clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Het wordt voor overheden en bedrijven steeds moeilijker om grote investeringprojecten te realiseren binnen een redelijke termijn. Eén van de redenen die de Vlaamse overheid hiervoor aanhaalt, is de lange doorlooptijd bij de vergunningsaanvragen. In dit artikel wordt zowel een juridische als een economische analyse gemaakt van het beginsel van de redelijke termijn voor vergunningen. Het beginsel van de redelijke termijn is een beginsel van behoorlijk bestuur dat in het recht wordt beoordeeld op basis van drie criteria: de complexiteit van het dossier, het belang van het dossier voor de betrokkenen en het gedrag van de partijen. De eerste twee criteria hangen nauw samen met de twee economische effecten die een vergunningstermijn met zich meebrengt, namelijk de vermeden schadekosten en de wachtkosten. Hoe complexer een dossier, hoe langer de overheid nodig zal hebben om het dossier te onderzoeken (cf. het zorgvuldigheidsbeginsel) en hoe hoger de wachtkosten zullen oplopen. Daarentegen zorgt uitgebreider onderzoek voor een lagere kans op eventuele schade die men met het vergunningssysteem wil vermijden. Een onredelijke termijn zal echter leiden tot een vermindering van de maatschappelijke welvaart. Door het inschatten van de verwachte schadekosten en de wachtkosten kan de economisch redelijke of optimale termijn bepaald worden. De optimale termijn voor vergunningsaanvragen wordt bereikt als de som van de wachtkosten en de verwachte schadekosten minimaal is. Indien een kwantitatieve analyse niet mogelijk is, kan met behulp van een risicomatrix een kwalitatieve inschatting gemaakt worden van de redelijke termijn. Dit laat de wetgever toe om bij het opmaken van nieuwe wetgeving een redelijke termijn te bepalen en zo kwaliteitsvollere wetgeving te verkrijgen.
Een familiale onderneming wordt in haar groeiproces vaak geconfronteerd met drie scharnierbeslissingen:
  - Hoe mijn bedrijf structureren? Hoe beter beslissen in mijn bedrijf?
  - Hoe mijn bedrijf financieren: voortzetten of verkopen?
  - Wat met de volgende generatie?

Deze vragen leiden ons naar de publicatie van het boek 'Corporate Governance in het familiebedrijf: hoe beter en sneller beslissen?'. VKW Limburg en zijn LPF willen op deze manier de verdere professionalisering van de Limburgse bedrijven ondersteunen. Dit boek is de actualisatie van een eerder uitgebrachte editie. Nieuwe inzichten a.d.h.v. vernieuwend onderzoek van Universiteit Hasselt en Code Buysse II noopten tot een actualisatie. 

Een familiebedrijf besturen in een snel evoluerende en sterk concurrentiële omgeving is niet eenvoudig. Dit boek reikt bestuurders van familiebedrijven een kader aan om hun bedrijfsstructuur nog te verbeteren en er voor te zorgen dat alle expertise in huis is om het hoofd te bieden aan de vele uitdagingen, zonder dat dit ten koste gaat van de eenheid, harmonie en identiteit, zo eigen aan een familiebedrijf. 

Naast het boek, zorgt ook de bijhorende tool voor de nodige houvast in de aanpak. Op www.lpfscan.be kan u uw bedrijf in een notendop doorlichten en krijgt u een boordtabel met groene, oranje en rode knipperlichten op het vlak van uw huidige beslissingsstructuur. 
In het boek vindt u dan weer de uitgebreide toelichting zodat u dit rustig kan nalezen en alzo de eerste stappen kan zetten in uw weg naar sneller en beter beslissen in uw bedrijf.
Dit boek is ook bedoeld voor de (kandidaat) externe bestuurder. Het geeft tips en advies over de rol van de externe bestuurder in het familiebedrijf en laat toe deze rol nog beter te vervullen.
