clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
De studie Het NT2 aanbod in Vlaanderen: passend voor werkenden en werkzoekenden? (De Cuyper & Jacobs, 2010) bracht voor het eerst het volledige formele aanbod NT2 in Vlaanderen in kaart. In die studie werd nagegaan in welke mate het aanbod inhoudelijk functioneel is voor personen met een professioneel perspectief en de mate waarin het aanbod naar morfologie voldeed aan de wensen van de VDAB als regisseur van de trajecten naar werk. De conclusie van het rapport was dat het huidige aanbod NT2 binnen het volwassenenonderwijs niet altijd is afgestemd op werkenden en werkzoekenden. Dit is ook niet onlogisch: (1) het volwassenenonderwijs heeft geen specifieke opdracht om op maat van deze groep te werken; (2) de geografische indeling die we hanteerden om het aanbod te analyseren waren provincies en VDAB-AMB regio's terwijl de afstemming van het NT2-aanbod op HVN regio plaatsvindt. In het kader van het Steunpunt Inburgering en Integratie zijn we daarom via een korte onderzoeksopdracht nagegaan of het aanbod passend is voor inburgeraars. Dit betekent dat we de spreiding en intensiteit van het aanbod niet langer analyseren per VDAB-AMB regio maar per HVN regio en arrondissement en dit voor zowel het dag- als het avondaanbod. Daarnaast werden de kenmerken van het aanbod 1.2 in kaart gebracht.

Deze onderzoeksopdracht vond plaats in het kader van het Steunpunt Inburgering en Integratie en behoort tot een bredere onderzoekslijn waarbij de evaluatie van het inburgerings- en integratiebeleid centraal staat. Daarbij hebben we aandacht voor de inputs van het beleid (NT2 aanbod), maar ook voor zijn outputs (NT2 trajecten van inburgeraars) en zijn impact op onder andere arbeidsmarktintegratie.
Dit is een methodiekboek voor wie aan de slag wil met ‘moeilijk bereikbare doelgroepen’: mensen die door de mazen van het hulpverleningsnet dreigen te glippen. Het wil praktijkwerkers helpen om deze mensen te begeleiden naar werk of als dit nog niet haalbaar is naar een zinvolle tijdsbesteding, met aandacht voor allerlei obstakels in hun leven. Het is een praktisch boek met methoden en bijbehorende instrumenten.
 
De methodiek werd ontwikkeld in de context van het vormingswerk voor moeilijk bereikbare jongeren, maar kan ook worden ingezet voor andere moeilijk bereikbare doelgroepen. Ze is bedoeld om de ‘missing link’ in te vullen tussen doelgroep en dienstverleners; en tussen hun meervoudige, complexe problematiek en het versnipperde dienstverleningsaanbod. De integrale benadering van de methodiek zorgt ervoor dat deze niet alleen ingezet kan worden in functie van tewerkstelling maar ook binnen individuele begeleidingen in andere domeinen zoals ‘onderwijs’, ‘vrije tijd’ of ‘welzijn’.
 
Missing Link-begeleiding is erop gericht moeilijk bereikbaren alsnog te bereiken, hen aan het stuur van hun traject te zetten, hun netwerk te verstevigen, samen op weg te gaan richting werk of zinvolle tijdsbesteding en de afgelegde weg in beeld te brengen. Dit vereist vindplaatsgericht en aanklampend werken, aandacht voor alle levensdomeinen en het betrekken en uitbreiden van het persoonlijke en professionele netwerk van de doelgroep. Het vereist een begeleider die ‘trajectgezel’ is en het versnipperde lokale hulpverlenings- en dienstverleningsaanbod linkt en coördineert. Tot slot vereist dit instrumenten die inzicht geven, actie stimuleren en evoluties op vlak van ‘zachte’ en ‘harde’ resultaten zichtbaar maken.
 
Reacties van experts die het boek tot gevalideerd ESF-product verklaarden:
 ‘De methodiek is heel logisch opgebouwd van een laagdrempelige intake tot instrumenten die een globaal zicht geven op noodzakelijke actiepunten. Dit kan allemaal op het ritme van de jongere.’
 
