clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Onderzoekers en marketeers zijn er van overtuigd dat elektronische mond-tot-mond reclame (e-WOM) een niet te miskennen impact kan uitoefenen op de attitudes en aankoopgedragingen van consumenten. De huidige studie focust op één specifiek type e-WOM: online consumenten reviews. Het doel van de studie is om na te gaan of valentie en gepercipieerde geloofwaardigheid van de review significante voorspellers zijn van de productattitudes van consumenten en of het vooropgestelde gemodereerde mediatie model een goede voorspelling vormt. Een experiment met twee between subject condities (lezen van een positieve versus een negatieve review), uitgevoerd bij 89 studenten, toont aan dat valentie zowel een direct als een indirect effect (via geloofwaardigheid) heeft op productattitudes. Daarnaast tonen de data aan dat valentie eveneens een moderator is van het verband tussen geloofwaardigheid en productattitudes: voor positieve (versus negatieve) reviews, zal een hogere mate van geloofwaardigheid resulteren in positievere (negatievere) productattitudes.
In deze bijdrage worden de bevindingen toegelicht van een financiële analyse binnen  het Katholiek Buitengewoon Onderwijs in opdracht van het VVKBuO. Het betreft een  vervolgstudie op de studie van Reheul, Van Caneghem, Van de Wiele en Verbruggen  (zie Forum 2010, nr. 8, oktober). De vervolgstudie had drie doelstellingen: (1) het  analyseren van de kostenstructuur van BuBaO- en BuSO-scholen, (2) het identi'ceren  van kostendrijvers in deze scholen, en (3) het uitvoeren van een klassieke ratio analyse  (o.a. een analyse van de liquiditeit, solvabiliteit en rendabiliteit) in deze scholen.
In 2011 keurde de Kamer van Volksvertegenwoordigers een wet goed waarbij Belgische beursgenoteerde ondernemingen verplicht worden tot het benoemen van minstens 1/3de aan vrouwelijke bestuurders in hun raad van bestuur vanaf 2017. In dit artikel bestuderen we of genderdiversiteit in de raad van bestuur een effect heeft op de mate van winststuring bij beursgenoteerde ondernemingen uit twee continentaal Europese landen, met name Spanje en Duitsland. In Spanje werd reeds in 2007 een wet uitgevaardigd waarbij Spaanse beursgenoteerde ondernemingen vanaf 2015 een verplicht genderquotum in de raad van bestuur dienen te respecteren. In Duitsland is er vooralsnog geen regelgeving betreffende een verplicht genderquotum goedgekeurd. De onderzoeksresultaten van onze studie tonen aan dat de financiële resultaten van ondernemingen minder onderhevig zijn aan winststuring indien er vrouwelijke bestuurders benoemd zijn in de raad van bestuur. Deze bevindingen zijn een bevestiging voor conclusies van eerdere studies die stellen dat vrouwelijke bestuurders minder risico-avers zijn, beter de reglementering betreffende financiële rapportering opvolgen en een betere communicatie in de raad van bestuur nastreven in vergelijking met mannelijke bestuurders, waardoor de kwaliteit van de financiële rapportering verbetert.
Investeringen in intellectueel kapitaal (IK) zijn in de hedendaagse concurrerende bedrijfsomgeving essentieel voor ondernemingen voor het creëren van aandeelhouderswaarde. Dergelijke investeringen worden echter nauwelijks erkend in de balans van ondernemingen, waardoor de diverse belanghebbenden van ondernemingen druk uitoefenen op ondernemingen om deze informatie vrijwillig te rapporteren. De mate waarin Belgische beursgenoteerde ondernemingen tegemoet komen aan deze vraag komt aan bod in dit artikel. In het bijzonder onderzoeken we de mate waarin deze ondernemingen vrijwillig IK informatie publiceren in halfjaarverslagen. Tevens bestuderen we of het verschil in de mate van IK informatierapportering tussen ondernemingen kan verklaard worden door de sector waarin de onderneming actief is en door de samenstelling en werking van de raad van bestuur. Onze empirische resultaten tonen aan dat ondernemingen uit hoogtechnologische sectoren meer informatie over hun IK bekend maken dan ondernemingen uit traditionele sectoren. Verder verspreiden ondernemingen meer IK informatie naarmate er meer leden in de raad van bestuur zetelen en naarmate de raad van bestuur meer vergaderingen organiseert. De onafhankelijkheid van de raad van bestuur heeft geen invloed op de mate van IK rapportering.
