clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In deze bijdrage maken we een overzicht van enkele bevindingen uit het SiBO-onderzoek waarbij methodescholen met traditionele scholen vergeleken werden. Ondanks de grote verschillen tussen methodescholen onderling – de ene methodeschool is de andere niet – werden verschillen gevonden tussen methodeonderwijs en traditioneel onderwijs inzake het leerlingenpubliek, de schoolloopbaan van leerlingen, de didactische en pedagogische aanpak in de klas en de effecten op de prestaties en het schoolse functioneren van leerlingen.
Wat betreft de prestaties (Nederlands en wiskunde)van leerlingen zien we dat leerlingen uit het methodeonderwijs anders evolueren dan leerlingen uit traditionele scholen.
Waar de leerwinst van leerlingen in methodescholen in de beginjaren van de lagere school kleiner is, wordt in de laatste jaren een inhaalbeweging ingezet. Toch wordt er in
een minderheid van de methodescholen aan het einde van het basisonderwijs nog zwakker gescoord voor wiskunde in vergelijking met het traditioneel onderwijs. Leerlingen uit methodescholen tonen verder een gelijkaardige betrokkenheid en ondervinden evenveel plezier op school als leerlingen uit traditionele scholen, al scoren ze lager op zowel verplichtende als vrijwillige schoolse motivatie. De verschillen in effecten tussen methodeonderwijs en traditioneel onderwijs zijn niet noodzakelijk toe te schrijven aan verschillen in pedagogische methode. Andere aspecten van onderwijskwaliteit kunnen evengoed aan de basis liggen van deze verschillen.
Deze studie onderzoekt de relatie tussen het leerklimaat van een organisatie en antecedenten van een succesvolle ontwikkeling van organisaties. Om deze algemene onderzoeksvraag te beantwoorden werden twee studies opgezet. In een eerste exploratieve kwalitatieve studie werd nagegaan welke antecedenten organisaties belangrijk achten opdat een succesvolle ontwikkeling van de organisatie mogelijk zou zijn. In het totaal werden 55 semigestructureerde interviews afgenomen (middenkader en management). Een selectie van de antecedenten die door deze respondenten als belangrijk geacht werden voor de succesvolle ontwikkeling van een organisatie, werd opgenomen in een tweede kwantitatieve survey studie. De deelnemers in deze studie waren 863 werknemers. De resultaten tonen dat het hebben van beslissingsruimte en initiatief binnen de organisatie – een onderdeel van leerklimaat – een positief effect heeft op de organisatiebetrokkenheid, job tevredenheid, motivatie en inzet van werknemers. De steun van collega’s en leidinggevenden hangt eveneens positief samen met deze antecedenten.
Door de verschillende leerprestaties van jongens en meisjes staat geslachtspecifiek onderwijs meer en meer centraal in diverse Europese landen. Eerder onderzoek toont aan dat er duidelijke motivatieverschillen zijn tussen jongens en meisjes. Deze studie onderzoekt via een enquête tussen leerlingen en leerkrachten in 12 verschillende landen de mening van jongens en meisjes ten aanzien van geslachtsonderwijs. De resultaten geven aan dat er duidelijke verschillen zijn tussen de Europese landen. Leerkrachten geven ook aan dat er andere elementen zijn die jongens en meisjes motiveren.
De geschiedenis van de criminologie aan de Universiteit Gent begon officieel in 1938. In dat jaar werd het voorstel van decaan Nico Gunzburg en professor Jules Simon tot oprichting van een School voor Criminologie bekrachtigd bij Koninklijk Besluit. Nu, 75 jaar later, is de tijd rijp om een eerste keer terug te blikken. In dit boek wordt onder andere het leven en werk van enkele prominente figuren uit de Gentse criminologische school (Nico Gunzburg, Paul Ghysbrecht en Willy Calewaert) besproken, reflecteren enkele binnenlandse en buitenlandse academici over de criminologiebeoefening in Gent en worden mogelijke scenario’s over de toekomst van onze discipline aan de Gentse Universiteit tegen het licht gehouden.
Het boek ‘België + Wiskunde’ toont aan dat het palmares van ons land op het gebied van de wiskunde dit van het damestennis of de damesatletiek overstijgt, zelfs toen Kim en Justine of Kim en Tia nog regeerden. Tot de top van de belangrijkste wiskundigen horen zowaar vier Belgen! Het bekende beeldformaat ‘JPEG’ werd bijvoorbeeld gecreëerd op basis van het werk van een Belgische, die de eerste vrouwelijke professor ooit was aan Princeton University en de eerste voorzitster van de ‘International Mathematical Union’: Ingrid Daubechies. Bovendien bevinden zich in België de oudste vondsten van de wiskunde, heet de landingsplaats van Neil Armstrong eigenlijk de ‘Mare Belgicum’, bestaat er een Belgisch stelling en zowaar ook een Belgische wiskundige markies, Gasparo Pagani.

