clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Het activerend arbeidsmarktbeleid dat erop gericht is werklozen via training, loonkostensubsidies en andere ondersteuningsmaatregelen (terug) aan het werk te helpen, evolueerde in de meeste Europese landen het laatste decennium meer en meer naar een verhaal van rechten én plichten. De overheid, die middelen investeert in de integratie van personen op de arbeidsmarkt, kan van deze personen een gepaste inzet verwachten. Ook in België is het, weliswaar in tijd, onbeperkte recht op werkloosheidsuitkering, onderhevig aan bepaalde voorwaarden. Zo moet men onvrijwillig werkloos zijn en beschikbaar zijn voor de arbeidsmarkt. Zulke voorwaarden kunnen slechts geïmplementeerd worden, wanneer ze enerzijds opgevolgd worden en wanneer er anderzijds een mogelijkheid tot sanctie voorzien wordt. Met het plan voor de begeleiding en opvolging van werklozen werd in België in 2004 zulk monitorings- en sanctioneringssysteem ingevoerd.
In de afgelopen periode was er in toenemende mate sprake van matchingproblemen op de Vlaamse arbeidsmarkt: vele vacatures geraakten maar moeizaam ingevuld. In dit rapport wordt gekeken naar de manier waarop dergelijke zogenaamde knelpunten kunnen worden gedetecteerd, en wordt vervolgens nagegaan of knelpunten kunnen worden voorspeld. Daarbij wordt zowel gekeken naar korte termijn strategieën als naar meer structurele voorspellingsstrategieën op middellange termijn.
De determinanten van de uitstroom uit de werkloosheid vormen een belangrijk en veel onderzocht thema. Meer bepaald wordt vaak dieper ingegaan op de invloed van de duur van de werkloosheidsperiode op de kans werk te vinden. Algemeen stelt men vast dat deze uitstroomkans vermindert naarmate de werkloosheidsperiode langer duurt. Dit fenomeen kan echter op twee manieren worden verklaard. Ofwel gaat er inderdaad een autonoom effect uit van de werkloosheidsduur, en daalt de uitstroomkans van werkzoekenden effectief omwille van de duur van hun werkloosheid. Ofwel is er sprake van een selectie-effect. Dit is het geval als er in iedere nieuwe cohorte van instromers in de werkloosheid werklozen zijn met een hoge uitstroomkans en werklozen met een lage uitstroomkans. Naarmate de werkloosheidsduur oploopt, zal het aandeel van de werklozen met een hoge uitstroomkans dalen – die hebben immers een hoge kans om uit te stromen – terwijl het aandeel van de werklozen met een lage uitstroomkans toeneemt. Ook dan zal men vaststellen dat de uitstroomkans gemiddeld daalt met de duur van de werkloosheid, terwijl deze situatie toch duidelijk verschilt van de voorgaande. Het onderscheid tussen deze twee oorzaken heeft belangrijke implicaties naar de timing van een klantvriendelijk en kostenefficiënt activerend arbeidsmarktbeleid.
Vlaanderen ontvangt jaarlijks meer dan 20 000 nieuwkomers. Immigratie maar vooral de integratie van nieuwkomers, kwam de voorbije jaren dan ook hoog op de Vlaamse politieke agenda te staan. De Vlaamse overheid wil via het inburgeringsdecreet aan nieuwkomers de eerste periode van hun verblijf een aangepast onthaal aanbieden. Het inburgeringstraject dat aan nieuwkomers aangeboden wordt, bestaat uit een vormingsprogramma met drie componenten: maatschappelijke oriëntatie, loopbaanoriëntatie en Nederlandse taallessen, ondersteund door trajectbegeleiding (primair traject). Dit primair traject wordt afgesloten bij de overdracht van de nieuwkomer naar een reguliere voorziening voor een vervolgtraject (secundair traject).Aan de onderzoeksploegen werd de opdracht gegeven om na te gaan in welke mate het inburgeringsprogramma de vooropgestelde doelstellingen bereikt. Deze vraag wordt vanuit twee invalshoeken beantwoord: het institutionele perspectief en het gebruikersperspectief.Dit onderzoek resulteerde in drie deelrapporten en een syntheserapport. Dit rapport vormt het tweede deelrapport en heeft betrekking op de institutionele evaluatie. In dit deelrapport wordt het inburgeringsbeleid in Vlaanderen geschetst en geëvalueerd.
