clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Goede zorg vertrekt vanuit de verbinding tussen mensen

Wanneer we ethisch goede zorg willen verlenen, nemen we vaak de wil van de zorgvrager als uitgangspunt. Maar hoe doen we dat bij kwetsbare personen die een grote zorgafhankelijkheid hebben?

Waarden in dialoog biedt een praktisch toepasbaar en theoretisch gefundeerd model voor ethische reflectie en moreel beraad. Het zet zorgverleners aan tot ‘ethisch empowerment’: op basis van waarden en in dialoog zelf verantwoorde beslissingen nemen.

De nieuwe editie van het standaardwerk past dit model toe op belangrijke maatschappelijke ontwikkelingen die zorgverleners vandaag voor vragen stellen: van evoluties rond netwerken en beroepsgeheim, over toestemming, bemoeizorg en vrijheidsbeperking, tot euthanasie.

Daarbij is een relationele en personalistische visie het fundament. Iedereen die deelneemt aan de zorg staat met de andere betrokkenen in relatie. Die relatie vormt de verbinding tussen de zorgvrager, de naasten en de zorgverleners.
De late volwassenheid wordt voor vele ouderen gekenmerkt door een transitie naar een woonzorgcentrum en de naderende eindigheid van het eigen leven; uitdagingen waardoor geloofsopvattingen op een helling kunnen komen te staan. Verschillende studies wezen reeds uit dat het worstelen met religieuze twijfels geassocieerd is met het ervaren van depressieve symptomen. Deze studie heeft daarom tot doel om in een groep ouderen verblijvend in een woonzorgcentrum na te gaan hoe religieuze twijfel en depressieve symptomen over de tijd heen met elkaar samenhangen. Daarnaast onderzoekt deze studie ook of het verband tussen religieuze twijfel en het ervaren van depressieve symptomen verklaard kan worden vanuit een tendens tot rumineren. Resultaten wijzen op een bi-directioneel verband tussen religieuze twijfel en depressieve symptomen. Dit verband blijkt echter niet gemedieerd te worden door ruminatie. De bevindingen van deze studie benadrukken dat er naast de focus op depressieve symptomen bij residentiële ouderen, ook de nodige aandacht dient te gaan naar het identificeren van ouderen die worstelen met religieuze twijfels.
Onder deze titel starten we een reeks over nieuwe vormen van economisch denken  en daarmee verbonden economische praktijken die zich als alternatief presenteren voor  de thans dominante kapitalistische markteconomie. Met de titel willen we niet alleen aangeven dat het om een veelheid van benaderingen gaat, maar ook dat we die diversiteit op een of andere manier moeten koesteren. Bij wijze van inleiding is economische diversiteit daarom het centrale thema van deze eerste bijdrage.
Dit is de tweede bijdrage in een reeks over nieuwe vormen van economisch denken  en ermee verbonden economische praktijken die zich als alternatief presenteren voor  de thans dominante kapitalistische markteconomie. Met de titel willen we niet alleen aangeven dat het om een veelheid van benaderingen gaat, maar ook dat we die diversiteit op een of andere manier moeten koesteren. Na een eerste artikel dat  economische diversiteit als zodanig belichtte, focust deze bijdrage op gemeenschapseconomie. Dat is op het eerste gezicht een heel algemene benaming voor verschillende benaderingen, maar ze verwijst ook naar een uitwerking van gemeenschapseconomie die ‘economie’ als dusdanig wil herdefiniëren, ontwikkeld door de economisch geografen J.K. Gibson-Graham.
