clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In de huidige maatschappij worden we zowel thuis, op het werk als op school steeds meer geconfronteerd met een enorme toename van informatie in allerlei vormen en via verschillende kanalen. De sterke intrede van informatie- en communicatietechnologie (ICT) heeft er onder andere toe geleid dat kinderen en jongeren het internet gebruiken als voornaamste bron voor het vinden van informatie. Vragen die hierdoor een nieuwe dimensie krijgen, zijn onder andere: ‘Hoe weet je waar je de juiste informatie kunt vinden?’ en ‘Hoe selecteer je uit een veelheid van bronnen de juiste informatie?’ Dit artikel beschrijft de vervolgstudie op het artikel Wetenschapsonderwijs in het secundair onderwijs: samen met WISE op onderzoek binnen het World Wide Web dat in juni 2010 is verschenen in ICT en Onderwijsvernieuwing. Een belangrijke bevinding uit dit onderzoeksproject was dat heel wat jongeren moeite hebben hun weg te vinden in de massa informatie op het internet. Jongeren geven aan meer nood te hebben aan ondersteuning binnen web-gebaseerd onderzoekend leren. In deze bijdrage wordt ingegaan op de nodige informatievaardigheden bij onderzoeksopdrachten op het web. We bespreken de strategische kennis en vaardigheden die nodig zijn voor het succesvol zoeken, analyseren en organiseren van informatie en hoe we dit best kunnen aanleren en ondersteunen binnen de klascontext.
Suïcidaal gedrag is het gevolg van de interactie tussen ingrijpende levensgebeurtenissen en een voorbeschiktheid of kwetsbaarheid. In toenemende mate wordt duidelijk dat neuropsychologische veranderingen uiting kunnen zijn van deze kwetsbaarheid. Met behulp van functionele en structurele beeldvorming van de hersenen kan nu ook de neuroanatomische en neurobiologische basis van deze kwetsbaarheid in beeld worden gebracht. De laatste jaren is inderdaad een toenemend aantal studies gepubliceerd, waarin door middel van functionele en structurele beeldvorming van de hersenen onderzoek wordt verricht naar de kenmerken van suïcidale hersenen. In dit artikel worden de bevindingen uit deze onderzoeken besproken, waarop aansluitend wordt ingegaan op het belang voor de preventie van suïcide.
Dit onderzoek heeft als doelstellingen een Franstalige variant van de Zelf- versus Ander-gerefereerde AngstVragenlijst (ZAAV) te valideren en het verschil in faalangst na te gaan tussen Vlaamse en Waalse sollicitanten. De resultaten op basis van een steekproef van 4229 sollicitanten bij de Belgische Federale overheid toonden aan dat de vragenlijst adequate meetinvariantie bezit over beide landstalen. Uit een vergelijking op het vlak van faalangst tussen de landstalen bleek dat Vlamingen zowel meer zelf-gerefereerde als ander-gerefereerde angst ervaren dan Walen. Theoretische en praktische implicaties worden besproken.
Alcohol en softdrugs zijn nauwelijks nog weg te denken uit de leefwereld van adolescenten. Van jongs af aan krijgen ze ermee te maken in hun gezin, op school of in hun vrije tijd. Heel wat jongeren experimenteren ook zelf met alcohol en cannabis. De uitvoerige berichtgeving over fenomenen als ‘bingedrinking’, ‘de breezercultuur’ en ‘het toenemende drugsgebruik door jongeren’ verraden enige ‘moral panic’. Maar wat zeggen de cijfers? Hoeveel jongeren gebruikten tijdens de laatste maand alcohol en softdrugs? Was dat een eenmalige gebeurtenis of gebruikten ze regelmatig? Spelen het geslacht, de leeftijd en de onderwijsvorm een rol? In dit artikel gaan we op verkenning. We belichten het alcohol- en softdrugsgebruik door jongeren aan de hand van enkele resultaten uit de Brusselse JOP-monitor2.
De zaak van de kunst verzamelt een reeks artikelen en lezingen over de plaats van de kunst en het museum in de cultuur vandaag, over de betekenis en het statuut van de kunstkritiek, over de interpretatie van beeldende kunst en literatuur in het algemeen, en over de schoonheidservaring. Het merendeel van de teksten verscheen eerder in tijdschriften en (moeilijk toegankelijke) boeken, maar alle teksten werden voor deze uitgave herwerkt.
