clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Met de wet van 8 juni 2017 betreffende de coördinatie van het deskundigenonderzoek en de versnelling van de procedure in verband met bepaalde vormen van foutloze aansprakelijkheid, beoogt de wetgever de snelheid op te drijven waarmee rechters uitspraak kunnen doen bij burgerrechtelijke vorderingen op basis van foutloze aansprakelijkheden. De bedoeling van de wet is om zulke vorderingen los te koppelen van strafrechtelijke en andere burgerrechtelijke vorderingen die voor vertraging kunnen zorgen. Ten eerste scherpt de wet daartoe de schorsingsregel uit art. 4 Voorafgaande Titel Sv. aan door een «uitzondering» op het adagium «le criminel tient le civil en état» in het leven te roepen. Ten tweede voorziet de wet in de mogelijkheid om de samenhang tussen burgerrechtelijke vorderingen te doorbreken. Deze bijdrage neemt die dubbele procesrechtelijke doorbreking onder de loep en gaat na of de wet de rechter wel degelijk toelaat om een versnelling hoger te schakelen.
De rijke processiecultuur in Vlaanderen is een merkwaardig en opmerkelijk persistent fenomeen dat uiteenlopende betekenissen in zich draagt. Die vinden hun neerslag in divers en waardevol materieel en immaterieel erfgoed. De lokale traditiedragers en erfgoedgemeenschappen hebben nood aan ondersteuning en begeleiding. Initiatieven zoals die van het consortium ‘Op handen gedragen’ (Histories, PARCUM en KADOC-KU Leuven) spelen daarop in. Door het faciliteren van expertise-uitwisseling en de aanmaak van een centraal repertorium van processietradities wordt de zorg voor het betrokken erfgoed versterkt, een essentiële voorwaarde voor meer en vernieuwend onderzoek naar de historische en actuele praktijken. We bieden een stand van zaken en schetsen de contouren van een onderzoeksagenda.
Onderwijsvernieuwingen worden vaak ondersteund door artefacten: doelbewust ontwikkelde instrumenten om vernieuwingsdoelen te realiseren. Soms vormen die artefacten op zichzelf de vernieuwing. Deze studie rapporteert over een enkelvoudige gevalsstudie van de implementatiepraktijken in een kleuterschool na de adoptie van één educatief artefact: de kamishibai. Dit is een klein houten theatertje dat wordt gebruikt als hulpmiddel bij het vertellen van verhalen. Doorheen het
implementatieproces wordt duidelijk dat het didactisch gebruik van de kamishibai een veel bredere en meer gevarieerde betekenis kan krijgen. Verder bouwend op inzichten uit het betekenisgevingsperspectief tonen we hoe die betekenissen – en zo ook de gepercipieerde inzetbaarheid – van het artefact evolueerden doorheen de tijd. Als resultaat van interpretatieve onderhandelingsprocessen kreeg de kamishibai eerst louter betekenis vanuit een intrinsieke pedagogische agenda, maar ontwikkelde zich vervolgens o.m. tot een politiek instrument om tegemoet te komen aan de druk vanuit de scholengemeenschap en tot een strategisch hulpmiddel voor taalstimuleringsonderwijs. Aansluitend bij voorgaand onderzoek over de rol van artefacten in schoolontwikkeling, maakt deze studie inzichtelijk dat feitelijke implementatiepraktijken niet alleen het resultaat zijn van de rationale achter het artefact (met welk doel is het ontworpen?), maar ook van de betekenisvolle  onderhandeling tussen de gebruikers, hun belangenagenda en de eisen van de organisatorische context.
De LOGOS-studiedagen gaan telkens dieper in op een element uit de oudste geloofsbelijdenissen van de katholieke Kerk. De jubileumeditie XV, 2020 richt de aandacht op de zorg voor de schepping en voor de toekomst van onze planeet, een verantwoordeljkheid die tot het hart van het christelijke geloof behoort. Massaprotesten van jongeren maar evenzeer talrijke denk- en actiegroepen maken ons attent op de verantwoordeljkheid van de mens in de klimaatveranderingen. De Kerk moet deze acties steunen en kan vanuit een bezinning op haar scheppingsgeloof een eigen en krachtige bijdrage leveren waarin de hoop een belangrijke motor is.
