clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Hulpverleners ervaren in hun dagelijkse praktijk al te vaak dat de hulpverlening aan mensen in armoede stroef verloopt. In Bind-Kracht bieden we een kwaliteitsverbetering voor de hulpverlening aan mensen in armoede. We maken verbindingen tussen sociologische en psychologische inzichten, tussen de leefwereld van mensen in armoede en krachtgerichte hulpverleningsrelaties en tussen theorie en praktijk. De kennis van mensen in armoede, van academici, hulpverleners en vrijwilligers wordt samengebracht en gebundeld in dit boek en uitgewerkt in vormingsprogramma’s.<br><br> Dit eerste boek van de reeks Bind-Kracht brengt inzichten in de leefwereld van mensen in armoede. Hoe ervaren zij uitsluiting en hoe gaan ze om met sociaal isolement? Waaruit bestaat de veerkracht bij mensen in armoede en welke psychologische mechanismen spelen een rol in de armoedespiraal? <br><br> We tonen verder de mogelijkheden van versterkende en verbindende hulpverleningsrelaties. Wanneer kunnen hulpverleners en hulpvragers samen op weg? Hoe werken aan empowerment en maatzorg? Welke zijn de voorwaarden van een krachtgericht clientoverleg? <br><br> Dit boek is bedoeld voor professionele hulpverleners en vrijwilligers die werken met mensen in armoede, docenten en studenten, beleidsverantwoordelijken en leidinggevenden van welzijns- en gezondheidsorganisaties.
Deze publicatie vormt de weergave van de resultaten van de focusgroepen die het HIVA in opdracht van de sociale dienst van het OCMW Leuven organiseerde rond het thema ‘maatschappelijk kwetsbare jongeren’.<br><br>De focusgroepen en deze publicatie kaderen binnen een actie in het Lokaal Sociaal Beleidsplan die inzoomt op het profiel, het aanbod en de beleidsacties op het vlak van welzijn en werk voor deze doelgroep.<br><br>Deze publicatie werd voorgesteld op <a href="http://www.ocmw-leuven.be/335_nl.html" target="_blank">woensdag 10 oktober 2007</a>.
Vele hulpverleners ervaren onmacht wanneer ze werken met mensen in armoede. Twee leefwerelden botsen soms in hulpverleningsrelaties. Verschillende omgangsvormen en een andere kijk op de aanpak van problemen zetten de hulpverlening geregeld onder druk.<br><br><i>Bind-Kracht in armoede</i> ontwikkelt instrumenten om de kwaliteit van de hulpverlening te verbeteren. Verbindend en versterkend werken in dialoog leidt tot duurzame groei van maatschappelijk gekwetste mensen. Maar hoe pak je dit aan?<br><br>Dit reflectie- en methodenboek van Bind-Kracht in armoede verkent hoe begeleiders krachtgerichte hulpverleningsrelaties kunnen opbouwen met mensen in armoede. De auteurs brengen bouwstenen aan: sterke visie, inzicht in de leefwereld van mensen in armoede, bewust omgaan met rolpatronen en empowerment. Het boek vertaalt inzichten en engagement in bruikbare werkinstrumenten. Concrete praktijkverhalen en oefeningen maken van het boek een samenhangend en levendig geheel waarmee de lezer zijn eigen hulpverleningsaanpak kan uitdiepen en verrijken.
Dit dossier gaat in op drie vragen: krijgen tijdelijke en vaste werknemers op de Belgische arbeidsmarkt een gelijk loon voor gelijkaardig werk?; varieert de 'wage gap' tussen tijdelijke en vaste werknemers naargelang het hiërarchisch niveau dat men bestudeerd?; delen vaste en tijdelijke werknemers in gelijke mate in extra voordelen die werkgevers hun werknemers bieden? We maken gebruik van lineaire regressie met de natuurlijke logaritme van het bruto maandloon als afhankelijke variabele om de impact van de aard van de arbeidsrelatie (vast versus tijdelijk) op loonverschillen te schatten. De analyse steunt op de Salarisenquête 2000, die details over de arbeidsvoorwaarden van meer dan 22 532 werknemers bevat. De analyses leren dat (1) de aard van de arbeidsrelatie (tijdelijk versus vast) wel degelijk een betekenisvolle bijdrage levert aan de verklaring van loonsverschillen op de arbeidsmarkt, dat (2) de loonsverschillen tussen vaste en tijdelijke werknemrs dalten naarmate men hogere hiërarchische niveaus in de analyse betrekt en dat (3) tijdelijke werknemers in veel geringere mate participeren in de extra voordelen die bedrijven in toenemende mate aan hun personeel verlenen. De discussie spitst zich vooral toe op de vraag in welke mate zulke 'achterstand' als problematisch aanzien moet worden. De resultaten van dit onderzoek vonden hun weerslag in een reeks van acht cahiers.