Twee cassatiearresten van 24 september 2009 en 6 december 2010 lijken aan te geven dat een notaris bij vernietiging van een verkoop van een onroerend goed aansprakelijk kan worden gesteld voor de terugbetaling van de koopprijs aan de koper. Voorwaarde is wel dat de notaris een fout had begaan zonder dewelke de vernietigde verkoop niet was gesloten of niet was uitgevoerd (I). Deze bijdrage toont echter aan dat een dergelijke zienswijze het schadebegrip uit het aansprakelijkheidsrecht miskent (II). De vraag rijst dan ook wat de ware draagwijdte is van de schadevergoedingsplicht van de notaris bij vernietiging van een verkoop die zonder zijn fout niet was gesloten of niet was uitgevoerd (III).
De vorming van condens op buitenschrijnwerk is een vaak voorkomend probleem. De waterdamp in de lucht condenseert op een koud oppervlak waardoor waterdruppels zichtbaar worden op het glas of de profielen. Vroeger was dat vooral een probleem aan de binnenzijde van gebouwen, maar nu zien we het fenomeen ook regelmatig aan de buitenzijde van de beglazing. Veel schrijnwerkers vragen zich af of dat wel normaal is, nu de energieprestatieregelgeving zoveel strenger geworden is: is de kwaliteit van het buitenschrijnwerk misschien niet goed genoeg?
In de literatuur worden allerlei kenmerken geassocieerd met hedendaagse jongeren en de impact ervan op het onderwijs. De nieuwe generatie jongeren krijgt heel wat labels opgeplakt die doen vermoeden dat deze jongeren sterk verschillen van oudere generaties door hun uitvoerig gebruik van (nieuwe) technologieën en media. De vraag binnen dit artikel is echter of deze zogenaamde net-generatie wel degelijk zo verschilt van vorige generaties. Daarnaast wordt ook ingegaan op het gebruik van technologie en technologische vaardigheden binnen het Web 2.0-tijdperk. Bijna 200 Vlaamse scholieren kregen een vragenlijst voorgeschoteld om te achterhalen of deze veronderstellingen via empirisch onderzoek bevestigd zouden worden. De resultaten tonen echter aan dat jongeren onderling sterk van elkaar verschillen in zowel hun gebruik van technologie als de toegeschreven kenmerken en dat de kloof tussen generaties sterk genuanceerd moet worden.
Vandaag is het de normaalste zaak van de wereld om elke woning te isoleren, maar eigenlijk is dit nog maar een zeer recente evolutie. Naar aanleiding van het Palestijns-Israëlisch conflict hebben de Arabische landen in 1973 de olietoevoer naar het Westen op een laag pitje gezet, waardoor de olieprijs spectaculair de lucht in schoot. In de nasleep van deze eerste oliecrisis is het besef gegroeid dat we zuinig moeten omspringen met fossiele brandstoffen, zij het om politieke, economische of ecologische redenen. In België heeft zich dat vertaald in het eerste isolatiedecreet in 1991, de EPB-wetgeving in 2006, en de huidige – verstrengde – EPB-wetgeving in 2011. Maar dit is nog niet het eindpunt: Europa heeft beslist dat in 2021 alle nieuwbouwwoningen bijna nul-energie gebouwen moeten zijn. De komende 10 jaar moet de bouwwereld dus nog een stap zetten die minstens zo groot is als de evolutie in de laatste 50 jaar. Energiezuinig bouwen bestaat niet uit één oplossing, maar is een combinatie van doordacht ontwerp, efficiënte technieken, en veel isolatie. Helaas zijn dikke pakketten isolatie niet altijd zo eenvoudig in te passen in een plat dak, of wordt een strakke detaillering van sommige aansluitingen onmogelijk. Maar mogelijks komt er hulp uit onverwachte hoek: misschien kan vacuümisolatie de oplossing bieden voor een aantal problemen. Dit innovatief isolatiemateriaal isoleert tot 5 maal beter dan traditionele isolatiematerialen, maar er zitten enkele adders onder het gras.
Men gebruikt steeds vaker een thermografische camera om op te sporen waar er energielekken zijn in gebouwen, of om de uitvoeringskwaliteit van onderdelen te beoordelen. De camera’s geven onmiddellijk een beeld van de oppervlaktetemperaturen aan de binnen- of buitenzijde, en vertellen ons zo langs waar de warmte verloren gaat. Op die manier zijn niet enkel koudebruggen zichtbaar, maar kunnen ook luchtlekken of vochtproblemen opgespoord worden. Het is zonder twijfel een nuttig instrument voor veel aannemers, architecten en andere bouwprofessionelen, zeker nu er verschillende betaalbare toestellen op de markt zijn. De correcte interpretatie van de foto’s is echter niet eenvoudig, en zeker niet bij buitenschrijnwerk!