Een gunstige ondernemingsreputatie kan beschouwd als een waardevol immaterieel actief dat een onderneming een competitief voordeel oplevert. In een vorige bijdrage (VAN DEN BOGAERD en AERTS, 2011b) hebben we reeds vastgesteld dat een goede algemene reputatie een onderneming toelaat te bezuinigen op het door haar verstrekte klantenkrediet. In deze studie onderzoeken we het verband tussen de reputatie van een onderneming zoals die tot uitdrukking komt in de media en kenmerken van het leverancierskrediet. De studie is gebaseerd op een steekproef van Britse beursgenoteerde ondernemingen omwille van de ruime mediadekking die deze ondernemingen genieten en de grotere diversiteit van beursgenoteerde ondernemingen dan in de Belgische context. De algemene veronderstelling die aan de grondslag ligt van deze studie, bestaat erin dat de mediareputatie van een onderneming de percepties van haar leveranciers met betrekking tot het kredietrisico van de onderneming beïnvloedt. Een gunstige mediareputatie zou het gepercipieerde kredietrisico verlagen waardoor de onderneming gemakkelijker beroep kan doen op leverancierskrediet. Onze resultaten bevestigen deze veronderstelling grotendeels en geven een significant positief verband weer tussen de algemene mediareputatie van een onderneming en het verkregen leverancierskrediet, wat suggereert dat een gunstige mediareputatie leidt tot een reductie van de informatie-asymmetrie met betrekking tot het kredietrisico van de onderneming.. Er is wel een verschil naargelang we de samenhang van mediareputatie met respectievelijk het relatieve belang van leverancierskrediet of de periode verkregen leverancierskrediet onderzoeken. Het positieve effect van mediareputatie op de hoeveelheid verkregen leverancierskrediet blijkt  sterker voor kleinere en minder winstgevende ondernemingen, welke vaak over een minder gunstige kredietkwaliteitreputatie beschikken. De positieve associatie tussen de mediareputatie van een onderneming en het verkregen aantal dagen leverancierskrediet is sterker voor minder winstgevende en grote ondernemingen. Het verschil in teken voor de samenhang tussen mediareputatie en ondernemingsgrootte kan mogelijks verklaard worden door de sterkere machtspositie van grotere ondernemingen ten opzichte van hun leveranciers.
ACHTERGROND
In de forfaitaire groepspraktijk ‘De Bres’ werd als praktijkverbeterend project het preventieconsult, op basis van de Gezondheidsgids van Domus Medica, gedelegeerd aan de praktijkverpleegkundigen.
DOELSTELLING
De preventieve zorg voor de patiënten verbeteren en systematischer aanpakken.
METHODE
Tijdens een voorbereidende fase werd een protocol opgesteld
en opleiding gegeven. Er vond een proefinterventie plaats en een voor-en nameting. De statistische analyse gebeurde met SPSS.
RESULTATEN
55 patiënten kwamen op preventieconsult tijdens de 12 weken
durende interventie. Persoonlijke aanspreking door de arts bleek de meest effectieve methode om patiënten uit te nodigen voor hetverpleegkundig preventieconsult. Het consult duurde gemiddeld 30 minuten. De verwerking in het EMD nam gemiddeld 13 minuten in beslag. Alle vooropgestelde SMART-doelen werden bereikt. De patiënttevredenheid was groot.
BESLUIT
Het verpleegkundig preventieconsult bleek een succesvolle
praktijkverbeterende interventie, die gepaard ging met een hoge patiëntentevredenheid.
Artsen zijn er meer en meer voor te vinden om de grens van levensvatbaarheid van premature baby’s te vervroegen van 25 weken zwangerschap, wat nu de norm is, naar 24 weken of zelfs nog vroeger. Als een prematuurtje levensvatbaar is, dan wordt er alles aan gedaan om het kind in leven te houden, zodat hij kans maakt om te overleven. Al zijn handicaps vaak het gevolg van die beslissing.
