clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Iedereen spreekt er over: we moeten luchtdichter gaan bouwen. Maar hoe doe je dat? Aan de Universiteit Gent is dit jaar een onderzoek gedaan naar de luchtdichtheid van raamaansluitingen: in een labo zijn 12 verschillende oplossingen getest om een raam luchtdicht in te bouwen in een gemetselde muur. In dit artikel worden de resultaten van dat onderzoek uit de doeken gedaan, met concrete oplossingen voor de praktijk.
Het belang van democratie in het internationaal recht neemt snel toe, zo ook binnen het VN systeem. Heden heerst er nog veel onduidelijkheid over de exacte inhoud van dit concept. Dit artikel gaat na welke betekenis de VN aan dit begrip geeft en komt tot de conclusie dat er wel een zekere eensgezindheid blijkt te bestaan over een definitie -met name democratie gedefinieerd als de som van bepaalde elementen- maar dat deze definitie gebruikt maakt van dermate vage en onduidelijke termen dat men zich de vraag kan stellen of er inhoudelijk wel een consensus over het begrip bestaat.
Dit artikel handelt over islamitisch geïnspireerde radicalisering en de rol van de lokale setting in dergelijk radicaliseringsproces. Eerst en vooral wordt een dynamisch model van radicalisering gepresenteerd dat ontwikkeld werd in functie van het onderzoeksproject ‘Polarisering en radicalisering: een integrale preventieve aanpak’, uitgevoerd in opdracht van de FOD Binnenlandse Zaken. In dit model wordt radicalisering weergegeven als een procesmatig gebeuren dat slechts in uitzonderlijke gevallen zal leiden tot terrorisme. Het model bestaat uit drie fasen – radicalisme, extremisme en terrorisme – en omvat naast het proces van radicalisering een proces van rekrutering. Aan de hand van de case ‘Muriel Degauque’ en een beperkt aantal interviews met Belgische bevoorrechte getuigen wordt in dit artikel geïllustreerd hoe de lokale setting een rol kan spelen in het radicaliseringsproces en welke processen lokaal kunnen ontstaan. Afsluitend worden een aantal strategieën opgelijst die gehanteerd kunnen worden in de preventie van islamitisch geïnspireerde radicalisering.
Elk bedrijf, in de voedselketen, ontwikkelt zijn eigen bedrijfsspecifieke systeem aan de hand van de basisvoorwaarden programma’s (zoals GMP, PRP), de HACCP principes, en wanneer belanghebbenden het vereisen ook de commerciële standaarden (zoals ISO 9001, ISO22000, BRC, e.d.). Typisch worden deze systemen geëvalueerd door het uitvoeren van inspecties of audits door de overheid of geaccrediteerde controle-instellingen aan de hand van een checklist. Het diagnose instrument is een tool die een evaluatie geeft van het niveau van het ontwikkelde en geïmplementeerde voedselveiligheidssysteem lost van de vereisten van de diverse stakeholders. Het ontwikkelde diagnose instrument focusseert zich enkel op de kern beheers- en borgingsactiviteiten die een essentiële bijdrage leveren aan de hygiëne en voedselveiligheid, om zo een indicatie te krijgen van het totale systeem. Daarnaast analyseert het ook de context waarin het bedrijf opereert.
De internationale olieprijzen staan sinds enkele maanden weer op recordhoogtes, en dat voelt u aan uw energiefactuur en aan de benzine- en dieselprijzen die u betaalt aan de pomp. Verontrustend is dat de oorzaken van de hoge olieprijzen veel dieper reiken dan de huidige politieke onrust in het Midden-Oosten. In deze bijdrage leg ik uit waarom, en wat we er wel en niet aan kunnen doen.
De teksten van de Rennaissance, die in de Westerse architectuur de regels vastleggen voor de volgende eeuwen, ontwikkelden een logocentrisch en christelijk-antropocentrisch discours dat het lichaam — en in het bijzonder het mannelijke lichaam — aan de basis legde van (onbewuste) architecturale regels en configuraties.
Het essay start met het situeren van deze traditie en toont op welke wijze de menselijke gestalte schuilt in de gebouwen en hoe zijn (en haar) proporties alle onderdelen ervan bepalen.  In de zestiende eeuw breekt het lichaam als het ware naar buiten — soms in buitenissige, maniëristische aberraties. Er ontstaan bovendien fascinerende uitwisselingen tussen de representatie van de mens en die van het gebouw. 
