clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Philippe Van Boxmeer (1863-1955) werd in 1893 de derde stadarchitect van Mechelen. Nadat al in de achttiende eeuw enkele grote steden zoals Antwerpen en Gent een stadsarchitect hadden benoemd, volgden in de loop van de negentiende eeuw ook heel wat kleinere Belgische steden waaronder Mechelen dit voorbeeld. De rol en betekenis van deze overheidsarchitecten krijgt een groeiende aandacht in recent onderzoek, en ook de casus Van Boxmeer werpt een interessant licht op de functie en activiteiten van een overheidsarchitect in een middelgrote stad omstreeks 1900. Van Boxmeer was verantwoordelijk voor de beeldbepalende (en soms omstreden) restauraties van enkele belangrijke Mechelse monumenten. Bovendien bewijst ook de succesvolle implementatie van een subsidiesysteem voor de restauratie van private kunstgevels, waarvoor Van Boxmeer de mosterd in andere Belgische steden had gehaald en zo inspeelde op eigentijdse ontwikkelingen, dat stadsarchitecten een belangrijke rol te spelen hadden inzake monumentenzorg. Waar zijn voorgangers vooral hadden ingezet op het moderniseren van de stad, maakte Van Boxmeer de zorg om het historische patrimonium tot een van de speerpunten van zijn carrière. Even interessant zijn echter ook de initiatieven die nooit zijn gerealiseerd. Financiën, de visie van de beleidsmakers maar ook politieke intriges hadden een weerslag op de mogelijkheden van de stadsarchitect om zijn ideeën te realiseren. Reeds bij Van Boxmeers aanwerving speelden zijn lokale verankering en politieke (katholieke) kleur een zekere rol. De vier jaar onder liberaal bestuur hadden de dienst openbare werken in een crisis geleid. Bovendien had Van Boxmeer ambitieuze plannen om de mobiliteit in het stadscentrum en de periferie te verbeteren, maar hij vond geen gehoor bij de politiek verantwoordelijken om zijn ontwerpen in de praktijk te brengen. Ten slotte vormen de memoires van Van Boxmeer een unieke bron die een hoogstpersoonlijke kijk biedt op het ambt van stadsarchitect, en op de kansen en beperkingen die het werken in overheidsdienst met zich meebracht.
In recente modellen van de HRM-performancewaardeketen wordt het functieniveau expliciet gezien als een niveau waarop de intenties van de organisatie op het gebied van HRM worden geformuleerd en als het niveau waarop de eigenlijke implementatie van het personeelsmanagement (door lijnmanagers) plaatsvindt. Hoewel het functieniveau onderkend wordt als een belangrijk niveau in de theorievorming rond HRM, is het nog maar zelden bestudeerd. Vertrekkende vanuit theorie kunnen we op dit functieniveau een onderscheid maken tussen de intenties van de organisatie en de percepties van de medewerker. Medewerkers zouden door structurele en sociale stimuli gedeelde percepties vormen van beloningen en verwachtingen. Recent onderzoek bevestigt dat medewerkers deze gedeelde percepties vormen. Medewerkers vormen een consensus over wat de organisatie van hen verwacht en hoe ze beloond worden binnen hun functie. Deze percepties kunnen afwijken van de gewenste werkrelatie (i.e., beloningen en verwachtingen) door de organisatie. Ook kan het zijn dat medewerkers het meer of minder eens zijn over de beloningen en verwachtingen binnen hun functie. Het is belangrijk om de consensus van beloningen en verwachtingen te managen, want de gedeelde percepties daarvan beïnvloeden tal van uitkomsten zoals prestaties, betrokkenheid, en werktevredenheid. Gebaseerd op recent promotieonderzoek verschaffen we een fasemodel om de waardeketen van werkrelaties te managen.
