clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Net zoals vaardige chauffeurs niet stilstaan bij de volgorde waarin ze de koppeling
van hun auto induwen, de versnellingspook verzetten, remmen en aan het stuur
draaien, merken vaardige lezers vaak niet meer wat ze precies doen om een tekst te
begrijpen. Begrijpend lezen wordt daarom ook wel aangeduid als een geautomatiseerde
vaardigheid. Omdat het leesproces niet altijd automatisch verloopt, is het van
belang dat lezers daarnaast bewust leren gebruikmaken van leesstrategieën. Er zijn
immers ook momenten waarop een lezer wel bewust moet ingrijpen, bijvoorbeeld
om een begripsprobleem op te lossen.

In dit hoofdstuk gaan we dieper in op leesstrategieën en wat precies wordt verstaan
onder strategisch lezen. We reiken ook handvatten aan voor het realiseren van
effectief leesonderwijs via expliciete strategie-instructie. Leesstrategieonderwijs mag
evenwel geen doel op zich zijn. Het is een middel om leerlingen vaardiger te maken
in het opbouwen van tekstbegrip. Door middel van strategie-instructie leren lezers
strategieën op een selectieve en flexibele manier hanteren om het proces van betekenisverlening
goed te doorlopen. Bovendien leren lezers hun begripsproces bewust
aansturen wanneer het niet automatisch verloopt.
Over het werkzame beginsel van Eye Movement Desensitization and Reprocessing (EMDR)-therapie is de discussie nog volop gaande. Regelmatig wordt de stelling geopperd dat exposure een verklaring biedt voor de werkzaamheid van EMDR. Wat is ervan aan en welke inzichten brengt recent onderzoek ons? In deze bijdrage benaderen we deze vragen vanuit het onderscheid tussen procedures, effecten en mechanismen.
De laatste tijd verschijnen er steeds meer transdiagnostische protocollen. Er wordt van uitgegaan dat deze protocollen inwerken op de veronderstelde onderliggende psychologische mechanismen van psychopathologie en dat ze hierdoor breed inzetbaar zijn. We zien talrijke voordelen van transdiagnostisch werken, ook bij kinderen en adolescenten, maar we mogen de vraag niet uit de weg gaan of het nu beter is stoornisspecifiek dan wel transdiagnostisch te werken. In deze bijdrage gaan we nader in op één onderbelicht mechanisme: de emotionele processen. Deze zijn al vaak in verband gebracht met de ontwikkeling en instandhouding van symptomen van psychopathologie, ook bij kinderen en adolescenten. Vooral emotieregulatie is de laatste decennia intensief onderzocht, waardoor er recentelijk ook een toename is ontstaan in de mogelijkheden om deze vaardigheid te trainen bij kinderen en adolescenten...
Gezien de grote maatschappelijke focus op identiteit en specifieker op gender en seksuele orientatie, heb ik veel zin om samen na te denken over de toekomst.

Vooraleer ik start, wil ik twee zaken toelichten. Ten eerste is veel van mijn denken, ervaring en kennis geba- seerd op de vele verhalen die doorheen de afgelopen vijftien jaar aan mij zijn toevertrouwd door transgender en gender diverse personen die transitie-gerelateerde zorg opzochten. Daarmee wil ik niet impliceren dat transgender mensen altijd zorg nodig hebben of zelfs zouden wensen. Het is wél van belang om mee te ge- ven dat ik mij bewust probeer te blijven van de klinische illusie1 waarin ik functioneer, ik spreek namelijk vooral mensen met een zorgvraag. Een tweede punt is dat ik graag onderscheid wil maken tussen iemands indivi- duele beleving en ons gezamenlijk nadenken over bre- dere maatschappelijke tendensen. Mijn ideeën rond de huidige maatschappelijke tendensen staan los van mijn vermogen om als psycholoog empathie te blijven voe- len voor elke individuele invulling van gender. Ik meen met het hand op mijn hart te kunnen stellen dat ik nooit iemands genderbeleving heb miskend. Vandaag is het echter meer dan ooit van belang dat ook de zorg zijn verantwoordelijkheid opneemt om het individuele te overstijgen en het identiteitsdebat in metaperspec- tief te bekijken.
