clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Taalconflicten met betrekking tot schriftelijke stukken in een strafproces tasten vaak de effectieve uitoefening van het recht op tegenspraak aan. Zodoende bevindt een verdachte of beklaagde zich in een zeer precaire positie door zijn onbestaand of ontoereikend kennisniveau van de proceduretaal. Het meertalige en multiculturele karakter van onze moderne maatschappij doet de vraag rijzen of het Belgische taalregime voldoende kan tegemoetkomen aan deze nieuwe uitdagingen. Dit werkstuk biedt een analyse van de anticipatieve en reactieve beschermingsmethodes die worden toegepast om deze taalspanningen te kanaliseren en te remediëren. Zowel de nationale, internationale als supranationale wetgever poogden reeds een antwoord te formuleren op de collectieve en individuele vragen naar schriftelijke taalbescherming.     
Het eerste deel van dit werk gaat gedetailleerd in op de complexe opbouw en de waarborgen van het Belgisch strafrechtelijk taalregime. Ondanks de sterke historische en communautaire verankering wordt beargumenteerd waarom dit, in essentie tweetalig, anticipatief beschermingsmodel ook haar waarde kan behouden in het multiculturele strafproces. 
In het tweede deel worden de onderscheiden vertalingsregimes systematisch geanalyseerd. Deze reactieve taalbeschermingsmethoden uit de relevante Belgische taalwet, het EVRM en het EU-recht ontwikkelden zich vanuit een differente juridische context en doelstelling. Enerzijds hun interactie en gebrekkige coherentie, en anderzijds de zelfstandige evolutie van deze schriftelijke taalbijstand stimuleren een reflectie over een nieuw geïntegreerd vertalingsrecht. De Duitse, Nederlandse en Zwitserse vertalingsrechten worden hierbij gehanteerd als rechtsvergelijkend perspectief. Deze beoordeling mondt met het laatste hoofdstuk uit in enkele suggesties de lege ferenda. Hiermee streeft de auteur een materiële en procedurele versterking na van het vertalingsrecht, dat uitdrukkelijk complementair is aan de vertolkingsbijstand en de anticipatieve taalbescherming.
Hogere voorziening – Toegang tot documenten van de instellingen – Verordening (EG) 1049/2001 – Artikel 4 lid 1 onderdeel a derde streepje, artikel 4 lid 2 tweede streepje en artikel 6 – Advies van juridische dienst van Raad be- treffende openen van onderhandelingen met het oog op internationale overeenkomst – Uitzonderingen op recht van toegang – Bescherming van openbaar belang op vlak van internationale betrekkingen – Bescherming van juridische ad- viezen – Gedeeltelijke weigering van toegang
Naast een typologie van de bestaande beperkende maatregelen binnen het recht van de EU, biedt deze bijdrage een analyse van de door de Unierechter ter zake geboden rechtsbescherming. Hierbij wordt uitgebreid ingegaan op het recente arrest van het Hof van Justitie van de EU in de tweede Kadi-zaak en de implicaties hiervan voor de verhouding tussen het Unierecht en het internationaal recht, in het bijzonder het recht van de Verenigde Naties.
Het nieuwe voorstel van verordening inzake de verwerking van persoonsgegevens bevat een 'recht op dataportabiliteit', waarmee de Commissie de internetgebruiker meer controle wil geven over zijn persoonsgegevens. Naast een analyse van het precieze toepassingsgebied van dat recht, poneert dit artikel ook dat de nieuwe aanpak van de wetgeving inzake gegevensbescherming vooral in het teken van de vrije mededinging staat, eerder dan in het teken van de privacybescherming.
Goed beoordelen van mondelinge taalvaardigheid is lastig. In dit artikel wordt een beoordelingsmodel gepresenteerd dat zowel leerlingen in de voorbereidende fase kunnen gebruiken als docenten tijdens het mondeling zelf.

Herkent u dit? Leerlingen die elkaar beoordelen en vooruit helpen bij mondelinge taalvaardigheid? Leerlingen die hun voortgang meten aan de hand van valide, heldere en betrouwbare criteria? De docent die de prestatie meet met dezelfde criteria? Kris Buyse en Emma de Rijk hebben de afgelopen periode gewerkt met een beoordelingsmodel dat door de leerling en de docent wordt gebruikt tijdens het oefenen en bij de toetsing van mondelinge taalvaardigheid. In dit artikel wordt het model uitgelegd en een praktijk-ervaring besproken.