De zware financieel-economische crisis heeft een nefaste impact gehad op de jongerenwerkloosheid in Europa en dit in het bijzonder in de Zuid-Europese landen. Gemiddeld steeg de jeugdwerkloosheid in de EU-28 tussen 2008 en 2013 met bijna de helft, van 16% tot 23,5%, en in Griekenland ging het zelfs om bijna een verdrievoudiging van de cijfers, van 22% tot bijna 60%! In ons land ging in de dezelfde periode de jeugdwerkloosheid ‘slechts’ met een derde omhoog, van 18% tot 24%, maar het vertrok van een hoger niveau, zodat het Belgisch cijfer in 2013 even hoog is als het Europese gemiddelde. We hebben de schok van de recente crisis dus relatief goed opgevangen. Daar ligt niet het probleem. Het echte probleem is de structureel hoge jeugdwerkloosheid in ons land. In dit artikel verduidelijken we waarom ons land op dit punt minder goed scoort en proberen we hieruit lessen te trekken voor het beleid.
Dit boekt brengt zeven opstellen samen over diverse aspecten van de Reformatie. Luc de Grauwe bespreekt leven en werk van Martin Luther, met speciale aandacht voor de manier waarop Luthers Bijbelvertaling de Duitse standaardtaal heeft beïnvloed. Anne-Laure van Bruaene analyseert de periode waarin de stad Gent een calvinistische Republiek is geweest en verklaart de sociale achtergronden van deze kortstondige religieuze revolutie. Nienke Roelants betoogt dat Rheticus, een leerling van Copernicus en de collega van Luther aan de universiteit van Wittenberg, Augustinus gebruikte om aan te tonen dat (Copernicaanse) wetenschap en religie (Reformatie) niet in strijd hoeven te zijn. Alicja Gescinska kiest religieuze tolerantie tot thema: de Socinianen ontstonden in Polen en oefenden, zoals zij aantoont, op de Verlichting een grotere invloed uit dan men doorgaans heeft aangenomen. Over de Radicale Verlichting en de Reformatie, en meer bepaald over de intellectuele kring rond Spinoza en Van den Enden, schrijft Frank Mertens in een bijdrage die een panorama biedt van de vele reformatorische strekkingen in de Lage Landen van de zeventiende eeuw. Van Spinoza gaan we naar een algemeen overzicht van de complexe historische verhouding tussen Jodendom en Protestantisme: Klaas Smelik geeft een overzicht van de positieve en negatieve attitudes tegenover Joden en het judaïsme vanaf Luther en Calvijn tot de protestantse reacties op het conflict tussen Israël en de Palestijnen. Tolerantie staat opnieuw centraal in de laatste bijdrage, waarin Guido Van Heeswijck de filosofische vraag stelt of de tradities van het Humanisme en de Reformatie inspiratie kunnen bieden voor de hedendaagse samenleving en voor het project van het actief pluralisme. Het boek bevat dus historische, wetenschapshistorische, taalkundige en filosofische benaderingen van de Reformatie. Het vraagt naar de blijvende betekenis van deze historische periode en van deze christelijke tradities voor de maatschappij van vandaag vanuit een wetenschappelijke en methodologische diversiteit.
Suïcide wordt aanzien als een belangrijk gezondheidsprobleem. In de sterftestatistieken van Vlaan- deren kan men opmerken dat bijna 8% (2010 – 84 op 1.066 suïcides) van de methoden bij suïcide weinig tot niet omschreven is. Toch bestaat er een vermoeden dat bijzondere methoden meer voorkomen dan vroeger, wat mogelijk mee bepaald wordt door de media.
In dit artikel worden aan de hand van enkele casussen en een literatuuroverzicht een paar bij- zondere methoden beschreven. Zo komt suïcide door middel van nicotine-intoxicatie, heliuminha- latie, koolstofdioxide-intoxicatie via een brandblusapparaat en koolstofmonoxide-intoxicatie via een barbecuetoestel aan bod. Daarnaast wordt de dubbele invloed van internet op suïcide besproken. De opzet van dit artikel is om de kennis, de bespreekbaarheid en de registratie van deze bijzondere vormen te verhogen.
Integratie wordt vaak gelijkgeschakeld aan participatie: een mens die niet deelneemt aan bepaalde activiteiten maakt immers geen contacten met andere mensen en maakt op die manier ook geen deel uit van de samenleving. Sport als middel tot integratie is een piste die meer en meer bewandeld wordt aangezien sporten een aantrekkingskracht heeft over etnisch-culturele grenzen heen. Er zijn echter weinig studies die empirisch bewijzen of sport wel degelijk de etnisch-culturele minderheden kan bereiken. Om dit hiaat te dichten onderzocht het Steunpunt Sport, in samenwerking met de afdeling Sportmanagement van Universiteit Gent, de case Buurtsport Antwerpen: een organisatie die zich in de eerste plaats richt naar mensen die meer drempels ervaren om tot sporten te komen. Op die manier komen ze vaak in contact met de etnisch-culturele minderheden.
