clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In deze studie evalueerden we het ambulant groepsprogramma “MaatjesInBalans” van het AZ Alma te Eeklo ter behandeling van lagereschoolkinderen met obesitas, gebaseerd op een evidence-based protocol van de Universiteit Gent. Om de effectiviteit na te gaan analyseerden we verschillende fysieke en psychologische maatstaven uit data die gedurende acht jaar werden verzameld. Uit de resultaten concluderen we dat de participanten een aanzienlijk positieve evolutie hebben doorgemaakt. Ten eerste hebben ze significant gewicht verloren na de intensieve behandelsessies, en konden ze dit ook constant houden in de follow-up. Ten tweede presteerden ze beter op een vertesprong-, loop- en fietstest. Ten derde was er vooruitgang op verschillende psychologische vlakken: minder extern eetgedrag, meer gecontroleerd eten en hogere gevoelens van competentie op verschillende domeinen (sociaal, sportief, fysiek, eigenwaarde). In missing-data-analyses bleven dezelfde conclusies overeind. Deze resultaten bieden belangrijke inzichten en pleiten voor het implementeren van evidence-based behandelprogramma’s. Toekomstig onderzoek blijft echter nodig. Het is namelijk zo dat er nog een belangrijke groep onvoldoende vooruitgang heeft geboekt en de norm van 10% gewichtsverlies niet heeft bereikt. Dit duidt erop dat er nog meer onderzoek vereist is naar de oorzaken van het falen van de behandeling bij specifieke subgroepen.
Deze korte tekst schetst een evolutie in de offernarratologie. In het Bijbelse offer van Isaak en het mythologische offer van Iphigeneia staat de wil van (de) God(en) centraal. Zij voorkomen een bloedbad. In Racines zeventiende-eeuwse versie van 'Iphigeneia' is de liefde de redding. Racine verheft de liefde tot nieuwe religie. Vandaag echter, onder meer in de serie 'Game of Thrones', bieden noch de goden, noch de liefde soelaas.
Dit artikel belicht de katoenproductie op het platteland in de negentiende eeuw, en de overgang van het commercieel kapitalisme naar het industrieel kapitalisme. Er ging een remmende invloed uit van dit zogenaamde handelskapitaal: die hinderpaal blijkt uit het feit dat de overgang van huisweverij naar gemechaniseerde nijverheid in haast alle rurale streken zeer lang is uitgebleven. Maar hier en daar waren er gebieden waar zelfstandige fabrikanten en geëmancipeerde tussenhandelaars ondernemersinitiatieven ontplooiden en op deze manier de industriële productie in toenemende mate controleerden en de mechanisering bevorderden. Dat was bijvoorbeeld het geval voor Sint-Niklaas in het Waasland en voor Waarschoot in het Meetjesland. Deze bijdrage bestudeert de regionale relatie tussen verschillende textielstreken binnen de contouren van een plaatselijke focus: de ambachtelijke- en fabrieksnijverheid in het Meetjesland stonden niet los van de ontwikkelingen in het Waasland of de stad Gent, en vice versa.
Matthias Lilienthal volgde in 2015 Johan Simons op als intendant van de Kammerspiele in München. Hij kwam aan het roer van een van de prominentste Duitse stadstheaters, met een vaste ensemblestructuur en een sterke focus op repertoire. Lilienthal wilde een duidelijke vernieuwing doorvoeren: de traditionele ensemble- en repertoirewerking combineren met onafhankelijke en internationale coproducties. Na twee seizoenen blikt hij terug op dat experiment, en tegelijkertijd kijken we vooruit naar hoe het stadstheater van de toekomst er in de Europese context kan uitzien.
In deze bijdrage wordt aan de hand van een gesystematiseerde scoping review een zicht gegeven op de bestaande literatuur inzake politionele verantwoording. Nadat op een systematische wijze literatuur werd verzameld betreffende dit topic, werd de informatie geanalyseerd volgens de principes van een thematic synthesis. Dit resulteerde in drie grote thema's, namelijk 'verantwoording', 'integriteit' en 'geschiedenis'. Op basis van deze analyse worden conclusies getrokken met betrekking tot de literatuur en onderzoekstraditie inzake politionele verantwoording.
