clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Wie af en toe televisie kijkt heeft het ongetwijfeld al gemerkt. Meerdere zenders durven al eens succesvolle (en ook minder succesvolle) reeksen of programma’s opnieuw uit te zenden. In het jargon spreken we dan over herhalingen. Met regeerakkoorden en beleidsnota’s is het niet veel anders. Ook daarin lezen we vaak recepten die al eens opdoken in vroegere beleidsnota’s of regeerakkoorden. Het feit dat die recepten worden herhaald kan op twee manieren worden geïnterpreteerd. Ofwel is het een succesvol middel om een bepaald probleem op te lossen, wat verklaart waarom de maatregel nog niets van zijn waarde heeft verloren en regelmatig terugkeert op de politieke agenda. Ofwel is men er in het verleden niet toe gekomen om de maatregel (om welke reden dan ook) in de praktijk te brengen en wil men het nog eens proberen. Met de bestuurlijke schaalvergroting waarvan in menige beleidsnota van de huidige Vlaamse Regering sprake is, lijkt het precies zo. Bestuurlijke schaalvergroting wordt in de beleidsnota ‘Binnenlands Bestuur en Stedenbeleid’ uitdrukkelijk naar voren geschoven als een belangrijk speerpunt van het huidige Vlaamse beleid. Echter, ook de vorige legislatuur was dit het geval. In deze bijdrage gaan wij dan ook na wat er in de vorige legislatuur is gebeurd en wat de huidige Vlaamse regeerperiode brengt op vlak van bestuurlijke schaalvergroting. We richten ons daarbij in het bijzonder op de bestuurlijke schaal van de Vlaamse gemeenten. Ten slotte verbreden we ook even onze blik door enkele buitenlandse voorbeelden van recente schaalhervormingen te bespreken en te kijken welke lessen Vlaanderen daaruit kan trekken.
Tot voor kort werd het domein van de ‘macro-economische rekeningen’ overgelaten aan toezichthouders en specialisten zoals Eurostat e.d. Mede door het New Public Management waarbij overheden meer en meer inspiratie opdoen in het ondernemingsleven en bedrijfstechnieken zoals accounting en auditing overnemen, wordt de financiële rapportering in overheden geïnnoveerd. Dit betekent het ontwikkelen van boekhoudstandaarden voor overheden bijvoorbeeld belichaamd door de International Public Sector Accounting Standaarden (IPSAS) sinds 2000, maar ook het herbekijken van de macro-economische rapportering zoals bij ESR 2010. Beide krijgen nu met elkaar te maken en accounting en auditing krijgt hierdoor een nieuwe, uitgebreidere wending in de overheden. Deze bijdrage tracht een licht te werpen op de boekhoudkundige en technische aandachtspunten die het Europees Systeem van Rekeningen (ESR) 2010 omvatten met daaraan gekoppeld de IPSAS problematiek. Omdat ESR 2010 voortvloeit uit de Government Finance Statistics Manual (GFSM) en System of National Accounts (SNA) komen laatstgenoemden eerst aan bod.
Mede ingegeven door de bijwijlen schrijnende incidenten die zich voordoen in ziekenhuizen, komt patiëntveiligheid steeds vaker onder de aandacht. Veertig jaar geleden kampte de luchtvaartsector met een gelijkaardig veiligheidsprobleem, tot in de jaren zeventig besloten werd dit niet langer te dulden en proactief het hoofd te bieden aan dit probleem. Doorheen de jaren leverde de sector enorme inspanningen om de luchtvaartveiligheid structureel en duurzaam te verbeteren. En met succes. Intussen is de luchtvaartsector, ondanks enkele recente incidenten, uitgegroeid tot één van de veiligste sectoren. De ervaringen van deze sector met betrekking tot veiligheidsverbeterinitiatieven verschaffen ziekenhuizen belangrijke inzichten wat betreft de aanpak van het patiëntveiligheidsprobleem.
Na een algemene duiding van het begrippenkader worden een aantal concrete aanknopingspunten voor meer veiligheid in de zorg aangereikt.
