clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Dit hoofdstuk, dat start met de oorlogssituatie, laat zien hoe het Groot Symfonie-Orkest, gekaderd in het ideaal van de volksverheffing, het internationale statussymbool bij uitstek wordt van het vooruitstrevend en kwaliteitsvol beleid van de omroep van na de oorlog. Het uniek pedagogisch concept dat Paul Collaer en Franz André voor de  oorlog hebben ontwikkeld, wordt nog verder uitgewerkt en komt tot een absoluut hoogtepunt tijdens de jaren vijftig. Het Groot Symfonie-Orkest  versterkt zijn nationale en internationale positie door zijn technische hoogstaande kwalitateit en door zich op progammatorisch vlak, sterk te distantiëren van symfonische orkesten die rekenschap moeten afleggen aan een betalend abonnementspubliek. Hoewel de BRT en de RTB in 1960, nu ook institutioneel autonoom zijn, heeft het volksverheffende ideaal nog niets aan kracht heeft verloren. De nieuwe ploeg met de directeurs Corneel Mertens, Léonce Gras en dirigent Daniel Sternefeld, zetten het concept van Collaer en André verder zonder het echter van binnen uit te vernieuwen, waardoor er een zekere verstarring op treedt en het orkest geleidelijk zijn internationale positie moet vrijgeven. Op nationaal vlak - en zeker in Vlaanderen - wordt het beschouwd als 'het eerste orkest' van het land, dat in de eerste plaats moet in staan voor de 'cultuurverheffing'. Er zijn echter maatschappelijke en technologische factoren die het omroeporkest onder druk zetten. Op het einde van de jaren zestig, wordt het unitaire Groot Symfonie-Orkest, net als vele Belgische instellingen, bedreigd met een splitsing. Die wordt uiteindelijke doorgevoerd in 1977.
Ondanks de nieuwe dynamiek die leidt tot de uitbouw van BRT III (1974) en de oprichting van een eigen Filharmonisch Orkest van de BRT (1978), groeien omroep- en orkest geleidelijk uit elkaar. Het worden aparte eilanden in de woelige wateren waarin de media zijn beland. Aan het begin van de jaren tachtig wijzigt het medialandschap in snel tempo. Nieuwe technologieën zoals onder meer hoogkwalitatieve cd's komen op de markt. Met de legalisatie van de vrije radiozenders in 1983 en de komst van VTM in 1989 wordt het uitzendmonopolie van de omroep doorbroken. Nu de openbare omroep in een concurrentiepositie komt te staan, komt het cultuurscheppende ideaal onder druk te staan en borrelen de eerste commerciële reflexen op. Deze evolutie zou er uiteindelijk toe leiden dat de VRT haar artistieke ensembles zal afstoten. Op het einde van de jaren negentig worden het Filharmonisch Orkest en het koor verzelfstandigd. 
Dat dit proces bijna twintig jaar zou duren, wijst op de grote complexiteit ervan en op de vele, vaak moeilijke en hevige discussies die zowel binnen als buiten de omroep worden gevoerd. Ondanks verschillende interne pogingen tot hervorming, blijkt de kloof tussen de omroep en het orkest te groot. Uiteindelijk hakt de politiek de knoop door met het mini-decreet van 1995. Bert De Graeve wordt vanaf januari 1996 aangesteld als de (eerste externe) gedelegeerd bestuurder, en met hem komt voor het eerst een ceo aan het hoofd die zijn sporen buiten de omroep heeft verdiend. Hij voert het exit-scenario uit. Op 1 januari 1998 behoren het Filharmonisch Orkest en het koor niet meer tot de omroep.
