clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Het toenemende gebruik van de wagen in de laatste decennia zorgt voor luchtvervuiling en verkeerscongestie. Een reductie van het autogebruik kan gerealiseerd worden door een verhuis van voorstedelijke inwoners naar de stad. Verkeerscongestie, parkeerproblemen en de beschikbare alternatieven remmen het autogebruik af. Ook een positiever imago van autoalternatieven kan het gebruik ervan verhogen.
Al vroeg in de 20ste eeuw werd het concept ‘transnationalisme’ geïntroduceerd als aanduiding van de blijvende zichtbare en onzichtbare banden die mensen in diaspora onderhouden met het ‘thuisland’. Een eeuw en vele mondialiserende processen later, blijkt de ‘transnationale toestand’ een fundamenteel aspect geworden van onze stedelijke geografieën. Toch stellen we vast dat beleid en berichtgeving schaaloverschrijdende sociale, economische, politieke, psychologische, en andere banden inherent aan de aanwezigheid van migrantengroepen al te vaak over het hoofd zien of ongenuanceerd tegemoet treden. Een onderzoeksagenda als mogelijk antidotum.
Gekleurd verleden is inderdaad een moeilijke denkoefening, een waar intellectueel en politiek avontuur. Voor de curatoren, maar des te meer voor de bezoeker die een uitzonderlijke en kritische rol krijgt toebedeeld. Bedoeling van de tentoonstelling is om het debat aan te gaan over ons “onverwerkt verleden” en de eenzijdige beeldvorming bij te sturen over het Vlaanderen tijdens de bezetting.
Men gebruikt steeds vaker een thermografische camera om op te sporen waar er energielekken zijn in gebouwen, of om de uitvoeringskwaliteit van onderdelen te beoordelen. De camera’s geven onmiddellijk een beeld van de oppervlaktetemperaturen aan de binnen- of buitenzijde, en vertellen ons zo langs waar de warmte verloren gaat. Op die manier zijn niet enkel koudebruggen zichtbaar, maar kunnen ook luchtlekken of vochtproblemen opgespoord worden. Het is zonder twijfel een nuttig instrument voor veel aannemers, architecten en andere bouwprofessionelen. De correcte interpretatie van de foto’s is echter niet eenvoudig en zeker niet bij buitenschrijnwerk!
Recent heeft een invloedrijke studie aangetoond dat migrantenleerlingen die afkomstig zijn uit islamitische landen slechter presteren dan andere leerlingen en dat het aandeel van leerlingen uit islamitische landen op school negatief samenhangt met de onderwijsprestaties van andere leerlingen (Dronkers, 2010). Deze resultaten werden geïnterpreteerd als gevolgen van islamitische religie en religiositeit, hoewel de variabelen religie en religiositeit niet werden opgenomen in het onderzoek. In deze studie proberen we een beter zicht te krijgen op de effecten van islamitische religie en religiositeit op de onderwijsprestaties van leerlingen op basis van gegevens van 2.845 leerlingen (gemiddelde leeftijd 11,62) uit 68 Vlaamse basisscholen. De resultaten van multilevel-analyses wijzen uit dat de islamitische leerlingen niet slechter presteren dan andere leerlingen, wanneer er gecontroleerd wordt voor het land van herkomst. Het land van herkomst is wel gerelateerd aan de onderwijsprestaties. Ten tweede vinden we dat het aandeel van moslimleerlingen op school geen effect heeft op de onderwijsprestaties van andere leerlingen. Ten slotte is de mate van islamitische religiositeit niet lineair, maar eerder curvilineair (U-vormig) gerelateerd aan de onderwijsprestaties. De implicaties voor het onderwijsonderzoek en het onderwijsbeleid worden besproken.
Dikke pakketten isolatie zijn niet altijd zo eenvoudig in te passen in buitenschrijnwerk zoals deuren, vulpanelen en poorten. Daarom scoren deze zaken meestal ook erg zwak in de EPB-berekening. Maar mogelijk komt er hulp uit onverwachte hoek: misschien kan vacuümisolatie de oplossing bieden voor enkele problemen. Dit isolatiemateriaal isoleert tot vijfmaal beter dan pur. Helaas zitten er ook enkele addertjes onder het gras. In dit artikel geven we u alvat een idee van wat VIP's (Vacuüm Isolatie Panelen) zijn en hoe ze gebruikt kunnen worden.
