clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Het hoge aantal zittenblijvers in Vlaanderen staat op gespannen voet met de resultaten van empirische studies (zie ook in dit nummer) die stellen dat zittenblijven negatieve langetermijneffecten heeft op het academisch en psychosociaal functioneren van leerlingen. Deze bijdrage tracht deze discrepantie tussen praktijk en empirische ‘evidentie’ te verklaren door een kwalitatief empirische analyse naar de verschillende soorten overtuigingen over zittenblijven en de wijze waarop deze overtuigingen een rol spelen in het beslissingsproces in scholen. De analyse steunt daarbij op kwalitatieve SiBO-data en 19 semi-gestructureerde interviews in twee basisscholen en drie secundaire scholen. Uit deze analyse blijkt dat de overtuigingen van Vlaamse leraren en directies niet eenduidig en in alle situaties zittenblijven legitimeren, maar dat het verlangen van leraren naar cognitief gemak, persoonlijke ervaringen die zittenblijven in een positief daglicht stellen en onderwijsovertuigingen over leren en evalueren, die ook door het onderwijssysteem ondersteund worden, een belangrijke rol spelen in het beslissingsproces en overtuigingen pro zittenblijven in scholen mee kunnen vormgeven.
Sinds juli 2013 volgt de loopbaanbegeleiding voor werkenden een nieuw model, met het oog op een dienstverlening die vraaggestuurd is en maatwerk mogelijk maakt. Elke werkende heeft per periode van zes jaar recht op twee basispakketten van (minimaal) vier uur loopbaanbegeleiding. Het is de bedoeling dat in de toekomst de werkenden die daar baat bij kunnen hebben bovenop het basispakket extra uren zullen krijgen. De vraag is op basis waarvan bepaald kan worden welke werkenden recht zullen hebben op deze extra tijd en hoe dit geoperationaliseerd kan worden in een indiceringssysteem.
Competentieontwikkeling kreeg de voorbije jaren een centrale positie in het Vlaamse arbeidsmarktbeleid. Inzetbaarheid van werknemers op korte en lange termijn is immers essentieel voor een competitieve arbeidsmarkt. POP’s of persoonlijke ontwikkelingsplannen zijn instrumenten die hieraan moeten bijdragen. Maar waar gaat het bij een POP nu eigenlijk om?
De socioculturele sector in Vlaanderen (pc 329.01) telt 2.210 organisaties,  stelt 22.686 werknemers tewerk en bestaat uit twaalf deelsectoren. Binnen de sector werd een groot personeelsverloop gesignaleerd. Onder meer gezien de grote demografische uitdagingen waarvoor de sector staat, wensten de sociale partners meer inzicht te krijgen in de kenmerken en redenen van het personeelsverloop. Wat is het profiel van de in- en uitstromers? Naar welke (deel)sectoren stromen ze uit? Gaat het om vrijwillig of onvrijwillig verloop? Wat zijn de redenen voor in- en uitstroom? In welke mate spelen factoren als jobinhoud, loon, work-life balance, ... mee in de beslissing om te vertrekken? Hoe kan het disfunctionele verloop worden verminderd?

Via dit onderzoek in opdracht van het Sociaal Fonds voor het Sociaal-Cultureel Werk van de Vlaamse Gemeenschap (SFSCW) werden bovenstaande vragen beantwoord voor zowel de socioculturele sector in zijn geheel als voor de 12 deelsectoren. Dit gebeurde op basis van een analyse van administratieve data en een bevraging van 565 uitstromers.
Het loon van zowel de werknemers als de grootverdieners is het onderwerp van een aloude links-rechts tegenstelling en in deze strijd der ideeën worden alle voor handen zijnde argumenten gebruikt. Aangezien de twee ‘loondebatten’ vaak los van elkaar gevoerd worden, lopen de argumentatielijnen niet altijd parallel. Meer zelf, als het over de relatie tussen loon en motivatie aankomt, zien we in het rechtse discours een merkwaardige interne tegenstelling: voor managers zou een berg geld cruciaal zijn om de goede mensen aan te trekken en te motiveren, terwijl het salaris voor de motivatie van werknemers geen enkele rol zou spelen. Dit dubbele loondiscours wil een maatschappelijk draagvlak creëren voor een vrije loonvorming van toplonen, parallel met een sterke regulering en matiging van de modale lonen. In wat volgt ontleden we dit dubbele loondiscours en toetsen we het discours met enkele wetenschappelijke inzichten. Zijn managers dan geen mensen?