In recente debatten over stadsontwikkeling zien we een grotere vraag van individuele bewoners en burgerbewegingen naar inspraak in het beleid, ook buiten de verkiezingstijd. Dit daagt overheden, maar ook burgerbewegingen uit om op zoek te gaan naar manieren om die grotere diversiteit van mensen en groepen een stem te geven. Via de interventie De Eendagspartij onderzochten Niek Kosten en Liesbeth Huybrechts hoe ontwerpers een rol kunnen spelen in het creëren van ruimte voor een grotere verscheidenheid aan stemmen in het debat in en over de stad. De auteurs verkenden meer bepaald een vorm van grafisch ontwerp die uitgaat van het dagelijks leven van politieke partijen, bewonersgroepen en mensen in de stad en hoe zij zich grafisch uitdrukken rond bepaalde thema’s. Dit noemen ze ‘vernaculair ontwerp’.
‘In de zomer van 2014 zag Tom Kabinet het levenslicht.’ Dit zou een openingszin kunnen zijn van een meeslepende stationsroman. Het was in werkelijkheid het startpunt van een juridische lijdensweg voor een virtuele marktplaats voor tweedehands e-books met een prejudicieel arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie als eindpunt. Op 19 december 2019 bestempelde de Grote Kamer deze virtuele handel als een auteursrechtelijke inbreuk. De ongeveer 10.000 gebruikers die het platform inmiddels telde, moeten sinds kort op zoek gaan naar een andere manier om hun digitale leeshonger te stillen.
Gesteld wordt dat tot 15% van de bevolking tussen 25 en 64 jaar best deelneemt aan volwasseneneducatie. Met 11,3% in EU-28 in 2019 liggen we veraf van het bereiken van deze doelstelling in 2020. In dit artikel wordt aangetoond dat deelname aan volwasseneneducatie nauw samenhangt met de (creatie van) werkgelegenheid in bepaalde beroepsgroepen, in casu, ICT-professionals, die onder invloed van de digitalisering, prominenter nodig zijn op de regionale arbeidsmarkt.
Wanneer leerkrachten vragen hebben over de aanpak van leerlingen, kan de methodiek van consultatieve leerlingenbegeleiding ingezet worden. Daarbij werken begeleider en leerkracht op een planmatige manier samen om het probleem te identificeren en te analyseren en om een aanpak op maat uit te werken, te implementeren en te evalueren. Dit artikel beschrijft de kenmerken van de methodiek van consultatieve leerlingenbegeleiding en een stappenplan waarmee leerlingenbegeleiders aan de slag kunnen gaan.
Starten in een eerste job is een belangrijk keerpunt in het leven van jongeren. We verwachten dat het onderwijs studenten
voorbereid op deze stap om zo de basis te leggen voor hun toekomstige loopbaan (Teichler, 2007). Onderzoek toonde eerder al
aan dat de afstemming tussen de opleiding en de job, de onderwijs-job fit, langdurige effecten kan hebben op de loopbaan van
jongeren (Verbruggen, van Emmerik, Van Gils, Meng, & de Grip,
2015). Deze loopbaaneffecten worden meestal gedefinieerd in
termen van loon of promotiekansen, hoewel niet-economische
uitkomsten ook van belang kunnen zijn (McKee-Ryan & Harvey,
2011). Vermits levenslang leren vanuit een loopbaanperspectief
niet meer weg te denken valt, kan werkgerelateerd leren gezien
worden als een belangrijke uitkomst van onderwijs-job fit (Brunello, 2004). Werkgerelateerd leren definiëren we als deelname
aan activiteiten die leiden tot de ontwikkeling van competenties, zoals opleidingen, lezen van boeken of feedback vragen aan
collega’s (Kyndt & Baert, 2013). Deze bijdrage gaat dieper in op
de relatie tussen onderwijs-job fit en werkgerelateerd leren aan
het begin van de loopbaan.
Om tot een leercultuur van permanente om- en bijscholing te
komen is het belangrijk om de inspanningen van zowel individuen als bedrijven te meten en te monitoren. Alleen zo kan
er een aangepast beleidsinstrumentarium gecreëerd worden.