‘Als de verkiezingen samen zouden vallen met het wereldkampioenschap voetballen, dan zou er van die hele verkiezingen geen bal terechtkomen’. Die quote is afkomstig van de Nederlandse cabaretier Toon Hermans. Die mag dan al overleden zijn in 2000, zijn stelling is dit jaar meer dan ooit van toepassing. 2014 is immers het jaar waarin de verkiezingen op 25 mei heel dicht in de buurt komen van het wereldkampioenschap voetbal in Brazilië in juni en juli. Het spreekt voor zich dat zowel dit politiek als sportief hoogtepunt op heel wat aandacht zullen kunnen rekenen in de pers en op straat. Al geldt dat laatste misschien net iets meer voor het sportieve evenement. Toch mogen we het belang van die ‘moeder der verkiezingen’ niet onderschatten. Het samenvallen van de Vlaamse, federale en Europese verkiezingen op 25 mei 2014 is immers een vrij unieke gebeurtenis. Destijds werden de verkiezingen voor het deelstatelijke en het federale net losgekoppeld om beide bestuursniveaus een eigen dynamiek te geven. Dat zorgde echter voor een overdaad aan verkiezingen met de bijhorende permanente electorale koorts. Daarom werd door de federale regeringsonderhandelaars in 2011 beslist om de verkiezingen van het federale niveau voortaan te koppelen aan de Vlaamse en Europese verkiezingen. Dat creëert alvast het voordeel van de duidelijkheid. Bovendien kondigt zich, als alles goed gaat tenminste, nadien een verkiezingsvrije periode aan van maar liefst vier jaar. In politiek België is dat een eeuwigheid. De volgende verkiezingen zullen pas doorgaan in oktober 2018 wanneer we de provincie-, gemeente- en districtsraden opnieuw samenstellen.
Veel schoolverlaters aanvaarden werk onder hun opleidingsniveau vanuit het geloof dat dit een springplank zal blijken naar een adequate baan. Onderzoek op basis van Vlaamse data toont echter aan dat dit geloof niet strookt met de wetenschappelijke werkelijkheid. Jongeren die een baan onder hun niveau aanvaarden, blijven doorgaans lang in deze werkkring hangen. Beleidsmakers dienen er zich dan ook voor te hoeden jongeren te stimuleren om welke baan dan ook te aanvaarden.
Recent bevestigde het Belgische Hof van Cassatie een arrest van de kamer van inbeschuldigingstelling van het hof van beroep in Gent naar aanleiding van een gevraagde overlevering conform een door Spanje uitgevaardigd Europees aanhoudingsbevel. Deze overlevering werd door de KI van tafel geveegd met een motivering i.v.m. het wederzijdse vertrouwen in de eerbiediging van fundamentele rechten binnen de Europese samenwerking in strafzaken  die bij menig pleitbezorger van deze samenwerking de wenkbrauwen zal doen fronsen. Dit artikel plaatst deze recente uitspraak binnen een Europese context, en tracht te achterhalen of er daadwerkelijk sprake is van een Europese tendens om niet langer blind te vertrouwen en fundamentele rechten succesvol in te roepen om samenwerking te weigeren. Deze zaak lijkt alvast in deze richting te wijzen wat de lidstaten betreft. Dit lijkt bovendien bevestigd te worden door recente uitlatingen binnen het Europese Hof van Justitie door de advocaten-generaal en de nieuwe procedurele wind die door de Unie voert via de Routekaart. Anderzijds blijkt het Hof heel wat terughoudender dan gedacht, waardoor een heldere en consistente lijn ten aanzien van de complexe relatie tussen vlotte Europese samenwerking in strafzaken en de eerbiediging voor de fundamentele rechten verstoken blijft voor lidstaten en betrokken personen. Bovendien lijkt de Unie zich met de procedurele Routekaart steeds verder weg te begeven van de samenwerking in strafzaken – nochtans een verdragsrechtelijk verankerde bevoegdheid – in ruil voor een harmonisatie van binnenlandse (minimum)standaarden. Een nobele beweegreden, maar in dit geval met het potentieel om het nodige vertrouwen en de garanties voor fundamentele rechten binnen de Europese samenwerking in strafzaken verder te compliceren of zelfs ondermijnen. Het recente arrest van het Hof van Cassatie toont aan dat het mensenrechtenvraagstuk een adequaat antwoord behoeft vanuit de Unie, niet enkel om de bescherming van de fundamentele rechten blijvend te garanderen en verbeteren, maar ook om te vermijden dat de Europese samenwerking naar de toekomst toe steeds meer spaken in de wielen gestoken krijgt.