‘Sterk onderbouwd traject vanuit zowel wetenschappelijk standpunt als vanuit het werkveld. Het ondersteunend materiaal is grondig uitgewerkt en compleet.’
De samenleving ondergaat voortdurend veranderingen. Eén daarvan is de groeiende diversiteit, een 'verkleuring' van de maatschappij. Deze toenemende verscheidenheid vertaalt zich in verschillende geledingen van de maatschappij. Ook de armoede wordt meer divers en de entnisch-culturele herkomst van personen die beroep doen op het OCMW wordt gaandeweg meer heterogeen. Hoewel integratie en inburgering bevoegdheden zijn die niet tot de federale materie behoren, zijn de OCMW's wel meer en meer een actieve partner die een niet te verwaarlozen rol speelt in de maatschappelijke integratie van nieuwkomers en al langer aanwezige personen met een migratieachtergrond. Dit hoofdstuk is een verslag van een onderzoek naar de insdpanningen die OCMW's leveren met betrekking tot "de maatschappelijke integratie van cliÃ«nten met een buitenlandse herkomst of nationaliteit".
De samenleving ondergaat voortdurend veranderingen. Eén daarvan is de groeiende diversiteit, een 'verkleuring' van de maatschappij. Deze toenemende verscheidenheid vertaalt zich in verschillende geledingen van de maatschappij. Ook de armoede wordt meer divers en de entnisch-culturele herkomst van personen die beroep doen op het OCMW wordt gaandeweg meer heterogeen. Hoewel integratie en inburgering bevoegdheden zijn die niet tot de federale materie behoren, zijn de OCMW's wel meer en meer een actieve partner die een niet te verwaarlozen rol speelt in de maatschappelijke integratie van nieuwkomers en al langer aanwezige personen met een migratieachtergrond. Dit hoofdstuk is een verslag van een onderzoek naar de insdpanningen die OCMW's leveren met betrekking tot "de maatschappelijke integratie van cliënten met een buitenlandse herkomst of nationaliteit".
In deze bijdrage spits ik me toe op opvoeden en opvoedingsondersteuning. Ik vertrek bij een actueel feit: de verschuiving van het decreet opvoedingsondersteuning naar een decreet preventieve gezinsondersteuning. Die verschuiving zegt veel over hoe we kijken naar opvoeding, opvoedingsproblemen en het voorkomen ervan. De decretale verschuiving van opvoedingsondersteuning naar preventieve gezinsondersteuning is een verbreding van het aandachtsterrein. Op het eerste gezicht kunnen we dat alleen maar toejuichen. De focus is niet meer beperkt tot opvoeding, maar wordt verruimd naar de bredere context waarbinnen opvoeden plaatsvindt. Ondersteuning van opvoeding wordt verlegd naar ondersteuning van gezinnen. Zo krijgen ook andere elementen dan opvoeden meer expliciete aandacht. Die aandacht was er natuurlijk al met het vorige decreet, maar met de naamswijziging wordt meteen duidelijk dat het als uitgangspunt van heel het gebeuren fungeert.

