clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Als een fundamentele kracht binnen de democratische samenleving begeeft de politie zich vaak in een smalle doorsnede van het gezagsgetrouw handelen en het duurzame behoud van het vertrouwen van de burger. In navolging van Peter Manning’s bijdrage staat dit cahier stil bij de conceptuele invulling van het begrip ‘Democratic Policing’ en de manier waarop politiediensten democratische waarden onderschrijven binnen hun eigen organisatie en naar de burger toe. Daarbij zal dieper ingegaan worden op wat Manning (2010) het ‘difference principle’ noemt en hoe het gelijkheidsprincipe ook binnen de politiediensten zijn aandacht verdient. Politiediensten bezitten immers het monopolie van legaal geweld, met het oog op het garanderen van rechten en vrijheden in een democratische samenleving (Ponsaers, Devroe en Meert, 2006). We stellen ons dan ook de vraag of politiediensten, indien de noodzaak zich opdringt, ten opzichte van iedereen dezelfde mate van dwang gebruikt? En of sommige burgers meer nadeel ondervinden dan andere burgers? Daarnaast focust dit themanummer eveneens op de inconsistentie die Manning (2013) aanhaalt tussen de democratische waarden en de vrije marktideologie binnen de publieke diensten met nadruk op efficiëntie en effectiviteit. Concreet zal nagegaan worden hoe politiediensten toerekenbaar zijn en hoe zij zich verantwoordelijk stellen voor individuele en collectieve acties van haar personeel.
Dit boekt brengt negen opstellen samen van Gentse filosofen en godsdienstwetenschappers.  Etienne Vermeersch, Freddy Mortier, Johan Braeckman met Stefaan Blancke, Rik Pinxten, Patrick Loobuyck, Balagangadhara Rao met Sarah Claerhout, Benjamin Biebuyck, Nel Grillaert, en Danny Praet leveren, elk vanuit hun eigen interesses en expertises, kritische bijdragen over de complexe relatie tussen christendom en filosofie: wijsgerige kritiek op het christendom en christelijk gebruik van de filosofie. Vanuit het ruimere perspectief van de interactie tussen wijsbegeerte, wereldbeeld en wetenschappen bestrijken de elf auteurs de volledige periode van het vroege christendom tot het hedendaagse fundamentalisme. Het boek bevat zowel historische als theoretische benaderingen. Drie bijdragen hebben het werk en de impact van Nietzsche tot thema, drie bespreken verschillende aspecten van het fundamentalisme. Thema’s zoals het geloof in een hiernamaals, de relatie tussen christenen en niet-christenen, de impact van het christendom op het westerse wereldbeeld en de benadering van andere culturen, en de radicale kritiek van filosofen op het theïsme en de christelijke moraal maken van deze bundel een uitzonderlijk rijke collectie die lezers met diverse interesses zal aanspreken.
Sinds 1804 zijn de artikelen 1382 en volgende van het Burgerlijk Wetboek inzake burgerlijke foutaansprakelijkheid zo goed als ongewijzigd gebleven. Nochtans heeft de samenleving in de afgelopen twee eeuwen fundamentele sociaaleconomische veranderingen ondergaan. Nader onderzoek leert dat het moderne buitencontractuele aansprakelijkheidsrecht ondanks de zeer beperkte tussenkomsten van de wetgever een fascinerende evolutie ondergaan heeft, die verder gaat dan de evolutieve interpretatie van de begrippen fout, schade en oorzakelijk verband. In verschillende landen werd onder impuls van de onderzoeksgroep van professor David Ibbetson uit Cambridge reeds diepgravend onderzoek gevoerd naar verschillende aspecten van deze transitie. Hierbij werd ons land helaas uit het oog verloren. Om deze lacune op te vullen werd door het comité Rechtsgeschiedenis van de Koninkelijke Vlaamse Academie van België voor Wetenschappen en Kunsten op 29 maart 2013 een studiedag georganiseerd waarop een aantal historici, rechtshistorici en specialisten van het hedendaags aansprakelijkheidsrecht samengebracht werden. Hun bijdragen vormen het voorwerp van onderhavig boek.
