clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In de nasleep van de financiële crisis werd in 2016 de Belgische audithervorming die voortvloeide uit de Europese Auditverordening (537/2014)4 en de Europese Auditrichtlijn (2014/56/EU) een feit. Een belangrijke doelstelling van deze audithervorming was de onafhankelijkheid van de commissaris in het kader van de financiële verslaggeving van de vennootschappen te versterken. Hiertoe werd onder meer het verbod op bepaalde niet-controlediensten aangescherpt. De rationale bestaat immers dat het verlenen van niet-controlediensten door de commissaris verschillende onafhankelijkheidsrisico’s inhoudt en dus een negatieve impact kan hebben op de auditkwaliteit. Niet-controlediensten kunnen, zeker indien hiervoor aanzienlijke erelonen worden aangerekend, immers een grotere economische afhankelijkheid ten opzichte van de klant creëren. Daarnaast kan door het (herhaaldelijk) verlenen van adviesdiensten ook een vertrouwensband gecreëerd worden tussen de commissaris en de gecontroleerde onderneming en vergroot ook de kans dat de commissaris zich steeds meer vereenzelvigt met de gecontroleerde entiteit. Daarnaast heeft de wet van 18 december 20156tot omzetting van de Europese Boekhoudrichtlijn 2013/34/EU een grondige hervorming van de definitie van grote en kleine onderneming tot gevolg, hetgeen relevant is voor verschillende ondernemingsverplichtingen waaronder de bepaling van het jaarrekeningschema, de benoemingplicht van de commissaris alsook de fiscale kwalificatie. In het licht van de algemene doelstelling van administratieve vereenvoudiging die door de Europese Boekhoudrichtlijn werd beoogd, werden na meer dan tien jaar, de drempels voor kleine vennootschappen en groepen van beperkte omvang aanzienlijk verhoogd. In welke mate deze veranderingen een impact hebben gehad op de erelonen van commissarissen is het voorwerp van onderhavig artikel. Voor de periode 2013 tot en met 2018 wordt de evolutie en de samenstelling van de erelonen voor zowel controle- als nietcontrolediensten in kaart gebracht.
Hoewel traditionele nieuwsmedia doorgaans op een zeer gelijkaardige en homogene manier berichten over issues en gebeurtenissen, zien nieuwsconsumenten geregeld een zekere vorm van bias of vertekening in nieuwsberichtgeving. Deze perceptie van vertekening, al dan niet gegrond, wordt vaak beïnvloed door vooringenomenheid bij de ontvanger of een verwachte vooringenomenheid bij de producent van de nieuwsberichtgeving. In dit onderzoek wordt er gekeken naar de diversiteit en de toon van de berichtgeving over twee specifieke prominente nieuwsonderwerpen in de periode van 23 april tot 5 mei 2018. Alle nieuwsitems die in die periode in de Vlaamse nieuwsmedia verschenen over de staking bij Lidl (een socio-economisch issue) en de incidenten met allochtone jongeren in de Brusselse wijk Peterbos (een socio-cultureel issue) werden verzameld en geanalyseerd om de inhoudelijke verschillen te bestuderen. Gelijktijdig werd een survey- en dagboekonderzoek uitgevoerd bij een steekproef van Vlaamse nieuwsconsumenten om hun (nieuws)mediagebruik nauwkeurig te registreren en hun attitudes en percepties te bestuderen. De resultaten tonen aan dat, ondanks beperkte verschillen in de mate van actor- en standpuntdiversiteit van de verschillende media, er relatief grote verschillen zijn in perceptie van de toon van de artikels. Vooral persoonlijkheidskenmerken zoals etnocentrisme, vertrouwen in de media en politieke kennis hebben een significant effect op de percepties van de onderzochte artikels.
