clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Alvorens de internationale accounting standaarden in 2005 verplicht werden, schakelden een aantal beursgenoteerde ondernemingen al vrijwillig over naar deze standaarden. De wetgever in België opteerde ervoor om ook de niet-beursgenoteerde ondernemingen toe te staan om de geconsolideerde jaarrekening op te stellen overeenkomstig de internationale boekhoudnormen. De beslissing om over te schakelen naar IFRS is dus voor Belgische nietbeursgenoteerde ondernemingen een vrije keuze, maar de beslissing is wel onherroepelijk. In dit artikel willen we deze specifieke groep van niet-beursgenoteerde bedrijven die vrijwillig overschakelden naar IFRS nader bekijken. Meer specifiek focussen we daarbij op één bepaald kenmerk, met name de eigendomsstructuur van deze ondernemingen. Terwijl uit onderzoek bij beursgenoteerde ondernemingen blijkt dat de eigendomsstructuur een significante invloed heeft op de vrijwillige overschakeling naar IFRS, is nog niets geweten over het belang ervan bij niet-beursgenoteerde ondernemingen. Andere studies keken enkel naar de rechtsvorm en de mate van private investeringen. Deze studie toont aan dat de overschakeling naar IFRS hoofdzakelijk gebeurt vanuit een kwaliteitsoogpunt en niet wordt ingegeven door de eigendomsstructuur van de ondernemingen. We zijn ons echter bewust dat voorliggend onderzoek te lijden heeft onder een aantal beperkingen zoals het gebruik van het logistisch model en de beperkingen van de Bel-first database. Ten slotte zouden onderzoekers in toekomstige studies de kenmerken van de moederondernemingen nog dieper kunnen analyseren.
In het kader van het INTERREG IVA project Linguacluster werd onder meer het interactieve e-Talenplein ontwikkeld met ongeveer 8000 taaloefeningen Frans,1000 Nederlands en 1000 Duits. Daarnaast werden een 400-tal cultuurcommunicatieve oefeningen (Euregio Maas-Rijn)geïmplementeerd. Het artikel geeft toelichting bij de gebruiksmogelijkheden van het Talenplein.
Een hedendaagse VZW ontplooit in de meeste gevallen economische
activiteiten om haar sociaal hoofddoel te ondersteunen en zo haar werking verder te professionaliseren. Echter in de loop der jaren kunnen de economische activiteiten zodanig groot en succesvol worden dat ze niet langer als bijkomstig kunnen worden aangezien ten opzichte van het sociaal hoofddoel, en zelfs hun band met het hoofddoel (grotendeels) verliezen. Een VZW die met een groei van economische activiteiten wordt geconfronteerd, zal op fiscaal gebied een onzekere wereld betreden. De criteria om te besluiten of een VZW onder de rechtspersonen- of de vennootschapsbelasting moet worden belast, zijn onduidelijk en creëren een grijze zone. In dit artikel trachten we aan de hand van de beschikbare rechtspraak aan te tonen hoe de administratie en de rechterlijke macht een VZW die economische
activiteiten ontwikkelt op fiscaal gebied behandelen. Wanneer het vaststaat dat een VZW onder de vennootschapsbelasting valt, rest nog de vraag op welke manier de overgang van de rechtspersonen- naar de vennootschapsbelasting moet worden ingevuld. Wegens het ontbreken van een sluitende wettelijke regeling moeten we ons baseren op losstaande artikelen in het Wetboek van de Inkomstenbelastingen, rulings, circulaires en mededelingen van de fiscale administratie. Een overzicht van de belangrijkste boekhoudkundige posten, die veranderingen ondergaan bij de overgang naar de vennootschapsbelasting, brengt deze problematiek in kaart. Afsluitend beschikt een VZW over alternatieven wanneer de economische activiteiten niet langer als bijkomstig ten opzichte van het sociaal hoofddoel kunnen worden aangezien. Een VZW die economische activiteiten in hoofdzakelijke of aanvullende orde uitoefent, maakt in principe een inbreuk op het wettelijk specialiteitsbeginsel. Bovenstaande maakt de VZW vatbaar voor stakingsvorderingen van concurrenten. Om dit te vermijden kan een VZW ervoor opteren om haar VZW-structuur te verlaten of ten minste de economische activiteiten uit de VZW te halen. Dit artikel bespreekt de bestaande alternatieven, zoals de omvorming naar een VSO of de filialisering, zowel op vennootschapsrechtelijk als fiscaal gebied. We kunnen concluderen dat een wetgevend ingrijpen aangewezen is om de onduidelijkheid betreffende een VZW en de inkomstenbelastingen
op te lossen. De aanbevelingen opgesomd in de conclusie van dit artikel kunnen hiervoor als leidraad dienen.