Er zijn verschillende bronnen waarop we ons kunnen baseren
om deze monitoring op te stellen. In dit artikel bespreken we
de zes belangrijkste bronnen die de inspanningen inzake permanente vorming meten: de Continuing Vocational Training
Survey (CVTS), de Labour Force Survey (LFS), de Adult Education Survey (AES), de European Working Conditions Survey
(EWCS), Programme for the International Assessment of Adult
Competencies (PIAAC) en de European Skills and Jobs Survey
(ESJS). Deze bronnen geven aanleiding tot soms aanzienlijke
resultaatsverschillen qua opleidingsinspanningen op landelijk
niveau, maar ook onderlinge posities van de Europese lidstaten
kunnen variëren naargelang de bron. Om deze uiteenlopende
cijfers te helpen verklaren, gaan we in deze bijdrage dieper in
op de verschillen in methodologie, gehanteerde definities en
surveydesign van elk van deze bronnen. Dit artikel helpt ook om
de resultaten te kaderen uit de drie monitoringbijdragen over
opleidingsinspanningen verderop in dit nummer (Sourbron &
Vansteenkiste, 2020; Penders & Vansteenkiste, 2020; Van Langenhove & Vansteenkiste, 2020).
Zowel de EU2020-doelstelling van de Europese Commissie als het
PACT 2020 van de Vlaamse overheid nemen een leven lang leren als een van de belangrijke uitgangspunten op. Het aandeel
mensen dat deelneemt aan levenslang en levensbreed leren dient
tegen 2020 te stijgen tot 15% van de beroepsactieve bevolking.
De cijfers over deelname aan opleiding die Statbel levert op basis
van de Enquête naar de Arbeidskrachten (Belgische variant van
de Labour Force Survey) fungeren als een belangrijke benchmark
voor het beleid op vlak van levenslang leren. In dit artikel bekijken we welke EU-lidstaten deze doelstelling in 2019 al hebben
behaald en hoe Vlaanderen scoort ten opzichte van de andere
lidstaten. Vervolgens bekijken we het belang van de gehanteerde
referentieperiode en richten we onze aandacht op de opleidingskloven die ontstaan wanneer we een aantal persoonskenmerken
in onze analyses betrekken.
Op basis van verschillende internationale enquêtes en surveys
blijkt dat Vlaanderen zich vaak in de Europese middenmoot
bevindt op het vlak van levenslang leren (Van Damme, 2019).
De Vlaamse OESO Skills Strategie (OESO, 2019) schreef de matige deelname aan levenslang leren in Vlaanderen onder meer
toe aan het ontbreken van een leercultuur in Vlaanderen. De
nieuwe Vlaamse Regering wil inzetten op het bevorderen van
een leercultuur en het stimuleren van de leerbereidheid, opdat de burger mee is met de verschillende transformaties die
plaatsvinden en zijn of haar talenten maximaal ontplooit en
inzet op de werkvloer (Vlaams minister van werk, 2019). In
dit artikel analyseren we de bereidheid tot opleidingsdeelname van de bevolking tussen 25 en 64 jaar tijdens de laatste
twaalf maanden op basis van de Adult Education Survey van
Eurostat (2016). We positioneren Vlaanderen in Europees perspectief, waarna we binnen Vlaanderen de verschillen in opleidingsbereidheid ontleden naargelang achtergrondkenmerken
zoals leeftijd, scholingsniveau en arbeidsmarktstatuut. In een
tweede deel bespreken we de obstakels die personen ondervinden bij het volgen van een opleiding en bekijken we de redenen
waarom men niet wil deelnemen. Voor zij die wel deelnamen
aan opleiding gaan we na wat de motivatie voor het volgen van
een leeractiviteit was.
Artificiële intelligentie (AI) wordt steeds belangrijker in ons dagelijks leven. Dat is niet anders in sport, waar AI-systemen dankzij hun vele voordelen om uiteenlopende redenen worden gebruikt. Verrassend genoeg, stellen Michiel Fierens en Jan De Bruyne van de KU Leuven vast, is er weinig aandacht voor de juridische en ethische uitdagingen die het gebruik van AI in sport met zich meebrengt. Zij doen een eerste aanzet om die uitdagingen te identificeren.