‘290.000 euro en geen cent meer’. Als het van ABVV topman Rudy De Leeuw afhangt is er een absolute maximumgrens op het loon van een overheidsmanager. De regering lijkt hem daarin te volgen en heeft beslist de toplonen in de administratie te beperken. De Copernicushervorming met zijn ‘marktconforme’ beloning lijkt daarmee voltooid verleden tijd. Maar het debat is hiermee niet afgesloten. Als het over geld gaat, lopen de gemoederen gemakkelijk op met wederzijdse beschuldigen van exhibitionistische zelfbediening of onbeschaamde jaloezie. In deze bijdrage proberen we het debat enerzijds te ontleden en anderzijds het debat te verrijken met enkele inzichten uit onderzoek.
Tegen 2020 wil Vlaanderen als kenniseconomie aansluiting vinden bij de innovatieve topregio’s in Europa. De regering 
zette daarvoor het plan Vlaanderen in actie (Via) op. Beleidsmatig wordt duidelijk een tandje bijgestoken in de ondersteuning van de ontwikkelingen binnen de creatieve industrie. Ann Laenen reflecteert op het artikel van Ranaivosonen collega’s in Pioneering minds worldwide.
De  derde, nieuwe editie van de vertaling van alle niet-bijbelse rollen die sinds 1947 zijn gevonden in Qumran bij de Dode Zee. De tekstuirtgave bevat een geactualiseerde, algemene inleiding op de rollen, en inleidingen op de afzonderlijke documenten. Daarnaast biedt het boek een complete lijst van alle geveonden handschriften, met bibliografische bijzonderheden.
Vergeven is een werkwoord dat complexe ethische kwesties oproept. Maar wat betekent het te zeggen dat je gelooft in de vergeving van de zonden? Dit boek focust op vergeving van de zonden als geloofspunt, niet zozeer als morele categorie. Dan komen we uit bij twee woorden uit de christelijke traditie die vandaag het minst begrepen worden: zonde en genade. Hun betekenis herontdekken opent een onvermoed spiritueel perspectief waarin ons leven, met vallen en opstaan, in relatie tot God geplaatst wordt.
Deze bundel schetst een fundamentele visie op basis van Bijbel, sacramenten en theologie. Wat is dat eigenlijk, zonde en vergeving? Wat vertellen ons de oeroude verhalen van Adam en Eva, Kaïn en Abel, over een God die vergeeft? Wat leert het Tweede Vaticaans Concilie ons over verzoening en boete? Wat aan te vangen met klassieke termen zoals erfzonde en aflaten?  
Dit boek toetst die visie aan concrete vragen uit de praktijk. Hoe kan je groeien naar vergeving? Wat zijn de voorwaarden om tot vergeving over te kunnen gaan? Zijn er geen zaken die onvergeeflijk zijn? Is vergeving een typisch christelijke ‘uitvinding’? Is het woord ‘zonde’ wel bruikbaar als je te maken hebt met mensen die ontoerekeningsvatbaar zijn? Is onrecht niet eerder een zaak van structuren, en hoe vergeef je dan? 

Met bijdragen van Roger Burggraeve sdb, Marc De Kesel, Yves De Maeseneer, Hans Geybels, Jacques Haers SJ, Katrien Hertog, Eric F.G.B. Luijten, Serge Rooman, Stijn Van den Bossche, Ellen Van Stichel, Katie Velghe.
