clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
De voorbije tien jaar is de schoolse segregatie in het Nederlandstalige onderwijs in België sterk toegenomen. Kinderen uit verschillende socio-economische groepen zijn doorheen de tijd steeds minder gelijkmatig verdeeld over de scholen. Aan de hand van de Hutchens index voor segregatie en op basis van populatiegegevens karakteriseren we deze evolutie tussen de schooljaren 2001-2002 en 2011-2012. De stijgende trend is robuust over verschillende geografische specificities. Voor de hogere graden van het secundair onderwijs vinden we dat vooral de segregatie tussen het ASO, BSO, TSO en KSO groot is, zeker in vergelijking met de verschillen in socio-economische samenstelling tussen de geografische gebieden. Daarnaast tonen we aan dat de schoolse segregatie in Vlaanderen gekarakteriseerd wordt door concentraties van kansarme leerlingen, eerder dan door concentraties van kansrijke leerlingen. Onze resultaten geven aan dat de stijging in schoolse segregatie deels verklaard kan worden door een toename in woonsegregatie, en deels door ouderlijke preferenties voor schoolsamenstelling. Verder tonen we aan dat het niet zozeer de concentratiescholen of de scholen met de meest afwijkende leerlingensamenstelling zijn die de evolutie sturen. Dit wijst erop dat segregatie bovenal gedreven wordt door een toegenomen spreading van alle scholen volgens hun percentage kansarme leerlingen, dus ook van de scholen met een relatief evenwichtige samenstelling.
Jobzekerheid is van centraal belang voor werknemers, maar is het ook belangrijk voor werkgevers? Wat is het belang van jobzekerheid in een tijd waar werknemers verwacht worden om mee te denken met de organisatie, problemen te detecteren en innovatieve oplossingen voor te stellen? In dit artikel belichten we de relatie tussen jobonzekerheid en innovatief werkgedrag. We vinden een negatieve relatie, maar het echte verschil in innovatief gedrag wordt gemaakt door de autonomie die werknemers ervaren in de organisatie van hun werk.
Het boek bestaat uit drie delen. In een eerste deel wordt een historische en actuele stand van zaken gegeven van werknemersparticipatie in België. Het tweede deel geeft een zicht op het ondernemingsmodel van de toekomst en formuleert een kritiek tegenover het momenteel heersende model van winstmaximalisatie voor aandeelhouders. Er wordt gepleit voor een bestuursmodel dat meer kijkt naar de duurzame lange-termijn, dan naar het snelle financiële gewin. Er wordt aangegeven dat de onderneming van ons allemaal is en daarom een beter democratisch bestuur verdient. De Rijnlandse traditie moet hersteld worden ten opzichte van de groeiende Angelsaksische invloed en financialisering. Het derde deel reikt enkele instrumenten aan en bespreekt mogelijke pistes voor de vernieuwing van de werknemersinspraak in België. Vormen van directe inspraak, een specifieke aanpak voor kmo’s en multinationals, een werknemersvertegenwoordiging in raden van bestuur en de coöperatie als alternatief komen als instrumenten van vernieuwing aan bod. Ecologische transitie, bedrijfsinnovatie en diversiteit worden aangekaart als nieuwe doelstellingen.
De horecasector bestaat uit een groot aantal micro-ondernemingen die hun activiteiten ontwikkelen rond het verschaffen van logies, maaltijden en/of dranken. Horecaondernemingen in Vlaanderen zijn overwegend kleinschalig, intensief artisanaal actief en hebben een sterke focus op vakmanschap. Het vinden en behouden van medewerkers is een belangrijke uitdaging. Toch stellen we vast dat de horeca een hoge mobiliteit van werknemers kent, zowel qua instroom, uitstroom als intrasectorale mobiliteit. Om die redenen onderzocht Guidea, het sectoraal kenniscentrum, in samenwerking met het HIVA de redenen voor dit verloop. In de studie1 werd gefocust op de bevlogenheid en de loyaliteit van de werknemers. Op basis van een bevraging van ongeveer 600 werknemers concluderen we dat werknemers die bevlogen zijn over hun job minder op zoek gaan naar alternatieven en dat die bevlogenheid sterk afhangt van de kwaliteit van de job. Maar enthousiasme is niet voldoende. Een goed contact met klanten, voldoende carrièrekansen, autonomie en voldoende uren stimuleren ook rechtstreeks de loyaliteit van werknemers.