En toch juicht niet iedereen: “Van een decreet opvoedingsondersteuning naar een decreet preventieve gezinsondersteuning: puur qua woordgebruik vind ik dat een verschraling (…)” (Haerden in Bossaert, 2013, p.39). Blijkbaar is er ook een keerzijde. De angel zit in de toevoeging van het begrip ‘preventief’. Het gaat namelijk niet over ‘gezinsondersteuning’, maar wel over ‘preventieve gezinsondersteuning’. Door de toevoeging van het preventieconcept komt dezelfde verbreding in een heel ander daglicht te staan. Dat dreigt opvoeden en de ondersteuning ervan in een nog engere hoek te duwen dan onder het vorige decreet al het geval was. De wijze waarop opvoeden in het nieuwe decreet voorkomt, maakt opvoeden eigenlijk voor een stuk onmogelijk. Of om het met een boutade te stellen: het voorkomt dat mensen nog kunnen opvoeden. In wat volgt beargumenteer ik dat scherp oordeel door verschillende perspectieven op opvoeding in de weegschaal te leggen.
Aan studenten in de lerarenopleiding (en leraren) wordt zeer geregeld gevraagd te reflecteren, en meer bepaald wordt hierbij verwacht dat ze een niveau van kritisch reflecteren bereiken. Kritisch reflecteren wordt vaak omschreven als het eindpunt van een groeiproces in verschillende fases. Onduidelijk is evenwel of empirisch een opeenvolging van verschillende fases kan worden aangetoond. 596 reflecties uit vier verschillende studies met studenten in de lerarenopleiding werden in een secundaire analyse samengenomen.
Op basis van de resultaten uit dit onderzoek blijkt dat 1) participanten gemiddeld zeer laag scoren op kritisch reflecteren en 2) de idee van opeenvolgende fases met als eindpunt kritisch reflecteren niet kan worden bevestigd. Focusverschuiving is een omschrijving die waarschijnlijk meer aansluit bij de empirische vaststellingen. Zo blijkt bijvoorbeeld dat startende studenten zich in hun reflecties meer -in vergelijking met derdejaarsstudenten- richten op technische aspecten van het lesgeven; en derdejaars-studenten meer op de structurele en organisatorische context van een school. Op basis van de resultaten van dit onderzoek worden in het besluit mogelijke implicaties voor de begeleiding van studenten beschreven.
De hogescholen in Vlaanderen hebben de opdracht om ‘praktijkgericht onderzoek’ te doen. Hoe kun je dat het beste financieren? Dirk Smits inventariseert de huidige praktijk en doet aanbevelingen voor de toekomst. ‘Doordat de interne middelen sterk onder druk staan, blijft een deel van het potentieel van het praktijkgericht onderzoek momenteel onderbenut.’
Eerstelijnwerkers spelen een bemiddelende rol tussen sociaal gemarginaliseerde groepen, sociale dienstverlening en de samenleving. Straathoekwerkers in het bijzonder benaderen hun doelgroep op een directe manier in hun eigen omgeving, waardoor ze zich onderdompelen in een andere leefwereld of stedelijke ervaring. Aan de hand van een verkenning van de methodologie van het Straathoekwerk en de toepassing op de lokale praktijk rond het De Coninckplein in Antwerpen illustreert dit artikel de waarde en het potentieel van deze werkvorm als alternatieve stem in het debat rond stedelijke ruimte. Op deze manier wordt beargumenteerd dat de lokaal ingebedde kennis van veldwerkers een aanzienlijke bijdrage zou kunnen leveren in het nastreven van inclusieve en sociaal-kwaliteitsvolle stadsontwikkeling. De analyse duidt echter op de moeilijkheden van bestaande communicatie tussen veldwerkers en andere actoren. De toenemende focus van het lokale beleid op stedelijke opwaardering gaat gepaard met een repressieve aanpak van overlast en toenemende criminalisering van bepaalde doelgroepen. Deze veiligheidsgerichte agenda wordt vaak opgedrongen aan sociale werkers wat hun missie onder druk zet, waardoor hun alternatief kennisveld systematisch ondergewaardeerd en aan de kant geschoven wordt in het ruimtelijk debat.
De auteur wil het enorme belang van Zuid- en Oost-Aziatische culturen in het ontstaan van het moderne sociaal-economische denken onderstrepen. In een geglobaliseerde wereld waar India en China een steeds belangrijkere plaats gaan innemen is het van essentieel belang om succesvol interculturele communicatie op gang te brengen en te zoeken naar internationaal erkende ethische regels. Een methode om dit te bereiken is het vergelijken van religieuze en filosofische bronnen van het sociaal-economische denken. De Vylder geeft aan dat het Oost-en Zuid-Aziatische denken kan bijdragen tot het kritisch interpreteren van de huidige sociaal-economische crisis maar stelt tegelijk de uniekheid van zowel het Oosten en het Westen in vraag om op die basis universele sociaal-economische waarden te identificeren.
Het grote succes van onlinevideo’s heeft de laatste jaren de marketing in bedrijven beïnvloed. Videomarketing, waarbij een onderneming zichzelf, zijn producten of zijn diensten via video’s probeert te promoten, wint steeds meer aan populariteit. Mensen houden er namelijk van geprikkeld en overtuigd te worden met beelden. Daarom ook zijn verschillende experts van mening dat video’s, of het nu product-, instructie- of presentatievideo’s zijn, niet meer kunnen ontbreken in de marketing- en communicatiemix van bedrijven.
Gerechtstolken is het complete hanboek om efficiënt te werken met tolken. De vraag voor de gebruikers van tolken is wat je van professionele tolken  (niet) kan verwachten en aan welke eisen ze moeten voldoen. In onze geglobaliseerde en multiculturele maatschappij worden we regelmatig geconfronteerd met mensen die onze taal niet spreken. Wat als die mensen in aanraking komen met het gerecht? Hoe vervullen advocaten, politiemensen en rechters hun taak wanneer zij niet met de verdachte, de getuige of het slachtoffer kunnen spreken? De professionele gerechtstolk kan dit communicatieprobleem oplossen. In dit handboek krijg je een totaalbeeld van de rol en het belang van de gerechtstolk tijdens een juridische procedure. Het boek is voornamelijk gestuurd door praktische overwegingen. Een concrete case helpt je om inzicht te krijgen in de manier waarop je als rechtskundige of politiemedewerker efficiënt met een tolk kunt werken. Het handboek is bedoel voor iedereen die wegwijs wil geraken in de vaardigheden van de gerechtstolk.
Een groot aantal boeken van de Franse filosoof Michel Foucault (1926-1984) werd in het Nederlands vertaald en hervertaald. We vermelden de titels die hervertaald werden:

De woorden en de dingen. Een archeologie van de menswetenschappen (1973) 
De woorden en de dingen. Een archeologie van de menswetenschappen (2006)
Geboorte van de kliniek. Een archeologie van de medische blik (1986)
Geboorte van de kliniek. Een archeologie van de medische blik (2008)
De orde van het vertoog (1976)
‘De orde van het spreken’ (2004)

Op die hervertalingen gaan we niet in, maar wel op de vertaling en hervertaling van Foucaults L’ordre du discours. Dit zijn twee passages uit dat boek:

[…]; une seule et même œuvre littéraire peut donner lieu, simultanément, à des types de discours très distincts : l’Odyssée comme texte premier est répétée, à la même époque, dans la traduction de Bérard, dans d’indéfinies explications de textes, dans l’Ulysse de Joyce. (Foucault 1971: 26)

[…] J. Hyppolite avait pris soin de donner une présence à cette grande ombre un peu fantomatique de Hegel qui rôdait depuis le XIXe siècle et avec laquelle obscurément on se battait. C’est par une traduction, celle de la Phénoménologie de l’esprit, qu’il avait donné à Hegel cette présence; et que Hegel lui-même est bien présent en ce texte français, la preuve en est qu’il est arrivé aux Allemands de le consulter pour mieux comprendre ce qui, un instant au moins, en devenait la version allemande. (Foucault 1971: 75)

In beide passages wordt naar een vertaling verwezen: in de eerste naar de Franse vertaling van de Odyssee, in de tweede naar die van de Phänomenologie des Geistes. De eerste passage is objectgericht – vertaling en origineel zijn teksten, de ene tekst komt voort uit de andere –; de tweede passage is subjectgericht – vertaling wordt benaderd vanuit de betrokken subjecten: auteur, vertaler, lezer.

Deze passages worden door filosofen weinig besproken. Misschien heeft dat stilzwijgen te maken met de beperkte aandacht die filosofen hebben voor vertaling. De sophia, de wijsheid, wordt geacht universeel te zijn. De sophia is niet talig bepaald. Dat uitgangspunt lijkt ons bijzonder problematisch. Aandacht voor taal en vertaling zou een verrijking kunnen zijn voor de filosofie.
In het eerste deel van dit artikel wordt een analyse gemaakt van 'El otoño del patriarca' van Márquez als prototype van de roman van de dictator. Márquez slaagt erin van de patriarch een sterk beeld te creëren dat voortdurend zweeft tussen een wrede despoot en een zielige, oude man. In het tweede deel wordt de Nederlandse vertaling bestudeerd. Vertaling is een cruciaal element om tot de wereldliteratuur te behoren (Damrosch 2002). De vertaalster Mariolein Sabarte Belacortu heeft door haar vele vertalingen van Latijns-Amerikaanse auteurs, een voortreffelijke kennis van de Latijns-Amerikaanse literatuur opgebouwd. Ze kan als geen ander de verschillende stijlen met elkaar vergelijken en de bijzondere plaats van Márquez in de Latijns-Amerikaanse literatuur omschrijven. Ook Sabarte's visie op de begrippen "onvertaalbaarheid" en "trouw aan de vertaling" is hierin zeer verhelderend.
Antoine Bermans ‘La retraduction comme espace de la traduction’ werd in het vertaalwetenschappelijke tijdschrift Palimpsestes (1990: 1-7) gepubliceerd. Zijn tekst is kort, goed gestructureerd en bevat vele voorbeelden. De begrippen die Berman hanteert (‘ruimte’, ‘hervertaling’, ‘grote vertaling’, ‘vertaaldrift’…), legt hij duidelijk uit. Hij verwijst expliciet en impliciet naar andere teksten; onder andere naar Goethes West-östlicher Divan en naar Benjamins ‘Die Aufgabe des Übersetzers’. Zijn tekst is opgebouwd rond de spanning tussen tekortkoming (défaillance) en overvloed (abondance).

