clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Evenwicht is een fundamentele voorwaarde tot bewegen. Het is de mogelijkheid om een toestand van instabiliteit te herstellen en/of een toestand van instabiliteit te vermijden door te anticiperen op evenwichtsverstoringen. Verschillende ontwikkelingsstoornissen kunnen leiden tot een verstoring van de motorische ontwikkeling, vaak is dit gekoppeld aan een verstoorde ontwikkeling van het evenwicht. Verstoorde evenwichtsreacties leiden tot moeilijkheden met posturale controle en beïnvloeden de ontwikkeling van verschillende activiteiten van het dagelijkse leven. Om de behandeling van jonge kinderen met motorische stoornissen te plannen en te evalueren, is een specifiek meetinstrument om evenwicht te evalueren essentieel. 
Er zijn een aantal gestandaardiseerde testen beschikbaar om de motorische vaardigheden van kinderen te evalueren. De meeste gestandaardiseerde motorische testen bevatten een aantal evenwichtstaken. Sommige testen bieden zelfs een specifieke subscore voor evenwicht aan. Desondanks stellen we vast dat op basis van een grondige screening van de testen er een nood is aan een testbatterij om specifiek het evenwicht van peuters en kleuters te evalueren. 
De Gentse evenwichtstest werd ontwikkeld om het evenwicht te evalueren van kinderen vanaf het moment van zelfstandig stappen tot en met de leeftijd van 5 jaar. De test biedt een complete reeks van evenwichtstaken aan in een ontwikkelingsvolgorde welke de specifieke ontwikkeling van het evenwicht weerspiegelt. De test kan worden toegepast voor typisch ontwikkelende kinderen van 18 maanden tot en met 5 jaar of voor kinderen met een gelijkaardig niveau van evenwichtscontrole.
Leo Van Audenhove, Dorien Baelden en Ilse Mariën zijn verbonden aan het Interdisciplinair Instituut voor Breedband Technologie, Studies over Media, Informatie en Telecommunicatie van de Vrije Universiteit Brussel. Zij delen in hun reactie een aantal van de bezorgdheden van Veva Leye maar betogen meteen dat de zaak toch wat genuanceerder ligt. ICT biedt volgens hen wel degelijk mogelijkheden voor ontwikkeling. Nieuwe media bieden als netwerktechnologie immers interactieve en participatieve mogelijkhede, waardoor ontwikkelingslanden niet enkel ontvanger hoeven te zijn van westerse technologie maar ook zelf actief kunnen bijdragen. Of het ook zover komt, is op dit moment nog niet duidelijk. Ze onderschrijven het pleidooi om een kritische politiek-economische blik te behouden, maar wijzen tegelijk op de noodzaak om verder te investeren in onderzoek naar de positieve impact van ICT op sociale verandering en ontwikkeling.
Deze bijdrage richt zich op de relatie tussen stadsvisies en stedelijke projecten,
zoals deze ontwikkeld in het Witboek. 'De eeuw van de stad. Over stadsrepublieken
en rastersteden'. Binnen de pragmatiek van het stedenbeleid, valt de onderontwikkeling
van de visievorming sterk op. De auteurs stellen een discussie voor
gebaseerd op de dialectiek tussen 'stadsdebat' en 'stadsproject'. Het potentieel van
de concepten utopie, heterotopie, visie en stadsproject wordt besproken en daarna
geïllustreerd aan de hand van een aantal cases uit Brussel en Vlaanderen.