In dit hoofdstuk geven wij een overzicht van de voornaamste bronnen die onder het overkoepelende label van de politicologie kunnen worden gevat. Het gaat hier dus om bronnen die niet zozeer een specifiek vakgebied maar een meer algemene benadering van politiekwetenschappelijke onderwerpen voorstaan. Inleidingen in de politicologie, encyclopedische naslagwerken, vakwoordenboeken of algemene bibliografieën kunnen hiertoe worden gerekend. Zelfs indien men een heel specifiek onderwerp bestudeert, valt het toch aan te raden dit soort bronnen te consulteren. Zij laten toe een algemeen kader te schetsen dat o.m. dienstig kan zijn bij het afbakenen van concepten, het met elkaar in verband brengen van aanverwante problemen of het schematisch bestuderen van een bepaald onderwerp. Heel wat van deze bronnen zijn bovendien overkoepelend: ze omvatten concepten of verwijzingen die ook in de verschillende vakgebieden kunnen worden toegepast. Door de eigenheid van het behandelde domein zullen meer conventionele bronnen nog sterker doorwegen dan elders. Precies o.w.v. het omvattende karakter van de algemene politicologie zullen boeken, tijdschriften, databanken en catalogi domineren.
De oliemarkten worden geplaagd door een turbulentie die ongezien is sinds de jaren zeventig van de vorige eeuw. De wortels van dit atavisme reiken veel dieper dan de politieke onrust in Libië en de rest van de Arabische wereld. Op de achtergrond spelen enkele langetermijntrends mee die het aangezicht van het mondiale energielandschap langzaam maar zeker veranderen. Naarmate deze tektonische verschuivingen zich doorzetten, zullen we almaar meer worden geconfronteerd met hoge olieprijzen.
Van scholen wordt meer en meer verwacht dat ze expliciet aandacht besteden aan hun resultaten. Vanuit verschillende hoeken wordt dan ook gezocht naar manieren om scholen over dergelijke aspecten van hun functioneren te informeren. Het Schoolfeedbackproject is daar een voorbeeld van. Dit project wil scholen feedback geven over de prestaties van hun leerlingen op een aantal v(l)akken. De verwachting is dat scholen deze feedback aanwenden als een van de mogelijke startpunten voor zelfevaluatie en kwaliteitszorg binnen de school. In deze bijdrage rapporteren de onderzoekers van het Schoolfeedbackproject over hun ervaringen en hun ontwikkelwerk. Ze illustreren hun werkwijze om de output van scholen in kaart te brengen. Daarnaast beschrijven ze een mogelijk stappenplan om met feedback over dergelijke outputgegevens – of andere gegevens – aan de slag te gaan. Ook de concrete ervaringen van scholen die van de feedback binnen het Schoolfeedbackproject gebruikmaakten, komen aan bod. De ambitie van de onderzoekers bij het schrijven van deze bijdrage was om een houvast te bieden aan schoolteams die met (output)gegevens aan de slag wensen te gaan.
Het rapport dat aan de basis ligt van deze bijdrage is opgevat als enerzijds een vervolgonderzoek op het jeugdbewegingsonderzoek van Bral uit 1991, en anderzijds als een gelegenheid om een hernieuwde stimulans te bieden om de huidige situatie van de jeugdbewegingen in Vlaanderen in kaart te brengen, inclusief nieuwe uitdagingen. 185 jeugdbewegingsgroepen werden gecontacteerd, wat resulteerde in data van 174 groepen, 1551 leid(st)ers en 815 leden. In wat volgt proberen we een aantal belangrijke of opmerkelijke conclusies weer te geven, vergezeld van een aantal bedenkingen. Aan de hand van de data kunnen we een aantal conclusies trekken over (1) de verschillen in perceptie en realiteit, (2) de toestand van de lokalen, (3) de diversiteit binnen de groepen, (4) de waarden en opvattingen van de leiding en de leden, (5) de verschillen tussen groepen, (6) de zogenaamde ‘verkleutering’ van de jeugdbewegingen, (7) het engagement van de leden en de leiding (8) de tevredenheid van de leiding en de leden en (9) de relaties tussen de leiding en de leden.