De groeiende vergrijzing en verzilvering van de bevolking in het Vlaams Gewest vraagt om een planmatige uitbouw van de ouderenzorg teneinde aan de uitbreidende noden tegemoet te komen. Het OCMW heeft hier een belangrijke rol in te spelen. Het OCMW van Kuurne wenste daarom meer inzicht te krijgen in de precieze aard van de (toekomstige) noden van deze ouderen en de hieruit voortvloeiende (toekomstige) zorgvraag naar hun diensten toe op korte en middellange termijn (10 tot 15 jaar). Een specifiek aandachtspunt hierbij werd gevormd door de betaalbaarheid van de beschikbare zorg voor de (toekomstige) oudere Kuurnenaar.
In dit rapport wordt dan ook eerst ingezoomd op de Kuurnse ouderenpopulatie waarbij steeds de omringende gemeentes als vergelijkingsbasis gehanteerd worden, zowel als het arrondissement Kortrijk, de provincie West-Vlaanderen en het Vlaams Gewest in zijn geheel. In een volgende deel staat het zorgaanbod op de voorgrond. Zo kunnen de sterktes van en de leemtes in dit aanbod geëvalueerd worden zowel als de stempel die de zorgkosten bij een zwaar zorgbehoevende op zijn totaal budget drukken. 
Om tot een evaluatie van dit laatste aspect te komen dienden we bovendien zicht te krijgen op de financiële situatie van de ouderen in Kuurne. In deel drie worden dan ook verschillende aspecten van de socio-economische situatie van de oudere Kuurnenaar aan bod gebracht. In een laatste deel worden ten slotte bovenstaande gegevens geïntegreerd teneinde conclusies te trekken met betrekking tot de gepastheid en de betaalbaarheid van het zorgaanbod en de rol van het OCMW hierin.
Vlamingen beschouwen een eigen woning als een goede financiële investering voor de toekomst en als een vorm van pensioen. Een eigen woning biedt grote woonzekerheid, vrijheid, privacy en kansen om te tonen wie men is en hoe men in het leven staat. Het merendeel van de Vlamingen geniet deze voordelen, als eigenaar-bewoner. Van wie nog geen eigenaar is, droomt de helft er van dit ooit te mogen worden. De overheid heeft veel middelen veil om deze droom te helpen realiseren. De grootste en meest bekende voordelen zijn de woonbonus en de voorloper(s) daarvan, gekend als hypotheekaftrek, intrestaftrek, bouwsparen, enz. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de overheveling van de bevoegdheid voor de woonfiscaliteit die is voorzien in de zesde staatshervorming en de mogelijkheid dat hieraan gesleuteld zal worden, enige ongerustheid teweeg brengt. Toch moeten we de vragen durven stellen. Moet de Vlaamse overheid na de overheveling van de fiscale voordelen voor de eigen woning hetzelfde pad blijven bewandelen? Of dringen zich andere keuzes op? En hoe verhoudt de woonbonus zich tot andere beleidsinstrumenten? In deze bijdrage maken we een bondige evaluatie van het woonbeleid, om van daaruit te pleiten voor een geleidelijke, maar duidelijke koerscorrectie.
Het onderzoek dat voorligt werd uitgevoerd in opdracht van Kind en Gezin. Kind en Gezin wenst de verdere beleidsplanning i.v.m. de buitenschoolse kinderopvang in Vlaanderen te baseren op een bevraging van de actoren die actueel betrokken zijn bij de opvang of vrije tijd van basisschoolkinderen: lokale besturen, formele opvangvoorzieningen, basisscholen, gemeentelijke vrijetijdsdiensten en private vrijetijdsinitiatieven met een aanbod voor kinderen. In denkgroepen binnen Kind en Gezin werd al heel wat voorbereidend werk voor een nieuw organisatiemodel geleverd maar dit werd nog niet afgetoetst bij de betrokken actoren.