In dit unieke werk worden de belangrijkste resultaten van vijf jaar onderzoek over dementie en dementiezorg bij ouderen met een migratieachtergrond in België voorgesteld. Dit thema wordt voor het eerst belicht vanuit drie perspectieven, namelijk het perspectief van de ouderen uit de arbeidsmigratie, dat van hun mantelzorgers en dat van de professionele zorgverleners. Dit boek is wetenschappelijk onderbouwd en beschrijft op basis van de ervaringen van ouderen met Marokkaanse, Turkse en Italiaanse roots, hun mantelzorgers en professionele zorgverleners welke dementiegerelateerde zorg en noden deze ouderen hebben en de gehanteerde zorgaanpak door de mantelzorger en professionele zorgverlener om aan deze noden tegemoet te komen. Daarnaast wordt ook ingegaan op welke bijkomende zorg- en dienstverlening in de toekomst nodig is voor een betere dementiezorg voor deze ouderen met dementie. In het onderzoek stond de oudere centraal, en deze boodschap wordt doorgetrokken in dit boek. Na een blik op de migratiegeschiedenis en een schets van de noden en behoeften van ouderen met een migratieachtergrond, wordt gekeken naar de beleving van dementie door de ogen van de ouderen en hun mantelzorgers. Vervolgens wordt de diagnosestelling van dementie en de zorg- en hulpverlening voor de ouderen met dementie onder de loep genomen. Hierin wordt beschreven hoe de mantelzorg verloopt en hoe de professionele zorg wordt ingekleurd en ervaren, zowel in België als in het geval van transnationale zorg. Ten slotte worden een aantal internationale inspirerende voorbeelden uit de dementiezorg voor ouderen met een migratieachtergrond voorgesteld en worden aanbevelingen geformuleerd voor een aangepaste dementiezorg voor deze ouderen. Dit boek wil mantelzorgers, professionele zorgverleners en beleidsmakers inspireren bij de onderbelichte uitdaging om op zoek te gaan naar de gepaste zorg voor dementerende ouderen met een migratieachtergrond. Dit boek kan een eerste aanzet zijn om het thema bespreekbaar te maken en is een inspiratie naar goede en vernieuwende praktijken.
Andreas Kinneging, P. De Hert & Maarten Colette (eds.), Kant. Vijftien filosofen over grondslagen en grenzen van de rede,  We critically discuss Kant's Über ein vermeintes recht aus menschenliebe zu lügen (1797) and we ask the question why so many moral philosophers keep on defending these theories ignoring the broader context that their colleauges from political theory know so well.
Het nieuwe goederenrecht, in werking getreden op 1 september 2021, bevat een titel “Burenrelaties”. Deze titel regelt een groot deel van wat men het burenrecht kan noemen: de functionele rechtstak die de relaties tussen buren (ruim opgevat) regelt. Het voorliggende boek is bedoeld als een overzicht van het Belgische burenrecht na de hervorming van het goederenrecht. Het behandelt in de eerste plaats de bepalingen van de titel “Burenrelaties”, zijnde de erfdienstbaarheden (gevestigd door de mens of door de wet), de mandeligheid en het verbod op burenhinder. Daarnaast worden ook andere voor buren belangrijke privaatrechtelijke rechtsfiguren behandeld, zoals de afpaling, het feitelijk gedogen door de eigenaar (art. 3.67 BW), de definitie van het perceel ofte erf en de bezits- en eigendomsvorderingen. Het publieke burenrecht wordt evenwel niet vergeten. In het bijzonder worden de rechten en plichten van buren ten opzichte van landwegen, spoorwegen en waterwegen behandeld. Ook wordt punctueel aandacht gegeven aan het ruimtelijkeordeningsrecht.
Hoewel de privatisering van veiligheid vaak als een recent fenomeen wordt aanschouwd, ligt de oorsprong van de moderne private bewakingssector in België reeds in het begin van de twintigste eeuw. Binnen het bestaand wetenschappelijk onderzoek bleef de historische ontwikkeling van de aard, het beleid en de regulering van dit fenomeen echter tot op heden onderbelicht. Met dit boek wordt op basis van nooit eerder onderzocht archiefmateriaal de rijke geschiedenis van de Belgische private bewakingssector voor een eerste maal in kaart gebracht. Naast een gedetailleerde bespreking van de totstandkoming van de private bewakingssector zelf, heeft de auteur aandacht voor de wijze waarop de Belgische overheid die ontwikkeling waarnam en waar nodig bijstuurde. Dit boek toont bovendien aan hoe de geschiedenis van deze sector de beeldvorming en het huidige beleid inzake private veiligheid nog steeds beïnvloeden. Daarmee legt dit werk ook de maatschappelijke relevantie bloot van een historisch perspectief op recentere ontwikkelingen in de veiligheidszorg.
