clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Tot op vandaag lijken de Lage Landen te weerstaan aan de groeiende ongelijkheidsgolf in het rijke Westen. Niettemin moeten ook wij de ongelijkheidsgolf zeer ernstig nemen: de druk op mensen die aan de rand staan van de arbeidsmarkt neemt immers problematische vormen aan.Het beleid dat nodig is om de ongelijkheidsgolf te bestrijden is gekend: jobs voor mensen met 'andere' vaardigheden dan die gevraagd worden door de nieuwe economie, een sterke sociale zekerheid, progressievere belastingen, investeren in de kansen van kinderen uit lagere sociale groepen en met een migratieachtergrond. Verder dienen de vermogensinkomens mee betrokken te worden in het herverdelingsproces, is een sterk sociaal overleg nodig en convergentie van de inkomens op Europees en mondiaal vlak. Europa moet de weg tonen naar meer internationale samenwerking op het vlak van fiscaliteit, loonvorming en sociaal beleid.
Families veranderen doordat ze transities doormaken. Ook de institutie ‘gezin’ onderging de laatste decennia een grondige metamorfose. Het toegenomen aantal relatiebreuken en daaropvolgende herpartnerdynamieken hebben de contouren, de inhoud en de betekenis van het gezin en de familie drastisch gewijzigd. Dynamische partnerrelaties, kameleongezinnen en flexibele en dubbeldynamische kinderen bewijzen dat zelfs de driedeling waarmee hedendaagse gezinnen vaak beschreven worden (namelijk het kerngezin, het eenoudergezin en het nieuw samengestelde gezin), voorbij gaat aan de variatie die gezinnen kenmerkt. De familiecaleidoscoop toont een diversiteit zonder voorgaande. Dit boek zoomt in op de wisselwerking tussen het hedendaagse gezin in al zijn verscheidenheid en diverse maatschappelijke domeinen. Vanuit de juridische context worden bemiddeling en trajectbemiddeling onder de loep genomen. De economische invalshoek ontleedt financiële gevolgen van transities en de plaats van arbeid in het gezin. Ten slotte worden ook praktische tools aangereikt over de omgang met hedendaagse gezinsdynamieken binnen de schoolcontext enerzijds en ter bevordering van communicatie en contact binnen gezinnen na scheiding anderzijds.
Uit een recent grootschalig onderzoek naar grensoverschrijdend gedrag ten aanzien van kinderen in de sport in Vlaanderen en Nederland bleek dat 9% van de volwassenen ervaringen rapporteerde met ernstig psychisch geweld, 8% met ernstig fysiek geweld en 6% met ernstig seksueel geweld in de sport [1]. De negatieve impact van jeugdtrauma op tal van psychische en fysieke problemen in de volwassenheid werd reeds herhaaldelijk aangetoond, echter nog niet eerder binnen de sport. Deze studie onderzocht het verband tussen geweldservaringen in de jeugdsport en het mentale welzijn en de levenskwaliteit in de volwassenheid in een steekproef van 4043 Vlamingen en Nederlanders. De geweldservaringen werden gerapporteerd aan de hand van de Grensoverschrijdend gedrag ten aanzien van kinderen in de sport vragenlijst die voor deze prevalentiestudie ontwikkeld werd. Psychische klachten in de volwassenheid werden gemeten aan de hand van de Brief Symptom Inventory-18, een screeningsinstrument voor psychopathologie en levenskwaliteit werd bevraagd aan de hand van de WHOQOL-Bref, de levenskwaliteit vragenlijst van de Wereld Gezondheidsorganisatie. Het verband tussen ernstige geweldservaringen in de jeugdsport en welzijn in de volwassenheid werd aan de hand van multipele lineaire regressies gemeten, rekening houdend met beïnvloedende factoren zoals demografie, recente stressvolle gebeurtenissen en familiale voorgeschiedenis met psychische problemen. We vonden een negatief verband tussen seksueel, fysiek en psychisch geweld en mentale gezondheid en levenskwaliteit. Ervaringen met meerdere types van ernstig geweld in de jeugdsport leidde tot meer psychische klachten en een sterkere afname van de levenskwaliteit. Deze nieuwe inzichten kunnen beleidsmakers in de sport aanzetten om sterker in te zetten op de preventie van grensoverschrijdend gedrag in de sport en versterken de noodzaak bij professionals in de gezondheidszorg om ook te screening op jeugdtrauma in de sportcontext.
