clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In dit artikel gaan we na welk effect burgerschapsvorming via de school heeft op de bereidheid
deel te nemen aan verkiezingen. De analyse is gebaseerd op het IEA-onderzoek over burgerschapsvorming (met 88.992 14-jarige respondenten in 27 landen). Door het gebruik van multilevelmodellen kunnen we een onderscheid maken tussen effecten op individueel niveau, school- en landenniveau. Op individueel niveau worden de hypotheses bevestigd over de effecten van gender, socioeconomische status, burgerschapsvorming, het algemene participatieklimaat in de school en de aanwezigheid van een open klasklimaat en de socio-economische status van de leerling. Op schoolniveau tonen de analyses geen significante effecten aan van bijkomende
inspanningen op het vlak van burgerschapsvorming. Op landenniveau waren verschillende variabelen die wel een effect hebben op de verkiezingsopkomst bij volwassenen niet significant gerelateerd aan de toekomstige stembereidheid bij jongeren.
Onze conclusie is dan ook dat zowel burgerschapsvorming als het schoolklimaat een effect hebben op de kiesintentie van jongeren; de vorm waarin burgerschapsvorming wordt gegeven
vertoont geen significant verband met de bereidheid te gaan stemmen.
Deze bijdrage richt de aandacht op de wijze waarop scholen deze socialiserende taak kunnen vervullen. We zetten daarbij twee benaderingen uit de literatuur tegenover elkaar uit: de kennisbenadering en de cultuurbenadering. De kennisbenadering ligt aan de grondslag van het invoeren van burgerschapscursussen en politieke cursussen in formele curricula. De cultuurbenadering bouwt voort op de theorie van John Dewey (1912; 1916; 1938) aangaande 'educatie'. Op basis van deze theorie komen we tot de hypothese dat een open klasklimaat eerder dan politieke kennis een invloed heeft op de waardevorming bij jongeren. In deze bijdrage gaan we na in hoeverre zowel politieke kennis als een open klasklimaat een rol spelen in het vormen van democratische attitudes van leerlingen. Vooraleer we de methodologie toelichten richten we eerst in het theoretisch kader de aandacht op de literatuur aangaande politieke socialisatie van adolescenten en de rol die de school daarin zou spelen. Daarna verduidelijken we twee centrale concepten uit Dewey's theorie, 'formele kennis' en 'gecontextualiseerde ervaring'. Vervolgens beschrijven we in de methodologiesectie de dataset waarop we onze analyses zullen uitvoeren (i.c. de IEA CES data), de variabelen die we daarbij zullen hanteren en de wijze waarop we ze zullen uitvoeren. Ten slotte bespreken we de belangrijkste resultaten en presenteren we een aantal conclusies en discussiepunten.
Dit onderzoeksrapport is een realisatie van het Steunpunt Gelijke Kansenbeleid en werd uitgevoerd in opdracht van Vlaams minister voor Mobiliteit, Sociale Economie en Gelijke Kansen, Kathleen van Brempt. Het vormt het laatste van twee deelrapporten, gepubliceerd in het kader van het onderzoek 'Echtscheiding bij personen van Turkse en Marokkaanse herkomst'. Dit onderzoek heeft tot doel na te gaan (1) in welke mate echtscheiding voorkomt bij de populaties van Marokkaanse en Turkse herkomst in Vlaanderen en (2) welke factoren eigen aan de specifieke context van deze populaties (migratiegeschiedenis, maatschappelijk-culturele en juridische achtergrond) een rol spelen bij de echtscheidingen.
