clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Het bevorderen van een positief leerklimaat wordt in beleidsteksten en in beleidsgericht wetenschappelijk onderzoek regelmatig naar voor geschoven als remedie voor de te lage participatie aan levenslang en levensbreed leren. Wat men precies verstaat onder het begrip ‘leerklimaat’ en wat men precies zou moeten doen om een positief leerklimaat tot stand te brengen is veelal onduidelijk. In dit rapport wordt het concept ‘leerklimaat’ uitgewerkt en worden strategieën gebundeld om een positief leerklimaat te bevorderen.<br><br> In het eerste deel wordt het concept ‘leerklimaat’ bestudeerd aan de hand van wetenschappelijke literatuur, via analyses van leerweerstanden en –belemmeringen en door na te gaan op welke factoren en met welke strategieën men in goede praktijkvoorbeelden leerweerstanden en –belemmeringen probeert weg te nemen. Vervolgens wordt een model ontwikkeld dat aangeeft hoe mensen komen tot educatieve participatie en welke factoren dat proces beïnvloeden. Dat model vormt het bredere kader waarbinnen het concept ‘leerklimaat’ een bijzondere plaats en betekenis krijgt. <br><br> Het tweede deel van het rapport bevat strategieën die men kan aanwenden om de participatie aan levenslang en levensbreed leren te verhogen. De klemtoon ligt hier op strategieën gericht op laaggeschoolden, één van de groepen die minder dan gemiddeld participeren aan leren. Ter illustratie zijn beschrijvingen van meer dan 25 voorbeelden van goede praktijken uit binnen- en buitenland opgenomen in het rapport. <br><br> Verschillende actoren, zoals de overheid, aanbieders van vorming en opleiding, toeleiders, werkgevers, actoren uit belendende sectoren zoals welzijnszorg … vinden in dit rapport aanknopingspunten om bij te dragen aan een positiever leerklimaat.
Elke Van Hellemont buigt zich over de criminaliteit onder de Marrons, de oorspronkelijke binnenlandbewoners van Suriname. Wat zijn de oorzaken van hun oververtegenwoordiging in Surinaamse gevangenissen? Van Hellemont gaat aan de hand van concepten uit Agnew's General Strain Theory op zoek naar de antwoorden en komt tot nieuwe inzichten. Straatcodes en rapmuziek blijken een belangrijke rol te spelen bij de gedetineerden, die zij typeert als regelovertreders, "wannebe's" en navolgers.
Het werk van de Pools-Britse socioloog Zygmunt Bauman (1925) wekt internationaal in toenemende mate belangstelling op. Jaarlijks verschijnt er heel wat materiaal van de hand van Bauman zelf en zijn denken wordt intens bediscussieerd in vaktijdschriften, conferenties en boeken. De afgelopen jaren heeft Bauman daarbij heel wat aandacht besteed aan de schaduwzijde van wat hij de vloeibare moderniteit noemt: de plaats van criminaliteit, onveiligheid, geweld, sociale uitsluiting en armoede in sociale condities die onzeker, instabiel en daardoor vloeibaar worden. Dit boek bundelt origineel werk van auteurs uit Nederland, Vlaanderen en Groot-Brittannië en bevat drie naar het Nederlands vertaalde hoofdstukken waarin Zygmunt Bauman zelf aan het woord wordt gelaten. Het werk van Bauman bekoort en inspireert lezers over disciplinaire grenzen heen en dit blijkt ook uit de samenstelling van deze bundel. De schrijvers van dit boek zijn geschoold in drie verschillende disciplines: filosofie, sociologie en criminologie. De hoofdstukken in deze bundel geven een mooi beeld van het recente werk van Bauman en tonen hoe zijn denken vruchtbaar gemaakt kan worden in debatten over het eigen karakter en de uitdagingen van onze hedendaagse samenleving.