Elke dag doen mensen wel duizend dingen. Dingen die we leuk of boeiend vinden. Een kind gaat op in z'n spel. Een 16-jarige verdiept zich in een boek. Maar we doen ook zonder morren dingen die we op zich niet boeiend vinden. We sorteren afval. Leeringen doen hun best voor vakken die ze niet zo leuk vinden. Waar halen mensen hun motivatie en energie vandaan voor al die taken? Hoe zouden we hun motivatie kunnen versterken? Die vragen legden we voor aan een specialist in de Zelfdeterminatietheorie (ZDT).
In dit artikel wordt de grondwettelijkheid en democratische legitimiteit van een zakenkabinet geëvalueerd. In presidentiële en parlementaire stelsels is de aanstelling van technocraten in overeenstemming met de grondwet. In parlementaire stelsels zoals Griekenland en Italië valt principieel geen fundamenteel legitimiteitsprobleem te bespeuren inzake de aanstelling van technocraten als regeringsleden. Europese druk zorgt er in de praktijk echter voor dat de cruciale parlementaire controle op technocratische regeringen haast onbestaande wordt. Een zakenkabinet moet worden beschouwd als een kaakslag voor de huidige verkozen politici. Technocratie in de betekenis van een politiek systeem waarin experten zich presenteren aan de bevolking via verkiezingen of waarbij politici technici raadplegen, is evenwel een aan te moedigen evolutie.
Jan De Vos stelt in Psychologisering in tijden van globalisering de intrigerende vraag wie zijn wij dat we zoveel psychologie nodig hebben? De aanwezigheid van psychologen en hun vertoog lijkt vandaag de dag niet meer te stuiten. In de media, de politiek en zelfs de economie luidt het in koor: it’s the psychology, stupid! Dit boek gaat op zoek naar de achtergronden van de psychologisering van tal van domeinen zoals de prenatale begeleiding, de crèche, de school, het werk tot en met de palliatieve begeleiding. Jan De Vos confronteert de psychologie en haar donkere schaduwen op een originele en verrassende manier met filosofen en denkers zoals La Mettrie, Husserl, Agamben, Hardt & Negri, Lacan en Žižek. De conclusie is verhelderend eenvoudig: in de Verlichting werd de moderne mens geboren als een fundamenteel psychologisch subject, een homo psychologicus die pas nu in de Laat-moderniteit tot volle wasdom is gekomen. We kunnen de psychologisering niet zomaar afschudden, maar, als we vaststellen hoe weinig emanciperend en aliënerend ze wel is, wordt het hoog tijd om ze serieus te nemen. In een scherpe en concrete analyse volgt Jan De Vos de psy in achtereenvolgens de folterkamers van Abu Ghraib en Guantanamo, in de productiehuizen van de psychotainment (psychologische infotainment in de media) en ten slotte in de militaire C130 uitgeleend aan een humanitaire hulporganisatie om naast de arts en de verpleger ook de psycholoog op de plaats van de ramp te brengen. De verrassende en provocatieve inzichten zullen maken dat de lezer nooit meer op dezelfde manier naar de psychologie zal kunnen kijken.
Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens en het Grondwettelijk Hof hebben grote vraagtekens geplaatst bij een verbod op publiciteit voor politici of politieke partijen op radio en televisie. Hoewel de doelstellingen achter een verbod legitiem zijn, is het algemeen uitsluiten van politieke reclame een disproportionele maatregel. In Belgie is het bovendien vooralsnog niet duidelijk welke overheid bevoegd is om de materie te regelen. Mede door een onhandige decreetswijziging leidt een en ander ertoe dat het niet duidelijk is wat momenteel in Vlaanderen kan. Rekening houdend met de vervaging van de grenzen tussen mediaplatformen, is het ook niet zeker of een verschillende behandeling van radio en televisie (en internet) enerzijds, en andere communicatiemiddelen anderzijds, te verantwoorden valt.