Dit artikel bespreekt de hoofdstukken uit "Christelijke dogmatiek" van C. van der Kooi en G. van den Brink die handelen over de christologie, de soteriologie, de pneumatologie en de eschatologie (respectievelijk hoofdstukken 10, 11, 12 en 16). Van elk hoofdstuk wordt eerst de gedachtegang beknopt weergegeven, waarna telkens een perspectief aangebracht wordt dat de synthese die Van der Kooi en Van den Brink bieden in vraag stelt en aanzet wil zijn tot verder theologisch gesprek. Het gaat hierbij om volgende perspectieven: het trauma van Auschwitz (in de bespreking van het hoofdstuk over de christologie), de hedendaagse theologische kritieken op het denken over verzoening in termen van genoegdoening (in de bespreking van het hoofdstuk over de soteriologie), de actuele ecologische crisis (in de bespreking van het hoofdstuk over de pneumatologie) en de uitdaging van het overschot aan lijden in wereld en geschiedenis (in de bespreking van het hoofdstuk over de eschatologie). Tot slot wordt de vraag gesteld of Van der Kooi en Van den Brink misschien toch niet te ambitieus zijn geweest met hun "Christelijke dogmatiek" en of zij niet meer verwachtingen scheppen dan dat zij hebben kunnen waarmaken.
De latere keizer Karel V verwierf in 1515 het voorrecht om actief te interveniëren in de aanstellingen van abten in de Nederlanden. Dit werd het voorwerp van een verhitte discussie tussen de wereldlijke en de geestelijke macht. In Brabant hadden de benoemingen implicaties tot in de politieke besluitvorming, aangezien vele abten in de eerste stand van de Statenvergadering zetelden. In dit artikel wordt aan de hand van twee casussen, Averbode en Grimbergen, nagegaan welke gevolgen dit impliceerde. De rol die de reguliere clerus in dit verhaal speelde, werd tot nu toe slechts in weinig studies belicht. Toch had o.m. de norbertijnenorde een merkbare impact op de samenleving. Een analyse van vier onderliggende oorzaken (ideologie, geld, religie en politieke inspraak) voor het conflict met de wereldlijke macht wijst op de diepliggende wortels van dit conflict en op een mentaliteitsverschil dat maar moeizaam kon worden overbrugd.
In 2012 vond reeds voor de achtste keer het kwaliteitscongres voor lokale besturen plaats, waarbij spraakmakende initiatieven ter verbetering van de kwaliteit in/van de lokale overheden in de schijnwerpers worden gezet. Voor deze achtste editie werd als slogan ‘Impact Uitgepakt’ gekozen, die het doel aanduidde om ervaringen en inzichten van lokale overheden uit te wisselen op het gebied van effectief handelen. Het realiseren van impact, zowel intern binnen de eigen organisatie als extern op de omgeving, is immers van cruciaal belang om vooruit te komen en de gestelde doelen te bereiken. In dit congresboek worden drie praktijkverhalen samengebundeld die beschrijven hoe lokale besturen de impact binnen hun organisatie kunnen vergroten. Meer bepaald gaan de bijdragen in dit boek dieper in op de kracht van het middenkader in de organisatie, op het belang van de organisatiecultuur als bepalende factor voor de prestaties van de organisatie, en op de wijze van doeltreffend leidinggeven.
Een goed diversiteitsbeleid biedt een organisatie zowel economisch als maatschappelijk een meerwaarde. Maar het stelt de organisatie ook voor een uitdaging. Niet enkel moet men er in slagen om diverse werknemers aan te trekken, ook moet de aanwezige diversiteit goed ‘gemanaged’ worden. In dit kader is het belangrijk te bouwen aan een inclusieve cultuur op alle niveaus van de organisatie en de opportuniteiten die diversiteit biedt, zo veel mogelijk te benutten. Diversiteitspraktijken en -initiatieven verschillen vaak sterk van organisatie tot organisatie, wat een goede mogelijkheid biedt om van elkaar te leren. Met het
onderzoeksproject ‘benchmarking van het interne gelijkekansen-en diversiteitsbeleid van de Vlaamse overheid’ willen we hier dan ook toe bijdragen. We bespreken in dit artikel de belangrijkste resultaten van dit onderzoek.
Door ombudsnormen uit te werken en door ze toe te passen, bepaalt en begrenst een ombudsdienst wat zij op een gegeven moment verstaat onder een kwaliteitsvolle werking en dienstverlening van een bestuur. De ombudsnormen die de Ombudsdienst Pensioenen hanteert, vormen het onderwerp van deze bijdrage. Aan de hand van concrete klachtendossiers onderzoeken we op welke wijze de Ombudsdienst concreet invulling geeft aan haar ombudsnormen.