In De Vlaamse advocaat worden de resultaten gepresenteerd van een empirisch rechtssociologisch onderzoek naar het profiel van advocaten die zijn verbonden aan een van de balies in Vlaanderen en aan de Nederlandstalige balie te Brussel. Het onderzoek werd in opdracht van de Orde van Vlaamse Balies uitgevoerd door een onderzoeksteam van de Katholieke Universiteit Leuven en de Universiteit Gent. Het boek bestaat uit twee delen. In het eerste deel wordt het kwantitatieve onderzoek naar het profiel van de Vlaamse advocaat voorgesteld, gevolgd door de resultaten ervan. Vanwege de verschillen tussen advocaten-stagiairs en tableau-advocaten is deze informatie opgedeeld in twee hoofdstukken. In het tweede deel reflecteren twee externe auteurs op de onderzoeksresultaten en plaatsen deze in een bredere context. Op die manier overstijgt deze publicatie de grenzen van het kwantitatieve onderzoek, en geeft ze eveneens een meer algemeen beeld van de grote ontwikkelingen in de advocatuur en enkele toekomstige trends. De onderzoeksresultaten en reflecties in De Vlaamse advocaat bieden een belangrijk aanknopingspunt voor verder onderzoek. Ook is het boek van belang voor personen die een betere kijk op de beroepsgroep van advocaten willen ontwikkelen.
De problematiek van milieuvluchtelingen lijkt op het eerste zicht eenvoudig. De industrielanden veroorzaken milieuproblemen en die problemen veroorzaken vluchtelingenstromen. Milieuproblemen dragen onmiskenbaar bij tot de vluchtelingenproblematiek, maar dit wil niet noodzakelijk zeggen dat we een bepaalde groep effectief kunnen benoemen als milieuvluchtelingen. De term milieuvluchtelingen omvat enerzijds een te grote diversiteit van subgroepen en anderzijds zijn concrete migraties steeds het gevolg zijn van een wisselwerking van verschillende factoren. Een beleid dat zich toespitst op de vluchtelingen zelf vereist een opdeling van de groep milieuvluchtelingen. De notie milieuvluchteling leert ons onrechtstreeks wel dat milieuvervuiling bijdraagt tot menselijk leed en confronteert de industrielanden met hun verantwoordelijkheid op dat vlak.
De zoektocht naar zin heeft het menselijk bestaan steeds getekend. Vandaag voelt de mens zich vaak verplicht om die zin in het bestaan voor zichzelf te creëren. Maar telkens stoot de zelfgerichte mens op de grenzen van de onmenselijkheid, de eenzaamheid en de verveling, het geweld, het economische egoïsme, het lijden en de dood. Het zijn fundamentele ervaringen die de denkbeeldige rust en zelfgenoegzame onverstoorbaarheid van de mens tot crisis brengen. De mens als actieve zingever houdt zichzelf wellicht illusies voor. Vooral in de confrontatie met de andere mens, met het slachtoffer langs mijn levensweg, wordt mijn eigen zingeving tot crisis gebracht. Maar dan wel een `crisis´ waardoor een nieuwe zinservaring kan ontstaan in de keuzes die ik maak. In dit boek nemen de auteurs de lezer mee op een weg van filosofische dieptelezing van teksten van Rosenzweig, Levinas, Nietzsche, Dostojevski, Kafka en de Bijbelse boeken Genesis en Lucas - teksten over crisis en zin die cirkelen rond één centrale inzet: het proces van menswording.
De medische mogelijkheden in het ziekenhuis kennen een zeer grote explosie. De dringende vraag die zich hierbij stelt, luidt hoe deze kansen kunnen worden afgestemd op het welzijn van de menselijke persoon. Vanuit vijftien jaar ervaring in concreet ethisch overleg in de Medisch-Ethische Commissie willen de auteurs hun doordachte bevindingen presenteren aan een ruimer publiek. Het eigene van dit boek bestaat in het feit dat het geschreven is op het kruispunt tussen theorie en praktijk. Het boek opent met een voorstelling van de werking van een medisch-ethische commissie. Daarna volgt een fundamentele reflectie over het christelijke personalisme dat in de instellingen van de Caritas-koepel wordt gebruikt bij de bespreking van ethische vragen. Vervolgens is er een sectie gewijd aan de vragen bij het levenseinde. Men vindt er een overzicht van de medische beslissingen bij het levenseinde maar ook concrete adviesteksten. Een volgend deel handelt over de patiëntenrechten en over de problematiek van de medische experimenten en de informed consent. Het geheel wordt afgerond met de relevante wetteksten. Dit boek heeft een duidelijk doelpubliek voor ogen: artsen werkzaam in een ziekenhuis, leden van medisch-ethische commissies, huisartsen, maar ook expliciet verpleegkundigen en studenten.