De psychopathie is een persoonlijkheidsstoornis die bestaat uit een constellatie van affectieve en interpersoonlijke kenmerken, gecombineerd met een karakteristieke levensstijl en antisociaal gedrag. In dit hoofdstuk wordt aan de hand van concrete voorbeelden uit de praktijk en wetenschappelijke onderzoeksgegevens dieper ingegaan op de persoonlijkheidsstructuur of Factor 1. Een impulsieve,
onverantwoordelijke, criminele en/of parasitaire levensstijl of Factor 2 is op zich namelijk atypisch. Een dergelijk gedragsrepertoire kan bijvoorbeeld ook de resultante zijn van externe determinanten zoals een problematische opvoedingssituatie (slachtoffer of getuige van seksueel misbruik en/of geweld, alcohol- of middelenmisbruik bij
de hechtingsfigu(u)r(en) enz.), ernstige hechtingsstoornissen, een negatief zelfbeeld, stemmings- en gedragsstoornissen, residentiële instabiliteit (plaatsingen), middelenmisbruik als coping-mechanisme, verslaving, geconcentreerde armoede, affiliatie aan ‘negative peer groups’, enz.. Omdat een dergelijke problematiek eveneens afhangt van externe omstandigheden, werd deze aanvankelijk aangeduid als sociopathie of secundaire psychopathie. Bij de psychopathie daarentegen is het persistent en prominent onverantwoordelijk,
antisociaal en/of crimineel gedrag echter een regelrechte exponent van de agressief narcistische, onthechte, empathieloze persoonlijkheidsstructuur.
Documentaire literatuur presenteert zich als een antiliterair paradigma dat afstand wil doen van narratieve structuren die subjectieve empathie en identificatie in de hand werken, ten voordele van het ‘directer’ tonen van politieke, sociale of morele wantoestanden. In deze bijdrage willen we aantonen dat de documentaire poëtica een vruchtbare voedingsbodem vindt in de Nieuwe Zakelijkheid en de bijbehorende affectleer uit de jaren dertig van de vorige eeuw. Zo wijst Helmut Lethen in zijn Verhaltenslehren der Kälte (Cool Conduct) op enkele kernideeën van de cult van zakelijkheid die na WOI hoogtij viert: de disciplinering van de emoties, het behaviorisme (Pavlov, Bekhterev) en de bepantsering van het ego (zoals bij Ernst Jünger) worden door het gedesillusioneerde en gedesoriënteerde subject als habitus geïncorporeerd om zich in de schuld- en vooral schaamcultuur van de kille, geïndustrialiseerde burgerlijke maatschappij een ‘koele’ houding te geven. Dat deze zakelijke, afstandelijke benadering geen exclusief mannelijke aangelegenheid is, expliciteren wij middels de casus van Irmgard Keuns ‘systeem der mannenjacht’ in haar tijdsroman Het kunstzijden meisje (1931). Ten tweede tonen wij aan dat ook documentaire literatuur bij de effectvolle weergave van feiten door subjectieve factoren beïnvloed wordt. De autoriteit van een document vervalt als de context niet gekend is en deskundige toelichting ontbreekt. Om die reden gaan we in op het documentaire theater van Peter Weiss, dat het ethos van de auteur op een tot dusver niet ontdekte manier zichtbaar maakt. Tot slot besteden we aandacht aan het documentaire proza van Alexander Kluge. Behendig weet hij in zijn omvangrijke literaire oeuvre de objectieve, documentaire grondstof met subjectief antirealisme te versmelten. Kluge probeert om de schijnbare tegenstelling tussen documentatie en fictie op te heffen. Enerzijds verzakelijkt hij gevoelens door als chronist de nadruk te leggen op institutionele, logistieke en achtergronden van historische gebeurtenissen; anderzijds duiden zijn verwijzingen naar opera (‘krachtcentrale der gevoelens’) en naar klassieke topoi uit de wereldliteratuur op zijn ambitie om via de intensiteit van een gevoel een elementaire vorm van politieke actie en verzet mogelijk te maken. De titelkeuze voor zijn magnus opum Chronik der Gefühle (2000) spreekt in deze dan ook boekdelen.
Zienderogen groeit het wetenschappelijk bewijs voor een positieve invloed van fysieke activiteit op de cognitieve prestaties van leerlingen. Deze bijdrage tracht orde in de veelheid aan wetenschappelijke studies te scheppen en brengt een toegankelijk overzicht van recente bevindingen over deze hersen-bewegingsrelatie, met een dieptesprong in de hersenwerking. Ook al tonen deze theoretische bevindingen aan dat meer bewegen tot een betere hersenfunctie en schoolprestatie leidt, het blijkt ook al snel dat huidig wetenschappelijk onderzoek slechts beperkte inzichten biedt over welke fysieke activiteiten nu precies aangewezen zijn tot het stimuleren van de hersenen, en aan welke intensiteit.