In deze bijdrage onderzoekt de auteur op een haast anekdotische wijze een aantal knelpunten i.v.m. het arbeidsreglement. Zo staat hij o.a. stil bij de vraag in hoeverre een werkgever de arbeidsovereenkomst van een werknemer om disciplinaire redenen mag schorsen. Hij is er niet zeker van dat het arbeidsreglement in zijn huidige vorm nog een plaats heeft in de relatie werkgever-werknemer. Daarom breekt hij een lans voor een arbeidsreglement 2.0. Hierbij zou de wetgever zich kunnen laten inspireren door het ‘personeelshandboek’ dat in Nederland ingang heeft gevonden.
Het is een oud zeer: van een (goed en over de gevangenissen verspreid) drughulpverleningsaanbod in onze gevangenissen is geen sprake, terwijl druggebruik in detentie vaak voorkomt. Bovendien blijkt dat gedetineerden met een problematiek van alcohol- en druggebruik bij de vrijlating moeizaam aansluiting vinden bij de (drug)hulpverlening. Vanuit die vaststelling zijn in 2011 de centrale aanmeldingspunten (CAP’s) drugs opgericht. Met deze bijdrage willen we de resultaten van ons evaluatieonderzoek bij die aanmeldingspunten voorstellen. Dit onderzoek liep van 1 december 2014 tot en met 31 oktober 2016 en was gericht op de evaluatie van de centrale aanmeldingspunten in Vlaanderen (CAP), Wallonië (Step by Step) en Brussel (Le Prisme). In dit artikel gaan we hoofdzakelijk in op de situatie in Vlaanderen. Terwijl we dit onderzoek uitvoerden, werd de werking van de centrale aanmeldingspunten echter stopgezet. Hierdoor werden onze onderzoeksaanbevelingen voor een ‘CAP 1.2.’ noodgedwongen aanbevelingen voor een ‘CAP 2.0’.
Eind vorig jaar verscheen een bundel met opstellen van Belgische en Nederlandse historici en juristen met als centraal thema de Grondwet van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden van 1815. Het boek stond onder redactie van Andre Alen, Dirk Heirbaut, Aalt Willem Heringa en Careljan Rotteveel Mansveld en is de weerslag van een colloquium dat eind 2015 plaatsvond. Het belang van het onderwerp is gelegen in het 200-jarig jubileum van deze Grondwet voor zover het Nederland betreft. In die 200 jaar is België afgesplitst van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden en hebben enkele belangrijke grondwetsherzieningen plaatsgevonden. Bovendien is Nederland in de 20e eeuw het grootste deel van zijn koloniën kwijtgeraakt, terwij1 tegelijkertijd het lidmaatschap van internationale organisaties en verbanden steeds belangrijker is geworden. Een 200-jarig jubileum roept natuurlijk meteen vragen op over de levensduur van grondwetten, de 'endurance' van nationale constituties.
Het gelijkwaardigheidsbeginsel bepaalt dat gedetineerden dezelfde kwaliteitsvolle gezondheidszorg moeten genieten als de gezondheidszorg die in de vrije samenleving beschikbaar is. Wat een kwaliteitsvolle gezondheidszorg inhoudt staat onder meer neergeschreven in de Wet Patiëntenrechten. Uit de rechtspraak en de rapporten van nationale en internationale toezichtinstanties blijkt niettemin dat het verzekeren van een kwaliteitsvolle gezondheidszorg in gevangenissen niet vanzelfsprekend is. Daarbij duiken er niet enkel praktische problemen op, maar is er tevens sprake van juridische anomalieën: op sommige vlakken is de penitentiaire wetgeving niet conform de Wet Patiëntenrechten. Dit artikel analyseert de conformiteit van de penitentiaire wetgeving met het recht op een kwaliteitsvolle gezondheidzorg. Er wordt geconcludeerd dat de penitentiaire wetgeving dringend aangepast moet worden en meer dan tien jaar na datum eindelijk in werking dient te treden.
