clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Centraal in deze bijdrage staat de informatiedoorstroming vanuit onderzoek en in bredere zin de samenleving
naar beleid. Er is de opkomst van een meer kritische publieke
opinie die zich sneller beroept op andere bronnen (zoals sociale
media) en de onmacht van overheden om hiermee om te gaan.
Daarnaast is er sprake van een dalend geloof in experten, alsook
de gelijkschakeling van leken- en expertkennis. Dit was meteen
de aanleiding om binnen de schoot van een werkgroep van het
Politicologenetmaal 2019 stil te staan bij het vraagstuk over hoe
informatie en beleid elkaar vinden2. In deze bijdrage geven we
een overzicht van een aantal elementen die bepalend zijn voor het
gebruik (of net niet) van informatie in beleid. We hebben het over
een aantal uitdagingen omwille van het veranderende type data
die zich aandienen en de noodzaak aan een ecosysteem van data
waarin deze hun weg vinden tot het beleid.
Hoewel strategische consensus een kernbegrip is binnen de strategischmanagementliteratuur, weten we niet (1) of en in welke mate bestuursorganen bestaande uit politici een strategische consensus hebben, (2) hoe die strategische consensus wordt beïnvloed door groepskenmerken die eigen zijn aan die bestuursorganen en (3) welke rol de gepercipieerde kwaliteit van een opgelegd strategisch plan hierin speelt. Op basis van analyse van data uit zowel primaire als secundaire bronnen van 1075 leden van regerende meerderheden uit 256 Vlaamse steden en gemeenten zien we dat de mate van strategische consensus tussen regerende meerderheden varieert. Hoewel strategische plannen die als kwaliteitsvol gepercipieerd worden, samengaan met een hogere mate van strategische consensus, hebben politieke diversiteit en electorale marge een negatieve impact op de gepercipieerde kwaliteit van het strategisch plan en op de mate van strategische consensus binnen een regerende meerderheid.
Deze case study bestudeert de terroristische aanslag op Brussels Airport van 22 maart 2016 en beoogt een tweeledig doel: het onderzoekt de ervaringen van politieambtenaren met betrek-king tot (a) hun copingstrategieën na de aanslag en (b) de (in)formele sociale steun vanuit de  werkplek  die  hun  weerbaarheid  beïnvloedt.  Aan  de  hand  van  31  diepte-interviews  die  werden afgenomen bij politieambtenaren die werkzaam waren tijdens de aanslag, blijkt dat er  voornamelijk  engagementcopingstrategieën  gehanteerd  worden  na  de  aanslag,  waarvan  de meest geciteerde ‘ventileren’ is. Daarnaast toont dit onderzoek aan dat zowel formele als informele sociale steun vanuit de politieorganisatie een belangrijke rol speelt bij het bevorderen van  de  weerbaarheid  van  politieambtenaren.  Informele  erkenning  krijgen  voor  zowel  de  inspanningen tijdens de terroristische aanslag als voor psychologisch leed achteraf is cruciaal in  dit  proces.  Bovendien  wordt  emotionele  steun  van  zowel  collega’s  als  leidinggevenden  als  essentieel  beschouwd.  De  heersende  ‘macho’-cultuur  binnen  de  politieorganisatie  wordt  echter gezien als een belemmering om vrijuit over emoties te praten. Op formeel vlak leggen respondenten  de  nadruk  op  een  efficiënte  debriefing  en  een  goed  georganiseerde,  makkelijk  toegankelijke psychologische nazorg. Deze wetenschappelijke bijdrage biedt inzicht in de ‘best practices’ die de politieorganisatie kan toepassen om de weerbaarheid en prestaties van haar werknemers te bevorderen.
De grondslag van HRM is gebaseerd op (de inleiding van) de Canon van HRM, Vijftig theorieën over een vakgebied in ontwikkeling. Het boek geeft in vijftig hoofdstukken een overzicht van de meest relevante theorieën en hun grondleggers vanaf het eind van de jaren vijftig van de vorige eeuw. De redactie bestond uit de schrijvers van dit artikel (in het vervolg zullen we dan ook de wij-vorm hanteren). Er is aan meegewerkt door meer dan zestig auteurs, voornamelijk wetenschappers uit Nederland en Vlaanderen. Met de ondertitel wordt aangegeven dat het vakgebied nog steeds volop in ontwikkeling is. Het boek geeft een prachtig overzicht van hoe het vakgebied zich sinds de jaren zestig heeft ontwikkeld. In dit artikel wordt hier nader op ingegaan.