Dit onderzoeksrapport behandelt één welbepaalde vernieuwing van het Gemeentedecreet: de verplichte invoering van het systeem van klachtenbehandeling in de Vlaamse lokale besturen en de mogelijkheid om een ombudsdienst in te richten in de gemeente. Concreet wordt zowel de implementatie als de organisatie van klachtenbehandeling in de Vlaamse lokale besturen in kaart gebracht. Hiervoor baseren we ons op een enquête die we voorlegden aan de gemeentesecretarissen in de zomer van 2012.
Het Belgisch onteigeningsrecht staat niet stil: in tegenstelling tot wat de afkondigingsdata van de relevante onteigeningswetten in ons land doen vermoeden (1835 en 1962) is deze materie brandend actueel. De oorzaak hiervan is te vinden in de recente wetswijzigingen in de stedenbouwwetgeving, die onvermijdelijk een invloed hebben op de regeling van onteigeningen binnen het kader van een ruimtelijk plan. Daarnaast vormen de immer evoluerende rechtspraak van de Raad van State, het Hof van Cassatie en de gewone rechtbanken en hoven  een noodzakelijke leidraad bij de interpretatie van de onteigeningswetten.
Voor juristen en overheden is het niet altijd even makkelijk om de weg te vinden in het uitgebreid arsenaal aan wetgeving en rechtspraak. Dit boek wil de rechtspraktizijn en de onteigenende besturen (in het bijzonder lokale besturen) dan ook een algemeen en bevattelijk overzicht bieden van het wettelijk en jurisprudentieel kader waarbinnen onteigeningen in België verlopen.
Beide genoemde regelgevingen hebben elk een verschillende vorm. REACH is een verordening en is dus rechtstreeks toepasselijk in de lidstaten plus verbindend in al haar onderdelen. De nieuwe afvalrichtlijn is zoals de benaming al vermeld een richtlijn en is bindend ten aanzien van het te bereiken resultaat. Bij een richtlijn blijven de lidstaten wel de bevoegdheid behouden om te bepalen in welke vorm en met welke middelen dit resultaat bereikt wordt. Met andere woorden, een richtlijn wordt omgezet in nationale wetgeving
en daarbij kunnen speciieke accenten gelegd worden. Dit zorgt voor extra uitdagingen wanneer beide regelgevingen samen worden gelezen.
Ondernemingen kunnen er vrijwillig voor kiezen de kosten van oprichting en herstructurering, met inbegrip van de kosten van kapitaalverhoging en uitgifte van leningen te activeren.  Dit activeringsgedrag is nog niet onderzocht.  Vastgesteld wordt dat slechts een minderheid overgaat tot activering.  Hoewel het grootste deel van de betrokken bedragen op rekening van een beperkt aantal grote ondernemingen komt, geldt toch dat kleinere ondernemingen relatief sterker activeerders zijn.
Plato en Malick hebben de filosofie gemeen met elkaar. Allebei bewegen ze zich in de filosofie, echter niet begrepen als de discipline die intellectuele pirouettes uitvoert om in vele gevallen iets te zeggen wat het gezonde verstand al langer wist. Beiden beoefenen de filosofie om te reflecteren over wat er zich afspeelt rond en in de mens. Filosoferen is voor beiden in de eerste plaats een modus van schouwen, een spirituele oefening om zichzelf als mens te leren kennen en om hun tijdelijk verblijf op aarde naar waarde te kunnen schatten. Maar hiermee houdt de gemeenschappelijkheid ook op. De paper onderzoekt het fundamenteel onderscheid tussen beide standpunten via hun respectieve visies op het beeld. Hierbij vertegenwoordigt Plato het klassieke, westerse iconoclastische denken en Malick het hedendaagse, postmoderne 'beeldende denken'.