In dit hoofdstuk bespreek ik de resultaten van een veldonderzoek en een labonderzoek die ik, samen met collega-onderzoekers, uitvoerde met het oog op de identificatie en verklaring van etnische arbeidsmarktdiscriminatie in Vlaanderen. Onze resultaten leren het volgende. Discriminatie bemoeilijkt nog steeds de toegang voor allochtone schoolverlaters in Vlaanderen wanneer zij kandideren voor jobs waarvoor er geen arbeidsmarktkrapte is. Daarnaast is er evidentie dat werkgevers zich bij ongelijke behandeling laten leiden door een vermoede voorkeur in hoofde van hun werknemers en klanten om samen te werken met allochtonen.
Deze bijdrage vertrekt vanuit de centrale rol van Edmond Picard in de specifieke symbiose van kunst en recht tijdens het Brusselse fin de siècle. De invloed van Picard als advocaat en animateur d’art liet zich gelden in de culturele interesse van de (jonge) balie, alsook in het belang dat werd geacht aan de decoratie van Poelaerts Brusselse Justitiepaleis. Deze invloed wordt aangetoond op twee domeinen. Enerzijds bewijst de geschiedenis van drie belangrijke doch niet gerealiseerde beeldhouwprojecten van vooraanstaande beeldhouwers (Dillens, Van der Stappen en de Lalaing) hoe de mannen in toga de kunst na aan het hart lag, maar evenzeer hoe hun wensdromen botsten met de visie – en het budget - van de administratie voor Schone Kunsten. Anderzijds speelt de decoratiegeschiedenis van de zittingszalen van het Hof van Cassatie als hoogste gerechtshof van het land zich af op het artistieke snijvlak tussen de historische en idealistische monumentale schilderkunst, waarbij impliciet de vraag werd gesteld wat nu net het doel van rechtszaaldecoratie moest zijn.
Met de wet van 11 juli 2013 tot wijziging van het Burgerlijk Wetboek wat de zakelijke zekerheden op roerende goederen betreft, heeft de wetgever het stelsel van de zakelijke zekerheden op roerende goederen grondig hervormd. Deze bijdrage beoogt inzicht te verschaffen in de achtergrond van deze hervorming. Vervolgens gaat aandacht naar de uitgangspunten, de structuur en de krachtlijnen van de nieuwe regeling. Ten slotte komen ook de inwerkingtreding en de overgangsregeling van de nieuwe regeling aan bod.
Dit adembenemende Koranhandschrift op papier dateert uit de Osmaanse gouden tijd. De Arabische Korantekst beslaat 453 folio’s, ieder met tien regels per pagina. De incipitpagina is verlucht met voornamelijk zeer fijn uitgewerkte bloemmotieven in hemelsblauw, goud, oranje en zwart. De soerahoofdingen en -medaillons in de marges van de tekst zijn verlucht met gelijkaardige kleuren en motieven. De hele tekst is geschreven in een bijzonder cursief schrift, het rayhaan. Volgens het colofon was de kopiist een zekere Mahmoed al-Muwaffaqi, die zijn werk voltooide in augustus 1561. De Koninklijke Bibliotheek verwierf dit handschrift in 1890.
Dit is een prachtige uitvoering van een Maghrebijns Koranhandschrift op papier, dat nu gerestaureerd is, maar oorspronkelijk in een versierde lederen boekband was gehuld. In 89 folio’s, ieder met negen regels per pagina, worden vijf halfdelen of hizb (41−45) gereproduceerd.
De tekst is uiterst verzorgd geschreven in het Noord- Afrikaanse consonantenschrift, het maghribi. De soeratitels zijn in een verguld schoonschrift, het koefi. Klinker- en leestekens zijn in rode en groene inkt toegevoegd. In de loop van de negentiende eeuw verwierf de Koninklijke Bibliotheek dit handschrift van het jezuïetencollege van Bergen. De oorsprong ervan wordt meestal omstreeks 1490 gesitueerd, mogelijk in Marokko. Het colofon en verdere gegevens ontbreken echter.
Beide zijden van dit typisch houten schrijftablet met handvat uit West-Afrika bevatten de tekst van de openingssoera, de fatiha. Op de voorzijde is deze tekst in ruwe soedaani-medeklinkers over negen regels uitgeschreven, op de achterzijde door een andere hand in een fijner soedaani over acht regels. De achterzijde bevat onderaan nog enkele letters, woorden en zinnen in het Arabisch en het Frans. Enkel de verklaring ‘Mahmoed heeft gestudeerd’ is duidelijk leesbaar. Dit tablet is afkomstig uit Ivoorkust en werd in 1965 door de Koninklijke Bibliotheek verworven uit de nalatenschap van Frans Olbrechts (1899−1958), antropoloog en pionier in de studie van de Afrikaanse kunst.