In dit tweede rapport bespreken we de resultaten van het eigen kwalitatieve onderzoek bij 29 mannen en vrouwen van Turkse en Marokkaanse herkomst die gescheiden zijn of aan een echtscheidingsprocedure begonnen zijn. De uitgebreide literatuurstudie uit het eerste deelrapport (Koelet, Hermans, Torfs, Vanvoorden 2009) alsook de expertbevragingen bij advocaten en hulpverleners, dienden daarbij als voorstudie. Kwalitatief onderzoek alleen kan echter geen antwoord bieden op de (eerste) onderzoeksvraag naar de prevalentie van echtscheiding bij personen van Turkse en Marokkaanse herkomst. Uit de literatuurstudie bleek ook dat er in Vlaanderen nood is aan meer recente, gedetailleerde cijfers over echtscheiding naar herkomst. Martine Corijn en Edith Lodewijckx van de Studiedienst van de Vlaamse Regering werden aangezocht om in dit rapport hun recente echtscheidingsstatistieken voor personen van vreemde herkomst te specificeren voor onze onderzoekspopulatie.
Veelal wordt Brussel gekenmerkt als een 'grijze' stad, een grootstad met een dicht stedelijk weefsel. Toch kent Brussel ook heel wat open ruimte. Pogingen tot herontwikkeling van deze kwalitatieve onbebouwde ruimtes gaan gepaard met veel ruimtelijke, politieke, sociaal-culturele en economische uitdagingen. Al was het maar vanwege het verschillend gebruik en het feit dat administratieve grenzen en ruimtelijke structuren niet parallel lopen.
Op verschillende gronden kan de interoperabiliteit tussen systemen (hardware, software) verhinderd worden. Ontwikkelaars, concurrenten en gebruikers hebben nochtans belang bij de beschikbaarheid van compatibele systemen. In deze bijdrage wordt onderzocht welke plaats de interoperabiliteit inneemt in het auteursrecht en uit mededingingsrecht en of er middelen zijn om deze interoperabiliteit af te dwingen.
Hoewel musea behoren tot de meest prestigieuze en belangrijke opdrachten voor de hedendaagse architectuurdiscipline, is er tot op heden geen substantieel architectuurtheoretisch discours over museum architectuur. De denkbeelden die in discussies gehanteerd worden zijn vaak simplistisch en reductief, zoals het dogma dat musea voor de kunst dienen gebouwd te worden. In het boek Bouwen voor de Kunst? nuanceert en ontkracht Wouter Davidts deze stelling. Hij toont aan dat de tendens om het museum onmiddellijk in termen van gebouw te denken de problematiek van museumarchitectuur herleidt tot de de relatie kunst en architectuur, de complexiteit van het architectuurprogramma van het museum verloochent en de rol van het institutioneel raamwerk onderschat. Davidts kiest niet voor een architectuurkritische discussie van recente musea, maar voor een architectuur- en kunsttheoretische studie van het museum instituut. Het statement dat musea voor de kunst gebouwd dienen te worden, wordt doorgelicht via een analyse van een reeks artistieke praktijken die een kritisch onderzoek hebben gevoerd naar de plaats van de kunst in het museum (Minimal art, Daniel Buren, Robert Smithson, Gordon Matta-Clark en de Alternative Spaces Movement). De inzichten uit de doorlichting van de ruimtelijke en architecturale démarches van deze kunstenaars dient vervolgens als theoretisch kader voor de analyse van de verschuiving in het architectuurprogramma tussen het Centre Pompidou en Tate Modern. Davidts toont aan hoe deze verschuiving, van de de gebouwde naar de verbouwde fabriek, leidt tot enkele cruciale wijzigingen in de vertaling van het institutionele programma van het museum voor hedendaagse kunst (het fantasma van het museum als werkplaats) tot architectuuropdracht. In Bouwen voor de Kunst? toont Davidts overtuigend aan dat het museum geen thuis voor de kunst levert, maar een scène waarop kunstwerken een ander leven leiden dan dat van het authentieke moment van hun productie, om elders aan betekenis te winnen.
