clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Het beeld speelt in godsdiensten een belangrijke rol. Vaak als onderwerp van verering, maar soms ook omdat er een radicaal beeldverbod heerst. In dit boek gaat Paul Moyaert de argumenten van beide kampen na, maar de beeldverering staat centraal. Iconen en beeldverering is het fascinerende resultaat van een onderzoek naar een oeroude menselijke drijfveer. In alle godsdiensten treft men voor- en tegenstanders van beelden aan. Gelovigen verlangen naar de fysieke nabijheid van het beeld dat de godheid representeert. Zij willen het beeld aanraken, desnoods met de ogen. Of ze zoenen de iconen, zoals in het Byzantijnse christendom. Het is de aanraking die hen religieus ontroert. Moyaert verdedigt die versie van het christendom waarin de nabijheid van God wordt gevierd in het beeld dat Hij heeft geschonken samen met Zijn Zoon. Godsdienst, zo betoogt Moyaert, wordt gedragen door de typisch menselijke zin voor symbolen. Wie wil begrijpen wat godsdienst is, moet zich eerst verdiepen in het wezen en de werking van het symbool. Beeldverering, zo luidt de algemene strekking van Moyaerts betoog, is een symbolische praktijk.
Geestesziekten zijn van alle tijden. Een van de oudste medische documenten, het Egyptische Ebers Papyrus, gewaagt bijvoorbeeld al van vormen van waanzin die wij tegenwoordig depressie en psychose zouden noemen. Geestesziekten zijn bovendien overerfbaar. Dat wil zeggen dat onze genen op een of andere manier een rol spelen in de vatbaarheid voor zulke ziekten. Geestesziekten komen ook betrekkelijk vaak voor – veel vaker dan erfelijke aandoeningen als taaislijmziekte of de ziekte van Huntington. En ten slotte vormen ze een aanslag op het sociale en seksuele leven van patiënten die eraan lijden. Geestesziekten confronteren ons dus met een wonderlijke darwinistische ongerijmdheid. Hoe kan het dat de genen die een rol spelen in onze vatbaarheid voor zulke ziekten al die tijd aan natuurlijke selectie wisten te ontsnappen? Kan men dan niet verwachten dat zulke genen na verloop van tijd uit de genenpoel zouden verdwijnen? Of hebben geestesziekten misschien ook ongekende voordelen? Om dit raadsel te ontwarren werd in de voorbije decennia een gloednieuwe darwinistische discipline uit de grond gestampt: de evolutiepsychiatrie. Het Nut van Waanzin is een kritische inleiding in deze verrassende discipline, en richt zich tot een breed publiek van leken en specialisten die op een of andere manier geïnteresseerd zijn in de wondere wereld van de psychiatrie.
Welke zijn de fundamentele menselijke interesses? Zijn we in alles voortgedreven door kennisdrang? Of door het motief van de drang tot beheersing van onze omgeving, zoals die blijkt uit de expansie van de techniek op alle terreinen, ons eigen lichaam inbegrepen? Of door iets anders nog, dat méér met belichaming en bewogenheid heeft te maken? Spontaan komen we terecht in een historische vraagstelling, die de wetenschappen evengoed meesleurt als de filosofie zelf, aangezien beide voor het grootste gedeelte van onze geschiedenis in een gezamenlijke beweging zijn opgebouwd. De vraag naar de aard van en de verhouding tussen de interesses verwijst naar die geschiedenis: spanningen en allianties ertussen laten zien welke betekenis ze, in onze cultuur althans, hebben verworven. In Meditaties bij een machine pleit de auteur voor een vreedzame co-existentie zonder synthese tussen de verklarende theorie, de technische maakbaarheid en de ‘magie’ van sterk belichaamde symbolische betekenis: de magie van het alledaagse, het esthetische, het rituele, het manifeste.
Het Chinese Ping An, bankverzekeraar en grootste aandeelhouder van Fortis, heeft ongeveer 1,8 miljard euro verlies geleden in de 'Fortis-saga'. Ping An laat het er niet bij en vroeg vorige week aan de Belgische regering een compensatie voor het verlies. Het beroept zich daarvoor op bestaande investeringsakkoorden. Een goede gok of een vangnet met gaten.