In het vorige nummer van Oikos bespreekt Patrick De Vos de verleidingskracht van het extreemrechtse populisme en geeft hij enkele aanbevelingen om die verleidingskracht te ontmijnen.  De argumentatie van De Vos verloopt in drie stappen. Ten eerste schetst hij enkele bepalende kenmerken van het (extreemrechtse) populisme. Ten tweede beargumenteert hij op basis van het werk van de Belgische filosofe Chantal Mouffe dat het succes van extreemrechts het gevolg is van een typisch liberaal consensusdenken en van de vervlakking van het partijpolitieke landschap die daarmee gepaard gaat. Ten derde concludeert hij hieruit - in een ogenschijnlijk haastig toegevoegd postscriptum en opnieuw in lijn met de positie van Mouffe – dat het cordon sanitaire een ‘kapitale vergissing’ is. Hoewel Devos’ karakterisering van het populisme adequaat lijkt en hoewel Mouffes pleidooi voor een meer intense strijd op het politieke toneel steek houdt, wil ik in deze reactie aantonen dat de conclusie van Mouffe en De Vos om het cordon dan maar beter op te doeken hier helemaal niet uit volgt en zonder meer onhoudbaar is.
Chantal Mouffe herneemt de centrale gedachte van Carl Schmitt dat de antagonistische relatie tussen vriend en vijand constitutief is voor het politieke. Anders dan bij Schmitt leidt die idee bij haar tot een links en radicaal democratisch model voor een pluralistische samenleving. Een juiste appreciatie van de niet te elimineren politieke dimensie van strijd geeft aanleiding tot een kritische evaluatie van het politiek liberalisme van John Rawls en de deliberatieve democratie van Jürgen Habermas. Tegelijkertijd werpt Mouffe daarbij een nieuw licht op enkele recente politieke fenomenen zoals de opkomst van rechtse populistische partijen in Europa en de internationale ‘oorlog tegen het terrorisme’.
In het dialogische denken wordt een ternaire structuur ontwikkeld. De eerste persoon verschijnt als de op zichzelf besloten gestalte van de vrijheid; de tweede persoon als de interruptie van deze vrijheid door het ‘jij’ en de derde persoon als de objectieve orde waarbinnen de geappelleerde vrijheid zich ethisch kan engageren. Vanuit een afstand ten opzichte van het dialogische denken ontwikkelt Ricoeur een alternatief ternair schema. De subjectieve vrijheid bevindt zich op de semantische as met de objectieve betekenis en op de pragmatische as van de relatie met de ander. De ander wordt gekenmerkt door een zelfde dubbel-zinnigheid. Hierdoor wordt er een symmetrische ruimte mogelijk die een hermeneutiek van de ander toelaat. Nochtans is deze symmetrische ruimte niet van een noëtische orde. Ze wordt fundamenteel gedragen door de ethische houding van respect. Deze ethische grondslag verwijst naar een intersubjectieve objectieve ruimte.
	Door dit ternaire schema kunnen de drie momenten van de ethiek vanuit de ethische intentie worden begrepen. Hiermee wordt een van de belangrijkste moeilijkheden van het dialogische denken omzeild. Deze moeilijkheid bestaat erin dat er een sprong moet worden gemaakt vanuit de vrijheid naar de alteriteitsstructuur (de tweede persoon). Het handelingsveld (de derde persoon) kan niet meer zijn dan een ‘secundaire’ toegevoegde noodzakelijke structuur die de mogelijkheid aanbiedt aan de geappelleerde vrijheid zich concreet te realiseren in de werkelijkheid. Het ternair-hermeneutische denken van Ricoeur laat echter toe de betekenissen van de ethische intentie te begrijpen vanuit het menselijke verlangen zonder hierbij de ander te reduceren tot het ‘ik’.
In hun bijdragen maken zowel Pascal Debruyne (Oikos 41) als Dries Lesage (Oikos 40) een machtsanalyse van het milieudebat. Een dergelijke machtsanalyse leert ons dat de zogenaamde maatschappelijke consensus over bepaalde milieuproblemen veeleer de bestaande machtverhoudingen weerspiegelt. Beiden pleiten daarom voor de vorming van een tegenhegemonisch discours om het debat te verbreden. De nadruk op machtsverschillen lijkt echter de onderliggende discussie over waarden te verhullen. Een benadering die vertrekt van de fundamentele politieke waarden – gelijkheid en vrijheid – biedt mogelijkheden om de politieke ecologie meer inhoudelijke grondslag te geven en te positioneren in het politiek-filosofische debat.
