clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Met de verlichting en de Franse revolutie komt het moderniseringsproces in een stroomversnelling terecht. Daardoor ontstaat een breuk met de traditie en raakt de op de godsdienst gebaseerde wereldbeschouwing in crisis. In het werk van Joseph de Maistre, Marquis de Sade en Georg Wilhelm Friedrich Hegel wordt nagedacht over die spanningsverhouding tussen herkomst en toekomst. De Maistre zal de crisis van het christendom nooit verteren en reageert met een reactionaire en tegelijkertijd extravagante vorm van neotraditionalisme en ultrakatholicisme. Marquis de Sade heeft op het eerste gezicht een radicaal tegenovergestelde reactie: hij bejubelt de godendeemstering en pleit voor de emancipatie van de grenzeloze seksuele lust. De Sade ondergraaft elk taboe en doet de moraal op haar grondvesten daveren. Beide visies monden uit in een uitzichtloze nihilistische cultus van het bloedvergieten. Bij de Maistre is de geschiedenis de slachtbank waarop de goddelijke voorzienigheid de mensheid eindeloos laat boeten voor zonde en schuld. De Sade ziet in de slachtbank van de geschiedenis het werk van de natuur die, om haar eigen evenwichten te bereiken, altijd evenveel vernietigt als ze opbouwt. Ook Hegel gebruikt het beeld van de geschiedenis als slachtbank waarop de individuen geofferd worden. Hegels filosofie van de geschiedenis is de theorie die verklaart hoe vooruitgang ondanks de slachtbank toch nog mogelijk is. Die vooruitgang dient in de eerste plaats gezocht te worden in een politieke en juridische ordening van de samenleving, die op redelijkheid gebaseerd is en die herkomst en toekomst reflexief op elkaar betrokken houdt. Het ontstaan van de rechtsstaat met zijn mensenrechten en vrijheden, gaat voor Hegel gepaard met de ontkoppeling van godsdienst en politiek en met een subjectivering van het geloof. Een dergelijk op de rede gegrondvest recht, is in het denken van de Maistre en de Sade onmogelijk. De Maistre kent immers geen andere wet dan degene die gebaseerd is op absolute gehoorzaamheid aan de godsdienstige autoriteit. En de Sade pleit op het eerste gezicht weliswaar voor zeer liberale wetten, maar kent het recht in feite enkel als unilateraal uitzonderingsrecht van het bandeloze individu dat door de overheid ongemoeid wil gelaten worden.
Met de verlichting en de Franse revolutie ontstaat een breuk met de traditie en raakt de op de godsdienst gebaseerde wereldbeschouwing in crisis. In het werk van Joseph de Maistre en Marquis de Sade wordt nagedacht over die spanningsverhouding tussen herkomst en toekomst. De Maistre zal de crisis van het christendom nooit verteren en reageert met een reactionaire en tegelijkertijd extravagante vorm van neotraditionalisme en ultrakatholicisme. Marquis de Sade heeft op het eerste gezicht een radicaal tegenovergestelde reactie: hij bejubelt de godendeemstering en pleit voor de emancipatie van de grenzeloze seksuele lust. De Sade ondergraaft elk taboe en doet de moraal op haar grondvesten daveren. Beide visies monden uit in een uitzichtloze nihilistische cultus van het bloedvergieten. Bij de Maistre is de geschiedenis de slachtbank waarop de goddelijke voorzienigheid de mensheid eindeloos laat boeten voor zonde en schuld. De Sade ziet in de slachtbank van de geschiedenis het werk van de natuur die, om haar eigen evenwichten te bereiken, altijd evenveel vernietigt als ze opbouwt. Een op de rede gegrondvest recht, is in het denken van de Maistre en de Sade onmogelijk. De Maistre kent immers geen andere wet dan degene die gebaseerd is op absolute gehoorzaamheid aan de godsdienstige autoriteit. En de Sade pleit op het eerste gezicht weliswaar voor zeer liberale wetten, maar kent het recht in feite enkel als unilateraal uitzonderingsrecht van het bandeloze individu dat door de overheid ongemoeid wil gelaten worden.