Met de start van de moderniteit worden, vanaf de late zeventiende eeuw, deze klassieke harmonieën uitgedaagd en treden er verschuivingen op in de verhoudingen tussen het menselijke lichaam en de architectuur. In het proces van verweven van moderniteit, gezondheid, controle en hygiëne worden mens en gebouw onderworpen aan nieuwe, interagerende regimes.
De tekst besluit met een bespiegeling over de mogelijkheid van een antropomorfe architectuur in een tijdperk waarin de relatie tussen mens en gebouw vooral met de term ‘gebruiker’ aangeduid wordt.
Door verschillende auteurs werd herhaaldelijk gewezen op de precaire situatie waarin geïnterneerden in België zich bevinden. Inmiddels werden een aantal concrete beleidsinitiatieven genomen die kunnen gelden als een aanzet voor een mogelijke grondige hervorming van het interneringssysteem. Zo voorziet het Masterplan Internering in de oprichting van twee Forensisch Psychiatrische Centra voor de opvang van geïnterneerden. In dit artikel trachten we het huidig zorgaanbod voor geïnterneerden in België te beschrijven, met het oog op het formuleren van aanbevelingen voor de behandeling van geïnterneerden in een Forensisch Psychiatrisch Centrum. De gegevens zijn verzameld door middel van documentanalyse en interviews met 29 medewerkers uit 18 verschillende zorginstellingen voor geïnterneerden. De theoretische uitgangspunten, het zorgaanbod en de invloed van de juridische context op de behandeling ervaren door de medewerkers van de zorginstellingen worden beschreven en een aantal inhoudelijke, structurele en settingspecifieke randvoorwaarden voor de behandeling van geïnterneerden worden geformuleerd.
De Internationale Arbeidsorganisatie (International Labour Organization, ILO) werd in 1919 opgericht door de Vrede van Versailles, een van de vijf verdragen waarmee de Eerste Wereldoorlog formeel werd beëindigd. Ze kreeg de opdracht om sociale rechtvaardigheid na te streven en zo mee de basis voor een duurzame vrede te scheppen. Na de Tweede Wereldoorlog en de neergang van de Volkenbond sloot het zich in 1946 aan bij de Verenigde Naties en werd daarmee de oudste gespecialiseerde organisatie die onder diens vlag werkzaam is.
Om in België passieve koeltechnieken te stimuleren, moeten quasi-steady-state bepalingsmethodes ontwikkeld en ingevoerd worden. Uitgaande van de Europese norm EN 13790 ontwikkelden de auteurs van dit artikel een bepalingsmethode voor opengaande ramen in kantoren en scholen zonder actieve koeling. Samen met het ventilatiedebiet bepalen een temperatuurcorrectiefactor en een tijdsfractie van gebruik het extra ventilatieverlies. De auteurs leidden de twee laatstgenoemde factoren af aan de hand van dynamische Trnsys-simulaties van drie referentiegebouwen. De validatieresultaten tonen een duidelijk verband tussen de oververhittingsindicator, afgeleid uit de EPB-berekening en de temperatuuroverschrijding voorspeld door Trnsys.
Het Ruimtelijk Structuurplan Vlaanderen (RSV) maakt een selectie van stedelijke gebieden en legt de basis voor de afbakening ervan. Het RSV onderscheidt drie basiscategorieën: drie grootstedelijke ge-bieden, een tiental regionaalstedelijke gebieden en een reeks kleinstedelijke gebieden. Het woonloca-tiebeleid dat op basis van deze selectie werd uitgestippeld, voorziet dat 60% van de nieuwe woningen in de stedelijke gebieden zou moeten terechtkomen. Een recente evaluatie van het RSV stelt vast dat een steeds groter aandeel van de nieuwe woningen inderdaad in de stedelijke gebieden wordt ge-bouwd, maar dat de nadruk duidelijk op de kleinstedelijke gebieden ligt. Een nieuwe analyse op basis van de gegevens van het Onderzoek Verplaatsingsgedrag Vlaanderen (2001) toont aan dat inwoners van kleinstedelijke gebieden bovengemiddeld lange verplaatsingen ma-ken, en dus voor veel van hun dagelijkse activiteiten wellicht in sterke mate aangewezen zijn op de vaak vrij veraf gelegen agglomeraties. Het mobiliteitsprofiel van de inwoners van suburbane gemeen-ten in de schaduw van de grotere steden is dus niet noodzakelijk minder duurzaam dan dat van de in-woners van de kleinstedelijke gebieden, terwijl de grootstedelijke en regionaalstedelijke gebieden zelf duidelijk een stuk beter scoren.
