clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Op 1 januari 2012 trad de SALDUZ-wet  in werking, het antwoord van de Belgische wetgever op het SALDUZ-arrest van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) . Hoewel voormeld arrest de klacht van een minderjarige gegrond bevond en dit aspect in de eerste commentaren werd benadrukt , besteedde de wetgever weinig aandacht aan minderjarigen bij de redactie van de SALDUZ-wet. Niettemin is deze wet impliciet ook op hen van toepassing omdat het een lex generalis betreft . Deze bijdrage bespreekt een aantal van de consequenties van het gebrek aan aandacht voor minderjarigen in deze wet. 
<br/>
<br/>In het eerste punt van deze bijdrage geven we een aantal terminologische verduidelijkingen. In het daaropvolgende punt treden een aantal aspecten van de (algemene) reglementering voor de consultatie en bijstand naar voor, die tevens relevant zijn voor minderjarigen. Vervolgens gaan we in op de specifieke situatie van minderjarige verdachten en op een aantal (zowel juridische als praktische) knelpunten die er in het kader van hun consultatie- en bijstandsrecht bestaan. We concluderen met een samenvatting van deze knelpunten.
abstract <br/> De goede waarnemer kan doorheen de recente geschiedenis van zowel het ruimtelijk beleid als het vervoersbeleid de sporen van een opeenvolging van maatschappelijke stromingen waarnemen. Waar in het België van de jaren zestig het modernisme en technologisch optimisme aan de basis lagen van de ontwikkeling van ingrijpende autoweginfrastructuur, kunnen we in de bestemmingsplannen van de late jaren zeventig het voor die periode typisch groeiende milieubewustzijn herkennen. De crisis van de jaren tachtig zorgde ervoor dat nogal wat infrastructuurprojecten tot nader order in de schuif bleven liggen, om tenslotte geherevalueerd, herzien, of zelfs geschrapt te worden. In de meest recente besluitvorming rond infrastructuurontwikkeling zien we echter opnieuw een sterk neoliberale invalshoek, waarbij de overheid eerst en vooral de vraag van de markt wil faciliteren, maar daarbij wel een sociaal en ecologisch corrigerende rol wil opnemen. Hoewel de huidige beleidsfilosofie nauw lijkt aan te leunen bij de investeringspolitiek van de jaren zestig, is de context vandaag echter sterk gewijzigd, met belangrijke, maar niet steeds erkende gevolgen voor de impact van het uitbreiden van verkeersinfrastructuur. We gaan in dit artikel in op twee doorgaans onderbelichte aspecten van de wisselwerking tussen ruimtelijke ordening en mobiliteit: dat grenzen aan de groei wel degelijk bestaan, en dat verkeer niet enkel gefaciliteerd, maar ook gecreëerd wordt door het bouwen van bijkomende infrastructuur.
Europeanen keken onbekommerd naar inheemse volkeren die werden getoond op wereldtentoonstellingen, maar castraten zongen verwijfd en pastoors konden geen moordenaar zijn. Hoe modern en vrij mensen zich ook voelden, zo omstreeks 1900, 'gevoelige kwesties' waren er in overvloed. Taboes bepaalden wat niet besproken, gehoord, gedacht of gedaan mocht worden. Naast 'ongeschreven' regels waren er de 'geschreven' regels: de verboden. Welke taboes en verboden bestonden er in het fin de siècle rond bijvoorbeeld (homo)seksualiteit, incest, gemengde rassen, pedofilie, zelfmoord, mode, masturbatie, ontlasting, geslachtsziekten, naakt in de kunst, rijk worden van romans? Hoe keek men aan tegen misdaad en straf? Werden mensen die taboes probeerden te doorbreken gestraft en zo ja, op welke manier? En hoe kregen taboes gestalte in de literaire en artistieke productie?  Deze bundel biedt een keuze uit de vele 'onnoemelijke dingen' van destijds.
Toen Roland Barthes en Michel Foucault in de jaren zestig van de twintigste eeuw de aanval openden op het idee van de auteur als begin van alle literatuurstudie, leek de auteur voorgoed te gaan verdwijnen als studieobject binnen de letterkundige disciplines en de literatuurwetenschap. Niets is minder waar gebleken. De ontmanteling van het traditionele auteursconcept maakte weliswaar een einde aan de status van de auteur als almachtig subject, tegelijkertijd opende zij wijde perspectieven voor een herijking van het concept. Sinds de jaren tachtig en negentig hebben rondom de figuur van de auteur verscheidene vruchtbare onderzoeksbenaderingen uit even zovele onderzoeksgebieden ingang gevonden. Zonder ooit helemaal verdwenen te zijn, is de auteur met andere woorden opnieuw in het brandpunt van de aandacht gekomen.