Rekening houden in de zorg met de wensen van mensen met dementie. Het lijkt een open deur, wie zou dat niet willen? Toch blijkt dit ideaal in de praktijk vaak nog ver te zoeken. Vroegtijdige zorgplanning is een manier om een cultuur van permanente dialoog op gang te brengen waardoor meer recht wordt gedaan aan wat mensen met dementie belangrijk vinden. Ook wanneer zij dit niet meer zelf onder woorden kunnen brengen.
ACHTERGROND Muziektherapie is een overwegend non-verbale therapievorm die geënt is op muzikale improvisatie in een therapeutische relatie. Van daaruit wordt ze ook gebruikt als therapie in de behandeling van depressie.
Muziektherapie en de effectiviteit ervan zijn onderwerp van diverse onderzoeken.
DOEL Stand van zaken beschrijven van de inzichten over de effectiviteit van muziektherapie bij depressie die uit het wetenschappelijk onderzoek tot nu toe naar voor komen.
METHODE Een beknopt literatuuroverzicht van recent onderzoek, de gehanteerde methodes en de bereikte resultaten, om de huidige positie van muziektherapie bij depressie in de context van het evidence based wetenschappelijk onderzoek te bepalen.
RESULTATEN Er is een grote variatie aan onderzoeksmethoden om de effecten van muziektherapie als psychotherapie te bepalen. De waarde van muziektherapie wordt vooral onderzocht bovenop standaard psychiatrische behandeling, met of zonder farmacologische ondersteuning. Bij depressie worden
significante resultaten bereikt in het voordeel van de muziektherapie.
CONCLUSIE Het onderzoek dat tot op heden naar muziektherapie bij depressie werd uitgevoerd, wijst op een significante en duurzame reductie van klachten en symptomen en een verbetering van de levenskwaliteit. Het is noodzakelijk dat er verder onderzoek gedaan wordt naar de methodes waarmee men het effect van muziektherapie het beste in kaart kan brengen.
De professionalisering van lerarenopleiders krijgt recent steeds meer de aandacht die het verdient. Opvallend daarbij is dat veel professionaliseringsinitiatieven doelbewust een groepscomponent inbouwen: men gaat ervan uit dat samenwerken met anderen de professionele ontwikkeling van alle betrokkenen faciliteert. In dit artikel analyseren we onze ervaringen met het ontwerpen en implementeren van een begeleidingstraject voor een groep van ervaren lerarenopleiders in een LOEP-project (Lerarenopleiders Onderzoeken hun Eigen Praktijk). We gaan systematisch na hoe een aantal onderzoeksgebaseerde inzichten over de professionele ontwikkeling van lerarenopleiders en de noodzaak van
en voorwaarden voor samenwerking tussen professionals in de praktijk al dan niet functioneren als verwacht. Het resultaat is een diepgaander inzicht in de factoren die ertoe leiden dat professionele leergemeenschappen kritische reflectie – en dus professionele ontwikkeling – faciliteren dan wel inhiberen. We besteden hierbij in het bijzonder aandacht aan de rol van begeleiders van professionele leergemeenschappen.
Lerarenopleiders vormen de sleutel tot de opleiding van professionele leraren. Toch is er pas recentelijk (onderzoeks)aandacht gegroeid voor hun professionele expertise en noden. In dit artikel1 staat de professionaliteit van de lerarenopleider centraal. We rapporteren de resultaten van een interpretatieve analyse van interviews met twaalf ervaren lerarenopleiders
waarin we de relatie tussen de positioneringen van deze lerarenopleiders en hun opleidingspraktijk bestudeerden. Een positionering verwijst naar een coherent patroon van
normatieve opvattingen over goed onderwijs (en goed opleiden), over de preferentiële relatie met leraren-in-opleiding en over waardevolle strategieën om deze opvattingen te realiseren in de praktijk. We identifi-ceerden drie positioneringen: de lerarenopleider van pedagogen, de lerarenopleider van reflectieve leraren en de lerarenopleider van vakleraren. We beschrijven elke positionering en maken duidelijk hoe deze de opleidings-agenda bepaalt in termen van de leerprocessen die deze lerarenopleiders willen ondersteunen (inhoud) en hoe ze dit concreet doen (didactiek).