Al sinds het begin van het vorige decennium gaat er steeds meer
aandacht naar vorming op de werkvloer. Op Europees, federaal
en regionaal niveau worden verschillende beleidsinitiatieven gelanceerd om zowel werknemers als werkgevers te stimuleren om
opleidingsinspanningen te leveren. Vanuit de Europese groeistrategie wijst de Europese Unie op het belang van juiste vaardigheden voor de jobs van vandaag en morgen. Door onder andere te
streven naar blijvende inzetbaarheid doorheen de loopbaan van
werknemers zullen lidstaten hun werkzaamheidsdoelstellingen
halen. Even belangrijk voor de transitie naar levenslang leren is
de opvolging van acties en evoluties inzake permanente vorming
via arbeidsmarktmonitoring. Een van de belangrijkste bronnen
om de opleidingsinspanningen van werkgevers te monitoren en
Europees te vergelijken, is de Continuing Vocational Training Survey (CVTS). In deze bijdrage presenteren we de resultaten van
deze bedrijfsenquête in 2015 en brengen we zowel de Belgische
als de regionale vormingsinspanningen van bedrijven in kaart en
plaatsen we deze in een Europees perspectief.
De voorbije tien jaar steeg de Vlaamse werkzaamheidsgraad bij 20- tot- 64-jarigen beduidend van
71,5% in 2009 tot 75,5% in 2019. Toch bleef de armoede in Vlaanderen in dezelfde periode nagenoeg onveranderlijk rond de tien à elf procent (Van Lancker, 2019). Nader onderzoek leert dat vooral
mensen in eenverdienersgezinnen aan het werk zijn gegaan en dit zo tweeverdienersgezinnen zijn
geworden, terwijl het armoederisico geconcentreerd is bij de baanloze gezinnen (Vandenbroucke &
Corluy, 2015; Van Lancker, 2019). Het aandeel personen (van 18 tot en met 59 jaar) in baanloze
gezinnen in Vlaanderen, dat zijn gezinnen waar elk lid werkloos of niet-beroepsactief is, daalde in
het voorbije decennium beperkt van 8,5% in 2009 tot 6,9% in 2019. De COVID-19-crisis kan het
risico om als gezin werkloos of niet-beroepsactief te worden vergroten, wat de dalende trend in
deze indicator fragiel maakt. Het aandeel baanloze gezinnen verminderen, is ontegensprekelijk een
belangrijke uitdaging in de komende legislatuur (Van Lancker, 2019). Minder baanloze gezinnen
gaat immers samen met meer mensen aan het werk krijgen én helpt terzelfdertijd om de armoede
binnen Vlaanderen terug te dringen. Bovendien zorgt het opgroeien in een gezin waar wel gewerkt
wordt voor een betere bescherming tegen latere armoede (Guio & Vandenbroucke, 2018) en voor een
vlottere overgang naar de arbeidsmarkt onder het motto “zien werken doet werken” (Herremans,
Vansteenkiste, & Sourbron, 2016; Vansteenkiste, 2017). Het probleem is dat er tot op heden weinig
onderzoek is verricht naar de demografische, sociale en economische kenmerken van de baanloze
gezinnen. Om een doelgericht arbeidsmarktbeleid te voeren, is het immers noodzakelijk om een goed
zicht te krijgen op wie de mensen in de baanloze gezinnen zijn en welk arbeidsmarktprofiel ze hebben. In deze bijdrage presenteren we voor het eerst recente, gedetailleerde profielen van de baanloze
gezinnen in Vlaanderen.
Eind 2019 ontstond in Wuhan de uitbraak van het COVID-19 virus, wat enkele maanden later voor een wereldwijde pandemie heeft gezorgd. Om de uitbraak van dit virus in te dijken en te bestrijden, hebben België en heel wat andere landen ingrijpende maatregelen moeten doorvoeren die het
sociale en economische leven aan banden hebben gelegd. COVID-19 infecteert dus niet alleen de gezondheid, maar ook het sociaal-economische weefsel en heeft zo, al dan niet tijdelijk, een zware
impact op de arbeidsmarkt. Het is momenteel nog te vroeg om te kunnen inschatten hoe lang de COVID-19 crisis en bijhorende maatregelen zullen duren, maar de dreiging van een recessie is duidelijk aanwezig. Het maakt het waarschijnlijk dat de Vlaamse arbeidsmarkt na een lange periode
van toenemende krapte terug meer ontspannen wordt, door een toenemend aantal werklozen en een dalende vraag naar arbeid. Dit kan ervoor zorgen dat degenen die zich voor de COVID-19-crisis buiten de arbeidsmarkt bevonden, of die niet optimaal werden ingezet, het nog moeilijker zullen hebben om de weg naar volwaardig werk te vinden. Deze groepen verdienen ook de komende tijd onze aandacht. Bovendien wordt de Vlaamse arbeidsmarkt gekenmerkt door een hoge toekomstige uitstroom van 55-plussers en een dalende bevolking op arbeidsleeftijd. Jongeren zijn de voorbije jaren ook steeds later de arbeidsmarkt ingetreden. In het geval dat de Vlaamse arbeidsmarkt zich binnen afzienbare tijd weet te herstellen van de COVID-19 crisis, maken deze trends een creatieve blik op het inzetten van de bevolking op arbeidsleeftijd opnieuw urgent. In dit artikel ontleden we
de niet-traditionele groepen van arbeidspotentieel bij de werkenden en niet-beroepsactieven naar gewest en zoomen we in op de mogelijke werkzaamheidsgroei die zou gerealiseerd kunnen worden indien de groepen die het dichtst bij de arbeidsmarkt staan aan het werk zouden gaan.