Terrorisme en internationale mobiliteit: een coherent beleid of nattevingerwerk? Synthese De voorbije decennia heeft de Belgische overheid tal van antiterreurmaatregelen genomen. De focus van dit artikel ligt op maatregelen die betrekking hebben op internationale mobiliteit: de strafbaarstelling van reizen met een terroristisch oogmerk, de intrekking van paspoorten of identiteitskaarten, de afname van nationaliteit en de daaropvolgende uitwijzing van het grondgebied. Wanneer het aannemen van allerlei maatregelen in verschillende rechtstakken ondoordacht gebeurt, i.e. zonder deze op elkaar af te stemmen, kan de coherentie van het antiterreurbeleid hieronder lijden. De wetgeving lijkt inderdaad twee richtingen uit te gaan: enerzijds wil ze personen in België houden (bijvoorbeeld door het intrekken van reisdocumenten) en anderzijds wil ze personen het land uitzetten of buitenhouden (bijvoorbeeld door nationaliteitsafname en daaropvolgende uitwijzing). De door dit artikel naar voren geschoven hypothese is dat de overheid bepaalde personen wil verhinderen te vertrekken, uit vrees voor een (verdere) radicalisering in het buitenland. Preventie lijkt bij hen dus de insteek. Andere personen zouden dan weer te gevaarlijk zijn om in het land te houden en de overheid zal hen dan ook van het grondgebied trachten te verwijderen. Preventie zou bij hen niet meer aan de orde zijn. Bij een grondige analyse lijkt dit onderscheid echter te vervagen. We stellen ons dan ook de vraag hoe de coherentie in het Belgische antiterreurbeleid op vlak van internationale mobiliteit zou kunnen worden verbeterd. Inleiding ANTI-TERREURMAATREGELEN OP VLAK VAN INTERNATIONALE MOBILITEIT-Deze bijdrage bespreekt enkele maatregelen die de Belgische overheid heeft genomen in het kader van de strijd tegen terrorisme. De focus ligt op maatregelen die de internationale mobiliteit beperken: de strafbaarstelling van reizen met een terroristisch oogmerk, de intrekking van het paspoort of de identiteitskaart, de afname van nationaliteit (of vervallenverklaring) en de daaropvolgende uitwijzing van het grondgebied. De VN Veiligheidsraad wees namelijk al meermaals op het belang van het voorkomen dat terroristen zich over grenzen heen verplaatsen. 3 Dit is uiteraard maar een deel van het verhaal. De geschiedenis heeft geleerd dat ook homegrown fighters zeer gevaarlijk kunnen zijn. 4 De maatregelen die de overheid op dit vlak heeft genomen, laten we in dit artikel echter buiten beschouwing.
We verkennen de verschillen in effectiviteit tussen de Vlaamse en de Franse Gemeenschap over een langere periode. Daarna komt de recente daling van de effectiviteit van het Vlaamse onderwijs aan bod. Wat de recente evolutie betreft, beperken we ons telkens tot de leesvaardigheid in het lager onderwijs en maken we, inzake Vlaanderen, een onderscheid tussen de twee officiële systemen en het katholieke subsysteem. Naast bruto-effecten komen ook netto-effecten aan bod. Daarbij houden we rekening met enkele achtergrondkenmerken van leerlingen. Meteen belichten we ook een element van de mate van (on)gelijkheid. Wat de verschillende evolutie van de twee gemeenschappen betreft, schetsen we ook mogelijke verklaringen. We maken vooral gebruik van gegevens van internationaal onderzoek en van multiniveau-analyse, waarbij leerlingen gesitueerd zijn binnen scholen. Onze slotbeschouwingen hebben een voorlopig karakter, omdat het om een eerste verkenning gaat.
Al eeuwenlang wordt literatuur gemaakt en gesmaakt. In Ontluikende Letteren neemt Jan Herman de lezer mee door duizenden jaren aan verhalen, vertellers en lezers. Hij biedt een chronologisch overzicht van de literatuur in de Europese volkstalen van de 8e eeuw voor Christus tot en met de 18e eeuw. Alle normgevende auteurs en teksten komen aan bod. Ze worden gesitueerd in hun historische en cultuurhistorische context. De literatuur ontwikkelt zich immers tegen een voortdurend veranderende sociale en politieke achtergrond, kaderend in een steeds evoluerend wereldbeeld. Door de eeuwen heen vormen zich genres en ontstaat een Europese literaire canon. Uiteindelijk blijkt de 'Europese literatuur' het product te zijn van een boeiende interactie van talen, volkeren, regio's, culturen , geloofsovertugingen en auteurs.
In Ontluikende letteren II is Jan Herman opnieuw de gids voor een wandeling door het Europese literaire landschap. Ditmaal loodst hij de lezer langs de literatuur van de moderne en de postmoderne tijd. In vier hoofdstukken van elk een halve eeuw vertelt hij het verhaal van de vele 'ismes' die zich volgens de wet van actie en reactie ontwikkelen: romantisme, realisme, symbolisme, dadaïsme, futurisme, surrealisme, modernisme, postmodernisme, etc. Het literaire verhaal wordt ook dit keer teruggeplaatst in een historisch referentiekader, dat begint in 1789 met de Franse Revolutie en eindigt in 1989 met de van van de Berlijnse Muur. Het veranderende wereldbeeld als gevolg van talloze economscihe, sociale, ideologische en filosofische omwentelingen vormt de cultuurhistorische achtergrond waartegen het literaire verhaal van de 'ismen' zich afspeelt.