Op 17 juni 2008 ondertekenden de hoogste regeringsverantwoordelijken uit België, Nederland en Luxemburg - wat ons land betreft traditiegetrouw met een uitgebreide delegatie van federale en deelstaatministers - in Den Haag het nieuwe verdrag tot instelling van een Benelux Unie. Die unie zal, wanneer het verdrag binnen een jaar in werking is getreden, de bestaande vijftigjarige Benelux Economische Unie vervangen, die op zijn beurt al de opvolger is van de Benelux Douane-Unie uit 1944. Het nakende aflopen van de oorspronkelijke termijn van vijftig jaar van deze Benelux Economische Unie was de concrete aanleiding, maar niet de enige reden, voor het sluiten van dit nieuwe verdrag.
Franchising is een ondernemingsvorm waarbij individuele franchisenemers een bedrijf exploiteren volgens het concept van de franchisegever. Vaak wordt franchising vanuit een marketing of een strategisch oogpunt benaderd. In dit artikel echter beargumenteren we dat controllers een cruciale rol kunnen spelen in het succes van een franchisenetwerk. De nauwe samenwerkingverbanden tussen de franchisegever en de franchisenemers kunnen immers aanleiding geven tot specifieke managementcontrolproblemen. Dit artikel heeft tot doel om de bestaande literatuur rond franchising opnieuw te bekijken vanuit een controlperspectief en om een overzicht te bieden van de controlmechanismen die kunnen worden gebruikt om de verschillende controlproblemen binnen franchising op te lossen.
Recentelijk heeft de International Accounting Standards Board (IASB), «an exposure draft of a proposed IFRS for Small and Medium sized Entities» publiek gemaakt. Die light versie betreft een eerste aanloop voor een toepassingskader IAS/IFRS bijkleine en/of middelgrote ondernemingen (kmo’s). Naar de toekomst toe zou een Belgische kmo dus verplicht kunnen worden om haar jaarrekening te publiceren conform IAS/IFRS. Voorlopig is dit nog niet het geval. In dit artikel stellen we ons
de vraag of de Belgische, niet-beursgenoteerde ondernemingen (waaronder kmo’s) klaar zijn voor een eventuele toepassing van IAS/IFRS (al dan niet in light-vorm). Dit doen we door te peilen naar de huidige IAS/IFRS-kennis bij de financieel verantwoordelijken. Vervolgens gaan we na hoe deze verantwoordelijken staan ten opzichte van een eventuele toepassing van de IAS/IFRS. Tot slot zijn we geïnteresseerd in de evaluatie van enkele  asisverschillen tussen Belgisch boekhoudrecht en IAS/IFRS.
Brede School is een relatief nieuw begrip in het Vlaamse onderwijslandschap. Het kwam de voorbije jaren overgewaaid uit Nederland. Dé Brede School bestaat echter niet: er bestaan meerdere invullingen, elk met convergerende doelstellingen en gemeenschappelijke kenmerken in verschillende combinaties en met uiteenlopende accenten. De Vlaamse overheid heeft vanuit verschillende sectoren, Onderwijs, Cultuur, Jeugd en Sport en Welzijn, interesse in Brede School. In dit hoofdstuk bekijken we eerst kort de Nederlandse situatie. Vervolgens gaan we in op de stand van zaken en visieontwikkeling in Vlaanderen. We lichten de drie centrale aspecten van deze visie toe en illustreren ze aan de hand van een concrete Brede School. Ten slotte staan we stil bij het verband tussen Brede School en gelijke kansen
‘Administratieve vereenvoudiging’, ‘transparantie van het overheidshandelen’ en een betere ‘communicatie met de burger’ zijn begrippen die sinds enkele jaren in binnen- én buitenland een belangrijke plaats innemen in beleidsteksten en plannen van de overheid, op alle beleidsniveaus. Eén van de middelen om deze doelstellingen te bereiken is het op geïntegreerde wijze aanbieden van diensten via het internet, via zgn. portaalsites. Sinds het aantreden van de huidige Belgische federale regering, in juli 1999, werden in verschillende toepassingsvelden (sociale zekerheid, financiën, justitie e.a.) plannen ontvouwd en programma’s gestart die de Egov-gedachte in de praktijk moeten omzetten. Dit nieuwe model van dienstverlening heeft niet alleen vérstrekkende gevolgen voor de burger maar ook voor de administraties en maatschappelijke actoren die hun bedrijfsprocessen grondig (hebben) moeten herzien. Veranderingen in de informatiehuishouding stellen nieuwe (en in dit geval hogere) eisen in verband met het archiefbeheer. De opdrachten van de openbare archiefdiensten in het algemeen, en van het Rijksarchief in het bijzonder, zijn niet gering. Egov (en andere ontwikkelingen binnen het domein van de ICT) moeten openbare archiefdiensten ertoe aanzetten om (nog) meer te investeren in onderzoeks- en opleidingsprogramma’s in verband met digitale archivering, om communicatiekanalen te openen (en te onderhouden) met actoren die binnen Egov actief zijn en om het door de wetgever voorziene toezicht op het archiefbeheer bij openbare overheden te herdenken. Aangezien de communicatie tussen overheden en burgers en bedrijven steeds meer via het internet plaatsvindt moeten digitale archiveringsstrategieën in hoge mate gericht zijn op de selectie en de bewaring van websites.