Deze bijdrage gaat dieper in op de vraag of de bescherming van de lokale autonomie in dezelfde mate toekomt aan álle Belgische gemeenten. Er
zijn enkele aanwijzingen die suggereren dat dit niet het geval is. Ten eerste bestaan er sterke socio-economische, demografische, financiële, geografische en andere verschillen tussen de Belgische gemeenten. Een grote en rijke gemeente zal haar lokale autonomie waarschijnlijk op een andere manier kunnen invullen dan een kleine gemeente met een beperkte financiële slagkracht. Ten tweede ressorteren de gemeenten sinds de federalisering van het land niet meer onder één en dezelfde unitaire overheid, maar wel onder meerdere, en verschillende, hogere overheden: de federale overheid, de gemeenschappen en de gewesten. Als het beleid van de hogere overheden uiteenloopt, met meer of minder centraliserende toetsen, dan zal de mate van lokale autonomie van de gemeenten in de verschillende taalgebieden onderling verschillen. Ten derde vertoont het gemeentelijk landschap in de verschillende taalgebieden grote verschillen. Het Vlaamse gebied, dat landelijke gemeenten afwisselt met meer dichtbevolkte voorsteden en (middel)grote centrumsteden, verschilt sterk van de zeer verstrengelde situatie van de negentien verstedelijkte gemeenten van de Brusselse agglomeratie. De sterke mate van nabijheid tussen de Duitstalige Gemeenschap en de negen gemeenten op haar grondgebied staat in schril contrast met de afstand tussen de 253 gemeenten van het Frans taalgebied en het Waals Gewest. Deze bijdrage oppert dat een combinatie van deze elementen de waarborg van de gemeentelijke autonomie beïnvloedt en dat dit tot gevolg heeft dat de bescherming van de lokale autonomie niet meer in dezelfde mate toekomt aan álle Belgische gemeenten. Om deze stelling te onderbouwen, focust deze bijdrage op de situatie in het tweetalig gebied Brussel-Hoofdstad. De invloed van de gemeentelijke kenmerken, het federaliseringsproces en de regionaal verschillende gemeentelijke landschappen zal vermoedelijk immers sneller aan het licht komen in de bijzondere situatie van de negentien 
gemeenten van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.
Deze bijdrage gaat dieper in op de classificatie van de federale bevoegdheden. Volgens de traditionele visie beschikt de federale overheid over drie soorten bevoegdheden. Het gaat om de aangelegenheden die door de Grondwet worden voorbehouden aan de federale overheid, de federale uitzonderingen op de deelstatelijke bevoegdheden en de eigenlijke residuaire bevoegdheden. Het eerste deel van dit artikel gaat uitgebreid in op deze onderverdeling. Eerst wordt een diepgaand overzicht gegeven van de door de Grondwet aan de (bijzondere) wetgever voorbehouden aangelegenheden. Daarbij wordt de leer van de voorbehouden aangelegenheden ook doorgetrokken naar de aangelegenheden die de Grondwet voorbehoudt aan de Koning. Nadien komen de uitzonderingen op de bevoegdheden van de gemeenschappen en de gewesten aan bod. Tot slot wordt ingegaan op de bevoegdheden die nergens uitdrukkelijk vermeld worden, met name de eigenlijke residuaire bevoegdheden.