Wie het Wetboek van Strafvordering ter hand neemt, zal vaststellen dat de wetgever traditioneel geen echte voorstander bleek van een actief betrokken en autonoom handelende private partij, omdat die zijn opzet om tot waarheidsvinding te komen, stokken in de wielen kon steken. Om zijn doelstelling te bereiken, koos hij voor rechtsregels die van openbare orde zijn en dus geenszins toelaten dat een individu het strikt gereglementeerde overheidsoptreden in de war zou sturen. Binnen die constellatie kon van een afstand van recht weinig sprake zijn.

Worstelend met een realiteit evenwel die hem uitdaagde om de strakke teugels iets meer te laten vieren, liet de wetgever een dergelijke afstand gaandeweg wel toe. Onderzoekshandelingen met toestemming vonden hun weg naar de strafprocedure, net als overeenkomsten over de uitkomst van de strafvordering. Een afstand van recht werd dan wel op diverse vlakken mogelijk, maar wie daar een conceptuele theorie achter zoekt, komt van een kale reis terug. 

Bovendien heeft deze mogelijkheid een belangrijke weerslag op de klassieke rolverdeling tussen het Openbaar Ministerie, de zittende magistratuur en de private partijen (met inbegrip van de advocatuur), zodat ook daar de vraag ontstaat naar een nieuw evenwicht. Dit boek beantwoordt de vraag op welke manier de toelating van vormen van afstand van recht door personen die betrokken zijn bij een strafprocedure deze procedure een efficiënt, eerlijk en rechtvaardig karakter kan opleveren. Het gaat na onder welke voorwaarden een dergelijke afstand geoorloofd en geldig is en geeft weer op welke manier de verschillende posities van de bij een strafprocedure betrokken actoren vorm moeten krijgen opdat de procedure een evenwicht weet te bereiken. 

Dit boek biedt de rechtspracticus verder niet alleen een terugblik via een grondig historisch overzicht, met inbegrip van een duiding bij de hervormingsvoorstellen die het wel of niet haalden, het beschrijft ook uitgebreid diverse elementen uit de actuele strafprocedure. Zo krijgt de lezer een grondige toelichting bij de principes voor de huiszoeking en het DNA-onderzoek met toestemming in de onderzoeksfase, en voor het laten van verstek in de vonnisfase. Wat de alternatieve strafprocedure betreft, krijgt de rechtspracticus een zeer grondige beschrijving van de principes over de minnelijke schikking en de procedure van voorafgaande erkenning van schuld.
Uit onderzoek blijkt dat succes in het leven samenhangt met een grote mate van zelfsturing. Zelfsturende vaardigheden - executieve functies (EF) - ontwikkelen is heel belangrijk. Deze vaardigheden zoals de aandacht houden, omgaan met emoties en prikkels, kennen bij de meeste kinderen een enorme groei tijdens de kleuterleeftijd. Het plastische brein is dan nog het meest kneedbaar om deze functies te verwerven. Kansarme kleuters blijken helaas vaak een stuk lager te scoren op deze vaardigheden. Maar … we kunnen de ontwikkeling ervan stimuleren. Zet dus je EF-bril op!
Voor het borgen van allerlei immaterieel-erfgoedpraktijken zoals reuzenstoeten, Afghaans borduren, oogstfeesten, de kermiscultuur, Vlaamse gebarentaal zijn doorgeven en leren cruciaal. UNESCO promoot daarbij het ‘samenwerkend leren’ dat mensen, over de grenzen van disciplines heen, laat leren van elkaars aanpak. Maar wat betekent dat in de praktijk? En wat is precies de meerwaarde van deze vorm van leren. In dit artikel komt men tot de conclusie dat Wengers theorie van de lerende netwerken heel bruikbaar is om dat ‘samenwerkend leren’ concreet gestalte te geven.