De inhoud en doelen van onderwijsvernieuwingen krijgen vaak gestalte in concrete objecten. De ideeën achter de vernieuwing worden dan als het ware gematerialiseerd in speciaal ontworpen instrumenten die tot doel hebben bij te dragen tot betere onderwijspraktijken, ook wel artefacten genoemd. Gedurende lange tijd werd het precieze aandeel van artefacten in het verloop van vernieuwingsprocessen echter geminimaliseerd. Om de rol van artefacten te bestuderen, zoomen we in dit artikel in op de  organisatorische routines die in scholen rond een vernieuwingsartefact kunnen ontstaan. We illustreren dit met een onderzoek naar de implementatie van de BaSO-fiche in Vlaamse scholen, een instrument dat ontwikkeld werd om de zorgcontinuïteit tussen het basis- en het voortgezet onderwijs te stimuleren. Via een artefactanalyse en semi-gestructureerde interviews met de ontwerpers en gebruikers van de fiche ontrafelen we de rol die de BaSOfiche vervulde in de vernieuwing van de (zorg)praktijken van de betrokken scholen. De resultaten laten zien dat de introductie van de BaSO-fiche een specifieke manier van denken, spreken en handelen rond zorg mogelijk en vooral vanzelfsprekend heeft gemaakt in de scholen.
Met de zesde staatshervorming hebben de drie gewesten in ons land de autonome bevoegdheid gekregen over het doelgroepen¬beleid voor hun arbeidsmarkt. De grenzen van Brussel, als agglomeratie met een open en competitieve arbeidsmarkt, zijn echter veel minder gemarkeerd door de vele interacties met de Vlaamse en Waalse arbeidsmarkten. Tot hiertoe bleef het onduidelijk wat de reële impact is van de regionalisering van de doelgroepkortingen voor het Brussels Gewest. Dit onderzoek, in opdracht van Brussels minister van Werk Didier Gozuin, brengt voor het eerst de reële subsidiestromen en de relevantie van de maatregelen in kaart, rekening houdend met de aard van de doelgroepen, de pendelbewegingen en de plaats van tewerkstelling.
Bij de onderhandelingen over een nieuw federaal regeerakkoord wilden de centrumrechtse partijen een grondige hervorming van het werkloosheidsstelsel. Verschillende pistes om het beleid ten aanzien van (langdurige) werklozen te verstrengen werden bestudeerd. Uiteindelijk resulteerde dit in een akkoord over  de invoering van een verplichte gemeenschapsdienst.  Het zou gaan om twee halve dagen per week verplichte en onbetaalde arbeid, op straffe van schorsing van de uitkeringen. Die gemeenschapsdienst zou zelfs deel uitmaken van een traject naar regulier werk. Op het eerste gezicht lijkt het idee redelijk en aantrekkelijk: in de Verenigde Staten, Australië en Groot-Brittannië is de ‘workfare’ (work + welfare, of werk gekoppeld aan uitkeringen) al langer operationeel. Ook Nederland laat sinds de Participatiewet van 2014 zijn langdurig werklozen, gehandicapten, bejaarden en bijstandscliënten klussen in ruil voor een uitkering of verzorging. Een analyse van deze buitenlandse ervaringen leert echter dat dergelijke systemen geen enkel positief effect hebben op herinschakeling, en zich ook juridisch in een grijze zone bevinden tussen activering en dwangarbeid.
Wie rond preventie werkt, wordt geconfronteerd met nieuwe trends, uitdagende mogelijkheden en weerbarstige knelpunten. Over het muurtje kijken en expertise bijtanken kan dan helpen om de juiste beslissingen te nemen. In dit boek delen auteurs hun kennis en ervaring vanuit meerdere sectoren. Er komen bijdragen aan bod vanuit de welzijnssector, de gezondheidszorg, de onderwijssector, de bijzondere jeugdzorg, de drugshulpverlening, het stedelijk lokaal beleid, opvoedingsondersteuning en de criminologie. Zowel praktijkwerkers, beleidsactoren en wetenschappers belichten en ontrafelen boeiende, levende thema's over preventie. Van emancipatorische tot evidencebased preventie, van de probleemanalyse tot de implementatie van preventie, van het risico op overdaad aan preventie tot de zoektocht naar proportionele preventie. Kortom, een rijk gevuld boek voor ieder die van ver of dichtbij met preventie te maken krijgt.