In 1932 bouwt Gaston Eysselinck (1907-1953) in het Antwerpse, de woning Peeters-Ceurvels. Woning Peeters vertoont zowel qua plan als qua gevelopbouw grote gelijkenissen met Le Corbusiers Maison Citrohan voor de Weissenhofsiedlung van 1927 in Stuttgart. Voor het eerst werd in woning Peeters een kleur- en materiaaltechnisch onderzoek in situ uitgevoerd en is een nieuw licht geworpen op de polychromie van de woning. Dit onderzoek heeft het mogelijk gemaakt om op verschillende niveaus- van historisch onderzoek, veldwerk, labo onderzoek tot de uiteindelijke proefrestauraties, verantwoorde restauratieopties te nemen. Achter wat steeds gekend was als een wit geschilderde gevel blijkt oorspronkelijk een merkwaardig kleurenconcept te zitten. De verticale gevelvlakken aan de De Neufstraat en de Ter Rivierenlaan waren oorspronkelijk uitgevoerd in beige. De achtergevel was zwart geschilderd met bitumenverf. Alle horizontale vlakken, met name de plafonds van de carport en het zonneterras, waren fel geel. De volumes onder de carport en op de terrassen zijn oorspronkelijk in zwart en roestbruin geschilderd. De okerkleurige gevels werden oorspronkelijk gecombineerd met schrijnwerk in bruine omber, terwijl de zwarte achtergevel oorspronkelijk rood (ijzeroxide rood) schrijnwerk heeft. Eysselinck heeft hier destijds een ongewoon kleurenschema kunnen realiseren en dit verdient onze aandacht. Toch is dit merkwaardig concept overschilderd, vergeten en hebben bouwtechnische problemen en vele transformaties het kwetsbare beeld van het monument zwaar aangetast. Het concept dat Eysselinck destijds heeft beoogd, aspecten van bouwtechnische aard en de eis van de bouwheer om een duurzaam resultaat te garanderen, vormden de kern van de discussie. De keuze tussen maximaal behoud van het historisch materiaal en duurzame technologie werd genomen. Het jonge monument moet zijn oorspronkelijk kleurenschema terugkrijgen, maar het zal ook bouwtechnisch verbeterd worden. De resultaten van deze studie kunnen bijdragen tot het communiceren en naar waarde schatten van kleur in het modernisme. De geplande restauratie van deze beeldbepalende woning van Gaston Eysselinck te Deurne zal het oorspronkelijk kleurenschema doen herleven, overleven en voorgoed afrekenen met witte misverstanden in het modernisme.
Deze publicatie is verschenen naar aanleiding van Open Monumentendagen 2010 met als thema steen en zijn afgeleiden. In 'Schijn of werkelijkheid? steenimitaties en sierpleisters' worden enkele bijzondere en typische afwerkingstechnieken die toegepast zijn in onze hoofdstad,behandeld. In de Beaux-Artsperiode krijgen gebouwen vaak een bepleistering met schijnvoegen om Franse steen te imiteren. Het is heel moeilijk om het onderscheid tussen echt en vals te maken. Ook de rocailletechniek om plantaardige en minerale elementen te imiteren wordt niet vergeten. Alles wordt beschreven met de volgende vraag in het achterhoofd: 'Hoe kan men schijn en werkelijkheid onderscheiden?'
In Gezond of gezondigd? tonen Christine Tobback en Kenny De Meirleir aan dat gezonde voeding niet voor iedereen hetzelfde is. Wat voor de ene gezond is, kan bij de andere leiden tot slaapstoornissen, reumatische klachten, hoofdpijn, extreme vermoeidheid, overgewicht enzovoort. Slecht slapen door het eten van fruit, vermoeidheid na het eten van spaghetti bolognese, hartkloppingen en gewrichtspijn door peper: het kan allemaal. Je kunt supergezond eten en toch heel veel klachten hebben of met overgewicht blijven kampen. Voedselintoleranties liggen aan de basis van een groot aantal chronische aandoeningen. Je gezondheid begint met gezonde darmen. 