Vandaag de dag staan stadsprojecten centraal in stadsvernieuwing en stedelijke visie- en beeldvorming. De relatie tussen visie enerzijds en de realisatie van projecten anderzijds, blijft echter problematisch. In Brussel merken we dat de visie van het gewest in het domein van de stadsplanning -en dus dat wat betrekking heeft op de gebouwde ruimte- grotendeels onzichtbaar, niet transparant of tegenstrijdig is. In dit artikel gaan we dieper in op de relatie tussen visionaire doelstellingen en het effectieve ontwerp van stedelijke ruimtes. Eerst ontwikkelen we een analytisch kader om verbeeldingsprocessen te evalueren en om de kwaliteit en legitimiteit van 'stadsprojecten' te evalueren. De concepten utopie en heterotopie worden gebruikt om de relatie te beschrijven tussen het onmogelijke enerzijds en meer pragmatische aspecten van een 'goed stadsproject' en een krachtige visie op de toekomst van de stad anderzijds. Het tweede doel in dit artikel is het analyseren van de relaties tussen de gebruikte concepten, en het nagaan van de toepasbaarheid ervan. Deze relaties kunnen beschreven worden als drie met elkaar verbonden registers: utopie, heterotopie, visie en project. Drie Brusselse cases worden geëvalueerd op de kwalitatieve aspecten van wat een 'goed stadsproject' is, zoals beschreven in het boek "De eeuw van de stad. Over stadsrepublieken en rastersteden. Witboek." (Boudry, et al. 2003). De cases worden eveneens geëvalueerd op het onderliggende visievormingsproces, de heterotopische aspecten en hun utopische potentieel. Vergelijking tussen de drie cases toont aan dat: hoe meer stadsprojecten voldoen aan de kwaliteitscriteria van een 'goed stadsproject', hoe meer utopisch potentieel ze in zich dragen. Een opvallend en uitdagend besluit is, dat de concepten utopie en heterotopie sterke elementen in zich dragen om een duurzame en krachtige visie omtrent stadsprojecten en stadsvernieuwingsprojecten in Brussel te ontwikkelen. Huidig onderzoek focust op het verfijnen van deze kantelmomenten en het toepassen op meer cases, die geselecteerd werden uit het Plan voor Internationale Ontwikkeling voor Brussel, voorgesteld door de Brusselse Regering in 2007.
Het Plan voor de Internationale Ontwikkeling van Brussel (PIO) ligt al enige tijd ter tafel. Zelfs nu de herziening van het gewestelijk ontwikkelingsplan in de steigers staat, geldt het PIO als de meest recente en parlementair onderschreven toekomstvisie op stedelijke ontwikkeling in Brussel. Ook werd voor het PIO een aanzienlijk federaal budget uitgetrokken. Daarmee wordt het internationale ontwikkelingsplan niet meteen onder tafel geveegd en zal het in ieder geval mee de contouren bepalen van verdere stedelijke plannenmakerij. Bij deze is het van belang dat het PIO wordt gewaardeerd voor wat het is: geen te implementeren stedenbouwkundig plan, maar eerder een programmatische schets die meer flexibilisering en up-scaling van besluitvormingsprocessen faciliteert. De hamvraag wordt dan in welke mate het plan genoeg visie in zich draagt om toekomstige plannen inhoudelijk te kunnen sturen. Immers, het PIO opereert schijnbaar in het Brusselse 'visie-vacuüm' op grootstedelijk niveau. Het werd gepresenteerd als nieuw instrument, terwijl het losjes elementen plukt uit bestaande plannen. Het is democratisch goedgekeurd maar enige vorm van brede consultatie van bevolking en middenveld ontbrak volledig. Het heeft de verpakking van een integraal stadsontwikkelingsproject, maar blijkt een te sterke nadruk op territoriale ontwikkeling en city-marketing te leggen.Net in dit gebrek aan vormelijke en inhoudelijke duidelijkheid, ligt de grote passe-partout waarde voor Brusselse overheidsinstanties en privé-ontwikkelaars. Daarom lijkt het PIO in haar huidige vorm een by-pass operatie, zowel van klassieke stedenbouwkundige procedures als van een open stadsdebat, en een manier om de politieke besluitvorming te herkavelen, eerder dan een bevlogen en visionair project dat drager kan zijn van politieke en maatschappelijke actie. Dit artikel analyseert deze ontwikkelingen in detail.
Voor leerkrachten die in hun school reanimatie geven, is 2010 een jaar van verandering. Op 18 oktober 2010 publiceerde de European Resuscitation Council (ERC) de nieuwe richtlijnen voor de reanimatie, die iedere vijf jaar worden herzien op basis van de meest recente onderzoeksgegevens. Kort voordien werden ook de nieuwe vakoverschrijdende eindtermen (VOET), waarin reanimatie of CPR (cardio-pulmonaire resuscitatie)  opgenomen is, in een aangepaste versie gepubliceerd. Met de introductie van de VOET in 1997, is een structurele mogelijkheid gecreëerd om een aantal maatschappelijke relevante inhouden zoals EHBO aan bod te laten komen. In een studie van de Erasmushogeschool Brussel (EhB) en de Vrije Universiteit Brussel werd nagegaan hoe de huidige situatie in Vlaamse scholen is wat betreft het CPR-onderwijs. Dit eerste deel beschrijft in hoeveel scholen CPR aan bod komt en welke knelpunten en stimulansen daarbij een rol spelen. Een volgende bijdrage beschrijft de leerresultaten bij het gebruik van zowel gespecialiseerde als alternatieve didactische materialen bij leerlingen uit het secundair onderwijs.