Onze bevindingen in verband met de Ombudsdienst Pensioenen worden bovendien in een breder kader geplaatst: op een theoretisch niveau belichten we de verschillende perspectieven op kwaliteit(svol overheidshandelen) en de complexe positie die een ombudsdienst hierin inneemt. We tonen met deze bijdrage onder meer aan dat de Ombudsdienst Pensioenen de klassieke dichotomie tussen het producent- en het consument-georiënteerde perspectief op kwaliteit overstijgt.
Dankzij het portaal Lokale Statistieken kan iedereen nu al allerlei cijferreeksen van Vlaamse gemeenten bekijken en vergelijken, maar er is nog veel meer mogelijk. Door het centrale platform verder uit te werken kunnen overheden
onderling ook meer informatie uitwisselen en kunnen de prestaties van lokale besturen beoordeeld en vergeleken worden door politici en mensen uit de administratie maar ook door burgers en bedrijven.
Bij interactieve beleidsplanning werken maatschappelijke en overheidspartijen tijdens een intensief traject samen een beleidsplan uit. Door een brede groep van mensen vroeg en intensief bij de besluitvorming te betrekken, kunnen nieuwe, innovatieve ideeën worden ontwikkeld en doorwerken in het beleid. Deelnemers leren van elkaar en komen tot nieuwe (verbeterde) inzichten. Op die manier draagt interactief beleid bij aan de ontwikkeling van betere relaties en vertrouwen tussen de betrokkenen. 
Kortom, interactieve beleidsplanning kan dus heel wat goede resultaten opleveren. Maar … in de praktijk is dat verre van evident. 
Dit handboek heeft tot doel de slaagkansen te vergroten, door het nodige inzicht te bieden in het verloop, de mogelijkheden en de beperkingen van interactieve beleidsplanning. De auteur formuleert bovendien handvaten met betrekking tot de organisatie van interactieve planning. Op die manier kunnen beleidsverantwoordelijken concreet aan de slag.
Wanneer is de inrichting van interactieve planning zinvol (en wanneer niet)? Hoe verloopt een interactief planproces? Hoe komt draagvlak tot stand? Hoe kan het proces ingericht en gemanaged worden met het oog op de best mogelijke resultaten? Wat moet de procesmanager kennen, kunnen en doen? Door de loop van zeven hoofdstukken krijgen deze vragen duidelijke antwoorden.
In de 19de eeuw werd het Belgische medische beroep voor het eerst geconfronteerd met de opkomst van medische specialismen. Dit had gevolgen voor zijn organisatie en structurering. Deze evolutie voltrok zich gelijktijdig met de toenemende interesse van de regering in de gezondheidszorg en met de opkomst van de ziekenfondsen, wat uiteindelijk zou leiden tot de invoering van een verplichte ziekte- en invaliditeitsverzekering in België in 1944. Ondertussen groeide het medische korps uit tot een gespecialiseerde professie. Ondanks het feit dat medische specialisering een belangrijk element vormde in de ontwikkeling van de moderne geneeskunde en in de totstandkoming van de Belgische gezondheidszorg is er nog maar weinig onderzoek gedaan naar het professionaliseringsproces van de medische specialisten in België. Dit artikel wil een aanzet geven tot het opvullen van deze lacune door het historische proces dat leidde tot de wettelijke erkenning van medische specialisten in België in kaart te brengen. Op basis van theorieën uit de sociologie kan het professionaliseringsproces van de Belgische medische specialisten beschouwd worden als het resultaat van onderhandelingen tussen algemeen geneeskundigen, specialisten en de overheid.
Op 1 januari 2012 ging fase 2 van de proeftuinen VDAB-OCMW officieel van start. Deze proeftuinen hadden als doelstelling om de samenwerking tussen VDAB als arbeidsmarktregisseur en de OCMW’s als belangrijke lokale welzijnspartner te verbeteren. In dit onderzoek brengen we op basis van de ervaringen binnen de vijf deelnemende proeftuinen in kaart hoe de samenwerking concreet vorm kreeg, en dit gaande van de intake en screening van cliënten tot en met de uitvoering en opvolging van concrete activeringstrajecten. We bestuderen ook welke doelgroepen in de praktijk opgenomen werden binnen de proeftuinen, en formuleren naar het einde toe een aantal randvoorwaarden voor een vlotte samenwerking. Tot slot halen we kort enkele aandachtspunten voor het beleid aan.