De auteurs leren je nog bewuster om te gaan met je voeding, zodat je zelf kunt ontdekken wat goed voor je is en wat je beter vermijdt. Onze (over)grootouders deden dit intuïtief. Terugkijken naar je kindertijd kan ook een gevoeligheid voor specifieke stoffen aan het licht brengen. 

Christine Tobback (1964) is voedingsdeskundige en gespecialiseerd in voedselintoleranties. Haar eerste boek Eet wat bij je past. De remedie tegen pijn, vermoeidheid en overgewicht (2009) werd meteen een succes. In deze bestseller kon je kennismaken met een aantal vernieuwende inzichten over voeding. Dit boek is het logische vervolg. 

Kenny De Meirleir (1952) is internist en als gewoon hoogleraar verbonden aan de VUB, waar hij fysiologie (het functioneren van de mens) doceert. Al geruime tijd gaat zijn bijzondere interesse uit naar hoe voeding chronische ziekten en de kwaliteit van het leven beïnvloedt.
Door een volledige Fysio therapeutische evaluatie van de CVS-patiënt, gebruikmakend van
gevalideerde meetinstrumenten, kunnen de behandel doelstellingen geïdentificeerd worden.
Bovendien verkrijgen we via de Fysio therapeutische evaluatie informatie die richting geeft aan de
te
kiezen Fysio therapeutische interventies. Bij afwezigheid van beweging angst kan gestart worden
met het aanleren van 'pacing' zelf managementtechnieken, zodat de CVS-patiënt leert een geschikte
balans te vinden tussen rust en activiteit. In een tweede fase kan een gradueel opbouwend aeroob
trainingsprogramma bij een intensiteit onder de 40% van de piek- zuurstofopname helpen om de
patiënt zijn activiteitenniveau op te bouwen, en om de cardiovasculaire en immunologische
belastbaarheid te vergroten.
De resultaten van klinische onderzoeken worden uitgedrukt in groepsgemiddelden en statistische significante verschillen. Daardoor blijft de vraag bestaan hoeveel patienten in de onderzoeksgroep een klinisch relevant verschil, een verbetering of een verslechtering tengevolge van de behandeling ervaren. Met andere woorden, naast de significantie vanuit het perspectief van de onderzoeker bestaat er ook de significantie vanuit het perspectief van de patient. Toch vraagt 'evidence-based practice' ons om resultaten die worden gevonden op het niveau van klinische onderzoeksgroepen te transponeren naar het niveau van de individuele patient. Waar dienen we dan op te letten bij het lezen van wetenschappelijk studies? In dit artikel trachten we een antwoord te formuleren op de volgende meer specifieke vraagstellingen;
- wanneer is een statistisch significante bevinding klinisch relevant?
- kunnen we de proportie patienten die een klinisch relevant verschil ervaren afbakenen? of anders geformuleerd, hoeveel patienten dienen we te onderzoeken om een klinisch relevante bevinding te krijgen?
We zullen eerst de statistische signficantiebepaling uiteenzetten om vervolgens een aantal oplossingsstrategieen toe te lichen, waaronder het perspectief van de patient. In bijlage zijn een enkele voorbeelden opgenomen.
Vanuit haar opdracht informatie, educatie en ontspanning beschouwde de Belgische Omroep het creëren van eigen radio- en TV concerten en producties met de eigen artistieke ensembles tot haar kerntaken. De omroep beschikte over een koor en verschillende orkesten, waarvan het Groot Orkest van het NIR en het latere BRTN-Filharmonisch orkest het paradepaardje was. Dit orkest stelde zich complementair op ten opzichte van het meer 'commerciële' concertleven. Van in de jaren dertig tot diep in de jaren zestig maakte de Vlaamse Dienst van het NIR van de omroep een internationaal platform van modernistische muziek met de meest toonaangevende componisten uit die tijd zoals Stravinski, Milhaud, Hindemith, Bartok enz. Ook de creatie van hedendaagse Vlaamse composities stond centraal. De oprichting van het latere BRTN-Filharmonisch Orkest verzekerde de Vlaamse aanwezigheid in Brussel. Tot in de jaren tachtig, werd 40% van de programmatie van BRT 3, de zender die het cultuurscheppende ideaal nog het langste incorporeerde, verzorgd door eigen producties. De openbare omroep, het 'geluidsfabriek', was tijdens de twintigste eeuw de grootste producent van Vlaamse muziek. Vanaf de jaren tachtig evolueerde de omroep van cultuurscheppend naar cultuurinformatie. Na de verzelfstandiging in 1998 bouwt ook het Vlaams Radio Orkest en later Brussels Philharmonic, op de twee pijlers, Vlaams en hedendaags, verder zij het in mindere mate.
Dit boek is geschreven voor alle studenten die goed voorbereid aan een opleiding Handelsingenieur, Psychologie, Economie, Handelswetenschappen, Agogiek of een andere opleiding Humane Wetenschappen willen beginnen.

De auteurs bundelen op een overzichtelijke manier wiskundige begrippen en technieken die in vele van deze studierichtingen als voorkennis worden beschouwd. De nadruk ligt op het praktisch gebruik van de aangebrachte technieken en concepten. Het boek behandelt geen theorie om de theorie.