Het Vlaamse arbeidsmarktbeleid streeft naar een evenredige arbeidsparticipatie en in het bijzonder van de diverse kansengroepen. Voor de personen met een arbeidshandicap is deze doelstelling nog lang niet gerealiseerd (Samoy, 2005). Wellicht is dit een van de redenen die de Vlaamse regering, de sociale partners, de gebruikersorganisaties en de intermediaire organisaties ertoe heeft aangezet om in december 2003 een platformtekst te ondertekenen waarin de gemeenschappelijke doelstelling wordt omschreven om tegen het jaar 2010 de positie van arbeidsgehandicapten op de Vlaamse arbeidsmarkt substantieel te verbeteren (Gemeenschappelijke Platformtekst, 2003). ‘Supported employment’ werd in deze tekst naar voor geschoven als een van de te ontwikkelen beleidsinstrumenten om dit doel te verwezenlijken.
Vlaanderen ontvangt jaarlijks meer dan 20 000 nieuwkomers. Immigratie maar vooral de integratie van nieuwkomers, kwam de voorbije jaren dan ook hoog op de Vlaamse politieke agenda te staan. De Vlaamse overheid wil via het inburgeringsdecreet aan nieuwkomers de eerste periode van hun verblijf een aangepast onthaal aanbieden. Het inburgeringstraject dat aan nieuwkomers aangeboden wordt, bestaat uit een vormingsprogramma met drie componenten: maatschappelijke oriëntatie, loopbaanoriëntatie en Nederlandse taallessen, ondersteund door trajectbegeleiding (primair traject). Dit primair traject wordt afgesloten bij de overdracht van de nieuwkomer naar een reguliere voorziening voor een vervolgtraject (secundair traject). Aan de onderzoeksploegen werd de opdracht gegeven om na te gaan in welke mate het inburgeringsprogramma de vooropgestelde doelstellingen bereikt. Deze vraag wordt vanuit twee invalshoeken beantwoord: het institutionele perspectief en het gebruikersperspectief. Dit syntheserapport brengt de bevindingen uit de drie deelrapporten samen en formuleert globale conclusies en aanbevelingen.
In een voorheen gepubliceerd onderzoek naar marktniches en groeipotentieel van de sociale economie in Vlaanderen (Van den Broeck & Vanhoren, 2006) werden een drietal sectoren onderzocht die tewerkstelling voor kansengroepen kunnen genereren. De gehanteerde methodologie wordt in dit onderzoek toegepast op de sector van de individuele en maatschappelijke dienstverlening zoals welzijnsvoorzieningen en zorgtaken voor ouderen. In deze niches wordt aan de hand van verschillende onderzoekssporen gezocht naar taken die toegankelijk zijn voor de doelgroepwerknemers van de buurt- en nabijheidsdiensten. Het identificeren van taken, omkaderd door de juiste financieringsmodaliteiten, vormen nieuwe opportuniteiten tot groei voor de sector van de buurt- en nabijheidsdiensten in Vlaanderen.
De sector van de sociale economie kende de laatste jaren een sterke groei die mede gedreven werd door een verregaande activering van het arbeidsaanbod en het ontwikkelen van de vraag naar bepaalde diensten. De vraag dringt zich op of het bestaande ondersteuningsaanbod nog voldoende kan inspelen op de veranderende noden van de sector. De professionalisering van de sector leidde ook tot het verhogen van de transparantie en het stroomlijnen van de beleidsinstrumenten over de verschillende werkvormen. De logische consequentie van deze beleidsontwikkelingen is dat ook de hele ondersteuningsstructuur voor de sociale economie onder de loep wordt genomen. Het rapport tracht in de eerste plaats de behoeften en noden van sociale bedrijven aan ondersteuning in kaart te brengen en de prioriteiten terzake vast te leggen. Deze gegevens moeten leiden tot het formuleren van een model van geïntegreerde ondersteuning voor de bedrijven uit de sociale economie.
