clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Het consortium KULeuven-Antea voerde in 2017 in opdracht van het agentschap een onderzoek uit naar de effecten van de erfgoedkarakteristieken van woningen en hun omgeving op de marktprijzen van woningen in Vlaanderen. Het onderzoek kadert in de opdracht van het agentschap om de bijdrage van het onroerend erfgoed aan onze samenleving te onderzoeken en een geschikte methodiek te ontwikkelen om de waarde van onroerend erfgoed op objectieve wijze in beleidsbeslissingen te laten doorwegen, zoals beschreven in de Beleidsnota Onroerend Erfgoed 2014-2019 en Beleidsbrief Onroerend Erfgoed 2017. In een hedonische prijzenanalyse werd onderzocht wat de woningprijsimpact is van de erfgoedkarakteristieken van woningen en hun omgeving in Vlaanderen. Daarvoor werden gegevens uit meerdere databanken gecombineerd, waaronder de ERA vastgoeddatabank en de databank van het agentschap Onroerend Erfgoed. De resultaten tonen aan dat erfgoedkarakteristieken een significant effect hebben op de woningprijs: bouwkundig erfgoed dat is opgenomen in de vastgestelde inventaris heeft een meerwaarde van 6% beschermde monumenten hebben een bijkomend positief effect op de woningprijs van 6% wat neerkomt op een totaal effect van 12% een woning gelegen in een beschermd stads- of dorpsgezicht heeft een meerwaarde van 3% elk bijkomend beschermd monument in een straal van 50m heeft een prijsopdrijvend effect van 1,8 à 2,2% ook de oppervlakte van beschermde monumenten in de omgeving is positief significant, zij het degressief indien het aantal erfgoedobjecten in de omgeving gelijktijdig in het model wordt opgenomen Dit wijst erop dat een sterke concentratie van erfgoedobjecten hoog gewaardeerd wordt door kopers. Een erfgoedobject wordt ook sterker gewaardeerd in een omgeving waar meer erfgoed aanwezig is of in een omgeving met een hogere bevolkingsdichtheid. Een sensitiviteitsanalyse met buffers van 100m toonde verder aan dat erfgoed in de wijdere omgeving minder sterk wordt gewaardeerd dan erfgoed in de directe omgeving. De resultaten van deze studie kunnen gebruikt worden om het gemiddeld nettowoongenot van onroerend erfgoed in cijfers te duiden. Hiermee wordt alvast een deel van het maatschappelijk belang van onroerend erfgoed tastbaar gemaakt. In principe kan het model ook gebruikt worden om de maatschappelijke schade bij afbraak van erfgoed te bepalen. Toepassing van het model op enkele voorbeelden laat echter grote variaties zien in de resultaten waardoor enige voorzichtigheid bij het gebruik voor concrete cases geboden is.
Zelfs met de huidige inspanningen om te recycleren wordt 88 tot 94% van alle producten nog steeds gemaakt uit nieuwe grondstoffen. Het antwoord op de dreigende materiaalschaarste vinden vele denkers in de 'circulaire economie': het sluiten van materiaalkringlopen, zodat de waarde van de grondstoffen optimaal behouden blijft. Dat idee stelt ons voor enkele vragen, zoals:
- Is de circulaire economie realiseerbaar?
- Hoe kunnen technologie en nieuwe bedrijfsmodellen de circulaire economie helpen verwezenlijken?
- Moet de overheid ingrijpen om grondstoffen te sparen?

Wat met recyclage? bundelt interdisciplinaire kennis rond hoe we de afvalberg kunnen verkleinen en grondstoffenschaarste kunnen vermijden. Bovendien stelt het boek kritische vragen die nodig zijn om ons inzicht in de circulaire economie en haar haalbaarheid te vergroten.