In deze bijdrage wordt een overzicht geboden van de stand van zaken met betrekking tot het hoger beroep inzake voorlopige hechtenis, voornamelijk in het licht van de rechtspraak van het Hof van Cassatie. Met name wordt ingegaan op de grondslagen, de verschillende beroepsmogelijkheden, de wijze en termijn om hoger beroep in te stellen, de rechtsgevolgen van het aanvangen van een beroepsprocedure, de rechtspleging en de gerezen problematieken inzake de uitspraak.
De opdrachten die politiediensten toevertrouwd krijgen vereisen in belangrijke mate een democratische controle, integriteit en accountability. Sinds 2001 onderzoekt Transparency International in verschillende landen de “stevigheid” van het nationaal integriteitssysteem. Dit systeem dat uit verschillende instellingen, sectoren of specifieke activiteiten bestaat (pijlers genoemd) vormt het mechanisme dat landen toelaat corruptie te bestrijden en integriteit te bevorderen. Niet alleen wordt iedere pijler op zijn “stevigheid” beoordeeld, maar ook het geheel. In deze bijdrage staat de politie centraal. Hoe stevig staat de Belgische politie binnen het nationaal integriteitssysteem en hoe sterk draagt ze eraan bij?
We weten vanuit de vorige en huidige participatiesurvey(s) dat er heel wat groepen binnen de Vlaamse bevolking niet of nauwelijks participeren aan het cultuuraanbod. Sociale en culturele factoren blijken nog steeds een belangrijke rol te spelen in het verklaren van het waarom sommige groepen minder theatervoorstellingen bijwonen. In deze bijdrage kijken we meer specifiek naar de redenen die de non-participanten zelf opgeven voor het niet participeren aan theatervoorstellingen. We gaan na of er een evolutie is (tussen 2004 (,2009) en 2014) in het opgeven van bepaalde drempels en of het soort van drempel dat genoemd wordt, te linken is aan bepaalde demografische en/of culturele kenmerken en meer specifiek aan het opleidingsniveau. In een volgende stap gaan we na of er (over de verschillende edities) trends identificeerbaar zijn in de drempels die niet-participanten noemen, naargelang opleidingsniveau. Volgende drempels worden in de analyse opgenomen: informatiedrempels, sociale drempels, geografische drempels, financiële drempels, tijdsgebrek en motivatiedrempels.

Zowel vanuit beleid als vanuit de culturele sector werd sterk ingezet op het wegwerken van drempels. Hierbij werd gefocust op meerdere sporen: nieuwe vormen van communicatie, wegwerken van financiële drempels, inzetten op gezinnen en kinderen, … De nadruk op praktische drempels is vanuit beleidsperspectief logisch, want er is, zowel vanuit beleid als vanuit culturele instellingen, makkelijker op in te spelen dan op motivatiedrempels. Deze praktische drempels zijn eerder gedaald in 2014 in vergelijking met de vorige edities, in tegenstelling tot de interessedrempel. De meest opvallende vaststellingen zijn dat hoger opgeleide niet-participanten voornamelijk spreken van tijdsdruk en lager opgeleiden vaak desinteresse opgeven (eerder dan praktische belemmeringen) als reden voor hun non-participatie. In 2014 duidt 58% van de hoger opgeleiden deze tijdsdrukdrempel aan en 80% van de lager opgeleiden kiest voor de interessedrempel. Sterke evoluties in drempel-ervaring naargelang opleidingsniveau zijn evenwel niet vast te stellen.
In februari 2008 lanceerde de Raad van de Europese Unie de European Union Rule of Law Mission in Kosovo (EULEX) met als doel de Kosovaarse autoriteiten bij te staan bij de verdere ontwikkeling van een Kosovaarse rechtstaat. Op basis van veldonderzoek in Kosovo en interviews met onder andere leden van EULEX en de Kosovaarse politie wordt in dit boek onderzocht hoe Europa in samenwerking met de lokale overheden met vallen en opstaan een verantwoordelijk, onafhankelijk en goed functionerend politie- en justitieapparaat heeft trachten te creëren. Daarbij wordt dieper ingegaan op de weinig belichte programmatische aanpak van EULEX en op het moeilijke evenwicht tussen het verlenen van meer bevoegdheden aan de Kosovaarse autoriteiten en de uitoefening van het internationaal toezicht.