In dit artikel schetsen we de opzet van ALTERNATIVE, een Europees onderzoeksproject dat nagaat in welke mate herstelrechtelijke praktijken kunnen worden ingezet voor interculturele conflicten. Naast theoretisch onderzoek naar begrippen als recht en rechtvaardigheid, veiligheid, conflict (transformatie) en herstelrecht, is actie-onderzoek opgezet in vier diverse interculturele settings (Oostenrijk, Hongarije, Servië en Noord-Ierland). Om tot een descriptieve vergelijking te komen werd een innoverende vergelijke onderzoeksmethode ontwikkeld die door middel van een ‘thick description’ van de verschillende realiteiten in een gezamenlijk evaluatieschema een aantal interessante onderzoeksbevindingen verzameld. Het artikel omschrijft deze verschillende aspecten en reflecteert over de vraag of we evalueren naar een ander begrip van restorative justice, ruimer dan het justitiële.
Toekomstonderzoek laat o.m. toe om op een systematische manier te reflecteren over de verschillende strategische keuzes waarvoor een organisatie staat. Deze bijdrage presenteert daarvan een concreet voorbeeld: de toepassing van scenariodenken ter ondersteuning van de ontwikkeling van een visie voor de politie in 2025. In deze bijdrage wordt die oefening, waarbij ruim 65 personen (o.m. politieambtenaren, beleidsadviseurs en academici) betrokken waren, beschreven. De bijdrage vangt aan met een korte beschrijving van de praktische organisatie van de activiteiten. Vervolgens wordt toegelicht waarom voor de techniek van strategische scenario’s werd gekozen. Daarna wordt ingegaan op de twee grote stappen die werden gezet in deze visieontwikkeling: het uitwerken van de scenario’s en vervolgens het uitwerken van een visie op basis van die scenario’s. De bijdrage rondt af met enkele concrete lessen voor de praktijk, geformuleerd als succesfactoren, en een eindreflectie over het nut van de oefening.
Gedurende decennia werd opsluiting geregeld met een haast ondoordringbaar kluwen van omzendbrieven, zonder een duidelijk wettelijk kader. Gedetineerden hadden geen volwaardige rechtspositie en konden maar hopen op gunsten vanwege de administratie. Het recht achter de gevangenismuren leek in weinig op het recht in de vrije samenleving.
Tien jaar geleden werd de basiswet gevangeniswezen en rechtspositie van gedetineerden gepubliceerd. Een wet met een doordacht penologisch concept en met fundamentele principes voor de regeling van het leven achter de tralies.
 Na een decennium is het tijd om een stand van zaken op te maken.

De bijdragen in dit boek belichten op uiteenlopende vlakken de veranderingen na een decennium basiswet gevangeniswezen en rechtspositie van gedetineerden. Een eerste hoofdstuk behandelt de tenuitvoerlegging van de basiswet, zes hoofdstukken gaan in op diverse deelthema’s (controle en toezicht, tucht,…) en in een laatste hoofdstuk wordt vooruit gekeken naar de toekomst van de basiswet.
Het experiment met het ‘Protocol van Moed’ (hierna het Protocol genoemd) liep van januari 2012 tot en met december 2013 in het gerechtelijk arrondissement Antwerpen. In dit experiment werden tussen politie, justitie, hulp- en zorgverlening afspraken gemaakt om in acute en complexe zaken van kindermishandeling de betrokken kinderen zo snel en efficiënt mogelijk veilig te stellen.1 Het Protocol voorzag hiervoor de volgende mogelijkheden: 1) melding door hulpverleners van een acute situatie van kindermishandeling aan het parket op basis van artikel 458bis Strafwetboek of op basis van de noodtoestand, 2) casusgebonden overleg tussen parket en hulpverlening over een chronische situatie van kindermishandeling, 3) het stellen van vragen door het parket/de politie over hulpverlening aan een individuele cliënt en 4) het inwinnen van informatie bij het parket door het Comité voor Bijzondere Jeugdzorg (CBJ)2 of het Vertrouwenscentrum Kindermishandeling (VK) in het kader van een risico-inschatting. In deze bijdrage wordt enkel ingegaan op het casusgebonden overleg, omdat dit in het Protocol de belangrijkste innovatie was. Het was een voor Vlaanderen unieke overlegstructuur tussen justitie en hulpverlening. Toegelicht  – en geïllustreerd – wordt wat een dergelijk overleg inhield, wat de mogelijkheden van dit overlegplatform waren in het licht van preventie van kindermishandeling en welke veiligheidsbuffers werden ingebouwd om ongewenste neveneffecten te vermijden. Hierbij wordt in het bijzonder toegespitst op het ‘noodzakelijkheidscriterium’ dat als basis voor de informatie-uitwisseling tijdens het overleg werd gebruikt.