In de bijdrage wordt vastgesteld dat ook de maatschap, ondanks haar gebrek aan rechtspersoonlijkheid, een eigen vermogen heeft, maar in geen enkel opzicht een afgescheiden vermogen heeft.  
Verder wordt geargumenteerd dat de wetgever iets te ver is gegaan door ook voor stille maatschappen te bepalen dat het maatschapsvermogen niet kan uitgewonnen worden door de persoonlijke schuldeiser van een vennoot. 
Tot slot wordt verdedigd dat de wetgever beter de hervorming van het maatschapsrecht had gebruikt om de maatschap volledige rechtspersoonlijkheid te geven, met de transparantieverplichtingen die daarbij horen, maar met tegelijk de mogelijkheid, voor de oprichters, om de maatschap-rechtspersoon toch te onderwerpen aan een regime van fiscale transparantie.
Deze bijdrage richt de aandacht op het toenemende misbruik van rechtsprocedures tegen vooral (onderzoeks)journalisten, milieu- en mensenrechtenactivisten, en recent ook academici. Door journalistenorganisaties, media en actiegroepen wordt campagne gevoerd tegen tergende procedures die als “SLAPPs” gekwalificeerd worden : Strategic Litigation Against Public Participation. Zowel op het niveau van de Europese Unie als de Raad van Europa worden plannen gemaakt om het fenomeen te bestrijden. Na een situering van (de perceptie van) het fenomeen op Europees niveau, zoomen we in op SLAPPs in België. Met verwijzing naar voorbeelden uit de (recente) rechtspraktijk wordt duidelijk dat het intimiderend voeren van rechtsprocedures tegen media, journalisten, academici, actiegroepen en NGOs zeer verschillende vormen kan aannemen en niet eenvoudig in kaart te brengen is. Het overzicht toont aan dat ook in België SLAPPs als een onrustwekkend fenomeen kunnen aangemerkt worden. Finaal wordt een aanzet gegeven hoe SLAPPs kunnen vermeden worden of hun negatieve impact kan gereduceerd worden.
Deze bijdrage gaat in op lokale disputen rond grondgebied en rechtsmacht in diplomatieke archieven, en hoe recente evoluties in de rechtsgeschiedenis dit soort bronnen meer contextualiseren van uit eigentijdse doctrinale categorieën. De pre-print (DOI 10.17605/OSF.IO/X3ZS9) is uitgebreider, en gaat in detail in op het doctrinaire luik.
Deze bijdrage argumenteert dat de strafbaarstelling van het aanzetten tot racisme en vreemdelingenhaat, de wet die de ontkenning van de Holocaust en van genocides strafbaar stelt, de seksismewet en het bestraffen van het in het openbaar aanzetten tot discriminatie, haat of geweld zoals het in de Belgische wetgeving is ingeschreven geen strijd oplevert met de vrijheid van meningsuiting, zoals beschermd door de Grondwet en het EVRM. Tegelijk moet deze wetgeving ook effectief, in rechte afdwingbaar zijn.  De bevoegdheid van het hof van assisen inzake drukpersmisdrijven heeft evenwel geleid tot een feitelijke strafrechtelijke immuniteit voor een ruime categorie van uitingsmisdrijven (via teksten, gedrukt of online), en daarom moet dringend gezocht worden naar een oplossing om de effectieve vervolging van allerlei vormen van strafbare haatspraak (via teksten) mogelijk te maken. Een basisvoorwaarde is wel dat de rechtspraak, conform de jurisprudentie van het Grondwettelijk Hof en het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) op goed gemotiveerde en consistente wijze een hoog beschermingsniveau blijft waarborgen voor de (politieke) expressievrijheid en het voeren van het publieke debat. Bovendien moet meer toepassing worden gemaakt van diverse vormen van alternatieve bestraffing die kunnen bijdragen aan het maatschappelijk bestrijden van aanzetten tot discriminatie, haat of geweld tegen personen en groepen.  Het strafbaar stellen en effectief vervolgen van haatmisdrijven moet overigens gepaard gaan met tal van andere maatregelen en initiatieven om haatspraak in te dijken en expressie- en persvrijheid nog beter te waarborgen.