In dit onderzoek bevroegen we een representatieve steekproef van 1326 gedetineerden in Vlaanderen. Eén op drie rapporteert illegaal drugsgebruik tijdens de detentie (34,8 %) en het gebruik van voorgeschreven psychofarmaca (36,4 %). Een vierde van de respondenten meldt een lifetime-diagnose van een middelengerelateerde stoornis (25,3 %) en een voorgeschiedenis van behandeling in de verslavingszorg (26,1 %). De prevalentiecijfers verschillen niet significant wat betreft geslacht, behalve voor psychoactieve medicatie, die tot tweemaal zoveel wordt voorgeschreven bij vrouwelijke gedetineerden. Ondanks de hoge prevalentiecijfers moeten we vaststellen dat van een geïntegreerd (drugs)hulpverleningsaanbod in Vlaamse gevangenissen geen sprake is.
Luisteren naar muziek en bewegen op muziek zijn heel nauw met elkaar verbonden. Het volstaat kinderen een streepje mu- ziek van Stromae te laten horen om ze meteen wild aan het dan- sen te krijgen. En hoeveel volwassenen zijn er niet die hun ge- lie oosde cd met klassieke muziek al luisterend mee dirigeren? En jazz? Ik ken er weinig die stilzitten bij het horen van ‘Take the A Train’, zeker bij de versie met Ella Fitzgerald en het orkest van Duke Ellington. Muziek en lichaamsbeweging lijken elkaar aan te vullen en te versterken. Op welke principes is dat gebaseerd, en wat leren die principes ons over het zingevingsproces dat met luisteren naar muziek gepaard gaat?
Wat kan de Groenlandse uittrede uit de EEG in 1985 ons leren over een eventuele Brexit? Enerzijds leert een vergelijking van beide ons weinig, aangezien Groenland slechts een (economisch) onbeduidend perifeer deel van een lidstaat was, de Europese integratie zelf veel minder vergevorderd was dan nu en de gevolgde procedure verschilde van de procedure van artikel 50 VEU. Anderzijds toont de Groenlandse uittrede, voor zover nodig, wel opnieuw aan hoe reusachtig de uitdaging is waarvoor de Britse regering staat, hoe onmogelijk het is om tot een omvattende regeling te komen in een tijdspanne van twee jaar en hoe verschillende (al dan niet impliciete) beloftes van de Leave-campagne onvermijdelijk zullen gebroken worden.
Er bestaan veel studies die een antwoord proberen te geven op de vraag tot welk genre een tekst, boek of (ander) kunstwerk behoort. Een terugkerende kritiek daarop is dat het vaak niet bijzonder relevant is om dergelijke genretoewijzingen rigoureus te gaan beargumenteren, temeer omdat auteurs en andere kunstenaars vandaag minder dan ooit graag in zogenaamde hokjes worden geduwd.

Ook deze bijdrage gaat over zo’n genrelabel, maar ik zal nergens pleiten om de drie bundels stripgedichten van Edward van de Vendel en Floor de Goede (2008, 2010, 2017) die hier centraal staan, van een ander, misschien passender etiket te voorzien. Nee, om het over deze drie specifieke werken uit het veelzijdige oeuvre van Van de Vendel te hebben, vormt het genrelabel in kwestie net het meest aangewezen vertrekpunt. Het is namelijk het zelf gecreëerde hokje waarin dichter en tekenaar zich zo’n tien jaar geleden, mede op initiatief van Kidsweek, kennelijk graag lieten duwen, en ook in 2017 nog steeds (laten) duwen. Ik ga er dan ook van uit dat de drie bundels inderdaad stripgedichten zijn en zoek uit hoe die zich dan positioneren tegenover teksten of producten die verwante labels meekregen of -krijgen. En of Kidsweek, Van de Vendel en De Goede enkel de term ‘stripgedicht’ creëerden (ter invulling van een tot dan ‘onbekende x’?), of ook de daarmee bedoelde tekstsoort.
Samenvatting
Poëzievertaling vormt van alle vertaalopdrachten mogelijk wel de
moeilijkste opgave. Vaak zijn het dichters die de uitdaging aangaan,
en vaak zijn het andere dichters die daar zeer kritisch tegenover staan.
Toen Tom Lanoye aan de slag ging met het vaak vertaalde gedicht
van John McCrae, ‘In Flanders Fields’, kreeg hij van dichteres en
vertaalster Christine D’haen de wind van voren. Deze kritiek vormde
de aanleiding tot een vergelijkende studie van hoe een aantal dichters
hun eigen ding deden met het iconische oorlogsgedicht. Een analytische
beschrijving van vorm en inhoud, in relatie tot elkaar, stelde ons
in staat de kritiek te kaderen en te relativeren, en het inzicht te verdiepen
in de door verschillende vertalers gehanteerde poëtica’s.