De retoriek van waanzin is een literatuurwetenschappelijke studie over waanzinnige vertellersfiguren in moderne literatuur. Zogenaamd gestoorde vertellers herinneren ons door hun wartaal en waanvoorstellingen aan de creatieve kracht van taal en verbeelding. Daarbij maken ze de kracht van literatuur tastbaar. Tegelijk komen de fictionele krankzinnigen in aanvaring met maatschappelijke normen en de uitdragers ervan. Ze confronteren ons dan ook met de conventionele grond van onze interpretaties. Moeten we waanzinnige vertellers als onbetrouwbare figuren beschouwen, of reiken ze ons nieuwe inzichten aan? In dit boek wordt die problematiek onderzocht door een analyse van waanzinnige vertellers en hun retoriek. De auteur gaat in op de beelden van waanzin die in literatuur vaak gebruikt worden en ontwerpt een kader om de taal van de ik-vertellers nauwkeurig te analyseren. Dat model bestaat uit verteltheorie, theorieën van narratieve onbetrouwbaarheid en de theorie van taalhandelingen. Met voorbeelden uit de Nederlandse literatuur en uit de westerse literaire canon wordt een en ander aanschouwelijk gemaakt. Ten slotte presenteert deze studie een zorgvuldige en vernieuwende lectuur van drie romans: Maurits Dekkers Waarom ik niet krankzinnig ben, De man die zijn haar kort liet knippen van Johan Daisne en De verwondering van Hugo Claus.
Nadat houten en pvc-ramen in de vorige edities de revue gepasseerd zijn, komt in dit artikel aluminium schrijnwerk aan bod. Aangezien het material aluminium de warmte bijzonder geod geleidt, maakt men gebruik van een thermische onderbreking om de warmteflux te beperken. Daardoor is de analyse van de warmtestroom hier ook het meest complex: de geleiding, de convectie en de straling zijn sterk bepalend voor de prestaties. Het is echter perfect mogelijk om thermisch performante ramen te maken.
De Zuid-Afrikaanse Waarheids- en Verzoeningscommissie (TRC) wordt wereldwijd als uniek model beschouwd bij het afrekenen met een gewelddadig of traumatiserend nationaal verleden. Dit artikel beschrijft op welke wijze de TRC als een uitzonderlijk herstelrechtelijk initiatief kan gezien worden. In Zuid-Afrika heeft het oprichten van de TRC fundamenteel bijgedragen tot een toestand waarin het broze compromis tussen voor- en tegenstanders van apartheid kon omgezet worden in een periode van stabiliteit en democratie. Na het behandelen van de voordelen en de tekortkomingen van de Commissie gaat dit artikel dieper in op het herstelrechtelijke karakter van de TRC. De rol van de media, de mate waarin een dergelijk initiatief erkenning brengt voor de slachtoffers en de wijze waarop er binnen het kader van het herstelrecht aandacht kan besteed worden aan materiële compensaties voor de slachtoffers, komen prominent aan bod in het tweede gedeelte van dit artikel. Doorheen dit artikel zal duidelijk worden dat de TRC gedurende haar werkzaamheden voortdurend geconfronteerd werd met de tweespalt tussen individueel en collectief slachtofferschap
Doorheen de tijd heeft er een interessante evolutie plaats gevonden op het gebied van het Europese beleid rond de gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Dit verhaal start in 1957 bij de ondertekening van het Verdrag Van Rome waar het objectief van gendergelijkheid bijna per ongeluk in het stichtingsverdrag van de Europese Economische Gemeenschap (EEG) werd opgenomen om oneerlijke concurrentie en verstoringen van de Europese vrije markt te voorkomen, en zou algauw uitbreiden tot een bredere eis tot gelijke rechten gerelateerd aan werk. Bovendien treedt gendergelijkheid via niet-bindende richtlijnen ook steeds meer binnen in nieuwe(re) Europese beleidsdomeinen, zoals familiebeleid, huiselijk geweld, en politieke vertegenwoordiging. Ondanks de verbreding van het beleid, zowel op vlak van thema’s als van strategieën, lopen economische motieven als een rode draad doorheen deze geschiedenis. Verschillende moedige activisten binnen en buiten de instellingen hebben hier handig gebruik van gemaakt en hebben zo het gelijkerechtenbeleid in Europa mee vorm gegeven en op de agenda kunnen houden. Het instrumentele frame dat de Europese Unie hanteert en waarbij gendergelijkheid ondergeschikt is aan economische doelstellingen, belemmert echter het transformatieve potentieel van het Europese genderbeleid.