Demografische prognoses voorspellen 300.000 extra huishoudens in Vlaanderen tegen 2030. Dit leidt tot hooggespannen verwachtingen over de mogelijkheden die deze 'kwantitatieve' taakstelling voor de invulling van de woonbehoefte met zich meebrengt. Dit artikel speculeert dat door verdere verappartementisering, samenwonen-uit-noodzaak, het leegkomen van babyboomvilla's, een doorgaande productie van suburbane woningen en verschuivende woonvoorkeuren, deze woonvraag wel eens geruisloos in de plooien van de bestaande nederzettingsstructuur zou geabsorbeerd kunnen worden. Nochtans is dit een doemscenario dat bij gebrek aan een grondbeleid zal leiden tot ondermaatse wooncondities en een weinig duurzame ruimtelijke ontwikkeling.
In het kader van de jaarlijkse wintermeeting van de Belgische Vereniging Gerontologie en Geriatrie <br/>van 2013 werden zes medicatiegroepen bij ouderen in woonzorgcentra tegen het licht gehouden. <br/>Voor de 80-jarigen en ouder moet individueel bekeken worden of het medisch gezien zinvol blijft <br/>om een farmacon voor te schrijven. Dit is afhankelijk van factoren zoals de comorbiditeit, de functionaliteit, <br/>de cognitie, de levenskwaliteit, de prognose, de bijwerkingen en de interacties. Het <br/>gebruik van statinen op hogere leeftijd staat ter discussie. Het nut van acetylcholinesteraseremmers <br/>in woonzorgcentra blijft vanuit wetenschappelijk standpunt en vanuit het oogpunt van de "evidence- <br/>based medicine" onzeker. Antistolling is even beschermend bij oudere patiënten met voorkamerfibrillatie <br/>(VKF) als bij jongeren, maar wordt onvoldoende gebruikt ("ageism"). In de groep kwetsbare <br/>ouderen in het woonzorgcentrum moet een antihypertensieve behandeling kritisch worden <br/>bekeken. Antidepressiva worden bij ouderen vaker voorgeschreven dan op grond van de epidemiologie <br/>van een majeure depressie verwacht zou worden. Antidepressiva hebben enkel een <br/>bewezen effect bij een majeure depressie. Protonpompremmers (PPI's) zijn in hun werking superieur <br/>aan de H2-antagonisten. <br/>Wie uitzonderlijk niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen (NSAID's) opstart bij ouderen, <br/>moet ook steeds een PPI voorschrijven. De aanbevolen duur van de toediening bij reflux bedraagt <br/>vier tot acht weken. Er zijn gegevens nodig over het effect van deze medicatiegroepen bij <br/>80-plussers. <br/>Een individuele aanpak met het afwegen van de voor- en de nadelen blijft in deze <br/>groep onder andere door een gebrek aan harde bewijzen moeilijk, maar aangewezen.
Hoewel België in internationaal wetenschappelijk onderzoek geboekstaafd staat als een land met een hoog aantal vreemdelingen in de gevangenis is het aandeel gedetineerden zonder verblijfsrecht tot op heden niet in kaart gebracht. Op basis van gegevens uit de penitentiaire databank SIDIS-Griffie vestigen wij met dit artikel de aandacht op de populatie gedetineerden zonder verblijfsrecht, hun evolutie de afgelopen tien jaar en hun verdeling volgens hechtenistitel. In het bijzonder wordt ook aandacht besteed aan de beperkte betrouwbaarheid van de gegevens op basis waarvan uitspraken worden gedaan.
De detentiebeleving van mannelijke strafrechtelijk gedetineerden zonder verblijfsrecht
<br/>krijgt weinig aandacht in de penologische literatuur.Dit kwalitatieve onderzoek naar de
<br/>ervaringen van 16 gedetineerden zonder en 30 gedetineerden met verblijfsrecht toont
<br/>aan dat het contact met de buitenwereld en de voorbereiding op de invrijheidstelling
<br/>gecompliceerd(er) zijn en de communicatie met het personeel moeizamer is voor gedetineerden
<br/>zonder verblijfsrecht. Dit heeft een negatieve invloed op hun detentiebeleving.