Verpleegkundigen op de afdeling spoedeisende hulp (SEH) worden frequent blootgesteld aan traumatische gebeurtenissen op het werk. Twee soorten traumatische gebeurtenissen zijn te onderscheiden. Er zijn gebeurtenissen meegemaakt als getuige, zoals de dood van een kind, en gebeurtenissen meegemaakt als slachtoffer, zoals fysiek geweld veroorzaakt door een patiënt. Deze gebeurtenissen kunnen leiden tot symptomen van een posttraumatische stressstoornis (PTSS).
Het aanpakken van musculoskeletale aandoeningen (MSAs) vereist samenwerking tussen de verschillende betrokken zorgverstrekkers. In dit onderzoek van Franse bodem is nagegaan op welke manier de communicatie verloopt tussen de bedrijfsarts, de verzekeringsarts en de huisarts bij de behandeling van MSAs. Een kwalitatieve onderzoeksmethode werd gebruikt. Bij zeventien bedrijfsartsen verbonden aan een bedrijf of een arbodienst, werd een semigestructureerd interview afgenomen. De resultaten van dit onderzoek reflecteren met andere woorden de visie van de bevraagde bedrijfsartsen op het verloop van de communicatie; verzekerings- en huisartsen werden niet bevraagd.
‘Stedelijk metabolisme’ wordt vaak bekritiseerd omdat het een theoretisch concept zou zijn dat geen rekening houdt met de inbedding van stromen en infrastructuur in een concrete ruimte. Toch toont het werk van Brussels ecoloog Paul Duvigneaud dat de totstandkoming ervan in de stadsecologie veel complexer is: zowel via het inbrengen van abstract cijfermateriaal, als lokale ecologische kennis, werd in de jaren ’70 een specifiek, ‘Brussels’ metabolismemodel gecreëerd.
‘Stedelijk metabolisme’ vindt als concept steeds meer zijn weg naar de stedenbouwkundige praktijk in België en Nederland. Hoewel dit begrip zelf ongedefinieerd lijkt te zijn in de praktijk en geproblematiseerd wordt in de academische wereld, blijft de vraag hoe het concept nieuwe toepassingen en perspectieven creëert. In dit themanummer gaan we op zoek naar de tastbare praktijken die het stedelijk metabolisme vormgeven en de definitie ervan beïnvloeden.
ACHTERGROND Veranderde cytokineconcentraties bij personen met een bipolaire stoornis ten opzichte van controlepersonen suggereren een rol van het immuunsysteem in de pathofysiologie van bipolaire stoornis. Farmacotherapie is een belangrijke verstorende factor in klinisch onderzoek naar cytokineconcentraties. DOEL Evalueren van cytokineconcentraties bij medicatievrije patiënten met een bipolaire stoornis en van het effect van stemmingsstabiliserende geneesmiddelen op deze concentraties. METHODE We doorzochten systematisch PubMed en Embase naar klinische studies die cytokineconcentraties bij medicatievrije patiënten met een bipolaire stoornis beschrijven of het effect van een individueel stemmingsstabiliserend geneesmiddel op deze concentraties evalueren. RESULTATEN Van de 564 gescreende artikelen werden er 17 geïncludeerd. Resultaten bij medicatievrije patiënten toonden stemmingsgerelateerde cytokineveranderingen. Hoewel geen data over de kortetermijneffecten van lithium beschikbaar waren, was lithiumgebruik langer dan 2 maanden geassocieerd met normale cytokineconcentraties. Twee studies rapporteerden geen effect van valproïnezuur. We vonden geen studies over carbamazepine, lamotrigine of antipsychotica. CONCLUSIE Dit systematisch literatuuroverzicht toont stemmingsgerelateerde cytokineveranderingen bij medicatievrije patiënten met een bipolaire stoornis met de meeste evidentie voor een proinflammatoire immuunrespons tijdens manie. Euthymie en langdurig lithiumgebruik zijn geassocieerd met normale cytokineconcentraties. Er is een belangrijke methodologische heterogeniteit en onvoldoende replicatie tussen studies. Longitudinale studies met medicatievrije beginmetingen, gerandomiseerde monotherapeutische behandelprotocollen en nauwkeurige monitoring van stemming zijn noodzakelijk.