In deze bijdrage voor het afscheidsnummer van MigrantenStudies reflecteren we kritisch over twee zaken. Eerst gaan we na in welke mate etnische ongelijkheden in sociale netwerken de sociaaleconomische achterstelling van etnische minderheden in Nederland en België kunnen verklaren. Vervolgens beschouwen we de mate waarin interetnische contacten beter zijn voor de sociaaleconomische integratie van etnische minderheden dan intra-etnische contacten. Ten eerste suggereert het bestaande onderzoek dat etnische minderheden in Nederland en België minder sociale contacten uit de hogere sociaaleconomische cirkels van de maatschappij hebben dan etnische Nederlanders of Belgen. Er zijn indicaties dat deze etnische verschillen in sociale netwerken zowel voorvloeien uit als resulteren in minder goede posities op de arbeidsmarkt van etnische minderheden. Er is echter meer longitudinaal onderzoek nodig naar zowel de determinanten als de arbeidsmarktgevolgen van deze ongelijkheden in sociale netwerken. Ten tweede stellen een aantal studies vast dat interetnische contacten de sociaaleconomische integratie van etnische minderheden meer bevorderen dan intra-etnische contacten. In deze bijdrage werd echter beargumenteerd dat interklasse contacten eerder dan interetnische contacten belangrijk zijn voor migranten. Hiermee is niet gezegd dat interetnische contacten niet belangrijk kunnen zijn omwille van andere redenen. Samengevat lijken interetnische contacten voornamelijk nuttig te zijn voor de sociale cohesie van een samenleving in zijn geheel, maar zijn het voornamelijk interklasse contacten die cruciaal zijn voor de sociaaleconomische integratie van migranten.
Het boek ‘Doctoraatstrajecten in Vlaanderen: 20 jaar investeren in kennispotentieel. Een analyse op basis van de HRRF-databank (1990-2009)’ omvat een uitgebreide hoeveelheid cijfermateriaal, analyses en interpretaties die de evoluties en trends in het doctoraatsgebeuren in Vlaanderen duidelijk in beeld brengen. Daarnaast geven thematische analyses naar de impact van gender, doctoraatsfinanciering, wetenschapsgebied en nationaliteit op doctoraatssucces en doctoraatsduur de mogelijkheid het gevoerde beleid van universiteiten en de Vlaamse overheid te evalueren en na te gaan of eventuele bijsturing al dan niet wenselijk is. Ten slotte wordt ook teruggeblikt op de beleidsambities inzake de investering in onderzoekers en op de effectiviteit van deze maatregelen.
In-vitrofertilisatie(ivf)-behandelingen zijn een belangrijke oorzaak van meerlingzwangerschappen, met de gekende risico’s voor moeder en kind. Om het risico op meerlingen te beperken, werd in juli 2003 de terugbetaling van 6 ivf-behandelingen per patiënt gekoppeld aan de naleving van strikte criteria die bepalen hoeveel embryo’s mogen worden teruggeplaatst.
Dit artikel beschrijft het effect van dit terugbetalingsbeleid op het voorkomen van meerlingen en gaat na of een aanpassing van de bestaande wetgeving het resultaat nog kan verbeteren. In de studieperiode van 2003 tot 2008 was het risico op een meerling na een ivf-behandeling in het UZ Gent, vergeleken met de periode vóór de introductie van het terugbetalingsbeleid, gehalveerd, maar met behoud van een goede zwangerschapskans. Door een strengere beperking van het beleid in de risicogroepen zou dit risico nog verder kunnen worden teruggedrongen. Indien daarenboven gebruikgemaakt wordt van een goed invriesprogramma, blijft de zwangerschapskans praktisch onveranderd. Deze verdere vermindering van het risico op een meerling is bovendien op financieel vlak vergelijkbaar met de huidige situatie.
Elke sector heeft wel zo’n discussiethema dat blijft opduiken. Bij ons is dat ‘de (on) toegankelijkheid van het jeugdwerk’. Ondanks de vele inkt die hierover reeds is gevloeid, blijft men onzeker over wat men met die ontoegankelijkheid aan moet. In 2007 startte ik een doctoraatsstudie aan de vakgroep Sociale Agogiek, die uiteindelijk als titel kreeg: ‘Jeugdwerk en sociale uitsluiting. De toegankelijkheidsdiscussie voorbij?’. Voor Krax de bevindingen in vogelvlucht.