Ingrijpende energiebesparingen in woningen zijn essentieel om de Europese doelstellingen voor koolstofemissies te behalen. Om dergelijke energiebesparingen aan te moedigen zetten beleidsmakers in Europa en België allerlei instrumenten in. Deze paper gebruikt een abstract economisch model dat de doeltreffendheid en de efficiëntie van drie belangrijke beleidsinstrumenten vergelijkt: steun voor kleinschalige renovatie; steun voor afbraak met vervangende nieuwbouw en; steun voor nieuwbouwwoningen op braakliggende kavels. Steun verwijst naar subsidies, gedifferentieerde btw-tarieven en groene leningen. Het abstract model richt zich uitsluitend op milieu-winst en consumentensurplus om het maatschappelijk welzijn van de verschillende maatregelen te evalueren. De resultaten benadrukken ten eerste dat de vaak gebruikte subsidies voor kleinschalige renovaties weinig efficiënt en weinig doeltreffend zijn in het terugdringen van het energieverbruik. Het verfraaien van niet-energie-efficiënte woningen leidt immers tot lock-ins waarbij een grondige renovatie of afbraak met drastische energiebesparing uitgesteld wordt. Ten tweede blijkt dat afbraak en hernieuwbouw de meest efficiënte en meest doeltreffende wijze is om drastische energiebesparingen te bekomen. Gezien het beleid afbraak en hernieuwbouw zou moeten aanmoedigen, moet het BTW-tarief voor afbraak en hernieuwbouw lager zijn dan het BTW-tarief voor renovatie. Ten slotte zou een hoger BTW-tarief (of andere belasting) op het bouwen van onbebouwde kavels, gezinnen die een nieuw huis willen bouwen, kunnen overtuigen om te investeren in afbraak met vervangende nieuwbouw in bestaande woonkernen.
Leerlingen voorbereiden om volwaardig burger te zijn van de samenleving is een centrale en belangrijke doelstelling van het (secundair) onderwijs. Dit is geen sinecure om een veelheid van redenen, maar ook en vooral omdat die samenleving niet gekend is en bovendien aan een razendsnel tempo evolueert (Van den Branden, 2015). Zodra ze burgers zijn, zullen leerlingen uitgedaagd en gevraagd worden om voortdurend voorstellen te doen, oplossingen te bedenken, beslissingen te nemen (Commission of European Communities, 2002. De Groof, Donche & Van Petegem, 2012). Niet zomaar voorstellen, oplossingen en beslissingen, maar beredeneerde, gedragen en onderbouwde voorstellen, oplossingen en beslissingen (Claes, Maurissen & Havermans, 2017). Als burgers zullen leerlingen voortdurend uitgenodigd of zelfs verplicht worden om onderzoek te doen: na te gaan wat het probleem is, overwegen welke alternatieven er zijn en hoe die op basis van inzichten en gegevens gewogen kunnen worden. Ze zullen gevraagd worden te rapporteren en de eigen vraagstelling, de eigen benadering voortdurend in vraag te stellen. Kortom, als burgers zullen leerlingen gevraagd worden zich onderzoekscompetent te tonen. Het mag dan ook niet verbazen dat de decreetgever onderzoekscompetenties als een eindterm heeft weerhouden.
Het doel van elke marketeer is om klanten meerwaarde te bieden. Met deze zevende editie van Principes van marketing bieden we jou - onze (nieuwe) klant - meerwaarde door je op een innovatieve, brede maar ook praktische en plezierige manier kennis te laten maken met de fascinerende wereld van moderne marketing. 

Wat het meest in het oog springt in deze editie is de nieuwe indeling. Deze is gebaseerd op de vier stappen van het marketingplanningsproces: analyse, strategie, tactiek, implementatie/evaluatie. Deze marketingprincipes vormen de basis van een marketingplan. Een dergelĳk plan vormt vaak de blauwdruk van het gevolgde marketing-beleid en sluit goed aan bĳ de manier waarop marketing in de praktĳk wordt toegepast. Principes van marketing is volledig geactualiseerd en bevat bĳ elk hoofdstuk nieuwe cases, highlights en voorbeelden, vaak gebaseerd op de digitale praktĳk van Nederlandse of Belgische bedrĳven. Daarnaast is online marketing volledig geïntegreerd in het boek. Belangrĳke aanpassing bĳ de hoofdstukken over marketingcommunicatie is dat deze zĳn herschreven aan de hand van het POEM-model (Paid, Owned & Earned Media).
Waarom supporteren vele voetbalfans zo hartstochtelijk voor hun favoriete club? Waarom gedragen ze zich zo vaak irrationeel en bizar? Wat zijn de sociaalpsychologische en evolutionaire drijfveren daarachter? Welke lessen kunnen we hieruit trekken over de menselijke aard?
Gebaseerd op zijn persoonlijke historiek als Beerschotfan, maar vooral steunend op wetenschappelijke literatuur en eigen empirisch onderzoek, zoekt Filip Boen antwoorden.
