clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In de voorliggende bijdrage ga ik nader in op de vraag welke rol weggelegd is voor de terminologie in het medische domein. Hierbij gebruik ik de term  ‘terminologie’ in de twee mogelijke betekenissen, namelijk (1) als de discipline die zich bezig houdt met het onderzoek naar begrippen en termvorming in de diverse kennisdomeinen, en (2) als het gestructureerde geheel van begrippen en hun communicatieve benamingen (d.w.z. termen als empirische objecten) van één vakgebied (Cabré 1998). Mijn bijdrage vertrekt van het artikel In Quest of a Profile: Portrait of a Terminologist as a Young Sublanguage Expert  (Martin 2006) waarin aan de hand van een aantal stellingen  de vorming en de vaardigheden van de aspirant-terminoloog en -terminograaf onder de loep genomen en een reeks conclusies geformuleerd worden.      In de volgende uiteenzetting toets ik de toepasselijkheid van een tweetal conclusies die me relevant lijken ten aanzien van het medische domein. Het betreft meer bepaald de vaststellingen die het belang onderstrepen van (1) de theoretische én praktische subtalige kennis voor vertalers en terminologen/terminografen en van (2) de interdisciplinariteit in de terminografie. Ik ga eerst nader in op het begrip ‘medische subtaal’ en het belang van subtalige competentie voor vertalers en terminologen/terminografen in het medische domein. Vervolgens gaat mijn aandacht naar de medische terminografie, waarvan ik aan de hand van medische classificaties enkele in de gegeven context relevante aspecten belicht.
Schrijven is een ambacht. Dit handboek geeft niet alleen een overzicht van de belangrijkste schrijfadviezen, maar groepeert die rond een bepaald probleem van spelling, woordgebruik, zinsbouw of stijl. De adviezen worden met concrete voorbeelden en herschrijvingen toegelicht en genuanceerd. Voorop staat de motivering die bij elke redactionele ingreep in de tekst kan worden gegeven.   De focus ligt niet op het strategische spel van tekst en context, maar op de knikkers waarmee het spel moet worden gespeeld. Wie de knelpunten voor spelling, woordgebruik, zinsbouw en stijl overziet en er gericht naar heeft leren kijken, kan sneller verantwoorde revisiebeslissingen nemen.   Het boek is voor iedereen bestemd die het belangrijk vindt om correcte en stilistisch adequate teksten te schrijven. En dat zijn niet alleen redacteuren, leerkrachten of studenten. Door de uitgebreide bibliografie is het ook meteen een gedocumenteerde update van wat in de vakliteratuur over correct en leesbaar taalgebruik is verschenen.
Het Nederlandse voorzetsel op kan in heel wat contexten vertaald worden door het Franse voorzetsel sur. Deze vergelijkende studie heeft tot doel om voor de ruimtelijke gebruiken zo precies mogelijk aan te geven tot waar de parallellie tussen beide talen kan worden doorgetrokken. Vertrekkende van het voorzetselpaar op/ sur zullen we ook pogen om het niveau van de individuele voorzetsels te overstijgen om uitspraken te doen over de structuur van de voorzetselsystemen in het Nederlands en het Frans.
Het artikel gaat in op de vergankelijkheid can literaire vertalingen: het feit dat belangrijke werken telkens weer opnieuw vertaald (moeten) worden. In tegenstelling tot de gangbare mening dat die eigenschap het literair vertalen tot iets secundairs maakt in vergelijking met originelen, wordt hier gepoogd net in die vergankelijkheid de grote waarde van het literair vertalen voor de taalontwikkeling te zien.
Het artikel bespreekt kritisch de houding van de vertaalwetenschap tot de vertaaltheorie en argumenteert dat de vertaalwetenschap te weinig doet aan de ontwikkeling van haar theoretische kern. Wellicht kan dat ook niet in de richting die de vertaalwetenschap nu gaat, waarin ze vertalingen, haar objecten, als empirische gegevens wenst waar te nemen. Hoe de kennis die in vertalingen besloten ligt, toch aan de oppervlakte gebracht kan worden, wordt besproken aan de hand van Mary Ann Caws boek Surprised in Translation, University of Chicago Press, 2006.