Uit de TALENT-studie, een onderzoek bij 3.400 jongeren, blijkt dat cognitief begaafde leerlingen in ons onderwijs niet altijd voldoende uitgedaagd worden en daardoor soms hun motivatie verliezen. Daartegenover staat dat cognitieve begaafdheid, in weerwil van populaire veronderstellingen, geen risicofactor is voor psychische problemen of probleemgedrag. Jongeren met een formele diagnose ‘hoogbegaafd’ vertonen gemiddeld wel meer probleemgedrag dan andere jongeren; deze groep is dus niet representatief voor begaafde jongeren in het algemeen.
In deze bijdrage staat kostenverhaal door de overheid bij milieuschade centraal. Met het cassatiearrest van 1 juni 2018 als vertrekpunt diept de bijdrage uit in welke mate het vervuilersbeginsel vormgeeft aan het algemene uitgangspunt van het Hof van Cassatie bij verhaal van de kosten van een (grond)wettelijke verplichting door de overheid op basis van artikel 1382 Burgerlijk Wetboek. Volgens het Hof komt er geen schade voor rekening van de overheid indien uit de inhoud of de strekking van de wet volgt dat de schade niet definitief bij haar rust.
Met een totaal volume van 23 836 werknemers is de nationale luchthaven vergelijkbaar met de groot¬ste werkgevers in België. Dat volume brengt een grote dynamiek mee, niet alleen van reizigers maar ook van personeel. Wie werkt op Brussels Airport, in welke sectoren? Hoe specifiek is de arbeidsmarkt op de luchthaven? Wat is het profiel van werknemers die aange¬worven worden op de luchthaven? Voorliggend rapport bouwt verder op de inzichten over de lucht-haventewerkstelling gepresenteerd in het Trendrapport ‘Directe tewerkstelling op Brussels Airport’ in samenwerking met Aviato, het tewerkstellingscentrum van Brussels Airport. Dit rapport toont aan dat de tewerkstelling en de aanwervingen op Brussels Airport een ander profiel hebben dan op de Vlaams arbeidsmarkt als geheel, maar dat het profiel van aan¬wervingen op Brussels Airport het atypische karakter wel lichtjes bijstuurt in de richting van het Vlaamse gemiddelde. De gegevens zijn gebaseerd op alle werkgevers die actief zijn op de luchthaven. Dit rapport kwam tot stand in het kader van de VIONA-Leerstoel Arbeidsmarktdynamiek van het Departement Werk en Sociale Economie van de Vlaamse overheid.
Homeless individuals often find that welfare services are inaccessible, despite being designed to meet their needs. This frictions with access which is a fundamental principle in western welfare states. Adaptations in social policy and service delivery are therefore made to deal with the problem of inaccessibility to services and welfare rights. One such adaptation is outreach work and is often developed to engage with homeless people and link them up with available services. This raises questions on the transformative potential of outreach work to deal with those mechanisms which result in inaccessibility. We argue that in a context in which accessibility is increasingly guaranteed by rights-based frameworks, exclusion management is also increasing. This is due to hybrid developments in social policy and welfare ideology. Nonetheless, the initial transformational potential of outreach work never really vanished. SAMENVATTING Maatschappelijke en politieke ontwikkelingen binnen Europese welvaartsstaten dagen de kernprincipes uit die het sociaal werk onderbouwen, met name sociale rechtvaardigheid, mensenrechten, collectieve verantwoordelijkheid en respect voor diversiteit. Tegelijk zien we in vele Europese landen een heropleving van een meer transformatief sociaalwerkdiscours gericht op het bestrijden van sociale onrechtvaardigheid en het realiseren van mensenrechten. Om inzicht te verwerven in de implementatie van deze mensenrechtenbenadering binnen het sociaal werk is het noodzakelijk dit te bestuderen in alledaagse praktijen, daar rechten geen rigide structuren zijn, maar sociale en politieke constructies. In Vlaanderen werd een tweejarig onderzoeksproces opgezet met frontliniewerkers, om de gemeenschappelijke basis van een diversiteit van sociaalwerkpraktijken te exploreren met betrekking tot het realiseren van deze op rechten gebaseerde praktijk. Doorheen een kwalitatieve analyse van dit frontlinieperspectief, aangevuld met input vanuit diverse stakeholders, identificeerden we vijf bouwstenen als het DNA van sterk sociaal werk gericht op het realiseren van een rechtenbenadering: (1) politiserend werken, (2) nabijheid, (3) proceslogica, (4) generalistische praktijk, en (5) verbindend werken.