Mogen we dieren behandelen zoals een tafel of een appel? Mogen we hen gebruiken voor onze behoeften en hen zelfs opeten? Lange tijd antwoordden het recht en de ethiek daarop: ja! Maar in de laatste decennia groeide het maatschappelijke bewustzijn dat dieren meer zijn dan onbezielde gebruiksvoorwerpen. Zo wordt dierenmishandeling, zelfs in culturele en religieuze contexten, steeds vaker als immoreel beschouwd. Ook klinken luide protesten tegen de kwalificatie van dieren als goederen. Ons rechtssysteem worstelt met de implicaties van dergelijke verschuivingen in de maatschappelijke opvattingen. Moeten we aan dieren een morele status geven, en gaat die dan zover dat dieren morele en zelfs juridische rechten krijgen? In welke mate houdt het huidige recht reeds rekening met de bijzonderheden van dieren, en hoe moet het gewijzigd worden om aan de eigenheid van dieren recht te doen? Moeten alle dieren daarenboven op dezelfde manier behandeld worden? In verschillende deeldomeinen van ons recht stellen zich deze vragen. In deze unieke bundeling geven specialisten elk op hun deeldomein de actuele stand van zaken en knelpunten.
De schenking van een onroerend goed – zeker tussen verre familieleden of niet-verwanten – blijft op vandaag verbonden met een hoog fiscaal prijskaartje. Een constructie waarbij het betreffende goed eerst wordt verkocht, gevolgd door een schenking van de koopprijs wordt algauw een fiscaal aanlokkelijk alternatief. De fiscale administratie bekijkt een dergelijke overdracht echter met argusogen. Vertrekkend vanuit een recent op de website van VlaBel gepubliceerd vonnis,1 wordt in deze bijdrage vanuit het kader van successieplanning specifiek de overdracht van een onroerend goed door verkoop tussen gerelateerde partijen van dezelfde generatie, gevolgd door een schenking van de schuldvordering aan de volgende generatie besproken. Vooreerst wordt de beoogde opzet van de planningstechniek uiteengezet, vervolgens wordt ingegaan op de vraag of deze constructie op vandaag nog langer fiscaalgunstig is nu de schenkingsrechten voor onroerend goed in de drie Belgische gewesten werden verlaagd. Tot slot stelt zich de vraag naar de toelaatbaarheid van de rechtshandelingen, waarbij de begrippen simulatie en rechtsmisbruik centraal staan.
Samenvatting Diagnostiek gaat over kwaliteitsvol oordelen en handelen in het belang van de cliënt. Wanneer je werkt met kinderen is dat een hele uitdaging! Hoe organiseer en weeg je de informatie van ouders, leerkrachten en zorgverleners? Hoe vermijd je dat oordelen meer jouw gevoelens spiegelen dan die van het gezin en het kind? Als professioneel behandelaar krijgt je brein veel te verwerken. Je moet weten wat je doet, waarom je het doet en hoe het moet volgens de beroepseisen. Diagnostiek van kind, opvoeding en gezin leert je van aanmelding tot rapportage te diagnosticeren met de FACE©-methode. Je krijgt meerdere tools aangereikt om het draagvlak van het kind, de opvoeding en het gezin daadkrachtig in kaart te brengen. Dit biedt je handvatten om de veerkracht en verandering te onderkennen die de psychologische balans kan herstellen, zodat je de kinderen en hun omgeving verder kunt helpen. Dit handboek bouwt voort op Observeren en rapporteren, dat ook op de FACE©-methode is gebaseerd Doelgroep Dit boek is geschikt voor eerstejaars psychologiestudenten in het hoger (beroeps)onderwijs, bijvoorbeeld bij de opleidingen (toegepaste) psychologie, orthopedagogiek en sociale wetenschappen.