Zowel in Europese als Noord-Amerikaanse zelfrapportagestudies wordt regelmatig vastgesteld dat adolescenten die opgroeien in ‘gebroken gezinnen’, d.w.z. gezinnen waarin een jongere niet (langer) opgroeit bij twee biologische ouders, een groter risico lopen om zich te engageren in strafbaar gedrag. In vele Europese studies wordt echter te weinig rekening gehouden met de grote diversiteit aan gezinsvormen binnen die categorie van 'gebroken' gezinnen. Zo wordt bijvoorbeeld zelden een onderscheid gemaakt tussen eenouder- en stiefgezinnen. Dit verhindert meer genuanceerde uitspraken over het verband tussen gezinsstructuur en delinquent gedrag. In onze bijdrage gaan we op basis van data uit de JOP-schoolmonitor 2013 na in welke mate er verschillen bestaan in de zelfgerapporteerde eigendomsdelinquentie van jongens en meisjes naargelang zij in intacte gezinnen, eenoudergezinnen of stiefgezinnen opgroeien. Verschillen in de zelfgerapporteerde eigendomsdelinquentie van jongens naargelang gezinsstructuur bleken eerder klein en niet significant zijn. Bij de meisjes werd wel een statistisch significante associatie tussen gezinsstructuur en delinquent gedrag gevonden. Meisjes uit stiefgezinnen waren gemiddeld gezien vaker betrokken bij eigendomsdelicten dan meisjes uit intacte gezinnen en eenoudergezinnen. Dit werd vooral verklaard door verschillen in ouderlijke opvolging, het hebben van delinquente vrienden, en het spenderen van de vrije tijd in ongestructureerde activiteiten. Onze resultaten tonen aan dat gezinsstructuur an sich geen rechtstreekse ‘determinant’ is van delinquent gedrag. Bepaalde gezinsstructuren, of transities daarin, zijn geassocieerd met tussenliggende processen die delinquent gedrag in de hand kunnen werken. Onderzoek en beleid moet zich op deze processen richten
In het focusartikel bespreekt Jeanne Peijnenburg een discussie tussen C.I. Lewis en Hans Reichenbach over de vraag of zinvolle uitspraken over waarschijnlijkheid zekerheid veronderstellen. Lewis meende van wel, Reichenbach meende van niet. Peijnenburg toont aan hoe het standpunt van Reichenbach formeel onderbouwd kan worden. Ze onderzoekt de situatie van een aftelbare keten van elkaar ondersteunende proposities, waarbij de funderende propositie (p, vooraan in de keten) een waarschijnlijkheid kleiner dan één heeft. Haar argument toont aan dat dit er niet noodzakelijk toe leidt dat de waarschijnlijkheid van de uiteindelijk afgeleide doelpropositie (r, achteraan) in de limiet onbepaald of nul zou zijn.
In deze reactie vertrek ik opnieuw van enkele citaten van Lewis. Dan ga ik in op de algemene vraag of het toekennen van een waarschijnlijkheid enige zekerheid veronderstelt. Op basis van deze bespreking stip ik de rol van zekerheid aan in Peijnenburgs argument.
Dit boek geeft een thematische inleiding tot de philosophy of mind binnen het kader van de hedendaagse, analytische filosofie. Het boek bestaat uit drie delen:
1) het probleem van de persoonsidentiteit:
lichaamstheorie en geheugentheorie, bundel- vs. ego-theorie, breintheorie, onpersoonlijke theorie;
2) het geest-lichaam probleem:
Folk Psychology, qualia, intentionaliteit, mentale causaliteit, dualisme, materialisme, behaviourisme, identiteitstheorie, functionalisme, niet-reductief en eliminatief materialisme;
3) het probleem van vrijheid en determinisme:
vrijheid en determinisme, consequentie-argument, Luck-argument, incompatibilisme en indeterminisme, compatibilisme, morele verantwoordelijkheid, hard determinisme in de filosofie en de wetenschappen.