Deze bijdrage vertrekt van de vaststelling dat in België niet zozeer de actie van justitie, namelijk het vervolgingsbeleid
of de rechtspraak, een bedreiging vormt voor de expressievrijheid of de journalistieke vrijheid belaagt. Sedert enkele jaren en vooral heel recent zijn het eerder private actoren die steeds vaker de publieke dienstverlening van justitie misbruiken om journalisten, academici, niet-gouvernementele organisaties of actiegroepen te intimideren of (proberen) het zwijgen op te leggen. In de internationale rechtsliteratuur duidt men dit fenomeen aan als SLAPPs: Strategic Litigation Against Public Participation. De bijdrage rapporteert over ontwikkelingen op Europees vlak, brengt het fenomeen in kaart voor wat België betreft en formuleert een aantal aanbevelingen voor de actoren van justitie (wetgever, magistratuur en advocatuur).
Een overeenkomst van onbepaalde duur waarvoor geen wettelijke of conventionele opzeggingsmodaliteiten gelden, 
kan door elke contractspartij steeds eenzijdig worden opgezegd mits inachtneming van een redelijke termijn. Indien geen redelijke opzeggingstermijn in acht wordt genomen, moet de opzeggende contractspartij aan de opgezegde contractspartij een vergoeding betalen tot compensatie van de schade die zij hierdoor lijdt. Bij gebrek aan akkoord tussen de contractspartijen beoordeelt de rechter de gegeven opzeggingstermijn en bepaalt hij zo nodig de opzeggingsvergoeding. Hij moet zich daarbij plaatsen op het ogenblik van de opzegging van de overeenkomst en onder meer rekening houden met de verlopen duur van de overeenkomst, de door de partijen reeds gemaakte kosten en het nadeel dat de opzegging door de opzeggende contractspartij voor de opgezegde contractspartij meebrengt. De omstandigheid dat, na de opzegging door de opzeggende contractspartij, de opgezegde contractspartij met haar een akkoord nastreeft over de opzeggingstermijn dan wel de opzeggingsvergoeding en in die context voorstelt de opzegging van  de overeenkomst op korte termijn te laten intreden, doet geen afb reuk aan het recht op een opzeggingsvergoeding van de opgezegde contractspartij. De opgezegde contractspartij verliest haar recht op een opzeggingsvergoeding evenmin doordat achteraf blijkt dat de opgezegde contractspartij slechts een beperkt financieel nadeel lijdt.
In dit artikel wordt, op basis van een scoping review naar internationale beleidsaanbevelingen, nagegaan wat de belangrijkste aspecten zijn met betrekking tot een beleid inzake politioneel bodycamgebruik. Hoewel de meeste bronnen op de shortlist afkomstig zijn uit de Verenigde Staten, worden belangrijke handvaten geboden voor een Belgisch bodycambeleid. Voorbeelden zijn een duidelijk activitatiebeleid en richtlijnen met betrekking tot het geven van een waarschuwing. Deze aanbevelingen worden afgetoetst aan de wettelijke bepalingen inzake bodycams in België, zoals de individuele beslissingsruimte van Belgische politieambtenaren bij het activeren van de camera. Doorheen het artikel wordt het bodycamgebruik gelinkt aan procedurele rechtvaardigheid. Gezien de schaarste aan bodycamonderzoek in België, worden ook aanbevelingen gegeven voor verder onderzoek naar het thema.
De komst en razendsnelle evolutie van het internet en sociale media hebben belangrijke gevolgen voor de manier waarop we met elkaar omgaan, communiceren en informatie tot ons nemen. Deze evoluties hebben repercussies voor het politiewerk en ook voor de ­samenwerking tussen politie en burger. Een van die samenwerkingsvormen tussen politie en burger zijn de buurtinformatienetwerken (beter bekend als BIN’s in België; in Nederland spreekt men van burgerwachten). In deze studie wordt met behulp van semigestructureerde interviews (n=380) in België nagegaan hoe BIN-leden en niet-BIN-leden de ­effectiviteit van zowel BIN’s als informele buurtpreventie-initiatieven percipiëren en evalueren, en welk type van samenwerkingsverband de voorkeur geniet. De gepercipieerde effectiviteit wordt nagegaan aan de hand van diverse criteria, waaronder objectieve en subjectieve veiligheid, kwaliteit van politiewerk en de relatie tussen politie en burger.