Duurzame ontwikkeling’ is verheven tot een belangrijke – zo niet dé belangrijkste – beleidsdoelstelling in ons land, in Europa en in het kader van de Verenigde Naties. Wat houdt duurzame ontwikkeling in? Wat betekent het als men spreekt van een integrale benadering van duurzame ontwikkeling? Waarom herhaalt men steeds dat duurzame ontwikkeling slechts kan slagen als de bevolking erbij betrokken is, maar doet men zo weinig om die participatie mogelijk te maken? En wat is het maatschappelijke draagvlak voor duurzame ontwikkeling?<br><br> In dit boek worden een aantal hoofdstukken gepresenteerd die een antwoord bieden op deze vragen. Dit gebeurt allereerst door het internationale en het Europese beleid onder de loep te nemen. Vervolgens richt de aandacht zich op het draagvlak voor duurzame ontwikkeling. Hierbij wordt voor het eerst empirisch materiaal bijeengebracht dat een zicht biedt op de kennis, de houding en het gedrag van Vlamingen ten aanzien van duurzame ontwikkeling, migratie en ontwikkelingssamenwerking. <br><br> Stuk voor stuk uitdagend materiaal voor hen die een duurzame ontwikkeling willen promoten.
In dit dossier worden de methodologische kenmerken van het onderzoeksproject weergegeven. We verantwoorden onze methodologische keuzes en verhalen de hindernissen op onze weg. Het onderzoek betrof zowel een casevergelijkende studie als een survey-study. In een eerste deel worden de onderzoeksvragen empirish vertaald. Vervolgens worden in een tweede deel de specifieke elementen van de casevergelijkende studie van begin tot einde uit de doeken gedaan. De cases betroffen ondernemingen uit diverse sectoren en landen. In een derde deel wordt de survey bij werknemers methodologisch aangehaald. Hierbij schetsen we het ganse proces van vragenlijstontwikkeling tot responsratio. Dit resulteerde in een representatieve dataset met een sterke focus op het contracttype van de betrokkenen. Tot slot geven we in bijlage de checklist voor de casestudies en de ontwikkelde vragenlijsten voor de werknemersbevragingen. De resultaten van dit onderzoek vonden hun weerslag in een reeks van acht cahiers.
Het levenslang leren is niet meer weg te denken in onze kennisintensieve maatschappij. Om dit mogelijk te maken moet het onderwijssysteem een zekere flexibiliteit bezitten waarmee het tegemoetkomt aan wisselende behoeften, geformuleerd door de arbeidsmarkt, de bredere maatschappij, het doelpubliek van de cursisten, enz. Vraaggestuurd werken, maatwerk, soepele aansluitingen, differentiatie ... zijn maar enkele termen die in de mond genomen worden om vorm te geven aan die flexibiliteit.<br><br> Dit rapport focust zich op het volwassenenonderwijs of het onderwijs voor sociale promotie. Het onderzoek gaat na in hoeverre het vernieuwd regelgevend kader (2 maart 1999) de instellingen in staat stelt een meer flexibeler onderwijsbeleid en een flexibelere onderwijscontext uit te bouwen.<br><br> Het biedt een levendig beeld van het volwassenenonderwijs in Vlaanderen: facts and figures, een zicht op de leerbehoeftes van volwassenen, de bestaande vormen van flexibiliteit, de bevorderende en/of belemmerende rol van het decreet. De positieve aanzetten tot flexibilisering in het decreet worden geconfronteerd met de concrete onderwijspraktijk.