<br/>Het betekent dat zowel de deprivatie- als de importtheorie van toepassing is op gedetineerden
<br/>zonder verblijfsrecht, maar dat importaspecten - met name het niet beschikken
<br/>over verblijfsrecht - de deprivatie substantieel en systematisch kunnen versterken en
<br/>tot bijkomende uitsluitings- en isolatiemechanismen kunnen leiden.
Besprteking van de wet van 20 januari 2014 houdende hervorming van de bevoegdheid, de procedureregeling en de organisatie van de Raad van State, van de wet van 6 januari 2014, die aan de Raad van State een bevoegdheid tot schadevergoeding toekent, van de kostenregeling bij datzelfde rechtscollege en van het koninklijk besluit van 13 januari 2014 dat de elektronische rechtspleging mogelijk maakt en regelt.
In deze publicatie gaan we na welke rol taal en taalconflicten speelden in de amalgaampolitiek van Willem I en zijn Verenigd Koninkrijk der Nederlanden. Enerzijds concentreren we ons op de oppositie tussen het Nederlands en het Frans, en gaan we de historische wortels van het Belgische taalconflict na: hoe was het met de positie van het Nederlands gesteld toen Willem I aan de macht kwam, en welke acties ondernam hij om deze taal op te waarderen tot een nieuwe en volwaardige nationale taal? We geven daarbij niet alleen een overzicht van de taalpolitiek in Vlaanderen, maar gaan ook dieper in op het beleid gericht op de Franstalige gewesten: in welke mate wilde de vorst het Nederlands ook in Wallonië het Nederlands opleggen als eenheidstaal? Anderzijds buigen we ons ook over de vorm van het Nederlands zelf: hoe zag het taalgebruik in noord en zuid er daadwerkelijk uit, en hoe pasten discussies over taalnormen in de vernederlandsingspolitiek van Willem I? Is het waar dat het zuidelijke Nederlands sinds de splitsing van het taalgebied in de zestiende eeuw vervallen was tot het niveau van lokale dialecten, en luidde de hereniging in 1815 ook de definitieve doorbraak van een op Hollandse leest geschoeide standaardtaal in Vlaanderen in?
Binnen de International Classification of Sleep Disorders stelt men de volgende acht categorieën voor, gebaseerd op de fenomenologie van slaapstoornissen en de beschikbare empirische kennis. De categorie "insomnie" bijvoorbeeld is gebaseerd op het voorkomen van een gemeenschappelijke klacht van slapeloosheid bij deze slaapstoornissen. Bij de categorie "circadiaanse ritmeslaapstoornissen" wordt telkens een verstoring van het biologische 24 uursritme als etiologische factor verondersteld.
De ontdekking van de orexines, hypothalamische peptiden, de oorzaken van narcolepsie en van het feit dat een stof als modafinil de waakzaamheid sterk kan beïnvloeden, heeft in het het begin van deze eeuw tot heel wat nieuwe inzichten geleid over welke hersenstructuren en mechanismen betrokken zijn bij de slaap-waakregulatie. Er was al veel bekend over kernen in de hersenstam, hun neurotransmitters en hun projecties, maar het plaatje in nu vollediger, dankzij de identificatie van de rol van deze structuren in de hypothalamus en de basale voorhersenen. De neuroanatomie en neurchemie van de controle van waakzaamheid en slaap, hun wederkerige relatie en ten slotte de interactie met het circadiaanse timingsysteem worden besproken.
Harlene Anderson (geboren in 1942) is medeoprichter van onder meer het Houston Galveston en Taos Instituut. Samen met haar voormalig collega Harold Goolishian ontwikkelde zij binnen het systemisch denken van de jaren '70 een vernieuwende stroming, die intussen internationaal bekend is als de samenwerkingsgerichte, collaboratieve therapie. Sinds het overlijden van Goolishian in 1991, bleef Harlene de collaboratieve benadering verder uitwerken en weet zij - via haar schrijven, lezingen, workshops en trainingen - mensen over de hele wereld te enthousiasmeren voor deze manier van werken. Dit artikel is gebaseerd op ene gesprek dat ik had met Harlene Anderson, in het Mexicaanse Playa del Carmen, waar Harlene - samen met enkele collega's van de Grupo Campos Eliseos - sinds 2003 jaarlijks een 7-daagse summer school organiseert. Een intensieve week gevuld met live consults, ervaringsgerichte oefeningen, dialogische conversaties en culturele evenementen.