In dit onderzoek worden loopbaangegevens uit de Panel Studie van Belgische Huishoudens (PSBH) bekeken vanuit verschillende oogpunten. Eerst worden loopbanen in het algemeen beschreven. Vervolgens gaan enkele capita selecta in op de volgende vragen: Hoe verloopt de combinatie arbeid en gezin? Wie behoort tot de stille arbeidsreserve en (hoe) kunnen ze geactiveerd worden? Wat is de beste strategie om een vaste baan te verwerven: het volgen van een opleiding dan wel het aannemen van een tijdelijke baan? Tot slot wordt aangegeven in hoeverre de PSBH-databank geschikt is voor het bestuderen van loopbaanvraagstukken.
In België hebben de regionale publieke diensten VDAB, Forem en Actiris in de voorbije legislatuur 2004-2009 geëxperimenteerd met het betrekken van marktspelers voor de uitvoering van begeleidingstrajecten van werkzoekenden. De rol van de publieke dienst verschuift daardoor van actor naar regisseur en opdrachtgever. De ontwikkeling van een publieke markt ontstaat echter niet vanzelf, maar vergt een zorgvuldige afweging van keuzes en een actieve organisatie ervan. Gemeenschappelijke problemen in de drie Belgische regio’s zijn het gebrek aan schaalomvang en de te lage prijszetting onder invloed van overheidsregulering. Geïnspireerd door de aanpak in Groot-Brittannië en Nederland brengt dit onderzoek de dubbele uitdaging in kaart voor de inrichting van een beginnende publieke markt door de overheid, die een hefboom kan zijn voor de overheid om de activeringsinspanningen te verhogen. Deze studie kwam tot stand in het kader van een internationaal vergelijkend onderzoek naar de ontwikkelingen op het vlak van publieke marktwerking voor de begeleiding van werkzoekenden. De resultaten van dit onderzoek worden gepresenteerd in een reeks van vijf papers. Het ontstaan van en de evolutie in publieke marktwerking in Groot-Brittannië en Nederland worden meer uitgebreid besproken in de eerste en tweede paper in deze reeks. In de derde paper analyseren we de eerste stappen tot publieke marktwerking voor de begeleiding van werkzoekenden in België en verkennen we routes voor de toekomst op basis van de ervaringen in de twee Europese ‘voorbeeldlanden’ Groot-Brittannië en Nederland. De vierde paper bevat een synthese van de analyses van deze en andere landen op basis waarvan lessen worden getrokken voor publieke marktwerking in België en andere landen die stappen ondernemen om een publieke markt te ontwikkelen. In het kader van deze studie werd ook een adviesnota opgesteld. Deze nota ambieert, geïnspireerd door buitenlandse praktijken, een aantal eerste feitelijke stapjes in ons land met marktwerking voor de begeleiding van werkzoekenden te confronteren met principiële keuzes, eerder dan hoe deze technisch kunnen worden ingevuld.
Outplacement werd in Vlaanderen lange tijd ingezet als luxe-instrument voor ontslagen kaderleden (cao 51). Onder invloed van de werkgelegenheidsconferentie van oktober 2003 en het Generatiepact (2006) wordt zowel op federaal als op Vlaams vlak outplacement meer en meer beschouwd als een activeringsinstrument om te vermijden dat ontslagen (oudere) werknemers systematisch inactief worden. Dit leidde eind 2007 tot de verplichting voor elke werkgever om een outplacementbegeleiding aan te bieden aan elke ontslagen 45-plusser. Via dit onderzoek gingen we de impact van de activerende regelgeving na op het functioneren van de outplacementmarkt en de inhoud en resultaten van outplacement.
De spanning op de Vlaamse arbeidsmarkt neemt toe: sinds enkele jaren kent Vlaanderen een werkgelegenheidsgroei en daalt de werkloosheid. Steeds meer bedrijven en sectoren signaleren een groeiend aantal knelpuntvacatures: er wordt zelfs gesproken van een knelpunteconomie. Een bijkomend probleem volgens bedrijven is dat de tekorten zich steeds vaker als acute problemen manifesteren. Via het reguliere instrumentarium blijkt het niet evident deze knelpunten in te vullen. In dit onderzoek brachten we innovatieve strategieën in kaart om acute knelpuntvacatures te remediëren.