‘La retraduction comme espace de la traduction’ wordt vaak in verband gebracht met de hervertalingshypothese (‘De hervertaling is meer brontekstgericht dan de eerste vertaling; een eerste vertaling is een vrijere vertaling dan een hervertaling’) (Dastjerdi & Mohammadi 2013, Deane 2011, Desmidt 2009, Monti 2011, Paloposki & Koskinen 2004, Vuaille-Barcan 2013). Die verbinding is betwistbaar. Ze is een voorbeeld van wetenschappelijke manipulatie. Bermans tekst wordt ingepast in een traditionele wetenschappelijke procedure: hypothese – toetsing van de hypothese – conclusie. Maar wie de tekst met enige aandacht leest, zal merken dat hij in grote mate ontsnapt aan zo’n procedure. Berman gebruikt de term ‘hypothèse de la retraduction’ niet. Zijn tekst kan niet worden gereduceerd tot die ene hypothese. Berman behandelt hervertaling op een genuanceerde en diepgaande manier.

Bermans tekst is een tekst over vertalen, hervertalen en een tekst waarin de auteur ook zelf vertaalt. Het Griekse woord kairos, bijvoorbeeld, vertaalt hij in het Frans met moment favorable, het Latijnse woord copia vertaalt hij met abondance. De inhoud van Bermans tekst en het vertalende omgaan met die inhoud heeft een spiegelend effect. De vertaler van zijn tekst ziet zichzelf voortdurend in de spiegel en kan niet anders dan vragen stellen bij wat hij aan het doen is. Bermans tekst zet aan tot voorzichtigheid en terughoudendheid.
Een grote groep patiënten met kanker ervaart na behandeling met adjuvante chemotherapie problemen met het cognitief functioneren. Het onderzoek naar deze cognitieve klachten is de voorbije jaren sterk gegroeid. Tot op heden is het ontstaansmechanisme van deze cognitieve disfunctie echter onvoldoende gekend. Mogelijke kandidaat mechanismen zoals directe neurotoxische effecten, geïnduceerde hormonale veranderingen, ontregeling van het immuunsysteem, maar ook genetische factoren worden gesuggereerd. De mogelijke effecten van chemotherapie op het cognitief functioneren zijn in het verleden voornamelijk onderzocht aan de hand van neuropsychologische testen. Het gebruik van geavanceerde beeldvormingstechnieken kan echter nieuwe inzichten brengen in een mogelijke neurobiologische oorsprong van de klachten. Zo kunnen MR diffusie tensor beeldvorming (DTI) en functionele magnetische resonantie beeldvorming (fMRI) gebruikt worden om mogelijke veranderingen in de microstructuur van de witte stof en de hersenactiviteit te onderzoeken. Deze geavanceerde MR beeldvormingstechnieken hebben we toegepast in ons onderzoek naar cognitieve disfunctie na chemotherapie bij patiënten met borstkanker. Een cross-sectionele en longitudinale DTI studie toonden significante verschillen aan in de microstructuur van de witte stof bij patiënten met borstkanker na chemotherapie in vergelijking met controles en tussen tijdspunten respectievelijk. Deze verschillen correleerden significant met verminderde cognitieve performantie op geheugen en aandachtstesten. Een vaak voorkomende klacht bij jonge patiënten met borstkanker is problemen met het zogenaamde multitasken. Aan de hand van een longitudinale fMRI studie werd een daling in hersenactiviteit vastgesteld na chemotherapie in hersengebieden die actief zijn tijdens het multitasking. Deze daling in hersenactiviteit werd niet gevonden bij controles en correleerde met een toename van cognitieve klachten. Deze resultaten suggereren een verband tussen de blootstelling aan chemotherapie, structurele en functionele veranderingen in de hersenen en een verminderd cognitief functioneren.