Na een geschiedenis van een eeuw is en blijft de sociale huisvesting één van de belangrijkste beleidsinstrumenten van het Vlaamse woonbeleid. In dit artikel beschrijven we de evoluties tijdens de drie laatste decennia. We observeren golfbewegingen in de bouw van sociale huurwoningen en slingerbewegingen in de selectiviteit. Constanten over de hele periode zijn de toenemende complexiteit van de regelgeving en de zoektocht naar solide financiering. Vertrekkend van deze vaststellingen formuleren we enkele uitdagingen voor de toekomst.
Deze bijdrage beschrijft de bevoegdheidsverdeling in het veiligheidsbeleid in het federale België. Eerst staat de auteur stil bij het concept ‘veiligheid’ en de verschillende omschrijvingen van dit begrip in de literatuur. Daarna wordt in eerste instantie gefocust op de algemene veiligheidsbevoegdheid die residuair toekomt aan de federale overheid. In tweede instantie volgt een overzicht van de bijzondere veiligheidsbevoegdheden die vervat zijn in de materiële bevoegdheden van de gemeenschappen, de gewesten en de federale overheid. Nadien wordt bekeken hoe deze bijzondere (federale en deelstatelijke) veiligheidsbevoegdheden kunnen worden afgebakend ten opzichte van de algemene (federale) veiligheidsbevoegdheid. Tot slot zoekt de auteur een antwoord op de vraag hoe de algemene en de bijzondere bevoegdheden zich tegenover elkaar verhouden en, bij conflicterende normen, welke norm voorrang geniet.
Wanneer we in het kieshokje onze stem uitbrengen, staan we er wellicht niet bij stil dat de wijze waarop we stemmen niet alleen de verhoudingen tussen de partijen in het parlement vastleggen voor de komende tijd, maar ook invloed heeft op de hele werking van onze democratie.In België en Nederland hebben we veel partijen in onze parlementen, en bijgevolg ook veel partijen in de regeringen. In andere landen, zoals het Verenigd Koninkrijk is dat niet het geval. Daar zijn er minder partijen in het parlement – althans minder partijen die er écht toe doen – en doorgaans maar één partij in de regering. In Scandinavische landen, tenslotte, zijn minderheidsregeringen eerder de regel dan de uitzondering. En toch noemen we al deze landen ‘democratieën’, ook al zijn de spelregels van die democratieën totaal verschillend.Aan de basis ervan liggen de kieswetten en de gehanteerde kiesstelsels. Zij bepalen hoeveel zetels er te verdelen zijn, hoeveel kiesdistricten er zijn, hoeveel vrouwen en hoeveel mannen er op de lijsten moeten staan, of een voorkeurstem mag uitbrengen op de kandidaat van jouw keuze, of niet.De keuze van het kiesstelsel is niet zo onschuldig als het op het eerste gezicht lijkt. Die keuze heeft namelijk heel wat gevolgen: voor het aantal partijen dat zetels in de wacht kan slepen, voor het aantal zetels per partij, voor de stevigheid van de (coalitie)regering en dus voor de positie van de eerste minister, voor de aan- of liever afwezigheid van vrouwelijke politici en gekozenen van allochtone afkomst, voor het profiel van de gekozen politieke elite in het algemeen, en voor de aanleiding tot het presidentieel campagnevoeren.Aan de hand van de meest recente verkiezingsuitslagen, gaan we in dit boek dieper in op de mechanismes en de effecten van de meest courante kiesstelsels in Europa.
Dit artikel geeft de belangrijkste bevindingen uit de Woonsurvey 2018 weer. In het eerste deel bestuderen we de belangrijkste evoluties in verband met de kenmerken van de woning en woonomgeving. Het tweede deel focust op de (evolutie van) de kwaliteit van de woningen. Het derde deel gaat dieper in op het eigendomsstatuut en de motieven om eigenaar te worden. Het vierde deel behandelt enkele aspecten rond woonuitgaven en het vijfde deel onderzoekt de evolutie van de betaalbaarheidsproblemen op de Vlaamse woningmarkt. Het laatste deel geeft enkele kenmerken omtrent de private huurmarkt weer. We sluiten af met de belangrijkste conclusies.