Welbevinden vormt een cruciale factor in de persoonlijke en sociale ontwikkeling van kinderen en krijgt daarom terecht heel wat onderzoeksaandacht. In het verleden focuste het onderzoek naar welbevinden van kinderen zich voornamelijk op objectieve indicatoren zoals kindersterfte of kansarmoede. Vanuit een kinderrechtenperspectief wordt recent de klemtoon meer verschoven naar het meten van de ervaringen van kinderen zelf of wat men noemt het subjectief welbevinden. In deze bijdrage bestude ren we dit subjectief welbevinden van Vlaamse kinderen in Europees vergelijkend per spectief. Dit doen we op basis van gegevens die bij Europese kinderen van 10 en 12 jaar in 2018 werden verzameld in het kader van de derde wave van het ISCWeB-onder zoek (n=36.947). De resultaten tonen dat het subjectief welbevinden van kinderen varieert over Europese landen, waarbij Vlaanderen zich eerder aansluit bij de landen waar kinderen minder welbevinden vertonen. Kinderen die opgroeien in meer kwets bare situaties en meisjes scoren lager op subjectief welbevinden. Anderzijds, naar mate kinderen meer het gevoel hebben dat kinderrechten worden gerealiseerd in hun land, neemt hun welbevinden toe. Hoewel deze condities een duidelijke impact heb ben op het welbevinden van kinderen, kunnen ze de verschillen tussen landen niet verklaren.
Politieoptreden kan raken aan meerdere door het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens beschermde mensenrechten. Dit uit zich in de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, dat waakt over het Verdrag. Deze bijdrage overloopt de voornaamste uitspraken van het Hof over politie voor het jaar 2019. Dit gebeurt aan de hand van de voornaamste thema’s die in deze arresten aan bod kwamen, zoals politieoptreden tijdens arrestaties, verhoren en detenties, het zwijgrecht en recht op juridische bijstand, openbare ordehand- having tijdens manifestaties, surveillance en zoekingen, de horizontale werking van de verdragsbepalingen bij politiewerk, en het ne bis in idem-beginsel.
In 2018 heeft bijna 45% van de gedetineerdenpopulatie een niet-Belgische nationaliteit.1 Ondanks dit aanzienlijk aandeel bleef aandacht voor de participatie aan gevangenisactiviteiten van deze groep eerder beperkt in onderzoek, beleid en praktijk. Als reactie op deze onderzoeksleemte startte in 2017 het doctoraatsonderzoek van Flore Croux in kader van het FIP2-project over de participatie van niet-Belgische gedetineerden aan gevangenisactiviteiten.2 Deze bijdrage presenteert vijf sleutelbevindingen uit dit doctoraatsonderzoek en formuleert drie kansen voor de toekomst.