Het verblijfsco-ouderschap zit in de lift. Steeds meer ouders wensen na een scheiding een gelijkmatig gedeeld verblijf van de kinderen. De overtuiging groeit dat kinderen om evenwichtig op te groeien best zoveel mogelijk contact hebben met beide ouders. Na een scheiding verdient verblijfsco-ouderschap de voorkeur. De wet van 18 juli 2006 stelt uitdrukkelijk dat, bij gebreke van overeenstemming tussen de ouders, in geval van gezamenlijke uitoefening van het ouderlijk gezag, de rechter, wanneer één van de ouders daarom verzoekt, bij voorrang de mogelijkheid van de gelijkmatig verdeelde huisvesting tussen de ouders moet onderzoeken.
Het voorbije decennium is het aantal Polen dat in Vlaanderen en België is komen wonen sterk toegenomen. Vooral sinds de toetreding van Polen tot de Europese Unie (2004), de daaropvolgende versoepeling van de arbeidsvoorwaarden (2006) en vrijmaking van de arbeidsmarkt (2009) tekenden de bevolkingsstatistieken een sterke stijging op van het aantal Polen. In Vlaanderen is de Poolse gemeenschap intussen de derde grootste geregistreerde bevolkingsgroep van buiten de EU15. In dit rapport schetsten we een uitgebreid profiel van de (geregistreerde) bevolking van Poolse afkomst in de stad Antwerpen, de belangrijkste aantrekkingspool van Poolse migranten in Vlaanderen. Aan de hand van data van een representatieve face-to-face bevraging van ruim 400 personen van Poolse afkomst tussen 18 en 70 jaar oud (Survey Poolse Gemeenschap 2010) focuste deze bijdrage op verschillende thema’s (migratie, taalbeheersing en taalgebruik, sociale contacten, transnationale activiteiten, identiteitsbeleving, geloof en waardeoriëntaties, beeldvorming, discriminatie-ervaringen en vertrouwen).






ENGLISH/
In the past decade, the number of Poles living in Flanders, and in Belgium, has increased rapidly. Population statistics have shown a particularly strong growth in the number of Poles since Poland’s accession to the European Union (2004), the subsequent easing of employment restrictions (2006) and the liberalization of the employment market (2009). In Flanders the Polish community is now the third largest registered population group from outside the EU15. This report sketched a detailed profile of the (registered) population of Polish descent in the city of Antwerp, the main centre drawing Polish immigration to Flanders. This study used data from a representative face-to-face survey of over 400 people of Polish descent aged between 18 and 70 (Survey Poolse Gemeenschap 2010) to focus on various themes (migration, language proficiency and use, social contacts, transnational activities, sense of identity, faith and values, the attitude towards different ethnic-cultural groups, experiences of discrimination, and trust).
In de zaak Roca Álvarez besliste het Hof van Justitie, op grond van Richtlijn 76/207 inzake de gelijke behandeling van mannelijke en vrouwelijke werknemers, dat een Spaanse man, werknemer van een uitzendbureau, recht had op ‘borstvoedingsverlof’. Deze beslissing is minder controversieel dan ze op het eerste gezicht lijkt. In de eerste plaats bleek het Spaanse ‘borstvoedingsverlof’ de facto een ‘ouderschapsverlof’ te zijn, toegekend aan ouders (moeders én vaders) van jonge kinderen. Vanuit deze optiek ontwaarde het Hof een discriminatie in het feit dat werkneemsters, moeders van jonge kinderen, een zelfstandig recht op zorgverlof hadden, terwijl werknemers, vaders van jonge kinderen, slechts over een afgeleid recht beschikten (dat wil zeggen op voorwaarde dat de moeder van hun kind ook in loondienst werkte).In de tweede plaats heeft het pleidooi van het Hof voor een gelijk aandeel van mannen in de zorg voor kinderen voorlopig slechts een beperkte impact. In tegenstelling tot wat het geval was in de zaak Hofmann (1984), doet het Hof in Roca Álvarez immers geen uitspraak over een regeling die voorbehouden is aan moeders op grond van hun bijzondere relatie met het kind. Het Hof moest hier enkel een uitspraak doen over een verlofregeling die, hoewel oorspronkelijk voorbehouden aan vrouwen, door de Spaanse wetgeving intussen ook werd toegekend aan mannen (hoewel niet op volledige voet van gelijkheid). In deze zaak werd het Hof dus niet gedwongen een standpunt in te nemen over de vraag of lidstaten hun ruime beoordelingsmarge moeten behouden voor wat betreft regelingen die aan werkneemsters worden voorbehouden op grond van de bijzondere moeder-kindrelatie. Het zijn echter precies deze laatste regelingen die – in de huidige stand van de rechtspraak van het Hof van Justitie – nog steeds toelaten dat aan werkneemsters de zorg voor jonge kinderen wordt opgedrongen, terwijl aan mannen een gelijk aandeel in de kinderverzorging wordt ontzegd.