Dit artikel beschrijft een longitudinale studie naar de relaties tussen de bevlogenheid, inzetbaarheid en ervaren gezondheid van uitzendkrachten van 65 jaar en ouder (de zogenaamde bridge workers in uitzendwerk), aanwezigheid en gebruik van behoud- en ontwikkelingsgericht HRM en ervaren steun van leidinggevenden en collega's bij inlenende organisaties. Er blijkt géén relatie tussen aanwezigheid en gebruik van HR maatregelen, steun van leidinggevende en collega's en bevlogenheid, inzetbaarheid en ervaren gezondheid. Daarop is één uitzondering. De ervaren aanwezigheid van HR maatregelen gericht op behoud van inzetbaarheid heeft een significant positieve invloed op de ervaren sociale steun een jaar later, en uiteindelijk ook op de bevlogenheid, inzetbaarheid en ervaren gezondheid van bridge workers in uitzendwerk. Blijkbaar werkt voor de 65+ uitzendkrachten alleen het idee van de aanwezigheid van bijvoorbeeld ergonomische aanpassingen bij de inlenende organisatie positief door. Hoewel de invloed van HRM minimaal blijkt, zijn de effecten van sociale steun van leidinggevende en collega's op bevlogenheid, inzetbaarheid en ervaren gezondheid erg sterk. Voor bridge workers in uitzendwerk lijkt het dus belangrijk om een goede relatie met de manager en collega's te hebben die wordt gekenmerkt door wederzijds respect, vertrouwen en loyaliteit.
In 2012 lanceerde de Europese Commissie (EC) een publieke consultatie m.b.t. de toepasbaarheid van
Internationale Publieke Sector Accounting Standaarden (IPSAS) voor de Europese Unie (EU) lidstaten.
Tijdens de consultatie werd de beperkte deelname van EU-lidstaten aan het consultatieproces gebruikt
om IPSAS te ontwikkelen, bekritiseerd. Deze studie onderzoekt of er nog steeds sprake is van zo’n beperkte deelname van EU-lidstaten, en of er een evolutie zichtbaar is in de deelname. De resultaten wijzen op een achteruitgang van EU-participatie. Bovendien hebben respondenten uit traditioneel actieve
gebieden, nl. Noord-Amerika en Oceanië, minder geparticipeerd in tegenstelling tot respondenten uit
typisch minder gerepresenteerde gebieden Afrika, Azië en Zuid-Amerika die meer van zich hebben laten
horen. Zowel algemeen als in de EU zijn de meeste respondenten publieke sector entiteiten en professionele associaties, maar de participatie van publieke sector entiteiten daalt, net zoals dat van andereboekhoud standaard-setters en universiteiten.
De covid-19 pandemie zou wel eens een onverwachte deeltjesversneller kunnen zijn voor de energietransitie. De voorwaarde is wel dat regeringen zich niet laten vangen door kortetermijndenken en deze kans grijpen om aan de weg te timmeren naar een fossielvrije toekomst. Dat zou niet alleen goed zijn voor het klimaat, maar ook voor de economie en onze gezondheid.
Politics of the Low Countries is een academisch tijdschrift dat begin 2019 werd gelanceerd. Daarmee worden de Belgische, Nederlandse en Luxemburgse politieke poorten naar de internationale academische wereld helemaal geopend. Dit initiatief is het eindproduct van intenser geworden contacten tussen Vlaamse en Nederlandse politicologen, maar ook van groeiende samenwerking tussen Vlaamse, Franstalige en Luxemburgse onderzoekers. Het is bovenal de modernisering van een vertrouwd instituut binnen het vakgebied van de politieke wetenschappen, het zestig jaar oude tijdschrift Res Publica.