Vanaf de jaren negentig kenden de West-Europese landen een enorme stijging van de toestroom van asielzoekers (Schuster, 2005: 607). Verschillende landen beantwoordden deze toestroom via een verhoogd gebruik van de administratieve detentie om de massale migratie-instroom te beheersen, waarbij een heterogene populatie van 'irreguliere migranten' wordt opgesloten (Broeders &amp; Engbersen, 2007: 1602). In Nederland onderscheiden we op basis van de vreemdelingenwetgeving twee groepen migranten in vreemdelingenbewaring: enerzijds de vreemdelingen die de toegang tot het grondgebied aan de grens worden geweigerd en anderzijds de vreemdelingen die op het grondgebied worden aangetroffen zonder dat zij daartoe gerechtigd zijn (Van Kalmthout, 2007: 89). 
<br/>De administratieve detentie van vreemdelingen kan gezien worden als een 'blind spot' binnen het criminologisch-penologische onderzoek (Bosworth, 2012: 124-125). Een mogelijke verklaring daarvoor is dat in de meeste Europese landen de vreemdelingendetentie formeel niet als een straf wordt voorgesteld. Toch is de desinteresse verwonderlijk, aangezien Leerkes &amp; Broeders (2010) erop wezen dat behalve het faciliteren van verwijderingen, de administratieve detentie van vreemdelingen tevens dient ter afschrikking van illegale migratie, het beheersen van armoede en het symboliseren van de staatsmacht. 
<br/>Deze formele en informele functies van administratieve detentie verdienen zonder twijfel een gedegen penologische aandacht (Leerkes &amp; Broeders, 2010). Dat de aangehaalde studie door Nederlandse onderzoekers werd gevoerd, is overigens geen toeval. In tegenstelling tot in België, is er in Nederland een meer gedreven onderzoekstraditie naar verschillende aspecten van de vreemdelingendetentie ontstaan (o.a. Boone, 2003; Van Kalmthout, 2007; Cornelisse, 2008; Nijland, 2012). Ook op beleidsmatig vlak is er in Nederland meer interesse voor zulk onderzoek, daarvan getuigt ook het onderzoeksrapport Van bejegening tot vertrek van het WODC, dat hier ter bespreking voorligt.
De evaluatie van activiteiten van het dagelijkse leven (ADL) is van cruciaal belang in de zorg voor ouderen. Het blijft echter vaak onduidelijk hoe een evaluatie van ADL moet gebeuren. Dit artikel biedt op basis van een systematische literatuurzoektocht een overzicht van frequent gebruikte ADL-instrumenten. De bevindingen uit de literatuur worden in dit artikel kritisch beschouwd en aangevuld vanuit de klinische, onderwijskunndige en onderzoeksmatige ervaring die de auteurs in de domeinen van de ergotherapie, de geriatrie en de gerontologie hebben opgebouwd. De inhoud van dit artikel werd recent voorgesteld op diverse studiedagen voor ergotherapeuten werkzaam in de geriatrie en biedt inzicht in de tekortkomingen van de huidige ADL-instrumenten voor ouderen. Dit artikel vertaalt de resultaten van verschillende onderzoeksprojecten gecoördineerd door Patricia De Vriendt en Ellen Gorus vanuit de opleiding "bachelor in de ergotherapie" van de Arteveldehogeschool, de vakgroep Gerontologie en de "Frailty in Ageing (FRIA) research group" van de VUB. Dit artikel vormt ten slotte de aanzet tot het doctoraatsproject van Elise Cornelis waarin nieuwe evaluatie-instrumenten voor b- en i-ADL, gebaseerd op het referentiekader van de International Classification of Functioning, Disability and Health (ICF) worden ontwikkeld.
Het 'reality theater' van Rimini Protokoll wordt door het collectief zelf en door critici regelmatig omschreven als 'anti-illusionistisch' en 'niet traditioneel'. Aan de hand van de voorstelling "100% Brussels" (2014) wordt geargumenteerd dat Rimini Protokoll aansluit zowel bij illusionistische als bij anti-illusionistische theatertradities. Door beroep te doen op 'echte mensen' op de scène creëert het collectief de illusie 'de straat in het theater' te brengen. Hiermee voedt het 'sociaal geëngageerde' collectief echter de populistische 'mythe van de straat' en dus ook antipolitieke sentimenten.