De Muziekdienst van 'Brussel Vlaams' is vanaf 1936 tot in de jaren zestig een internationaal platform van het muzikale modernisme. Componisten als Stravinski, Milhaud, Prokofiev, Hindemith, Bartok en later Messiaen komen geregeld naar Brussel en beschouwen het Groot Symfonie-Orkest van het NIR onder leiding van zijn chef-dirigent Franz André als een van de beste orkesten van de wereld. Het NIR en Brussel bekleden een unieke positie binnen Europa. Ten eerste fungeert het als kruispunt tussen het Frans, Russisch en Germaans modernisme en ten tweede vinden er creaties plaats die in andere grote Europese steden onmogelijk blijken. 
Deze uitgesproken beleidskeuze is hoofdzakelijk het werk van de directeur van de Vlaamse Muziekdienst, de musicoloog Paul Collaer. Hij krijgt hierin de steun van de directeurs-generaal van het NIR, Theo De Ronde en nadien Jan Boon. 
Zowel Collaer als Boon maken tijdens de jaren twintig van de 20ste eeuw deel uit van een culturele elite die Brussel op de kaart wil plaatsen als een internationaal centrum van modernistische kunst. Tot deze elite behoren ook nog Henry Le Boeuf, directeur van de Concerts Populaires en de Filharmonische Vereniging, en Corneil de Thoran, artistiek directeur van de Muntschouwburg. Tussen 1924 en 1932 trekt Brussel tal van modernistische componisten aan. Dit wordt gerealiseerd in een hoofdzakelijk commerciële context met nauwelijks overheidssubsidies maar met de steun een financiële elite, met onder meer Henry Le Boeuf en Adolphe Stoclet. Dit mecenaat dekt de extra kosten die gepaard gaan met de uitvoering van modernistische muziek. De financiële crisis slaat toe in het begin van de jaren dertig, en geleidelijk aan sneuvelen de initiatieven een voor een. De modernistische muziek verliest geleidelijk haar platform in Brussel. 
Wanneer Collaer in 1936 aan het hoofd komt van de Muziekdienst van het volledig gesubsidieerde NIR, beschouwt hij de openbare radio als de nieuwe mecenas voor de hedendaagse muziek. Hij stelt het Brusselse internationale netwerk van modernistische componisten nu ten dienste van de radio-uitzendingen en het orkest. De concerten kunnen gratis worden bijgewoond door het publiek. Zo stelt het NIR zich complementair op ten opzichte van het culturele veld, waaruit de hedendaagse muziek nagenoeg verdwenen is. Vermits Paul Collaer en Jan Boon het cultuurscheppende ideaal en de volksverheffing hoog in hun vaandel voeren, vragen ze zich nooit af of de luisteraars deze hedendaagse muziek wel wensen. Zij vinden het hun 'plicht' om het publiek te laten kennis maken met dit muziekgenre. Meer nog, de luisteraars bezitten het 'recht' hierover geïnformeerd te worden. Ook de volgende generatie radiodirecteurs zoals Paul Vandenbussche, Corneel Mertens, Victor Legley en Karel Aerts blijven doordrongen van het belang van de hedendaagse muziek binnen de radio. Vanaf de jaren tachtig, met het verlies van het omroepmonopolie, leeft dit enkel nog voort op het niveau van de afzonderlijke producers en productieleiders. Dat geeft hen te weinig slagkracht om dezelfde impact op het muziekleven te bereiken, als voordien.
Tekstuitgave en bespreking van de verloren gewaande 18de-eeuwse Vlaamse grammatica "Het Snoeijmes der Vlaemsche Tale".