Op 15 juni 2014 is  het  Consulair  Wetboek  in  werking  getreden.  Deze  inwerkingtreding  betekent  meteen het  einde  van  een  hele  reeks  oude  consulaire  wetten.  Onderstaande  bijdrage  maakt  een  eerste  globale doorlichting van dit nieuwe wetboek. Na een kort overzicht van enkele consulaire termen gaat de bijdrage in op de verschillende bevoegdheden van de consulaire posten inzake burgerlijke stand, notariaat, nationaliteit en legalisatie. Daarna volgt een bespreking van de verschillende registers (register burgerlijke stand, notarieel repertorium en  consulair  bevolkingsregister)  en  van de  consulaire  attesten,  waaronder  het  attest  van  geen huwelijksbeletsel.
De wetten van 6 januari 2014 met betrekking tot de Zesde staatshervorming inzake de aangelegenheden bedoeld in art. 77 van de Grondwet (BS 31 januari 2014) en van 20 januari 2014 houdende hervorming van de bevoegdheid, de procedureregeling en de organisatie van de Raad van State (BS 3 februari 2014 err. BS 13 februari 2014) brengen hervormingen waarop lang gewacht werd
Sinds enkele jaren ondergaat de praktijk van de gametendonatie internationaal een sterke evolutie. Zowel in de literatuur als in de praktijk weerklinken er steeds vaker stemmen om donorkinderen informatie te geven over hun donor. Opvallend is dat deze beweging zich enkel concentreert op de belangen van de donorkinderen. In dit manuscript wordt er ingezoomd op een andere partij: de donor. Er wordt nagegaan of donoren eveneens belang hebben bij informatie over hun donorkinderen en of dit een voldoende reden is om ze hierop recht te geven. De volgende argumenten komen aan bod: 1. donoren hebben belang bij medische informatie over hun donorkinderen voor hun eigen gezondheid, 2. donoren moeten erkenning krijgen voor hun altruïstische daad in de vorm van informatie over het aantal donorkinderen geboren uit hun donatie, 3. de bezorgdheid van sommige donoren over het welzijn van hun donorkinderen zou verminderd kunnen worden door algemene informatie hierover, 4. donoren hebben belang bij bepaalde informatie over hun donorkinderen voor een volledige ontwikkeling van hun identiteit en 5. identificerende informatie is bruikbaar voor donoren die contact wensen met hun donorkinderen. De argumenten 1, 2 en 4 blijken voldoende redenen te vormen om hierop een recht te baseren.
De collectie vensterglas van het Abdijmuseum Ten Duinen 1138 is een van de omvangrijkste in Noordwest-Europa. Deze belangrijke verzameling bleef lange tijd onopgemerkt. Natuurlijke verwering en slechte bewaaromstandigheden hebben de collectie zwaar aangetast. Recente inspanningen voor consolidatie en wetenschappelijk onderzoek leiden tot een opwaardering en openen nieuwe perspectieven voor gelijkaardige collecties in Noordwest-Europa.
Het zesde internationaal colloquium van het Abdijmuseum Ten Duinen 1138 stelt de onderzoeksresultaten voor op vlak van:
» » archeologische collecties vensterglas in Noordwest-Europa
» » de productie, uitwisseling en sociale waarde van vensterglas in het verleden
en focust op de bijdrage van toegepast wetenschappelijk onderzoek binnen vernieuwend interdisciplinair onderzoek.