Het legertje Hollywood- en andere beroemdheden dat zich heeft gekant tegen gluten is niet meer bij te houden. Ook in ons land is het nog nauwelijks ontkomen aan de nieuwe voedselbrigade die een kruistocht voert tegen gluten. William Davis, de auteur van de internationale bestseller Broodbuik slaat gluten in de ban. Hij linkt ze aan artritis, autisme, schizofrenie en ADHD. Van zijn antiglutenboek zijn al meer dan één miljoen exemplaren verkocht.
De Orde van geneesheren werd in haar huidige vorm ingesteld in 1967. Sindsdien evolueerden de samenleving en de waarden die er leven. Dit artikel geeft een overzicht van de ontstaansgeschiedenis van de Orde, de wettelijke basis en de bezwaren die tegen haar worden geuit. Deze kritiek leidde ertoe dat in het Parlement ettelijke pogingen werden ondernomen om de Orde af te schaffen of te hervormen, doch zonder resultaat. De Orde is onvoldoende aangepast aan de hedendaagse opvattingen van tuchtrecht en baseert zich deels op achterhaalde grondbeginselen, zoals “de eer en waardigheid van het beroep”. Een aanpassing van het tuchtrecht voor artsen dringt zich bijgevolg op. Het artikel behandelt 3 mogelijke strategieën. Vooreerst zijn er de suggesties die de Orde zelf doet om haar werking te verbeteren. Een drastischere ingreep is de afschaffing van de Orde: voorbeelden uit het buitenland tonen aan dat er volwaardige alternatieven zijn voor een Orde en dit zowel vanuit juridisch-democratisch als medisch-sociaal oogpunt. De auteurs pleiten voor een fundamentele hervorming van de Orde waarbij haar maatschappelijk doel, structuur, tuchtrechterlijke methodes en de positie van de aangeklaagde en de klager grondig worden herzien.
Context: Geneesmiddelen voor acute pijnbestrijding bevatten, naast analgetica als paracetamol of aspirine, vaak cafeïne. Men veronderstelt dat hierdoor het pijnstillend effect toeneemt. Cafeïne is een methylxanthine, stimuleert het centraal ze- nuwstelsel en heeft verschillend effecten, zoals toegenomen waakzaamheid, alertheid, doorzettingsvermogen, hartslag en bloeddruk. Daarnaast zou cafeïne een psychostimulerend ef- fect hebben. Er was tot nu toe onvoldoende bewijs of cafeïne het effect van een analgeticum versterkt.
Klinische vraag: Heeft cafeïne, als aanvulling op een enkelvou- dige dosis analgeticum, een bijkomend pijnstillend effect bij acute pijn?
Conclusie auteur: De toevoeging van cafeïne aan een gebruikelij- ke dosis pijnstiller, geeft een kleine, maar belangrijke toename van het aantal patiënten (10%) dat een goede pijnstilling ervaart (RR 1,1; 95%-BI 1,08-1,2; NNT 16; 95%-BI 11-27).
De meeste onderzoeken richten zich op acute pijnepisodes, zoals postoperatieve tandpijn, postpartumpijn en hoofdpijn, en bestuderen paracetamol of ibuprofen in combinatie met cafe- ine (dosis van 100 tot 130 mg). Een cafeïnedosis van 100 mg of meer blijkt effectiever (RR 1,2; 95%-BI 1,07-1,30; NNT 10), onaf- hankelijk van het type pijn of pijnstiller. De review omvat 19 onderzoeken met in totaal 7238 deelnemers.1
Beperkingen: Deze onderzoeken, waarvan het merendeel ouder is dan twaalf jaar, bestudeerden alleen het effect van cafeïne als adjuvans bij klassieke analgetica (paracetamol en ibuprofen). Dit is geen garantie dat hetzelfde effect opgaat voor andere an- algetica. Men heeft het effect op andere soorten pijn niet kun- nen evalueren. Omwille van het beperkt aantal onderzoeken bij verschillende doses cafeïne, is het niet duidelijk of cafeïnedoses > 200 mg een toenemend pijnstillend effect hebben. Het nade- lige effect van cafeïnetoediening bij acute pijn kon men niet be- oordelen wegens te lage aantallen in deze onderzoeken. Geen van de onderzoeken werd in de huisartsenpraktijk uitgevoerd.