 

Als land van het surrealisme vallen er ook enkele meer humoristische kanttekeningen te maken, maar in elk geval kan men zich de vraag stellen of buitenlandse zendingen, waar financiële experten, ingenieurs en investeerders de hoogwaardigheidsbekleders vergezellen, niet beter ook onze wiskundig prestaties als uithangbord zouden gebruiken? Bij een wafel, praline of biertje hoort voortaan ook wiskunde, Belgische wiskunde.
Deze bijdrage in het lustrumnummer van TBO beoogt in de eerste plaats een kort overzicht te bieden van de (gepubliceerde) rechtspraak van de afgelopen tien jaar met betrekking tot de tienjarige aansprakelijkheid. De grote tendensen in de rechtspraak worden daarbij getoetst aan de fundamenten van de artikelen 1792 en 2270 BW zoals die kunnen worden teruggevonden in de voorbereidende werkzaamheden van de Code civil. Ten slotte worden enkele kritische bedenkingen geformuleerd met betrekking tot de toekomst van deze wetsbepalingen, zowel in het licht van de oorspronkelijke doelstellingen van de wetgever als van de recente jurisprudentie. Daartoe wordt ook een korte rechtsvergelijkende blik geworpen op het (huidige) Franse en Nederlandse recht.
In het onderzoek ‘De rol van tijdelijk gebruik van ‘pauzelandschappen’ in de stedelijke (her)ontwikkeling’ onderzoeken we hoe tijdelijke projecten kunnen ingezet worden om stedelijke transformaties te initiëren en/of te sturen. 
Na een korte situering van het onderzoek beschrijft deze paper de case van het ‘Meanwhile’-project, dat door de Britse overheid gelanceerd werd in het kader van de ‘Looking after our town centres’ beleidsrichtlijnen. Over het ganse land wordt in het kader van het project praktische en financiële ondersteuning geboden bij het (in eerste instantie) tijdelijk herbestemmen van leegstaande (commerciële) ruimtes tot plekken met een gemeenschapsfunctie. Uit deze case kunnen lessen getrokken worden over hoe tijdelijk gebruik ingezet kan worden als een volwaardige strategie voor stedelijke vernieuwing, welke instrumenten hierbij gebruikt kunnen worden en welke rol de verschillende betrokken actoren (beleidsmakers en planners, eigenaars en tijdelijke gebruikers) kunnen spelen.
Doordat de realisatie van ruimtelijke projecten meestal wordt voorafgegaan door een langdurige planningsfase, liggen stedelijke (her)ontwikkelingsgebieden er vaak gedurende een bepaalde periode schijnbaar nutteloos bij. Dit kan echter een negatieve invloed hebben op de omgeving. Bovendien is de aanwezigheid van ‘nutteloze ruimte’ haast onaanvaardbaar gezien de grote vraag naar open en publieke ruimte. Dit artikel beschrijft hoe in het lopende onderzoek ‘The role of temporary use of waiting spaces in urban (re)development’ wordt onderzocht of tijdelijk gebruik van deze plekken kan bijdragen tot de ontwikkeling van meer hedendaagse, flexibele en spontane manier van ruimtelijke ontwikkeling. Meer specifiek worden de 10 case studies beschreven aan de hand waarvan de huidige situatie en de bestaande mogelijkheden met betrekking tot tijdelijk gebruik in de concrete context van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest werden onderzocht. Doelstelling is de mogelijke rol van tijdelijk gebruik in de ruimtelijke planning van het Gewest op de agenda te zetten. Hiermee sluit deze bijdrage bij andere initiatieven die momenteel hierrond worden genomen zoals de organisatie van het colloquium ‘Tijdelijke Publieke Ruimte Tussen Flexibiliteit en Planning’ en de masterclass rond ‘De Uitdaging van Tijdelijke Publieke Ruimtes’ door het steunpunt ]pyblik[ in september 2013.
Mensenrechten zijn volgens velen sinds lang een wezenlijk onderdeel van de westerse cultuur. In een nieuwe kritische geschiedenis van de mensenrechten van Samuel Moyn, getiteld The Last Utopia. Human Rights in History, wordt deze visie echter weerlegd. Mensenrechten blijken een heel recente uitvinding, en dat gewijzigde beeld van het verleden heeft ook gevolgen voor het heden.
De media evolueren in razend tempo: via Facebook, Twitter en allerhande blogs worden we permanent op de hoogte gehouden van het wel en wee van anderen. Maar hoe relevant en betrouwbaar is die stroom aan informatie?