Het artikel bespreekt kritisch de houding van de vertaalwetenschap ten aanzien van de vertaaltheorie. De vertaalwetenschap stelt in haar programmatische geschriften de eis dat er een algemene theorie van de vertaling ontwikkeld moet worden, maar onderneemt nauwelijks inspanningen aan die eis te voldoen. Mono Baker wordt als symptoom gezien voor de gevaren die er voor een wetenschap op de loer liggen als deze zonder of met een gebrekkige  theoretische kern werkt.
Sinds de opkomst van het competentiegerichte onderwijs worden competentieprofielen opgesteld rekening houdend met de drie geïntegreerde componenten van het begrip ‘competentie’ namelijk kennis, vaardigheden en attitudes (zie definitie elders in het boek): dat is bij competentieprofielen voor tolken niet anders.  Deze bijdrage zal bestaan uit twee onderdelen verbonden met het toetsen van tolkcompetenties: ze zal toetsing behandelen van tolkcompetenties die nog moeten verworven worden en dus nog helemaal niet of niet helemaal aanwezig zijn.  Deze soort toetsing dient om te voorspellen of iemand bepaalde tolkcompetenties zal kunnen ontwikkelen en ze gebeurt via geschiktheidsproeven die over een hoog gehalte aan predictieve validiteit beschikken. Vervolgens zal de beoordeling (het assessment) via toetsing en meting van de opgelegde tolkprofielen nader worden bekeken: we zullen m.a.w. nagaan of de vooropgestelde tolkcompetenties ook adequaat worden getoetst.
Deze studie stelt zich tot doel de prevalentie van ADHD in kaart te brengen bij kinderen met plasproblemen. Expliciete aandacht wordt besteed aan de meest recente richtlijnen voor diagnostiek van beide stoornissen én aan de hiërarchische opbouw van de Vlaamse hulpverlening. De resultaten tonen aan dat de prevalentie van ADHD bij kinderen met enuresis verhoogd is: ongeveer 10 procent van de kinderen die in eerste/tweede lijnszorg worden aangemeld met een plasprobleem voldoen tevens aan de criteria van ADHD. In de derde lijnszorg stijgt de prevalentie zelfs tot ongeveer 28 procent. In een 2 jaar follow-up studie wordt eveneens aangetoond dat kinderen met ADHD moeilijker droog worden dan kinderen zonder deze stoornis én dat hierbij de aandachtsproblemen een risicofactor vormen voor persisterende enuresis.
Wanneer een kind aandachtsproblemen en druk gedrag vertoont, denken ouders, leerkrachten en hulpverleners vrij snel aan de Aandachtstekortstoornis met Hyperactiviteit (ADHD). Wanneer de klachten dermate sterk uitgesproken zijn dat ze het schools functioneren bemoeilijken, dat het kind zich slecht in zijn vel voelt of dat de omgeving de situatie niet langer meester kan, bestaat de mogelijkheid om het kind heel specifiek te laten testen op ADHD. Of het kind effectief een diagnose ADHD zal krijgen, hangt er van af of de klachten aan bepaalde ernstcriteria voldoen en het gedrag niet eerder toe te schrijven is aan een andere problematiek zoals leerstoornissen of autisme. Echter, wanneer ADHD zich niet laat zien in zijn stereotiep beeld van het drukke, onbesuisde kind en de jongere in de klas eerder als dromerig, weinig alert of nauwelijks gefocust wordt ervaren, stelt men veeleer de motivatie van het kind in vraag en is ADHD veel minder snel aan de orde. Hoeveel verschijningsvormen kan ADHD hebben? Hoe valt het te verklaren dat zoveel kinderen ADHD hebben? Waaruit bestaat de diagnostiek en behandeling en hoe kan je het klinisch werk met een kind met ADHD zo constructief mogelijk laten verlopen? Deze pertinente vragen vormen het uitgangspunt voor een wegwijzer in ADHD.