Het succes van het sinds Vaticanum II herziene lectionarium, dat niet alleen in de volkstaal is opgesteld maar ook door vele kerken van verschillende denominaties wordt gedeeld, biedt een kans om de plek van voorlezing en
verkondiging in de liturgie te herbepalen. Volgens benedictijn en liturgist Daniel McCarthy leidt het geen twijfel dat de kennis van de traditie van de tijd voor de Reformatie een meer bewuste en actieve deelname aan de liturgie zou kunnen bevorderen. Dit is wat je zou kunnen noemen: liturgische oecumene door de herontdekking van de gemeenschappelijke wortels.
In dit boekenessay komen enkele auteurs ter sprake die zich de moeite getroost hebben om als theoloog of religiewetenschapper te reageren op het 'Nieuwe Atheïsme'. In religiewetenschappelijke kringen gaat de aandacht vooral naar een descriptieve analyse van de parallellen en de verschillen tussen het nieuwe atheïsme en vormen van religie. De theologen daarentegen focussen vooral op de mogelijkheid van een complementaire benadering, in discussie met het NOMA-model van S.J. Gould. Onder meer de volgende boeken worden besproken: Alvin C. Plantinga (Where the Conflict Really Lies: Science, Religion, and Naturalism, 2012), de discussie van Plantinga met Dennett (Science and Religion, 2010), R. McCauley (Why Religion is Natural and Science is Not, 2011), G.E. Ganssle (A Reasonable God: Engaging the New Face of Atheism, 2009), A. McGrath (Darwinism and the Divine, 2011), de geredigeerde boeken 'Religion and the New Atheism' (2012) en 'Is Religion Natural?' (ESSAT, 2012).
De aanvallen op de absurditeit van religies door de nieuwe atheïsten en hun ridiculisering van het geloof in God zijn nog lang niet voorbij. De 'four horsemen of New Atheism', namelijk Sam Harris, Richard Dawkins, Daniel Dennett en de overleden Christopher Hitchens, hebben diepe geloofstwijfel gezaaid in de westerse maatschappij. Heeft het nieuwe atheïsme echter geen dood punt bereikt? En als hun atheïsme waar zou zijn, is dat wel goed nieuws? Is een samenleving zonder God wel beter af op menselijk vlak?
Met veeteelt bedoelen we dat onderdeel van de landbouw dat zich bezighoudt met het fokken en houden van landbouwdieren voor de productie van vlees, melk, eieren en bont. In het eerste deel van deze bijdrage bekijken we van dichterbij enkele cijfergegevens over het energie- en watergebruik, de uitstoot van broeikasgassen en de bodemkwaliteit als gevolg van bemesting door landbouw- en veeteeltactiviteiten in Vlaanderen. In het tweede deel worden drie dimensies van duurzame veeteelt geschetst en verschillende benaderingen van duurzame veeteelt voorgesteld. Omdat dierenwelzijn vandaag een belangrijke parameter is om duurzaamheid van dierlijke productie te evalueren, besteden we er in het derde deel meer aandacht aan. In het vierde en laatste deel worden de drie dimensies van duurzame veeteelt bij wijze van illustratie getoetst aan de commerciële pluimveehouderij voor de productie van eieren.
In dit artikel pleit de auteur voor de invoeren ven een geïntegreerde bachelortoets aan het eind van de bachelorperiode. Een voorwaarde voor een dergelijke toets is dat de leerdoelen van de opleiding zijn vertaald in kernconcepten. De bachelortoets heeft de vorm van een geïntegreerd examen waarin alle kernconcepten worden getoetst. De meerwaarde van een geïntegreerde bachelortoets ligt voor de studenten zowel op het gebied van de beheersing van de kernconcepten als op het gebied van het functioneren in complexe omgevingen.
