clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
De aansprakelijkheid van de syndicus is een complex vraagstuk dat met deskundigheid benaderd dient te worden. Het belangrijkste wettelijk instrument hierbij vormt de appartementswet. Om tot een goede oplossing te komen is het belangrijk eerst de algemene en historische situering van deze wet te bekijken. Een goed begrip van het aansprakelijkheidsvraagstuk is vervolgens slechts mogelijk na een blik op de definiëring van de syndicus, zijn functie en bevoegdheden. Het aansprakelijkheidsvraagstuk zelf moet onderverdeeld worden in drie grote stukken: burgerrechtelijke, strafrechtelijke en tuchtrechtelijke aansprakelijkheid. Bij de behandeling van de burgerrechtelijke aansprakelijkheid van de syndicus is het belangrijk de tegenpartij te onderscheiden. De burgerrechtelijke aansprakelijkheid zal immers verschillend beoordeeld worden t.a.v. de vereniging van mede-eigenaars, t.a.v. de individuele mede-eigenaars dan wel t.a.v. een derde. Daarenboven zijn er een aantal factoren die de aansprakelijkheid, los van bovenstaand onderscheid, beïnvloeden. Deze kunnen de aansprakelijkheid zowel verzwaren als verlichten en zelfs wegnemen. Ten slotte bekijken we de nood aan een nieuwe wijziging van de appartementswet.
Het ISIS-probleem, dat zijn naam ontleent aan een mythische connectie met de cultus van de Oudegyptische godin Isis, luidt als volgt: Welke rechthoeken, met gehele getallen als zijden (gemeten met een zekere eenheid), hebben de eigenschap dat hun oppervlakte en hun omtrek (als getal) gelijk zijn ? Hoewel het Isis-probleem weinig technische of geavanceerde wiskunde vereist, is het toch geen standaard- of routine-opgave. Bewijzen kunnen vanuit verschillende invalshoeken worden geleverd (van informeel wiskundig redeneren tot algebra, meetkunde of analyse). Sommige bewijzen zijn ook overtuigender dan andere: ze leren niet enkel dat maar ook waarom de gevonden rechthoeken de enige zijn. In een recent Leuvens onderzoek werd aan enkele tientallen Vlaamse wiskundeleraren-in-opleiding gevraagd de rechthoeken met bovenvermelde eigenschap te bepalen en dit ook te bewijzen. Daarna kregen de kandidaat-leraren vijf alternatieve bewijzen aangeboden en werd hen gevraagd die te beoordelen en te becommentariëren. De resultaten leveren mooie inzichten in de conceptuele en esthetische criteria die leraren-in-opleiding hanteren om een bewijs te beoordelen.
Dit boek reflecteert over de fundamenten van het sociologisch onderzoek vanuit een nieuw perspectief, het kritisch realisme. Concepten als theorie, empirie, verklaren, causaliteit en realiteit worden opnieuw bekeken. Dit leidt tot een verfrissende kijk op wat verklarend empirisch onderzoek is en hoe het kan gerealiseerd worden.<br><br> Dit boek is het eerste Nederlandstalig boek over het kritisch realisme. Het presenteert er niet enkel de theoretische en methodologische grondslagen van, maar het geeft er ook een kritische kijk op en werkt ze op een aantal cruciale punten verder uit.<br><br> Aan de hand van onderzoek over de socialisatie van jongeren in een multi-etnische samenleving maakt de auteur de lezer bovendien duidelijk hoe bepaalde delen van het kritisch realisme reeds zijn ingebouwd in het huidige onderzoek, maar tevens wat het kritisch realisme bijkomend zou kunnen aanvoeren.
Het is ondertussen meer dan 150 jaar geleden dat de eerste co÷peraties werden opgericht om de levensstandaard van arbeiders en boeren te verbeteren. De jongste jaren begint men de co÷peratie echter opnieuw te ontdekken als instrument om economische activiteiten te combineren met sociale doelstellingen. In deze bijdrage belichten we de rol die co÷peraties spelen binnen het activiteitenspectrum van de social profit in een internationaal kader en staan we stil bij de vraag of dit ook voor Vlaanderen een interessant alternatief kan bieden.