Abstract
Poetic translation may well be one of the most challenging of all
translation tasks. There are some poets rising to the challenge, while
others remain sceptical. When Tom Lanoye, himself being a poet in a
postmodern age, tried his hand at the often translated poem ‘In Flanders
Fields’ by John McCrae, he was faced with severe criticism by
Christine D’haen, a poet and translator of a more classical brand. It is
her criticism that led to this comparative study that examines how different
poets approached the translation of the iconic war poem in
their own personal way. An analytic description of form and content
in interaction with each other allowed us to contextualize and put her
criticism into perspective, and at the same time to gain a better insight
in the poetics of different translators.
In een recent adviesrapport van de Taalunie wordt er opgeroepen om het schrijfonderwijs in Vlaanderen en Nederland te versterken opdat alle leerlingen de kans zouden krijgen om hun schrijfvaardigheden optimaal te ontwikkelen. Alvorens er kan ingezet worden op het optimaliseren van het schrijfonderwijs, is het belangrijk om eerst in kaart te brengen hoe het huidige schrijfonderwijs ingericht en ervaren wordt. Daarom heeft deze studie een dubbel doel: (1) vanuit het leraarperspectief trachten we zicht te krijgen op de vigerende schrijfinstructie in de bovenbouw van het Vlaamse lager onderwijs en (2) vanuit het leerlingperspectief proberen we naast de schrijfprestaties ook motivationele aspecten (d.i., schrijfmotivatie en self-efficacy met betrekking tot schrijven) van leerlingen in kaart te brengen. 128 leraren en 1577 leerlingen uit het vijfde en zesde leerjaar vulden respectievelijk een leraren- en leerlingenvragenlijst in. Daar- naast nam de helft van de deelnemende leerlingen deel aan twee schrijftesten (d.i., een informatieve en narratieve tekst schrijven). Resultaten tonen aan dat de gerapporteerde tijdsbesteding met betrekking tot schrijven en schrijfinstructie en de gerapporteerde schrijfdidactieken niet altijd in lijn liggen met wat eerder onderzoek als effectief schrijfonder- wijs rapporteert. Tot slot wijst deze studie op belangrijke verschillen tussen leerlingen met betrekking tot schrijfprestaties, self-efficacy en schrijfmotivatie.
Dit artikel belicht het gebruik van digitale tools voor kwalitatieve data-analyse (CAQDAS) binnen historisch communicatiewetenschappelijk onderzoek dat gebruik maakt van historische bronnen. Na de uiteenzetting van een concrete toepassing van CAQDAS verschaft het artikel ruimere reflecties over de voor- en nadelen van CAQDAS binnen communicatiehistorisch onderzoek, met inbegrip van onderzoekskwesties als efficiëntie, systematiek, transparantie en bronnenkritiek.
De auteurs houden een pleidooi voor een uitgesproken betrokkenheid van de arts bij de organisatie van de gezondheidszorg door het opnemen van een verantwoordelijke leiderschapsrol. Zorg wordt gedreven door waardecreatie voor de patiënt wanneer de arts de aangeleerde rollen uit het CanMeds-model (“Canadian Medical Education Directives for Specialists”) met 7 competentiegebieden en 28 kerncompetenties in de praktijk brengt en verder ontwikkelt tijdens het beroepsleven.
Het plan van aanpak voor de hervorming van de ziekenhuisfinanciering door het kabinet, voorgesteld in april 2015 en sinds kort ook progressief uitgerold, biedt kansen voor artsen voor beleidsparticipatie en is voor patiënten een eerste stap naar waardecreatie in de zorg.