Dit fragment van een Koranhandschrift op papier telt vier bladzijden, elk met vijftien regels, en bevat de verzen 44 (de laatste twee woorden) tot en met 66 (de eerste drie woorden) van soera 28 (‘het verhaal’ [al-kasas]). De tekst is geschreven in een verzorgd koefi-handschrift met zwarte inkt, voorzien van rode klinkerpunten en bruingroene klanktekens. Druppelvormige gouden figuren met rode punten maken het onderscheid tussen de verschillende verzen, en medaillons in de marge geven eenheden van tien verzen aan. De oorsprong van dit kleine bifolium, dat zich momenteel in de collectie van Katoen Natie bevindt, is onbekend. Het Koranhandschrift waartoe het behoorde, werd waarschijnlijk in de Levant (Irak-Syrië) in de elfde of twaalfde eeuw geproduceerd.
Dit is een typisch exemplaar van een papieren Koranhandschrift uit West-Afrika. Het betreft een ongebonden geheel in een versierde bruine lederen band en voorzien van een lint om het geheel samen te houden. In 413 folio’s − elk blad telt zestien regels − wordt de hele Korantekst in een verzorgd soedaani-schrift weergegeven. De decoratie beperkt zich tot geometrische motieven in de tekst en in de marge, grof ingekleurd met rood, geel, en bruinzwart. Bij gebrek aan een colofon blijft de oorsprong van het handschrift onbekend. Wat de vorm betreft dateert het duidelijk uit het midden van de negentiende eeuw. Het werd in 1979 bij Sotheby’s aangekocht door de Leidse Universiteitsbibliotheek.
Dit beschadigde fragment van een Korantekst op perkament bevat de verzen 96 tot 114 uit soera 16 (‘de bijen’). Elke bladzijde telt negentien regels in bruine inkt; de versozijde is enigszins vervaagd. Dit blad werd in 1979 samen met enkele soortgelijke fragmenten vanuit Beiroet door de Leidse Universiteitsbibliotheek aangekocht. Ondertussen is duidelijk geworden dat het perkament gemaakt werd in de tweede helft van de zevende eeuw, en dat het fragment eigenlijk deel uitmaakt van een Koranhandschrift dat stamt uit de late zevende of de vroege achtste eeuw (eind eerste eeuw van de islamitische jaartelling) en in de Parijse Bibliothèque nationale wordt bewaard (BnF 331).
Dit opvallende Osmaanse Koranhandschrift op papier, met vertaling en commentaren, in een versierde lederen band bevat 353 folio’s. Elk blad telt negen regels. De integrale Korantekst is weergegeven in een relatief sober handschrift, zonder enige decoratie, behalve op de voor- en incipitdubbelpagina’s. De hele tekst is geschreven in een regelmatig cursief schrift, maar in een kleinere en niet- gelinieerde vorm voor de vertaling en de commentaren. Volgens het colofon was de kopiist een zekere Mehmed ibn Sarukhan die zijn werk in het Turkse Gallipoli voltooide op 21 juni 1520. De universiteit van Leiden verwierf dit handschrift reeds in de zeventiende eeuw.
Dit prachtexemplaar van een Koranhandschrift op papier uit Zuidoost-Azië heeft een versierde roodlederen boekband met flap en schutbladen op palmpapier. In 291 folio’s, elk met vijftien regels per blad binnen een verguld tekstkader, wordt de hele Korantekst gereproduceerd in een verzorgd standaard cursief schrift, het naskhi. Het incipit en de laatste dubbelpagina hebben een rijkelijke verluchting, vooral met goud en rood. Tal van notities in de marge getuigen van intensief gebruik. Aangezien het colofon ontbreekt, blijven de oorsprong en datering echter onbekend. Een notitie in het Frans vooraan in het manuscript verduidelijkt dat een Gentenaar, in Nederlandse dienst in Java, deze Koran in 1826 aan de jonge Gentse universiteit schonk.