Dit artikel wil een bijdrage leveren aan de toenemende wetenschappelijke interesse voor cyberpesten door te focussen op cyberpesten door middel van foto’s, verstuurd via het internet. Op basis van een schriftelijke bevraging bij 456 scholieren uit de derde graad van het secundair onderwijs worden de prevalentie en omstandigheden van deze vorm van cyberpesten nagegaan, net als de kenmerken van daders en slachtoffers. Het onderzoek wijst uit dat 10.1% van de respondenten ooit slachtoffer werd, terwijl 9.2% dader was. Jongens zijn vaker cyberpesters dan meisjes. Ze pesten vooral jongeren waarmee ze contact hebben op school of in hun vrije tijd. Slachtoffer- en daderschap hangen samen, in die zin dat daders slachtoffers worden en omgekeerd. Verder blijkt dat pesters en hun
slachtoffers meer specifieke sociale contacten hebben dan jongeren die niet pesten of gepest worden. Wat de frequentie en intensiteit van hun internetgebruik betreft, wordt echter geen verschil vastgesteld. Deze bevindingen doen ons de hypothese formuleren dat de specificiteit van cyberpesten via foto’s erin bestaat dat de ‘echte’ en virtuele wereld aan elkaar gelinkt zijn, meer dan bij andere types van cyberpesten het geval is.
Dankzij digitalisering en liberalisering ontstaat convergentie tussen
voorheen gescheiden sectoren. Deze convergentie kan organisatorisch onder meer
gerealiseerd worden door het gebruik van allianties. Dit artikel onderzoekt hoe een
bepaald type convergentie wordt gerealiseerd met behulp van verschillende allianties.
Wij concluderen dat allianties inderdaad worden ingezet voor convergentie, dat convergentie
plaatsvindt tussen bestaande markten en rondom creatie van nieuwe markten,
maar dat geen verschillende alliantievormen worden gebruikt voor deze twee vormen
van marktconvergentie.
De gespierde (her)onderhandeling van (taal)evenwichten binnen het federale bestel vormt volgens Bart Nelissen een uitgelezen kans om en passant een lans te breken voor een soepeler toepassing ­ in treinaangelegenheden ­ van de bestuurstaalwet, die samen met de taalwet gerechtszaken tot op heden bepalend is voor de Belgische taalverhoudingen.
Tot in het Parlement ontstaat wel eens ophef wanneer een magistraat zich onverbloemd uitlaat over politiek gevoelige thema’s. Klassiek hamert men op onder meer de neutraliteit en de onafhankelijkheid van de rechter om initiatieven ter indijking van deze ophef te onderbouwen. Deze bijdrage is gebaseerd op de overtuiging dat de rechtsbedeling die vertrekt vanuit een mangele visie op de mens nooit echt doeltreffend kan zijn. Een verscherpte, «negatieve» deontologie die teruggrijpt naar bepaalde ordewoorden van de (Franse) Verlichting, lijkt dan ook gedoemd om haar doel voorbij te schieten. Het mens- en rechtersbeeld dat uit ons rechtsstelsel blijkt, is immers niet aangepast aan de bij uitstek ethische en politieke verantwoordelijkheid die rechters van langsom meer krijgen toevertrouwd. Ophefmakende vonnissen en arresten zijn in die context wellicht niet uit te sluiten en dit hoeft ook niet. Een meer deugdenethische benadering ter aanvulling van de op vandaag heersende plichtsethische aanpak lijkt dan weer wél nodig te zijn, een en ander binnen het bestaande kader van de democratische rechtstaat met zijn plichtsethische fundamenten.