"Van Gent tot Genève" vertelt het rijk gevulde levensverhaal van Louis Varlez (1868-1930), een zeer gedreven en gepassioneerd protagonist van de laat-negentiende-eeuwse radicaal-liberale familie te Gent. Tot voor kort bleef deze uitermate boeiende figuur een nagenoeg vergeten persoonlijkheid in de Belgische en internationale geschiedenis. Opgegroeid in een bevoorrecht milieu ontplooide hij zich via de academische contacten in zijn studententijd tot een actief en erudiet advocaat die na zijn dagtaak talloze sociologische monografieën schreef. Varlez werd daarbij gevoed door de denkbeelden van vorige generaties liberale intellectuelen die zich vanuit welbepaalde motieven bekommerden om het lot van de groeiende arbeidersbevolking. Niet toevallig had Gent als geproletariseerde industriestad een bepalende invloed op Varlez’ hele oeuvre tijdens het einde van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw, een periode waarin de groeiende kloof tussen arbeid en kapitaal alle lagen van de maatschappij beroerde. In 1900 introduceerde Varlez het zogenaamde ‘Gentse systeem’ van de werkloosheidsverzekering, een innoverende samenwerkingsvorm tussen overheid en arbeiders. Na zijn professoraat aan de Gentse universiteit trad de man in dienst van de Volkenbond. Als permanent functionaris bij de ILO werkte hij gedurende een decennium de grondslagen van een multilaterale migratiereglementering uit. In dit boek wordt niet alleen een stuk sociale geschiedenis van Gent geschreven, maar ook een verhaal van één van de eerste toonaangevende internationale organisaties geëvoceerd, tot voor kort een nagenoeg nieuw blootgelegd onderzoeksterrein.
In 2000 werd voor de onderwijsinspectie van de Vlaamse Gemeenschap een betrouwbaar en geijkt instrument ontwikkeld voor het meten van het welbevinden van leerlingen uit het secundair onderwijs. Het welbevinden van leerlingen wordt in Vlaanderen beschouwd als een van de outputindicatoren op basis waarvan uitspraak wordt gedaan over de onderwijskwaliteit.
Intussen werd de vragenlijst vrijgegeven voor gebruik als zelfevaluatie-instrument door scholen.
In het boek Graag naar school vindt de lezer de resultaten van een onderzoek naar het welbevinden van leerlingen uit het secundair onderwijs, uitgevoerd bij een representatieve steekproef van de leerlingenpopulatie in het secundair onderwijs, een handleiding voor het gebruik van de vragenlijst en een cd-rom met een geautomatiseerde versie van het meetinstrument.