In lijn met een traditie van een aantal vroegere studies gemaakt door HIVA over de kost van het niet belasten, werd in de zomer van 2014 een actualisering gemaakt van de omvang van het belasten maar vaak ook vaak van het niet belasten.1 Tegenover de vaststelling dat België voor ongeveer alle belastingvormen gekenmerkt wordt door een hoge belastingdruk, is het evenwel ook kampioen in het niet belasten via allerlei fiscale uitgaven en minderontvangsten in het algemene belastingstelsel. Dit geldt ook voor de belastingen op vermogen. Bij de regeringsonderhandelingen, die leidden tot Michel I, kwam plotseling een meerwaardebelasting of vermogenswinstbelasting ter sprake, wat al veel langer door onder meer de vakbonden was voorgesteld, in het kader van een shift in belasting van arbeid naar kapitaal. Wij onderzochten de wenselijkheid en mogelijkheid van dergelijke meerwaardebelasting, en raamden de omvang.
Transities zijn het nieuwe toverwoord in het duurzaamheidsdebat. Mits goed gehanteerd, kan het concept een echte meerwaarde bieden. Specifiek voor de vakbond biedt het begrip transities een kans om zich te herpositioneren en de link tussen sociale en groene thema’s te versterken. Zo kan het concept een hefboom zijn om de eigen syndicale prioriteiten mee te nemen in het hele duurzaamheidsdebat. Toch staan niet alle militanten in de bedrijven zo positief tegenover transities, duurzaamheid en milieubescherming (Liagre et al, 2011). Hoewel niet te veralgemenen, wordt duurzaamheid door sommigen nog steeds als een bedreiging gezien, een bedreiging die (teveel) verandering inhoudt en banen kan kosten. In dit artikel bekijken we buitenlandse voorbeelden die inspiratie kunnen bieden in het versterken van de werking rond transities binnen de vakbondscentrales. Een aantal van die buitenlandse initiatieven zouden vandaag in de Belgische context moeilijk te realiseren zijn en het is daarom wellicht noodzakelijk dat de vakbondswerking op bepaalde vlakken zelf een transitie ondergaat. We bekijken welke struikelblokken de vakbond moet overwinnen om vergelijkbare initiatieven te realiseren en proactief te werken rond transities op sectoraal niveau en op bedrijfsniveau.
Dit rapport beschrijft de resultaten van een actieonderzoek waarin vier Nederlandse organisaties die werken rond mondiaal burgerschap hebben geëxperimenteerd met kwalitatieve onderzoeksmethoden in hun monitoring en evaluatiecycli, om zo meer inzicht te verkrijgen in de effecten van hun interventies. De uitgeteste methoden omvatten onder andere de Most Significant Change methode, Kelly’s repertory grid analyse, focusgroep gesprekken en participatieve observatie. Het actieonderzoek heeft plaatsgevonden van begin 2013 tot halverwege 2014 en werd geïnitieerd door NCDO.
De resultaten tonen aan dat het gebruik van deze methoden in de vier cases heeft bijgedragen tot diepere inzichten over de verwachte en onverwachte effecten van de interventies. Bovendien werkten zij een meer regelmatige
effectmonitoring in de hand wat tijdige bijsturing van de interventie bevorderde. Ook lieten de kwalitatieve onderzoeksmethoden het toe om op een meer gestructureerde manier de stem van de doelgroepen en de projectmedewerkers
te laten horen over de effecten van de interventie. Dit werd zowel door de doelgroepen en projectmedewerkers als sterk motiverend ervaren en leidde tot diepere inzichten over de effecten en de veranderingstheorie van de projecten. Het actieonderzoek toont echter ook aan dat het gebruik van kwalitatieve onderzoeksmethoden de nodige inspanning vergt van een project team dat niet altijd beschikt over de nodige ervaring met het verzamelen en
analyseren van grote hoeveelheden kwalitatieve monitoring data.