ACHTERGROND Bij bipolaire stoornis staat een verstoorde stemmingsregulatie op de voorgrond. Sinds kort is er meer aandacht voor cognitieve stoornissen, waaronder sociaal-cognitieve stoornissen, die hun weerslag hebben op het dagelijks functioneren. DOEL Een overzicht geven van de recente literatuur over sociale cognitie in de stemmingsfases bij bipolaire stoornis en belichten van het verband tussen sociale cognitie en psychosociaal functioneren. METHODE Systematisch literatuuronderzoek met behulp van de voornaamste literatuurdatabases en kruisreferenties. RESULTATEN Zowel tijdens euthyme als symptomatische stemmingsfases zijn er tekorten op belangrijke sociaalcognitieve domeinen, zoals emotieherkenning en theory of mind. Deze tekorten worden onder meer beïnvloed door modererende variabelen zoals medicatiegebruik, klinische symptomen en neurocognitieve tekorten. Deze sociaal-cognitieve tekorten zijn volgens enkele recente studies daarenboven geassocieerd met een lagere functionele uitkomst. CONCLUSIE Sociaal-cognitieve functiestoornissen zijn bij bipolaire stoornis op verschillende domeinen aanwezig en zijn grotendeels onafhankelijk van de stemmingsfase. Aanvullend onderzoek naar de verschillende sociaal-cognitieve domeinen en hun effect op het dagelijks functioneren in alle fases van bipolaire stoornis blijkt hoognodig.
Focussend op de Belgische, Nederlandse en Amerikaanse filmversies van Loft bestudeert dit artikel de relaties tussen interculturele mediapraktijken en de (re)producties van culturele identiteiten. Een vergelijkende tekstuele en contextuele filmanalyse van representaties van vrouwelijke personages, seksualiteit en etniciteit illustreert dat de verschillende versies van eenzelfde filmverhaal gerelateerd zijn aan hun specifieke socio-culturele contexten en aan het concept van karaoke-Amerikanisme.
Een steekproef bij 400 Vlaamse jongere personen van 16 tot 30 jaar toont aan dat de attitude tegenover ad blockers de meest belangrijke voorspeller vormt om verschillen te verklaren in de intentie om ad blockers te gebruiken. Minder bezorgdheden omtrent privacy, minder storing en minder data en kosten vormen de meest belangrijke gedragsopvattingen.
it artikel presenteert de resultaten van een kwalitatieve framinganalyse van de berichtgeving over online privacyschending door Google door zowel een traditioneel journalistiek product, de krant NRC Handelsblad, als een alternatief, digitaal journalistiek platform, De Correspondent (N = 68). Hieruit komen twee duidelijk van elkaar te onderscheiden frames naar voren die het debat in beide nieuwsmedia uitmaken, namelijk keuzevrijheid en marktstructuur.
De Nederlandse regering is voornemens beleid te ontwikkelen dat moet toelaten geloofsgemeenschappen te belemmeren steun te ontvangen vanuit het buitenland indien deze steun afkomstig is uit zogenoemde onvrije landen. In het artikel betoogt de auteur dat beperkende maatregelen op dit terrein raken aan de onder meer door het Europees Verdrag voor de rechten van de mens (EVRM) beschermde collectieve vrijheid van godsdienst, maatregelen die enkel onder strikte voorwaarden gerechtvaardigd kunnen worden in het licht van de in artikel 9 EVRM gegarandeerde godsdienstvrijheid.