Zo wil hij supporters zowel als voetbalhaters inzicht en begrip bieden in het 'hersenvirus' dat supporterschap, en bij uitbreiding alle groepsgedrag, in essentie is. In ieder van ons zit wel een gelijkaardig groepsvirus dat ons brein beheerst. Zo biedt Iedereen supporter? een eigenzinnige inleiding tot de psychologie van de groep.
Beeld je een klassieke werkdag in en denk aan het aantal uren dat je zit, vanaf het moment dat je opstaat, tot je gaat slapen… Hoeveel uren breng jij in totaal al zittend door? Heb je ook even tijd nodig om hier een antwoord op te geven? Zitten is een automatisch gedrag dat we stellen, zonder dat we er al te veel bij nadenken. Je komt binnen op je bureau en gaat zitten. Je gaat naar een meeting en grijpt onmiddellijk naar de stoel. Je neemt je lunchpauze,
meestal ook op een zittende manier. Kortom, zitten is zo ingebakken in ons dagelijks leven. Onderzoek heeft echter aangetoond dat mensen die een sedentair leven hebben en dus
lange periodes zitten zonder al te veel onderbrekingen, een groter risico hebben op allerhande mentale en fysieke gezondheidsproblemen (depressie, hart- en vaatziektes, diabetes, …). Kortom, hoog tijd om iets aan ons zittend leven te doen en de zitmarathon te doorbreken.
Vlaams minister van onderwijs Hilde Crevits zet in op EHBO en reanimatie. Zo organiseerde de Vlaamse overheid in oktober 2016 een EHBO- en Reanimatiesymposium voor het onderwijs en werd een website gelanceerd (zie referenties). Reanimatie en EHBO zijn onderdeel van de specifieke eindtermen Lichamelijke Opvoeding (LO) en de vakoverschrijdende eindtermen. Onderzoek toont aan dat in een groot deel van de gevallen dit thema door de leraar LO onderwezen wordt. In een samenwerking tussen de lerarenopleidingen lichamelijke opvoeding van hogeschool VIVES en KU Leuven wordt wetenschappelijk onderzoek verricht naar de effectiviteit van ‘blended leertrajecten’ voor het onderwijzen van reanimatie. De studie die wordt gepresenteerd geeft weer hoe goed honderd leerlingen uit de eerste graad de reanimatievaardigheid beheersten na een blended leertraject. Bovendien wordt de meerwaarde van een online reanimatiemodule aangetoond: leerlingen die vóór de les LO slaagden voor een digitale reanimatietest scoorden 10% hoger op hun reanimatievaardigheid.
Relaties met kinderen zijn een wezenlijk onderdeel van het beroepsleven van een leerkracht. De verbondenheid met leerlingen geeft leerkrachten voldoening. Leerkrachten ontlenen er kracht aan. Conflictueuze relaties daarentegen ondermijnen de behoefte aan verbondenheid en veroorzaken onzekerheid en stress. Waarom zijn conflictueuze relaties zo stresserend? Wat gaat er mis? En vooral ook: Wat hebben leerkrachten nodig die vastgelopen zijn met een leerling?
De affectieve kwaliteit van relaties tussen leerkrachten en individuele leerlingen is de laatste decennia een belangrijk onderwerp in de internationale onderzoeksliteratuur. Warme, veilige relaties zijn in veel opzichten gunstig voor leerlingen en bevorderen in de eerste jaren de ontwikkeling van taal en geletterdheid en in hogere klassen meer in het algemeen de betrokkenheid en motivatie voor leer- en leesactiviteiten en prestaties in verschillende schoolvakken. Conflictvolle relaties, daarentegen, belemmeren de ontwikkeling op school. Dit geldt voor jonge kinderen, maar zeker ook voor leerlingen uit de bovenbouw en in het voortgezet onderwijs. De kwaliteit van de relatie met de leerkracht is voor ieder kind belangrijk. Maar de grootste effecten zijn te zien voor kwetsbare groepen, zoals kinderen uit lagere sociale milieus en kinderen met leerproblemen. Vooral voor leerlingen uit dergelijke risicogroepen kan de leerkracht via de relatie een verschil maken.