Ondanks het ruime aanbod van werkzoekenden op de arbeidsmarkt is er in Vlaanderen sprake van een omvangrijk aantal knelpuntberoepen: beroepen die moeilijker en trager ingevuld raken dan andere beroepen. Dit is zeker het geval in de bouwsector waar naar schatting 20% van de vacatures niet wordt ingevuld. Deze paradox stelt zich zeer scherp in de stad Antwerpen. De werkloosheidsgraad is er dubbel zo hoog als in Vlaanderen en heeft een uitgesproken karakter met een hoge aanwezigheid van laaggeschoolden en niet-Europese migranten. Om deze knelpunten te remediëren, sloegen de stad Antwerpen en de lokale Bouwsector de handen in elkaar en richtten in 2000 ‘Bouwpool Antwerpen’ op. Dit samenwerkingsverband tussen de stad Antwerpen en de lokale bouwsector heeft als doel kansengroepen en moeilijk invulbare vacatures te matchen. Biedt dit concept nu daadwerkelijk een meerwaarde ten aanzien van het bestaande bemiddelingsaanbod en helpt het aldus het allocatieprobleem oplossen? Deze vragen stonden centraal in een onderzoek in opdracht van de stad Antwerpen.
In mei 2009 werd in Japan de volksjury ingevoerd om het vertrouwen in justitie te herstellen en de rule of law te verwezenlijken. De invoering van de volksjury is een belangrijke stap in een fundamentele hervorming van justitie die Japan uit een diepe socio-economische crisis moet helpen. Het traditionele Japan met een paternalistische staat waarin de groep centraal staat, beantwoordt niet langer aan de economische noden van de tweede grootste economie ter wereld. Privatisering, deregulering en individualisering werden de centrale slagzinnen voor de hervorming van de politieke en juridische instellingen die begon in de jaren 90. Het land moet zich als het ware heruitvinden om haar prominente plaats in de wereld te behouden. Dit boek handelt over de impact van de recente juridische hervormingen op een breed spectrum aan thema’s, zoals de recent ingevoerde volksjury, de doodstraf, (on)afhankelijke rechters, het milieu, de band tussen de politieke leiders en het volk, mensenrechten en strafvervolging. Naast een socio-juridische en politieke analyse wordt ook de historische context van het actuele debat belicht. Centraal in dit boek staat de vraag hoe en waarom het politieke bestuur in Japan vandaag fundamentele hervormingen kan doorvoeren en wat dit voor de toekomst van deze economische grootmacht betekent.
In het door ons uitgevoerd (en in uitvoering zijnde) onderzoek stellen we ons de vraag op welke manier de micropolitiek, (d.i. het gebruik van macht en invloed) een rol speelt in het voeren van een leerbeleid. We bespreken in deze paper de resultaten van onze literatuurstudie naar leerbelangen en naar karakteristieken van onderhandelingsprocessen. De discussie tijdens de ORD kan bijdragen tot een conceptuele verheldering en/of tot een bijsturing die het geplande empirisch onderzoek mee richting kan geven.
Leren kan een leven lang, maar in Vlaanderen is de participatie aan levenslang en levensbreed leren laag, zeker bij kansengroepen. Vaak wordt als verklaring genoemd dat er in Vlaanderen geen positief leerklimaat heerst. Het leerklimaat verbeteren zou het probleem van de te lage participatie kunnen (helpen) oplossen. De doelstelling van het onderzoek ‘Naar een positiever leerklimaat in Vlaanderen’ was tweeledig. Een eerste doel was het begrip ‘leerklimaat’ op een hanteerbare manier te conceptualiseren. Vertrekkende van dat concept bestond een tweede doelstelling erin om strategieën te bundelen die ertoe kunnen bijdragen dat het leerklimaat positiever wordt, in het bijzonder voor laaggeschoolden. In deze bijdrage wordt het antwoord op de eerste onderzoeksvraag samengevat en worden aanbevelingen geformuleerd voor de overheid om het leerklimaat te verbeteren.