Het Steunpunt Gelijkekansenbeleid ondervroeg meer dan 2400 inwoners van Vlaanderen over wat zij denken over gelijke kansen in verschillende levensdomeinen. De bestaande ongelijkheid in de samenleving betekent immers niet automatisch dat het brede publiek er van overtuigd is dat bepaalde groepen mensen het moeilijker hebben, laat staan dat ze vinden dat dit onaanvaardbaar is. Op basis van het onderzoek geven we een antwoord op de volgende onderzoeksvragen: 

Welke invloed hebben kenmerken zoals geslacht, leeftijd of herkomst op de positie die men zelf inneemt in verschillende levensdomeinen?
Ervaart men zelf gemiste kansen? Dit doen we enkel voor het levensdomein arbeid. 
Hoe percipieert het brede publiek de bestaande kansen in de samenleving? We peilen voor een aantal concrete levensdomeinen welke factoren volgens de respondenten een rol spelen bij het bereiken van de goede dingen in het leven: omwille van welke kenmerken krijgt men vandaag volgens de respondent geen gelijke kansen? Dit laat ons toe om na te gaan of de bestaande achterstellingsmechanismen die het Vlaamse gelijkekansenbeleid wil aanpakken (h)erkend worden door de samenleving. 
Het vierde perspectief behandelt het leven zoals het zou moeten zijn: van welke factoren vindt men het aanvaardbaar en van welke factoren vindt men het niet aanvaardbaar dat ze de positie in verschillende levensdomeinen beïnvloeden?
Welke criteria hanteren mensen wanneer ze een sollicitatie moeten beoordelen?

Het onderzoek behelst een breed gamma aan levensdomeinen: onderwijs, arbeid, materiële welvaart, relaties, gezondheid en vrije tijd.
Het geheim in het recht geeft zich nog niet gewonnen. De geheimhouding van sommige zaken in het recht brokkelt af, maar toch blijft het geheim (en de privacy) een voorname rol spelen. Dit is een gevolg van de continue evenwichtsoefening tussen geheimen ter bescherming van één of meerdere mensen en de belangen van derden en/of de belangen van de overheid. Telkens opnieuw dient een precair evenwicht te worden bereikt en bewaakt. Het blijft een interessante evolutie om te volgen. Algemeen kan worden gesteld dat bepaalde geheimhoudingsverplichtingen in het privaatrecht minder absoluut zijn geworden en dat de overheid (ten gevolge van de openbaarheid van bestuur) minder informatie mag achterhouden dan voorheen. Dit betekent nog niet dat er volledige transparantie bestaat en dat is ook niet de bedoeling.
Doelstelling: Het in kaart brengen van de klinische indicator "ongeplande opname op intensieve zorgen" door middel van een dossieronderzoek.  Methodologie: (1) retrospectief dossieronderzoek van alle ongeplande opnames op intensieve zorgen in een Limburgs ziekenhuis gedurende twee maanden (2) chirurgische, inwendige, gemengde intensieve zorgen eenheden en cardiac care unit werden geïncludeerd (3) de ongeplande opnames werden geselecteerd door de hoofden van de intensieve zorgen eenheden en patiëntveiligheidscoördinator (4) vervolgens werd het patiëntendossier van deze patiënten geanalyseerd naar demografische, klinische en outcome parameters (5) een anesthesist beoordeelde aan de hand van het dossier de American Society of Anesthesiologists(ASA)score  Conclusie: (1) 13,9% van de opnames op intensieve zorgen zijn ongepland (2) deze patiënten hebben veel verzorging nodig, toch overlijdt bijna 1 op 3 patiënten binnen 3 maanden. Het is daarom belangrijk het zorgverloop van deze patiënten beter te kennen om mogelijks de UIA te voorkomen (3) in tweede instantie wordt daarom met een klinisch team bestaande uit een arts, een apotheker en een verpleegkundige nagegaan waarom de patiënt  ongepland op intensieve zorgen wordt opgenomen, zodat gerichte verbetertrajecten kunnen opgestart worden om te komen tot een meer kwaliteitsvolle en patiëntveilige zorg (4) heden wordt het onderzoek uitgebreid naar andere Limburgse ziekenhuizen