DEEL I
HET SNOEIJMES EN DE TAALKUNDE IN DE ZUIDELIJKE NEDERLANDEN

1. Inleiding
2. De taalkunde in Noord en Zuid in vogelvlucht
3. De taalkunde in het Zuiden in de achttiende eeuw
4. Het manuscript van het Snoeijmes
5. Datering
6. Identiteit van de auteur
7. Bronnen
8. Thema's
     8.1. De verhouding tussen Noord en Zuid
     8.2. Purisme en invloeden uit vreemde talen
     8.3. Taal, spelling en de onderwijspraktijk
9. Conclusie
10. Aangehaalde werken

DEEL II
UITGAVE VAN HET HANDSCHRIFT

Voorafgaande opmerkingen over de transcriptie
Snoeijmes Der vlaemsche Tale

PERSOONSREGISTER
Sociale media zijn bij vele (jonge) mensen in toenemende mate een essentieel onderdeel van hun dagelijkse belevingswereld gaan uitmaken. In die mate zelfs dat men stelt dat mensen meer en meer 'in' media leven in de plaats van 'met' media. De focus van dit boek lag voornamelijk op de Amerikaanse sociale netwerksite Facebook. Dit sociaal medium is momenteel het typevoorbeeld om na te gaan hoe (sociale) media aan het evolueren zijn. Want naast zijn meer dan 1 miljard gebruikers en verregaande internationale verspreiding, is dit beursgenoteerd bedrijf ook de oorsprong van menig maatschappelijk debat. Dit betreft discussies over databescherming, het terugvinden van oude klasgenoten, identiteitsdiefstal, bewijs van overspel in gerechtszaken, cyberpesten, strategieën van verzet, verkopen van persoonlijke informatie, werktuig in revoluties, spionagemiddel voor veiligheidsdiensten en vele andere onderwerpen.
Achtergrond
Huisartsen gebruiken in toenemende mate palliatieve sedatie aan
het levenseinde van hun patiënten. Deze studie onderzocht de
kenmerken van een specifieke vorm van palliatieve sedatie, namelijk
'continue diepe sedatie tot aan het overlijden' bij patiënten die thuis
sterven.

Methode
In 2005-2006 werd een grootschalig follow-back mortaliteitsonderzoek
verricht in een representatief netwerk van Belgische
huisartsenpeilpraktijken. Van de 415 geregistreerde niet-plotse
overlijdens thuis identificeerden we 31 door huisartsen gerapporteerde
gevallen van continue diepe sedatie tot aan het overlijden.
Huisartsen werden in een persoonlijk gesprek bevraagd over
patiëntkenmerken, het besluitvormingsproces en de kenmerken
per geval.

Resultaten
Er werden 28 interviews afgenomen (responsgraad 28/31).
Negentien patiënten hadden kanker en evenveel patiënten leden
aanhoudend en ondraaglijk. Pijn was de voornaamste indicator voor
continue diepe sedatie (15 gevallen). In 6 gevallen was de patiënt
wilsbekwaam, maar niet betrokken bij de besluitvorming; familieleden
en zorgverleners waren dat in respectievelijk 23 en 18 gevallen wel.
In 21 gevallen werden benzodiazepines gebruikt. Tijdens de sedatie
ontwaakten 11 van de 28 patiënten, meestal door onvoldoende
medicatie. In 13 gevallen gaf de huisarts toe dat het deels of expliciet
de bedoeling was om de dood van de patiënt te versnellen.

Besluit
Continue diepe sedatie tot aan het overlijden in de thuissituatie
wordt in België meestal toegepast bij patiënten die ondraaglijk
lijden. Wilsbekwame patiënten zijn niet steeds betrokken bij de
besluitvorming, terwijl in de meeste gevallen de familie dat wel is.
Anthologie privacy is een smaakmaker, een lokvogel, een tipje van de sluier die de auteurs proberen op te lichten van de nieuwe website www.anthologieprivacy.be. Het idee om een anthologie van het Belgische privacyrecht ter beschikking te stellen is gegroeid in de aanloop naar het voorstel voor een nieuw Europees gegevensbeschermingsrecht. Na het voorstel van de Europese Commissie van 25 januari 2012 is het nog duidelijker geworden dat kennis en ontsluiting van de basisdocumentatie belangrijk is. In een eerste fase hebben we ons beperkt tot 1998, tot het Unierecht werd omgezet in de Belgische wet- en regelgeving.

In deze publicatie vindt de lezer de praktische informatie (sitemap, auteurslijst, verantwoording, gebruikstips) maar ook een overzicht van de groei en de opbouw van het Belgische privacyrecht en de toezichthouder. De professoren Paul De Hert en Serge Gutwirth geven in de hoofdtekst een eerste excursie in de nieuwste geschiedenis van dit recht. Voor de uitgebreidere tekst met notenapparaat staat op de website.

De auteurs kozen voor een webpublicatie om de artikelen te ontsluiten en niet voor een gedrukte selectie. Zelfs beperkt tot 1998 bleek het aantal artikelen en bijdragen te groot te zijn, zelfs voor een cd-rom als bijlage. De webtoepassing laat ook toe om wet- en regelgeving en jurisprudentie op te nemen, en geleidelijk aan de documentatie uit te breiden in tijd, ruimte en medium. Nog flink wat werk voor de boeg en daarom ook deze vraag aan de lezer/gebruiker: laat geen enkele vraag of opmerking liggen. We willen leren uit uw ervaringen met deze website.