In dit dossier worden de institutionele kaders en de macro-economische flexibiliteitsdata van België en Nederland met elkaar geconfronteerd. Hierbij hebben we oog voor de globale institutionele context en niet enkel de wetgeving en regulering betreffende flexibilisering. Ook wordt aandacht besteed aan de historische evolutie van de gehanteerde flexibiliteitsmaatsregelen via een casepanel dat 15 jaar bestrijkt. Dit deel brengt verschuivingen doorheen de tijd aan het licht in de flexibiliteitspolitiek van organisaties. Via een comparatief casestudie-onderzoek, gedifferentieerd naar land (België en Nederland) en naar sector (industrie, kleinhandel en non-profit) wordt gezocht naar zowel nationale als sectorale patronen. De resultaten van dit onderzoek vonden hun weerslag in een reeks van acht cahiers.
De Bijloke in Gent was een plek waar elke zieke op verzorging kon rekenen. Meer dan zeven eeuwen lang werkten cisterciënzerzusters er in het hospitaal. Die zusters leidden een teruggetrokken leven in het Bijlokeklooster. Vandaag hebben de laatste zusters de Bijloke verlaten. Als nieuwe bewoner op de site vroeg Gent Cultuurstad vzw aan de antropologen Ann Cassiman en Barbara Drieskens het verhaal van de Bijloke –bij monde van de zusters– neer te schrijven. Het verhaal ontvouwt zich in de vertrekken van het klooster en het hospitaal. Het vertelt uit het collectieve geheugen en de persoonlijke herinneringen van de zusters. Het is een doorleefde verkenning van een monument
Het Hof van Cassatie heeft uitdrukkelijk bevestigd dat winstuitkeringen naar Belgisch recht op elk moment tijdens het boekjaar kunnen gebeuren.

Indien een algemene vergadering echter een dividenduitkering wenst te doen tijdens de eerste maanden van het boekjaar, op een moment waarop nog geen jaarrekening op datum van afsluiting van het laatste boekjaar voorhanden is, blijkt het niet evident om tegelijk te voldoen aan beide voorwaarden gesteld in artikel 617 W.Venn. - nettoactief (i) op datum van de afsluiting van het laatste boekjaar, en (ii) zoals het blijkt uit de jaarrekening.
Wij verdedigen de stelling dat de algemene vergadering op elk moment tijdens het boekjaar kan beslissen tot uitkering van winst over het laatst afgesloten boekjaar, ongeacht of de jaarrekening over dat boekjaar al werd goedgekeurd. Indien op het ogenblik van de uitkering nog geen jaarrekening voorhanden is, wordt o.i. voldaan aan artikel 617 W.Venn. door de uitkeerbare winst op datum van afsluiting van het laatste boekjaar te bepalen aan de hand van een door de commissaris of desgevallend een bedrijfsrevisor geauditeerde staat van activa en passiva op datum van afsluiting van het laatste boekjaar.
Naar de letter van de wet lijken artikel 617, eerste lid W.Venn. – dat voorziet onder welke voorwaarden een uitkering kan gebeuren – en artikel 617, derde lid W.Venn. – dat een bepaling bevat voor uitkering van dividenden en tantièmes – een verschillend toepassingsgebied te hebben. 
Traditioneel wordt de relatie tussen beide bepalingen dan ook geïnterpreteerd als de relatie tussen een algemene regel die geldt voor alle vormen van uitkering versus een bijzondere (strengere) regel die enkel van toepassing is op de specifiek in het derde lid genoemde uitkeringen.
Indien men het toepassingsgebied van artikel 617 W.Venn. echter benadert vanuit een andere invalshoek, namelijk vanuit het feit dat het artikel de resultante is van de omzetting van bepalingen uit twee verschillende richtlijnen, komt men o.i. tot een coherenter resultaat, m.n. dat het toepassingsgebied van artikel 617, eerste en derde lid W.Venn. hetzelfde is. Wij argumenteren dat dit toepassingsgebied geïnterpreteerd moet worden als de zogenaamde “eigenlijke” winstuitkeringen.