In dit artikel reflecteren we op de impact van COVID-19 op het politiewerk, de relaties onder politieambtenaren en de interacties tussen politie en burger op basis van systematische sociale observaties in kleine tot middelgrote lokale politiezones tijdens de pandemie. We geven een zicht op de aard van het politiewerk tijdens de crisis en een nieuw type interventies waarmee politieambtenaren geconfronteerd worden (bijv. nachtklokcontroles). Daarnaast wordt ingegaan op de veranderingen in de interne en externe relaties ten gevolge van de pandemie. Intern kunnen de COVID-19-maatregelen een invloed hebben op de mogelijkheden tot persoonlijke, sociale interacties onder collega’s, met mogelijke uitdagingen voor de solidariteit binnen het korps tot gevolg. Extern kunnen er spanningen ontstaan in de relaties met burgers, onder meer door de onduidelijkheid of variabele interpretatie van de regels. Die onduidelijke regels, maar ook onzekerheden met betrekking tot de eigen vaardigheden en het in vraag stellen van de rol van de politie bij het handhaven van de pandemieregels, zetten de (zelf)legitimiteit van de politie onder druk.
In de afgelopen jaren hebben zich belangrijke veranderingen voorgedaan in en rond de politie in Nederland en België. Deze ontwikkelingen en bijkomende nieuwe vragen ­vormen de aanleiding om een themanummer te wijden aan de ‘Politie en burger in een ­veranderende context’. In deze inleiding van het themanummer schetsen we een aantal van de ontwikkelingen en de nieuwe vragen die hierbij opkomen. Hierbij hebben we aandacht voor de veranderende afstand tussen politie en burgers, gezag en vertrouwen, rol van burgers, technologisering en digitalisering en groeiende complexiteit en diversiteit. ­Bovendien worden de bijdragen in dit themanummer geïntroduceerd.
Volgens de gangbare doctrine is de bewaarder van een zaak op grond van artikel 1384, lid 1, Oud BW aansprakelijk voor de schade die werd veroorzaakt door een gebrek van deze zaak. Het gebrek moet evenwel niet intrinsiek zijn, zegt de gangbare leer: deze aansprakelijkheid kan ook gelden voor schade veroorzaakt door de aanwezigheid van een vreemd element in een zogenaamde samengestelde zaak. In deze bijdrage wordt dit leerstuk op een rechtswetenschappelijke wijze getoetst. Daaruit blijkt dat de aan artikel 1384, lid 1, Oud BW gekoppelde aansprakelijkheden niet op eenvormige wijze aan de hand van één enkel gebreksbegrip kunnen worden voorgesteld.
Het concept onderwijskwaliteit is complex en veelzijdig. Wat kwaliteitsvol onderwijs is, hangt immers af van de invulling van het kwaliteitsbegrip van de betrokkene en de context. Heeft de kwaliteit van onderwijs betrekking op het product van het onderwijsproces zoals examen- of leerresultaten, of het onderwijsproces zelf? Heeft kwaliteit betrekking op het behalen van vooropgestelde leerdoelen of het realiseren van een zekere leerwinst? Zulke vragen behoeven uitklaring vooraleer we kunnen spreken over de onderwijskwaliteit in een welbepaalde context. Dat is des te meer het geval als we spreken over kwaliteitszorg of kwaliteitsborging. Bij gebrek aan een invulling van het begrip kwaliteit is het monitoren of verhogen van de kwaliteit een quasi-onmogelijke onderneming. We zullen geen poging ondernemen om het kwaliteitsbegrip nader in te vullen. We vertrekken daarentegen van het idee dat kwaliteit betekent dat ‘men het goede doet op de goede manier’. Wat dat is, hangt af van de specifieke onderwijscontext en het onderwijskundig project van de betrokken onderwijsinstelling. Afhankelijk van de onderbouwing van het onderwijskundig project zal het ene of het andere project kwaliteitsvoller zijn.