Voor sommige beroepen is de vraag naar werknemers groter dan het aanbod, en is het moeilijk voor werkgevers om de vacatures ingevuld te krijgen. In die gevallen is er sprake van knelpuntberoepen. VDAB heeft een groot aanbod aan finaliteitsopleidingen die werkzoekenden de nodige competenties bijbrengen om in deze beroepen aan de slag te kunnen. Voor deze opleidingen wordt een uitstroom naar werk van 70% als doel vooropgesteld. Gemiddeld stroomt 65% van de deelnemers uit naar werk, maar er zijn grote verschillen tussen de opleidingen onderling. VDAB probeerde eerder al vat te krijgen op de reden van niet-uitstoom door een bevraging van ex-cursisten en werkgevers. Die bevraging bood een eerste zicht op de problematiek, maar ging niet dieper in op een aantal topics zoals ondersteuningsnood, actief zoekgedrag, motivatie, ... Daarnaast waren bepaalde opleidingsdomeinen niet goed vertegenwoordigd in de bevraging. In het kader van het VIONA-onderzoeksprogramma kreeg HIVA de opdracht om hierover een meer diepgaand onderzoek uit te voeren. Dit rapport is de weerslag van dit onderzoek.
Als we vele arbeidsmarktsdeskundigen moeten geloven ligt de oplossing voor het competitiviteitsprobleem bij het flexibiliseren van de arbeidsvoorwaarden. Het oude idee van een vaste job met een vast loon zou botsen met de nood van bedrijven (en werknemers) om zich snel aan te passen aan veranderende omstandigheden. Tegelijk moeten we bovenal ook innovatief zijn. Niet voor niets staat innovatie bovenaan de Europese agenda. Innovatie in producten en processen is onontbeerlijk om de nodige marge te behouden. Nieuw doctoraatsonderzoek van HIVA stelt een vraag over deze twee strategieën: zijn flexibiliteit en innovatie twee zijden van eenzelfde medaille?
Zowel bij overheidsinstanties als in bedrijven en instellingen groeit het besef dat musculoskeletale aandoeningen een belangrijke problematiek uitmaken binnen het welbevinden op het werk. Ondernemingen gaan daarom over tot diverse preventieve/correctieve acties op dit vlak. <br/>Onderstaand artikel formuleert een voorstel om deze interventies onder te verdelen in een aantal categorieën, en geeft daarnaast een kort overzicht van de bestaande literatuur over de effectiviteit van de op deze wijze gedefinieerde interventiecategorieën. Hieruit kan worden geconcludeerd dat een goede mengeling tussen enerzijds persoonsgerichte acties en anderzijds maatregelen die ingrijpen op de arbeidsorganisatie en de infrastructuur de meeste kans op slagen vertonen bij de bestrijding van musculoskeletale aandoeningen.
Samen met de beleidsaandacht naar innovatie, werd een nieuw gedragsconcept aan gelanceerd: Innovatief Werkgedrag (IWG). Ondanks het frequente gebruik in empirisch onderzoek, is er zelden stilgestaan bij het concept zelf. In deze studie belichten we kritisch de bestaande definities en concluderen dat een passende definitie en conceptualisering ontbreekt. Op basis van de beschikbare literatuur wordt geconcludeerd dat innovatief werkgedrag gaat over werknemersgedrag, gericht op de generatie, introductie en/of applicatie (binnen een rol, groep of organisatie) van ideeën, processen, producten of procedures die nieuw en gunstig zijn voor de relevante adoptie-eenheid. IWG is daarbij niet exclusief extra-rol gedrag en heeft betrekking op zowel radicale als incrementele innovaties. IWG kent een sterke overlap met andere concepten zoals creativiteit op de werkplaats, intrapreneurship, organisationeel burgerschapsgedrag, persoonlijk initiatief, taking charge, en werknemersgedreven innovatie. Toch blijft IWG uniek door zijn unieke focus op innovatie van vele vormen.
De uitdagingen aan de landbouw zijn vandaag onmiskenbaar groot. Door de piekende wereldbevolking en de steeds toenemende levensstandaard en consumptie staan de natuurlijke hulpbronnen en de voedselproductie onder druk. Genetisch gemodificeerde organismen (ggo's) hebben ondertussen hun weg gevonden naar onze voedselproductie, maar hun bijdrage aan een efficiëntere en meer duurzame landbouw is controversieel. Het sterk gepolariseerde debat wordt overheerst door zeer uitgesproken en vaak ongenuanceerde meningen van voor- en tegenstanders. Tegelijk blijven heel wat basisvragen voor het brede publiek onbeantwoord: 
- Wat zijn ggo's eigenlijk?
- Wat is hun impact op milieu, mens en maatschappij?
- Waarom verloopt dit debat zo moeizaam?