In 1978 wordt het project Roma Interrotta tentoongesteld, ontwerpen voor Rome van twaalf internationaal gerenommeerde architecten op basis van het Nuova Pianta di Roma van Giambattista Nolli uit 1748. De titel en het opzet van het project onderlijnen zijn kritische dimensie: de ontwikkeling van Rome is ‘onderbroken’ in het midden van de achttiende eeuw, en met name na 1870 is de stad zo dramatisch getransformeerd dat ze nog nauwelijks de sporen van haar historische ontwikkeling draagt. De ontwerpen zijn even zovele pogingen om opnieuw bij deze ontwikkeling aan te knopen.
Deze bijdrage onderzoekt de ideeën die in het midden van de jaren 1970 over Roma capitale leefden binnen de architectuurhistoriografie en bij architecten, om beter te begrijpen wat deze radicale afwijzing van het Terza Roma motiveerde en waarom die afwijzing op dat moment actueel en belangrijk was. Het barokke Rome zoals dat door Nolli is verbeeld, fungeert binnen de architectuurcultuur als een ideaalbeeld van de stad, dat evenwel is losgemaakt van enige historische of politieke betekenis. De voorstellen van Roma Interrotta zijn daarom niet alleen exemplarisch voor het architectuurdebat dat toendertijd is gevoerd, maar ook voor de inherente limieten en lacunes van dat debat.
Is het proces-verbaal van verdachtenverhoren daadwerkelijk de bron van informatie dat het beoogt te zijn? Om een antwoord te kunnen genereren op deze vraag werd een verkennende studie opgezet naar de methodologie die politie hanteert bij het uitschrijven van PV’s. Quasi-experimentele veldobservaties, gekoppeld aan een onderzoekssurvey werden hiervoor georganiseerd. Het onderzoek objectief hierbij was de uniformiteit en de vorm van verschillende PV’s na te gaan. De duale taakperformantie gekoppeld aan het verbaliseren, de hybride doelstelling van het PV, de complexe interactionele aard van het verhoor en de hieraan gekoppelde informatieselectie processen in acht genomen, werden twee hypothesen geformuleerd. Voorafgaand werd er verondersteld dat (1) er markante verschillen kunnen worden vastgesteld tussen de diverse formats waarin verklaringen van verdachtenverhoren worden neergeschreven door verhoorders en, (2) dat deze verschillen met name afhankelijk zijn van de persoonlijke voorkeuren van de verhoorders over de wijze waarop best een verklaring kan neergeschreven worden. De huidige onderzoeksresultaten tonen uiteenlopende formats waarbij persoonlijke voorkeuren en gewoontes van de verhoorders de wijze waarop de verklaring wordt neergeschreven domineren. Het lijkt het ons daarom noodzakelijk dat op basis van de formele wetgeving, kwaliteitsstandaarden worden gedefinieerd voor het uitschrijven van PV’s van verhoor. Idealiter dienen deze als norm en worden deze universeel aangeleerd aan de politiefunctionarissen.
Zowel in de media als beleidsmatig is er de laatste jaren heel wat aandacht voor Roma. De nadruk ligt daarbij overwegend op de problematische integratie van deze mensen, die al dan niet gepaard gaat met criminaliteit en/of schrijnende mensonwaardige levensomstandigheden. Onder het motto van een ‘niet-exclusieve maar specifieke gerichtheid’ op deze doelgroep worden tal van initiatieven opgestart om de inclusie van Roma te realiseren, dikwijls met aansturing vanuit Europa. Dit motto evenwel impliceert een paradox; inclusief werken vanuit een doelgroepgerichte benadering klinkt immers vreemd in de oren. Na een beknopt overzicht met de huidige stand van zaken, gaat dit artikel in op de politieke en pragmatische (on)wenselijkheid om ‘Roma’ beleidsmatig als concept te blijven hanteren.