De media vertegenwoordigen, naast de wetgevende, uitvoerende en gerechtelijke, de vierde macht en hebben een bemiddelende functie: de bevolking informeren over beleid en beslissingen. Journalisten geven feiten, maken opinies en creëren een maatschappelijke verstandhouding. 
Hoe vervullen ze vandaag de dag hun functie: realiseren zij die als bindmiddel? Bevorderen ze het burgerschap, of zijn ze eerder uit hun rol gevallen? Is het groeiende wantrouwen jegens de media een gevolg van de toenemende commercialisering en de onderlinge concurrentie en zo ja, is het tij te keren? En hoe zou de vierde macht de nieuwe media voor haar taak kunnen inzetten?
In dit boek gaan filosofen en communicatiewetenschappers uit Nederland en België, de meesten van hen verbonden aan een opleiding in de journalistiek, kritisch op deze vragen in.
Herstructureringen, collectieve ontslagen en faillissementen tonen zich een wezenlijk onderdeel van de hedendaagse economische realiteit. Om te vermijden dat ontslagen leiden tot inactiviteit en uittrede op de arbeidsmarkt, zetten de Vlaamse en federale overheid hoog in op de snelle ondersteuning van werknemers die boventallig zijn geworden. Eén van de centrale instrumenten die Vlaanderen naar voor schuift, is outplacement bij collectief ontslag en dit binnen een tewerkstellingscel.

Dit beleid kan als innovatief worden bestempeld en kreeg dan ook al de nodige aandacht. Er werd onder meer onderzoek uitgevoerd naar het functioneren van de outplacementmarkt, het functioneren van de tewerkstellingscellen en sectorale regelingen m.b.t. outplacement. Ondanks het verrichte werk blijven er vragen beantwoord: wat zijn de kenmerken van het outplacementproces (aangeboden acties, opleidingsparticipatie...), welke effecten heeft outplacement in termen van doorstroom, ontslagverwerking, inzetbaarheid en visie op de verderde loopbaan en in welke mate verschillen de jobkenmerken en jobtevredenheid vóór en na ontslag? Dit onderzoek gaat dieper in op de geschetste vragen. De onderzoeksvragen werden beantwoord via een telefonische survey bij 410 ontslagen werknemers.
Dit boek focust zich op crossculturele patronen van vrouwelijke migratie en integratie in de Belgische samenleving. Hiermee brengt het onderzoek de feminisering van migratie naar België en de socio-economische positie van vrouwelijke migranten in de Belgische samenleving in beeld. Hoe leiden genderverhoudingen in de herkomstregio en in België tot migratie? En – omgekeerd – hoe wijzigen genderverhoudingen zich doorheen migratieprocessen en -trajecten?

Met de hulp van case studies van vrouwen uit Oekraïne, Rusland, Roemenië, Nigeria, Filippijnen, Brazilië, Bolivia, Colombia en Ecuador en vanuit het perspectief van “migratietraject” of – “carrière”, analyseren de auteurs de veranderingen van “identiteiten” door de tijd heen (zowel voor – na migratie) en dit in de levensdomeinen arbeid en gezin. Het concept van “identiteit” wordt dan een geheel van sociale constructies die vorm krijgen en wijzigen in interactie met de directe omgeving en de ruimere transnationale context.