 http://www.privacycommission.be/sites/privacycommission/files/documents/anthologie-privacy-asp.pdf
Het United Nations Office on Drugs and Crime (UNODC) en de United Nations Counter-Terrorism Implementation Taskforce publiceerden in oktober 2012 een rapport over 'het gebruik van het internet voor terroristische doeleinden'. Het rapport wijst op het belang van fundamentele rechten van personen, maar is tegelijk voorstander van meer controle op het internet. Eind 2012 verscheen ook een rapport van de Raad van Europa dat iets voorzichtiger aanbevelingen formuleert. Dat laatste rapport wijdt ook een hoofdstuk aan de Belgische netwerkzoeking: die biedt heel wat mogelijkheden, maar mag niet leiden tot grensoverschrijdend hacken. Een moeilijke evenwichtsoefening, zo betogen Paul De Hert en Gertjan Boulet.
"Werd er ooit een diepzinniger boek geschreven over de democratie dan Tocquevilles Over de democratie in Amerika? In vergelijking daarmee was Mill een intellectuele dreumes -- zoals hij zelf wist.' -- Frank Ankersmit, hoogleraar geschiedenis Tocqueville is actueler dan ooit. Het werk van deze negentiende-eeuwse filosoof, historicus en staatsman heeft een welhaast profetische kracht. Hij lijkt veel van de huidige maatschappelijke problemen te hebben voorspeld, zoals het verval van egalitaire samenlevingen tot dictaturen en de opkomst van de jachtige consumptiemaatschappij in de moderne democratie. Tocqueville levert ons intellectueel gereedschap waarmee we vandaag de dag aan de slag kunnen, aldus de socioloog Patrick Stouthuysen die een bijdrage leverde aan dit boek. Deze allereerste Tocqueville-bundel in het Nederlandse taalgebied biedt talloze nieuwe inzichten vanuit vele disciplines: sociologie, filosofie, politicologie, religie, geschiedenis, noem maar op. Met bijdragen van Albert Jan Kruiter, Patrick Stouthuysen, Paul De Hert & Stefan Somers, Dave De Ruysscher, Andreas Kinneging, Ringo Ossewaarde, Luk Sanders, Frank Ankersmit, Willem Witteveen, Melvin Schut, Jean Marc Piret, Jozef Waanders en Coen Brummer."
In deze bijdragen wordt besproken welke invloed Tocqueville toekende aan alledaagse, banale fenomen op de democratisering van de samenleving. Tocqueville meende dat de democratie niet in de eerste plaats was gefundeerd op de grote politieke instellingen en ideeën. Zij zijn slechts het topje van de ijsberg. De ware onderbouw van de democratie ligt in meer banale zaken zoals bijvoorbeeld de opkomende gelijkheid in sociaal-economische en zelfs familiale verhoudingen, in een veranderende maatschappelijke perceptie van autoriteit en in het bloeien van kleine verenigingen. Naast de weergave van deze fenomenen geeft de bijdrage ook aan hoe deze interageren, hoe en waarom deze volgens Tocqueville leidden tot het ontstaan van de democratie en tot slot wat dit betekend voor de hedendaagse samenleving.
Het concept punitiviteit kent verschillende dimensies. Deze bijdrage gaat in op een dimensie die veelal onderbelicht is gebleven: die van het migratierecht. De convergentie van migratierecht en strafrecht draagt bij aan de tendens van criminalisering die er heerst ten aanzien van de vreemdelingen in de samenleving. In deze bijdrage hebben we voor België en Nederland deze algemene constatering nader ingevuld aan de hand van de strafbaarstelling van illegaliteit, de vreemdelingendetentie en de verwijdering van illegale migranten van het grondgebied. Ondanks verschillen in de details komt het beeld in grote lijnen overeen: strafrechtelijke instrumenten worden ingezet voor doeleinden van migratiecontrole. Dit geldt voor illegale migranten en steeds vaker ook voor criminele migranten die hun verblijfsstatus als gevolg van hun criminele antecedenten verliezen. Op alle punten zien we bovendien een voortgaand proces van uitbreiding en aanscherping van beleid op deze punten. We concluderen dan ook dat het concept punitiviteit zoals traditioneel gemeten een belangrijk aspect over het hoofd ziet; de punitieve houding die zich specifiek richt op migranten.
Aan de hand van het begrip crimmigratie gaat deze bijdrage in op de strafbaarstelling van illegaliteit,