Aangezien ontwikkelingsmogelijkheden voor leidinggevenden vaak beperkt zijn, zou men kunnen veronderstellen dat de top van een organisatie geen nood heeft aan verdere professionalisering of competentieontwikkeling. Bij het uitvoeren van leidinggevende functies zoals korpschef, diensthoofd of directeur blijven voor politieleiders nochtans vaak veel vragen en problemen onbeantwoord over het door hen gevoerde beleid. Daarenboven moeten ze de belangen van de bestuurlijke en gerechtelijke overheden, het publiek en de eigen organisatie proberen te verenigen en zijn de schijnwerpers van media, politiek en publiek nooit veraf. Desondanks, eens Belgische politieleiders het niveau van hoofdcommissaris bereiken, zijn de structurele mogelijkheden tot vorming, training en ontwikkeling vrijwel onbestaande. De Belgische politieorganisatie staat dus voor een belangrijke uitdaging: de behoefte aan ondersteuning is groot, en de ontwikkeling van hogere politieofficieren verdient meer dan ooit aandacht. De centrale probleemstelling, waarop dit boek zich focust, is niet alleen het gebrek aan, maar evenzeer het belang van competentieontwikkelingsmogelijkheden voor hoofdcommissarissen bij de Belgische federale en lokale politie. De aandacht gaat naar visies, instrumenten en structuren voor de ontwikkeling van politieleiders in Belgie. Deze publicatie is gebaseerd op de resultaten van het onderzoek Hoofdcommissarissen in ontwikkeling: Een onderzoek naar competentievervolmaking bij politieleiders dat in 2009 in opdracht van de Federale Overheidsdienst Binnenlandse Zaken werd uitgevoerd, in de schoot van het Centrum voor Politiestudies. Dit boek is een aanrader voor al wie geïnteresseerd is in politieleiderschap, maar is evenzeer interessant voor wie interesse heeft voor vorming, training en opleiding van leidinggevenden in het algemeen.
Het akkoord over de zesde staatshervorming, het zogenaamde Vlinderakkoord, kondigt naast de gerechtelijke splitsing van BHV nog andere justitiële hervormingen aan. De Raad van State zal uitspraak kunnen doen over de privaatrechtelijke gevolgen van een vernietiging. Bovendien krijgen de deelstaten een positief injunctierecht en meer bevoegdheden op het vlak van het jeugdsanctierecht en de justitiehuizen.
Deze bijdrage onderzoekt de vereiste van causaal verband in de context van beleggersverliezen als gevolg van misleidende informatie. Daartoe wordt in een eerste deel de Amerikaanse fraud on the market-doctrine toegelicht, een alternatief causaliteitsconcept dat door de Amerikaanse rechtspraak ontwikkeld werd naar aanleiding van de moeilijkheden in het toepassen van de traditionele common law causaliteitsvereiste in de context van de vergoeding van beleggersverliezen. Vervolgens wordt uitvoerig ingegaan op de door de Belgische rechtspraak toegepaste causaliteitsleer bij beleggersverliezen, waarbij vastgesteld wordt dat de causaliteitsvoorwaarde niet steeds consistent en uniform wordt toegepast. Op basis van de vastgestelde moeilijkheden wordt de toepassing van een causaliteitsconcept in navolging van de fraud on the market-doctrine onderzocht.
Wij erkennen dat we ons in onze inleidende bijdrage misschien als een 'olifant in een porseleinenwinkel' hebben gedragen, waarbij we te eenzijdig de demotiverende rol van beloningen hebben belicht. We hebben ons althans gedeeltelijk laten verleiden om -zoals het in een opiniebijdrage past- een scherp standpunt in te nemen. De positie van de ZDT wat betreft de (de)motiverende rol van beloningen is echter genuanceerder. We bespreken hoe vanuit het ZDT-perspectief (a) plezier (d.i., intrinsieke motivatie) niet het enige type motivatie vormt dat hulpverleners kunnen stimuleren en (b) hoe de (de)motiverende impact van beloningen afhangt van de betekenis die eraan toegekend wordt. Verder stellen we ons de vraag (c) of de ervaring van externe verplichting een voldoende of zelfs noodzakelijk startpunt vormt voor therapiesucces en (d) we geven aan dat autonomie ook binnen de praktijk van Contingentie Management (CM) aandacht klijgt, zonder dat dit theoretisch gekaderd wordt.