Dit hoofdstuk heeft de Filippijnse migratie als onderwerp.
Het boek focust zich op crossculturele patronen van vrouwelijke migratie en integratie in de Belgische samenleving. Hiermee brengt het onderzoek de feminisering van migratie naar België en de socio-economische positie van vrouwelijke migranten in de Belgische samenleving in beeld. Hoe leiden genderverhoudingen in de herkomstregio en in België tot migratie? En – omgekeerd – hoe wijzigen genderverhoudingen zich doorheen migratieprocessen en -trajecten? 

Met de hulp van case studies van vrouwen uit Oekraïne, Rusland, Roemenië, Nigeria, Filippijnen, Brazilië, Bolivia, Colombia en Ecuador en vanuit het perspectief van “migratietraject” of – “carrière”, analyseren de auteurs de veranderingen van “identiteiten” door de tijd heen (zowel voor – na migratie) en dit in de levensdomeinen arbeid en gezin. Het concept van “identiteit” wordt dan een geheel van sociale constructies die vorm krijgen en wijzigen in interactie met de directe omgeving en de ruimere transnationale context.

Het kwantitatieve hoofdstuk brengt de genderverhoudingen van de hedendaagse migraties cijfermatig in beeld. Zowel de instroom als de arbeidsmartktsituatie wordt geschets aan de hand van administratieve gegevens.
Dit boek focust zich op crossculturele patronen van vrouwelijke migratie en integratie in de Belgische samenleving. Hiermee brengt het onderzoek de feminisering van migratie naar België en de socio-economische positie van vrouwelijke migranten in de Belgische samenleving in beeld. Hoe leiden genderverhoudingen in de herkomstregio en in België tot migratie? En, omgekeerd, hoe wijzigen genderverhoudingen zich doorheen migratieprocessen en -trajecten?