Het arrest Lautsi tegen Italië van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens wordt in dit artikel geanalyseerd en becommentariëerd tegen de achtergrond van het beginsel van de scheiding van kerk en staat. Tevens wordt de casus gereconstrueerd in het licht van het geldende Italiaanse recht. Het artikel betoogt dat, in tegenstelling tot wat sommigen beweren, het Europees Hof met dit arrest niet substantiëel afwijkt van haar "margin of appreciation" doctrine. Tot slot wordt in het stuk ook gereflecteerd over de compatibiliserering van grondrechtenbescherming en meerderheidswil.
Data zijn de nieuwe grondstof van de informatiesamenleving. Er is tegenwoordig een 'monsterlijke hoeveelheid data' beschikbaar die tegen geringe kosten kunnen worden opgeslagen en razendsnel kunnen worden doorzocht. Deze data zijn niet alleen door klanten verstrekte gegevens maar vooral ook door webgebruikers gelekte gegevens (surf- en klikgedrag). Om in die data lawine het bos nog door de bomen te zien zijn inmiddels computertechnieken ontwikkeld die patronen in deze data zichtbaar maken. Deze technieken worden aangeduid met de term data mining. De gevonden patronen worden ook wel 'profielen' genoemd . 
In dit hoofdstuk zullen wij nader ingaan op de manier waarop deze profielen tot stand komen en hoe ze worden gebruikt. Van belang is daarbij om te onderscheiden tussen individuele profielen die voortkomen uit het samenvoegen van allerlei gegevens over een bepaald persoon en groepsprofielen die voortkomen uit data mining operaties die het mogelijk mogen patronen te herkennen die we met het blote oog niet kunnen zien. Vervolgens geven we aan hoe met name deze groepsprofielen worden toegepast in het bedrijfsleven, met welke motieven, en tot welke onwenselijke gevolgen dit in een rechtsstaat kan hebben. Ten slotte bekijken we nog kort welke juridische en technische instrumenten nodig zijn om de onwenselijke gevolgen enigszins te mitigeren.
In haar doctoraatthesis construeert Lucia Smit een conceptueel model en meetinstrument om de toegevoegde waarde van een doctoraat in de ondernemingssector te meten. Het model wordt getoetst aan de hand van twee empirische datasets. Het conceptuele model integreert inzichten uit de kennissociologie, organisatiesociologie,de economie van wetenschap en technologie en strategisch management literatuur. Het onderzoek toont aan dat doctoren vaker de algemene onderzoeksvaardigheden valoriseren dan de gespecialiseerde kennis opgebouwd in het doctoraat in hun huidige functie in de ondernemingssector. De onderzoeksvaardigheden worden voornamelijk toegepast in ontwikkelingstaken, zowel binnen als buiten onderzoeksfuncties. Doctoren presteren significant sterker op vaardigheden gericht op probleemoplossing dan hun collega masters in soortgelijke functies. Doctoren maken ook vaker gebruik van contacten met 'peers' in relatie tot probleemoplossing. Doctoren valoriseren dan ook voornamelijk de generieke onderzoeksvaardigheden en netwerken wanneer zij gaan werken in de ondernemingssector. HR managers werven aan op basis van gespecialiseerde vaardigheden en kennis en percipiëren geen meerwaarde van een doctoraat. O&O- en innovatiemanagers zien wel degelijk een voorsprong van doctoren in het abstraheren van problemen en vervolgens synthetiseren van verschillende benaderingen in de oplossingsrichtingen. Dit zien zij als een kenmerkende vaardigheid verworven binnen de onderzoekservaring.
Dit artikel bespreekt en bekritiseert Jürgen Habermas' theorie over de religie in de publieke sfeer. Met name Habermas' stelling dat we in een "post-seculiere" maatschappij leven, wordt bekritiseerd als een conceptuele miskleun van formaat. Secularisering is juist een maatschappelijke mogelijkheidsvoorwaarde van godsdienstvrijheid en levensbeschouwelijk pluralisme. Het artikel verdedigt voorts de liberaliteit van democratische politieke systemen tegen het politiek correcte moralisme van Habermas. Het grondrecht op godsdienst- en gewetensvrijheid onttrekt onze levensbeschouwelijke identiteit aan de beschikkingsmacht van meerderheden zonder dat we ons voorafgaandelijk dienen te verantwoorden over wie we zijn en waarom we zo zijn. Habermas begrijpt kennelijk niet dat daarop juist ook eenieders recht berust om het met anderen in levensbeschouwelijk gevoelige kwesties grondig oneens te zijn.