Het is ondertussen meer dan 150 jaar geleden dat de eerste coöperaties werden opgericht om de levensstandaard van arbeiders en boeren te verbeteren. De jongste jaren begint men coöperatief ondernemen echter opnieuw te ontdekken als hefboom om gemeenschappelijke problemen door samenwerking op te lossen. Zo komen we in België vandaag de dag coöperaties tegen in onder meer de landbouwsector, de financiële sector, de detailhandel, nutssectoren en bij vrije en creatieve beroepen. Dit boek combineert inzichten uit theorie en praktijk om een familieportret te schetsen van coöperatieve ondernemingen in België. De erkende coöperaties zouden we tot het ‘kerngezin’ van deze familie kunnen rekenen, maar we gaan in dit boek ook op zoek naar nabije verwanten. Naast een inleiding tot coöperatief ondernemen alswerkwijze en coöperaties als organisatievorm bevat het een profielschets van erkende coöperaties, vennootschappen met sociaal oogmerk en andere vormen van organisaties die op coöperatieve wijze ondernemen. We overstijgen daarbij de traditionele ideologische invulling van coöperatief ondernemen en richten onze aandacht op hedendaagse maatschappelijke uitdagingen waar coöperatief ondernemen een oplossing kan bieden.
De ontwikkelingen in de geneeskunde plaatsen ons voortdurend voor nieuwe verrassingen. Dit handboek biedt in een eerste gedeelte een theoretische duiding van de ethische modellen in de medische ethiek en een pleidooi voor het personalisme. In het tweede deel wordt dit toegepast op de medische vooruitgang inzake het begin en einde van het leven, orgaantransplantatie, stamcelonderzoek e.d.
De Dijn betreurt vaak dat het besef van de 'heiligheid' of het taboe van het menselijk lichaam niet meer op begrip kan rekenen in het bio-ethische debat. Schotsmans wil vanuit zijn praktijkervaring De Dijns indruk van het bio-ethische debat nuanceren. Dit debat vertoont volgens de auteur een grote diversiteit, waarbinnen ook plaats is voor de waarde van een mensenleven.
Het Romeinse recht heeft in alle eeuwen invloed gehad op het maatschappelijk denken en het blijft prominent aanwezig in het Westerse denken. Achter elke maatschappelijke reflex steekt een stukje Romeins recht. De studie van het Romeinse recht is dan ook geen oudheidkunde, maar studie van oud recht en de receptie ervan in het rechtsdenken. Sinds de elfde eeuw wordt het onafgebroken bestudeerd aan de universiteit. In de negentiende en twintigste eeuw werd daarbij de klemtoon gelegd op de gemeenschappelijke wortels van het burgerlijke recht en werden de Romeinse bronnen bekeken vanuit de burgerlijke wetboeken. Op vandaag is die studie gericht op het Europese recht. Het gaat niet meer louter over civiele instellingen, maar ook over de receptie en het overnemen van instellingen. Civium causa was in 2003 het eerste handboek Romeins recht waarin de receptie in de middeleeuwen en de nieuwe tijden de centrale plaats kreeg die zij sinds twintig jaar in de wetenschap van het Romeinse recht bekleedt. De totaal nieuwe aanpak had als gevolg dat er veel ruimte tot verbetering was. In deze tweede editie van 2008 wordt dezelfde methode gevolgd en worden dezelfde onderwerpen behandeld, maar alles is herbekeken en herschreven. Alle publicaties van de auteur sinds 2003 werden in dit handboek verwerkt. Het gaat er over de geschiedenis van het Romeinse recht tot in de nieuwste tijden, over procesvoeren, vermogens en families, erven, goederen, verbintenissen en sociaal-economisch recht. Deze tweede editie richt zich weerom tot studenten en tot juristen die willen bijblijven met de actuele romanistiek.