Met de hulp van case studies van vrouwen uit Oekraïne, Rusland, Roemenië, Nigeria, Filippijnen, Brazilië, Bolivia, Colombia en Ecuador en vanuit het perspectief van “migratietraject” of – “carrière”, analyseren de auteurs de veranderingen van “identiteiten” door de tijd heen (zowel voor – na migratie) en dit in de levensdomeinen arbeid en gezin. Het concept van “identiteit” wordt dan een geheel van sociale constructies die vorm krijgen en wijzigen in interactie met de directe omgeving en de ruimere transnationale context.
Er zijn tal van sociologische, historische en culturele analyses gemaakt van hoe het komt dat ouders in postindustriële, westerse samenlevingen een vaak overweldigende reeks van adviezen te verwerken krijgen over hoe hun kinderen op te voeden. Tegelijk bestaan er ook verschillende filosofische analyses van de juridische, morele en politieke kwesties omtrent vraagstukken rond voortplanting, de rechten van kinderen en de plichten van ouders, alsook een aantal filosofische beschouwingen over de verschuivingen in opvattingen over het kind en de ouder-kindrelaties. Deze publicatie heeft oog voor deze literatuur, maar is toch beduidend anders. De auteurs bieden een filosofisch georiënterende lezing van de alledaagse ervaringen van ouder-zijn en van de bijhorende overwegingen, oordelen en dilemma’s. In de exploratie van de ethische en conceptuele vragen die verbonden zijn aan de ouder- kindrelatie, laten ze de onherleidbare filosofische rijkdom van deze relatie zien. Daarmee leveren ze een belangrijk tegengewicht voor de al te empirische en grotendeels psychologische focus van een groot deel van de hedendaagse literatuur over opvoeden. Ze gebruiken daarbij voorbeelden en beschrijvingen vanuit een eerstepersoonsperspectief en tonen zo een aantal beperkingen aan van de wijze waarop vandaag doorgaans over ‘ouderschap’ gedacht en gesproken wordt. Tegelijk openen ze zo een ruimte om over opvoeding en ouder-kindrelatie op een andere manier na te denken dan in de termen die vandaag dominant zijn.
De ideeën die uiteindelijk geleid hebben tot de doorbraak van de moderne wiskunde eind van de jaren zestig in verschillende Europese landen zijn grotendeels gegroeid binnen de Commission Internationale pour l’Étude et l’Amélioration de l’Enseignement des Mathématiques (CIEAEM). Sinds de formele stichting van deze commissie in 1952 werden jaarlijks rencontres gehouden waarop wiskundigen, logici en psychologen discussieerden over de diverse aspecten van het moderniseringsproces. Verschillende Belgische wiskundigen en wiskundeleraren (vooral vanuit Franstalige-vrijzinnige hoek) speelden al in de vroege jaren vijftig een priominente rol binnen CIEAEM: o.a. Willy Servais, Frédérique Lenger (later Frédérique Papy-Lenger) en vanaf het eind van de jaren vijftig ook Georges Papy. Papy wordt algemeen erkend als het boegbeeld en de architect van ‘moderne wiskunde’ hervorming in België. Van Willy Servais is minder bekend en wellicht raakte zijn aandeel wat in schaduw van dat van de meer radicale en flamboyante Papy. Servais was evenwel gedurende meer dan twintig jaar secretaris van CIEAEM en genoot ook internationaal een groot prestige (bijv. als lid van de eerste ‘editorial board’ van het prestigieuze Educational Studies in Mathematics). In België stichtte Servais in 1953 de Société belge des Professeurs de Mathématiques /Belgische Vereniging van Wiskundeleraren en hij was er ook de eerste voorzitter van (tot 1969). In deze lezing schetsen wij Servais’ ideeën over een hervorming van het wiskundecurriculum, zijn werk over wiskundige modellen en over de culturele rol van wiskunde in de ‘moderne wereld’. De idee van een abstracte, geünificeerde wiskunde (zoals we die kennen uit het werk van o.a. Papy) was niet dominant aanwezig in de debatten van de vroege jaren vijftig in België. Meer aandacht werd geschonken aan de creatie van ingenieus uitgedachte concrete modellen voor wiskundeonderwijs en aan de introductie van nieuwe onderwerpen zoals kansrekening, statistiek, logica en elektrische circuits. We besteden ook aandacht aan achtergrondfenomenen zoals de maatschappelijke positie van de (verschillende soorten) wiskundeleraren en de uiteenlopende visies van wiskundigen en schoolpsychologen.
Context
Negentig jaar geleden publiceerden twee hoogstaande geleerden – Révész en Hazewinkel – in Pedagogische Studiën een intrigerend werkstuk over de “didactische waarde van de projectielantaarn en de bioskoop”. Intrigerend onder meer omdat het werd geschreven door een internationaal
team (Hongarije – Nederland) uit een laboratorium dat niet heel lang heeft bestaan en omdat het een toentertijd revolutionaire technologie: de kinematografie, tot onderzoeksobject neemt.