De doelstelling van deze bijdrage bestaat erin de verschillende regelen die strekken tot bescherming van de consument inhoudelijk nader te onderzoeken, alsook na te gaan hoe bepaalde van deze regelen zich verhouden tot een aantal bepalingen uit de Wet Consumentenkrediet (hierna WCK). Vooraleer dieper in te gaan op de bescherming die de consument inhoudelijk geniet, is het echter noodzakelijk aandacht te besteden aan de invulling die de wetgever aan het consumentenbegrip heeft gegeven.
Studenten van de vakgroep melden zich vrijwillig aan voor het monitoraat Spaans of de 'tutoría' om er samen oefeningen te maken. Tot de integratie in Hogeschool Gent (2001) bestond het monitoraat in de eerste kandidatuur nog uit een aanbod van wat extra oefeningen voor een specifiek opleidingsonderdeel, die dan op vrijwillige basis gemaakt konden worden. Hiermee hoopte men de vermindering te compenseren van het aantal contacturen per vreemde taal (van 9 naar 7 uur per week). De afdeling Spaans koos voor een eigen(zinnige) aanpak: twaalf sessies niet-verplicht ‘geïntegreerd’ monitoraat voor alle opleidingsonderdelen Spaans samen, volgens het principe van samenwerkend leren. De tutoría is in de loop van de jaren herhaaldelijk bijgestuurd, maar de basisprincipes bleven onveranderd. In dit artikel overlopen we enkele kritische randvoorwaarden.
Dit is een mooi exemplaar van een Noord-Afrikaans Koranhandschrift op papier. In 56 folio’s, met telkens negen regels per bladzijde, worden drie halfdelen (43−45) gereproduceerd. De 26 laatste verzen van de eerste helft van 45 ontbreken echter. Het betreft een verzorgde tekst, zonder veel decoratie (tenzij voor de soerahoofdingen, marginalia, en verseinden), geschreven in het maghribi. Klinkers en leestekens zijn in rode en groene inkt toegevoegd. Tezamen met negentien andere soortgelijke delen is het handschrift aan het eind van de vijftiende of aan het begin van de zestiende eeuw in de buurt van Tunis gecreëerd. In de loop van de zeventiende eeuw kwam het in de bibliotheek van de Universiteit Leiden terecht.
Dit is een exemplaar van de Koning Foe’ad I Koran, ook
wel bekend als koninklijke (amieriyya) of Azharkoran. In 827 bladzijden wordt de hele Korantekst typografisch gereproduceerd in een stijlvol en regelmatig cursief (naskhi) met het moderne klinker- en leessysteem. De (kleurloze) decoratie, de bladspiegel en de kalligrafische zorg herinneren aan de handschrifttraditie. De soerahoofdingen vermelden nummer, titel, aantal verzen en chronologie in de openbaringstraditie. De verzen zijn genummerd in de tekst. Andere verdelingen worden in de marge aangeduid. Verklarende redactionele noten, een index en een echtheidsverklaring sluiten deze editie af. Deze eerste druk verscheen bij de koninklijke Boelaaqdrukkerij vlak bij Caïro op 10 juli 1924.
In deze bijdrage gaan we in op de manier waarop het historische beeld van Spanje nog altijd opduikt in verschillende vormen van interculturele communicatie. Het is een thema dat al enkele jaren aan bod komt in het mastervak ‘Maatschappelijke Ontwikkelingen van Spanje’ en het vormde ook de inspiratiebron voor het doctoraatsproject ‘Nieuwe Spaanse conquistadores: Verslaggeving en persberichten over de expansie van Spaanse bedrijven in Latijns-Amerika’. Het onderzoeksproject biedt nu op zijn beurt een verdere uitdieping van dit thema. Deze samenwerking als voorbeeld van integratie van onderwijs en onderzoek, toch een van de prioriteiten van het academiseringsproces, ervaren wij als zeer inspirerend.