Wanneer een jongere aandachtsproblemen en druk gedrag vertoont, denken ouders, leerkrachten en hulpverleners al vrij snel aan de Aandachtstekortstoornis met Hyperactiviteit, beter bekend als ADHD naar de Engelse benaming Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder. Wanneer de klachten dermate sterk uitgesproken zijn dat ze het schoolse of op latere leeftijd het academische functioneren bemoeilijken, dat de jongere zich slecht in zijn vel voelt of dat de omgeving de situatie niet langer meester kan, bestaat de mogelijkheid om de jongere heel specifiek te laten testen op ADHD. Of de jongere effectief een diagnose ADHD zal krijgen, hangt er van af of de klachten aan bepaalde ernstcriteria voldoen en het gedrag niet eerder toe te schrijven is aan een andere problematiek zoals leerstoornissen. Dit psychodiagnostisch proces dient idealiter opgevolgd te worden door behandeling en ondersteuning zodat de kernproblemen van ADHD en de daaruit vloeiende secundaire problemen weggewerkt of minstens geminimaliseerd kunnen worden. Leerkrachten/docenten en leerlingbegeleiders/studentenbegeleiders zien de jongere te midden van leeftijdsgenoten functioneren in zowel gestructureerde lessituaties als tijdens vrije (spel)momenten. Hun observaties zijn dan ook van onschatbare waarde voor het psychodiagnostisch onderzoek. Bovenop hun andere (kern)taken zal op dezelfde professionals ook beroep gedaan worden voor de ondersteuning van de jongere met ADHD-kenmerken. Deze extra-didactische opdracht kan pas ten gronde vervuld worden als deze professionals correct worden ingelicht over de respectieve stoornissen en wanneer helder wordt geformuleerd welke stappen precies van hen verwacht worden. Duidelijke communicatie tussen professionals uit de onderwijscontext en hulpverleners is bijgevolg van essentieel belang. Deze bijdrage wil hierin een eerste stap zijn. De citaten in deze bijdrage werden verzameld tijdens interviews met studenten met ADHD en hun leerlingbegeleider/studentenbegeleider in het kader van een exploratieve CODE-studie naar het gebruik en de effectiviteit van onderwijs- en examenfaciliteiten bij ADHD.
In 'Danubio' (1986) onderneemt Magris een stoutmoedige poging om zich het 'andere Europa' toe te eigenen. Dat deel van Europa verdween ooit samen met zijn jeugdherinneringen achter het Ijzeren Gordijn. Tijdens een lange en kronkelige tocht langs de oevers van de Donau gaat de verteller van 'Danubio' op zoek naar grenzen en naar de mogelijkheid om deze te overstijgen. Dit artikel is niet alleen gewijd aan de beperkingen die tijd en herinnering aan de verteller opleggen, maar ook aan de mogelijkheden die ze hem bieden. In 'Danubio' gaan tijd en herinnering op in een imaginaire tijdsdimensie die het boek als mogelijkheid aanreikt en stelt tegenover de historische tijd. Zo worden vooral de rustpauzes tijdens de reis momenten van bijna Michelstaedteriaanse 'persuasie', waarin de verteller zich poogt te onttrekken aan elke vorm van lineaire tijdsbeleving, die de tijd en het bestaan onophoudelijk doet opgaan in de spanning tussen heden en toekomst. De taak van de schrijver bestaat er voor Magris echter niet in om nieuwe werelden tot leven te roepen. De bestaande werkelijkheid heeft archeologen nodig die deze ontcijferen en de gelaagdheid ervan blootleggen en overleveren aan de herinnering. Tijdens zijn zoektocht naar het 'andere Europa' ontpopt de verteller van 'Danubio' zich dan ook als een ware 'archeoloog van het leven', die de grenzen van zijn ik op een authentieke manier weet te overstijgen.
Vertaling in het Nederlands van Libero Altomare, Demolizioni; pp. 30-33; Carlo Carrà, Divagazione medianica n° 1, pp. 196-197; Piero Jahier, Wir müssen, pp. 216-221; Filippo Tommaso Marinetti, Bataille à 9 étages, pp. 250-251; Clemente Rebora, Viatico, pp. 320-321; Piero Jahier, Prima marcia alpina, pp. 362-365