Omstreeks 1485, tijdens de opstand tegen de Habsburgse aartshertog Maximiliaan van Oostenrijk (1482-1492), schreef Bruggeling Jacob van Malen in gevangenschap vlijtig aan een eigen versie van de Excellente Cronike van Vlaenderen. Deze kroniek verhaalt de geschiedenis van Vlaanderen vanaf het legendarische ontstaan met de eerste Vlaamse forestiers of woudmeesters tot aan de regering van de Bourgondische hertogen in de late vijftiende eeuw. De Excellente Cronike werd overgeleverd in negentien zeer uiteenlopende handschriften, een gevolg van de voortdurende herschrijving van deze kroniek in verschillende stedelijke milieus in de loop van de vijftiende eeuw. Zo zijn er handschriften bewaard gebleven met een uitgesproken ‘Gentse’ of ‘Brugse’ blik op het Vlaamse verleden. Onvoltooid verleden toont de nauwe relatie aan tussen de geschiedschrijving en de stedelijke politiek in laatmiddeleeuws Vlaanderen door de verschillende sociale, politieke en culturele netwerken tussen scribenten en eigenaars van deze Excellente Cronike handschriften te reconstrueren.
De Belgische geheime dienst is even oud als het land zelf en, na die van het Vaticaan, zelfs de oudste inlichtingendienst ter wereld. De Staatsveiligheid en haar militaire tegenhanger speelden achter de coulissen een cruciale rol in de markantste, bangste en duisterste momenten van de Belgische geschiedenis, maar juist vanwege het geheime karakter bleef de erkenning ervoor meestal uit. Dit nieuwe referentiewerk licht een tip van de sluier op. Geheim België ontvouwt voor het eerst het krasse verhaal van twee geheimzinnige diensten met een lang en soms omstreden verleden, vanaf de campagne tegen het ‘Hollandse gevaar’ in de jaren 1830 tot de huidige strijd tegen buitenlandse spionage en terreur.
Een overzichtswerk met tal van opmerkelijke verhalen, die een geheel nieuw licht werpen op de politieke geschiedenis van België.
Laatmiddeleeuwse stedelijke archieven vormden geen neutrale opslagplaatsen van informatie. De ontstaans- en bewaargeschiedenis van de Gentse archivalia vertoont nauwe verwevenheid met politieke ontwikkelingen, sociale verhoudingen binnen de stad en eigentijdse opvattingen over schriftstukken en documentbeheer. In deze studie worden de verschillende bewaarplaatsen van oorkonden belicht, maar ook de totstandkoming van de oudste inventarissen, het aanleggen en functioneren van cartularia, registers en andere administratieve bescheiden. Archiefdocumenten speelden in de veertiende, vijftiende en zestiende eeuw een belangrijke rol in politieke communicatie en conflicten. De combinatie van politieke en pragmatische beweegredenen bleek voor het stadsbestuur de motivatie voor de aanleg van een omvangrijk documentair geheugen. Dit boek reconstrueert het wedervaren van de Gentse archivalia en levert nieuwe inzichten op in de politieke cultuur en administratieve gebruiken van een laatmiddeleeuwse grootstad.
Deze bijdrage vertrekt vanuit een aantal probleemstellingen binnen het huidige psychodiagnostisch en therapeutisch veld die nopen tot het stellen van belangrijke vragen op het niveau van ethiek, wetenschap en kliniek; niveaus die vanuit een ruimer maatschappelijk kader met elkaar verknoopt zijn. De invulling van psychopathologie berust immers op sociaal bepaalde normen en waarden (ethiek), die sterk afhankelijk zijn van en dus mee variëren met de maatschappelijke context. Het hedendaagse neoliberaal discours schuift hierbij een medisch model naar voren dat de manier dicteert waarop wetenschappelijk onderzoek uitgevoerd wordt, resulterend in een schijnbaar empirisch ondersteunde DSM-diagnostiek. In de kliniek vertaalt het gebruik van dit psychiatrisch handboek zich in het “detecteren” van personen die afwijken van de vooropgestelde criteria en stelt de daaruit voortvloeiende behandeling zich vervolgens tot doel hen terug in de pas te doen lopen. Meer dan sociale normering komt er vaak niet bij kijken en patiënten worden dit steeds meer gewaar. Het protest hierop is echter minimaal en heeft bovendien nauwelijks impact, waardoor psychotherapie zich vandaag op een hellend vlak bevindt. Ter bescherming van ons vakgebied is het bijgevolg uitdrukkelijk nodig zicht te krijgen op de zee waarin we allemaal zwemmen en stil te staan bij ons eigen aandeel in het algemeen perspectief.