Publieke organisaties worden sinds een aantal decennia uitdrukkelijk uitgenodigd om managementprincipes, -modellen en -theoriee¨n die oorspronkelijk ontwikkeld werden voor het bedrijfsleven toe te passen. De onderliggende motivatie is het verhogen van de efficie¨ntie en effectiviteit van publieke organisaties door ze te injecteren met ‘beter’ management. Deze tendens geldt ook voor principes, modellen, theoriee¨n die betrekking hebben op het ‘strategisch management’ van organisaties. We vragen ons in deze bijdrage af of en in welke mate ‘strategisch management’ zoals ontwikkeld voor het bedrijfsleven zijn toepassing kan vinden in publieke organisaties, hierbij rekening houdend met de ontegensprekelijk specifieke context waarin publieke organisaties hun activiteiten uitvoeren. Daarbij willen we ook aantonen hoe publieke organisaties de vruchten kunnen plukken van wat ‘strategisch management’ potentieel aan publieke organisaties kan bieden. We starten met het diepgaand verkennen van de begrippen ‘strategie’ en ‘strategisch management’ binnen een bedrijfsmatige context maar met in het achterhoofd de fundamentele vragen die we in deze bijdrage willen exploreren
Deze miniatuurkoran met een houder in messing en een vergrootglas werd aan het begin van de twintigste eeuw door de Schotse firma David Bryce & Sons op papier gedrukt door middel van lithografie. Qua bladspiegel, decoratie en kalligrafie sluit dit exemplaar naadloos aan bij de traditie van de handschriften. Het werd aan een ketting om de hals gedragen. De Leidse Universiteitsbibliotheek verwierf dit exemplaar in 1965.
Dit is deel vijftien van een dertigdelige Koran op papier. In negentien folio’s, meestal met elf regels per bladzijde, wor- den soera 17 (‘de nachtreis’ of al-israa’) en soera 18 (‘de grot’ of al-kahf, tot en met vers 74) gereproduceerd. De begin- bladzijden en het colofon zijn versierd met geometrische kaders, opgevuld met tekstwolken en bloemrankmotieven, in goud en groen, blauw en bruin. Door het afwisselende gebruik van het monumentale rayhaan-schrift en het be- scheiden moehaqqaq-schrift wordt een drieledige bladspiegel gecreëerd. Volgens het colofon werd het handschrift op 22 december 1387 in Caïro voltooid. Generaal Clot Bey, de Franse lijfarts van de heerser van Egypte, Mohammed Ali, schonk het aan België, waarschijnlijk in de periode 1836−49.
Niels is een 15-jarige adolescent. De weg die hij dagelijks moet afleggen naar de middelbare school is behoorlijk gevaarlijk. Daarom wil zijn moeder hem, net zoals in de basisschool, dagelijks met de auto naar school brengen. Toch rijdt Niels elke dag met de fiets naar school. Niet omdat hij de mening van zijn moeder niet respecteert. Maar, hij vindt zichzelf een veilige fietser en hij geniet echt van de dagelijkse fietstocht. Bovendien vindt Niels het persoonlijk erg belangrijk om op die manier zijn steentje bij te dragen aan een schoner milieu. En door met de fiets te rijden kan Niels ook elke dinsdag een stuk met zijn nieuwe vriendinnetje naar de school fietsen, maar dat hoeft zijn moeder natuurlijk (nog) niet te weten. Laat het duidelijk zijn, Niels is behoorlijk autonoom. Maar, wat is autonomie? Wat betekent het in de adolescentie? In het gedrag van Niels ontwaren we alvast twee verschillende aspecten van autonomie. Enerzijds maakt Niels duidelijk dat hij zelf een beslissing kan nemen, los van zijn moeder. Hij vindt ook dat zijn moeder het niet moet weten dat hij een nieuw vriendinnetje heeft. Niels wordt geleidelijk meer onafhankelijk van zijn moeder. Anderzijds zien we dat Niels naar school fietst, niet om zich af te zetten tegenover zijn moeder, maar gewoon omdat hij dit zelf persoonlijk belangrijk vindt en er bovendien van geniet. Niels ervaart in zijn gedrag een gevoel van vrijwilligheid en psychologische keuzevrijheid. Deze twee aspecten van autonomie in de adolescentie (onafhankelijkheid en vrijwillig functioneren) worden duidelijk van elkaar onderscheiden en gedefinieerd in het eerste deel van dit hoofdstuk (8.2). Vervolgens gaan we in 8.3 in op de ontwikkeling van beide aspecten van autonomie, door te verwijzen naar theorieën en empirisch onderzoek op dit gebied. In 8.4 bespreken we onderzoek waaruit blijkt dat autonomie en de ontwikkeling ervan mogelijk een bron is voor het welbevinden en positief functioneren van jongeren, zowel autonomie als onafhankelijkheid als autonomie als vrijwillig gedrag. Tot slot gaan we in 8.5 dieper in op contexten die de ontwikkeling van autonomie bij jongeren bevorderen, of juist hinderen. We focussen daarbij op de rol van het gezin en concreet de opvoeding van de ouders, maar ook op omgevingsinvloeden van buiten het gezin (vb. leeftijdgenoten).