Op 30 juni is het 49 jaar geleden dat Congo onafhankelijk werd. Maar de Belgisch-Congolese machtsoverdracht is onvoorbereid. Het geweld barst los. Muitende soldaten en losgeslagen bendes koelen hun frustratie op de blanke kolonialen. Paniek doet tienduizenden blanken hun tweede vaderland ontvluchten. Pas nu, na bijna vijftig jaar, vertellen tientallen ex-kolonialen over de pijnlijke ontnuchtering. In 1960 al riep de overheid hen op om hun gruwelverhaal te doen bij politie of rijkswacht. Het eindrapport, geschreven door een speciale onderzoekscommissie, wordt tot op vandaag angstvallig verborgen gehouden. Peter Verlinden schreef een beheerst en vrijmoedig verslag over de explosieve gebeurtenissen in de ex-kolonie Congo. Slachtoffers en getuigen komen aan het woord en geven zo een nieuwe kijk op de dekolonisatie.
Juli 1960: Congo wordt onafhankelijk. Er komt een abrupt en overhaast einde aan 75 jaar 'le temps des Belges'. De meeste blanken vluchten in paniek het land uit. De zwarte Belgen, de Congolezen, blijven achter. Hoe willen zij hun land opbouwen? Kunnen zij het koloniaal verleden verwerken en achter zich laten? Hoe verandert Congo van een van de welvarendste staten in een van de armste in de wereld? Pas nu, een halve eeuw later, vertellen tientallen Congolese mannen en vrouwen hun verhaal. Gewone burgers, maar ook toonaangevende figuren in de Congolese samenleving. Ze waren jongvolwassenen in de jaren vijftig en beleefden de koloniale tijd heel bewust. Hun getuigenissen worden zoektochten naar onbekende en nooit eerder gebundelde herinneringen: het leven met en zonder de Belgen, het geweld en de fysieke terreur, de groeiende puinhoop, de kapotgeslagen hoop...
Tijdens de ruim driehonderd miljoen jaar divergente evolutie is het brein van vogels er anders uit gaan zien dan dat van zoogdieren. Toch vindt een groep neurobiologen en ethologen dat zangvogels een goed modelorganisme bieden om de biopsychologische mechanismen van bepaalde aspecten van het menselijke gedrag te bestuderen. Zo zou het onderzoek van volgzang ons iets kunnen leren over de menselijke spraak
In de hedendaagse vakliteratuur worden de hoge kinderloosheid en de lage vruchtbaarheid van het interbellum routinematig toegeschreven aan de turbulenties in de nasleep van de Grote Oorlog, aan de economisch onzekere tijden en de Grote Depressie, en aan nieuwe oorlogsdreiging. Huwelijken werden uitgesteld en eens getrouwd waren de omstandigheden er niet naar om snel met kinderen te beginnen. Uitstel van trouwen en kinderen krijgen leidde soms tot afstel en zo tot een stijging van kinderloosheid en het aantal éénkindgezinnen, zo luidt de redenering. De these dat de lage vruchtbaarheid en hoge kinderloosheid uit het interbellum verklaard kan worden door economische crisis en onzekere tijden, berust echter op niet meer dan op de samenhang in de tijd tussen het vruchtbaarheidsdal en de Grote Depressie, met alle risico's vandien, onder andere het risico op ecological fallacy. Om een goed zicht te krijgen op determinanten van kinderloosheid zijn data op het individuele niveau nodig. In dit onderzoek willen we zowel de verklaring van de mentaliteitsverandering als die van de crisis toetsen aan de hand van een onderzoek naar de vruchtbaarheid van stellen die tijdens het interbellum waren gehuwd. We analyseren gegevens op het micro-niveau van individuele echtparen. We maken een doorgedreven analyse van de samenhang tussen sociaal-economische en culturele kenmerken enerzijds en het uitstel en afstel van eerste en tweede kinderen anderzijds. We brengen daarbij zowel kenmerken van echtparen als kenmerken van gemeenten en sociaal-geografische regio's in rekening.