Zowel beleidsmatig als wetenschappelijke wordt de veiligheidsbeleving bij burgers omschreven als een relatief fenomeen waardoor het niet altijd duidelijk is hoe we die beleving kunnen begrijpen, wanneer die beleving problematisch is en hoe we die beleving kunnen aanpakken en betrekken in het veiligheidsbeleid. In deze bijdrage argumenteren we dat de traditionele focus op WAT burgers als onveilig ervaren onvoldoende is om veiligheidsbeleving beter te begrijpen, en zelfs risico’s inhoudt in de manier waarop die beleving betrokken wordt in het veiligheidsbeleid. Om de betekenis, stabiliteit en problematisch karakter van veiligheidsbeleving beter te kunnen begrijpen is o.i. een sociaal constructionistische benadering noodzakelijk waarbij de focus vooreerst ligt op HOE burgers onveiligheid vorm geven in hun dagelijkse leven (construeren) en vervolgens wordt nagegaan WAAROM die beleving zich ontwikkelt door te analyseren welke sociale en culturele kaders (bronnen) burgers gebruiken om hun beleving te verantwoorden en te managen.
Aan de vooravond van de hervormingen die het Deeltijds Kunstonderwijs idealiter moeten leiden naar een inhoudelijke vernieuwing, is een reflectie over evaluatie in de instrumentles bijzonder op zijn plaats. Evaluatie is immers onlosmakelijk verbonden met lesgeven. “To teach is to assess”, zei Keith Swanwick (1988) . Evaluatie is dan ook een weerspiegeling van de inhoudelijke keuzes die zowel de school als de individuele leraars maken om het leerproces van de aanstormende muzikanten in goede banen te leiden. Bovendien is het zo dat leerlingen hun leerproces afstemmen op de wijze waarop ze geëvalueerd worden. Nadenken over evaluatie brengt ons daarom naar de kern van pedagogie en didactiek.
Het is al langer geweten dat de onderwijsprestaties van de leerlingen in sterke mate beïnvloed worden door sociale factoren die buiten hun leercapaciteiten liggen. Uit recent onderzoek in Vlaanderen, dat hieronder wordt gerapporteerd, wordt opnieuw duidelijk dat de wiskundeprestaties van leerlingen op het einde van het lager onderwijs (derde graad) voor een belangrijk deel bepaald worden door hun sociaaleconomische en etnische afkomst. Waarover echter – zeker in de Vlaamse context – minder geweten is, is in welke mate de wiskundeprestaties van de leerlingen ook beïnvloed worden door de sociaaleconomische en etnische  samenstelling van de scholen. Met andere woorden, de vraag is of het voor de wiskundeprestaties van de leerlingen uitmaakt in welke soort scholen met welke soort publiek  ze schoollopen. Zo zijn er wel veronderstellingen dat het ‘niveau’ lager zou liggen in ‘concentratiescholen’, maar bij een gebrek aan onderzoek blijven dit slechts veronderstellingen. Naar het onderwijsbeleid toe, meer specifiek naar een eventueel spreidingsbeleid toe, is een antwoord bieden op deze vragen echter van kapitaal belang. Bovendien moeten we ons de vraag te stellen  hoe  we de eventuele effecten die uitgaan van de sociaaleconomische en etnische samenstelling van de scholen kunnen verklaren, om uiteindelijk remedies en beleidsvoorstellen te formuleren.
In België werd het belang van het onderzoek naar overheidsuitgaven voor het Belgisch drugsbeleid benadrukt in de Federale beleidsnota drugs van 2001. De Federale nota geeft aan dat het, om een geïntegreerde en integrale aanpak van het drugfenomeen mogelijk te maken, onontbeerlijk is de overheidsuitgaven voor de verschillende beleidssectoren en de bevoegde beleidsniveaus in kaart te brengen. In het verlengde hiervan werden voor het jaar 2002 voor het eerst de overheidsuitgaven voor illegale drugs in België gemeten in het onderzoek Drugs in cijfers I, uitgevoerd onder leiding van de onderzoeksequipe van Prof. dr. Brice De Ruyver. Voor het jaar 2004 werd in Drugs in cijfers II een nieuwe meting uitgevoerd. In deze publicatie worden de resultaten van de derde meting, Drugs in cijfers III, voor het jaar 2008 voorgesteld. Het vernieuwende van dit onderzoek is dat naast de overheidsuitgaven voor illegale drugs ook de uitgaven voor legale drugs (tabak, alcohol en psychoactieve medicatie) worden berekend. Daarnaast is een draaiboek uitgewerkt om de federale, regionale en lokale overheden in staat te stellen hun overheidsuitgaven voor het drugsbeleid te meten en te monitoren.