de vreemdelingendetentie en de verwijdering van illegaal verblijvende migranten van het grondgebied
in Nederland en België. Ondanks verschillen in uitwerking zien we in beide landen dat strafrechtelijke
instrumenten evident worden ingezet voor doeleinden van migratiecontrole.
In een vorige editie van dit tijdschrift poneerde Johan Boxstaens dat het justitieel sociaal werk in Vlaanderen onder druk staat. In deze bijdrage willen de auteurs inzoomen op een thema dat hier naadloos bij aansluit. Uit onderzoek in de justitiehuizen blijkt immers dat justitieassistenten een steeds grotere tijdsdruk ervaren in hun dagelijks werk. Daarnaast zien we dat door het gebruik van allerhande managementtools onrechtstreeks en misschien ongewild de nadruk steeds meer komt te liggen op een objectieve, kwantitatieve appreciatie van werkprocessen. Hierdoor dreigt de aandacht voor de kwaliteit van het werk te verschuiven naar de achtergrond.
Net zoals in de ons omringende landen worden ook in België praktijken van daderbegeleiding steeds meer gekenmerkt door verzakelijking. Deze evolutie is gericht op het optimaliseren van de organisatie en de werkprocessen van de justitiehuizen. Het houdt ook een toenemende vraag in naar het meer transparant maken van de eigen werking en het afleggen van verantwoording aan de overheid. Dit leidt tot verhitte debatten over
de gevolgen ervan voor het professioneel handelen. Het roept de vraag op of justitieassistenten nog wel voldoende eigen beslissingsruimte hebben en zullen houden. Deze verzakelijking zou immers wijzen op een
eerder technische benadering van begeleiding. Dat staat op gespannen voet met de noodzaak om responsief te werken en de begeleiding te kunnen afstemmen op de context van elke concrete cliënt. De discussie
met betrekking tot de verzakelijking van de daderbegeleiding is daarbij dus exemplarisch
voor een ruimere discussie over de mogelijke deprofessionalisering van het justitieel sociaal werk.
In het najaar van 2012 kwam in de schoot van de Raad van Europa een regenererend initiatief tot stand inzake buitenlandse gedetineerden in Europese gevangenissen. Een nieuwe aanbeveling  moest de bestaande aanbeveling  daterend van 1984 nieuw leven inblazen. Ruim een jaar na het verschijnen van de nieuwe aanbeveling, dringt een nadere verkenning van dit instrument zich sterk op. Het vernieuwende karakter van de aanbeveling zou met name te situeren zijn op het terrein van de sociale inclusie van buitenlanders in Europese gevangenissen. In deze bijdrage nemen we de aanwijzingen in de aanbeveling nader onder de loep en maken we een balans op. De inhoud van de aanbeveling kan integraal worden nagelezen op de website van de Raad van Europa. Onder leiding van Prof. Dr. Sonja SNACKEN - destijds voorzitter van de Penological Council binnen de Raad van Europa - focussen de auteurs in dit artikel op het totstandkomingsproces, de rationale alsook de draagwijdte van onderhavige aanbeveling . Voortbouwend op de inzichten en de pijnpunten die aan de hand van haar uiteenzetting werden in kaart gebracht, wordt in dit artikel gereflecteerd over de toegevoegde waarde van de aanbeveling.
Naar aanleiding de evolutie in de strafprocedure in Nederland en België schetsen de auteurs een conceptueel kader aan de hand van de begrippen adversair strafproces en inquisitoir strafproces. Ten opzichte van dit kader vindt vervolgens een analyse plaats van ontwikkelingen in het vooronderzoek, in het bijzonder wat betreft de Wet versterking positie rechter-commissaris, en bij de afhandeling van strafzaken.
De democratie na het internet is een andere is dan die voor het internet. Het biedt ongekende mogelijkheden, zoals de uitwis- seling van informatie en ideeën. De mensen, nu meer gespecia- liseerd en gefragmenteerd dan vroeger, ontplooien zich, weten meer en organiseren zich in verschillende vormen en rond verschillende onderwerpen. Volgens sommige denkers zal de traditionele politiek door deze ontwikkeling zelfs voor de bijl gaan. De groeiende diversiteit die ontstaat uit het gebruik