Veel aandacht gaat uit naar 'de productie” van nieuwe managementconcepten en -technieken door zogenaamde kennisentrepreneurs zoals goeroes, consultants, professoren van business scholen en business magazines. Maar de wijze waarop managers, de belangrijkste gebruikers, deze populaire concepten waarderen, is relatief onderbelicht gebleven in academische discussies over managementmodes. In dit artikel gebruiken we een cognitief perspectief om de belangrijkste elementen te bestuderen die de waarde die managers aan deze populaire concepten hechten, beïnvloeden. Met behulp van een “Repertory Grid” analyse van data verzameld onder 189 managers laat deze bijdrage zien dat positie, educatie, gender en leesgewoonten hun mentale modellen beïnvloeden en uiteindelijk bepalend zijn voor hun waardering voor populaire managementconcepten. Deze bevindingen hebben belangrijke implicaties voor het beter begrijpen van managers als gebruikers van managementconcepten en voor de rol van deze concepten in de managementpraktijk.
In dit artikel bestuderen we leiderschapspraktijken op bovenschools niveau. Hiertoe gebruiken we de micropolitieke theorie, die stelt dat organisatieleden handelen vanuit hun belangen. Op basis van kwalitatief-interpretatieve gevalsstudies van vier scholengemeenschappen besluiten we dat de belangen van directeurs op bovenschools niveau enerzijds betrekking hebben op de school als organisatie (schoolbelangen) en anderzijds op de persoon van de directeur (individuele belangen). Het balanceren van deze verschillende belangen ligt aan de basis van het (micropolitiek)handelen van directeurs en verklaart (mede)hoe leiderschapspraktijken op bovenschools niveau vorm krijgen. Directeurs schatten in welke belangen verwezenlijkt dan wel bedreigd worden door initiatieven op
bovenschools niveau. Cultureel-ideologische schoolbelangen -in het bijzonder het bewaken en bewaren van de eigenheid van de school- krijgen hierbij steeds het grootste gewicht. Indien deze bedreigd worden, trekt men zich geheel of gedeeltelijk terug uit de bovenschoolse organisatie.
Ondanks de grote verantwoordelijkheid van lerarenopleiders in de opleiding van leraren, is er pas recent echt aandacht voor hun specifieke ervaringen en expertise. In dit artikel
proberen we zicht te krijgen op de professionaliteit van lerarenopleiders door na te gaan hoe hun opvattingen over zichzelf als lerarenopleider (professioneel zelfverstaan) evolueren doorheen hun loopbaan. Op basis van een narratieve analyse beschrijven we de ontwikkeling van het professioneel zelfverstaan van één ervaren lerarenopleider die zijn eigen praktijk heeft onderzocht in het kader van een LOEP-project. We ordenen zijn ervaringen aan de hand van de metafoor van de professionele leerreis en laten zien hoe zijn zelfverstaan doorheen het LOEP-project wordt uitgedaagd en welke uiteenlopende reacties dit bij deze lerarenopleider uitlokt. Als een rode draad doorheen zijn professionele leerreis loopt het streven naar erkenning als een competente lerarenopleider. Die erkenning wordt in belangrijke mate bepaald door zijn zelfwaardegevoel, maar is tegelijkertijd sterk afhankelijk van het oordeel dat anderen vellen over zijn professioneel handelen en de
opvattingen waarop dit handelen is gestoeld. We besluiten onze analyse met een reflectie op de richtingen die dit onderzoek aanduidt om concreet te werken aan de professionele ontwikkeling en vorming van lerarenopleiders.
Sedert het begin van de jaren ’90 heeft de zogenaamde Self-Study of Teacher Education Practices (S-STEP) internationaal veel weerklank gevonden in het onderzoek over de lerarenopleiding. De voorbije jaren heeft ‘self-study‘ ook in het Nederlandse taalgebied opgeld gemaakt. In deze discussiebijdrage wil ik een lans breken om in het Nederlands ‘self-study’ niet te vertalen als ‘zelfstudie‘ (of ‘zelfonderzoek‘), maar wel te spreken over de ‘LOEP-benadering‘ (zie Kelchtermans & Vanassche, 2010; Kelchtermans, Vanassche & Deketelaere, 2013). Mijn motieven voor deze discussiebijdrage zijn zeker niet van taalpuristische aard of ingegeven door een neiging tot Vlaams-Nederlandse taalstrijd. Maar de juiste woordkeuze bij vertaling doet ertoe. Een adequate vertaling is essentieel voor een adequaat begrip en –uiteindelijk- voor een adequaat gebruik. Daar is het me om te doen.