Gezien het stijgende belang van competentiegericht leren in de lerarenopleiding is er nood aan een grondige analyse van beroepscompetenties. Deze studie wil, door de beroepscompetenties van de leraar LO in kaart te brengen, een vertrekbasis leveren voor een kritische analyse van de opleidingscompetenties. In de eerste fase werd aan de hand van diepte-interviews met 37 experts gepeild naar kerntaken, competenties en mogelijke problemen/trends. In de tweede onderzoeksfase werd een steekproef van 118 Vlaamse leerkrachten LO bevraagd naar het relatieve belang daarvan. In fase I resulteerde de inductieve analyse in vier categorieën kerntaken: (1) lesgeven/opvoeden, (2) organisatie extra-curriculaire activiteiten, (3) externe en interne samenwerking en (4) zich blijven bijscholen en stagairs opleiden. De problemen/trends kunnen worden onderverdeeld in veranderingen: bij leerlingen (mondigheid, fysieke fitheid), bij ouders (wens inspraak, afwezigheidsattesten schrijven), van het vak LO zelf.
Het doel van deze studie was nagaan bij experts of de huidige Vlaamse eindtermen voor zwemmen voldoende aan bod komen en concretiseerbaar zijn. De Delhi-studie bestond uit twee rondes waarbij eerst met kwalitatieve info werd gewerkt om in de tweede ronde de mening over de stellingen bij een bredere populatie experts na de gaan. 
Het belang van degelijk zwemonderwijs in Vlaanderen wordt voortdurend door de experts beklettoond. Niet enkel om de veiligheid te garanderen aan, op en in het water, maar ook de motorische ontwikkelingen van de kinderen heeft baat bij bewegen in andere milieus. Ook de voorbereiding op vrijetijdsbesteding is misschien een minder voor de hand liggend pleidooi voor goed zwemonderwijs als het gaat over leren zwemmen, maar mag zeker niet uit het oog worden verloren.
De omschrijving van de eindtermen in Vlaanderen is het voornaamste onderwerp waarover dit onderzoek handelt. De algemene trend in de meningen van de geïnterviewden is dat de huidige eindtermen nogal vaag omschreven zijn en dat er te veel ruimte is gelaten voor verschillende interpretaties allerhande. Er is nood aan concreet opgestelde eindtermen met uitbreidingen naar zwemslag en afstand, waarbij 25m best als een minimum afstand gehanteerd wordt. Er werd doorheen de verschillende interviews gepleit voor concrete tussendoelen, geformuleerd in de eindtermen of de leerplannen, om zowel de controle beter te doen verlopen als een goede gefaseerde opleiding voor de kinderen te garanderen.
Er was nagenoeg volledige consensus over het feit dat de eindtermen voor schoolzwemmen in Vlaanderen te vaag opgesteld zijn. Kunnen zwemmen is veel te breed interpreteerbaar en daardoor is er een totaal gebrek aan kwaliteitscontrole en eenduidigheid. De experts waren het ook eens met elkaar over de nood aan een nieuw eenvormig zwemdiploma met duidelijke doelstellingen en transparante testen. Over het eventueel opleggen van een bepaalde afstand en zwemslag heerste er echter nog discussie.