In het dagelijkse leven realiseren we ons niet altijd dat de grenzen  tussen de fysieke en de virtuele werelden alsmaar vager, zelfs  onzichtbaar worden. We beseffen wel dat een chatsessie via een  computernetwerk verloopt en dus met technologie te maken heeft, maar  dat ook onze stad, onze huiskamer of ons voedsel afhankelijk zijn van  de technologie, is minder vanzelfsprekend. Ontwikkelaars doen dan ook  hun best om de alom aanwezige technologie (vaak aangeduid met de  term ubiquitous computing) zo intuitief mogelijk te maken waardoor  we af en toe vergeten dat ze er is. Die technologie die actief is onder de  zichtbare oppervlakte, kan ervoor zorgen dat we ons 'laten leven' in  plaats van zelf te 'leven' en de technologie te 'beleven'.  Sommige kunstenaars maken ons opnieuw bewust van die  aanwezigheid. Ze spelen een belangrijke rol in het blootleggen van de  sociale en culturele impact van die technologie (Kluitenberg, 2006) en  helpen ons om op een meer persoonlijke en duurzame manier op onze  omgeving te reageren. Louis De Cordier en Sarah Pillen of Anouk De  Clercq bijvoorbeeld, tonen via subtiele ingrepen aan wat die  vervlechting van de virtuele en de fysieke werelden voor ons leven  kan betekenen. Sommige kunstenaars(collectieven), zoals OKNO en  FoAM, gaan een stap verder en begeleiden mensen bij hun omgang  met de technologie en de media. Ze onderzoeken de technologische  netwerken om te zien waar ze kunnen ingrijpen. Zo kunnen ze  alternatieve 'netwerkecologieen' installeren. Deze activiteiten worden  veelal aangeduid met de term Do It Yourself (DIY). Zij tonen aan waar  technologie in onze omgeving een rol speelt, hoe we die kennis in ons  voordeel kunnen gebruiken en ook hoe we onze eigen omgeving  creatief vorm kunnen geven. Creativiteit is dus niet enkel  voorbehouden voor de kunstenaars. Creativiteit situeert zich overal in  ons dagelijkse leven. Het helpt om bewuster onze plaats in de wereld  in te nemen. Dat kan gaan over het decoreren van onze huiskamer of  ons persoonlijk traject door de stad (Certeau, 1988). In wat volgt  bekijken we hoe kunstenaars het fenomeen van de ubiquitous  computing aankaarten en hoe ze als antwoord daarop  netwerkecologieen en DIY-culturen tot stand brengen.
Cross-over brengt het kunstveld in kaart dat zijn grenzen verlegt. Meer bepaald naar de wereld van de media en technologie. Zoals hun voorgangers, werken hedendaagse kunstenaars met de materialen van hun tijd. Samen met programmeurs, vormgevers en onderzoekers creëren ze nieuwe uitdrukkingsvormen, nieuwe relaties met het publiek en nieuwe vormen van bewaren en ontsluiten. Films op het internet, virtuele ervaringen in het theater, culturele plekken die live met elkaar verbonden worden, verhalen in de vorm van games, installaties, interactieve poëzie behoren tot de mogelijkheden. Zowat alle belangrijke cultuurhuizen, organisaties, filmfestivals, theaters, kunstencentra, tijdschriften, musea en ook de publieke omroep geven er een plaats aan. Deze publicatie richt zich tot iedereen met interesse in kunst en cultuur en die meer wil weten over hoe ze veranderen onder de invloed van media en technologie in de kennis- en informatiemaatschappij.
Aan de hand van sprekende voorbeelden geeft Jan Van Coillie een beeld van wat er gebeurt tijdens het vertalen van jeugdliteratuur. Hij onderscheidt drie soorten van aanpassingen vanuit drie verschillende beweegredenen: aanpassingen van culturele verwijzingen, aanpassingen van verwoording en plot en aanpassingen aan waarden en normen. Tot slot besteedt hij aandacht aan de zogenaamde dubbele gerichtheid: boeken die geschreven zijn en/of voorgelezen worden door zowel jonge als volwassen lezers en de 'hertalingen' die dit verschijnsel met zich meebrengt.
Van Coillie onderzocht de recente poëzie voor kinderen en jongeren vanaf 1975 en constateerde dat het verhalende, de vrijblijvende fantasie en humor, de directe emoties en klassieke vorm voor veel dichters hebben afgedaan. Poëzie voor jonge lezers moet voor hen het bekende als nieuw (leren) zien, het bijzondere in het gewone laten ontdekken. De nieuwe poëzie voor de jeugd, zo stelt hij vast, is daarmee grensverleggend.
Het artikel focust op de vertaling van de humor in drie Nederlandse vertalingen van Le Petit Nicolas (Sempé en Goscinny). Daartoe is een eigen humortypologie ontwikkeld rond de centrale begrippen ongerijmdheid, taboeverbreking en superioriteit. De analyse van de vertaling van talige humorvormen spitst zich toe op namen, afwijkingen van de standaardtaal, stopwoorden en scheldwoorden; die van de situatiehumor op rollenomkering, naïviteit, respectloze omgang met het culturele erfgoed en 'plezierig geweld'. De studie omvat ook een beperkt receptieonderzoek waarbij de mogelijke invloed van de vertaling op de humoristische werking werd onderzocht bij Nederlands- en Franstalige kinderen.