De theorieën om de armoedeproblematiek aan te pakken zijn vaak onvoldoende op maat van de armen gemaakt. Dit boek verzamelt de teksten van de Postacademische Vorming ‘Armoede en Participatie’. Het opzet van deze navorming is net te leren een dialoog tussen verschillende kennisniveaus tot stand te brengen. De publicatie is echter geen pasklaar antwoord op de probleemstelling, elke auteur geeft vanuit zijn of haar ervaring waardevolle inzichten, tips en bedenkingen mee die de lezer uitdagen om ook in het eigen werkveld verder op zoek te gaan naar een betere afstemming. Auteurs: Maria Bouverne–De Bie, André De Cock, Lieve Degrande, Henk Van Hootegem, Emanuelle Devillé, Thomas Block, Jo Van Assche, Kristel Driessens Ides Nicaise, Anja Claeys, Rudi Roose, Rudy De Cock, Barabra Demeyer, Luc Goossens, Carry Flamant, Toon Walschap, Sarah Willems, Jan De Maeseneer, Geert Van Hove, Griet Roets en Ruddy Doom.
Het begrip interculturalisering duikt pas sinds de jaren ’90 van de vorige eeuw op in het algemeen welzijnswerk in Vlaanderen. In de debatten, studies en voorlopige experimenten horen we één grondtoon: interculturalisering wordt gelijk gesteld met het toegankelijk maken van het algemeen welzijnwerk voor etnisch-culturele minderheden, eventueel uitgebreid tot andere minderheden waaraan een specifieke culturele groepsidentiteit wordt toegeschreven (armen, holebi’s, daklozen, …). Interculturalisering wordt op deze manier gereduceerd tot een beleid van gelijke toegang. Ook de volle betekenis van toegankelijkheid dreigt aan waarde in te boeten door zich vast te pinnen op de idee van ‘afgebakende groepen met specifieke kenmerken’. Cliënten dreigen immers gedefinieerd te worden in statische en essentialistische kenmerken. Het ‘probleem’ wordt bijna exclusief bij de doelgroep zelf gelegd. Het welzijnswerk zelf blijft zoveel mogelijk buiten schot. Een beleid dat enkel focust op gelijke toegang struikelt over de ‘drempels’ van het aanbod. De toegangspoorten krijgen een nieuwe kleur, maar het paard van Troje blijft buiten wachten. Interculturalisering gaat nochtans over méér dan morrelen aan de randvoorwaarden van het aanbod. Het is een perspectief dat dwingt tot een voortdurende herbezinning op de impliciete en expliciete beleidskeuzes. Interculturalisering gaat immers over een leerproces dat de samenleving engageert tot onderhandeling over verschillende omgangsvormen en perspectieven op de werkelijkheid. De mogelijkheid tot tweerichtingsverkeer wordt echter grondig verstoord wanneer één van de beide partijen van tevoren zijn grenzen afbakent. Wat ook gebeurt door het gedrag van de andere partij te interpreteren in vooraf bepaalde onveranderbare categorieën.
Voorliggend onderzoek “Case management justitie-verslavingszorg” heeft in de eerste plaats de bedoeling om de begrippen “case management” en “case manager” te conceptualiseren, met aandacht voor eventuele verschillen tussen case managers aangesteld vanuit respectievelijk justitie en verslavingszorg. Op basis van voornamelijk kwalitatief empirisch onderzoek wordt nagegaan op welke manier case management geïmplementeerd kan worden in de justitiële sector en verslavingszorg in België. Het onderzoek bestaat uit een literatuurstudie omtrent de definiëring, profielomschrijving, wettelijke verankering en implementatie en evaluatie van case management en een inventarisatie van enige buitenlandse voorbeelden van “good practice”. Hierna volgt een empirisch onderzoek naar de wenselijkheid en haalbaarheid van case management binnen de justitiële sector en verslavingszorg in België aan de hand van de “Delphi-methode”. De gegevensverzameling steunt op een schriftelijke bevraging van de zorgcoördinatoren en op semi-gestructureerde interviews met sleutelfiguren en case managers van bestaande case management-projecten. Er wordt verder gebruik gemaakt van focusgroepen voor het toetsen van de haalbaarheid en veralgemeenbaarheid van de gegevens uit de literatuurstudie en de gestructureerde interviews.
Deze wettenverzameling bevat de belangrijkste (tot 70 beperkte) wetten, decreten en besluiten die het socialezekerheidsrecht anno 2006 regelen, met telkens waar het past de wetsgeschiedenis. Van de overige wetten, decreten en besluiten wordt de titel en de vindplaats aangegeven, alsook de vindplaats van wijzigende wetten, decreten en besluiten.