Doel van het onderzoek was het inventariseren van links-rechts asymmetrieën en andere anatomische varianten van temporomandibulaire gewrichtsvlakken. Met behulp van digitale fotografie en macroscopische observatie werden van 100 schedelbasissen en 100 mandibulae gegevens verzameld over de vorm, de grootte, de oriëntatie en de degeneratie van de temporomandibulaire gewrichtsvlakken. Het bleek dat de linker en rechter mandibulaire condyli asymmetrisch waren van vorm, grootte, oriëntatie en degeneratie in respectievelijk 39,5, 26, 16 en 31,5% van de gevallen. De fossae glenoidales vertoonden asymmetrie in grootte, oriëntatie en degeneratie in respectievelijk 4,1 en 22,5% van de gevallen. Van de eminentiae articulares was 24% asymmetrisch wat oriëntatie betreft. Door anatomische verschillen van de condyli kon een aantal anatomische varianten worden onderscheiden: de meerderheid was langwerpig in het horizontale vlak en afgerond in het frontale vlak; een vijfde was peervormig in het horizontale vlak, en vlak of omgekeerd V-vormig in het frontale vlak. De belangrijke incidentie van anatomische varianten van links-rechts asymmetrieën en van de temporomandibulaire gewrichtsvlakken verdient aandacht bij de observatie en de behandeling van temporomandibulaire disfunctie. Het lijkt logisch dat dit artrokinematische implicaties heeft.
Door de vergrijzing van de bevolking en het feit dat mensen nu vaker sterven aan chronische ziekten, is de belangstelling voor levenseindezorg de jongste decennia sterk toegenomen. Tegelijk is men er zich steeds meer van bewust dat de zorg aan het levenseinde nog verre van ideaal is. Nog te vaak sterven mensen in ziekenhuizen. Ook de medicalisering van de dood wordt almaar vaker en kritischer in vraag gesteld. Vooral in Brussel is de levenseindezorg en bijgevolg ook het levenseinde minder optimaal dan elders in het land. Dit komt door sociale en demografische problemen verbonden aan een grootstad, maar ook door de organisatie van het zorgaanbod. Tot nog toe bleef de situatie in Brussel echter onbeschreven. Met Death and the City worden de omstandigheden van het levenseinde en de levenseindezorg in Brussel voor het eerst in kaart gebracht. Death and the City gaat na waar chronisch zieke Brusselaars overlijden en maakt de vergelijking met de situatie in andere Europese grootsteden. Voorts wordt de kwaliteit van het levenseinde en de organisatie van de levenseindezorg in Brussel onderzocht. Death and the City focust ten slotte op de medische besluitvorming aan het levenseinde: welke mogelijk levensverkortende medische beslissingen (inclusief euthanasie) worden genomen aan het levenseinde van Brusselse patiënten, hoe komen deze tot stand en hoe worden ze uitgevoerd. De Brusselse sociaal-demografische context is hierbij steeds een referentie. Het boek formuleert een aantal besluiten en opmerkelijke aanbevelingen voor beleidsmakers. Daarmee levert Death and the City niet alleen een belangrijke bijdrage tot de kennis over levenseinde(zorg), maar heeft het ook een breed maatschappelijk draagvlak. Death and the city informeert professionals en nonprofessionals uit de zorgsector, de medisch-sociologische sector, geschoolde leken met een interesse voor sociologische, filosofische en bio-ethische thema's, enzovoort. Het boek richt zich ook tot beleidsmakers.
Achtergrond
Kunnen sterven op de plaats waarvoor de patiënt gekozen heeft,
is een indicator van de kwaliteit van de zorg aan het levenseinde.
Huisartsen verkeren in een gunstige positie om zicht te krijgen op
de plaats waar patiënten willen overlijden en om deze wens mee
mogelijk te maken.
Doelstelling
Voor deze studie gingen we na hoe vaak huisartsen op de hoogte
zijn van waar hun patiënten wensen te overlijden, van wie ze dat
vernemen en hoe vaak patiënten daadwerkelijk op deze plaats
kunnen sterven.
Methode
De onderzoeksopzet betrof een nationaal retrospectief sterfteonderzoek
in 2006 via het representatief netwerk van de Belgische
huisartsenpeilpraktijken. Deelnemende artsen registreerden
wekelijks alle sterfgevallen in hun praktijk.
Resultaten
In totaal werden 798 niet-plotse sterfgevallen gerapporteerd.