Het commentaar van Anselmo op de Antwerpse costuymen van 1582 illustreert de gewijzigde belangstelling van praktijkjuristen voor lokaal recht. In de 17de eeuw schreven advocaten en andere practici in de Zuidelijke Nederlanden teksten over de plaatselijke costuymen. Vaak waren die werken, zowel naar de vorm als naar de inhoud, nog in hoofdzaak door rechtsgeleerde literatuur geïnspireerd. Het artikelsgewijs commentaar van Anselmo op de Antwerpse costuymen van 1582 bevat daarentegen sporen van nieuwe visies. De auteur, een advocaat met een lange staat van dienst in de Antwerpse schepenbank, besprak niet in hoofdzaak de doctrine, maar ging uit van een breed toepasselijk recht. Alle formele bronnen van recht konden in die optiek regels aanreiken, maar ze werden slechts als een onderdeel van het stedelijk recht beschouwd indien ze ook werden toegepast. Deze opvatting sloot deels aan bij de oude overtuiging dat externe juridische normen de toets van de plaatselijke rechtsorde dienden te ondergaan. Continuïteit is ook te merken in Anselmo’s speurtocht naar de rationes decidendi van schepenvonnissen, waarvan hij nog meende dat deze precedenten waren. Nochtans was de benadering nu wezenlijk anders. De interne samenhang en systematiek van het plaatselijke recht waren het voorwerp van een juridische analyse. Anselmo’s commentaar op het Antwerpse recht was de eerste bespreking van lokaal recht in de Zuidelijke Nederlanden die niet langer zonder meer het ius commune als uitgangspunt nam. Anselmo streefde naar een versterkt Antwerps recht, dat echter niet louter uit gebruiken bestond maar ook andere vormen van recht inkapselde.
Toen de Nobelprijs Economie in 1998 aan Amartya Sen werd toegekend, was dit in twee opzichten een primeur. Voor het eerst ging deze prijs naar een economist die in een ontwikkelingsland opgroeide. En het was ook de allereerste maal, sinds de Nobelprijs voor economie in 1969 voor het eerst uitgereikt werd, dat een economist met uitgesproken linkse sympathieën met deze hoogste onderscheiding bedacht werd. Er werd zelfs hier en daar geopperd dat de Zweedse academie met de keuze van Sen in 1998 haar 'ongelukkige keuze' van 1997 snel wilde doen vergeten. In 1997 had de Zweedse Academie immers Myron Scholes en Robert Merton gelauwerd voor hun werk over het functioneren van financiële markten. Het kwam dus enigszins slecht uit dat in de herfst van 1998 het zeer belangrijke investeringsfonds Long-term Capital Management, waarvan Scholes en Merton een soort geestelijke vaders waren, zo'n enorme verliezen maakte dat het financieel systeem van de Verenigde Staten er door dreigde ontwricht te geraken. Dat Sen niet ondanks maar omwille van zijn ideologische positionering werd weerhouden, lijkt echter nauwelijks aanvaardbaar.
Kopen zit de Westerse mens in het bloed. Als kind van de consumptiemaatschappij is hij wellicht met geen andere juridische operatie meer vertrouwd. Achter de schijnbare evidentie van het koopcontract gaat echter een van de meest controversiële vraagstellingen uit het Frans-Belgisch privaatrecht schuil. Wie koopt wil waar voor zijn geld, en precies daar durft het schoentje in de praktijk wel vaker te wringen. Natuurlijk kan de koper jegens zijn verkoper kwaliteitsaanspraken laten gelden, maar de vraag is veeleer op welke grondslag hij dat dient te doen. Het Burgerlijk Wetboek reikt op dat vlak namelijk een waaier aan vorderingsmogelijkheden aan die alle uiteindelijk als finaliteit hebben te verzekeren dat wat de koper meende te kopen effectief overeenstemt met wat de verkoper verkocht. Zo kan een misnoegde koper onder meer zijn heil zoeken in de leer van de wilsgebreken (met name in de dwalingsvordering), zijn voordeel trachten te doen op grond van de leveringsplicht uit het kooprecht of zich beroepen op de vrijwaringsvordering voor verborgen gebreken. Deze bijdrage beoogt niet zozeer een alomvattende beschrijving te bieden van elk van deze verhaalsmiddelen, maar spitst de aandacht geheel toe op hun toepassingsgebied en hun problematische verhouding.
In deze bijdrage wil de auteur zich voor ons tijdschrift graag buigen over de problematiek van de certificaten, die men, ofschoon zij een ruimer toepassingsgebied kennen, doorgaans met de kunsthandel in verband brengt. Vertrekkend vanuit die context geeft de auteur in de eerste plaats een passende definitie aan deze rechtsfiguur die juridisch gezien slechts weinig is beschreven. Vervolgens besteedt hij aandacht aan de precieze werking en de wezenskenmerken van het certificaat als gematerialiseerde dienstenprestatie. Aansluitend spitst hij de aandacht toe op de aansprakelijkheid van de certificaatschrijver, niet alleen ten aanzien van zijn opdrachtgever, maar evenzeer ten aanzien van verdere verkrijgers. In dat verband pleit de auteur ervoor die aansprakelijkheid voortaan als contractueel van aard te kwalificeren. Hij zoekt daarvoor steun in de leer van de kwalitatieve rechten. Aangezien de voormelde knelpunten zelden naar Belgisch recht zijn behandeld, bevat deze bijdrage een unieke rechtsvergelijkende studie.