Het voorliggend rapport onderzoekt de haalbaarheid en mogelijke effecten van een eventuele invoering van recyclagecertificaten in Vlaanderen en focust hierbij op 3 specifieke cases. De vraag wordt gesteld of recyclagecertificaten kunnen ingezet worden om de recyclage van reststromen (of specifieke fracties ervan) te bevorderen ten opzichte van andere toepassingen die lager in de afvalhiërarchie staan, namelijk nuttige toepassing en verwijdering.
Wie vandaag de aanwezige en verdwenen gebouwen van de voormalige Herkenrode-site laat spreken, kan nog steeds met enige goede wil en voorzien van enige kennis, het verhaal horen en zien van de middeleeuwse abdij. Het monastieke fundament ‘ora et labora’ is er nog steeds aanwezig, zij het niet meer op de middeleeuws-monastieke wijze in de letterlijke zin. De Herkenrode-site blijft hierdoor een uitgelezen oord om stil te staan bij de betekenis van het ‘ora et labora’-adagium, dàt wezenlijke stuk van het monastieke immaterieel erfgoed in de regio Hasselt, dat tot ons is gekomen. Doorheen de vele historische wederwaardigheden houdt de hedendaagse bezoeker van de abdijsite contact met de wezenlijke structuur waaruit de site zelf ooit is voortgekomen. Het is de duale structuur van de monastieke traditie die zich verdicht in het conceptuele logo ‘ora et labora’. In het zuiden van de site is de labora-pool architecturaal herkenbaar, terwijl in het noorden door het Grafklooster de ora-pool is hersteld. In tegenstelling met het verleden van de site vertaalt de duale structuur zich nu ook in de twee onderscheiden eigenaars en beheerders: de publieke overheid via Erfgoed Vlaanderen enerzijds en de reguliere kanunnikessen van het Heilig Graf van de Priorij Sion te Bilzen anderzijds. In zijn bijdrage onderzoekt de auteur de huidige situatie van de Herkenrodesite in relatie tot het ora et labora-fundament van de oorspronkelijke abdij.
Zonder te overdrijven kunnen we stellen dat de heersende beeldcultuur een onophoudelijke strijd voert tegen de uitzichtloosheid juist én vooral juist door de constante registratie van uitzichtloze situaties.Behalve de nieuwsbeelden, zijn er ook bewegende beelden die niet focussen op het registreren van de uitzichtloosheid, maar op het duiden ervan. Ze zijn gecomponeerd vanuit het register van de zingeving. Uitzichtloosheid als een gegeven in het leven en in de cultuur, op het niveau van het individueel en het collectief bestaan, een gegeven dat als een vraagteken om een antwoord vraagt. Het is hier dat de kunst van de cinematografie op het podium verschijnt en haar eigen rol vervult. Een aantal recente Europese films bespelen het thema van de uitzichtloosheid vanuit een heel ander register. Dat geldt exemplarisch voor de Vlaamse films Tot Altijd (2012) van Nic Balthazar en Broken Circle Breakdown (2012) van Felix van Groeningen, en de Oostenrijks-Franse film Amour (2012) van Michael Hanneke.De auteur onderzoekt hoe in deze exemplaren de uitzichtloosheid en de zingeving op elkaar zijn betrokken.
Wat een genetisch gemodificeerd organisme is, lijkt duidelijk. De
recente uitspraak van het Europees Hof van Justitie toont echter
aan dat er meerdere interpretaties mogelijk zijn. Door de verschillende
definities in de belangrijkste internationale en in de Belgische
wetgeving te vergelijken, blijkt dat meer eenvormigheid
nuttig zou zijn. Uit deze analyse komt vervolgens nog een andere
vraag naar voren: zijn de huidige definities niet te beperkt om
alle mogelijke problemen betreffende co-existentie van GMO’s en
niet-GMO’s te vatten? Voorbeelden van nieuwe wetenschappelijke
ontdekkingen nopen tot reflectie. Het voorzorgsbeginsel lost niet
alles op, degelijke wetgeving zou in lijn moeten lopen met de wetenschappelijke
kennis
In dit onderzoeksrapport worden de effecten van snelheidscamera’s en roodlichtcamera’s op de verkeersonveiligheid in Vlaanderen onderzocht. De Vlaamse overheid heeft als wegbeheerder ongeveer 256 snelheidscamera’s geplaatst op wegvakken. 416 kruispunten zijn uitgerust met roodlichtcamera’s. Deze roodlichtcamera’s controleren zowel rood rijden als snelheid.