Sinds 1 november 2007 is in België een nieuw juridisch kader voor beleggingsdiensten van kracht, tengevolge van de omzetting van de Richtlijn Markten voor Financiële Instrumenten of kortweg “MiFID”. Dit artikel beoogt een overzicht te bieden van vooral die aspecten die relevant zijn voor de Belgische rechtspraktijk, en gaat met name in op de impact van de nieuwe regels op de verhouding tussen verstrekkers van beleggingsdiensten en hun cliënten. In een eerste deel wordt kort de historische achtergrond en de context van de nieuwe regelgeving geschetst. Vervolgens wordt ingegaan op het personeel, materieel, territoriaal en temporeel toepassingsgebied van de nieuwe regels. Het centrale, derde onderdeel van dit artikel bevat ten slotte een gedetailleerde analyse van de nieuwe, ingevolge de MiFID sterk uitgewerkte gedragsregels, die de verhouding tussen de individuele belegger en de verstrekker van beleggingsdiensten in belangrijke mate beheersen.
De term ‘homo universalis’ wordt soms nogal licht toegekend, maar wat André Flour betreft, is dit geenszins het geval. Hij is in alle opzichten een man van de wereld en een man die van alle markten thuis is. Hij excelleerde in zowat alle sporten, doctoreerde in de klassieke taalkunde, verzoende professoren met sporttrainers aan het Instituut voor Lichamelijke Opleiding (ILO) in Leuven, werkte zich op tot algemeen directeur van een brouwerij in Kinshasa, liet die uitgroeien tot een imperium dat zich uitstrekte van Congo tot Kenia, behaalde het diploma van piloot om zelf van de ene vestiging naar de andere te kunnen vliegen, maakte daarna van Rodenbach terug een hoogvlieger, werd in 1988 uitgeroepen tot laureaat van De Polyglot van Vlaanderen en schrijft nu als negentigjarige teksten in het Latijn. In dit interview wordt in de eerste plaats ingezoomd op de periode waarin hij als eerste studieprefect actief was aan het Leuvense ILO.
De Wet van 18 juli 1991 betreffende de bescherming van de goederen van personen die wegens hun lichaams- of geestestoestand geheel of gedeeltelijk onbekwaam zijn die te beheren, voerde in artikel 488bis van het Burgerlijk Wetboek de regeling inzake het voorlopig bewind in. Deze regelgeving werd bij Wet van 3 mei 2003 ingrijpend gewijzigd. Op grond van artikel 488bis B.W. is het mogelijk om voor iedere persoon, die omwille van zijn gezondheidstoestand niet in staat is zijn goederen te beheren, een voorlopige bewindvoerder aan te stellen. Voorliggend boek biedt een grondige analyse van het voorlopig bewind als beschermingsmechanisme, met bijzondere aandacht voor de positie en de rol van de verschillende actoren, meer bepaald de vrederechter, de voorlopige bewindvoerder, de beschermde persoon, en diens vertrouwenspersoon. Komen onder meer aan bod: de aard van de wetgeving, de procedure tot benoeming en de opvolgende procedures, de duur van het mandaat, de bekwaamheid en de subjectieve rechten van de beschermde persoon, de opdracht van de bewindvoerder, de onder het bewind vallende rechtshandelingen, de taak van de vertrouwenspersoon, de bezoldiging, de aansprakelijkheid, de informatie en het toezicht. Het boek gaat echter verder dan de louter analyse van de regelgeving. Waar nodig worden wetgevende tegenstrijdigheden of tekortkomingen gesignaleerd. Bovendien is er ruimte voor kritische reflectie over het voorlopig bewind. De uitbreiding van de bevoegdheden van de voorlopige bewindvoerder opent immers de weg naar een meer systematische toepassing van het voorlopig bewind op alle geesteszwakken. De auteurs stellen vast dat de wetgeving, bedoeld om onbekwamen te beschermen, soms dreigt de individuele vrijheid aan te tasten. Voorliggend werk betreft een vertaling door Christoph Castelein van het boek L’administrateur provisoire van de hand van Thierry Delahaye. Het betreft wel een volledig herwerkte en herziene versie, waarbij de materie werd bijgehouden tot november 2006. Thierrry Delahaye is advocaat bij de balie te Brussel en plaatsvervangend Vrederechter te Elsene. Christoph Castelein is F.W.O.-onderzoeker aan de K.U.Leuven, verbonden aan het Centrum voor Grondslagenonderzoek van het Recht en het Instituut voor Notarieel Recht.