Doelstelling: Het in kaart brengen van de opvolging van de parameters op de verpleegafdeling voorafgaande aan de ongeplande transfer naar intensieve zorgen. Methodologie: (1) retrospectief dossieronderzoek van alle ongeplande opnames op intensieve zorgen(UIA) in een Limburgs ziekenhuis gedurende 2 maanden (2) UIA omvatten alle patiënten die ongepland opgenomen worden op intensieve zorgen komende van een lager niveau van zorgverlening in het ziekenhuis gedurende dezelfde onderzoeksperiode (3) chirurgische, inwendige, gemengde intensieve zorgen eenheden en cardiac care unit werden geïncludeerd (4) de patiënten werden geselecteerd door de hoofden van de intensieve zorgen eenheden en patiëntveiligheidscoördinator (5) vervolgens werd het patiëntendossier van deze patiënten geanalyseerd naar klinische opvolging van de parameters naar frequentie van registratie en detectie van vroege klinische tekens.  Conclusie: (1) de opvolging van parameters is frequenter hoe korter de tijdspanne wordt voor de ongeplande transfer naar intensieve zorgen (2) vroege detectieparameters zijn echter vaak al eerder zichtbaar, maar een delay in het zoeken van hulp en de transfer naar intensieve zorgen kan opgemerkt worden (3) opvolging zou echter nog adequater moeten om zo sneller klinische achteruitgang te kunnen detecteren. Zo wordt de ademhalingsfrequentie, die een voorspellende parameter is, zeer weinig opgevolgd (4) er dient verder geïnvesteerd te worden in onderzoek om de ontoereikende zorg te detecteren en gerichte verbeteracties op te starten. Een mogelijke piste kan zijn de implementatie van early warning system(EWS), waar de frequentie van registreren aangepast kan worden in functie van de situatie (5) heden wordt het onderzoek uitgebreid naar andere Limburgse ziekenhuizen
In dit hoofdstuk nemen we een aantal aspecten van de taalkennis en het taalgebruik van Turkse en Marokkaanse allochtonen onder de loep. Meer specifiek focussen we op hun kennis en gebruik van het Nederlands. Op basis van de Survey Integratie 2008 gaan we na hoe personen uit de twee gemeenschappen hun kennis en gebruik van het Nederands inschatten en welke factoren een invloed hebben op het kennisniveau en de gebruiksfrequentie.
In Vlaanderen bestaan er nauwelijks gegevens over de relatie tussen de transnationale activiteiten van allochtonen en hun sociaal-culturele integratie. Dit hoofdstuk is een aanzet om die leemte op te vullen. Concreet onderzoeken we de relatie bij Marokkaanse en Turkse allochtonen. We doen dit op basis van data van de Survey Integratie 2008.
In dit verslagboek wordt getracht de best bewaarde geheimen in het recht voor u te ontrafelen. Toon Moonen onderzoekt de parlementaire toegang tot informatie van de uitvoerende macht in het kader van de controletaak op federaal en Vlaams niveau. Anne Ooms en Anja Wijnants gaan nader in op de vraag hoe ver de verplichting tot geheimhouding van de magistratuur reikt. Johan Ackaert en Ellen Olislaghers gaan op zoek naar het geheim bij lokale coalitievorming en staan hierbij in het bijzonder stil bij het verloop van het informele proces rond de vorming van een bestuursmeerderheid. Elsbeth Loncke gaat na over welke mogelijkheden de burger beschikt om de overheid ertoe te verplichten haar vergelijkingspunten mee te delen in de onderhandelingsfase voorafgaand aan onteigening. Kathleen Mertens analyseert samen met Marianne Hoppenbrouwers en Bernard Vanheusden de noodplanning en de informatieverstrekking bij het voltrekken van een kernramp in België en de Verenigde Staten. Tom De Gendt onderzoekt in welke mate de verschillende ziekenhuisactoren al dan niet gehouden zijn tot een geheimhoudingsplicht. Sammy De Ridder onderwerpt het KB van 24 mei 2011 inzake de procedureregeling voor de afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State met betrekking tot vertrouwelijke stukken aan een kritische analyse. Christophe Baekeland bestudeert de interferentie tussen de War on Terror en het journalistiek bronnengeheim. Anne Mie Draye belicht de informatieverstrekking en geheimhouding omtrent (potentiële) archeologische vindplaatsen, geïnventariseerde en beschermde archeologische monumenten en zones. Petra Foubert en Bert Croimans bestuderen de huidige loonkloof tussen mannen en vrouwen en pleiten voor een grotere transparantie van looninformatie. Nan Torfs beantwoordt de vraag in welke mate derden gerechtigd zijn op informatie inzake individuele beleggingsverzekeringen. Charlotte Declerck onderzoekt de draagwijdte van het recht op briefgeheim tussen echtgenoten en spitst dit toe op de vraag in welke mate een echtgenoot vertrouwelijke briefwisseling van de andere echtgenoot met een derde kan aanwenden in het kader van een echtscheidingsprocedure of een procedure voorlopige maatregelen. Stefan Vangoetsenhoven en Veerle Allaerts zoeken ten slotte naar het antwoord op de vraag of een partij die op zoek is naar financiële informatie tijdens de gerechtelijke vereffeningsprocedure zich beperkt weet door een eventueel bankgeheim en in dergelijk geval over andere mogelijkheden tot informatieverschaffing beschikt. Alexander De Becker maakt ten slotte een synthese van de best bewaarde geheimen in het recht.