 
De effecten op de verkeersveiligheid werden geëvalueerd aan de hand van een vergelijking van het aantal ongevallen vóór de installatie van de camera met het aantal ongevallen na de ingebruikname van de camera. Hierbij werd er eveneens rekening gehouden met andere factoren die ook een invloed kunnen uitoefenen op de verkeersveiligheid, zoals andere verkeersveiligheidsmaatregelen uitgevoerd op de onderzoekslocaties, de gedeeltelijke toevalligheid van het ontstaan van ongevallen, veranderingen in het verkeersvolume en trendmatige evoluties in de verkeersonveiligheid.
 
Een analyse van een selectie van 65 snelheidscamera’s verspreid over Vlaanderen vertoont, na het uitsluiten van andere factoren die een invloed hadden op het ongevallenaantal, een daling van 8% van het aantal ongevallen met een lichamelijk letsel. Het aantal zware ongevallen (met doden of zwaargewonden) daalt nog sterker, met 29%. Deze daling doet zich gelijkmatig voor bij alle types weggebruikers (automobilisten, bromfietsers, fietsers, motorrijders en voetgangers).
 
Naast de snelheidscamera’s werden ook de roodlichtcamera’s grondig geëvalueerd. Deze zijn geplaatst aan lichtengeregelde kruispunten, en registeren zowel de roodlichtnegatie als overdreven snelheid. Een analyse van 253 camera’s toonde een stijging aan van 5 tot 9% van het totale aantal letselongevallen. Dit is vooral te wijten aan een stijging van het aantal kop-staartaanrijdingen met 44%. Het aantal flankaanrijdigen daalde echter met 6%. Dit is een belangrijke nuance, aangezien kop-staartaanrijdingen vooral leiden tot lichte verwondingen, terwijl flankaanrijdingen meer ernstige letsels teweegbrengen. Het aantal zware ongevallen aan roodlichtcamera’s daalt daardoor toch nog met 14 tot 18%.
 
Als we kijken naar de locaties waar ongevallen voorkomen, dan blijken roodlichtcamera’s een gunstiger effect te hebben buiten de bebouwde kom dan binnen de bebouwde kom, waar we respectievelijk een daling van 6% en een stijging van 27% in het aantal letselongevallen vaststellen.         
Ten slotte stellen we vast dat roodlichtcamera’s vooral zorgen voor een duidelijke daling van het aantal gewonde fietsers (-22%). Voor de overige weggebruikers is er geen duidelijk effect.
Jaarlijkse ongevallen- en blootstellingsdata voor Vlaanderen uit de periode 1991-2007 worden gebruikt om state-space modellen op te stellen en verkeersveiligheidsvoorspellingen voor de periode 2008-2015 te maken. We maken gebruik van het zogenaamde Latente Risico Tijdreeksmodel, dat geschikt is voor het modelleren van ongevallendata om op die manier inzicht te verkrijgen in de verkeersveiligheidssituatie die kan verwacht worden in de komende jaren. In dit model worden twee componenten, blootstelling enerzijds en verkeersdoden (of een andere categorie van verkeersslachtoffers) anderzijds, gelijktijdig beschouwd. Bovendien focussen we in de analyse ook op kleinere subgroepen, bepaald op basis van de leeftijd van het verkeersslachtoffer, het wegtype en het type weggebruiker (of zijn transportmodus). De voorspellingen duiden op een verwachte daling in het aantal verkeersdoden, hoewel dit niet aan hetzelfde tempo zal gebeuren voor de verschillende subgroepen. Annual accident and exposure data from Flanders covering the period 1991-2007 are used in order to create state–space models and make road safety predictions for the period 2008-2015. We make use of the Latent Risk time series model, suitably developed for accident data in order to forecast the road safety situation that can be expected in the forthcoming years. In this model two components, the exposure measurement and the fatalities measurement (or another category of road casualties), are fitted simultaneously. Moreover, in the analysis we also focus on smaller subgroups, depending on the age of 
the road traffic victim, the road type and the road user type (or transport mode). Forecasts clearly show that the number of fatalities is expected to decrease, however not at the same rate for different subgroups.