Een aanzienlijk aandeel van de Vlaamse woningvoorraad is vandaag onderbezet. Eén van de oorzaken hiervan is het fenomeen van de 'empty nesters': koppels of alleenstaanden die in de ruime familiewoning achterblijven na het vertrek van de kinderen. Deze bijdrage focust op de oudere villabewoner in buitenstedelijk Vlaanderen. Op basis van kwalitatief onderzoek proberen we inzicht te krijgen in hun dagelijkse woonervaringen en toekomstplannen met de rol van woonruimte als rode draad doorheen de analyse. Het onderzoek nuanceert het beeld van de honkvaste empty nester die opgescheept zit met een veel te groot huis waarvan de bewoning problematisch is. In de conclusie wordt, op basis van enkele kritische kanttekeningen bij de huidige beleidsintenties, gepleit voor een integrale aanpak waarbij de doorstroming van de oudere villabewoners gekoppeld wordt aan de aanpassing van de buitenstedelijke woningvoorraad aan de behoeften van de toekomstige generaties.
Het Belgische strafuitvoeringsbeleid heeft als doelstelling de veroordeelde te ondersteunen bij zijn sociale re-integratie. De uitgaansvergunning en het penitentiair verlof, die veroordeelde gedetineerden toelaten één of meerdere dagen buiten de gevangenis te verblijven, kunnen aanzien worden als eerste stappen in het realiseren van deze doelstelling. De uitvoerende macht is bevoegd voor het al dan niet toekennen van deze modaliteiten. Aanvullend heeft de wetgever via artikel 59 van de Wet op de Externe Rechtspositie  voorzien dat de strafuitvoeringsrechtbank bij wijze van uitzondering uitgaansvergunningen en/of penitentiaire verloven kan toekennen. In dit artikel bespreken we de materiële bevoegdheidsverdeling tussen de uitvoerende macht en de strafuitvoeringsrechtbank. We geven vervolgens enkele resultaten van twee studies waarin de concrete toepassingspraktijk van artikel 59 werd onderzocht.
In onze Vlaamse steden en gemeenten wonen meer dan honderdduizend mensen met een vorm van dementie. En hun aantal groeit fors. Dementie treft niet alleen de betrokkene zelf, maar heeft ook een grote impact op zijn of haar naaste omgeving: familie en vrienden, mantelzorgers en professionele zorgverleners. En het raakt onze samenleving als geheel. Dus ook onze lokale gemeenschap.
<br/>
<br/>De 'Handleiding dementievriendelijke gemeenten' helpt diensten en lokale beleidsverantwoordelijken om (verder) te bouwen aan een dementievriendelijke gemeente. Deze gids is gemaakt voor mandatarissen, burgemeesters, ambtenaren en handelaars die hun visie en ideeën rond dementie willen omzetten in concrete lokale acties en een dementievriendelijk beleid. Maar het is evenzeer een leidraad voor mensen die persoonlijk of professioneel te maken krijgen met dementie.
<br/>
<br/>Naast heel wat nuttige achtergrond bevat de Handleiding dementievriendelijke gemeenten ook een dementiemeter en tal van inspirerende voorbeelden uit binnen- en buitenland. Bij het boekje hoort een website met aanvullend materiaal.
Sinds 1 februari 2007 nemen in België strafuitvoeringsrechtbanken beslissingen over de strafuitvoeringsmodaliteiten van gedetineerden veroordeeld tot meer dan drie jaar gevangenisstraf. De multidisciplinaire samenstelling van deze rechtscolleges, het samenspel tussen de verschillende procesdeelnemers en de moeilijke zoektocht naar een evenwicht tussen het streven naar de sociale re-integratie van de veroordeelde en het inschatten van het risico op recidive vormen een interessante 'nieuwe' penale praktijk die tot nu toe nog weinig beschreven en onderzocht werd. In dit boek staan de resultaten van een etnografisch onderzoek naar de beslissingsprocessen, -praktijken en interacties van deze rechtscolleges centraal en wordt getracht een antwoord te formuleren op de vraag: hoe geven de leden van de strafuitvoeringsrechtbanken vorm aan hun beslissingen? We proberen inzicht te krijgen in hoe de strafuitvoeringsrechtbanken werken, welke betekenis ze daaraan geven, hoe ze de in de Wet op de Externe Rechtspositie geformuleerde tegenindicaties operationaliseren in de dagelijkse beslissingspraktijk
De hoofddoelstelling van deze studie is te onderzoeken of er een verband bestaat tussen
<br/>niet-auditdiensten en de auditkwaliteit op de Belgische auditmarkt. Meer bepaald zal
<br/>het onderzoek bepalen of, en in welke mate, de diensten die worden verstrekt door de
<br/>commissaris van een vennootschap en door zijn netwerk bijkomend aan de uitoefening
<br/>van zijn commissarismandaat de kwaliteit van de audit en zijn onafhankelijkheid
<br/>beïnvloeden. Onderzoek naar dit verband is relevant rekening houdend met het huidige
<br/>debat dat naar aanleiding van de financiële crisis op Europees niveau wordt gevoerd
<br/>omtrent de beperking of zelfs het volledig verbod op het leveren van niet-auditdiensten
<br/>door de auditor aan zijn auditklanten.