In februari 2009 gingen wij van start met het onderzoeksproject ‘WISE Science’, dat de impact wil nagaan van computerondersteund samenwerkend leren binnen wetenschappen in het secundair onderwijs. Binnen de eindtermen en leerplannen natuurwetenschappen stelden we namelijk enkele accentverschuivingen vast. Er wordt voor gepleit dat er ruimte vrijgemaakt zou worden voor een creatieve verwerking van leerinhouden, ook buiten een eng gedefinieerde vakcontext. Ten aanzien van de onderwijspraktijk vragen de eindtermen dan ook meer aandacht voor innovatie en een didactische vormgeving die niet de kennisreproductie, maar het individuele en collectieve proces van kennisverwerving centraal plaatst. Computerondersteund samenwerkend leren of de Engelse term Computer Supported Collaborative Learning, verder afgekort als CSCL, wordt in de literatuur beschreven als een innovatieve en veelbelovende werkvorm die daaraan tegemoet kan komen en wij hebben de theoretische principes in de klaspraktijk gebracht. Deze ervaring leverde ons heel wat nieuwe inzichten op en die delen we graag door middel van deze bijdrage. In deze bijdrage kun je kennismaken met het webgebaseerd project ‘Opwarming van de aarde’ binnen het leerplatform WISE en worden concrete handvatten aangereikt voor leerkrachten(teams) die zelf aan de slag willen met computerondersteund samenwerkend leren.
Het Plan voor de Begeleiding en de Opvolging van werklozen, dat in juli 2004 in België werd ingevoerd, combineert stimuli en sancties. Enerzijds wordt het zoeken naar werk van uitkeringsgerechtigde werklozen nauwgezetter gecontroleerd en gesanctioneerd indien onvoldoende zoekinspanningen geleverd worden. Anderzijds beoogt het plan een betere toegang tot de activeringsmaatregelen van de gewestelijke arbeidsdiensten. Dit nieuwe plan blijft omstreden: voor de enen wordt “op werklozen gejaagd”, voor de anderen is het plan een essentieel bestanddeel van elk beleid dat de werkloosheid bestrijdt. Vinden werklozen nu sneller een baan met dat begeleidings- en opvolgingsplan? Zo ja, geldt dat voor alle gewesten en voor alle werklozen, en gaat dat niet ten koste van de kwaliteit van de tewerkstelling?
In deze bijdrage toont de auteur dat er in ons positieve privaatrecht een algemeen rechtsbeginsel kan worden ontwaard op basis waarvan de titularis van een subjectief recht de overdracht kan eisen van alle voordelen, opbrengsten of winsten die een ander heeft kunnen verwezenlijken door middel van de miskenning te kwader trouw van de zeggenschap die het geschonden subjectief recht exclusief aan hem toekent. Zo kunnen het recht op vruchttrekking (artikel 547-549 BW), de burgerlijke verbeurdverklaring bij schending van intellectuele rechten, de te betalen “vergoedingen” bij schending van persoonlijkheidsrechten, de toebedeling van de voortbrengselen van het onverschuldigd betaalde (artikel 1376-1378 BW), het adagium “in pari causa turpitudinis cessat repetitio”, en de verplichting van de lasthebber het dankzij zijn mandaat ontvangene aan de lastgever af te staan (artikel 1993 BW), worden beschouwd als toepassingen van dit algemene beginsel.
De vergrijzing legt een grote druk op de welvaartsstaat in de meeste OESO-landen. De bezorgdheid omtrent de langetermijn betaalbaarheid van het publieke pensioensysteem is dan ook sterk toegenomen. Om de pensioenuitdaging aan te pakken, is er vooral eensgezindheid omtrent de nood aan (i) een hogere werkgelegenheid van ouderen en (ii) een sterkere per capita economische groei (productiviteitsgroei). Over de noodzakelijke hervormingen om deze doelstellingen te realiseren is er echter minder duidelijkheid. Dit artikel onderzoekt welke pensioenhervormingen kunnen bijdragen tot werkgelegenheid, groei en welvaart. We wijzen op een aantal belangrijke gedragsimplicaties van de specifieke kenmerken van het pensioensysteem. Zo blijkt onder andere dat een goed geconstrueerd repartitiestelsel beter kan presteren dan een kapitalisatiestelsel. Wenselijk zijn een nauwe band tussen het pensioen en het arbeidsinkomen; vooral het arbeidsinkomen verdiend tussen 40 en 65.