Het wezen van de politiek ligt in de strijd om de macht. Rechts versus links, Nederlandstaligen versus Franstaligen, arbeiders versus patroons, … Wie het relaas van de Belgische politieke geschiedenis leest, stelt vast dat macht in een verdeelde samenleving over vele handen verspreid zit. Dat remt snelle hervormingen af, maar het houdt ook groepen en machtscentra in evenwicht. Macht in politiek België is vaak ongrijpbaar, maar daarom niet onbegrijpelijk.

In dit boek volg je de evolutie van het politieke machtsspel in België. Het is een beknopt overzicht dat je inzicht geeft in de grote ontwikkelingslijnen en de belangrijkste scharniermomenten van de Belgische politiek. Het boek start in 1830 en schetst de fundamentele evoluties van het politieke bestel tijdens de negentiende eeuw, over de schok van de beide wereldoorlogen. Het eindigt bij de recente periode, waarin je Vlaanderen en België niet langer kan beschrijven zonder tegelijk te wijzen op de Europese context.
Sinds de jaren 1990 zetten overheden in op de
digitalisering van hun werking en dienstverlening, waarbij dit een
hoge vlucht heeft genomen in de 21ste eeuw. De digitalisering gaat
daarbij verder dan enkel het implementeren van informatie- en
communicatietechnologieën in publieke administraties en kan worden
beschouwd als een factor die de organisatie van overheden
beïnvloedt en transformeert. Digital Era Governance, ontstaan uit
kritiek op het New Public Management, stelt dat digitalisering een
cruciale invloed heeft op de organisatie van de publieke administratie.
Aan de hand van een documentenanalyse wordt in dit
artikel onderzocht in welke mate componenten en elementen van
Digital Era Governance aanwezig zijn binnen de Belgische federale
overheidsadministratie. Daarnaast wordt Digital Era Governance
kritisch onder de loep genomen. Uit de casestudie blijkt dat de
federale overheid in haar werking en relatie met de eindgebruiker
beïnvloed wordt door de digitalisering. De federale overheid zet
vooral in op een herdenken van de aangeboden diensten en het
herdefiniëren van de relatie tussen de overheid en de gebruikers.
Het Digital Era Governance-paradigma heeft een meerwaarde
op vlak van overheidsdigitalisering. Het is een nuttig theoretisch
model, dat kan worden gebruikt om te begrijpen en te analyseren
in welke mate een administratie of een deel van een administratie
is hervormd onder invloed van digitalisering. Tegelijkertijd zou het
paradigma baat hebben bij een verdere uitdieping van bepaalde
elementen en het inbrengen van een aantal nieuwe concepten.
Artificiële intelligentie (AI) is aan een opmars
bezig binnen alle domeinen van onze samenleving, inclusief in de
publieke sector. AI-systemen gebruikt in de overheid (publieke
AI-systemen) kunnen de kwaliteit en efficiëntie van overheidsdiensten
verhogen, evenals voor kostenbesparingen en een effectiever
beleid zorgen. Ze brengen echter niet enkel opportuniteiten, maar
ook uitdagingen met zich. Zo kunnen ze (on)bewust schade berokkenen
door vooroordelen te bestendigen, door onze privacy
te schenden of simpelweg door fouten te maken. Een adequaat
ethisch en juridisch kader is daarom nodig om het gebruik van
AI-systemen in goede banen te leiden. Na een overzicht van de
voordelen die publieke AI-systemen kunnen opleveren, worden in
dit artikel enkele juridische en ethische uitdagingen besproken die
met de technologie gepaard gaan. Eerst wordt onderzocht welke
bescherming de beginselen van behoorlijk bestuur kunnen bieden,
die van toepassing zijn op alle bestuurshandelingen ongeacht
hoe ze tot stand zijn gekomen. Vervolgens wordt de aanvullende
rol geanalyseerd die de ethische richtsnoeren, opgesteld door
de Europese deskundigengroep inzake AI, hierin kunnen spelen.
Hoewel we het wiel niet (volledig) opnieuw hoeven uit te vinden
om afdoende rechtsbescherming te verzekeren tegen de risico’s van
publieke AI-systemen, is een grondige evaluatie van de juridische
leemten in de Belgische wetgeving onontbeerlijk.