In opdracht van het Agentschap Binnenlands Bestuur (ABB) voerde het Centrum voor Lokale Politiek (UGent) in het najaar van 2019 een onderzoek uit naar het procesverloop van de zeven fusietrajecten die Vlaanderen recent heeft gekend. De focus lag daarbij op de manier waarop de bestaande gemeentebesturen in elkaar werden geschoven en de manier waarop vorm werd gegeven aan de zeven nieuwe gemeenten. Dat omvat de administratieve integratie van de gemeenten en het uitbouwen van een nieuw organogram en dienstverleningsmodel. Bij die evaluatie werden in hoofdzaak twee sporen gevolgd. Een eerste spoor focust zich op de zeven fusiescases zelf. Daarbij laten we de betrokken gemeenten aan het woord en gaan we na op welke manier zij het hervormingstraject hebben ervaren. Op welke problemen zijn ze gestoten en op welke manier zijn ze daarmee omgegaan? Een tweede spoor vertrekt vervolgens vanuit een meer thematische benadering en licht enkele processen door die in het bijzonder voor enige bestuurlijke uitdagingen hebben gezorgd naar aanleiding van de gemeentelijke fusies. Dit hoofdstuk stelt vooral scherp op dat eerste spoor waarbij de focus ligt op de ervaringen binnen de zeven fusiebesturen.
Het uitbrengen van een voorkeurstem geldt als één van de typische kenmerken van lokale verkiezingen in België (Ackaert, 1996; Wauters et al., 2010; Marien et al., 2015). Dit kenmerk spoort met enkele basiskenmerken van de lokale politiek op zich, zoals het frequente en informele contact tussen burgers en lokale politici (Plees, 2005), de notie van het lokale niveau als basisdemocratie met een hoger potentieel voor burgerparticipatie en beleid dat op lokale behoeften is afgestemd (Steyvers, 2010), of het grotere vertrouwen dat burgers in dit bestuursniveau stellen (Van Roosbroeck & Van de Walle, 2006). 

In dit hoofdstuk willen we onze kennis van dit fenomeen verder vergroten door de voorkeurstemmen bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2018 te onderzoeken. Meer specifiek bestuderen we het gebruik van de voorkeurstem in het algemeen en de bijhorende stemmotieven van burgers in het bijzonder op kandidatenniveau. De stemmotieven delen we op in de drie belangrijkste clusters die in de literatuur voorkomen: persoonlijkheid, competentie en bekendheid. Daarnaast verfijnen we ons inzicht in dit proces door te beoordelen hoe kiezers bekend werden met de kandidaat waarvoor ze een voorkeurstem uitbrachten en door te onderzoeken welke factoren samenhangen met het gebruik en de motieven van voorkeurstemmen.