Ik, wij, zij. Die drie persoonlijke voornaamwoorden vormen het uitgangspunt voor een reeks sociologische beschouwingen over onze tijd. We leven in een geïndividualiseerd tijdperk. Mensen kunnen hun leven beter vormgeven dan tijdens pakweg de jaren vijftig, maar die toegenomen vrijheid gaat samen met onvrijheid, met een arbeidend zichzelf-zijn en een  gemoedsstemming die pendelt tussen manie en depressie. Wij. Het populisme van ‘wij’ tegen ‘zij’ is doortastend. Een als homogeen voorgestelde volkswil zet de democratie onder druk. Tegelijk ontluikt in de creatieve economie, het onderwijs of de kunstensector een heel ander ‘wij’ dat inzet op  samenwerking.

Zijn die twee voorstellingen verzoenbaar? Zij. Geen samenleving zonder communicatie. Oude en nieuwe media bieden communicatieve soevereiniteit: tv of smartphone zet je naar believen aan of uit. De media functioneren echter ook als een polariserend ‘zij’ dat ons voortdurend opjut om te spreken en te moraliseren. Met essayistische flair neemt auteur Rudi Laermans onze maatschappij onder de loep, op een afwisselend speelse en stellige  manier. Daarbij komen de kerngedachten aan bod van toonaangevende denkers als Ulrich Beck, Michel Foucault of Niklas Luhmann. 

Ik, wij, zij is een verrijkend boek voor iedereen die het doen en laten van de hedendaagse mens wil vatten.
In deze bijdrage analyseren we recente evoluties in de sociale bescherming van het statuut van de werknemer en de zelfstandige. Op arbeidsrechtelijk vlak zijn er in toenemende mate efemere arbeidsvormen via uitzendcontracten, verzelfstandiging van de arbeid en vervennootschappelijking van de arbeidsrelatie. Steeds meer arbeid kent zo een wankelere, minstens een andere, basis dan de voordien geldende gezagsrelatie met een werkgever op lange termijn. Op socialezekerheidsrechtelijk vlak is er een divergentie in de financiering tussen de twee statuten, maar een groeiende convergentie op het vlak van de sociale prestaties. Deze bijdrage zoomt in op deze drievoudige evolutie, maar stelt ook de vraag naar een andere organisatie van onze sociale bescherming, met het oog op een betere aansluiting met de maatschappelijke en economische realiteit.
In 2018 kende de Vlaamse overheid een gemiddelde prestatiegraad van 72,98%. Dit houdt in dat er voor elke 100 beschikbare bruto VTE  ongeveer 73 netto VTE  effectief aan het werk waren. Een verklaring voor deze lage prestatiegraad kan gevonden worden in het steeds stijgende ziekte-afwezigheidspercentage. Terwijl dit in 2012 6,38% was, bedroeg dit in 2018 namelijk al 7,97%. Hoewel deze cijfers in verhouding zijn met die van de privésector, kunnen we dit een verontrustende trend noemen. De roep naar een duurzame(re) inzetbaarheid van personeelsleden, zeker gezien de gestegen pensioenleeftijd, is dan ook groter dan ooit. Naast verschillende welzijnsactiepunten, ziet ook de Vlaamse overheid potentieel in de implementatie van Het Nieuwe Werken voor de preventie van stress en burn-out. Het is echter nog onduidelijk of en in welke mate Het Nieuwe Werken, en meer specifiek telewerken, samenhangt met het welzijn en de inzetbaarheid van personeelsleden. In deze bijdrage onderzoeken we dan ook de relatie tussen enerzijds telewerken en anderzijds ziekte, personeelstevredenheid en -beschikbaarheid  aan de hand van longitudinale data hiervan voor de periode van 2012 tot en met 2018.
Recent zijn in Nederland en Vlaanderen reviews verschenen over effectief onderwijs in begrijpend lezen. Naast overeenkomsten lijken er ook verschillen te zijn in de bevindingen van beide reviews en met name in de aanbevelingen voor de onderwijspraktijk. Voor de onderwijspraktijk is het erg belangrijk dat de uitkomsten van beide reviews overeenkomen en daardoor de vernieuwing van het onderwijs eenduidig kunnen sturen. In deze tekst geven we de gedachtewisseling weer tussen de betreffende onderzoekers die is ontstaan om overeenkomsten en verschillen te verhelderen;