Universiteiten zijn belangrijke hefbomen voor economische welvaart, maar in de eerste plaats zijn het oorden waar kennis op het hoogste intellectueel niveau vrij gecreëerd en overgedragen wordt. Zij staan ten dienste van de maatschappij in haar geheel en van de vermeerdering, verdieping en verspreiding van de kennis in het bijzonder. In deze instellingen zijn de professoren de sleutelfiguren om de kerntaken van onderwijs, onderzoek en wetenschappelijke dienstverlening te realiseren. Sinds de jaren tachtig is de universiteit het voorwerp van fundamentele veranderingen zowel op het vlak van onderwijs en onderzoek als op het vlak van het beheer. De studentenaantallen, het aantal doctoraten en  postdocs zijn sterk toegenomen, de universiteiten worden beter  beheerd, de onderzoeksmiddelen zijn beduidend gestegen en de internationale zichtbaarheid is fors gegroeid. Maar men stond onvoldoende stil bij de impact van deze evoluties op het werk van de individuele professor en op de universiteit in haar geheel. De nieuwe ontwikkelingen brachten immers ook verhoogde prestatiedruk en competitiviteit, toenemende bureaucratie en een groeiend onevenwicht tussen de verschillende taken teweeg. Bovenstaande ontwikkelingen hangen nauw samen met de invoering van het New Public Management in de universiteiten. De auteurs waarschuwen voor de ongewenste neveneffecten van die invoering: het gevaar dat de financiële middelen en de concurrentie doel op zichzelf worden, de focus op louter kwantitatieve metingen, het gemis aan aandacht voor de specificiteit van de diverse disciplines, de afzwakking van de vertrouwensband tussen professor en instelling. Al deze factoren beïnvloeden de kerntaken van de universiteiten en wel in negatieve zin. Concreet leiden deze veranderingen bij vele professoren tot een diepe malaise. Niet alleen ervaren zij een onredelijke toename van de werklast en de competitiedruk, zij hebben ook het gevoel dat ze niet op een adequate manier geëvalueerd worden; zij vrezen ten slotte dat de randvoorwaarden in het gedrang komen die nodig zijn opdat zij hun kerntaken op de best mogelijke manier zouden kunnen vervullen. Precies vanuit hun verbondenheid met hun instelling en hun liefde voor hun werk, vrezen vele professoren dat – indien de huidige trend verder gaat – de voorwaarden zullen ontbreken voor het degelijk en creatief uitvoeren van hun opdracht. Zij moeten de tijd, de ruimte en de middelen krijgen om te doen wat de samenleving van hen verwacht: degelijk onderwijs, grondig onderzoek en brede maatschappelijke dienstbaarheid. Dit Standpunt poogt dieper in te gaan op de symptomen van de malaise en op de onderliggende oorzaken. Het richt tegelijk een aantal dringende aanbevelingen tot beleidsmakers en universitaire besturen met het doel aan de verdere bloei van onze universiteiten bij te dragen.
De vraag naar mantelzorg zal ongetwijfeld verder stijgen door de toenemende vergrijzing en de hiermee gepaard gaande chronische (multi)morbiditeit. Socio-economische veranderingen kunnen echter de beschikbaarheid van mantelzorg in de toekomst beperken. Het eerste deel van dit artikel bestaat uit een literatuuronderzoek over de karakteristieken van de mantelzorger, zijn gezondheid en welbevinden, zijn specifieke taken inzake informele hulpverlening en de economische waarde van mantelzorg. Het tweede deel bevat een simulatiemodel waarin de economische waarde van mantelzorg en de financiële impact ervan op de ziekteverzekering worden berekend.
Volgens het simulatiemodel bedraagt de economische waarde van mantelzorg in België en in Vlaanderen op jaarbasis respectievelijk € 22,27 miljard en € 11,38 miljard. De financiële impact van mantelzorg op de ziekteverzekering in België en in Vlaanderen wordt geraamd op respectievelijk € 1,2 miljoen en € 0,6 miljoen per dag. Idealiter kan het bedrag van deze kosten beter geïnvesteerd worden in ondersteunende maatregelen teneinde mantelzorgers beter te erkennen en te begeleiden.