Een student spoot tijdens de recente betogingen tegen Macrons sociale afbraak in Frankrijk, de volgende slogan op Mariannes sokkel op de Place de la République: “Mai ‘68, ils commémorent, nous recommençons [Mei  ‘68, zij herdenken, wij herbeginnen].” Herbeginnen veronderstelt een mogelijke actualiteit van mei ‘68. De rechts-conservatieve Benno Barnard wist hierover te zeggen dat het probleem erin bestaat dat mei ‘68 nu al vijftig jaar duurt. Waarom zou men iets herbeginnen dat nog steeds bezig is? Er zit een contradictie tussen deze twee houdingen. Er mist nog een derde, de hegemonische continuïteit van liberaal links, die de erfenis ervan opeist. Cohn-Bendit, de aanvoerder van mei ‘68, wisselde zijn revolutionaire carrière in voor een proliberale koers, waarover hij met Guy Verhofstadt een boek heeft geschreven. Jacques-Alain Miller, een van de centrale figuren van het Althusseriaans-Lacaniaanse maoïsme rond ’68, gaf vorige Franse presidentsverkiezingen zijn volle steun aan de liberale Emmanuel Macron. Deze liberale koers domineert niet alleen op politiek, maar ook op academisch niveau. Het feit dat deze koers barsten begint te vertonen gelijktijdig met de verkiezingsoverwinning van Donald Trump en de opkomst van nieuw rechts, zegt iets over deze koers zelf. Wat  gebeurt hier net? Deze  mijlpaal confronteert links met de actuele polemiek ‘identiteitspolitiek of klassenstrijd?’, waarbij de eerste voor de liberale erfenis staat en de tweede voor een politiek die mogelijks dichter aanleunt  bij  de  gebeurtenissen  van  mei  ‘68.  De  aanvoerders  van  klassenstrijd krijgen vaak het verwijt problank en niet antiracistisch te zijn. Ik werk in dit artikel uit dat dit niet slechts niet zo hoeft te zijn, maar dat meer nog, zonder klassenstrijd, antiracisme steriel is, en vooral dient als doekje voor het bloeden om klassenstrijd achterwege te laten. Ik sta erachter dat enkel een volledige doorwerking van deze linkse  liberale  erfenis  ons  terug  bij  de  moeilijk  te  verteren  wortel  van  mei  ‘68 brengt.
Recent onderzoek toont aan dat een gebrek aan adequate emotieregulatie (ER) aan de basis ligt van emotioneel eten. De huidige studie heeft als doel de haalbaarheid te onderzoeken van een twee uur durende ER-training bij adolescenten (N = 50) die opgenomen zijn in een residentieel behandelprogramma voor obesitas (M_leeftijd = 12,26). Deelnemers werden willekeurig toegewezen aan een van drie condities waarin ze één adaptieve ER-strategie (afleiding, cognitieve herbeoordeling of acceptatie) aangeleerd kregen. Doorheen de training scoorden adolescenten hun gevoelens aan de hand van visuele analoge schalen (VAS). De deelnemers kregen twee filmpjes te zien. Het eerste omvatte psycho-educatie en het tweede een mood-inductie, met de vraag nadien de geleerde ER-strategie toe te passen. Gedurende de vijf volgende dagen werd de aangeleerde strategie verder getraind aan de hand van een huiswerkopdracht. Zowel adolescenten, trainers als hulpverleners van het residentieel centrum vulden na de training een vragenlijst rond haalbaarheid in. Uit de resultaten blijkt dat adolescenten in staat zijn om adaptieve ERstrategieën aan te leren. In alle condities werd na het gebruik van de aangeleerde strategie een significante daling van negatief affect en een significante stijging van positief affect gevonden. Verder was het haalbaar deze training te implementeren boven op de reeds lopende behandeling en werd dit positief beoordeeld door zowel de adolescenten als de trainers, maar werden de trainingssessies als te lang bevonden. Adolescenten uit de conditie ‘cognitieve herbeoordeling’ gaven gemiddeld meer aan te veel persoonlijke informatie te moeten delen dan jongeren in de twee andere condities. Hulpverleners binnen het residentieel centrum gaven eveneens aan de training een meerwaarde te vinden, maar merkten hierbij op dat de praktische organisatie belastend is. Ten slotte vormt het volhouden van het huiswerk een aanzienlijke barrière voor de interventie. Op basis van deze resultaten werd een 12 weken durende ER-training ontwikkeld.