Dit artikel beschouwt de praktijkwerking van de transactie als sanctioneringsinstrument in het milieurecht. Hiervoor wordt een beroep gedaan op eigen en bestaand empirisch onderzoek naar het gebruik en de werking van de penale en bestuurlijke transactie voor (milieu)delicten. Het empirisch materiaal naar de praktijkwerking van de penale transactie betreft Belgisch onderzoek naar het Verval van Strafvordering tegen Betaling van een Geldsom (V.S.B.G.), geregeld in artikel 216bis Sv., zowel in het milieurecht als meer in het algemeen. Voor de praktijkwerking van de bestuurlijke transactie is gekeken naar Nederland, waar het Transactiebesluit milieudelicten 2000 (Tbm) bij wijze van experiment aan een beperkt aantal bestuurlijke organen de bevoegdheid toekent om een transactie aan te bieden voor een beperkt aantal categorieën van milieu-overtredingen die nader zijn aangegeven in een bijlage bij het besluit. Aanvullend wordt ook aandacht besteed aan de toekomst van dit sanctioneringsinstrument in het licht van recente en te verwachten ontwikkelingen op milieuhandhavingsvlak in België en Nederland. Specifiek stelt zich de vraag wat de gevolgen zijn van de inwerkingtreding van de veralgemeende bestuurlijke beboetingsbevoegdheid in Titel XVI DABM op het schikkingsbeleid van de parketten, alsook of de bestuurlijke transactie nog een plaats heeft naast punitieve bestuurlijke sancties zoals de bestuurlijke geldboete (Vlaanderen, Wallonië en Brussel) en de bestuurlijke strafbeschikking (forthcoming in Nederland).
De nieuwe overheidsopdrachtenwet van 15 juni 2006 wordt verwacht in werking te treden medio 2012. Naar aanleiding van Richtlijn 2004/18 en rechtspraak van het Hof van Justitie zal die wet voor de ziekenhuizen een uitbreiding van het toepassingsgebied met zich meebrengen. In 2009 heeft het Hof van Justitie in de zaak Oymanns/AOK Rheinland de Duitse ziekenfondsen beschouwd als publiekrechtelijke instellingen en bijgevolg als aanbestedende diensten voor de toepassing van Richtlijn 2004/18. Voor de kwalificatie van een rechtspersoon als aanbestedende dienst moet financiering volgens het Hof van Justitie zeer ruim geïnterpreteerd worden. De beoordeling van het begrip ‘overheidsfinanciering’ heeft belang voor de kwalificatie van het statuut van RIZIV-gelden in België en daaruit volgend voor de kwalificatie van private ziekenhuizen en verzorgingsinstellingen als aanbestedende diensten. Enkel nog de daadwerkelijk private ziekenhuizen, die hoofdzakelijk met eigen financiële middelen functioneren, zullen buiten het toepassingsgebied van de overheidsopdrachtenwetgeving vallen.
Eerst wordt kort ingegaan op het begrip “zakengeheim”. Vervolgens wordt de bescherming van de vertrouwelijkheid van het zakengeheim behandeld. Daarna wordt de rechtspraak met betrekking tot de bescherming van het zakengeheim voor de Raad van State in kader van de gunning van overheidsopdrachten, die geleid heeft tot het het koninklijk besluit van 25 juni 2011, nader bekeken. Tot slot zal er even worden stilgestaan bij de nieuwe wijzigingen in de procedureregeling van de Raad van State.
De Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening voerde in 2009
een uitdovend woonrecht in voor de permanente bewoners
van weekendverblijven. De uitoefening van dit woonrecht
blijkt in de praktijk echter niet zo vanzelfsprekend
te zijn. Een voorbeeld hiervan is de gespannen verhouding
tussen de gevolgen van het uitdovend woonrecht op de
straf- en herstelvorderingen en het beginsel van de redelijke
termijn.