'Wat met GGO's?' biedt een alomvattend beeld van de kwestie, toegankelijk gebracht door experts uit verschillende disciplines.
Het artikel onderzoekt de juridische positie van tussenpersonen op het internet, in het bijzonder in relatie tot de verwerking van persoonsgegevens. De Richtlijn Gegevensbescherming (95/46/EG) en de eCommerce Richtlijn (2000/31/EG) worden vanuit deze vraagstelling geanalyseerd. De uitspraak van het Hof van Justitie in het arrest Google Spain van mei 2014 wordt gebruikt als leidraad.
Personen die een profiel aanmaken op een socialenetwerksite aanvaarden daarbij meestal de algemene voorwaarden zonder deze daadwerkelijk gelezen te hebben. Dit heeft tot gevolg dat ze vaak niet weten waartoe ze zich verbinden. Deze bijdrage neemt een aantal clausules van Facebook onder de loep en gaat na of zij in overeenstemming zijn met het huidige juridische kader op Europees niveau. Ten slotte poneren de auteurs een aantal bedenkingen over het (on)evenwicht tussen de rechten en plichten van socialenetwerksitegebruikers en aanbieders.
Architect dr. Jo Van Den Berghe en componist dr. Jeroen D’hoe vinden elkaar in het artistiek onderzoeksproject New Feet for 5 Years a Minute. De synesthesie tussen architectuur en muziek tast grenzen af en genereert nieuwe architecturale en muzikale compositiemogelijkheden die de waarnemer meenemen in een wervelende beleving van ruimte en klank, getimede leegte en plaatselijk ontgrensde tijd.
Dit provocatief klank-beeld-verhaal werkt bewust ontregelend op het net- en trommelvlies van de waarnemer.
Via onderwijsvernieuwingen wil men de praktijk van onderwijzen en leren verbeteren. Die vernieuwingen worden ook ondersteund door artefacten zoals een nieuw schoolboek, een stappenplan of een fiche. Aan de hand van de implementatie van de BaSO-fiche in twee basis- en twee secundaire scholen wordt onderzocht welke rol degelijke artefacten in de realiteit vervullen.
Dit artikel doet verslag van een internationale literatuur-studie naar self-study onderzoek door lerarenopleiders. Via het zelf onderzoeksmatig analyseren van de opleidings-praktijk door middel van self-study, willen leraren-opleiders hun professionele expertise expliciteren en toetsen en zo tegelijkertijd bijdragen tot theorievorming over het opleiden van leraren. Op basis van een analyse van de onderzoeksliteratuur, omschrijven we self-study als het onderzoek naar de eigen praktijk door lerarenopleiders dat de volgende kenmerken heeft: self-study onderzoek focust op de eigen praktijk; om die reden privilegieert ze kwali-tatieve onderzoeksmethoden; het onderzoeksproces is inter-actief; en trustworthiness primeert in het beoordelen van haar onderzoekskwaliteit. Deze samenhangende, en deels overlappende, kenmerken karakteriseren self-study als een specifieke methodologie die lerarenopleiders gebruiken om hun eigen praktijk te onderzoeken en onderscheiden haar tegelijkertijd van verwante benaderingen. Vervolgens zetten we het empirische self-study onderzoek af tegen haar dubbele ambitie van praktijkoptimalisering en theorie-ontwikkeling en formuleren we twee spanningen die expliciet aandacht verdienen omdat ze de uiteindelijke waarde van self-study onderzoek kunnen ondermijnen: de spanning tussen relevantie en rigoreusiteit en tussen effectiviteit en inzicht. Op basis van de resultaten van deze literatuur-studie ontwikkelen we tot slot een concreet perspectief op de mogelijkheden van self-study onderzoek in de Vlaamse en Nederlandse opleidingscontext.