Abstract
In the early twenties of the last century Révész and Hazewinkel published their research on the learning
impact of ‘lantern slides and films’. A rereading of their work reveals early interest in experimental research
to validate theoretical claims. By strictly focusing on the distinction between static and dynamic images
the authors highlight the need to focus on relevant attributes in media-comparison research. Research on
dynamic versus static images is even now not conclusive. Although not fully elaborated the work of Révész
and Hazewinkel already show that a search for the best is vane. We have learned that this search is best
replaced by a critical analysis of the circumstances under which static and/or dynamic images might be more
beneficial. Reading the work of Révész and Hazewinkel reveals the mainly methodological progress made in
educational research. It also shows that fundamental challenges remain largely unchanged.
De problematiek die aan de orde is in dit arrest betreft de te volgen procedure indien de administratie het oneens is met de aangifte die de belastingplichtige heeft ingediend en meer bepaald niet akkoord gaat met de soort inkomstenbelasting waaraan deze moet onderworpen worden.  In de aan het hof voorgelegde zaak diende de V.Z.W. een aangifte in de rechtspersonenbelasting in; terwijl de fiscus vond dat de vennootschapsbelasting van toepassing was. In het wetboek van de inkomstenbelastingen zijn in het hoofdstuk aanslagprocedure zowel de procedure van de wijziging van de aangifte (art. 346 WIB 1992) als de ambtshalve aangifte (art. 351 WIB 1992) voorzien.
In dit artikel analyseren we de prestaties van enkele fundamenteel gewogen indices toegepast op Euronext Brussel en vergelijk en we deze met de prestatie van de klassieke marktkapitalisatie gewogen index. We vinden dat de fundamenteel gewogen indices nauwelijks - statistisch niet significant - beter presteren dan de klassieke marktkapitalisatie gewogen index. Op basis van een dynamisch Fama-French model stellen we wel een statistisch significante waarde-vertekening vast bij de fundamenteel gewogen indices en in toenemende mate tijdens bullmarkten. We concluderen dat de lichte prestatieverbetering door het hanteren van fundamentele gewichten in plaats van marktkapitalisatie gewichten in grote mate kan toegeschreven worden aan het dynamisch inspelen op een persistente waardeanomalie, en in mindere mate aan het vermijden van het rendementsverlies dat veroorzaakt wordt door de aanwezigheid van over- of ondergewaardeerde marktprijzen in de marktkapitalisatie gewichten; hét centrale argument pro fundamentele gewichten. Eens gecorrigeerd voor deze stijlverschillen vinden we zelfs dat de fundamenteel gewogen indices - statistisch niet-significant - minder presteren dan de klassieke marktkapitalisatie gewogen index.
In dit artikel geeft professor Martine Cools recente academische inzichten weer rond strategisch cost management, gebaseerd op de publicaties van Anderson (2007) en Balakrishnan et al. (2011). De bedoeling is om enkele interessante aandachtspunten uit de Angelsaksische literatuur binnen het vakgebied in de verf te zetten  en zo de academische wereld en de praktijk bij elkaar te laten aansluiten.
Uit de door de Europese Commissie gefinancierde studie over „gender-specifieke verschillen in studieresultaten“ blijkt dat gendergelijkheid een actueel onderwerp in vele landen is. Een beleid rond gelijke kansen wordt vaak niet algemeen doorgevoerd. Maatregelen om genderongelijkheid op vlak van geleverde studieresultaten weg te werken, richten zich vooral op het onderpresteren van jongens.

In deze publicatie worden historische aspecten en actuele trends inzake gender gerechtvaardigd onderwijs in 12 Europese landen beschreven. Een vergelijking tussen deze landen komt ook aan bod. De auteurs leveren met deze landen analyse en de vergelijkende studie tussen de landen, informatie en inspiratie aan allen die geïnteresseerd zijn in de gender problematiek in het onderwijs.
De zorg voor kwaliteit is een uitdaging voor elke onderwijsinstelling. Deze kwaliteitszorg ondersteund  door enerzijds systemen en procedures en anderzijds door de kwaliteitscultuur. Het belang van dit laatste kan moeilijk worden onderschat. De wijze waarop de personeelsleden met elkaar (willen) samenwerken bepaalt immers de kans dat er daadwerkelijk kwaliteitsverbetering plaatsvindt. Daarom is het nuttig om een reflectie over de eigen organisatiecultuur een plaats te geven in het kwaliteitsbeleid. Deze reflectie kan gebeuren op basis van het instrument ‘Cultuurspiegels’ dat speciaal hiervoor werd ontwikkeld. De afname van het instrument levert een cultuurdiagnose op die als uitgangspunt dient voor het formuleren van verbeterpunten. In dit artikel bespreken we achtereenvolgens: de theoretische uitgangspunten en het model waarop het instrument is gebaseerd; we stellen concreet voor wat het instrument inhoudt; we geven aan hoe de resultaten worden gerapporteerd; we eindigen met de bespreking van de mogelijkheden om op basis van het cijferrapport verbeterpunten te selecteren en verbeteracties op touw te zetten.
Management in het algemeen en kwaliteitszorg in het bijzonder is dialectisch van aard. Het gaat om het zoeken en vinden van creatieve en werkbare oplossingen voor paradoxen of schijnbare tegenstellingen. Zo voelt iedereen die in het onderwijs staat aan dat een zekere vrijheid nodig is om gedreven en creatief aan de slag te kunnen gaan. Aan de andere kant vraagt de zorg voor kwaliteit om afspraken die deels in formele regels, procedures, doelstellingen en actieplannen worden vastgelegd. De tegenstelling tussen ‘vrijheid’ en ‘sturing’ is slechts een van de tegenstellingen waar management en kwaliteitszorg in een onderwijsinstelling mee te maken krijgt. Daarbij stil staan is dan ook geen overbodige luxe