"Al de dagen van ons leven" is reeds decennia lang een betrouwbare gids voor moeders en vaders, jong- en langgehuwden, dochters en zoons, grootouders en kinderen. Kortom, voor iedereen, want elke mens heeft familiebanden. Het boek geeft inspiratie bij de hoogtepunten van het leven - van geboorte tot overlijden. Maar je kunt er ook elke dag in lezen en meegaan met de maanden en de seizoenen.
Wanneer extremistische actoren opduiken in de politieke sfeer stelt zich voor democraten het dilemma van de tolerantie: als we de fundamentele waarden van tolerantie, vrijheid en respect willen hooghouden, hoe tolerant moeten we dan zijn ten aanzien van diegenen die intolerantie prediken? In antwoord op dit dilemma verdedigen we in dit artikel een 'concentrisch' model van een weerbare democratie. Volgens dit model moeten de bekommernissen van extremistische kiezers ernstig genomen worden, maar moeten extremistische partijen zelf actief bestreden worden.
De gezondheidszorg in derdewereldlanden kent vele problemen. Het aanbod is beperkt en duur, de kwaliteit is slecht, het personeel is weinig gemotiveerd, goedkope geneesmiddelen zijn onvoldoende aanwezig. Maar ook: de patiÙnten haken af. Kortom de overgrote meerderheid van de mensen in derdewereldlanden lijdt onder een gebrek aan sociale bescherming.
Dit zakboek geeft een korte inleiding in de bouw en de werking van zenuwcellen en hun relatie tot ons gedrag. Er wordt een systematische beschrijving gegeven van het proces dat begint bij de waarneming van prikkels, hun vertaling naar zenuw¼impulsen, hun bewuste waarneming en de uiteindelijke planning en uitvoering van reacties en bewegingen. Registratie, verwerking en opslag van informatie in de hersenen worden kort besproken, alsook de manier waarop onze hersenen bijdragen tot het tot stand komen van emotionele reacties. De tekst baseert zich op de
In het artikel wordt een instrument besproken voor peerevaluatie. In dit korte bestek wordt aandacht geschonken aan: - het instrument: waartoe dient het, hoe werkt het, welke communicatie voer ik errond; - het integreer ik het instrument in mijn lespraktijk. Het uitgangspunt van het artikel is praktisch van aard. In een eerste deel wordt het instrument zeer duidelijk omschreven zodat men er direct mee aan de slag kan. Er wordt aangegeven wat de mogelijkheden zijn en tot welke finaliteit het leidt. Immers, nie alle vormen van peerevaluatie zijn geschikt om om het even welk doel te bereiken. In een tweede deel wordt aandacht geschonken aan de implementatie in het onderwijs. Het invoeren van een nieuwe evaluatievorm vereist immers ook een aanpassing van de werkvorm. Er worden tips en valkuilen gegeven die - komende uit de praktijk - je als leerkracht direct inspireren om ermee aan de slag te gaan. Inleidend worden een aantal begrippen uitgelegd en achteraan het artikel is een bibliografie voorzien die ter verdieping van dit thema kan worden geraadpleegd.
Internationale organisaties sporen de overheden in toenemende mate aan om de disseminatie van nieuwe organisatieconcepten te ondersteunen. Onderzoek naar de inspanningen geleverd door organisaties in hun zoektocht naar nieuwe organisatieconcepten en de permanente monitoring van de effecten van organisationele transformatie zijn noodzakelijke instrumenten om een dergelijk beleid tre voeren. Sinds 1980 werden diverse organisatiesurveys uitgevoerd in een poging om de mate en het effect van werkplaatsinnovatie te evalueren. Vergelijkingen van de resultaten van deze organisatiesurveys kent heel wat moeilijkheden, onder meer omdat de keuzes inzake methodologie en surveydesign sterk variëren. Bovendien is weinig informatie beschikbaar over de methodologische belemmeringen van deze organisatiesurveys. Deze publicatie concentreert zich daarom op het methodologisch design van 16 voorname organisatiesurveys in het buitenland. De objectieven van de publicatie zijn: 1) vergelijking van organisatiesurveys met het oog op het opstellen van een inventaris aan 'good practices' op diverse niveau's (bv. steekproefkader, non-respons strategie, enz.) die de kwaliteit van het onderzoek naar de diffusie en effecten van nieuwe organisatieconcepten kan versterken; 2) de huidige 'methodologische diversiteit' in kaart brengen met het doel de mogelijkheden te onderzoeken voor internationaal onderzoek naar de verspreiding en effecten van nieuwe organisatieconcepten.