Deze studie kadert binnen het Procrustes-project en baseert zich op gegevens van meer dan 5000 leerlingen uit 55 Vlaamse secundaire scholen. Er wordt onderzocht of jongens vaker dan meisjes een B- of C-attest krijgen na hun eerste jaar secundair onderwijs. De genderkloof in het onderwijs wordt ruimer bekeken dan enkel in termen van verschillen tussen jongens en meisjes. Jongens en meisjes worden blootgesteld aan genderstereotypen die hun ideeën omtrent mannelijkheid en vrouwelijkheid beïnvloeden. Jongens en meisjes die van zichzelf vinden niet aan te sluiten bij de dominante visies op enerzijds mannelijkheid en anderzijds vrouwelijkheid, identificeren zichzelf als gender-a-typisch. Leerlingen die zichzelf als genderatypisch beschouwen, omdat ze zich anders voelen dan hun geslachtsgenoten, zouden zich wel eens minder thuis kunnen voelen op school. Dit kan hun schoolresultaten negatief beïnvloeden. Jongens hebben ongeveer dubbel zoveel kans op een C-attest als meisjes, onder controle van andere kenmerken (bv. migratie-achtergrond, socio-economische status). Er is geen geslachtsverschil in het krijgen van een B-attest. Wie zich als minder gendertypisch identificeert, loopt meer kans op een C-attest dan wie zichzelf eerder als een typische jongen of meisje beschouwt. Dit geldt zowel voor jongens als voor meisjes. Leerlingen hebben dus meer kans om een jaar te moeten blijven zitten als ze zichzelf eerder als ‘anders’ beschouwen dan het beeld dat ze zelf hebben van een typische jongen of meisje. Genderatypische leerlingen voelen zich minder verbonden met school en dit verklaart deels waarom ze meer kans maken op een C-attest. Aandacht voor de mate waarin jongens en meisjes zich verbonden voelen met hun school is nodig, al zeker voor die jongens en meisjes die van zichzelf vinden niet te passen binnen het dominante beeld van de typische jongen of het typische meisje. Genderstereotypen dienen doorbroken te worden, ook binnen de schoolmuren. Bovendien is er niet enkel sprake van een jongensprobleem in het Vlaamse secundair onderwijs. Ook de schoolloopbaan van sommige meisjes verloopt niet vlot. Een schoolbeleid dat genderstereotypen doorbreekt en leerkrachten ondersteunt bij het versterken van hun gendersensitiviteit in hun interacties met jongens en meisjes in de klas lijkt welgekomen en nodig.
In dit hoofdstuk wordt de aandacht getrokken op enkele belangrijke punten in de omschrijving van 'duurzame ontwikkeling'. De internationale context is hierbij belangrijk. Vervolgens wordt nagegaan hoe het concept op de verschillende niveaus in ons land beleidsmatig invulling werd gegeven, in het bijzonder wat armoede en sociale uitsluiting betreft. Tot slot wordt vooruitgeblikt.
De vraag waarom mensen bereid zijn de wet na te leven en mee te
werken met de politie krijgt de laatste jaren steeds meer aandacht.
Volgens het procedurele rechtvaardigheidsmodel komt dat door het
feit dat wanneer burgers er vertrouwen in hebben dat politie hen
eerlijk en rechtvaardig behandelt, deze burgers de politie zullen
percipie¨ren als een legitieme instelling die respect en gehoorzaam-
heid verdient. De perceptie dat politie legitiem is, is noodzakelijk
opdat politie autoriteit kan afdwingen en burgers bereid zijn om de
wet na te leven en mee te werken met de politie.
In dit hoofdstuk brengen we een korte inleiding tot de studie van de internationale politiek, doorgaans aangeduid als de ‘internationale betrekkingen’. We starten met een korte defiitie van Internationale Betrekkingen1, geven vervolgens een overzicht van de belangrijkste theoretische scholen, gevolgd door een bespreking van een paar belangrijke actoren in de Internationale Betrekkingen. We staan even stil bij de meest universele internationale organisatie, de Verenigde Naties, en behandelen dan summier de grote thema’s in de Internationale Betrekkingen. Tot slot komen we terug tot de vraag: wat bestudeert de Internationale Politiek precies?