it artikel biedt een overzicht van de bestaande literatuur over de prevalentie van eetproblemen en/of eetstoornissen bij kinderen van nul tot zes jaar. De eetproblemen worden benaderd vanuit een bio-psycho-­sociaal kader aangezien zowel biologische, psychologische als sociale factoren een rol spelen in de ontwikkeling van eetproblemen en eetstoornissen. 
<br/>Een systematisch literatuuronderzoek werd uitgevoerd via PubMed, Medline en PsycINFO. Alle studies werden gescreend volgens de hieronder vermelde opname- en uitsluitingscriteria. Opnamecriteria: voedings- en eetproblemen, algemene bevolking, epidemiologisch onderzoek of review van een epidemiologisch onderzoek, leeftijd van de studiegroep tussen nul en zes jaar, publicatiejaren 1971-2011 en Engels- of Nederlandstalige publicatie. Uitsluitingscriteria: voedings- en eetproblemen benaderd vanuit de organische pathogenese. 21 studies werden opgenomen in deze review. 
<br/>De puntprevalentiecijfers voor voedings- en eetproblemen variëren sterk en liggen tussen 1,4% en 37%. Slechts één studie geeft cijfers voor eetstoornissen in de algemene bevolking: een prevalentie van 2,8% volgens de ICD-10-criteria (tiende editie van de "International Statistical Classification of Diseases and Related Health Problems") en van 2,4% volgens de DC:0-3R-criteria ("Zero to Three's Diagnostic Classification of Mental Health and Developmental Disorders of Infancy and Early Childhood"). 
<br/>De definiëring en de methodologie van de studies zijn erg verschillend. Daarenboven worden beide in veel studies te beperkt omschreven. Deze factoren spelen mogelijk een belangrijke rol in de grote spreiding van de prevalentiecijfers en maken dat er geen veralgemeende besluiten getrokken kunnen worden. Een meer nauwkeurige definiëring en operationalisering van de concepten en de gehanteerde meetinstrumenten dringt zich op.
Massa-studie verwijst naar het fenomeen waarbij studenten in het hoger onderwijs het initiatief nemen om te studeren in het gezelschap van medestudenten in stille leerruimtes, zoals bibliotheken en  studiecentra. Dit onderzoek verkent het fenomeen, met als centrale vragen: (1) wie neemt eraan deel, (2) wat zijn de voornaamste beweegredenen en (3) hoe gebeurt het concreet. Een online-enquête, die werd ingevuld door 2993 studenten aan vijf Vlaamse universiteiten en een Brusselse hogeschool, toont aan dat ongeveer 30% van de respondenten studeert met anderen op de campus. Cognitieve motieven rond optimaal studeren en sociale motieven spelen daarbij de belangrijkste rol. Deze studenten studeren er efficiënter, ervaren minder afleiding en het concentratieniveau ligt er hoger. Ook de sociale controle wordt als voorname reden aangehaald, evenals andere sociale redenen, zoals samen pauzeren, hetzelfde doel voor ogen hebben, leuker dan alleen studeren en de sfeer brengt hen in studeerstemming. Opvallend is dat hoe vaker studenten studeren in de bibliotheek of studiecentra, hoe sterker cognitieve, sociale en contextuele motieven een rol spelen. De overgrote meerderheid (57.7%) studeert er individueel. Slechts 11.9% studeert er 'samen' met bevriende anderen voor hetzelfde examen, bij hen spelen cognitieve motieven gericht op elkaar inhoudelijk helpen en ondersteunen een prominente rol.