Dankzij de modulaire opbouw is een snelle selectie van leerstof in functie van de toekomstige studie mogelijk. Begrippen en technieken worden uitgelegd zonder te steunen op wiskundige voorkennis en aan de hand van voorbeelden uit het dagelijks leven. Talrijke voorbeelden zijn volledig uitgewerkt. Hierdoor is het boek geschikt voor zelfstudie.
Wat betreft handhaving van de internationale vrede en veiligheid kwamen de VN-Veiligheidsraad en het VN-secretariaat medio jaren '90 tot het besef dat in plaats van de tot dan toe gebruikelijke militaire aanpak, een multidimensionale aanpak op diplomatiek, informatief en economisch niveau was vereist. In dit kader deden de VN ook een verzoek aan het adres  van de regionale organisaties om hun inspanningen te bundelen met die van de VN. In de loop van de voorbije decennia heeft de samenwerking tussen de VN en regionale organisaties heel wat vooruitgang geboekt. Toch resteren nog heel wat problemen, zowel wat betreft coördinatie als het nemen van initiatieven. De VN en regionale organisaties zitten lang niet altijd één lijn als het om conflictpreventie, vredeshandhaving en vredesopbouw gaat. Er zijn ook gevallen waar regionale organisaties tot vrede-opleggende acties zijn overgegaan zonder de goedkeuring van de Veiligheidsraad, wat soms tot een zodanig gebrek aan coördinatie heeft geleid dat de internationale gemeenschap in verwarring moest toekijken. Kennelijk is het zaak een werkbaar evenwicht te vinden tussen de betere terreinkennis van regionale organisaties en de mondiale legitimiteit van de VN-Veiligheidsraad.  Duidelijk is in ieder geval dat de VN en regionale organisaties elkaar nodig hebben en een gedeelde verantwoordelijkheid hebben op het gebied van mondiale veiligheid.
Verschillende drempels zoals beperkte financiele middelen, taalproblemen of een beperkt cultureel en sociaal kapitaal belemmeren de digitale en maatschappe- lijke participatie van kwetsbare bevolkingsgroepen (Marien & Van Audenhove, 2011). Onderzoek geeft aan dat digitale en sociale uitsluiting elkaar bovendien negatief be- invloeden en vaak zelfs versterken (van Dijk, 2005; Brotcorne e.a., 2010). Vanuit ver- schillende hoeken wordt ingezet op het gebruik van digitale media voor het (her) insluiten van kwetsbare doelgroepen. Gesteld wordt dat digitale media, waaronder ook sociale media, individuen de mogelijkheid geven om gemakkelijker, beter, snel- ler en meer te participeren in verschillende maatschappelijke domeinen (Michiels e.a., 2007). Er wordt met andere woorden heel wat potentieel gezien in het gebruik van digitale media voor het vergroten van de bredere maatschappelijke insluiting en participatie van individuen of gemeenschappen.
Er blijven echter nog heel wat cruciale vragen onbeantwoord. In de eerste plaats wat de relatie betreft tussen digitale en maatschappelijke participatie. Lopen de breuk- lijnen voor beide fenomenen gelijk en zijn diegenen die het meeste risico lopen op maatschappelijke uitsluiting ook noodzakelijk diegenen die minder digitaal partici- peren in de maatschappij? Versterkt een gebrek aan digitale vaardigheden bestaande maatschappelijke participatiekloven? Vraagt maatschappelijke participatie om een zekere vorm van digitale participatie of kunnen beide probleemloos om elkaar heen? In de tweede plaats rijzen er vragen wat het potentieel van digitale media betreft voor het vergroten van maatschappelijke participatie. Welke aspecten en methodieken zijn cruciaal opdat dergelijke initiatieven succesvol zijn en wat zijn mogelijke valkuilen?
Deze bijdrage zet in op het identificeren en toelichten van de opportuniteiten en uitdagingen van het gebruik van digitale media voor het vergroten van de maat- schappelijke participatie van groepen die momenteel minder of niet participeren. De focus ligt hierbij op (1) een theoretische reflectie over de relatie tussen digitale en maatschappelijke participatie, (2) een overzicht van de stand van zaken op vlak van digitale en maatschappelijke participatie in Vlaanderen, (3) een verkenning van mogelijke toekomstige evoluties van digitale participatie in Vlaanderen op basis van 2 brainstormsessies met stakeholders en (4) een kritische analyse van 4 interessante internationale praktijkvoorbeelden. Op basis van de inzichten uit die verschillende onderdelen worden ten slotte een aantal doelgerichte en concrete beleidsaanbevelin- gen geformuleerd.
Dit praktijkgerichte en bijzonder toegankelijke handboek met wiskundige basisvaardigheden is gegroeid vanuit de overgangsproblematiek tussen het secundair onderwijs en het hoger onderwijs. De ervaring leert immers dat studenten die hun eerste jaar hogere studies aanvatten in een richting waarin wiskunde aan bod komt, vaak behoefte hebben aan degelijk cursusmateriaal waarin de noodzakelijke basisvaardigheden herhaald worden en kunnen ingeoefend worden.