De studie van fraseologie - de aandacht voor syntagmatische relaties tussen woorden - kende de voorbije jaren een ware grote heropleving in het domein van de corpuslinguïstiek en de vreemdetaalverwerving (Nattinger and DeCarrico 1992; Wray 2002). Niet alleen draagt fraseologische kennis ertoe bij dat vreemdetaalleerders worden ingeschat als taalvaardiger (Boers e.a. 2006), ook in de tolkwetenschappen werden sterke verbanden genoteerd tussen fraseologische competentie en de tolkprestatie (Eyckmans e.a. 2006a; Eyckmans e.a. 2006b; Eyckmans 2007). Tolkstudenten vormen een specifieke groep binnen het domein van de tweedetaalverwerving en kunnen worden beschouwd als gevorderde vreemdetaalleerders. In dit artikel ontwikkelen we een onderzoeksdesign dat zich toespitst op de vraag of het werkgeheugen van de tolk aanzienlijk kan worden ontlast dankzij het recycleren en holistisch reproduceren van frases. Hierdoor zou meer geheugen kunnen vrijkomen voor de andere cognitieve processen die zich simultaan afspelen tijdens de tolkprestatie. We zullen dit nagaan door tolkprestaties te bestuderen en speciale aandacht
te besteden aan linguïstische anticipaties.
Anticipatie verwijst naar het feit dat de tolk tijdens het simultaantolken een constituent in de doeltaal produceert, nog voor deze is uitgesproken door de spreker in de brontaal. Deze techniek veronderstelt dat de tolk vooruitloopt op de tijd: hij maakt - bewust of onbewust - een hypothese
over het vervolg van een zin of een boodschap. In de tolkwetenschap maakt men een onderscheid
tussen linguïstische en extra-linguïstische anticipaties (Gile 1995; Lederer 1978; Lederer 1981;
Seleskovitch 1984; Wills 1978). In ons onderzoek zullen we ons beperken tot de rol van
linguïstische anticipatie binnen het raamwerk van fraseologie.
Onderzoek naar de rol van anticipaties en het werkgeheugen kunnen een belangrijke
bijdrage leveren aan de tolkenopleiding en nieuwe inzichten verschaffen in de verschillende
cognitieve processen die plaatsvinden tijdens de tolkprestatie.
De hervorming van het theater in Frankrijk, in de 18de eeuw, betekende vooral dat het 'burgerlijk realisme' (met Diderot als voornaamste vertegenwoordiger) tot esthetische norm verheven werd. Dat had ook een aantal praktische consequenties: speelstijl, architectuur van de toneelzaal, etc.. Toneel werd voortaan gemaakt achter een 'vierde wand', het publiek kon niet meer direct tussenkomen, de toneelspeler vertegenwoordigt als het ware dit (burgerlijke) publiek. In de eerste jaren van de Franse Revolutie woedde er in de Assemblée Nationale een gelijkaardige discussie omtrent het mandaat van de volksvertegenwoordigers. E.J. Sieyès, een prominent revolutionair leider, pleitte gloedvol tegen elk imperatief of herroepbaar mandaat, hij pleitte eigenlijk voor een vierde wand tussen politici en kiezerspubliek. De auteur trekt dit pleidooi naar de politiek van vandaag en ziet in de notie van 'vierde wand' een argument tegen vormen van populisme.