Onlangs deed de Raad voor de Journalistiek uitspraak over een klacht van een man van wie de dochter in een verkeersongeval was overleden. Een weekblad had over het verkeersdrama bericht met twee foto’s van de overledene, waarvan één op de frontpagina. Beide foto’s waren van Facebook geplukt. In deze bijdrage plaatst de auteur de beslissing van de Raad in het ruimere kader van het recht op afbeelding van slachtoffers en hun nabestaanden. Ook verwijst hij naar de voorschriften van de journalistieke beroepsethiek. Van de Raad voor de Journalistiek mag worden verwacht dat hij voortaan scherper toeziet op het gebruik van foto’s van slachtoffers.
Net geen twintig jaar nadat het consumentenrecht in België een hedendaags gezicht kreeg, zijn de Wet Markpraktijken en de (ver)nieuw(d)e Wet Consumentenkrediet sinds vorig jaar een feit. Dit Cahier analyseert vooreerst, trouw aan de ondertitel, nauwgezet de voornaamste innovaties die de Wet van 13 juni 2010 inzake consumentenkrediet introduceerde. Daarnaast worden ook andere voorname, doch ongewijzigde wetsbepalingen in herinnering gebracht en gestoffeerd met recente rechtspraak. Zowel de Wet Marktpraktijken als het gemeen recht komen tenslotte aan bod als middel ter bescherming van de kredietnemer-consument.
Dit artikel beschrijft de interculturalisering van de Vlaamse jeugdhulpverlening ten aanzien van de strikt ortho-doxe joodse gemeenschap. Door middel van een situationele analyse, een methodologie geënt op de Sociale Werelden Theorie, gaan we na vanuit welke problemen Vlaamse hulpverleners en de strikt orthodoxe joodse gemeenschap interageren en welke posities ze daarbij hanteren. We onderzoeken wat deze interacties (on)mogelijk maakt, om zo meer inzicht te krijgen in deze specifieke van interculturalisering. Vlaamse hulpver-leners lijken er andere maatschappij- en integratiemodellen op na te houden dan de strikt orthodoxe joodse ge-meenschap en de beide partijen lijken dus ook andere strategieën te gebruiken om interculturele hulpverlening mogelijk te maken. Dit artikel gaat in op de gevolgen hiervan en stelt enkele verbeteringen voor. disability, strict orthodoxe joodse gemeenschap, Antwerpen, Vlaamse jeugdhulpverlening, interculturalisering
Mei-juni 2009 is de nieuwe Vlaamse milieuhandhavingsregelgeving in werking getreden  . De Vlaamse decreetgever heeft sterk ingezet op een bestuurlijk beboetingsstelsel, met exclusieve bestuurlijke geldboeten voor zgn. milieu-inbreuken – kleinere milieucriminaliteit die niet langer penaal kan worden vervolgd – en alternatieve bestuurlijke geldboeten voor zgn. milieumisdrijven die pas bestuurlijk kunnen worden afgehandeld wanneer de procureur des Konings tijdig laat weten niet penaal te zullen vervolgen, beiden eventueel gecombineerd met een bestuurlijke voordeelontneming. De bestuurlijke beboetingsambtenaar voor zowel milieu-inbreuken als milieumisdrijven is de zgn. gewestelijke entiteit  , meer concreet de afdeling Milieuhandhaving, Milieuschade en Crisisbeheer binnen het Departement Leefmilieu, Natuur en Energie (hierna: ‘afdeling Milieuhandhaving’)  . De nadruk ligt thans op een bestuurlijk handhavingsmodel; het strafrecht is alleen voorbehouden voor de zwaarste gevallen (ultimum remedium)  . De bedoeling en de verwachting zijn dus dat het strafrecht minder zal worden ingezet ten voordele van een bestuurlijke afhandeling van milieucriminaliteit. Milieu-inbreuken komen sowieso niet meer bij de parketten terecht; deze zijn volledig gedepenaliseerd. M.b.t. milieumisdrijven behouden de parketten het eerstebeslissingsrecht en treden ze op als spelverdeler. Het is de procureur des Konings die beslist om een leefmilieudossier over te maken aan de afdeling Milieuhandhaving voor een (alternatieve) bestuurlijke afhandeling, dan wel in eigen beheer te houden en te seponeren, een minnelijke schikking aan te bieden of te dagvaarden. In het kader van dit artikel stelt zich daarom de vraag naar de impact van de inwerkingtreding van de nieuwe Vlaamse milieuhandhavingsregelgeving op het schikkingsbeleid van de parketten.