Deze studie onderzoekt het verband tussen baanonzekerheid en presenteïsme. Vanuit de ‘Conservation of Resources’-theorie wordt er een positieve relatie verwacht tussen baanonzekerheid en presenteïsme. We voorspellen dat deze relatie loopt via de kerndimensies van burnout, namelijk uitputting en depersonalisatie. Data van 520 respondenten, verzameld op twee tijdstippen, werden gebruikt om de hypothesen te toetsen aan de hand van een mediatie-analyse volgens Preacher en Hayes. Uit de analyse komt naar voren dat er geen totaal effect is van kwalitatieve of kwantitatieve baanonzekerheid op presenteïsme. Er wordt wel een positief indirect effect gevonden via uitputting. Eveneens wordt er een negatief direct effect gevonden van kwantitatieve baanonzekerheid op presenteïsme. Het positieve indirecte effect en het negatieve directe effect heffen elkaar mogelijk op, waardoor er geen totaal effect wordt waargenomen van kwantitatieve baanonzekerheid op presenteïsme.
Studies die persoonsgerelateerde moderatoren onderzoeken in de associatie tussen werkgerelateerde factoren en gepest worden op het werk, zijn schaars. Om deze leemte te vullen onderzochten we of emotie- en probleemgerichte copingstrategieën(= persoonsgerelateerde factoren) als moderatoren optreden in de associatie tussen werkdruk, baanonzekerheid, rolconflict en rolambiguïteit (= werkgerelateerde factoren) en gepest worden op het werk. De resultaten bij een representatieve steekproef van 1068 Belgische werknemers geven aan dat zowel werk- als persoonsgerelateerde factoren bijdragen tot gepest worden op het werk. Zo bevestigen de resultaten dat werkdruk, baanonzekerheid, rolconflict en rolambiguïteit positief samenhangen met gepest worden. Verder versterken emotiegerichte copingstrategieën de positieve samenhang tussen rolambiguïteit en gepest worden. Er werd echter geen evidentie gevonden voor de modererende rol van emotiegerichte copingstrategieën in de associatie tussen de andere werkstressoren en gepest worden. De bufferende rol van probleemgerichte copingstrategieën werd evenmin bevestigd. Organisaties kunnen dus het best zowel werk- als persoonsgerelateerde factoren die bijdragen tot gepest worden op het werk aanpakken. We adviseren organisaties om werkdruk, baanonzekerheid, rolconflict en rolambiguïteit te reduceren, en werknemers bewust te maken van de risico’s van emotiegerichte copingstrategieën, voornamelijk in het geval van rolambiguïteit.
Het gaat niet goed met het gerechtelijk apparaat. Het traditionele medicijn is het bijspijkeren van de regels van het civiel procesrecht of het inzetten op alternatieve
vormen van geschillenbeslechting en -oplossing. Dit zijn oude technologieën. In deze bijdrage, die de schriftelijke weerslag vormt van een rede gehouden ter gelegenheid van de aanvaarding van de TPR-wisselleerstoel 2016-17 aan de Universiteit Utrecht, worden een aantal nieuwe technologieën besproken (de buitengerechtelijke
beslechting van consumentengeschillen en rechtsherstel aangeboden of aangemoedigd door publieke toezichthouders of regulatoren). De vraag rijst hoe die oude en nieuwe technologieën met elkaar verbonden kunnen worden. Er wordt
gepleit voor interconnectie, interactie en integratie. Een meergelaagd kader van geschillenbeslechting en -oplossing moet het nieuwe streefdoel zijn.
Onlangs publiceerde het College van hoven en rechtbanken zijn Blauwdruk voor een verzelfstandigd beheer. Het document geeft vorm en inhoud aan zowel de gevraagde (interne) responsabilisering als de solidariteit op het vlak van mensen en middelen tussen de verschillende entiteiten. Voorzitter Antoon Boyen vertrouwt op een goede afloop van de lopende onderhandelingen met minister Geens, maar zegt dat inspanningen nodig blijven om het vereiste draagvlak te creëren.
Na jarenlange inleidende schermutselingen komt de invoering van een class action nu echt dichterbij. Het
instrument is bedoeld als stok achter de deur om de collectieve afwikkeling van massaschade effectiever te
maken. Het wetsvoorstel dat hiertoe strekt probeert tegelijkertijd de mogelijke negatieve effecten tegen te
gaan door strikte voorwaarden aan het gebruik ervan te verbinden. In deze bijdrage wordt een eerste indruk
van het wetsvoorstel gegeven. Daarbij staat de vraag voorop of die voorwaarden niet onnodig ten koste gaan
van de effectiviteit van de civiele collectieve actie zoals die al jaren met veel succes in praktijk wordt gebracht.