Inhoud: 1. Inleiding. 2. Stappenplan: 2.1. STAP 1: Neerlegging verzoekschrift ter griffie van het vredegerecht; 2.2. STAP 2: Dagvaarding eigenaars en vruchtgebruikers; 2.3. STAP 3: Verschijning ter plaatse voor vrederechter en plaatsbeschrijving door deskundige; 2.4. STAP 4: Storting bedrag provisionele onteigeningsvergoeding in de Deposito- en Consignatiekas; 2.5. STAP 5: Aanvraag hypothecair getuigschrift en procedure tot vrijmaking van de provisionele vergoeding; 2.6. STAP 6: Betekening ‘provisionele’ stukken aan verwerende of tussenkomende partijen voorafgaand aan de inbezitstelling; 2.7. STAP 7: Vragen van bevelschrift van inbezitstelling van de goederen aan de vrederechter; 2.8. STAP 8: Terechtzitting na deskundig verslag en ‘tweede vonnis’ met raming van de voorlopige onteigeningsvergoeding; 2.9. STAP 9: Storting bedrag voorlopige onteigeningsvergoeding in de Deposito- en Consignatiekas; 2.10. STAP 10: Verzending ‘voorlopige’ stukken aan verwerende of tussenkomende partijen; 2.11. STAP 11: Onherroepelijk worden van de voorlopige onteigeningsvergoeding behoudens vordering tot herziening bij de rechtbank van  eerste aanleg. 3. Conclusie.
Dit hoofdstuk gaat dieper in op de theoretische grondslagen van Appreciative Inquiry (AI) als veranderfilosofie en -benadering. De academische ontstaansgeschiedenis wordt geschetst, de uitgangspunten en principes van AI worden grondig uitgediept en AI wordt naast de meer courante 'problem-solving' benadering gezet. De auteurs benadrukken sterk dat AI gezien dient te worden als een manier om aan relatieopbouw te werken en dit in diverse samerwerking- en verandercontexten. De 4D cyclus wordt besproken samen met de condities die AI ondersteunen of vergemakkelijken. Aandacht gaat ook uit naar diverse kritieken op AI waarna deze kritieken worden weerlegd aan de hand van diverse argumenten.
Het Grondwettelijk Hof heeft op 16 december 2010 een arrest gewezen in deze materie dat een aanvulling is op het eerder gewezen revolutionaire arrest van 26 juni 2008. Dit arrest werd gewezen na een prejudiciële vraag die werd gesteld door de rechtbank van eerste aanleg van Luik: “Schendt artikel 124 van de wet van 25 juni 1992 op de landverzekeringsovereenkomst de artikelen 10 en 11 van de Grondwet doordat die bepaling ertoe leidt dat, in geval van een spaarverrichting door de erflater in de vorm van een gemengde levensverzekering, de inbreng niet kan worden aangevoerd, ook wanneer het levensverzekeringscontract een technisch anders geformuleerde spaarvorm is, terwijl, indien de spaarinspanning van de erflater tot uiting was gekomen door de aankoop van effecten of andere spaartegoeden, de inbreng zou kunnen worden aangevoerd, en met andere woorden wel een vordering tot inbreng zou kunnen worden ingesteld?” De vraag waarover het Grondwettelijk Hof zich in dit arrest moet buigen betreft de inbreng van de gift verwezenlijkt via de levensverzekering, daar waar het probleem, behandeld in het arrest van 26 juni 2008, de inkorting betrof. Het arrest van 16 december 2010 vormt bijgevolg een aanvulling op het arrest van 26 juni 2008. Voor alle duidelijkheid: er is aan de wet geen aanpassing gebeurd sinds het arrest van het Grondwettelijk Hof van 26 juni 2008.
Op woensdag 25 mei 2011 keurde het parlement van de Franse gemeenschap unaniem een resolutie goed waarbij ‘Fédération Wallonie-Bruxelles’ als nieuwe naam voor de deelstaat werd aangenomen. Voor minister-president Rudy Demotte (PS), die het idee samen met zijn Brusselse collega Charles Picqué (PS) twee jaar geleden al opperde, was de naamsverandering noodzakelijk om te vermijden dat Brussel ‘verpletterd zou raken tussen twee gemeenschappen’. De politieke interpretatie van het initiatief zal ongetwijfeld nog voor veel interessante analyses zorgen. Kan een deelstaat juridisch echter zelf bepalen hoe ze wil heten? Een kort spelletje ‘wie is het?’ langs de rand van de Grondwet.