Ondanks veelbelovende positieve effecten van arbeidsmobiliteit staat de Vlaamse arbeidsmarkt synoniem voor rigiditeit. De vraag is dan ook of het rooskleurige beeld rond de gevolgen van meer mobiliteit klopt. Waarom zijn mensen niet méér mobiel als hun welzijn en welvaart erop vooruitgaat? Waarom hecht HRM zoveel belang aan retentiebeleid als mobiliteit meer productiviteit brengt? ‘Meer is beter’ lijkt een voorbarige conclusie. De doelstelling van deze bijdrage is een kritische reflectie over de meerwaarde van mobiliteit voor de arbeidsmarkt. We schetsen het debat op macroniveau en lichten het beschikbare onderzoek naar de effecten van mobiliteit door op drie niveaus: dat van kosten en baten voor het functioneren van de arbeidsmarkt (macro), voor organisaties (meso) en voor individuele loopbanen (micro). We tonen met deze bijdrage aan dat baten op één niveau niet noodzakelijk gepaard gaan met baten op de andere niveaus. We besluiten dat bedrijfstrouw eveneens economische baten oplevert; dat meer mobiliteit welkom is, voor zover het om beschermde mobiliteit gaat.
In het najaar van 2000 gaf Vlaams minister van Werkgelegenheid Landuyt aan de Koning Boudewijnstichting de opdracht een Task Force Loopbaanbegeleiding op te richten.  Die Task Force heeft een expertenrapport opgeleverd over hoe in Vlaanderen een veralgemeend recht op loopbaanbegeleiding kan georganiseerd worden.  Deze vraag kaderde in het actieprogramma 'Een leven lang leren in goede banen', waarmee de ministers van Onderwijs, Werkgelegenheid en Economie een gecoördineerd beleid ontwikkelen inzake levenslang leren.  Bewust omgaan met de eigen loopbaan krijgt een belangrijke plaats in dit actieplan.  Het advies van de Task Force omvat drie uitgebreide luiken.  Vooreerst wordt de optie voor een veralgemeend recht op loopbaanbegeleiding onderbouwd vanuit de inzichten die recent wetenschappelijk onderzoek naar arbeidsrelaties en (levens)loopbaanpatronen op de Vlaamse arbeidsmarkt heeft opgeleverd.  Vertrekkend van deze 'onderbouw', worden in een tweede luik twee voorstellen voor respectievelijk een integrale en een eerstelijnsinvulling van een recht op loopbaanbegeleiding uitgewerkt.  In een derde luik komen de organisatie en financiering van een recht op loopbaanbegeleiding uitgebreid aan de orde.  In deze korte synthese raken we enkele krachtlijnen uit het eerste en derde luik aan.
In het VIONA-project 'het opleidingsbeleid in Vlaamse bedrijven: determinerende factoren en knelpunten' stond de verklaring van verschillen in opleidingsinspanning van bedrijven centraal. De basis voor deze zoektocht naar de determinanten van de opleidingsinspanning was een survey die georganiseerd werd in voeding, groothandel, grafische en softwaresector. De opleidingsinspanning werd aan de hand van meerdere indicatoren gemeten. Kenmerkend voor deze studie is dat naast twee kwantitatieve indicatoren (opleidingsinvestering en participatiegraad) ook ruimte ingelast werd voor een maatstaf die eerder de kwaliteit van bedrijfsopleiding probeert te meten. Hiertoe werd de opleidingscyclus als meetinstrument gehanteerd. Het is een index voor de mate van volledigheid van het opleidingsproces, die aangeeft welke stappen achtereenvolgens gezet moeten worden bij het tot stand brengen van strategisch bedrijfsopleidingsbeleid. In deze synthesenota concentreert de auteur zich op enkele centrale conclusies.