Het stimuleren en verzekeren van het correcte gebruik van geneesmiddelen bij ouderen vormt een belangrijke uitdaging voor artsen en apothekers, aangezien geneesmiddel-gerelateerde problemen vaker voorkomen naarmate de leeftijd stijgt. Uit een meta-analyse uitgevoerd in 2002 is gebleken dat 15 à 20% van de ziekenhuisopnamen bij ouderen kan toegeschreven worden aan geneesmiddelgerelateerde problemen. Een observationeel onderzoek in Nederland (in 2008) heeft aangetoond dat gemiddeld 6% van alle ongeplande ziekenhuisopnamen rechtstreeks te wijten was aan een geneesmiddelgerelateerd probleem waarbij de helft daarvan waarschijnlijk vermijdbaar was en dat prevalentie toenam met de leeftijd. Men onderscheidt in het algemeen drie soorten problemen, m.n. overbodig gebruik, zonder indicatie („overuse”), verkeerd gebruik bv. verkeerde geneesmiddelkeuze, dosis of vorm („misuse”) en onderbehandeling („underuse”). Waar vroeger het aantal geneesmiddelen als een indicator beschouwd werd voor correcte farmacotherapie bij ouderen, en de term polyfarmacie dus een negatieve bijklank had, is er nu een evolutie naar „maatwerk” bij ouderen, waarbij niet het aantal geneesmiddelen, maar wel de oordeelkundige keuze van farmacotherapie op maat van de patiënt primeert. Meer en meer wordt vastgesteld dat ook het stoppen van niet (meer) zinvolle farmacotherapie („deprescribing”) een onderdeel uitmaakt van een oordeelkundig voorschrijfgedrag. Het doel is te komen tot farmacotherapie die rekening houdt met de geïndividualiseerde therapiedoelen, de huidige functionaliteit, de levensverwachting en voorkeuren van de patient. In de onderstaande casus wordt het belang aangetoond van medicatienazicht bij een oudere patiënte die in het ziekenhuis werd opgenomen via de dienst spoedgevallen.
De positie van de toeschouwer wankelt. Door het overvloedige aanbod aan beelden dreigt de toeschouwer namelijk zijn kritische potentie en houding te verliezen. Het beeld domineert en de geluiden worden buiten beschouwing gelaten. Bestaat er een plek waar de toeschouwer deze kritische potentie kan behouden, aanscherpen en optimaal inzetten? Als er zo’n plek bestaat dan wordt ze niet mogelijk gemaakt door het beeld maar door het geluid. Op basis van Toute une nuit (1982)  van Chantal Akerman (1950 – 2015) gaat dit artikel na wat het interval als huisvesting, de toeschouwer te bieden heeft. Toute une nuit  kan beschreven worden als een nachtelijke stadssymfonie waarin aantrekking, afstoting tussen het ik en de ander gedocumenteerd worden aan de hand van een dozijn personages in intieme, anonieme en nachtelijke scènes. De film karakteriseert zich door trage beelden, zo goed als geen woorden en muziek, maar veel en nadrukkelijk aanwezig geluid. Het geluid biedt de enige houvast voor de toeschouwer in zijn zoektocht naar betekenis. Hierdoor zal in het artikel de toeschouwer geduid worden als een toeschouwer / luisteraar. In “But every somewhere is on the way to somewhere esle” wordt in de eerste twee onderdelen (auditieve semiotiek en seriële structuren) wordt het geluid als tekensysteem en de daaraan gekoppelde betekenisprocessen blootgelegd. Daarna kan in de laatste twee delen (de relatie tot de toeschouwer / luisteraar en de toeschouwerspositie) dieper ingegaan worden op de implicaties en de mogelijkheden hiervan voor de toeschouwer / luisteraar.
In deze encyclopedie van het socialezekerheidsrecht verwerkt de auteur alle rechtsbronnen, met extra aandacht voor de invloed van de fiscale implicaties op de verschillende socialezekerheidsbijdragen en -uitkeringen.

U krijgt in dit werk niet alleen de oplossing mee voor allerlei socialezekerheidsproblemen, u verneemt ook welke bronnen dit antwoord staven. Als er geen directe oplossing bestaat, verwijst auteur Willy van Eeckhoutte u meteen door naar meer specifieke bronnen, zodat u altijd op het goede spoor zit.

Het socialezekerheidsrecht is een omvangrijke rechtstak, verspreid over een massa wetten en besluiten en bijna dagelijks onderhevig aan veranderingen. Het is dan ook opmerkelijk dat de auteur een werk heeft geschreven dat zowel praktisch als theoretisch onderbouwd is. Een unieke prestatie.

Jaarlijks verschijnt een geactualiseerde versie van het Sociaal Compendium Socialezekerheidsrecht. Iedere nieuwe uitgave verwijst u naar de recentste toestand van de wetgeving, de laatste rechtspraak en de pas verschenen tijdschriftartikelen en boeken.