De Belgische wetgever heeft in 2016 naar aanleiding van het OESO-actieplan tegen Base Erosion and Profit Shifting (BEPS-rapport) de octrooiaftrek vervangen door de innova- tieaftrek. De innovatieaftrek is inmiddels conform bevonden met het BEPS-rapport. In deze bijdrage wordt de innovatie- aftrek echter bekeken vanuit het perspectief van de economi- sche literatuur die de effe ctiviteit van fiscale stimuli onderzoekt. De vraag is dan in hoeverre de innovatieaftrek effectief geschikt is om inno vatie, onderzoek en ontwikkeling aan te moedigen. Het besluit is dat de Belgische wetgever binnen de grenzen van het BEPS-rapport bepaalde keuzes heeft gemaakt, doch daarbij onvoldoende aandacht heeft be- steed aan de effectiviteit van het instrument. Voorts vertrek- ken we in deze bijdrage systematisch vanuit het perspectief van het intellectueel eigendomsr echt, dat in het wetgevings- proces eveneens onderbelicht is gebleven en dat in de rechtsleer tot op heden onvoldoende aan bod kwam.
'Latijn is 't moeilijkste.' 'Ze hadden toch wel graag dat ik een "hoge" richting ging volgen.' 'TSO is iets voor jongens.' De overgang tussen de basisschool en het secundair onderwijs blijft een scharniermoment voor jongeren. Niet alleen moeten leerlingen dan een middelbare school kiezen, ze selecteren ook een pakket optie-uren die een sterke impact kunnen hebben op hun schoolloopbaan. Is dat iets voor mij, juf? onderzoekt die overstap, ontrafelt de initiatieven die basisscholen nemen om leerlingen en ouders erbij te begeleiden en gaat in op de ervaringen van leerlingen, leerkrachten en ouders. Welke rol spelen ze in het keuzeproces? Welke kansen en drempels ervaren ze? Welke (stereotiepe) ideeën leven er en hebben die een effect op het zelfbeeld van de leerling? Dit boek reikt concrete handvatten en aanbevelingen aan om de school- en studiekeuze zo vlot mogelijk te maken en het welbevinden van alle betrokkenen te verhogen. Zo werpt het boek een dam op tegen enkele pijnpunten, zoals het hardnekkige watervaldenken en de vaststelling dat leerlingen en ouders met de grootste noden zich te weinig ondersteund voelen.
Dit artikel bestudeert het horen van kinderen voor de Belgische en Nederlandse recht- banken in terugkeerp rocedures volgend op een internationale kinderontvoering. De analyse vertrekt vanuit de beleving, ervari ng, inzichten, noden en behoeften van zowel kinderen als familierechters. In deze gevoelige en vaak ui terst conflictueuze gezinscon- text is het horen van kinderen door de re chter geen evidentie. Uitdagingen van zowel juridisch-institutionele als communicatief -relationele aard kunnen een effectieve implementatie van het recht van kinderen om gehoord te worden, in de weg staan. Deze bijdrage zoekt een antw oord op de vraag hoe rechte rs en kinderen beter kunnen worden ondersteund om met deze uitdagingen aan de slag te gaan, met als doel dat kinderen volwaardig kunnen participeren in de terugk eerprocedure. Voortbouwend op de interviews met kinderen en rechte rs, aangevuld met bevindingen uit Belgische en Nederlandse rechtspraak en internationale literatuur, worden drie sleutelaanbeve- lingen geformuleerd: 1) exploreer en evalueer mogelijkheden voor rechters en kinde- ren om spanningsvelden weg te werken tijd ens de terugkeerpro cedure, bijvoorbeeld via de ondersteunende figuur van de bijzon dere curator; 2) inve steer in opleidingen en meer specialisatiemogelijkhe den bij rechters om zo goed mogelijk het belang van het kind te kunnen behartigen; en 3) besteed uitgebreid aandacht aan feedback naar de betrokken kinderen over hoe de eindbeslissing over hun terugkeer tot stand komt, en dit zowel voor, tijdens als na de procedure.