I n 46% van de gevallen waren de huisartsen op de hoogte van waar
de patiënt graag wilde sterven. Bij 63% van deze overlijdens hadden
ze dat rechtstreeks van de patiënt zelf vernomen. Dat de huisarts dit
wist, correleerde positief met het feit dat de patiënten in de laatste drie
maanden van hun leven niet waren gehospitaliseerd (odds ratio [OR ]
3,9; 95% betrouwbaarheidsinterval [BI] 2,8-5,6), met de aanwezigheid
van mantelzorg (OR 3,3; 95%BI 1,8-6,1), het inzetten van een multidisciplinair
palliatief zorgteam (OR 2,5; 95%BI 1,8-3,5) en met het aanwezig
zijn van zeven of meer contacten tussen de huisarts en de patiënt of
zijn familie gedurende de laatste drie levensmaanden (OR 3,0; 95%BI
2,2-4,3). Waar de huisarts op de hoogte was, wilde meer dan de helft
(58%) van de patiënten het liefst thuis sterven. Tachtig procent van de
patiënten stierf ook werkelijk waar hij/zij voor had gekozen.
Besluit
Huisartsen blijven vaak onwetend over waar hun patiënt graag zou
willen sterven. Als huisartsen dat echter wel weten, sterven deze
patiënten vaak op de plaats die zij hadden verkozen. Dit artikel
beschrijft verscheidene aspecten van de zorg die kunnen bijdragen
om meer huisartsen geïnformeerd te krijgen over de wensen van hun
patiënten.
Het Brussels Nederlandstalig secundair onderwijs heeft een goede reputatie, een aantal
prestigieuze scholen en de doorstromingscijfers van de leerlingen ogen goed. Nochtans doen we
de feiten geweld aan indien we het Brussels Nederlandstalig secundair onderwijs in een adem
noemen. De verschillen tussen de scholen zijn immens. Zo slaagt de meest prestigieuze school
erin 97% van haar leerlingen normaal te laten doorstromen terwijl een andere school slechts
30% van haar leerlingen normaal kan laten doorstromen (François, 2002). Maar het Brussels
Nederlandstalig secundair onderwijs heeft meer prestigieuze, witte scholen dan dat ze
concentratiescholen heeft, vandaar dat men de reputatie hoog kan houden. Het feit dat het
Brussels Nederlandstalig secundair onderwijs hierin slaagt hangt samen met een zwaar
selectiemechanisme. Bovendien wordt het Brussels Nederlandstalig onderwijs ingezet als politiek
strijdmiddel voor de verdediging van de belangen van de Vlaamse minderheid in Brussel. Het
doel heiligt de middelen, maar ten koste waarvan?
Dit artikel onderzoekt de vraag of 'atheïstische religiositeit' al dan niet een contradictio in terminis is. Aan de hand van de analyses van Leo Apostel en Erich Fromm wordt er een kader geschetst om de religieuze ervaring te typeren. Daarbuit blijkt dat 'God' slechts een concept is en geen intrinsiek noodzakelijk element van deze ervaring. Daarna wordt er een concrete gevalstudie ondernomen (Richard Jefferies). Ten slotte wordt er gereflecteerd over de relevantie van deze thematiek voor het vrijzinnig humanisme in het algemeen en voor de vrijzinnig-humanistische raadswerker in het bijzonder.
In dit artikel wordt een kritiek geformuleerd op de traditie van het westerse denken waarbij identiteit op een 'monologische' wijze wordt benaderd. Vanuit het werk van Heidegger kan er echter op gewezen worden dat identiteit altijd op een dialogische wijze tot stand komt. Het 'Dasein' is immers altijd al een 'Mitdasein'. Gademer en Taylor hebben dit perspectief verder doorgetrokken. Bij Gadamer is de hermeneutiek altijd een dialogisch spel en wordt het hermeneutische verstaan gezien als een telkens anders verstaan. Het subject stelt zich hier zwak op en gaat uit van een openheid voor de ander. Taylor heeft dit vervolgens toegepast op het multiculturele verstaan. Hij komt uiteindelijk tot een imperatief die de 'presumption of equal worth' vooropstelt.
Dit boek vertrekt vanuit empirisch onderzoek naar identiteitsvorming bij Brusselse jonegren. Het initiatief daarvoor ging uit van Kif Kif. In het boek wordt verslag gedaan van dit onderzoek en zijn ook een aantal getuigenissen gebundeld van participerende jongeren. Dit alles werd dan theoretisch gekaderd met bijdragen vanuit filosofisch, sociologisch en politiek perspectief.
Slechts drie landen (België, Nederland en Zwitserland) hebben een euthanasiewet. Voor de Belgische euthanasiewet is de patiënt een meerderjarige of een ontvoogde minderjarige die handelingsbekwaam en bewust is op het ogenblik van zijn of haar verzoek. Voor levensbeëindiging bij pasgeborenen, kinderen en jongeren is er geen wettelijke regulering.

