alternatief bieden dan lijkt een "modernisering" ervan echter aangewezen.
Deze bundel is het resultaat van het lustrumcongres '16 Miljoen BN'ers? Bescherming van Persoonsgegevens in het Digitale Tijdperk' en werd in 2009 georganiseerd door het Nederlands Juristencomité voor de Mensenrechten (NJCM). In een tijd waarin de overheid steeds meer digitale informatie over mensen mag verzamelen, bewaren en koppelen vond de NJCM het opportuun om de bescherming van persoonsgegevens en het recht op privacy opnieuw ter discussie te stellen.