Heeft echtscheiding een impact op het aantal kinderen dat mensen krijgen? Als Vlamingen na de ontbinding van hun eerste huwelijk geen kinderen meer zouden krijgen, dan leveren gestrande huwelijken significant minder kinderen op dan huwelijken die standhouden, zo blijkt uit de gevens van het onderzoek 'Scheiding in Vlaanderen'. Op het moment van de echtscheiding heeft 20% nog geen kinderen. Na de echtscheiding krijgt 20% nog kinderen. Of er (nog) kinderen komen na de echtscheiding hangt samen met de leeftijd bij de scheiding, het relatieleven na de scheiding, het aantal eigen kinderen en kinderen van de nieuwe partner en het opleidingsniveau. Voor de gehuwden uit de jaren 1970 en 1980 geldt dat hun uiteindelijke kindertal niet wordt verhoogd of verlaagd door de ervaring van een echtscheiding.
Naast ex-partners en hun kinderen, zijn ook grootouders betrokken partij bij een echtscheiding. Dit artikel onderzoekt het verband tussen echtscheiding van ouders en contacten tussen grootouders en kleinkinderen. Daarbij maken we optimaal gebruik van het multi-actordesign van de studie Scheiding in Vlaanderen, waarin beide partijen hierover bevraagd werden. We baseren ons eerst op een steekproef van meer dan 1300 grootouders, waarna we deze resultaten vergelijken met eerdere resultaten op basis van de antwoorden van deelnemende kleinkinderen. Analyses van beide datasets tonen aan dat als ouders gescheiden zijn, grootouders en kleinkinderen elkaar minder frequent zien dan wanneer de ouders gehuwd zijn. Dat geldt vooral voor grootouders van vaderskant. De verblijfsregeling van kinderen blijkt een belangrijke rol te spelen: naarmate kinderen een groter of kleiner gedeelte van de tijd bij vader respectievelijk moeder wonen, zien zij ook de grootouders langs die kant meer of minder.
De zorgsector is volop in beweging en nieuwe uitdagingen leiden tot nieuwe recepten om slimmer te gaan werken. De theorie rond Innovatieve Arbeidsorganisatie levert een schat aan ideeën en methodes om organisaties levenskrachtiger te maken en mensen te verbinden rond het primair proces en de klant. In 'Slimmer Zorgen voor Morgen' komt die theorie uitgebreid aan bod en laten verschillende ziekenhuizen en woonzorgcentra uit Belgisch-Limburg zien hoe die principes in de praktijk werken. Dit boek maakt de concepten van de moderne sociotechniek uiterst toegankelijk en levert een pak inspiratie voor iedereen die met organisatievernieuwing aan de slag wil.
Onderzoek naar de positie van macht en aansluitend de rol van organisatiepolitiek kunnen een verhelderend beeld geven van hoe om te gaan met conflicten bij organisatieverandering. Dit artikel is een samenvatting van een doctoraal onderzoek (KU Leuven) dat werd verricht met de bedoeling een theoretisch systeemmodel van verandering in organisaties te ontwikkelen en macht en politiek in dit raamwerk in te passen. Het onderzoek werd verricht op basis van een literatuurstudie van organisatietheorieën en theorieën over macht en politiek.
In their effort to increase labour market participation, several EU welfare states are currently confronted with the problem of an ‘off-register NEET generation’, that is, a significant group of unemployed youngsters who do not register with the public employment service (PES) or withdraw early. Their behaviour is puzzling as they risk a penalty in the form of a reduction or a loss of benefits. Combining insights from non-compliance theory and non-take-up theory, this article argues that this withdrawal cannot be fully explained by the calculations of risks, costs and benefits that these youngsters make, nor by problematic attitudes. At least as important are the factors at the organisational level which prevent the youngsters from taking up their rights. An alternative activation approach based on private non-profit social work practice, namely integrated guidance, is proposed in order to improve participation in PES services. The findings are based on a study of nine pilots involving hard-to-reach young unemployed people in Belgium. A triangulation of quantitative and qualitative methods was used to collect and analyse the data.