De masteropleiding Sociaal werk van de K.U.Leuven organiseerde op 14 maart 2008, samen met Genderstudies van de K.U.Leuven, haar eerste internationale lenteseminarie met als gast Joan Tronto. Joan Tronto is verbonden aan de City University of New York en doceert politieke wetenschappen en vrouwenstudies. Ze verwierf in de jaren negentig internationale faam met haar boek 'Moral boundaries: a political argument for an ethic of care'. Tijdens het lenteseminarie gaf Joan Tronto een introductie over haar benadering van zorgethiek. In het tweede gedeelte reflecteerden drie Vlaamse sociaal werkers vanuit hun ervaring op de theorie van Tronto: Liesbet Smeyers, teamcoördinator en maatschappelijk werker op het Vertrouwenscentrum Kindermishandeling in Leuven, Cis Dewaele, coördinator van Vlaams Straathoekwerk Overleg en Lieve Vanderlinden, diensthoofd Sociaal werk UZ Leuven. In deze bijdrage willen we eerst stilstaan bij de theoretische uitgangspunten van Tronto. Daarna geven we een korte samenvatting van de reacties van de Vlaamse sociaal werkers over de bruikbaarheid van dit kader.
Dit dossier rapporteert over de ervaringen die in het PASO project zijn opgedaan inzake het beheer van grote databanken zoals de PASO-databank. Meer bepaald was het de bedoeling om deze databank ter beschikking te stellen voor gebruik door derden-wetenschappers. Onder andere omdat het hier een databank betreft met gegevens over organisaties zijn specifieke maatregelen uitgewerkt om de zorg voor privacy van de respondenten te verzoenen met een ruimere beschikbaarheid van de data voor de wetenshappelijke valorisatie ook buiten het project. Om dit te verwezenlijken is ook gekeken naar buitenlandse ervaringen met analoge databanken. Een bruikbaar rapport voor wie met analoge problemen zit inzake het ter beschikking stellen van gegevens aan derden-gebruikers.
De stembusgang van 18 mei 2003 en 13 juni 2004 staan geboekstaafd als de meest gemediatiseerde en gepeilde verkiezingen ooit. Op uiteenlopende manieren poogden de media het politieke gebeuren van de federale en regionale verkiezing dichter bij de burger te brengen. Enerzijds was er een inflatie van infotainment, duiding en debatten in allerlei programmaformats, anderzijds poogde men de verkiezingen via peilingen en voorspellingen reeds in een zeer vroeg stadium te ensceneren. Over de rol van de audiovisuele media in de politieke berichtgeving vloeide al heel wat inkt. Critici hebben het over de verkleutering, opleuking, banalisering, anekdotisering en personalisering van het politieke debat, terwijl de bagatellisering en normalisering van het Vlaams Blok, zeker in 2003, een ander hot item was. Hoewel niet al deze kritieken hout snijden, de media alvast niet voor alle zonden van Israël en alles wat misloopt verantwoordelijk gesteld kunnen worden en er zeker niet van beschuldigd kunnen worden het democratisch gehalte van de samenleving te ondergraven, is en blijft een fundamenteel, genuanceerd en onderbouwd debat over de maatschappelijke rol en impact van de media op z’n plaats. Desondanks komt het vooral het mediasysteem zelf toe om zijn optreden en functioneren kritisch te evalueren en zijn maatschappelijke verantwoordelijkheid op te nemen.