Op 25 maart 2021 werd de richtlijn nr. 2021/514/EU (DAC 7) gepubliceerd. Deze “zesde” wijziging van de richtlijn nr. 2011/16/EU van 15 februari 2011 betreffende de administratieve samenwerking op het gebied van de belastingen (DAC of de bijstandsrichtlijn), staat vooral bekend omwille van het feit dat deze een rapporteringsverplichting oplegt aan exploitanten van zogenaamde digitale platformen. Diezelfde richtlijn bevat evenwel ook nog een aantal andere belangrijke bepalingen, waaronder de introductie van een wettelijk kader voor de toepassing van gezamenlijke controles, kortweg “gezamenlijke audits”. Hiermee wordt een antwoord geboden op de nood aan een duidelijk juridisch raamwerk voor dergelijke gezamenlijke audits. Overheden verkrijgen vanaf 1 januari 2024 hiermee dus een extra instrument voor de administratieve samenwerking, dat meteen ook een aanvulling vormt op het bestaande kader dat voorziet in de mogelijkheid voor ambtenaren van een andere lidstaat om aanwezig te zijn in kantoren, deel te nemen aan administratieve onderzoeken en gelijktijdige controles te verrichten.
Een situatie van bewijsnood kan zich potentieel voordoen in iedere rechtstak. Niettemin vormt de gerechtelijke vereffening-verdeling één van de procedures bij uitstek waarbij partijen het risico lopen om met zo’n toestand te worden geconfronteerd. Vooreerst is het niet uitgesloten dat de ene deelgenoot als het ware de sleutel voor de aanspraken van de andere deelgenoot in handen houdt (zoals bijvoorbeeld bij discussies over een verborgen schenking of over de vraag of een schenking al dan niet in het gemeenschappelijk vermogen is terechtgekomen).  Zonder tussenkomst van de notaris-vereffenaar en/of de rechter, zal die deelgenoot zijn aanspraken niet kunnen hard maken. Daarnaast kan de lange duurtijd van de procedure er voor zorgen dat bewijsstukken teruggaan op vorige generaties. Partijen zullen niet altijd toegang hebben tot die stukken. Bovendien is het niet uitgesloten dat bepaalde bewijselementen simpelweg niet meer voorhanden zijn.
Dit artikel heeft niet als doelstelling om een omvattend onderzoek te voeren naar de aanpak van bewijsnood binnen het kader van de gerechtelijke vereffening-verdeling. Daarover is het afgelopen jaar reeds een omvangrijke en bijzonder lezenswaardige bijdrage van VAN DEN BERGH verschenen.  Evenmin is het de bedoeling om een volledige analyse te maken van de aanwending van de burgerrechtelijke bewijsregels tijdens de procedure van vereffening-verdeling, aangezien VAN SINAY daar eerder een interessante studie over heeft gepubliceerd. 
Mijn betrachting is om een specifieke deelproblematiek te bestuderen die al enige tijd ter discussie staat. Het gaat om gevallen waarin een partij tijdens de notariële fase van de vereffening-verdeling met bewijsnood kampt. Aangezien de opening van werkzaamheden reeds heeft plaatsgevonden, heeft de notaris-vereffenaar in principe het alleenrecht om geschillen bij de rechtbank aanhangig te maken. Niettemin legt die partij overeenkomstig artikel 19, derde lid Ger.W. een verzoek neer met het oog op het verkrijgen van een onderzoeksmaatregel door de rechter (in de meeste gevallen een overlegging van stukken of een deskundigenonderzoek). Het probleem is dat zij op die manier de specifieke bevoegdheden van de notaris-vereffenaar inzake de bewijs- en informatievergaring omzeilt. Tegelijkertijd zet zo’n actie de door de wetgever beoogde rolverdeling tussen de notaris-vereffenaar en de vereffeningsrechter op de helling. Daar komt nog bij dat het Hof van Cassatie zich in twee arresten van 10 maart 2022 over de kwestie heeft gebogen.