Verwordt de stok achter de deur zo niet tot een keurslijf dat juist aan het opkomen voor rechten en belangen
in de weg zal staan?
De EU noteert in haar recentste EU Justice Scoreboard een gematigd positieve evolutie van de effectiviteit van justitie in de lidstaten. Voor België ontbreken opvallend veel gegevens voor meerdere indicatoren, met name op het vlak van procedurele efficiëntie. Bij Justitie verwijst men naar een onlangs opgerichte werkgroep en de prioritaire investering in verdere digitalisering.
Nederlandstalige scholen in Brussel moeten sinds 2010 bij de inschrijvingen voorrang geven aan leerlingen van wie minstens één ouder het Nederlands machtig is. Tot voor kort volstond daarvoor kennis van het Nederlands op niveau B1. Sinds 2014 is evenwel vereist dat minstens één ouder taalniveau B2 bereikt.  In een arrest van 16 februari 2017 oordeelt het Hof dat de verhoging van het vereiste niveau voor de voorrangsregeling niet strijdig is met de Grondwet.  In dit artikel wordt eerst de voorgeschiedenis van het arrest geduid door een chronologische bespreking van de voorrangsregelingen uit decreetgeving van 2002, 2004, 2005 en 2010. Vervolgens wordt stilgestaan bij het arrest van 16 februari 2017 met betrekking tot het decreet van 25 april 2014. Bij deze bespreking wordt ook ingegaan op het arrest van 18 januari 2012 , waarin het Grondwettelijk Hof de grondwettigheid van een gelijkaardige voorrangsregeling reeds bevestigde.
In dit artikel gaan we in op het concept onderwijsvrijheid. Aanleiding is het publieke debat rond de herprofilering van het GO! en het Katholiek Onderwijs Vlaanderen. Vrijheid van onderwijs verschijnt in deze discussie als de grondwettelijk vastgelegde vrijheid om als school richting te geven aan het pedagogische project. Het GO! zet in om de dialoog tussen verschillende levensbeschouwingen op voet van gelijkwaardigheid mogelijk te maken: in vrijheid, gelijkheid en solidariteit. Het Katholiek Onderwijs Vlaanderen herprofileert zich als ‘katholieke dialoogschool’ met aandacht voor de dialoog met andersgelovigen. Nu de richting van beider projecten sterk op elkaar begint te lijken, wordt onderwijsvrijheid (opnieuw) in vraag gesteld. Zonder voorbij te gaan aan de grondwettelijke onderwijsvrijheid willen we de vrijheid van onderwijs in deze studie ook vanuit andere perspectieven bekijken en bespreken. Dit doen we door onderwijsvrijheid te benaderen als een sensitizing concept. Eigen aan sensitizing concepts is dat ze bevraagd en geherdefinieerd kunnen worden. Op die manier willen we bijdragen tot een conceptverruiming van onderwijsvrijheid.
Op 30 maart 2017 veroordeelde het Gentse hof van beroep het Sint-Catharinacollege  uit Geraardsbergen tot een schadevergoeding wegens het niet aanbieden van tijdelijk onderwijs aan huis (TOAH) aan een chronisch zieke leerling. Het hof hervormde daarmee het vonnis van de rechtbank van eerste aanleg van Oost-Vlaanderen (afdeling Oudenaarde) die op 10 februari 2015 had geoordeeld dat de betrokken leerling weliswaar recht had op tijdelijk onderwijs aan huis, maar dat de school ook aan die verplichting voldeed door synchroon internet onderwijs (SIO, “Bednet”) aan te bieden. Het hof van beroep onderstreepte het bestaan van een duidelijk onderscheid tussen SIO enerzijds, waarbij de leerling van thuis uit via een internetverbinding de lessen op school kan volgen, en TOAH anderzijds, waarbij een leraar van de school gedurende een beperkt aantal uren fysiek aan huis komt om de leerling les te geven. Het hof besloot tot een schadevergoeding omdat er een reële kans bestond dat de betrokken leerling met TOAH aan het eind van het schooljaar 2012-2013 een A-attest zou hebben gehaald, hetgeen haar zonder tijdelijk onderwijs aan huis niet was gelukt.