Harm reduction of schadebeperking is een pragmatische benadering gericht op het reduceren van de schadelijke gevolgen van problematisch druggebruik. Harm reduction strategieën zoals spuitenruil, substitutiebehandeling, gebruiksruimtes en medisch gecontroleerde heroïneverstrekking vormen een belangrijke pijler binnen een geïntegreerd (lokaal) drugsbeleid. Het is van groot belang dat deze harm reduction-strategieën zijn toegesneden op de specifieke lokale noden. Op vraag van de Stad Gent voerden IRCP en ISD een empirisch onderzoek naar de lokale noden en prioriteiten op het vlak van harm reduction in de stad Gent. Dit onderzoek bestond uit twee opeenvolgende luiken, kwalitatief en kwantitatief van aard. De inbreng van professionelen en (ex-)druggebruikers stond hierbij centraal. De resultaten tonen dat het bestaande aanbod in Gent tegemoet komt aan de lokale noden, al is hier duidelijk nog ruimte voor de optimalisatie van bestaande en de implementatie van nieuwe initiatieven. Vijf prioriteiten staan hierbij centraal: het optimaliseren van harm reduction-initiatieven voor de gevangenis, meer mogelijkheden voor zinvolle daginvulling, meer betaalbare huisvesting voor problematische druggebruikers, de implementatie van een laagdrempelig inloopcentrum en van een gebruiksruimte. Voor elk van deze prioriteiten zijn concrete actiepunten geformuleerd, specifiek voor de lokale Gentse context.
We bestuderen het effect van afstuderen tijdens een recessie op de professionele loopbaan tien tot twaalf jaar na intrede in de Vlaamse arbeidsmarkt. Laaggeschoolde jongeren die afstuderen tijdens een recessie werken en verdienen tien jaar na intrede jaarlijks gemiddeld ongeveer 4,6% (96 euro per maand) minder dan wanneer ze afstuderen tijdens hoogconjunctuur. Door de hoge minimumlonen in ons land wordt het uurloon nauwelijks beïnvloed. Hooggeschoolde jongeren die hun loopbaan opstarten in perioden van hoge werkloosheid, werken tien jaar later niet minder, maar ze verdienen gemiddeld wel 6% (178 euro per maand) minder dan wanneer zij intreden in goede tijden. Dit komt omdat ze in minder goed betaalde jobs terechtkomen en blijven.
De korte weg van F. is een participerend videoportret over een kunstenares met een verstandelijke beperking. Deze film was een onderdeel van de masterthese van Marieke Vandecasteele. In dit artikel gaat ze nader in op het theoretisch kader-Disability Studies-en beschrijft ze uitvoerig de totstandkoming van de film, met aandacht voor ethische dilemma's.
Een rijke traditie binnen onderwijssociologisch onderzoek bestudeert sociale ongelijkheid in het onderwijs. Ondanks het geloof van velen dat onderwijs het middel bij uitstek is om sociale mobiliteit te bewerkstelligen, zien we dat onderwijs eerder sociale ongelijkheid reproduceert. Verschillende theoretische perspectieven stellen dat, wanneer leerlingen percipiëren dat ze minder kans hebben op schools succes in vergelijking met anderen, ze andere statusbronnen kunnen zoeken, wat zich vertaalt in schoolmoeheid. Aangezien leerlingen die thuis sociaal-economische problemen hebben vaker statusdeprivatie zouden ondervinden, kunnen we op basis van deze perspectieven verwachten dat ze zich sneller van school afkeren. Empirisch onderzoek lijkt deze theoretisch verwachte samenhang tussen SES en schoolmoeheid echter niet altijd te ondersteunen. Theoretische perspectieven wijzen er echter op dat deprivatie gepercipieerd moet worden voor het leidt tot schoolmoeheid, en, aangezien vorige studies vooral objectieve maten van socio-economische problemen gebruiken, houden ze geen rekening met die subjectieve perceptie van economische deprivatie. 