Het streven naar excellentie door zwaartepuntvorming en prioriteitsstelling en het stimuleren van interdisciplinariteit zijn de buzzwords van zowat elke institutionele onderzoeksstrategie. Op menig conferentie worden ze naar voor geschoven als de ingrediënten voor het behoud of het bereiken van een internationale toppositie op het vlak van onderzoek, opleiding en innovatie. In deze case study wordt geschetst hoe de Universiteit Gent de kwantitatieve en kwalitatieve groei van haar onderzoek via een gerichte sturing wil waarborgen.
Hoewel het stimuleren van de betrokkenheid van haar burgers een issue vormt dat het afgelopen decennium hoog opgeklommen is op de agenda van de Europese Commissie, is de Europese publieke sfeer (EPS) als ruimte voor een dialoog tussen die Commissie en haar burgers allerminst een voltooid gegeven. Dit artikel brengt op basis van een analyse van de voornaamste beleidsdocumenten van de Commissie inzake het informatie- en communicatiebeleid en semigestructureerde elite-interviews in kaart hoe het communicatiebeleid van de Commissie geëvolueerd is van een eendimensionale informatie- naar een tweedimensionale dialooglogica. Daarenboven geven we indicaties van de herpositionering van communicatie in de huidige Commissie. Aan de hand van een casestudy over de publieke raadpleging voor de lancering van Europa 2020 tonen we aan dat de Commissie in de praktijk tekortschiet in het top-down faciliteren van een directe dialoog en een heterogeen, inclusief forum waarin burgers actief richting kunnen geven aan het EU-beleid.
Het is een illusie te denken dat ook in de eenentwintigste eeuw een effectief mondiaal beheer zónder machtspolitiek mogelijk is. Grote uitdagingen blijven daarom de inspraak van en het respect voor kleinere landen, vooral de minst ontwikkelde landen. De steeds grotere verscheidenheid en verschillende snelheden in het Zuiden, waardoor van een ‘Derde Wereld’ al lang geen sprake meer is, zijn niet noodzakelijk goed nieuws voor de allerzwaksten. De belangstelling van de bestaande en opkomende grootmachten voor de armste landen is immers vooral ingegeven door hun behoeften aan grondstoffen en afzetmarkten. Maar toch is er meer aan de hand. In zekere zin kan men zelfs gewagen van de derde fase van de opstand van de Derde Wereld tegen het Westen.
Proceedings of a conference on the (Belgian) 'juge de paix/vrederechter' ('justice of the peace'), with the following contributions: - De vele geschiedenissen van het vredegerecht (G. Martyn) - Verbaliser le juge (G. Rommel) - Les antécédents anglais et la naissance de la justice de paix française (J.-P. Goffinon) - ‘Juges de paix avant la lettre’ in Midden- en noord-Limburg, voorafgaand aan de invoering van de vredegerechten in de Franse tijd (A.M.J.A. Berkvens) - Tweehonderd jaar ontwikkeling van de competentie van de vrederechter/kantonrechter in Nederland (1811-2011) (E. von Bóné) - La professionnalisation des justices de paix. De l’utopie à la rigueur (J.-P. Nandrin) - De vredegerechten in het arrondissement Kortrijk vanaf hun ontstaan tot en met de constitutie van het jaar VIII (A. Deceuninck) - Het vredegerecht van Hoogstraten in de late 19de eeuw (A. Van den Bossche) - Vive Lejeune! Het Tijdschrift van de vrederechters (1892-2011) (S. Vandenbogaerde) - Een ‘accident de parcours’? De bevoegdheid van de vrederechter voor arbeidsongevallen in de wet van 1903 (B. Debaenst) - De invloed van de Eerste Wereldoorlog op de rechtspraak van het vredegerecht te Ledeberg (W. Van Damme) - Le juge de paix et la question des loyers sous l’occupation allemande (1914-1918) (M. Bost) - De evolutie van de rechtspraak inzake dringende en voorlopige maatregelen in de periode 1976-2009 (E. Callebaut) - De invloed van het mens- en maatschappijbeeld van de vrederechter op de beslissingen inzake dringende en voorlopige maatregelen: een genderanalyse (E. Verdonck) - Enjeux contemporains de la justice de proximité en matière conjugale: le rôle de la justice de paix dans une société multiculturelle (B. Truffin) - De vrederechter in volle ontwikkeling. enkele bedreigingen en evenveel uitdagingen (E. Van den Eeden)