Twaalf experts gingen in discussie met elkaar en met een zeer divers publiek van artsen, juristen, filosofen, studenten en ouders. Ze stelden samen vast dat een kind vandaag eigenlijk zowat alles mag ... behalve beslissen over het eigen leven. Ze debatteerden over de wenselijkheid van een aanpassing van de euthanasiewet, dachten na over de morele aansprakelijkheid, de rol van ouders, artsen, verpleegkundigen, vrienden, familie en kennissen bij de besluitvorming omtrent het levenseinde van een jonge patiënt. Ze behandelden samen nog zo vele andere aspecten van het delicate thema van kinderen, hun lijden en het levenseinde.
In dit boek rond water past het even stil te staan bij het Internationale Hof voor het recht van de zee (hierna Hof).  Dit is immers een internationaal rechtsprekend orgaan dat speciaal gecreëerd werd om problemen rond zeeën en oceanen, die bijna twee derde van het totale oppervlak van onze planeet uitmaken, op een vreedzame manier te beslechten.
Dit Hof dankt zijn ontstaan aan het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee, aangenomen in 1982 en pas meer dan tien jaar later in werking getreden, namelijk op 16 november 1994.  Dit verdrag bevat immers in bijlage het Statuut van dit Hof, waarvan de zetel te Hamburg, Duitsland, gelegen is.  Op 1 oktober 1996 vatte dit Hof dan ook zijn werkzaamheden aan.  Aangezien het 1982 Verdrag de dag van vandaag als zowat de grondwet der oceanen wordt aanzien, gelet niet alleen op zijn grote aanhang maar ook op de ruime geografische spreiding van de staten die er partij bij zijn, lijkt de basis van dit Hof bijzonder stevig verankerd te liggen in het internationaal recht.
Dit Hof heeft in de zomer van 2007 zijn tot op heden laatste twee zaken afgehandeld, met name de Hoshinmaru en de Tomimaru zaken.  Het lijkt daarom opportuun deze zaken als aanknopingsfactor te gebruiken voor een korte duiding van dit Hof in dit themaboek over water.
Om de rol van dit Hof in zijn juiste context te plaatsen wordt eerst even stil gestaan bij de verplichte procedures leidende tot bindende beslissingen in het internationaal recht in het algemeen, en het zeerecht in het bijzonder.  Vervolgens zal een bepaalde procedure voor dit Hof bijzonder toegelicht worden, met name deze inzake de spoedige vrijgeving van schepen en bemanningen.  In een derde deel zullen dan twee concrete toepassingen van deze procedure voor het Hof, na de arrestatie door Rusland van de Japanse vissersboten Hoshinmaru en de Tomimaru, worden toegelicht.  Tenslotte zullen enkele conclusies getrokken worden aan de hand van deze recente rechtspraak over het belang van dit Hof .
Een onafhankelijke en externe controle op de beweringen van de bedrijfsleiding versterkt het vertrouwen van belanghebbenden in de financiële informatie. Het negatieve signaal dat potentieel van een ongunstige verklaring vanwege de auditor uitgaat, is derhalve ongewenst. Om dit negatieve signaal te vermijden is het mogelijk dat de gecontroleerde entiteit zich wendt tot opinion-shopping: d.i., een queeste naar een gunstiger verklaring bij een nieuwe auditor in het geval dat de huidige auditor de betrokken jaarrekening ongunstig beoordeeld heeft. Naast een overzicht van de bestaande literatuur omtrent opinion-shopping behelst dit artikel een empirisch onderzoek waarin een antwoord wordt gezocht op twee vragen: «Wordt het opinion-shoppingmotief uitgespeeld in de Belgische auditmarkt?» en «Zijn opinion-shoppingoperaties succesvol in de Belgische auditmarkt?». Een casus betreffende opinion-shopping in de Belgische auditmarkt loont de moeite. Het merendeel van de studies omtrent dit onderwerp is immers gebaseerd op gegevens uit Angelsaksische landen en tot op heden is het fenomeen nauwelijks onderzocht in de Belgische auditmarkt. Bovendien bewijst voorgaand onderzoek dat er vooralsnog geen allesomvattende, ondubbelzinnige conclusie bestaat omtrent opinion-shopping.