Dit colloquium is de officiële start van het onderzoeksproject ‘Verloren Glans’ (2013-2015). Vier partners bundelen hun krachten om de grote collectie vensterglas van het museum te onderzoeken: Abdijmuseum Ten Duinen 1138, Vrije Universiteit Brussel (Departement van toegepaste fysica en fotonica – B-PhOT), het Koninklijk Instituut voor het Kunstpatrimonium (KIK/IRPA) en de UGent (Henri Pirenne - Instituut voor Middeleeuwse Studies).
Waar partijen met elkaar strijden, lopen archieven gevaar. Ze lopen de
kans door oorlogsgeweld vernietigd te worden, of door de tegenstander
voor propagandadoeleinden of omwille van gevoelige informatie in beslag
te worden genomen. Maar oorlogshandelingen hebben niet uitsluitend
een verwoestende uitwerking: bestaande archieven kunnen in bescherming
worden genomen, bijvoorbeeld omdat zij de gezagsverhoudingen
legitimeren of de identiteit van een bepaalde groep vorm geven, en
nieuwe archieven worden gevormd. In het kader van naoorlogs rechtsherstel zijn archieven eveneens van groot belang. Ze zijn immers
onmisbaar bij het reconstrueren van gebeurtenissen en zeker ook bij de
verwerking ervan: archieven vormen een beproefd wapen in de strijd
tegen het vergeten en bij het verdedigen van universele mensenrechten.
Er is dus alle reden om te spreken van de macht en onmacht van
archieven in verband met oorlog en rechtsherstel. Dit veertiende jaarboek
van de Stichting Archiefpublicaties is het resultaat van een Vlaams-Nederlandse samenwerking. In negen bijdragen wordt ingegaan
op actuele discussies rond de tweeledige verhouding tussen archieven
en oorlogssituaties. De auteurs laten zien dat het brede thema van de
macht en onmacht van archieven niet exclusief verbonden is met de
grote oorlogen van de twintigste eeuw, maar in feite van alle tijden is.
En meer dan dat: waar mensenrechten in het geding zijn, bieden
archieven tevens een opgave voor de toekomst.
Dit Cahier gaat dieper in op het gezag dat de politie en andere functionarissen in de publieke ruimte dagelijks ervaren op de werkvloer. De visie dat het gezag van de politie tanende is en dat er iets aan de hand is met de politiële weerbaarheid wordt breed gedeeld. Dit Cahier zoekt onder meer een antwoord op de vragen 'Is er iets met het gezag van de politie aan de hand?' en 'Zijn er verschillen tussen België en Nederland?' De Stichting Maatschappij, Veiligheid en Politie (SMVP), thans Stichting Maatschappij en Veiligheid (SMV), bracht in 2000 een essaybundel uit getiteld 'Het gezag van de politie'. Deze bundel vormde de opmaat voor een standpunt van de stichting in 2002 met als titel 'Politie en haar gezag'. Sinds het uitbrengen van het standpunt verstreken er twaalf jaren. Is er in die tijd iets veranderd? Dit Cahier bundelt bijdragen rond drie grote thema's, namelijk (1) het gezag van de politie, (2) imago, vertrouwen en legitimiteit van de politie, thema's die nauw met het gezag van de politie zijn verweven en ten slotte (3) operationeel leiderschap bij de politie.
In een tekst die als inleiding op de problematiek van de auteur fungeert, verkent Ingo Berensmeyer vooral de studie van auteurschap met betrekking op Engelstalige literatuur, waar die notie ‘under-theorised’, ‘under-historicised’ en ‘under-explored’ is. Hij stelt een performatieve theorie voor die zich volgens hem in tegenstelling tot de traditionele benaderingen in de literaire sociologie of psychoanalyse niet bezig houdt met het halen van betekenis uit individuele werken maar met de verbanden tussen de historische auteursconcepten en de empirische situatie van het schrijven.
volgens de britse historicus roger owen kende de arabische wereld sinds de jaren 1960 politieke systemen opgebouwd rond één centrale figuur, de ‘president voor het leven’. de vraag die vele historici en politieke wetenschappers bezighoudt is waarom die autoritaire bestuursvorm hier zo duurzaam bleek. door zich te fixeren op autoritaire leiders en het gebrek aan democratische verandering, zijn vele westerse onderzoekers echter blind gebleven voor de politieke veranderingen onder invloed van de globalisering en de groeiende sociale en economische spanningen die aanleiding gaven tot de uitbarstingen in 2011.