In 1930 werd August Vermeylen (1872-1945) de eerste rector van de vernederlandste Gentse universiteit. Een persoonlijk streven van de Van Nu en Straks'er van weleer en een maatschappelijk streven van de Vlaamse Beweging gingen hiermee in vervulling. De auteurs gaan in 'Maar wat een wespennest!' op zoek naar de betekenis van het rectoraat van Vermeylen in een turbulente periode. Ze doken in het archief van de universiteit en van het AMVC-Letterenhuis en vonden daar onder meer vertrouwelijke brieven en een dagboek, waarin Vermeylen de kroniek van zijn universiteitsbestuur nauwgezet bijhield. Zo wordt een indringende kijk geboden op de conflicten rond de taal van onderzoek en onderwijs, op Vermeylens visionaire ideeën over onderwijsvernieuwing, op bouwers van torens voor boeken en op professoren die niet meer aan boeken schrijven toekwamen. Het beeld van de Gentse universiteit in volle transformatie is even sprankelend als de citaten van Vermeylen en vaak verbazend actueel. Terwijl in het interbellum het Frans tegenover het Nederlands stond, staat vandaag het Nederlands ten opzichte van het Engels. Waar Vermeylen via hoger onderwijs in de volkstaal het arme Vlaanderen wilde opstuwen in de vaart der volkeren, creëert men nu via Erasmusprogramma's en onderwijsvernieuwingen een Europese onderwijsruimte waarin het wereldwijd Engels de lingua franca wordt. Ruben Mantels is historicus aan de Universiteit Gent en Hans Vandevoorde is docent Nederlandse literatuur aan de Vrije Universiteit Brussel. 'Maar wat een wespennest!' is een publicatie in het kader van het Wetenschap- en Maatschappijproject "August Vermeylen (1872-1945) en zijn netwerken. Intellectuele sociabiliteit rond de Gentse universiteit tijdens het fin de siècle en interbellum" (Vakgroep Geschiedenis UGent) en het verschijnt bij de opening van het August Vermeylenjaar (www.UGentMemorie.be).
In haar doctoraatsthesis construeert Lucia Smit een conceptueel model en meetinstrument om de toegevoegde waarde van een doctoraat in de ondernemingssector te meten. Het model wordt getoetst aan de hand van twee empirische datasets. Het conceptuele model integreert inzichten uit de kennissociologie, organisatiesociologie,de economie van wetenschap en technologie en strategisch management literatuur. Het onderzoek toont aan dat doctoren vaker de algemene onderzoeksvaardigheden valoriseren dan de gespecialiseerde kennis opgebouwd in het doctoraat in hun huidige functie in de ondernemingssector. De onderzoeksvaardigheden worden voornamelijk toegepast in ontwikkelingstaken, zowel binnen als buiten onderzoeksfuncties. Doctoren presteren significant sterker op vaardigheden gericht op probleemoplossing dan hun collega masters in soortgelijke functies. Doctoren maken ook vaker gebruik van contacten met 'peers' in relatie tot probleemoplossing. Doctoren valoriseren dan ook voornamelijk de generieke onderzoeksvaardigheden en netwerken wanneer zij gaan werken in de ondernemingssector. HR managers werven aan op basis van gespecialiseerde vaardigheden en kennis en percipiëren geen meerwaarde van een doctoraat. O&O- en innovatiemanagers zien wel degelijk een voorsprong van doctoren in het abstraheren van problemen en vervolgens synthetiseren van verschillende benaderingen in de oplossingsrichtingen. Dit zien zij als een kenmerkende vaardigheid verworven binnen de onderzoekservaring.
Artikel 159 van de Grondwet is een van de hoekstenen van een - welbegrepen - scheiding der machten. De bepaling laat de rechtsprekende organen of instanties bekleed met eigenlijke rechtspraak toe een wettigheidscontrole uit te oefenen ten aanzien van de uitvoerende macht, de ondergeschikte besturen en ruimer (nog) de administratieve overheden. Het artikel is cruciaal in en voor de Rechtsstaat: de rechter die een onwettige administratieve rechtshandeling buiten toepassing laat, draagt in die mate bij tot de naleving, door het bestuur, van de wet, de wet die de resultante is van een beraadslaging in een democratisch verkozen wetgevende vergadering. Over de procedurele benadering van de zgn. "exceptie van onwettigheid" wordt - alvast in artikel 159 G.W. zelf - eerder het stilzwijgen behouden. Artikel 159 G.W. zelf bevat ook geen procedurele voorwaarden waaraan moet zijn voldaan opdat de onwettigheidsexceptie zou kunnen worden toegepast. Daarom wordt een analyse gemaakt van de rechtspraak en rechtsleer waarin (de procedure-elementen inzake) artikel 159 G.W. aan bod zijn gekomen. Uit de analyse van die rechtspraak en rechtsleer worden een aantal vaststellingen gedistilleerd. Daarbij werd abstractie gemaakt van de rechtsleer en rechtspraak waarin artikel 159 G.W. strekt tot autonome rechtsgrond voor een vordering tegen de overheid, ingeleid bij de justitiële rechter ter vrijwaring en/of bescherming van een subjectief recht. Achtereenvolgens wordt ingegaan op de procedurele aspecten van de exceptie van onwettigheid in het schorsings- en vernietigingscontentieux bij de Raad van State (Hoofdstuk 2), in een procedure voor de justitiële (Hoofdstuk 3) en, specifiek, voor de strafrechter (Hoofdstuk 4). In Hoofdstuk 5 wordt ook ingegaan op de vraag of de onwettigheidsexceptie ook kan worden ingeroepen door het bestuur.