Binnen het SIF-programma van het OCMW van Antwerpen staat het verhogen van de kwaliteit van de hulpverlening centraal. Deskundigen geven aan dat het verbeteren van de kwaliteit van de publieke dienstverlening alleen mogelijk is als de burger of de cliënt daadwerkelijk een stem krijgt en de kwaliteit van de dienstverlening kan beoordelen. In dit kader gaf het OCMW van Antwerpen aan het Hoger Instituut voor de Arbeid (HIVA) de opdracht het doelgroepperspectief in te brengen binnen het SIF-programma. Op dit vlak is er weinig traditie in Vlaanderen, onderzoeksmateriaal over de wijze waarop cliënten de OCMW-hulpverlening percipiëren is nagenoeg onbestaande. Om de inbreng van de doelgroep te garanderen werd in 1998 een eerste maal de kwaliteitsperceptie van de doelgroep ten aanzien van de geboden hulpverlening gemeten. Dit gebeurde middels een survey en diepte-interviews met zowel cliënten als organisaties die dicht bij de kansarme doelgroep staan. Op basis van deze resultaten werden actiepunten geformuleerd die de aanzet waren voor enkele concrete acties. Midden 2000 volgde een tweede cliëntenbevraging. Deze publicatie beschrijft zowel het gehanteerde meetinstrumentarium, de ondernomen acties om de kwaliteit te verhogen als de evolutie van de kwaliteit van de hulpverlening vanuit doelgroepperspectief. Daarnaast wordt eveneens stilgestaan bij de invulling van het kwaliteitsbegrip binnen de OCMW-hulpverlening. Het maatzorgconcept vormt hierbij een belangrijke inspiratiebron.
Tijdens het schooljaar 2006-2007 onderzocht het Hoger instituut voor de arbeid (HIVA - K.U.Leuven) reeds voor de vierde keer de studiekosten in het secundair onderwijs. Dit rapport brengt verslag uit over hoeveel ouders betalen om hun kind naar school te laten gaan en over de evolutie ten opzichte van het vorige onderzoek. Eén van de belangrijke vaststellingen is dat het secundair onderwijs zeker niet kosteloos is en dat er blijvend werk moet gemaakt worden van kostenbeheersing. Ook al zijn de studiekosten niet toegenomen, toch is er een dalende tevredenheid waar te nemen bij de ouders. Door middel van multilevelanalyse werd nagegaan welke individuele kenmerken en schoolkenmerken een invloed hebben op de hoogte van de studiekosten.
De trajectbegeleiding van werklozen is een belangrijke exponent van het actief arbeidsmarktbeleid in Vlaanderen. Met de sluitende aanpak wordt een steeds grotere groep werkzoekenden bereikt. Hoe gaan de begeleiders van de VDAB en andere organisaties voor werkzoekenden om met de hoge Vlaamse en Europese streefcijfers die de sluitende aanpak met zich meebrengt? Is dit beleid gericht op ‘iedereen een traject’ even succesvol voor alle groepen? En wat vinden de werkzoekenden er zelf van? Dit implementatie-onderzoek kijkt ‘onder de motorkap’ van de trajectbegeleiding in Vlaanderen. Het peilt in drie delen de diepte van de kloof tussen beleid en uitvoering en analyseert de onbedoelde en ongewenste gevolgen van de Vlaamse en Europese sturing.<br> Deel 1 van de reeks bevat de neerslag van diepte-interviews met verantwoordelijken en consulenten van de VDAB in zes werkwinkellocaties in 2003. Dit deel bevat eveneens een geïntegreerd overzicht van bevindingen en aanbevelingen op basis van de drie deelrapporten. De andere delen behandelen de werkomgeving en uitvoeringspraktijk op basis van een schriftelijke survey bij consulenten (deel 2) en de inhoud van de trajecten, de kwaliteit en tevredenheid ervan op basis van een telefonische survey bij werkzoekenden (deel 3).