Dit boek tracht een brug te slaan tussen het secundair en het hoger onderwijs en iedere gemotiveerde student de kans te geven zich goed voor te bereiden op hogere studies.

Wiskundige basisvaardigheden is met zijn combinatie van handboek en krachtige ICT-omgeving het ideale (zelf)studiepakket voor de beginnende of zich heroriënterende student. Het is geen zwaar theorieboek, maar legt de nadruk op het bijbrengen van wiskundige geletterdheid en basisvaardigheden. Het geeft een duidelijk overzicht van de noodzakelijke wiskundige kernbegrippen en hun eigenschappen. De bijhorende website (zie: www.basiswiskunde.be) vormt een belangrijke aanvulling bij het boek en biedt de mogelijkheid om de aangebrachte kennis en vaardigheden verder in te oefenen.

Bovendien is het werk door zijn formaat en opzet een waardevol naslagwerk tijdens het hele studietraject en is het uiteraard ook een handig instrument voor iedereen die zijn wiskundige kennis en vaardigheden op een efficiënte manier wil opfrissen en bijwerken. Dit boek richt zich ook tot leerkrachten die hun leerlingen optimaal willen voorbereiden op hogere studies.

In deze derde editie werden alle hoofdstukken herzien en werden verschillende onderdelen toegevoegd die in de vorige editie ontbraken. Er werd nog meer aandacht besteed aan de samenhang en aan de goede didactische aanpak, onder meer door het toevoegen van extra voorbeelden en figuren.
In oktober 2013 wordt professor Hélène Casman (° Antwerpen 1948) na een bijzonder rijk gevulde loopbaan toegelaten tot het emeritaat. Voor haar goede vrienden en collegae proximi een aanleiding tot het publiceren van een Liber Amicorum.

In het eigenlijke, wetenschappelijke Liber Amicorum hebben de editors zich uitdrukkelijk beperkt tot de disciplines die Hélène Casman zelf onderwezen heeft aan de VUB, de ULB en de UA: huwelijksvermogensrecht en erfrecht, personen- en familierecht, zakenrecht, evenals alle aspecten van het notarieel recht.

Verwondering en bewondering komen echter onvoldoende aan bod in de klassieke huldeboeken. Daarom hebben de initiatiefnemers gezocht naar een weg om naast de wetenschappelijke inzet in het bijzonder ook de persoonlijkheid van Hélène Casman te schetsen. In een apart boekje wordt haar boeiende en rijke persoonlijkheid onder de loep genomen, d.m.v. een aantal getuigenissen en opmerkelijke brieven. Een waar collectors item, dat gratis wordt aangeboden aan de voorintekenaars op het Liber Amicorum.

We wensen de lezer dan ook niet enkel veel studiegenot, maar ook veel leesgenot en boven alles: veel bewondering en verwondering!

Hélène Casman is een ware academica: een enthousiast professor en erudiet wetenschapper, maar ook sterk maatschappelijk betrokken.Het hier voorgestelde Liber Amicorum wil een afspiegeling zijn van Hélène Casmans grote ideeënrijkdom.

Met bijdragen van E. Alofs, A. Aydogan, J. Bael, R. Barbaix & N. Carette, S. Brouwers, K. Byttebier, P.-J. De Decker, C. Declerck, P. Delnoy, E. Dirix, R. Feltkamp, N. Gallus, N. Geelhand de Merxem, A. Heyvaert, R. Jansen, J.-L. Ledoux, Y.-H. Leleu, A. Michielsens, W. Pintens, M. Puelinckx-Coene, V. Sagaert, P. Senaeve, F. Tainmont, N. Torfs, A. Van Den Bossche, A.-L. Verbeke, G. Verschelden, J. Verstraete en A. Wylleman.