De bedoeling van deze bijdrage is een constructief-kritische reflectie te formuleren rond het muzikale luik van de voorgestelde inhoudelijke vernieuwing van het deeltijds kunstonderwijs. Drie zaken worden toegelicht: het uitgangspunt van de voorgestelde hervorming, enkele beschouwingen over curriculumhervorming in het algemeen met nadruk op “curriculum design” en “curriculum criticism”, en de voorwaarden voor een succesvolle hertekening en de gevolgen van de voorgestelde implementatie. Vertrekkend vanuit het besef dat curricula dynamische gegevens zijn, worden de pijnpunten van de huidige invulling opgelijst en worden de voorstellen tot aanpassing onderzocht. Daarbij worden zowel de positieve punten uit de discussietekst als de mogelijke bezwaren kritisch onderzocht, en dit zowel vanuit een theoretische achtergrond en op basis van een bundeling van reacties uit het veld.
Een boek als Burcht Prangers analyse van de retoriek zoals die zich ontwikkelde van de vijfde tot de vijftiende eeuw is een welkome studie. Ze weigert elke projecterende psychologisering vanuit het heden en focust op het veelgelaagd gebruik van retorische topoi die de fantastisch alerte geesten van de behandelde auteurs doen schitteren. Nijhoffs adagium, ‘kijk maar, er staat niet wat er staat’ is hier een uitstekende leesregel om te zien hoe 
Augustinus, Gregorius de Grote, Bernardus van Clairvaux, Anselmus van Canterbury et al genres vermengden om te komen tot grote helderheid,  intensiteit, en/of tot intrigerende meerzinnigheid. Het is verfrissend om zien hoe de techniciteit van de middeleeuwse literatuur niet moet onderdoen voor postmodern schrijven, en hoe andere tijden andere coördinaten gebruiken om hun “geestelijke zintuigen” te scherpen, dualiteitsdenken te nuanceren, een “gezonde nervositeit” te definiëren. De roomskatholieke Kerk wordt hier als een genereuze bewaarplaats gezien met een stevige “heidense onderlaag, die toelaat dat …de hoogste religieuze toppen geparodieerd kunnen worden en ontkend.” (72) Mijn grootste kritiek is dat Pranger wel naar mensen als Auerbach verwijst maar er weinig mee doet. Hij komt herhaaldelijk terug op het belang van figura enerzijds en epifanie anderzijds,  maar laat het fenomeen trauma buiten beschouwing, die beiden nochtans op logische wijze verbindt.
In deze verdienstelijke anthologie van Flynn en Iven werden honderd gedichten samengebracht, geschreven door tien dichters geboren tussen 1936 en 1952 die allen monumentstatus hebben. Elk krijgt een inleiding, vertaling van tien gedichten en een interview met pittige passages, waardoor de tien verschillende stijlen, verpakkingen van connotaties, technische hoogstandjes etc goed gekarakteriseerd worden, van de “palimpsest van composietbeelden” van Medbh McGuckian tot de geturfde taal van Paul Durcan en zijn lofzangen op zijn vader en op zijn stukgelopen huwelijk. Nuala Ni Dhomhnaill die “zigzaggend humor en donkerte (kan) samenbrengen” weegt dan weer op tegen Michael Longleys poëzie die aantoont hoe zijn vader doorheen verschillende oorlogen met geweld kon omgaan. We zien hoe sterk de ervaring van ruimte een poëtica kan vormen en hoe iemand als Heaney kan focussen op de relatie tussen dingen en de herinneringslagen in het lichaam.
Pastoraal op school. Meer dan ooit is het een uitdaging. Een hele groep is de band met de traditie verloren die vroeger die pastoraal vorm en richting gaf. Dat geeft al levensbeschouwelijke diversiteit. Bovendien neemt het aantal anders- en niet-gelovigen in de school toe. En daarbinnen zijn er nog talloze schakeringen en nuances: levensbeschouwelijke verschillen. Voeg daar tenslotte aan toe dat een school vooral uit kinderen en jongeren bestaat die zelf op zoek zijn naar een eigen identiteit en zingeving. Hoe gaan we daar mee om? Met welke bril kijken we ernaar? De werkgroep PALED is - na grondige - terreinverkenning - op zoek gegaan naar de vragen die dat oproept en naar aanzetten tot antwoorden.