Deze grondige wetgevingsanalyse biedt een overzicht van de nieuwe regels en uitvoeringsbesluiten voor po- litiecamera’s in de Wet op het Politieambt en voor ca- mera’s in de gewijzigde Camerawet van 21 maart 2007 na toetsing door het Grondwettelijk Hof. De auteurs stellen dat de grondrechten gerespecteerd zijn, maar dat de transparantie in de wetgeving zoek is
Annie van den Oever heeft opgemerkt dat de campusliteratuur uit Frankrijk vele, onduidelijke vormen bevat. Na een korte verkenning van enkele voorbeelden, volg ik haar standpunt wanneer ze meldt dat als genre deze literatuur zo goed als onbestaande is (Serrell 2018, van den Oever 1991). De campus als literaire ruimte is daarentegen wel aanwezig. Eenieder die verwant is met Franse literatuur kent voorbeelden van autofictie, science-fiction ou zelfs essays waarin de campus een voorname plaats inneemt. Het corpus dat in deze publicatie centraal staat is dat van de campus Rue d’Ulm in Parijs. Hiervan vindt men inhoudelijk de meest interessante beschrijvingen in het essay L’Avenir dure longtemps (1992) van Louis Althusser. Naast de talrijke interpretaties van Althusser’s filosofie, bestaat er minder informatie over zijn houding als lesgever. Welke lesgever was hij en welke lesgever probeerde hij te zijn? Hoe droeg hij bij tot de vorming van zijn meest beroemde studenten? Kon de campus rue d’Ulm een plaats geven aan een humanistische vorming die de realiteit centraal stelde (in de stijl van Machiavelli of Spinoza) of was het alleen maar een plaats om te schitteren ? En kon Althusser dit programma ook realiseren, zowel op de campus als in het privé-leven? Het antwoord op deze vragen geeft aan hoe de beschrijvingen van de campus in L’Avenir dure longtemps (1992) deel uitmaken van wat men in Frankrijk « la nouvelle histoire » of mentaliteitsgeschiedenis heeft genoemd: een geschiedschrijving met een narratieve ondertoon. Meer dan de lessen van het marxisme kenbaar te maken, toont Althusser in dit essay hoe filosofie in het alledaagse bijdraagt tot het persoonlijke verhaal van de verteller. Aan de hand van recente publicaties - Bernard Rousset (1997), Julien Lefort-Favreau (2018) of Gérard Pommier (2009 pour Flammarion) – tonen we aan hoe de praktijk op de campus, dag na dag, past of niet past binnen de schema’s die een abstracte, materialistische filosofie dicteert.
Het nieuwe Belgische goederenrecht heeft het statuut van het dier in belangrijke mate hervormd: het dier staat nu naast personen en goederen, zodat het een derde categorie vormt. Dieren worden echter nog steeds onderworpen aan de regels inzake goederen, zodat ze quasi-goederen zijn. De bijdrage onderzoekt de dogmatische en normatieve gevolgen hiervan, met bijzondere aandacht voor de concrete gevolgen voor dieren.
De digitale wereld brengt heel wat uitdagingen met zich mee, maar ook opportuniteiten. Sinds 2010 publiceert het Instituut voor Arbeidsrecht maandelijks een elektronische "Nieuwsbrief arbeidsrecht". Na een kleine pauze lanceert het Instituut voor Arbeidsrecht opnieuw het Arbeidsrecht Journaal. Sinds 2016 werd deze publicatie in samenwerking met uitgeverij die Keure verzorgd. Vanaf nu gaan we volledig digitaal. Het Arbeidsrecht Journaal is een aanvulling op de maandelijkse Nieuwsbrief Arbeidsrecht. In de Nieuwsbrief pogen we de lezer binnen een kort bestek een overzicht te geven van de arbeidsrechtelijke actualiteit via een objectieve en neutrale weergave van de voornaamste juridische bronnen en hun inhoud. In het Arbeidsrecht Journaal ligt de focus op analyse, duiding en commentaar bij de actuele ontwikkelingen in het arbeidsrecht. Er wordt gestreefd naar een bondige behandeling van onderwerpen die een relevantie hebben voor de praktijk. We behouden het karakter van een tijdschrift, dat op academische leest is geschoeid, hoewel we optimaal gebruik maken van de mogelijkheden van een digitale ontsluiting. Het verleent de mogelijkheid om kort na de afwerking van een bijdrage, deze snel te publiceren. Met een digitale ontsluiting kiezen we ervoor om breed toegankelijk te zijn. We zetten alle informatie in 'open access'. Dit alles past in onze idee om knowhow zodanig te delen dat er een goede kruisbestuiving tot stand komt tussen het academische en het praktische