Op basis van onderzoek bij 2354 leerlingen uit het vierde jaar secundair onderwijs in 30 Gentse scholen onderzoeken we in deze bijdrage de samenhang van objectieve en subjectieve indicatoren van economische deprivatie (op het individueel en schoolniveau) met gedragsmatige, emotionele, en cognitieve schoolmoeheid. De perceptie van deprivatie blijkt belangrijker in het verklaren van schoolmoeheid dan objectieve deprivatie: jongeren moeten eerst zelf opmerken dat ze thuis economisch gedepriveerd zijn vooraleer ze schoolmoeheid ontwikkelen. Subjectieve gevoelens van deprivatie blijken bovendien gedeeld te worden tussen leerlingen van eenzelfde school, we kunnen met andere woorden spreken van een ‘deprivatiecultuur’. Het bestaan van dergelijke cultuur in een school creëert bovendien grotere kansen op gedragsmatige en cognitieve schoolmoeheid. We pleiten ervoor meer middelen toe te kennen aan scholen met een hoger aantal leerlingen met achtergestelde gezinsachtergrond.
Achtergrond: Te weinig fysieke activiteit en te veel sedentair gedrag (zittende of liggende activiteiten gekenmerkt door een laag energieverbruik) zijn twee gedragingen die onafhankelijk van elkaar geassocieerd zijn met een verhoogd risico op chronische aandoeningen en vroegtijdige sterfte. Beide gedragingen zijn dus belangrijk in het promoten van een gezonde levensstijl. Doelstellingen: 1) De hoeveelheid fysieke activiteit en sedentair gedrag van de Vlaamse bevolking (15-85-jarigen) in kaart brengen; 2) Nagaan of deze gedragingen verschillen naargelang geslacht, opleiding en BMI-status; 3) Nagaan welke proportie van de bevolking voldoende fysieke activiteit combineert met weinig sedentair gedrag (lage zitwaarden ) en welke proportie een ongunstig profiel (onvoldoende fysieke activiteit en hoge zitwaarden) vertoont. Methoden: Zowel fysieke activiteit (totaal, op het werk, actief transport) als sedentair gedrag (totaal, schermtijd, op het werk en passief transport) werden bevraagd via vragenlijsten. Resultaten: 1) Slechts 36% van de Vlamingen is voldoende fysieke actief en de Vlaming brengt dagelijks gemiddeld 6 uren zittend door. 2) Mannen rapporteren meer fysieke activiteit dan vrouwen. Bij de werkenden is er meer fysieke activiteit naarmate het diploma lager is, iets wat bij de gepensioneerden omgekeerd is. Werkende mannen zitten meer dan werkende vrouwen. De totale zittijd is ook hoger bij hoger (versus lager) opgeleide werkenden en bij lager (versus hoger) opgeleide gepensioneerden. 3) Een ‘gunstig profiel’ voor fysieke activiteit en sedentair gedrag (voldoende fysieke activiteit en lage zitwaarden) komt voor bij maximum 33% van de Vlaamse bevolking en een ‘ongunstig profiel’ (onvoldoende fysieke activiteit en hoge zitwaarden) bij minstens 31%. Conclusie: Een aanzienlijke proportie combineert onvoldoende fysieke activiteit met veel sedentair gedrag, wat deze groep een belangrijke targetpopulatie maakt voor gezondheidspromotie. Voor beide gedragingen is extra aandacht nodig voor hoger opgeleide werkende Vlamingen. Op gebied van fysieke activiteit moet bijkomend gefocust worden op vrouwen en lager opgeleide gepensioneerden, het beperken van sedentair gedrag moet bijkomend bij werkende mannen en lager opgeleide gepensioneerde Vlamingen worden gepromoot.
Terwijl defensie en politie in Nederland en België op relatief kleine schaal met drones experimenteren, rijst intussen een andere problematiek: de steile opmars van civiele drones. Drones waren in eerste instantie ontwikkeld voor militaire doeleinden, maar evolueerden al snel tot een breed inzetbare technologie waaruit een miljardenindustrie is ontstaan. Via een beknopte en beschrijvende analyse willen we met dit artikel inzicht bieden in de technologische ontwikkelingen en de betekenis daarvan voor de politie. In dit artikel bieden we een overzicht van de bestaande drones en komen de belangrijkste controversen met betrekking tot drones en de explosieve groei van de civiele drones aan bod. Tot slot staan we stil bij de problematiek met betrekking tot de gefragmenteerde wetgeving rond drones. We baseren ons hiervoor op een recente interventie van de vicevoorzitter van de Europese Commissie, Siim Kallas, wat als een keerpunt kan beschouwd worden in de zoektocht naar een juridisch kader voor de verwachte miljardenindustrie inzake drones. Dit heeft uiteraard ook consequenties voor het politiewerk in de toekomst, zoals controles op correct gebruik van civiele drones en interventies wanneer ongevallen met drones zich voordoen. In die optiek is het van belang de politiesector intensief te betrekken in de regulering van deze nieuwe technologie, want het tijdperk van de drones staat voor de deur.