In dit essay wordt het belang van stilte in onze hedendaagse samenleving bekeken vanuit pedagogisch perspectief. Stilte wordt opgevat als een boeiend vormingsthema én als belangrijke publieke kwestie. Verder wordt onderzocht hoe vorming en vormingswerk het thema stilte in het maatschappelijk debat mee kunnen binnenbrengen en welke theoretische inzichten hierbij inspiratie kunnen bieden. Aansluiting wordt gezocht o.m. bij de filosofie van Jacques Rancière en bij de pedagogische theorie van Elizabeth Ellsworth.
Perspectieven op burgerschap vertrekken nog al te vaak van burgerschap als status. Hierbij gaat men ervan uit dat burgers deelachtig worden aan de gemeenschap via universele rechten en plichten. Een superdiverse samenleving confronteert ons echter met een toenemende complexiteit aan – en interactie tussen - rollen, posities, statussen en diverse claims van burgers met en zonder migratieroots. Op basis van kwalitatief onderzoek op de werkvloer van een superdivers autoassemblagebedrijf in Gent brengt dit artikel daarom inzicht in processen van burgerschap van onderuit. In onze analyse van burgerschap als praktijk, inspireren we ons op Larkin’s (2014) driedeling tussen alledaagse activiteiten, acties van burgerschap en daden van burgerschap. We focussen ons specifiek op de rol van zowel het HR management van de fabriek als van de vakbonden in het faciliteren van burgerschapspraktijken en de totstandkoming van solidariteit in diversiteit.
Will universities survive the e-learning revolution? De klassieke universiteit ligt op sterven! Vermoord de universiteit niet! De krantenkoppen van het voorbije jaar liegen er niet om. Moeten onze universiteiten en hogescholen de digitale revolutie omhelzen als de sleutel tot een nieuwe toekomst of moeten ze die juist afhouden als een bedreiging voor hun wezen zelf? Hebben ze de boot misschien al gemist?
Dat laatste zeker (nog) niet. De Vlaamse instellingen zijn zeer intensief met e-learning bezig: door wetenschappelijk onderzoek, via een uitgebreide waaier aan pilootexperimenten en door grondige discussie en reflectie. In 2014 hebben zij in het kader van het Denkersprogramma van de KVAB hun visies en ervaringen uitgewisseld met twee gerenommeerde buitenlandse experten (denkers): Diana Laurillard van de University of London en Pierre Dillenbourg van de Ecole Polytechnique Fédérale de Lausanne. Hun ideeën liggen aan de basis van de eigen visie, voorstellen en aanbevelingen die de KVAB-reflectiegroep Blended Learning uitgewerkt heeft in het voorjaar 2015. Deze worden geformuleerd in dit Standpunt. De position papers van de denkers zelf werden gepubliceerd als KVAB Standpunt 33: Higher Education in the digital era. A thinking Exercise in Flanders.

Het lijdt geen twijfel dat de digitalisering ongekende mogelijkheden biedt voor onderwijs en leren, in de breedte zowel als in de diepte. Dankzij de nieuwe mogelijkheden in de breedte kunnen universiteiten en hogescholen onderling cursussen uitwisselen en hun maatschappelijke functie uitbreiden naar nieuwe doelgroepen. Ze kunnen hun internationale dimensie versterken door cursussen aan te bieden en af te nemen in het kader van internationale netwerken (virtuele mobiliteit).
De nieuwe mogelijkheden in de diepte zullen zich niet vanzelf realiseren: niet de technologie op zich zal de onderwijskwaliteit verbeteren, maar wel de doordachte combinaties van traditioneel contactonderwijs (met zijn onschatbare rijkdom aan persoonlijke en sociale contacten en ervaringen) met online learning. Deze combinaties hebben een naam: blended learning.
Om het digitale potentieel optimaal te valoriseren zijn krachtige acties nodig op de verschillende niveaus: dat van de docent en de klas, dat van de instelling en dat van de overheid. Zonder die krachtige acties missen onze universiteiten en hogescholen wellicht deze unieke kans om via de digitale revolutie hun onderwijs grondig te vernieuwen, te verbreden en te verbeteren en op die manier hun maatschappelijke functie op te krikken.