De moderne mens is verslaafd aan ervaring. Hij verzamelt belevenissen: in avonturen en avontuurtjes, toerisme, sport, in snelheidsmachines, verdovende middelen, beeldschermen, enzovoort. Wellicht onder druk van de snelheid van de technologie en het alsmaar versnellende levensritme, zoekt hij naar steeds sterkere prikkels. Dit boek beschrijft niet de  geschiedenis van deze verheviging maar graaft brokstukken op voor een archeologie van de moderne ervaringshonger. Het gaat over da Vinci's vliegtuigen, over de artificiële paradijzen van de roes, over panorama's, wereldtentoonstellingen en roetsjbanen, over de verovering van de bergen en de opkomst van het skiën, over allesomvattend toerisme, en over frivoliteit als lotsbestemming. Het boek verscheen aanvankelijk in 1995. Dit is een tweede, herziene en aanzienlijk aangevulde druk.
Er is een hele nieuwe wereld van spelletjes ontstaan. Vooreerst is er de rage van een bepaald soort reality tv, die een specifieke spelstructuur heeft: De Mol, Big Brother, Expeditie Robinson, Temptation Island, Peking express, Paradise Hotel, .... Big Brother leverde het paradigma: een aantal mensen vertoeven gedurende een maand in een huis vol camera's, ze moeten opdrachten vervullen maar vooral uithouden... ze worden voortdurend gefilmd. 
De nieuwe spelen zijn de exacte inversie van de oude spelen. Een: de grenzen van het spel zijn vaag en rekbaar. Het onderscheid tussen fictie en realiteit is zoveel mogelijk weggewist. Er is geen buiten. Het is een gesloten universum. Twee: de regels zijn deregulerend. Het spel is gebaseerd op afvalling, op uitsluiting, het gaat om uithouding, om overleven. Meestal worden er nieuwe regels ingevoerd, om het deregulerende van het spel in stand te houden bij een nieuwe reeks. De ongeschreven basisregel luidt, en dat is drie: er is geen fair play. Iedereen is elkaars tegenstander, ook al zijn mensen teamgenoten. De regels zijn zo opgebouwd dat elke deelnemer elke andere deelnemer voortdurend moet wantrouwen en verraden. De spelers kunnen niet anders dan intriges opzetten en elkaar beliegen. Een soort van perfide houding is legio. 
Dit vervagen van binnen en buiten, privé en publiek, tegenstander en medespeler, spel en ernst, opdracht en verraad, vals spelen en fair spelen, fictie en realiteit, maakt deze spelen in een letterlijke zin hallucinant. Zoals bekend spreken we van een hallucinatie wanneer het onderscheid tussen droom en werkelijkheid vervalt. De hallucinatie is het symptoom bij uitstek van de psychose. 
Deze freudiaanse structuur vinden we terug in onze nieuwe spelen, natuurlijk vertaald naar een spelsituatie, en dus in een soort van gecontroleerde, en vooral geregisseerde situatie. De spelers raken door de structuur zelf van het spel verstrikt in een schemerzone tussen realiteit en fictie, tussen privé en publiek, tussen binnen en buiten, tussen spel en ernst. Nu kunnen we onze nieuwe spelen dus benoemen: het zijn psychotische spelen.