De dagen van de echte expatriates zijn geteld. Een tijdelijk verblijf in het buitenland lijkt misschien een spannend avontuur, in werkelijkheid ondervinden de uitgezonden werknemers veel aanpassingsproblemen. Voor bedrijven is de kostprijs enorm hoog en het rendement laat vaak te wensen over. In een geglobaliseerde wereld is er ook behoefte aan een heel ander soort managers. Een nieuwe generatie culturele nomaden maakt de dienst uit in het internationale bedrijfsleven.
Eén van de conclusies van de Werkegelegenheidsconferentie draagt als titel 'Herstructurering met het oog op het aanreiken van nieuwe kansen'.  De titel is wat ongelukkig gekozen. Alsof we bedrijfsherstructurering moeten stimuleren om tewerkstellingskansen te creëren.  De titel dekt gelukkig de lading niet.
In recente internationale HRM-literatuur wordt tegenwoordig de aandacht gevestigd op nieuwe en flexibele vormen van internationaal werk zoals zakenreizigers, korte of pendelopdrachten. Daarbij werd echter vaak vergeten dat globalisering niet alleen een verhoogde internationale flexibiliteit vraagt, maar ook een gewijzigde verantwoordelijkheid. Steeds vaker nemen mensen een coördinerende rol op die ervoor moet zorgen dat het bedrijf een globaal geïntegreerd netwerk is dat kan steunen op de competitieve voordelen van alle delen van de organisatie, waar ook ter wereld verspreid. In dit doctoraatsonderzoek worden deze werknemers bestudeerd in drie empirische artikels. In wat volgt bespreken we deze ‘globale’ managers theoretisch, situeren we het onderzoek, stellen de bevindingen voor en sluiten af met een overkoepelende conclusie.
PASO ging van start in 2002 en meet jaarlijks de polsslag bij eenzelfde groep van Vlaamse organisaties. Dit gebeurt aan de hand van een vragenlijst die peilt naar het strategisch management van personeel, organisatie, technologie en innovatie. De grootschalige, longitudinale PASO-databank bevat een schat aan informatie over het interne beleid van de Vlaamse organisaties, die de onderzoekers door middel van analyse bloot leggen. Dit dossier vergelijkt een aantal gelijkaardige bevragingen in andere landen en beschrijft de methodologische keuzes die vervolgens zijn gemaakt voor PASO om deze uitdaging aan te gaan. In het bijzonder wordt er ingegaan op de keuze voor een websurvey en het gebruik van administratieve databanken voor het trekken van de steekproef.<br><br> Voor meer info betreffende het PASO-project, zie <a href="http://www.paso.be">http://www.paso.be</a>
Voor het Tweede Vaticaans Concilie was er reeds sprake van een sluimerende priestercrisis. Na het concilie brak deze crisis volop uit. Het aantal intredingen daalde sterk, het aantal uittredingen daarentegen steeg fel, vooral in de westerse wereld. Daarnaast ondergingen veel priesters een soort identiteitscrisis. Eén van de gevolgen van deze priestercrisis was het ontstaan van een contestataire priesterbeweging. Ook in Vlaanderen kwamen kritische priestergroepen van grond: Exodus, En Toch, Inspraak en Informele Priestergroep Gent. Deze groepen pleitten voor een levensbetrokken en pluriform priesterschap, een vernieuwde, meer wereldgerichte seminarie-opleiding. De verhouding met de bisschoppen was soms erg moeilijk, maar lang niet altijd slecht: vooral kardinaal Suenens genoot waardering. Het verplichte celibaat was een heet hangijzer: alle groepen waren tegen de verplichte koppeling van ambt en celibaat. Voor priesters die onder meer omwille van het celibaat waren uitgetreden, vroegen ze begrip en respect. Deze groepen probeerden de publieke opinie en het kerkbeleid te beïnvloeden. Ze zijn daar zeker niet altijd in geslaagd, al konden vooral priesters van En Toch mogelijk op een indirecte manier de concrete kerkelijke praktijk beïnvloeden. Even belangrijk echter was de rol van deze groepen als ontmoetingsplaats van gelijkgezinde, progressieve (ex-)priesters, die elkaar steunden en bemoedigden en een heel apart onderdeel vormden van de progressieve beweging in de Vlaamse Kerk.