Het Europees FP7 project Veg-i-Trade, met Universiteit Gent als coördinerende partner, gaat na wat de impact is van globalisering en klimaatsverandering op de voedselveiligheid van verse groenten en fruit. Om de consumenten van de mogelijke risico’s op de hoogte te brengen, is risicocommunicatie noodzakelijk. De vraag stelt zich echter of de communicatie naar de consument uniform kan verlopen op Europees niveau of gesegmenteerd moet worden op nationaal niveau aangezien het bewustzijn over risico’s, de percepties en attitudes per land kunnen verschillen. Daarom werd binnen Veg-i-Trade onderzoek gedaan naar de impact van een risicoboodschap in vier Europese landen, namelijk Noorwegen (Noord), Spanje (Zuid), Servië (Oost) en België (West). De resultaten van het in dit artikel besproken onderzoek tonen aan dat er verschillen zijn tussen de vier landen met betrekking tot het bewustzijn over het risico, het vertrouwen in de overheid, negatieve emoties, risicoperceptie en de gedragsintenties. Daarenboven toont het onderzoek aan dat de verschillen op basis van leeftijd en geslacht verschillend zijn in de vier landen. De conclusie van het onderzoek is dan ook dat risicocommunicatiestrategieën beter worden aangepast op nationaal niveau, in plaats van deze op Europees niveau te implementeren.
In Vlaanderen tekent er zich een apart onderzoeksgebied af dat zich met duurzaamheidskwesties bezig houdt. Balancerend op het raakvlak tussen kennis en engagement beoogt de duurzaamheidsonderzoeker inzichten in de wereld die relevant zijn om maatschappelijke keuzes vorm te geven. En in die alles behalve vrijblijvende zoektocht botst de onderzoeker onvermijdelijk op aspecten van normativiteit en onzekerheid. ‘Duurzame ontwikkeling’ is immers geen objectief gegeven, maar een richtinggevend en daarom vaak geconstesteerd concept. Tegelijk blijkt uit diverse duurzaamheidscontroverses dat wetenschappelijke kennis alleen ontoereikend is om de maatschappelijke respons vorm te geven.  In 'Duurzaamheidsonderzoek in de spiegel' reflecteren zowel ervaren als jonge Vlaamse duurzaamheidsonderzoekers op hun eigen, vaak gedurfde manier over hoe ze met deze complexiteit omgaan. Hoe hanteren ze het concept ‘duurzame ontwikkeling’ in hun eigen onderzoekspraktijk? Hoe ervaren of zien ze hun rol als onderzoekers in maatschappelijke veranderingsprocessen? Deze vaak persoonlijke bespiegelingen laten niet alleen de worstelingen en valkuilen zien waar duurzaamheidsonderzoekers komen voor te staan maar bevatten ook tal van inspirerende en uitdagende suggesties om de zoektocht naar relevante, geëngageerde kennis verder te zetten.
Gender(en). Verschillen tussen mannen en vrouwen vormen een gegeerd gespreksonderwerp. In deze gesprekken ligt de klemtoon vaak op genderongelijkheid alsook op verschillen bij volwassenen. In dit boek verleggen we de focus naar genderverschillen) bij jongeren. Gender(en). Genderverschillen zijn minstens ten dele sociaal geconstrueerd. Ze zijn het resultaat van gendersocialisatie waarbij meisjes en jongens opgevoed worden tot vrouwen en mannen. De genderidentiteit wordt verder geconstrueerd via alledaagse handelingen en sociale interacties. De adolescentie vormt daarbij een cruciale fase: grenzen worden afgetast en afgebakend. Via genderpraktijken worden verschillen gecreëerd tussen jongens en meisjes, welke niet te herleiden zijn tot natuurlijke of biologische verschillen. In dit boek schenken we aan beide processen –gender socialisatie en gender praktijken- aandacht. Dit boek werd gecoördineerd door het Jeugdonderzoeksplatform (JOP). Het omvat zowel bijdragen van onderzoekers binnen het JOP als bijdragen van externe onderzoekers. Onderzoekers uit diverse disciplines buigen zich over de genderverschillen in Vlaanderen op jeugdige leeftijd en de (de)constructie van gendergrenzen op vier domeinen: cultuur en vrijetijdsbesteding; onderwijs; politieke opvattingen en welzijn.