De zaak is om een aantal redenen interessant. Allereerst biedt zij inzicht in de verscheidene onderwijsvormen die op de thuislocatie van een leerling en in geval van ziekte of ongeval van een leerling kunnen worden opgezet: tijdelijk onderwijs aan huis (of “thuisonderwijs”), permanent onderwijs aan huis, synchroon internetonderwijs en huisonderwijs. Deze onderwijsvormen worden in verschillende onderdelen van deze bijdrage geduid. Daarnaast is de zaak een boeiende toepassing binnen de onderwijscontext van de klassieke buitencontractuele aansprakelijkheid op basis van de artikelen 1382-1383 van het Burgerlijk Wetboek (BW). Fout (1), schade (2) en oorzakelijk verband (3) vormen de structuur van deze bijdrage. Tot slot heeft de uitspraak van het hof van beroep ook een wetsevaluatieve waarde: volgend op een decreetswijziging, maar handelend over daaraan voorafgaande feiten, biedt de uitspraak aanknopingspunten voor een kritische evaluatie van de doorgevoerde wijzigingen (4).
Steven VERBEYST onderzoekt de bevoegdheidsgrenzen en de rechtsgevolgen van de publiekrechtelijke inkleuring van privaatrechtelijke rechtspersonen in een laatste bijdrage. Volgens de tweewegenleer kan de overheid, in het kader van haar taken van algemeen belang, kiezen voor de publiekrechtelijke dan wel de privaatrechtelijke weg. De meerderheid van de rechtsleer aanvaardt dat deze keuzemogelijkheid eveneens geldt voor de oprichting van een afzonderlijke rechtspersoon. Een publiekrechtelijke rechtspersoon wordt gereglementeerd door het publiekrecht, terwijl de oprichting van een privaatrechtelijke rechtspersoon gebaseerd is op het verenigings-en vennootschapsrecht. Echter, twee voorbeelden illustreren dat die theorie niet overeenstemt met de realiteit. De overheid richt privaatrechtelijke rechtspersonen op die op cruciale punten afwijken van het privaatrecht. De bijdrage onderzoekt één van de meest belangrijke vragen die hierbij rijst: Zijn de deelstaten bevoegd om af te wijken van het federale verenigings-en vennootschapsrecht? Het eerste deel van de bijdrage geeft kritisch de evolutie van de rechtspraak en de adviespraktijk van het Grondwettelijk Hof en de Raad van State hieromtrent weer. Het tweede deel van de bijdrage bespreekt hoe ver de inmenging van het publiekrecht kan gaan alvorens de privaatrechtelijke rechtspersoon te (her)kwalificeren naar een publiekrechtelijke rechtspersoon.
Het arrest van het Grondwettelijk Hof van 30 juni 2014 (nr. 99/2014) vormde in België een “mijlpaalarrest” over overheidsaansprakelijkheid voor fouten van de rechterlijke macht. Dit arrest over aansprakelijkheidsvorderingen die gebaseerd is op vermeend foutieve rechterlijke uitspraken verwijst naar de door het Hof van Justitie in de Köbler-rechtspraak opgelegde beperkingen in deze materie. Het beperkt zo op verregaande wijze de toepassingsmogelijkheid voor burgerlijke rechters van de uit de cassatierechtspraak voortvloeiende voorwaarde dat de foutieve uitspraak uit de rechtsorde moet zijn verdwenen. Deze bijdrage onderzoekt de motieven en de draagwijdte van dit arrest, geeft een kritische analyse van de door het Grondwettelijk Hof verdedigde oplossing en maakt voor de toekomst een inschatting van de slaagkansen van vorderingen op grond van fouten van de rechterlijke macht in België.
Deze bijdrage vormt het tweede luik van een diptiek die gewijd is aan de jurisprudentiële ontwikkelingen inzake de verkoop van een onroerend goed. In het eerste luik behandelt JENNIFER CALLEBAUT de totstandkoming van de overeenkomst. Nu richten we onze aandacht op het bewijs. Om een overeenkomst in rechte af te dwingen, is het niet voldoende dat deze geldig tot stand is gekomen. Wanneer er tussen partijen een geschil rijst over die overeenkomst, zal degene die de uitvoering ervan vordert deze moeten bewijzen. Zoals een bepaalde rechtbank zelf uitdrukt: “Het bestaan van wilsovereenstemming is één zaak, het naar recht vereiste bewijs is een andere zaak.” Dit artikel beoogt een overzicht te bieden van de rechtspraak en rechtsleer die de afgelopen jaren over het thema verschenen is, in combinatie met een analyse van de vonnissen en arresten die te vinden zijn in deze editie van het Tijdschrift voor Bouwrecht en Onroerend Goed.