Deze bijdrage heeft tot doel wiskundeprestaties en geboekte leerwinst voor wiskunde in de bovenbouw van het basisonderwijs te verklaren door middel van leerlingpercepties inzake (wiskunde)leren (m.n. wiskundig zelfconcept, inzet voor wiskunde en schoolwelbevinden), rekening houdend met een aantal achtergrondkenmerken (m.n. geslacht, socio-economische status en voorafgaande schoolse vertraging). We baseren ons op een dataset van 2719 leerlingen uit 179 klassen in 113 scholen, die representatief is voor het Vlaamse basisonderwijs. Bij elke leerling werd op het einde van het vierde en het vijfde leerjaar een leerlingperceptievragenlijst en een wiskundetoets afgenomen. Multiniveau-analyses tonen aan dat meisjes, leerlingen met een lage socio-economische status, voorafgaande schoolse vertraging, laag wiskundig zelfconcept en gepercipieerde hoge geleverde inspanning voor wiskunde significant slechter presteren voor wiskunde op het einde van het vierde leerjaar. Op de leerwinst tussen het einde van het vierde en van het vijfde leerjaar had alleen vroegere schoolse vertraging een negatief effect.
Sinds de zaak-Dutroux in 1996 is de vervroegde invrijheidstelling van gedetineerden regelmatig voorwerp van emotionele discussies in de media, waarbij de belangen van slachtoffers en gedetineerden vaak tegen elkaar worden uitgespeeld. De zaak-Dutroux heeft de hervorming van het invrijheidstellingstraject van gedetineerden echter in een stroomversnelling gebracht. Het resultaat is een compleet vernieuwde regelgeving, beslissingsprocedure en -praktijk, met als kers op de taart de oprichting van multidisciplinaire strafuitvoeringsrechtbanken. In dit boek blikken criminologen en juristen terug op dit belangrijke hervormingsproces, dat wordt gesitueerd in zijn historische, maatschappelijke, juridische en beleidsmatige context. Het boek presenteert verder resultaten van de belangrijkste empirische onderzoeken over de toepassing van de nieuwe regelgeving en de aanpassing hieraan door het werkveld. Er wordt afgesloten met een kritische beschouwing van de recente ontwikkelingen, tegen het licht van de oorspronkelijke hervormingsvoorstellen van de zogenaamde commissie Holsters.
Het boek biedt een ethische achtergrond bij moreel overleg in het ziekenhuis. Daarnaast wordt een concrete problematiek uitgewerkt vanuit de praktijk: vragen rond levenseinde; orgaantransplantatie; therapiecodering; euthanasie; sedatie; patiëntenwetgeving; medische experimenten. De relevante wetgevingen zijn opgenomen en besproken.
Schuilt achter schijnbare tegenstellingen als oorlog en vrede of Goed versus Kwaad niet een dieperliggend – radicaal en sacraal – geweld als verborgen fundament van de cultuur? Als grensbegrip van het rationele denken blijkt geweld een buitengewoon complex en paradoxaal gegeven. Het geweld verschijnt als terugwijkende en amper toegankelijke oorsprong van het mens-zijn. Met zijn vele gezichten en verschillende maskers liegt het geweld over zichzelf – van oude mythen en moderne ideologie tot in eigentijdse, morele normen en waarden. Is verzoening, vrede en gerechtigheid zonder wraak en geweld ooit mogelijk? 

Drie generaties van oud-leerlingen en (oud-)lesgevers van het Klein Seminarie te Roeselare wagen zich in het eerste herdenkingsjaar van de Grote Oorlog aan een multidisciplinaire en 'mens-wetenschappelijke' benadering van geweld, oorlog en vrede – vanuit Bijbelse, literair-antropologische, filosofische, historische, politiek-juridische, pedagogische en ethische invalshoek. Dankzij een kritische, veelzijdige en alternatieve 'her-denking' willen de auteurs tevens perspectieven aanreiken vanuit en voorbij het apocalyptische geweld van vandaag. De essaybundel richt zich dan ook tot een 'universeel' lezerspubliek – allen die zich professioneel en in het persoonlijke leven, waar of op welke wijze ook, verantwoordelijk weten voor de samenleving en de wereld van morgen.
De humane wetenschappen staan onder vuur, in de maatschappij en in de universitaire wereld. In tijden van economische crisis lijken ze niet levensnoodzakelijk. In The Value of the Humanities (OUP, 2013)betoogt Helen Small dat de ‘schone letteren’ niet alleen een instrumentele maar ook een intrinsieke waarde hebben, die in het publieke debat kunnen worden afgewogen tegenover economische en andere maatschappelijke waarden. In dit artikel bekijk ik van nabij de vijf argumenten die ze aanbrengt om het belang van de menswetenschappen aan te tonen.