In België wordt, zoals in andere Europese landen, in het kader van debatten over de multiculturele samenleving en integratie van nieuwkomers en minderheden sinds kort aandacht besteed aan de positie van vrouwen uit minderheidsgroepen. In deze bijdrage wordt de vraag gesteld op welke wijze(n) de vermeende spanningen tussen gendergelijkheid enerzijds, en respect voor culturele en religieuze diversiteit anderzijds, recentelijk binnen de Vlaams-Belgische context zijn geproblematiseerd, en in welke mate dit tot dusverre heeft bijgedragen aan belangstelling voor en beleidsinitiatieven ten aanzien van de maatschappelijke participatie en emancipatie van 'allochtone' vrouwen. De positie van allochtone vrouwen heeft in België vooral aandacht gekregen in de nasleep van het 'hoofddoekendebat' dat zich naar aanleiding van het rapport van de Franse commissie-Stasi en de wet op de laïcité in Frankrijk ontwikkelde. Het artikel geeft een overzicht van dit debat en gaat na welke implicaties dit heeft gehad voor vrouwen in minderheidsgroepen.
Deze publicatie is een bundeling van de referaten rond "Art & Food. Food for Thought. Hedendaagse kunst op het menu". Dit project reflecteert over de onmisbare plaats die levensmiddelen, voeding en tafelen innemen binnen de context van het actuele kunstgebeuren. De relatie Art & Food schept ruimte voor diverse invullingen die existentieel tot maatschappelijk betrokken of kunstkritisch kunnen zijn. Vandaar ook de verschillende invalshoeken van de bijdragen.
Wetenschappelijk onderzoek naar mentale gezondheid in de algemene bevolking in België is schaars, onder meer door een gebrek aan beschikbare databanken. Met de nationale gezondheidsenquête afgenomen in 2001 is daar nu verandering in gekomen doordat volwassen respondenten op basis van zelfgerapporteerde klachten uit de Symptom Checklist (SCL) bevraagd werden naar vier specifieke dimensies van algemene psychopathologie: veralgemeende angst, depressie, somatisatie en slaapproblemen. In dit grootschalig onderzoek in een steekproef van de volwassen bevolking in België (N= 9413) onderwerpen we de betrouwbaarheid en validiteit van de SCL schalen voor angst en depressie aan een meervoudige analyse. Betrouwbaarheid wordt geëvalueerd via de interne consistentie van de schaal, de correlatie tussen de schaalitems onderling, en de item-restcorrelatie. De constructvaliditeit wordt beoordeeld aan de hand van de factoriële validiteit, convergerende en divergente validiteit en de discriminerende validiteit ten opzichte van enkele socio-demografische kenmerken. De SCL-schalen worden zowel in hun oorspronkelijke Amerikaanse vorm beoordeeld, als in hun Nederlandse schaalversie. Uit de analyses blijkt dat de SCL-schalen voor angst en depressie bij de algemene bevolking in België in de beschouwde opzichten als betrouwbare en valide instrumenten fungeren. Het onderscheid tussen de oorspronkelijke en Nederlandse schaalversies blijkt voor de Belgische context daarbij irrelevant. We besluiten de analyse met normtabellen die de intensiteit van angst of depressie bij specifieke schaalscores weergeven. Deze normen bieden een vergelijkingsbasis voor verder onderzoek.
Het middelenmisbruik van één of beide ouders kan een belangrijke bedreiging vormen voor de ontwikkeling van kinderen. Zowel alcohol- en druggebruik tijdens de zwangerschap als het opgroeien in een verslaafd gezin houden risico’s in voor consistent en emotioneel betrokken ouderschap en voor een voorspoedige ontwikkeling. 
In de media was de afgelopen tien jaar heel wat te doen over de schadelijke en blijvende gevolgen van druggebruik tijdens de zwangerschap, vooral naar aanleiding van de alarmerende berichten over de onherstelbare hersenschade bij zogenaamde “crack baby's” in de Verenigde Staten. De combinatie van ouderschap en druggebruik wordt daarom vaak als onverantwoord beschouwd en maatschappelijk veroordeeld. 