In dit overzichtsrapport wordt een kritische blik geworpen op de variëteit aan prognosemodellen die er bestaan in de literatuur en welke bruikbaar kunnen zijn voor het maken van voorspellingen omtrent de evolutie in de tijd van verkeersongevallen. Er wordt hierbij de nadruk gelegd op gedisaggregeerde analyse, oftewel analyse gericht op 
verschillende subgroepen uit de verkeersveiligheidpopulatie. Naast de klassieke tijdreeksmodellen en modellen voor discrete waardes komen de moderne en krachtige state-space modellen aan bod. Deze blijken bijzonder geschikt om verder te gebruiken bij toekomstige modelberekeningen. Ook aspecten die te maken hebben met de 
beschikbaarheid van benodigde gegevens worden verder besproken waarna een algemeen besluit wordt gevormd met betrekking tot de selectie van geschikte prognosemodellen die toelaten om analyses omtrent verkeersveiligheid in de toekomst voor verschillende subgroepen in Vlaanderen uit te voeren. In the present report we aim at providing a critical view to some existing time-series models for road safety accident prediction in order to allow for a better picture of the wide scope of the problem and also to be able to criticize approaches. A special focus is 
given to models that allow for disaggregate analysis, i.e. analysis that focus on different subgroups of the road safety population. Apart from simple time series models and discrete valued models, the currently fashionable and powerful state space models are 
investigated in more detail as they prove to be a promising technique for further analysis. Some issues related to data availability are also discussed. Conclusions and general comments with respect to the selection of appropriate models to forecast accident rates for different groups in Flanders for the forthcoming years are given.
Effecten van zittenblijven in het basis- en secundair onderwijs zijn al vaak onderzocht, en de laatste jaren meer en meer op verschillende uitkomstmaten, in verschillende landen, en op methodologisch solidere wijze dan ooit voorheen. Nochtans focusten de meest recente meta-analyses en reviews zich hoofdzakelijk op effecten van zittenblijven op de schoolse prestaties van zittenblijvers in de Verenigde Staten, op basis van studies met heel wat methodologische tekortkomingen, waardoor het lastig blijft om een duidelijk beeld te vormen van de effectiviteit van deze onderwijspraktijk. In deze bijdrage geven we daarom een gestructureerd overzicht van 37 recente studies naar effecten van zittenblijven op de schoolse prestaties, het psychosociaal functioneren, de verdere schoolloopbaan en de arbeidsmarktpositie van zittenblijvers en/of op de schoolse prestaties van hun klasgenoten. Het gaat daarbij om studies die zo adequaat mogelijk controleren voor verschillen tussen zittenblijvers en doorstromers wat betreft achtergrondkenmerken, en leerlingen gedurende minstens twee jaar volgen. In het algemeen tonen deze studies aan dat zittenblijven minder gunstig is voor zittenblijvers dan Vlaamse en Nederlandse leerkrachten en directies doorgaans denken, vooral wat betreft schoolse prestaties en schoolloopbaan op langere termijn. Implicaties voor de onderwijspraktijk, het onderwijsbeleid en toekomstig onderzoek worden besproken.
Onderstaand artikel beschrijft de praktische toepassing van de aanpak van taaldiagnostiek bij meertalige kinderen zoals beschreven in Schraeyen, De Kerf & Mostaert (2013). We beschrijven de casus van Neylan, een vijfjarig meisje dat tweetalig (Turks/Nederlands) wordt opgevoed. Ze vertoont opvallende tekorten in beide talen. Doorheen het volledige diagnostische traject wordt er aandacht besteed aan het Nederlands en het Turks, met aandacht voor een brede, multidisciplinaire aanpak. Op die manier komen we tot een sterkte-zwakteanalyse, gekoppeld aan adviesverlening op maat.
Het is allerminst verrassend dat het toenemend aantal meertalige kinderen in het kleuter- en basisonderwijs zich
weerspiegelt binnen de Vlaamse logopedische praktijken. Voortschrijdend inzicht ten aanzien van de beste diagnostische aanpak, mede onder invloed van cross-linguïstisch onderzoek, stelt ons tegenwoordig beter in staat om meertalige kinderen met een vermoeden van een spraak- en/of taalstoornis op een degelijke en wetenschappelijk onderbouwde manier te onderzoeken. In dit artikel stellen we een multidisciplinaire aanpak voor waarbij de aandacht voor de verschillende talen maar ook het ‘totaal functioneren’ van het meertalige kind centraal staan.