Wie zijn dichterlijke ambities serieus neemt, moet de woorden te rechte en elc na sinen scoonsten accoorde rangschikken. Dat lezen we in Der leken spiegel, een 14e-eeuws werk van Jan van Boendale. Als een van de enige Middelnederlandse dichters biedt hij een reflectie op de eisen waaraan een goed gedicht naar zijn mening moet voldoen. Maar niet alleen het dichtwerk, ook de dichter zélf moet volgens Boendale over het juiste keurmerk beschikken, wil die zijn ganzenveer op het perkament zetten. Want dichten is niet voor iedereen weggelegd: dichten en is gheen spel. Zeven eeuwen later, in 2015, brengt de West-Vlaamse rapper Samoerai een plaat uit onder de titel Versificoatie. Net als Boendale is hij een buitenbeentje. Geen nummers over bling, hos of semiautomatische blaffers, wel een duidelijke opvatting over goede rap en de eisen die hiphoppers aan hun werk en zichzelf moeten stellen. In de tijd staan Boendale en Samoerai mijlenver uit elkaar, maar wat met hun opvattingen? Vinden we in Samoerais rappoëtica een echo terug van Boendales literatuuropvatting en ligt een zielsverwantschap op de loer? Tijd voor een poëticale battle.
In dit artikel wordt een aantal constitutionele en rechtsstatelijke uitdagingen verkend die de hedendaagse stedelijke dynamiek meebrengt. In welke mate kunnen of moeten de bestaande constitutionele normering en rechtsstatelijke oriëntering worden herzien met het oog op de actuele vragen en uitdagingen waarmee de moderne stad wordt geconfronteerd? Als lokale en regionale bestuurders een grotere stedelijke autonomie zouden krijgen, wat zou dat impliceren voor het constitutionele en rechtsstatelijke kader voor regelgeving en bestuur? Waar knelt of wringt het huidige kader met de behoeften van steden aan grotere slagkracht en de wens die constitutioneel vorm te geven en te verankeren?
Berichten over een impeachmentprocedure tegen Donald Trump buitelen over elkaar heen. Is dit inderdaad een reëel vooruitzicht? Dat blijft voorlopig even afwachten. Hoewel velen het lijken te hopen, is een impeachment op dit moment niet onvermijdelijk. Via de route van de (aanloop naar de) procedure die destijds tegen Bill Clinton werd gevoerd wordt in dit artikel getracht inzicht te verwerven in de juridisch-politieke dynamiek die Donald Trump momenteel ondergaat, én die hem te wachten staat mocht het daadwerkelijk zover komen.
Het nakende jubileum van het algemeen kiesrecht, maar ook de komende verkiezingen, nodigen bij uitstek uit tot bezinning over de vertegenwoordigende democratie. De suggestie die hier wordt gedaan is die democratie meer als een agora en platform op te vatten. Zo wordt een opener politiek debat mogelijk, dat zicht weet te houden op wat er in de tegendemocratie plaatsvindt en aan standpunten wordt geagendeerd. Tegelijkertijd blijft robuuste verankering van instituties minstens even cruciaal, want juist die staan garant voor stabiliteit en voor de rechtsstaat. De uitdaging bestaat er dus in om dialectisch te democratiseren en het ene te doen en het andere niet te laten: intelligent ruimte geven aan de tegendemocratie en hindermacht, en verstandig voortbouwen op wat de vertegenwoordigende democratie en flankerende instituties te bieden hebben.
1. Krachtens art. 1251, 3° BW geschiedt indeplaatsstelling van rechtswege ten voordele van hem die, met anderen of voor anderen tot betaling van een schuld gehouden zijnde, er belang bij had deze te voldoen. Deze indeplaatsstelling geldt niet alleen ingeval de nagekomen verbintenis strekt tot de betaling van een geldsom, maar evenzeer wanneer het een verbintenis om iets te doen betreft. 2. Elk veroordelend vonnis doet een rechtsvordering ontstaan tot tenuitvoerlegging van de veroordeling. Deze rechtsvordering, actio judicati genoemd, verjaart overeenkomstig art. 2262bis, § 1, eerste lid BW door verloop van tien jaar te rekenen vanaf het vonnis. De regresvordering die de wegens een misdrijf tot herstel veroordeelde persoon instelt op grond van art. 1251, § 3 BW tegen de hoofdelijk of in solidum veroordeelde mededader, is een actio judicati. De omstandigheid dat de regresvordering niet strekt tot de uitvoering van het herstel zelf, maar tot restitutie van een deel van de kosten gemaakt ter uitvoering van de opgelegde herstelmaatregel, doet daaraan niet af.