In april en mei 2008 is in het kader van het SPATIALISTonderzoeksproject een (on-line) vragenlijst verstuurd aan 509 publieke organisaties die mogelijk geodata produceren, gebruiken en/of uitwisselen in Vlaanderen (40 federaal, 109 Vlaams, 10 provinciaal, 308 gemeentelijk en 42 inter-communaal). Via deze vragenlijst is getracht een zo volledig mogelijk beeld te verkrijgen van de huidige stand van zaken van de Vlaamse GDI. Dit referentiebeeld moet helpen het doel van het project te realiseren: nagaan wat de voorwaarden zijn voor een succesvolle ontwikkeling van een Vlaamse GDI. Aan de hand van die voorwaarden zullen adviezen en beleidsopties worden geformuleerd, die de effectieve en efficiënte voorziening van geodata bevorderen, flexibiliteit toelaten en haalbaar zijn voor alle betrokkenen.
De jarenlange studie van de sociale en culturele ontwikkelingen, en een tijdvretende verzameling en analyse van miljoenen demografische gegevens, leren dat er over de negentiende eeuw hardnekkige misverstanden bestaan. De negentiende eeuw was niet de eeuw van de man, maar van de vrouw, niet de eeuw van de industrialisering, maar van de tertialisering, niet de eeuw van de ongeschoolde fabrieksarbeider, maar van de thuiswerkende huismoeder, niet de eeuw van blauw of rood, maar van paars. Dat is het wonder, het raadsel en het drama van de negentiende eeuw.
Dit artikel beschrijft een aantal beleidsrelevante aspecten van de mantelzorg voor ouderen met dementie en psychiatrische patiënten in het Vlaamse zorglandschap. Een eerste inleidende paragraaf begint bij een begripsomschrijving van formele en informele zorg, waaronder mantelzorg. Actuele ontwikkelingen in de zorg die een impact hebben op mantelzorg worden weergegeven. De tweede paragraaf beschrijft de zorglast en veerkracht die mantelzorgers van ouderen met dementie en van personen met psychische problemen ervaren. Eerst wordt in dit hoofdstuk de zorgervaring besproken. Vervolgens gaan we dieper in op de verschillende mate van belasting die het type van verwantschap doorgaans met zich meebrengt. Ten derde beschrijven we de potentieel positieve en groeibevorderende gevolgen van mantelzorg. De derde paragraaf bespreekt de zorgrelatie, een centrale factor voor de kwaliteit van mantelzorg, aan de hand van een onderzoeksmodel. In laatste instantie wordt een overzicht geboden van de beleidsaanbevelingen die door de onderzoekers doorheen de verschillende projecten in de lijnen “zorg voor personen met dementie en zorg voor personen met ernstige en langdurige psychische problemen geformuleerd werden.
De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) beveelt aan dat alle moeders minstens 6 maanden exclusief borstvoeding zouden geven. Kind & Gezin ondersteunt deze richtlijn en gaf aan het Expertisecentrum Kraamzorg De Bakermat de opdracht om de situatie in kaart te brengen en acties te ondernemen om het volhouden van borstvoeding te stimuleren. Wie zijn de langvoedsters in Vlaanderen, wat zijn de succesfactoren om lang te voeden, welke noden formuleren deze vrouwen, en welke randvoorwaarden moeten er vervuld zijn om de WHO-aanbeveling te realiseren? Naast een antwoord op deze vragen, brengt een gelijktijdig uitgevoerd onderzoek bij gezondheidswerkers de graad van kennis rond borstvoeding in beeld en geeft aan welke de aandachtspunten zijn in begeleiding van voedende moeders.
Wanneer een familiebedrijf naar de volgende generatie gaat, kan het geconfronteerd worden met meer complexiteit: meer aandeelhouders, familietakken, familiale leidinggevenden, ... Bedrijfsfamilies kunnen formele instrumenten (familiaal charter, familievergaderingen, ...) hanteren om die complexere familiale relaties te beheren. Bedrijfsfamilies kunnen de nakende of bestaande complexiteit ook beantwoorden met het invoeren van eenvoud in de eigendoms-, bestuurs- en/of managementstructuren. Ze snoeien dan de familieboom: vermindering van het aantal aandeelhouders, van het aantal leidinggevenden, van het aantal familietakken, enzovoort. De vragen 'Wat, waarom en hoe snoeien?' en 'Wat zijn de gevolgen hiervan?' komen uitvoerig in dit boek aan bod en ze worden vanuit verschillende invalshoeken belicht (management, familiaal, juridisch-fiscaal, ...).