Met het arrest VTB-VAB en Galatea van 23 april 2009 veroorzaakte het Hof van Justitie van de
Europese Gemeenschappen een copernicaanse revolutie. De Belgische regeling betreffende het gezamenlijk
aanbod bleek niet in overeenstemming te zijn met de Richtlijn Oneerlijke Handelspraktijken (ROH). Ten
gevolge hiervan besloot België om de Wet handelspraktijken en de voorlichting en bescherming van de consument (WMPC) te herbekijken. Deze oefening vertaalde zich in de nieuwe Wet marktpraktijken en consumentenbescherming (WMPC). In deze bijdrage onderzoeken we de draagwijdte van de ROH en de interpretatie die de recente rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen geeft aan
koppelverkoop. Een grondige analyse van de arresten VTB-VAB en Galatea, Plus, Polska en Mediaprint
is hierbij onontbeerlijk. Deze onderzoeksresultaten leiden tot het antwoord op de vraag of de nieuwe Belgische regeling met betrekking tot het gezamenlijk aanbod in de zin van art. 71 WMPC conform is met het
Europese recht.
Een nauwgezette en duidelijk afgebakende grondwettelijke bevoegdheidsverdeling onder de verschillende staatsmachten is één van de belangrijkste voorwaarden voor een 
goede werking van de Belgische Staat. In principe kan hier 
niet van worden afgeweken. Toch kunnen er zich omstandigheden voordoen die op een snelle en efficiënte wijze 
moeten worden opgelost, waardoor een “uitzonderlijke” 
aanpak aangewezen lijkt. Concreet vertaalt zich dit in het 
feit dat de wetgevende macht één of meerdere van haar bevoegdheden tijdelijk “toewijst” aan de Koning. Steeds meer 
zoekt de federale wetgever (te veel) zijn heil in een dergelijke “attributie” en verliest hij hierbij vaak de grondwettelijke bevoegdheidsverdeling uit het oog. Zeker in de huidige 
situatie waarin België wereldwijd alle records breekt door 
meer dan één jaar na de federale verkiezingen van 13 juni 
2010 nog steeds geen nieuwe regering te hebben. Om een 
impasse te voorkomen blijft de ontslagnemende regering 
aanhouden. Maar deze is uitsluitend bevoegd om “lopende 
zaken” af te handelen. Naar aanleiding van deze kafkaiaanse 
politieke toestand, die volgens sommige politici mogelijks 
tot 2014 zou kunnen duren
1
, stellen we ons vragen omtrent 
de bevoegdheden die een dergelijke regering kan uitoefenen en welke machten de wetgever binnen dit kader op een 
grondwetsconforme wijze kan “attribueren” aan de Koning.
In een eerste deel behandelen we de grondwettelijke bevoegdheidsverdeling en het leerstuk van “lopende zaken”.We gaan na welke bevoegdheden een regering in deze 
periode nog kan uitoefenen en wat de wisselwerking is 
tussen enerzijds de normatieve bevoegdheid van de wetgevende macht en anderzijds de verordenende taak van 
de Koning.