Toch blijken sommige drugverslaafde ouders er vrij goed in te slagen de opvoeding van hun kinderen op te nemen en ondervindt een aantal van deze kinderen geen noemenswaardige ontwikkelingsproblemen (Cosden e.a., 1997). De psychische, gedrags- of ontwikkelingsproblemen (bv. teruggetrokken of agressief gedrag, aandacht- en concentratieproblemen, reactieve hechtingsstoornis) die een deel van deze kinderen vertonen (Barnard & McKeganey, 2004) zijn waarschijnlijk eerder het gevolg van de ‘verslaafde levensstijl’ dan van het druggebruik zelf. Veel hangt immers af van de sociale steun, de persoonlijkheid van het kind en andere beschermende factoren. 
In wat volgt gaan we in op mogelijke risicofactoren en problemen die kinderen van drugverslaafde ouders kunnen ondervinden, alsook op factoren die hieraan een tegenwicht kunnen bieden. Hierbij worden zowel blootstelling aan drugs tijdens de zwangerschap als de omgeving in rekening gebracht. Het zal tevens belangrijk zijn om de grote heterogeniteit binnen de groep kinderen van drugverslaafde ouders in het achterhoofd te houden.
Opvoeders en orthopedagogen zijn werkzaam op vele en diverse terreinen. Dit boek geeft een overzicht van de voornaamste orthopedagogische werkvelden in Vlaanderen:  de preventie en hulpverlening in het kader van de bijzondere jeugdbijstand; het buitengewoon, geïntegreerd en inclusief onderwijs voor leerlingen met een handicap; de begeleiding, opvang en ondersteuning van minderjarigen en volwassenen met een handicap; en de diagnostiek en behandeling van bepaalde doelgroepen binnen de geestelijke gezondheidszorg. Binnen elk van deze sectoren kunnen vergelijkbare trends en evoluties waargenomen worden, zoals toegenomen aandacht voor de kwaliteit van zorg, voortschrijdende deïnstitutionalisering, meer zorg op maat van de cliënt en (al dan niet verplichte) samenwerking en netwerkvorming.
Deze publicatie schetst voor elk ‘werkveld’ op analoge wijze de belangrijkste veranderingen en huidige stand van zaken met betrekking tot de zorgorganisatie. Na een kort historisch overzicht wordt de actuele situatie gedetailleerd beschreven, met aandacht voor recente en toekomstige ontwikkelingen. Zo staan we met betrekking tot de bijzondere jeugdbijstand uitvoerig stil bij de evolutie naar ‘integrale jeudhulp’ en hebben we aandacht voor het recente Globaal Plan Jeugzorg van minister Vervotte en de nieuwe wetgeving op de jeugdbescherming (15 mei 2006). Wat het (buitengewoon) onderwijs betreft, belichten we zorgverbreding en inclusie en gaan we in op de hervormingsplannen van onderwijsminister Vandenbroucke. Binnen de gehandicaptenzorg vormt de recente omvorming van het Vlaams Fonds voor de Sociale Integratie van Personen met een Handicap tot het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap de belangrijkste evolutie, naast de steeds persoonsgerichtere ondersteuningsvormen en het inclusieve beleid. Verschillende vormen van zorgvernieuwing en de uitbouw van zorgcircuits worden besproken als recente tendensen binnen de geestelijke gezondheidszorg.

De voornaamste – voor de verschillende werkvelden gemeenschappelijke – evoluties en tendensen worden vanuit een specifiek perspectief (zorg op maat – integratie en afstemming van zorg en ondersteuing) besproken in het inleidend en afsluitend hoofdstuk. Één van de vragen die hierbij centraal staan is of een betere kwaliteit van zorg noodzakelijkerwijs ook bijdraagt tot een betere kwaliteit van leven van de hulpvrager. 

Dit boek wil hulpverleners, ouders, studenten en andere geïnteresseerden inzicht én overzicht bieden in de complexe en snel evoluerende organisatie van de opvang en begeleiding van kinderen, jongeren en volwassenen in allerlei problematische opvoedingssituaties.