Fysieke activiteit beïnvloedt niet enkel de gezondheid, maar kan ook het leervermogen van leerlingen stimuleren. Leerkrachten lichamelijke opvoeding en bewegingsdeskundigen zijn dus, eens te meer, terechte pleitbezorgers van meer beweging voor kinderen. Enthousiast worden bewegingsprogramma’s om het kinderbrein te kneden opgesteld, inspiratie wordt geput uit swingende websites en sprankelende navormingen. Deze bijdrage zoomt in op een breinstimulerend bewegingsprogramma dat in de wetenschappelijke wereld als neuromythe wordt afgedaan, en stelt de vraag hoe een praktijkgerichte bewegingsdeskundige met deze problematiek best kan omgaan.
De filosofie van Bernard Stiegler laat ons niet alleen toe de mechanismen en oorzaken van de huidige crisis te begrijpen, ze reikt ons ook ideeën aan omtrent hoe ze aan te pakken. Stiegler doet niet alleen aan filosofie maar wil ook de filosofie doen ‘doen’. In dit artikel bespreek ik twee organisaties – het Parijse Impulsion 75 en Rotterdam Vakmanstad – die elk op hun eigen manier een antwoord zoeken te geven op wat Stiegler beschouwt als één van de centrale problemen teweeggebracht door een doorgedreven kapitalisme: de verstoring van het individuatieproces bij jongeren.
Tussen januari en november 2014 werd een representatieve steekproef van 3965 Vlamingen tussen 15 en 86 jaar uitgebreid bevraagd over hun participatiegedrag. Op basis van deze enquête kwam via een unieke samenwerking tussen vier Steunpunten voor Beleidsrelevant Onderzoek van de Vlaamse overheid (de Steunpunten Cultuur, Sport, Media en het Jeugdonderzoeksplatform) deze publicatie tot stand.

Participatie in Vlaanderen. Basisgegevens van de Participatiesurvey 2014 bevat de basisgegevens van de Participatiesurvey 2014. Het geeft inzicht in de vragenlijst, die uitgebreid wordt gemotiveerd en toegelicht, en in het proces van kwaliteitsbewaking bij de dataverzameling om gegevens te verkrijgen van de hoogst mogelijke kwaliteit. Daarnaast bevat het boek kerncijfers die een gedetailleerd beeld geven van de participatie aan kunst en cultuur, sport en het verenigingsleven in Vlaanderen anno 2014, alsook over het mediagebruik, de mediawijsheid en nieuwsconsumptie van de Vlaming en de ouderlijke stimulansen en opvolging bij de vrijetijdsbesteding van hun kinderen.

Participatie in Vlaanderen. Basisgegevens van de Participatiesurvey 2014 richt zich tot beleidsmakers, onderzoekers, actoren in het brede veld van cultuur, sociaal-cultureel werk, media, jeugd en sport, en andere geïnteresseerden in betrouwbaar cijfermateriaal over participatiegedrag. Participatie in Vlaanderen. Eerste analyses van de participatiesurvey 2014 (Acco, 2015) bevat de analyse van deze resultaten.
Wellicht is accountability één van de kernproblemen van de politieorganisatie. Verantwoording is een absolute noodzaak voor een democratische politie. Er is de afgelopen twee decennia veel in geïnvesteerd, helaas in nogal wat gevallen met ongewenste (neven)effecten. In dit themanummer wordt breed gekeken naar dit onderwerp, van performancemanagement tot klachtenprocedure, van burgerspanels of police boards tot de rol van de massamedia of de sociale media. Al deze elementen spelen ongetwijfeld een belangrijke rol in de verantwoording van de politie. Er wordt ook over de Europese grenzen gekeken. Ook het vraagstuk van de interne en externe controle zijn nauw verbonden met dit thema. Hoe onafhankelijk zijn deze vormen van controle? Wat zijn de verschillen tussen België en Nederland? Hoe is de controle op de politie in andere landen geregeld? Hoe verhouden intern en extern toezicht zich ten opzichte van elkaar? Kan het interne toezicht het externe toezicht op de hoogte stellen? Wat is de rol van klokkenluiders hierin? Hoe is het overigens met klokkenluiders binnen de politie gesteld?