De studentenparochie voor Leuven-Nederlands ontstond in 1959 uit de Universitasbeweging van Dondeyne. In 1963 werd de parochie officieel erkend en kreeg ze de naam Universitaire Parochie: een kerkgemeenschap voor de hele universitaire wereld. Van bij haar ontstaan nam de parochie een aantal kerkvernieuwende ideeën van de Universitasbeweging van de jaren '50 over: ze zette zich in voor de emancipatie van de leek in de Kerk en voor een open dialoog van de Kerk met de 'wereld'. Op liturgisch gebied probeerde ze vernieuwingen door te voeren die de leken meer bij de plechtigheden moesten betrekken. Het Tweede Vaticaans Concilie gaf een sterke impuls aan die kerkvernieuwende ideeën en activiteiten van de Universitaire Parochie. Ondertussen ontstond een hele nieuwe dynamiek rond ontwikkelingssamenwerking. Via deze thematiek zou de parochie zich steeds meer aangetrokken woelen tot de zogenaamde nieuw-linkse stroming, die zich aan verschillende universiteiten in de Verenigde Staten en Europa manifesteerde. Naast een kerkkritisch kreeg de Universitaire Parochie nu ook duidelijk een maatschappijkritisch gezicht. In het boek Aggiornamento in Leuven" wordt de organisatorische, kerkelijke, maatschappelijke en liturgische evolutie van de Universitaire Parochie op de voet gevolgd, vanaf het ontstaan in 1959 tot de uittreding van stichterpastoor Jozef Yperman in 1974. Die geschiedenis wordt in de bredere context van het wel en wee van de Vlaamse en zelfs de Wereldkerk gesitueerd. Op die manier brengt het boek het verhaal van een progressieve katholieke beweging in het woelige kerk- en wereldgebeuren van de jaren '60 en '70.
In deze bijdrage verken ik de mogelijkheden van oral history in de historische studie naar seksualiteit. Enerzijds illustreer ik hoe historici mondelinge bronnen kunnen inzetten om veranderingen in seksualiteitsbeleving te onderzoeken: wanneer passen zij het interview adequaat en kritisch toe? Omdat het om een tijdrovende onderneming gaat, stel ik anderzijds de vraag waarom ze dat überhaupt zouden doen. Wat is, met andere woorden, de waarde en meerwaarde van oral history voor de geschiedenis van dit thema? Dit artikel biedt geen pasklare richtlijnen. Wel bespreekt het theoretische kwesties in verband met methodologie: ik toon hoe het interview eerst een 'vertelling' is, vervolgens een 'verhaal' of tekst wordt, en uiteindelijk een plaats krijgt in een historisch relaas of 'geschiedenis'. Ik stel met name een performatieve benadering voor om, met een bijzondere aandacht voor metaforen, inzicht te krijgen in processen van betekenisgeving in het verleden.
Schudden je ouders afkeurend het hoofd als je weer een nieuw woord meebrengt van de school of de jeugdbeweging? Chillen, bongen, of vozen, ze moeten eraan wennen. Ze zuchten waarschijnlijk: 'In mijn tijd spraken we toch wel anders.' Helemaal ongelijk hebben ze niet: het taalgebruik is heel wat veranderd. Maar volgende keer kun je je ouders geruststellen, want reden voor bezorgdheid is er nog niet.
Het Handboek productie- en voorraadbeheer brengt in 5 delen een overzicht van de problematiek van voorraadbeheer, bedrijfsmiddelenplanning, just-in-time, kwaliteitsbeheersing en een aantal speciale vraagstukken in productiebheer zoals bedrijfsfysica, het zweepslageffect en de knelpuntentheorie.  Alle aangebrachte concepten worden geïllustreerd door middel van gevallenstudies.  Deze bieden aan de lezer de mogelijkheid door zelfstudie de concepten in te oefenen.  Er wordt ook regelmatig verwezen naar de webpagina: http://www.econ.kuleuven.ac.be/tew/academic/prodbel/exercise/marc/default.htm waar een additionele reeks oefeningen en gevallenstudies ter beschikking gesteld worden.
Alleen het mechanisme van de vrije markt kan leiden tot een hoog welvaartspeil voor iedereen. Dat stelt de vermaarde econoom William Baumol. Herverdeling van de rijkdom kan, maar is slechts mogelijk wanneer we de succesformule van de drievuldigheid 'competitie, innovatie en regelgeving' blijven koesteren. Lessen voor de toekomst van een overtuigd aanhanger van het westerse kapitalistische systeem.