In dit artikel onderzoekt Jan Van Coillie het beeld van het kind zoals dat naar voren komt in de negentiende-eeuwse Vlaamse kinderliteratuur. Daartoe beschouwt hij de kinderliteratuur als een socialisatiemiddel, met een kindbeeld als onderdeel van een ruimere 'vision du monde' waarmee de burgelijke auteurs hun ideologie wilden legitimeren. In het onderzoek wordt vooral gefocust op passages waarin de geïntendeerde lezer nadrukkelijk naar voren komt: voorwoorden, lezersaansprekingen en typering van kinderlijke personages.
Vertrekkend vanuit de centrale vraag hoe kinder- en jeugdboeken werken, gaat het boek in op de functies van kinder- en jeugdliteratuur, het specifieke communicatieproces met de positie van auteur, illustrator, vertaler, bemiddelaar, beoordelaar, onderzoeker en jonge lezer, humor en spanning als verleiders, de diverse genres binnen de grenzen van fantasie en realiteit, de bijzondere relatie tussen woord en beeld, de geschiedenis van de kinder- en jeugdliteratuur en de didactische mogelijkheden. Het boek verwerkt recent onderzoek voor een breed publiek. Deze uitgave is een zevende, volledig herziene editie.
In het onderwijs van het Spaans als vreemde taal, wordt het gebruik van strips steeds meer gewaardeerd. Zij laten immers toe om de vier vaardigheden –lezen, spreken, schrijven, begrijpen- in te oefenen en, door de combinatie van woord en beeld, vergemakkelijken zij het aanleren van de gesproken taal. Daarnaast blijken strips, onafhankelijk van de taal waarin ze gesteld zijn, vooral interessant bij het aanbrengen van de interculturele competentie.  Dit artikel toont aan  hoe enkele fragmenten uit Spaanse, Franse en Nederlandse versies van Suske en Wiske, Nero en Kuifje zinspelen op de cultuur en geschiedenis van Latijns Amerika (bvb. de Azteken in México, de Cubaanse crisis van 1959) en dieper ingaan op bepaalde onderliggende socio-politieke aspecten (bvb. de economische inmenging van de Verenigde Staten, het gebrek aan politieke stabiliteit en de opeenvolging van revoluties en dictaturen).   Vanuit intercultureel oogpunt zijn echter vooral de referenties aan de Latijns Amerikaanse mentaliteit opvallend. Zo weerspiegelen bepaalde beelden uit albums van Kuifje de bevindingen van Hofstede  (1991,Cultures and Organizations. Software of the mind). Concreet illustreren die fragmenten het belang van sociale relaties (individualism/collectivism), hiërarchie (power distance), formaliteiten (unsecurity avoidance) en van de factor “geduld” (masculinity/femininity). Dat laatste criterium brengt ook enkele belangrijke verschillen binnen het continent zelf aan het licht en wijst zo op de nood voor relativering. Onder die voorwaarde, bieden deze strips aan studenten die Spaans studeren binnen een economisch gericht curriculum enkele sleutels om op gepaste wijze contacten te leggen en zaken te doen met de landen van Latijns Amerika.
De boeken van Velthem bevat elf artikelen met een inleiding over de Brabantse auteur Lodewijk van Velthem, die in het eerste kwart van de veertiende eeuw een Middelnederlandse kroniek en een roman over koning Artur en Merlijn dichtte. Daarnaast is zijn naam verbonden aan het fameuze handschrift met de Lancelotcompilatie, een mogelijk door Velthem aaneengesmede verzameling Nederlandse Arturromans. De bijdragen aan deze bundel geven een veelzijdig beeld van Velthems schrijverschap en van de studie van zijn oeuvre binnen de middeleeuwse literatuur, historiografie, handschriftenkunde en intellectuele geschiedenis.