Vroeger werd pvc schrijnwerk vaak geassocieerd met goedkope en kleine ramen. Soms werden ze ook niet als even kwalitatief beschouwd als houten en aluminium ramen. Inmiddels heeft de sector zich echter sterk ontwikkeld en worden zeer kwalitatieve profielen aangeboden die op thermisch gebied vaak vooruitstrevend zijn en daarom ook regelmatig toegepast worden in passiefhuizen. In dit artikel bekijken we welke ingrepen er mogelijk zijn om de energieverliezen te beperken, en welke van die oplossingen de meest efficiënte zijn.
Houten buitenschrijnwerk scoort traditioneel goed op het gebied van thermische prestaties. Het materiaal geleidt immers weinig warmte. Bij aluminium schrijnwerk moet men een thermische onderbreking voorzien om de warmteverliezen te beperken, en bij pvc buitenschrijnwerk gaan de thermische prestaties vaak omlaag door de stalen versterkingen die in de kamers geplaatst worden. Maar is die natuurlijke voorsprong van hout vandaag nog wel geldig? Aluminium en pvc hebben de laatste jaren immers een inhaalbeweging gemaakt.
Na de verkiezingen van juni 2007 verzeilde België in een bestuurlijk moeras. Nu zou men verwachten dat België daardoor gedoemd is om als een grijze muis door de wereldpolitiek te sluipen. Er bestaat immers geen waterdicht schot tussen de binnenlandse en de buitenlandse politiek. Volgens de theorie moet een land over een stabiel en coherent binnenlandspolitieke draagvlak beschikken om internationaal slagkrachtig uit de hoek te komen. Is een land in de greep van een binnenlandspolitieke impasse, dan komt zijn buitenlands beleid niet geloofwaardig over in de rest van de wereld. België lijkt die theorie te ontkrachten.
De “nieuwe” Commissie voor Boekhoudkundige Normen (CBN) onder voorzitterschap van Jan Verhoeye schoot in haar eerste volledige werkjaar uit de startblokken met maar liefst 16 nieuwe adviezen. Waar we 2009 nog omschreven als “het jaar van de comeback”, kunnen we 2010 omschrijven als “het jaar van de bevestiging”. Niet minder dan 22 adviezen en 1 technische nota werden in 2010 gepubliceerd. De Commissie had bijzondere aandacht voor verenigingen en stichtingen, voor de boekhouding van vennootschappen in een internationaal perspectief en voor het updaten van een aantal oudere adviezen.
In Atlantische Legenden (Leiderdorp 1960) ontleedt Freek van Leeuwen vlijmscherp de mythes van de moderne Westerse samenleving. De dichter zoekt antwoorden op de vraag waarom de moderne mens alleen nog maar kan dromen van een betere wereld in de vorm van één groot consumptieparadijs. De ziektes en verslavingen van het Westen die Van Leeuwen analyseert – wapenindustrie, technologie, consumptiedwang – doen anno 2011 opmerkelijk actueel aan. Zowel de verzen van de dichter als zijn geheimzinnige ‘psychogrammen’ waarmee de bundel is geïllustreerd, zetten ook de hedendaagse lezer aan tot nadenken over zichzelf en de wereld om hem heen. Freek van Leeuwen (1905-1968) schreef zijn eerste gedichten als onderbetaald arbeider in een Leidse conservenfabriek. Hierin deed hij verslag van de armoede en ellende in veel arbeidersgezinnen omstreeks 1930. Met de opkomst van het nazisme volgde een lang stilzwijgen. In 1954 verhuisde Freek van Leeuwen naar een huisje in de Leiderdorpse polder, waar hij de pen weer opnam en zijn Atlantische Legenden schreef. Slechts een paar vrienden en bekenden bezochten de dichtende kluizenaar en lazen zijn nieuwe poëzie. Zijn ideaal van een vrije samenleving zonder uitbuiting en onderdrukking bleek nog springlevend. Met deze heruitgave verschijnt het gedicht na ruim vijftig jaar alsnog voor een groter publiek. Herinneringen aan Freek van Leeuwen, van Martin Mooij (oprichter Poetry International) die Van Leeuwen in de jaren vijftig herontdekte, completeren deze publicatie. Literatuur- en cultuurhistoricus Kornee van der Haven schreef een nawoord over de politieke en historische achtergronden van het werk van Van Leeuwen.