De periode tussen de Eerste en de Tweede Wereldoorlog was een periode van intense maatschappelijke spanningen. De moderniteit was in een kruisversnelling gekomen en riep tegengestelde reacties op, gaande van radicale omarming tot reactionaire verwerping. Politieke democratisering botste op antidemocratische reacties. Nieuwerwetse tendensen in het huwelijks- en gezinsleven lokten fundamentele antimoderne kritieken uit. Ongekende economische groei koerste naar oververhitting en naar een zware crash. Secularisering versterkte de verzuiling en ontlokte pleidooien voor godsdienstig reveil. Tijdens het Interbellum woedde zowat overal in de Westerse wereld een debat over "de bevolkingskwestie". Een aantal demografische evoluties werd in brede kringen gelezen als een teken dat het met de Westerse cultuur de verkeerde kant uitging. De waarden en normen van de Westerse beschaving dreigden onderuit te gaan, en nergens kon je dat volgens sommigen beter zien dan in de miserabele toestand van wat de hoeksteen van de samenleving hoort te zijn. De belangrijkste thema's in het debat uit die tijd staan ook vandaag (terug) op de maatschappelijke agenda: lage vruchtbaarheid, vergrijzing en internationale migratie. Volgens specialisten zou aan de bevolkingsgroei van het einde van de negentiende eeuw spoedig een einde komen. De vruchtbaarheidscijfers waren in heel wat Europese landen onder het vervangingsniveau gedoken en dat impliceerde dat de bevolking op termijn zou gaan krimpen en verder vergrijzen. Om tekorten op de arbeidsmarkt aan te vullen zouden almaar meer immigranten met vreemde gewoonten en culturen nodig zijn. Daarop kwam vanuit vele hoeken reactie tegen wat "de neo-malthusiaanse plaag" van de te kleine gezinnen genoemd werd. Deze bundel onderzoeksessays komt voort uit een studiedag waarop Nederlandse en Vlaamse historici, sociologen, economen en demografen een reeks thema's onder de loep namen die cirkelen rond 'volk', huwelijk en gezin, leven en dood tijdens het interbellum. Ze doen dat vanuit actuele invalshoeken, met verrassende bronnen en originele methoden. Er is ook ruim aandacht voor de sociaaleconomische en politieke context van deze periode.
'Een paar apart' is een nog jong project in volle ontwikkeling. Deze brochure is dan ook geen studie over effecten of resultaten. Deze brochure beschrijft vanuit welke visie de idee van 'Een paar apart' en de Cultuurcafés groeide. Daarna volgt een beschrijving van hoe de praktijk er op dit moment, begin 2005, uitziet. Tot slot wordt aangegeven waar knelpunten en groeikansen liggen. De inhoudelijke supervisie van de brochure werd verzorgd door Tine Van Regenmortel, projectleider HIVA.
De publicatie van dit project, uitgevoerd in opdracht van de Afdeling bijzondere jeugdbijstand van het Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap, bestaat uit twee delen: een rapport en een cd-rom. Het rapport biedt, op basis van inzichten uit de algemene theorie en de concrete context, achtergrondinformatie over de verschillende elementen die de mogelijkheden en grenzen van de omgevingsanalyses in de praktijk bepalen. Het gaat hier ten eerste om randvoorwaarden en -processen waarbinnen de omgevingsanalyses tot stand komen: de strategische planningcontext, het gestructureerde proces omgevingsanalyse binnen de Preventie Bijzondere Jeugdbijstand, en belangwekkende lopende veranderingsprocessen op beleidsmatig en bestuurlijk vlak en aan de aanbodzijde van de gegevens. Ten tweede gaat het hier om de concretisering van de inhoud van de omgevingsanalyses: de gehanteerde invalshoek, de geanalyseerde omgevingen in de omgevingsanalyse, en het integreren van het perspectief van de doelgroep. Concluderend worden de inhoudelijke en methodische uitgangspunten voor een draaiboek voor het opstellen van de omgevingsanalyses op een rijtje gezet. De cd-rom is hier een uitgewerkte blauwdruk van: een praktisch hanteerbaar draaiboek dat richtlijnen en suggesties biedt voor het integreren van het perspectief van de doelgroep, de analyse van de externe omgeving, de analyse van de interne omgeving, en de verdere dynamische inzet en ontwikkeling van het draaiboek zelf.