In deze bijdrage bestuderen we de discretionaire ruimte van Belgische politieambtenaren in het licht van de COVID-19-pandemie. Op basis van systematische sociale observaties onderzoeken we welke invloed de pandemie heeft op de invulling van de politierol en de beslissingsmarge die daarmee gepaard gaat. Hieruit blijkt dat de politie meer diende te focussen op haar sociale handhavingsfunctie en het bestrijden van criminaliteit meer naar de achtergrond verschoof. Dit uit zich dan ook in de politiestijlen die werden gehanteerd tijdens de pandemie. Waar crime fighting als taak naar de achtergrond werd gedrongen, traden politiestijlen zoals de problem solvers en de professionals meer op de voorgrond. Ook een ontwijkende politiestijl (‘avoiders’) werd geobserveerd, met name wanneer politiemensen onzeker waren over de te handhaven veiligheidsmaatregelen of zich niet konden vinden
in bepaalde coronaregels. Dergelijke onzekerheden zorgden voor een bepaalde mate van discretionaire ruimte die politiemensen konden hanteren om de pandemieregels te handhaven. Anderzijds werd de beslissingsruimte van politiemensen net ingeperkt door de nieuwe invulling die hun rol kreeg en de vele maatregelen die gehandhaafd dienden te worden.
Er zijn weinig aspecten van het maatschappelijke leven die niet rechtstreeks of onrechtstreeks geraakt worden door het recht van de Europese Unie, zo ook het onderwijs. Hoewel de Unie slechts een ondersteunende bevoegdheid heeft inzake onderwijs, treedt de Unie in toenemende mate op in het onderwijsdomein. Het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie schrijft daaromtrent voor dat de Unie bijdraagt tot “de ontwikkeling van onderwijs 
van hoog gehalte door samenwerking tussen de lidstaten aan te moedigen en zo nodig door hun activiteiten te 
ondersteunen en aan te vullen, met volledige eerbiediging van de verantwoordelijkheid van de lidstaten voor de inhoud van het onderwijs en de opzet van het onderwijsstelsel en van hun culturele en taalkundige verscheidenheid”.
 
Onderdanen van de lidstaten van de Unie genieten als burgers van de Europese Unie tal van rechten op grond van het Unierecht. Dit geldt ook wanneer Unieburgers gebruikmaken/gebruikgemaakt hebben van hun rechten inzake het vrij verkeer en onderwijs (willen) volgen, al dan niet in de eigen lidstaat. Deze rechten worden niet steeds geconcretiseerd in het primaire of het secundaire Unierecht. De rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie is dan ook essentieel om te begrijpen welke rechten een Unieburger concreet geniet. Dit rechtspraakoverzicht heeft tot doel daar inzicht in te bieden.

Gelet op het grote aantal arresten dat in aanmerking kwam voor dit overzicht (cf. II. Methodologische aanpak), hebben 
we evenwel een afbakening moeten maken van de arresten en de thema’s die we opnamen. Dit overzicht beperkt zich tot de arresten sinds 2000 inzake het vrij verkeer van personen waarin het volgen van onderwijs door één of meerdere van de betrokken personen een bepalende factor was in de beantwoording van een prejudiciële vraag of 
de beoordeling van een nationale maatregel in een niet-nakomingsprocedure door het Hof van Justitie. Het vrij verkeer vullen we eng in: arrest met betrekking tot het vrij verkeer van diensten, de vrijheid van vestiging of de wederzijdse erkenning van diploma’s vallen buiten de scope van deze bijdrage. Vooraleer in te gaan op de arresten zelf, 
zetten we beknopt uiteen hoe we dit overzicht hebben samengesteld en welke bepalingen van het Unierecht belangrijk zijn voor een goed begrip van dit overzicht.
De wijze waarop de verschillende overheden zijn omgesprongen met de COVID-19-pandemie in het onderwijs is een thema dat vanuit juridisch perspectief aandacht verdiend. Vraagstukken gelinkt aan tal van domeinen van het grondwettelijk recht zoals de bevoegdheidsverdeling, de vrijheid van onderwijs, het legaliteitsbeginsel in onderwijszaken … zijn sinds maart 2020 opgedoken. De verschillende overheden lijken zich echter weinig bewust geweest te zijn van die aspecten, zo blijkt toch uit hun optreden. In deze bijdrage verkennen we vanuit drie ‘bevoegdheidsverdelende perspectieven’ een aantal van de juridische kwesties: 1) de bevoegdheidsverdeling tussen de federale overheid en de gemeenschappen; 2) de taakverdeling tussen de wetgevende en uitvoerende macht, gelet op het legaliteitsbeginsel in onderwijs; en 3) gelet op de onderwijsvrijheid, de rolverdeling tussen de overheid en de onderwijsverstrekkers.