Ik maak eerst duidelijk dat onzuivere vertalingen foutieve betekenisassociaties kunnen oproepen die tot misverstanden leiden. Nog problematischer echter is dat door die termen de inhoud van de boodschap verschuift, waardoor de klemtoon ten onrechte komt te liggen op de persoon van de opleider. Hoe belangrijk die persoon ook is, uiteindelijk gaat het in ‘self-study‘ niet over hem of haar, maar om zijn of haar praktijk als lerarenopleider. En dat is precies wat we vermijden door te spreken over de LOEP-benadering, lerarenopleiders Onderzoeken hun Eigen Praktijk.
Niet alleen leraren, maar ook de opleiders van die leraren zelf moeten adequaat gevormd en opgeleid worden. Deze stelling kan de jongste tijd op steeds meer bijval rekenen. Zowel in Vlaanderen als in Nederland worden er opleidings-initiatieven genomen, telkens tegen de achtergrond van bredere inspanningen om de professionaliteit van de leraren-opleiders erkenning te doen krijgen: de beroepsstandaard, het formuleren van de kennisbasis (Attema-Noordewier, Lunenberg, Dengerink, & Korthagen, 2012), het registratieproject in Nederland (zie o.m. Velon, 2012) en het ontwikkelingsprofiel voor lerarenopleiders in Vlaanderen (Velov, 2012). Die bewegingen voor het forma-liseren van de beroepsprofessionaliteit werken echter zeer normerend omdat op die manier wordt vastgelegd wat geldt
als ‘goed leraren opleiden’. En de beroepsorganisatie claimt daarmee stilzwijgend ook de legitimiteit om dat te mogen vastleggen. Dit heeft verstrekkende gevolgen voor de manier waarop er gedacht wordt over het vormgeven van de opleiding voor lerarenopleiders, maar ook over de professionaliteit zelf van de lerarenopleider.
In dit artikel argumenteer ik dat de gangbare invulling van professionaliteit het resultaat is van een ‘blauwdruk’- benadering. Ik maak daar een reeks kritische bedenkingen bij en stel vervolgens een alternatief voor dat ik omschrijf als een ’praktijkgebaseerde’ benadering.
In één artikel is het niet mogelijk om de hele problematiek van formalisering en institutionalisering van het beroep van lerarenopleider kritisch te bespreken en evenmin de ermee gepaard gaande kwesties van legitimiteit en macht. Daarom kies ik in deze bijdrage voor de kwestie van het opleiden van opleiders om een en ander te concretiseren. In die zin kan deze discussie over het opleiden van leraren-opleiders ook gelezen worden als een exemplarische bijdrage aan het debat over de eigen professionaliteit van de lerarenopleiders.
Concreet wil ik dus pleiten voor een praktijkgebaseerde benadering (in plaats van een blauwdrukbenadering), die vertrekt van en een centrale plaats geeft aan concrete
opleidingspraktijken (in plaats van contextonafhankelijke individuele kenmerken of competenties). Aansluitend verbind ik deze benadering met de noodzaak van een dialogale en onderzoekende houding en vertaal ik ze in enkele concretere praktijkprincipes: het modelleren, het ritsprincipe en een pedagogiek van het onbehagen.
Er is een enorme hoeveelheid aan onderzoeksliteratuur beschikbaar over ‘wat werkt’ in het basisonderwijs. Tegelijkertijd laten deze onderzoeksresultaten soms tegenstrijdige resultaten zien. Vanuit deze vaststelling is de nood ontstaan om een overzicht te maken van de literatuur omtrent de factoren die leiden tot een effectieve klas- en schoolpraktijk in het basisonderwijs. Deze literatuurstudie biedt een antwoord op volgende onderzoeksvraag: “Van welke context-, input- en proceskenmerken wordt in de recente internationale en Vlaamse onderzoeksliteratuur vastgesteld dat ze samenhangen met de prestaties en de leerwinst in taal en wiskunde en het welbevinden van leerlingen in het basisonderwijs?”
Hierbij wordt niet enkel een algemeen recept bekomen, maar worden ook differentiële effecten in kaart gebracht. Door een antwoord te formuleren op deze onderzoeksvraag brengen we de belangrijkste context-, input- en procesfactoren in kaart die samenhangen met de onderwijsuitkomsten van leerlingen in het basisonderwijs.