 
In hun strijd om de arbeidsmarktparticipatie van burgers te verhogen, worden de Europese welvaartstaten geconfronteerd met het probleem van een ‘niet geregistreerde NEET generatie’. Het gaat om een aanzienlijke groep jonge werkzoekenden die zich niet inschrijven bij de publieke arbeidsvoorzieningen of daar enige tijd na inschrijving niet meer opdagen. Hun gedrag stemt tot nadenken, want zij doen dit niet zonder risico. Ze riskeren immers een vermindering of zelfs het verlies van hun werkloosheidsuitkering. Door inzichten uit de non-compliance theorie te koppelen aan inzichten uit de non-take-up theory tonen we in dit artikel aan dat het niet opdagen van de jongeren niet het resultaat is van een zuivere risico- of kostenbatenanalyse, noch van problematische attitudes. Even belangrijk zijn factoren op organisatieniveau die jongeren verhinderen om hun rechten op te nemen. Om hieraan te verhelpen wordt in dit artikel een alternatieve methodiek naar voor geschoven die gebaseerd is op de aanpak van private non-profit sociale initiatieven om de deelname aan de dienstverlening van de publieke arbeidsvoorzieningen te verbeteren. De bevindingen zijn gebaseerd op een onderzoek naar negen proefprojecten voor moeilijk te bereiken werkzoekende jongeren in België. Om de data te verzamelen en analyseren werd een gepaste combinatie van kwantitatieve en kwalitatieve methoden gehanteerd.
Maatschappelijke evoluties zoals de heterogeniteit van cliëntenbestanden en het toenemende activeringsbeleid maken dat er tussen de VDAB en de OCMW’s meer wisselwerking is, die ook noopt tot meer afstemming en samenwerking in de dagelijkse werking. Hiertoe zette de Vlaamse overheid een beperkt aantal proeftuinen op in 2012 - de zogenaamde fase 2 van de proeftuinen VDAB-OCMW. Deze hadden tot doel om meer gepaste en geïntegreerde trajecten op te zetten met de VDAB als arbeidsmarktregisseur en de OCMW’s als belangrijke lokale welzijnspartner. In dit onderzoek brengen we op basis van de ervaringen binnen de vijf deelnemende proeftuinen in kaart hoe de stromen van cliënten van OCMW naar VDAB (en omgekeerd) lopen, hoe potentiële cliënten worden geïdentificeerd en hoe de samenwerking concreet vorm krijgt. Vervolgens analyseren we de randvoorwaarden, zowel binnen als tussen de betrokken organisaties en zowel op het lokale als op het centrale beleidsniveau. Het onderzoeksrapport bevat tot slot een aantal beleidsaanbevelingen voor deze verschillende niveaus.
Patrick Janssens zag na de verkiezingsuitslag van 14 oktober 2012 een geografische breuklijn: ‘De uitslag van de verkiezingen is van die aard dat je twee grote blokken hebt in Antwerpen. Een eerder progressief stedelijk blok dat voornamelijk goed gescoord heeft en een meerderheid heeft binnen de ring. En een minder stedelijk, conservatief blok dat een meerderheid heeft buiten de ring’.1 Die stelling was allicht veeleer een argument in de toenmalige verkennende coalitiegesprekken dan een objectieve analyse. Tegelijk paste die uitspraak in een lange wetenschappelijke traditie die verkiezingsresultaten in verband brengt met de sociale geografie. Als reactie op Janssens’ stelling zijn er voor Antwerpen ondertussen al dergelijke analyses gekomen. Maar bestaat een blokvorming, zoals Janssens die in Antwerpen meende te zien, op Vlaams niveau? In dit artikel bespreken we de politieke geografie na de provinciale verkiezingen van 14 oktober 2012.
De belangrijkste verschuiving bij de afgelopen gemeenteraadsverkiezingen was de sterke groei van de N-VA op het lokale vlak. Uit de eerste analyse van de PartiRep exitpoll op 14 oktober 2012 blijkt dat de partij kiezers heeft kunnen aantrekken van zowel links als rechts. De kiezers van de N-VA beantwoorden echter aan het typisch profiel van de volatiele kiezer: ontevreden, weinig interesse en wantrouwend ten aanzien van de politiek, ook voor het lokale gemeentebestuur. Nationale thema’s werden door de N-VA kiezers nauwelijks genoemd, maar ze zijn wel ontevreden over de manier waarop hun gemeente wordt bestuurd.