van nieuwe technologieën zal het partijgecentreerde politie- ke systeem doen verslappen. Beleidsmakers zouden moeten nadenken over de vraag hoe technologie kan worden gebruikt om bepaalde democratische mechanismen te vitaliseren.
Deze bijdrage geeft een kritische analyse van een aantal belangrijke recente zaken voor het EHRM over het fundamentele recht op betoging. Eerst zal het juridisch EVRM kader dat betoging beschermt geschetst worden, alvorens op recente ontwikkelingen ingegaan wordt. De ontwikkeling die in de literatuur inzake dit onderwerp is waargenomen van een verscherpt politie optreden, vooral sinds de jaren 2000, wordt in deze bijdrage onderschreven. Wat volgens de auteurs van groot belang is, is de positie die het Hof in Straatsburg inneemt ten aanzien van politie optreden tijdens betoging. Op basis van de hier behandelde zaken kan vast gesteld worden dat het Hof nationale autoriteiten een ruime bevoegdheid geeft om nationale belangen van openbare orde en veiligheid te beschermen. Dit betekent echter niet dat het recht om te betogen hierdoor aangetast wordt, dit recht draagt zo een fundamenteel karakter dat uitoefening hiervan gewaarborgd dient te worden door autoriteiten.
De relatie tussen mensenrechten en politie wordt steeds belangrijker en actueler. De nadruk wordt in toenemende mate gelegd op de eerbied voor individuele rechten en vrijheden, die we onder meer terugvinden in het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens en in de Grondwet. De politie wordt geacht mensenrechten en fundamentele vrijheden in acht te nemen en wordt daarenboven verzocht die te doen naleven. De politie heeft hierdoor een ambivalente rol. Enerzijds moet zij optreden als facilitator en beschermer van mensenrechten, ook ten aanzien van minderheden en zwakkere groepen in de samenleving. Anderzijds zal zij soms intrusief handelingen moeten stellen vanuit haar gelegitimeerde machtspositie die (uitzonderlijk) deze rechten en vrijheden beperken. Deze grens is allerminst eenvoudig te trekken en de vraag dringt zich op in welke mate de politie in onze samenleving hiermee om kan gaan. Dit Cahier behandelt beide aspecten.
De relatie tussen mensenrechten en politie wordt steeds belangrijker en actueler. De nadruk wordt in toenemende mate gelegd op de eerbied voor individuele rechten en vrijheden, die we onder meer terugvinden in het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens en in de Grondwet. De politie wordt geacht mensenrechten en fundamentele vrijheden te eerbiedigen en wordt daarenboven verzocht die te doen naleven. De politie heeft hierdoor een ambivalente rol. Enerzijds moet zij optreden als facilitator en beschermer van mensenrechten, ook ten aanzien van minderheden en zwakkere groepen in de samenleving. Anderzijds zal zij soms intrusief handelingen moeten stellen vanuit haar gelegitimeerde machtspositie die (uitzonderlijk) deze rechten en vrijheden beperken. Dit Cahier verschaft een inzicht in de wijze waarop politie de mensenrechten van de burgers kan vrijwaren. Het is opgedeeld in drie grote delen.
Thomas Mertens heeft een mooi boek geschreven en samengesteld dat ideaal is voor onderwijs en voor de eigen ontwikkeling. Het boek opent met een voorwoord en een evocatie van de muziek waarop het geschreven is (Radio 4) en geeft vervolgens de volledige tekst van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van de Verenigde Naties uit 1948. Mertens dwingt de lezer om die verklaring meerdere keren grondig te lezen en toont zich in zijn analyses een meester in het bovenhalen van de theoretische verbanden die in een juridische tekst altijd een beetje verborgen zijn (cf. het mechanisme van 'incomplete theorization' en 'constructive uses of silence' beschreven in C. Sunstein, Legal Reasoning and Political Conflict, 1996, pp. 38-39).
Twee nieuwsfeiten trokken recent de aandacht. Op 25 mei werd een betoging tegen Monsanto in Antwerpen verbo- den terwijl die betoging in Brussel wel kon en ook in 400 andere steden elders in de wereld werd gehouden. In Antwer pen werden bovendien GASboeten uitgedeeld (bron radio 1 journaal 19u). Over human rights cities gesproken.