Om richting te geven aan de begeleiding en ondersteuning van jongeren met dyslexie brengt het huidig onderzoek de ervaren impact van deze leerstoornis in kaart. We rapporteren de resultaten van een kwalitatief onderzoek bij jongeren met dyslexie, hun ouders, hulpverleners en studiebegeleiders (studie 1) en koppelen deze bevindingen aan de resultaten van een kwantitatief onderzoek (studie 2) bij jongeren met dyslexie. 
De belangrijkste moeilijkheden die jongeren met dyslexie ervaren situeren zich op het vlak van technisch lezen (zowel traag als met fouten), spellen, vreemde talen, schrijven, begrijpend lezen en plannen. De resultaten bevestigen wat in voorgaand onderzoek over dyslexie bij jongeren telkens naar voren komt: de impact van dyslexie bij jongeren is breder dan lezen en spellen alleen en kent een grote verscheidenheid. Net daarom is het cruciaal dat begeleiding en ondersteuning vertrekt van de specifieke hulpvraag van de jongere en rekening houdt met de persoonlijke sterktes en zwaktes. 
Daarnaast wijzen onze resultaten op een duidelijke nood aan begeleiding op het vlak van studievaardigheden. Deze nood vormde het startpunt voor een begeleidingsprogramma dat inspeelt op het schaarse aanbod voor deze doelgroep en gebaseerd is op literatuuronderzoek en eigen onderzoek (Meersschaert, Aerts, Van Kerckhove, De Brauwer, Tops, Loncke & Geudens, in voorbereiding).
Wat is de beste manier voor het beleid om ouder wordende mensen met een verstandelijke beperking op te vangen? Op vraag van het Vlaams ministerie voor Welzijn, Volksgezondheid en Gezin verrichten Joris Van Puyenbroeck, Inge Vandevyvere en Dirk Smits onderzoek naar het draagvlak voor beleidsmaatregelen m.b.t. geschikte ondersteunings- en opvangvormen voor deze doelgroep.
Onze samenleving telt meer en meer ouderwordende personen met een   verstandelijke beperking. Tegelijk met de relatief onbekende zorgvraag   van ouderen met beperkingen en de handelingsverlegenheid die hieruit   voortvloeit, wordt van iedereen die verantwoordelijk is of instaat voor de   dagelijkse ondersteuning, verwacht – op grond van volwaardig burgerschap en kwaliteit van bestaan – een inclusief beleid te voeren.
Ondanks het feit dat er over dyslexie al heel wat geschreven is, is er heel weinig bekend over de invloed van dyslexie op het verwerven van moderne vreemde talen. Toch zullen mensen met dyslexie of zij die met hen in contact komen merken dat talen een extra uitdaging kunnen zijn. Dyslexie oefent ontegensprekelijk een belangrijke invloed uit op het verwerven van een tweede en derde taal.	Vanaf jonge leeftijd worden kinderen met dyslexie hierdoor voor extra uitdagingen gesteld. Ook ouders, leerkrachten, logopedisten en andere hulpverleners zoals orthopedagogen en remedial teachers worden vaak geconfronteerd met de extra moeilijkheden die leerlingen met dyslexie ervaren om nieuwe talen te leren. Er bestaat dus een nood aan ondersteuning op dat vlak. Met dit boek willen we handvatten aanreiken voor de begeleiding van leerlingen met dyslexie bij het vak Frans en Engels vertrekkende vanuit recente wetenschappelijke inzichten over dyslexie en vreemdetalendidactiek.
Een nieuwe klimaatnorm voor archieven en erfgoedcollecties werd onlangs gepubliceerd door de British Standards Institution (BSI) (PAS 198:2012, Publicly Available Specifi cation for Environmental Conditions 198-2012). Het initiatief werd geleid door de National Archives. Dr. Scott Steedman, de directeur van de BSI, omschrijft de publicatie van de nieuwe PAS198-normen als een belangrijke stap in de ontwikkeling van benchmarks voor het behoud van het ‘nationale erfgoed’ van het Verenigd Koninkrijk. Maar de publicatie heeft zeker een grensoverstijgende impact. De BSI-standards werden immers de voorbije decennia met autoriteit gebruikt bij de ontwikkeling van projecten in het wereldwijde erfgoedveld. In afwachting van de Europese normen zijn de twee nieuw gepubliceerde normen toonaangevende indicatoren voor de nieuwste ontwikkelingen