werk. Daarmee is ook de algemene rechtsontwikkeling gebaat. Bovendien impliceert het dat het bredere werkveld een partner kan zijn. Een 'open access' benadering neemt uiteraard niet weg dat we tijd en middelen investeren. Om die verantwoord te houden, hopen we deels een beroep te kunnen doen op de steun van onze lezers. Onder Crowdfunding vindt u de praktische informatie hierover terug. We hopen alvast met het Arbeidsrecht Journaal een degelijk en origineel platform te bieden om de juridische dynamiek in onze wereld van het arbeidsrecht op een juiste toon te vatten en mee vorm te geven. Om jouw bezoek aan onze website te optimaliseren zetten we cookies in. Indien je gebruik maakt van deze website, gaan we uit van je akkoord. Ok
2. [Iedere gemeente moet over ten minste één begraafplaats beschikken. Meerdere gemeenten kunnen zich evenwel verenigen om over een gemeenschappelijke begraafplaats te beschikken. Het geheel van begraafplaatsen op het grondgebied van een gemeente moet alle vormen van lijkbezorging kunnen aanbieden die bepaald zijn in dit decreet, met uitzondering van de wijze van lijkbezorging, vermeld in artikel 24, § 1, tweede lid, 2°.] Enkel een gemeente of een intergemeentelijk samenwerkingsverband kan een crematorium oprichten en beheren. [Iedere begraafplaats en ieder gemeentelijk of intergemeentelijk crematorium moeten over een urnenveld, een strooiweide en een columbarium beschikken.] In afwijking van het voorgaande lid, kan evenwel tussen de gemeente die een begraafplaats beheert en het intergemeentelijke samenwerkingsverband dat een aangrenzend intergemeentelijk crematorium beheert een overeenkomst worden afgesloten waarin bepaald wordt dat het urnenveld, de strooiweide en het columbarium van de gemeentelijke begraafplaats ter beschikking van het aangrenzende intergemeentelijke crematorium wordt gesteld. Behoudens het verlenen van een concessie, is de begraving van een stoffelijk overschot of de begraving van een asurn of de bijzetting ervan in een columbarium op de gemeentelijke of intergemeentelijke begraafplaats kosteloos voor de personen die ingeschreven zijn in de bevolkingsregisters, het vreemdelingen-of wachtregister van de gemeente, respectievelijk de gemeenten die deel uitmaken van het intergemeentelijke samenwerkingsverband. Dit geldt eveneens voor de uitstrooiing van de as.
15. § 1. De manieren van lijkbezorging zijn: begraven, verstrooien of bewaren van de as na crematie, of op de wijze en volgens de nadere regels bepaald door de Vlaamse regering. Elkeen [die de leeftijd van zestien jaar bereikt heeft] kan tijdens zijn leven vrijwillig een schriftelijke kennisgeving van zijn laatste wilsbeschikking overmaken aan de ambtenaar van de burgerlijke stand van zijn gemeente. Die laatste wilsbeschikking kan handelen over de wijze van lijkbezorging, de asbestemming, [het ritueel van de levensbeschouwing voor de uitvaartplechtigheid, evenals over de gemeente waar men begraven wil worden of de gemeente waar de as begraven, bijgezet of uitgestrooid moet worden] [evenals de vermelding van het bestaan van een uitvaartcontract]. Deze laatste wilsbeschikking wordt gelijkgesteld met de aanvraag tot toestemming tot crematie als bedoeld in artikel 20, § 1, of met de akte, bedoeld in artikel 20, § 2. [Indien het overlijden in een andere gemeente van het Vlaamse Gewest dan die van de hoofdverblijfplaats heeft plaatsgehad of wanneer de overledene de wens heeft uitgedrukt in een andere gemeente dan de gemeente van de hoofdverblijfplaats of van de gemeente waarin het overlijden heeft plaatsgehad, te worden begraven, bijgezet of uitgestrooid, moet de gemeente van de hoofdverblijfplaats zonder verwijl op aanvraag van de gemeente waarin het overlijden heeft plaatsgehad of van de gemeente waar de overledene wenst begraven, bijgezet of uitgestrooid te worden, informatie betreffende de in het tweede lid bedoelde laatste wilsbeschikking bezorgen.] § 2. Levenloos geboren kinderen die de wettelijke levensvatbaarheidsgrens nog niet hebben bereikt, worden [...] na een zwangerschapsduur van ten volle 12 weken op verzoek van de ouders begraven of gecremeerd. De Vlaamse regering kan nadere regels bepalen met betrekking tot het begraven en cremeren van levenloos geboren kinderen.