De laatste decennia worden scholen en klassen steeds diverser. Lerarenopleidingen worden verantwoordelijk gesteld om toekomstige leraren daarop voor te bereiden. Dat kunnen ze doen door opleidingsmodellen te introduceren waarbij student-leraren de mogelijkheid krijgen om cruciale aspecten van inclusief lesgeven te identificeren en te interpreteren in de klaspraktijk. Zoals beschreven in het artikel Competentiegericht opleiden en beoordelen in de lerarenopleiding (zie p 238 van deze editie van het Tijdschrift voor Lerarenopleiders), wordt deze competentie gedefinieerd als ‘professional vision’ oftewel: een professionele kijk op inclusief lesgeven. De manier waarop student-leraren kijken naar inclusief onderwijs heeft een sterke invloed op de wijze waarop zij zelf inclusief te werk zullen gaan in hun toekomstige klaspraktijk. Videografie is een uitstekende methode om de professionele kijk van student-leraren op inclusieve klaspraktijken in kaart te brengen en te beoordelen. Videografie beantwoordt aan de noodzaak van een vernieuwde manier van beoordelen doordat het de mogelijkheid biedt om het leren op een authentieke manier te beoordelen in specifieke onderwijscontexten. Er bestond echter nog geen videogebaseerd meetinstrument dat de professionele kijk van student-leraren op inclusief lesgeven in kaart brengt. Daarom stellen we in deze praktijkbijdrage een meetinstrument voor dat valide en betrouwbaar is om de professionele kijk van student-leraren op inclusief lesgeven te beoordelen.
Wanneer aanpassingen van het reguliere onderwijsaanbod alleen onvoldoende blijken om tegemoet te komen aan de onderwijsbehoeften van cognitief begaafde leerlingen, kan het zinvol zijn om een jaarversnelling te overwegen. uit wetenschappelijk onderzoek blijkt immers dat een jaartje versnellengemiddeld genomen eerder positieve dan negatieve effecten heeft. uiteraard is de situatie voor elk kind anders. daarom is het aan te raden om een beslissing over het versnellen van een individueel kind te baseren op een brede analyse van het kind en zijn omgeving. de Vlaamse Versnellingswenselijkheidslijst (VWl-Vl) is een tool om scholen en ouders te helpen een meer gefundeerde beslissing te nemen over al dan niet versnellen in het basisonderwijs.
Volgens Arendt is gedachteloosheid een dagdagelijkse ervaring in ons hedendaagse leven, waar er haast geen tijd wordt genomen om halt te houden en na te denken. Zo ook in de kliniek waar handelingsprocedures, geïnstalleerd vanuit een toenemende tijdsdruk en vraag naar efficiëntie, de mogelijkheid beknotten om halt te houden en na te denken over vragen omtrent de logica van de casus. Dit artikel wil het denken van Arendt, in het bijzonder haar notie van gedachteloosheid en haar categorisering van de menselijke vita activa, toetsen aan de kliniek en de psychoanalytische ethiek.
In deze bijdrage vertrekken we vanuit de belangstelling voor het concept competenties in de lerarenopleiding met daaraan gekoppelde conceptuele en methodologische uitdagingen. Deze uitdagingen verwijzen naar de moeilijkheid om op een valide en betrouwbare wijze competenties te meten en te beoordelen. De intrede van competentiegericht opleiden in de lerarenopleiding biedt reden tot optimisme, maar er zijn ook duidelijke valkuilen. In deze bijdrage willen we een bredere kijk beargumenteren op het conceptualiseren, meten en ontwikkelen van competenties in de lerarenopleiding. De richting die we inslaan – naar een meer holistisch en procesgericht perspectief – brengt ons tot het conceptueel model van Blömeke en haar collega’s (2015). In dit conceptueel model worden competenties beschouwd als een continuüm bestaande uit disposities die – via situatiespecifieke vaardigheden – uiteindelijk zullen resulteren in leraargedrag. Dit veronderstelt dat onderzoekers bij de opzet van onderzoek naar competenties dit brede continuüm van competenties dienen te beoordelen en dat bij de ontwikkeling van meetinstrumenten een meer holistisch en procesgericht perspectief gerealiseerd dient te worden. In deze conceptuele bijdrage gaan we dieper in op dit vraagstuk en presenteren we bovendien een aangepaste versie van het competentiemodel. Bij deze bijdrage hoort ook de praktijkbijdrage rond het gebruik van videografie in de lerarenopleiding (zie p 253 van deze editie van het Tijdschrift voor Lerarenopleiders). De praktijkbijdrage beschrijft een concreet onderzoeksproject, dat een vertaling is van de conceptuele inzichten uit dit artikel.