Binnen onderwijsleerprocessen is de visuele dimensie nadrukkelijk aanwezig. Beeld in een brede betekenis heeft in het onderwijs reeds een belangrijke plaats verworven in de concrete vorm van picturale hulpmiddelen zoals schoolborden met schema's, didactische tekeningen, affiches, tekstboekillustraties, foto's, educatieve films, slides, televisie-uitzendingen, video's, dvd's, computerapplicaties en internet (Depaepe & Henkens, 2000). Vanuit deze functie vervult het beeld echter een ondersteunende rol. De kracht van het artistieke beeld in en voor het onderwijs blijft sterk onderbenut. Deze bijdrage omvat een exploratie naar de rol die het artistieke beeld kan vervullen binnen het reguliere onderwijs. Omdat het onderwijs sowieso al kampt met een grote vraaglast, is dit zeker geen pleidooi om kunst- en beeldeducatie op de voorgrond te plaatsen binnen huidig onderwijsbeleid en -praktijk. Veeleer betreft het een analyse van de huidige situatie en een aanzet om kunst- en beeldeducatie optimaal te integreren in het reguliere onderwijs.
Het sociaal-cultureel volwassenenwerk ressorteert onder de niet-formele volwasseneneducatie dat ook een krachtige leeromgeving kan zijn en leerprocessen initieert en begeleidt. Het sociaal-cultureel volwassenenwerk heeft volgens het decreet onder andere een educatieve en een culturele functie te vervullen. Afhankelijk van de doelstellingen van de organisatie wordt de culturele functie op verschillende manieren ingevuld. De culturele functie is vaak inherent verweven met de educatieve functie. Cultuureducatie is binnen het soc-cult volwwerk dus zowel impliciet als expliciet aanwezig. Deze sector uit de nood aan meer onderzoek hieromtrent zodat ze enerzijds zicht krijgen op het aanbod binnen hun eigen sector die bestaat uit uiteenlopende organisaties. Anderzijds willen ze meer te weten komen over hun werking met betrekking tot cultuureducatie vanuit het perspectief van de participant zodat de individuele organisaties hun eigen specifieke werking hieraan kunnen toetsen. 

Het doel van deze paper is het situeren van de huidige cultuureducatieve initiatieven binnen de brede sector van de niet-formele volwasseneneducatie. Daarnaast gaan we na in hoeverre participanten aan sociaal-cultureel werk betrokken zijn bij cultuur en hoe belangrijk de 'educatieve functie' en de 'culturele functie' van het werk zijn in de door hen gerapporteerde participatie-effecten. Op die manier krijgen we inzicht in hoe de participant culturele en educatieve veranderingen ervaart.
Deze PAL inspiratiegids heeft tot doel te helpen en vooral te inspireren bij het invoeren van Peer Assisted Learning of kortweg PAL. 
Module 1: Wat is PAL?
Module 2: PAL implementeren
Module 3: Rekruteren en motiveren van tutoren en tutees
Module 4: PAL promoten bij de collega's
Module 5: De competente tutor. Wat kan en mag ik van tutoren verwachten?
Module 6: Tutoren opleiden en begeleiden
Module 7: Waarderen en evalueren van de tutor
Module 8: PAL evalueren en bestendigen in de opleiding
Gezinsondersteunende pleegzorg (GOP) is een werkvorm voor kinderen tot 12 jaar met een preventieve en ondersteunende functie. Doel is voorkomen dat problemen escaleren en kinderen doorstromen naar de bijzondere jeugdbijstand. Er bestaat nauwelijks onderzoek naar de instroom en de uitkomsten van deze pleegzorgvorm. Een representatieve, gestratificeerde steekproef van 138 afgesloten dossiers werd geanalyseerd. De gebruikers zijn voornamelijk alleenstaande ouders met een vervangingsinkomen. Gebrek aan draagkracht is de meest voorkomende aanmeldingsreden. Voor deze GOP-plaatsing werd 45% van de kinderen residentieel geplaatst en deed 30% beroep op niet-rechtstreeks toegankelijke hulp. 24% heeft nood aan (intensievere) vervolghulp na GOP. Wellicht heeft deze pleegzorgvorm voor een grote groep gezinnen een ondersteunende en preventieve functie. Daarnaast leeft een deel van de kinderen die beroep doen op GOP in gezinnen met ernstige opvoedingsproblemen en kwamen ze reeds in aanraking met niet-rechtstreeks toegankelijke hulp. Hierdoor kan GOP zijn preventieve functie niet steeds waarmaken.