Deze bijdrage zet enkele rulings van de Dienst Voorafgaande Beslissingen in fiscale zaken (hierna: Rulingdienst) in de spotlights. Het toepassingsgebied van de wet die het systeem van voorafgaande beslissingen in fiscale zaken (hierna: rulings) in 2002 heeft ingevoerd, is zeer ruim. In 2009 werden dan ook maar liefst 427 rulings (op 500 formele aanvragen) afgeleverd. Voor deze bijdrage
zijn rulings geselecteerd die relevant zijn voor de praktijk van de estate planning én die de rol van de Rulingdienst verduidelijken. De Rulingdienst was de laatste maanden van 2010 prominent in de pers
aanwezig. De benoeming van de Nederlandstalige collegeleden was namelijk door de Raad van State vernietigd. Het maakte de dienst enige tijd vleugellam en bracht de belastingplichtige rechtsonzekerheid. Sinds midden december is de Rulingdienst opnieuw actief, naar verluidt mits toegevingen inzake zijn relatie tot de fiscale administratie. De voorbije strubbelingen deden de rechtszekerheid van investeerders en estate planners korte tijd wankelen. Maar ook nu de storm is geluwd, past het nog steeds om te waarschuwen voor een blindvaren in het vermeende beleid van de Rulingdienst.
In dit onderzoeksrapport staan we stil bij de taalsituatie van Marokkaanse en Turkse allochtonen tussen 18 en 70 jaar uit Antwerpen, Genk en Gent. Meer concreet gaan we na hoe allochtonen hun kennis en gebruik van het Nederlands zelf beoordelen en onderzoeken we welke factoren samenhangen met de beheersing en het gebruik van het Nederlands.
De centrale vraag in het onderzoek is wat de gendergebonden impact van een verblijfsco-ouderschapsregeling op de loopbaan van de ex-partners is. We willen een zicht krijgen op verblijfsco-ouderschap in de praktijk, de impact ervan op de loopbaan en de inkomensevolutie van de ouders en op de kostenverdeling die ze hanteren. Op basis van een literatuurstudie werd een vragenlijst opgesteld. Een volgende stap was het rekruteren van respondenten, in casu verblijfsco-ouders. Sinds 2007 kan men aangeven op de belastingsaangifte of men verblijfsco-ouderschap heeft. De meest voor de hand liggende wijze om respondenten te rekruteren voor dit onderzoek is dan ook via de federale overheidsdienst financiën de nodige adressen te verkrijgen. Helaas werden deze gegevens niet ter beschikking gesteld. Een tweede optie was in verschillende rechtbanken de vonnissen van echtscheidingen in te kijken om zodoende de nodige adressen te bekomen. Hiertoe werden wel de nodige toestemmingen verkregen. In de arrondissementen Turnhout, Hasselt en Gent werden de vonnissen ingekeken, zowel op de rechtbank van eerste aanleg, wat echtscheidingen betreft, als op de jeugdrechtbank voor ongehuwd samenwonenden. Het is immers zo dat personen die ongehuwd samenwoonden niet noodzakelijk voor de rechtbank dienen te verschijnen met betrekking tot een verblijfsregeling voor de kinderen. Indien ze dit toch doen, dan gebeurt dit voor de jeugdrechtbank.
Gedurende de laatste jaren steeg de populariteit van mobiele computers om de bezoekerservaring te verrijken en vonden deze apparaten hun weg naar musea en andere erfgoedinstellingen. De voordelen van het gebruik van mobiele computers zijn duidelijk: informatie kan op een dynamische manier via het toestel gepresenteerd worden, zonder dat de fysieke ruimte zelf erdoor wordt verstoord. Bovendien kan de presentatie op een multimediale manier gebeuren: een mobiele computer kan verscheidene media tonen, zoals foto’s, audio- en videofragmenten, tekst, … Omdat de bezoeker op verschillende manieren met het toestel kan interageren, worden ook interactieve spelen mogelijk. De dynamiek en autonomie die met deze toestellen behaald kunnen worden, zorgen er bovendien voor dat gebruikers hun eigen tempo kunnen aanhouden en informatie kunnen verkrijgen die afgestemd is op het persoonlijk interesseprofel.
Ongeveer de helft van alle ongevallen in Vlaanderen gebeuren in de bebouwde kom, waarvan opnieuw bijna de helft op genummerde wegen. Deze wegen hebben naast een belangrijke verkeersfunctie vaak ook een belangrijke verblijfsfunctie. Eind jaren 80 begon de Vlaamse overheid met een programma voor de herinrichting van deze gewestwegen door woonkernen, ook wel 'doortochten' genoemd. Tot op heden vond geen grondige evaluatie van de effecten ervan op de verkeersveiligheid plaats. Deze studie wil die leemte vullen  en nagaan in welke mate een doortochtherinrichting kan bijdragen tot een verbeterde verkeersveiligheid en in welke mate de verschillende inrichtingskarakteristieken hierbij een rol spelen.