Overheden opereren vandaag in wat genoemd wordt een interactieve omgeving met diverse partners. Ook burgers worden hierbij meer en meer als gesprekspartner erkend. Binnen het Vlaamse milieubeleid zijn er diverse initiatieven die deze betrokkenheid van burgers concreet vorm geven. Het gaat om een rijke diversiteit aan praktijken, zoals de schriftelijke reacties in het kader van een openbaar onderzoek, gemeentelijke adviesraden, comités met omwonenden, eigenaars en gebruikers van een gebied, informatie op websites en folders in het kader van de openbaarheid van bestuur, bosgroepen, tot en met een regionaal landschap. Ons onderzoek analyseerde die diversiteit aan initiatieven, met aandacht voor zowel de kwaliteit van het participatieproces als voor de specifieke kenmerken van het Vlaamse milieubeleid waarbinnen deze participatie vorm krijgt. Beide aandachtspunten, participatieproces en institutionele context, zijn van belang om inzichten te genereren over hedendaagse vormen van burgerparticipatie.
Met deze publicatie worden vormingswerkers ingeleid in het brede domein van het levenslang en levensbreed leren. Ze richt zich in eerste instantie tot de sector van het sociaal-cultureel volwassenenwerk in Vlaanderen, maar ook tal van andere professionelen zoals animatoren, cultuurwerkers, jeugdwerkers, trainers, opleiders enz. vinden er aanwijzingen in terug om hun professioneel handelen te verbeteren. Er wordt ingezoomd op het ontwerpen van vormingsactiviteiten, de meest gangbare concepten van leren in de wetenschappelijke literatuur en er wordt stilgestaan bij drie handelingsperspectieven om het leren en leerprocessen professioneel te ondersteunen. 'Leren voor vormingswerk' bevat een compacte maar ongekende bron aan informatie voor al wie zich inlaat met de hedendaagse principes van permanente vorming en levenslang en levensbreed leren.
In deze bijdrage staat de participatie van burgers aan het milieubeleid centraal. Het is een actor die meer en meer diverse gezichten laat zien en veel meer dan vroeger een ‘eigen’ stem ontwikkelt in het milieu- en natuurdebat. Zowel op internationaal (vb. Agenda 21, Verdrag van Aarhus) als op Europees niveau (vb. richtlijn 2003/35/EG, Kaderrichtlijn Water) wordt participatie van burgers als een centrale richtlijn voor het milieubeleid naar voren geschoven. Centrale stelling van deze bijdrage is de nood aan het gericht inzetten van participatie en dit op basis van het zoeken naar de juiste maat (dosering) van participatie. Een onderscheid tussen een minimale (een actorenmatrix) en maximale invulling (een participatieplan) van participatie is hierbij van belang. Het invullen van een actorenmatrix is naar uitdaging te vergelijken met het in kaart brengen van de biotische en abiotische kenmerken van een gebied. Het gaat om het ontwikkelen van relevante indicatoren van het lokale netwerk in een gebied.Een participatieplan is op deze inventaris gebaseerd. Het is een stappenplan over wanneer in het planningsproces, welke actoren uit de uitgebreide actorenmatrix, op welke manier zullen gestimuleerd worden een bijdrage te leveren. Zowel ‘werkvormen’, ‘analysemethoden’ en ‘discussietechnieken’ kunnen hiertoe worden ingezet. Uit casestudies blijkt dat niet het ‘hoe’ van participatief milieubeleid het probleem stelt. Het is de vraag naar het ‘waarom’ die moeilijk te beantwoorden blijft.
Trendonderzoek laat niet alleen zien dat arbeidsorganisaties allerhande (bedrijven, openbare besturen, social profitorganisaties, scholen, enz.) meer investeren in vorming, training en opleiding (VTO). Het wijst ook op een verschuiving van ‘opleidingen’ naar ‘leren op de werkplek’. Door ‘werkend te leren’ en ‘lerend te werken’ verwachten vele managers dat de medewerkers en de organisatie sneller tot betere en meer beklijvende resultaten komen. Hoe kunnen leidinggevenden en HR-professionals die verwachting waarmaken? Door anders naar leren te kijken: als leren van en met collega’s. Door van de werkplek een stimulerende leeromgeving te maken waar kennisproductiviteit en competentieontwikkeling hand in hand gaan. Waar leernetwerken en ‘Communities of Practice’ kunnen gedijen. Door niet alleen een opleidingsbeleid, maar ook een ruimer opgevat leerbeleid te voeren. Hoe dit in zijn werk gaat, wordt in dit boek concreet uitgelegd, van praktische tips voorzien en met tal van illustraties uit de praktijk aangetoond.