DOEL: Europese data tonen aan dat in België 16% van de mensen met een beperking gebruikmaakt van diensten in de eerstelijnsgezondheidszorg.
Het doel van dit onderzoek is inzicht verwerven in de zorgbehoeften van mensen met een beperking gebaseerd
op de ervaringen van eerstelijnsverpleegkundigen.
METHODE: Van september tot december 2015 werd een digitale vragenlijst verstuurd naar 1.547 eerstelijnsverpleegkundigen werkzaam binnen de eerste lijn in Belgisch Limburg. Open vragen over psychische en gedragsproblemen, het medicatiebeleid, slikproblemen, de monitoring van de voedingstoestand en mogelijke andere zorgbehoeften van mensen met een beperking werden met kwalitatieve technieken geanalyseerd.
RESULTATEN: 588 eerstelijnsverpleegkundigen (antwoordratio: 38%) beschreven naast hun routinetaken de impact die het gedrag van mensen met een beperking en mantelzorgers had op hun werk, in het bijzonder aangaande het medicatiebeleid, slikproblemen, en de monitoring van de voedingstoestand. In de samenwerking tussen eerstelijnsverpleegkundigen en mensen met een beperking vormen de beperkte vaardigheden van mensen met een beperking om te communiceren met eerstelijnsverpleegkundigen en de moeilijkheid om hen te begrijpen een barrière. Wat betreft mantelzorgers, rapporteren eerstelijnsverpleegkundigen als moeilijkheid de tegenwerkende manier van gedragen, namelijk door het negeren van adviezen van eerstelijnsverpleegkundigen
en andere zorgverleners. Daarnaast melden eerstelijnsverpleegkundigen andere zorgverleners te raadplegen en in te schakelen met het belang van mensen met een beperking voor ogen. De taken die eerstelijnsverpleegkundigen vervullen hebben betrekking op alle facetten van het leven van mensen met een beperking, en niet alleen op verpleegkundige handelingen in strikte zin.
CONCLUSIE: Naast verpleegkundige taken, staan eerstelijnsverpleegkundigen mensen met een beperking bij in verscheidene taken van het dagelijks leven. De onderzoekers zijn van mening dat deze ‘buiten-gewone’ zorg de kans verhoogt dat mensen met een beperking langer thuis kunnen blijven wonen. Daarenboven geven de eerstelijnsverpleegkundigen aan een cruciale rol te hebben bij het inschakelen van andere zorgverleners of diensten om tegemoet te kunnen komen aan de zorgbehoeften van mensen met een beperking. Om inzicht te verwerven in de zorgbehoeften van mensen met een beperking enerzijds en in de uitdagingen waarvoor eerstelijnsverpleegkundigen komen te staan in hun zorg voor deze doelgroep anderzijds, is uitgebreider onderzoek nodig. De bevindingen uit dit onderzoek kunnen gebruikt worden om de opleiding en bijscholing van (toekomstige) eerstelijnsverpleegkundigen af te stemmen op de (onbeantwoorde) zorgbehoeften van mensen met een beperking.
In deze bijdrage gaat de auteur in op het arrest Europese Commissie/België. Na een inbreukprocedure die de Europese Commissie enkele jaren geleden tegen België had ingesteld, diende het Hof van Justitie van de Europese Unie (Zesde kamer) zich uit te spreken omtrent de wijze waarop het belastbaar inkomen van buitenlands vastgoed wordt berekend. Het Hof van Justitie oordeelt dat de verschillende heffingsgrondslag van de inkomsten uit verhuurde buitenlandse onroerende goederen ten aanzien van de inkomsten uit verhuurde onroerende goederen gelegen in België onverenigbaar is met het EU-recht. Hoewel de procedure betrekking heeft op de Belgische belastingregels, kunnen uit de Europese veroordeling ook lessen worden getrokken voor de Nederlandse rechtspraktijk. Door het ontbreken van een WOZ-waarde voor buiten Nederland gelegen onroerende zaken kan een verschil ontstaan in de waardering van Nederlandse en buitenlandse woningen. Van belang is dat de waarde van buitenlandse (vakantie)woningen niet wordt overschat ten opzichte van Nederlandse (vakantie)woningen.