clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Dit boek over revalidatiepsychologie belicht de talrijke psychologische processen die inherent zijn aan de revalidatie van mensen met een lichamelijke en/of neurocognitieve aandoening. Een aantal aspecten daarvan behoren tot het werkdomein van de klinische psycholoog of de neuropsycholoog. Dit boek is vooral bedoeld voor alle andere  hulpverleners in de revalidatiesetting zoals artsen, verpleegkundigen, ergotherapeuten, logopedisten, kinesitherapeuten en maatschappelijk werkers. Als hulpverlener moet je immers de nodige kennis en vaardigheden bezitten om te kunnen omgaan met de psychologische fenomenen die het verloop en de uitkomst van de revalidatie sterk kunnen beïnvloeden: het verwerkingsproces van iemand met een chronische aandoening; de impact daarvan op de levenskwaliteit  van de revalidant en zijn familie; de aard van de werkrelatie die tot stand komt tussen de revalidant en zijn hulpverleners; de invloed van stress en depressie op het revalidatieverloop; leerprocessen in de revalidatie; psychologische fenomenen in de revalidatietechnieken, de aard van de samenwerking tussen hulpverleners en het verschijnsel burn-out. De revalidatiepsychologie is een toegepaste wetenschap met onderliggende theorieën en een experimentele basis die in het kader van een biopsychosociale opvatting van revalidatie voor elke hulpverlener relevant is.
Artikel 643 Ger.W. laat het aan de appelrechter zelf om te oordelen over de exceptie van onbevoegdheid die voor hem wordt opgeworpen. Artikel 639, vierde lid Ger.W. voorziet slechts in de tussenkomst van de arrondissementsrechtbank voor bevoegdheidsgeschillen in graad van beroep tussen de rechtbank van eerste aanleg en de rechtbank van koophandel. Deze wetsbepaling heeft echter niet de strekking dat de arrondissementsrechtbank zou kunnen beslissen of deze rechtbanken moeten zetelen als rechter in eerste aanleg, dan wel als appelrechter. Buiten de hypothese voorzien in artikel 639, vierde lid Ger.W ontbreekt een wettelijk kader voor de rechter in beroep om de arrondissementsrechtbank te vatten.
Recycled Content werd als beleidsinstrument ontwikkeld als reactie op het groeiende aanbod gerecycleerd materiaal. Recycled content standaarden sporen producenten aan om gerecycleerd materiaal te gebruiken bij het vervaardigen van hun producten. De betreffende standaarden werden in het verleden dikwijls bij wet bekrachtigd. De laatste jaren valt er binnen Europa echter een verschuiving op te merken naar vrijwillig overeengekomen standaarden. De studie geeft een uitgebreid overzicht van internationale recycled content wet- en regelgeving. Daarnaast wordt er aandacht besteed aan recycled content in de context van groene overheidsaankopen, een context waarin wettelijke implementatie interressant lijkt te zijn en veelvuldig wordt toegepast. De studie geeft verder punten van kritiek aan die in de wetenschappelijke literatuur worden opgelijst in verband met command-and-control wetgeving. Hiermee rekening houdende, worden er tot slot enkele aanbevelingen gedaan waar rekening mee gehouden zou moeten worden wanneer er wordt overgegaan tot een eventuele implementatie in Vlaanderen.
Duurzaamheid is een thema van algemeen belang. Vanuit een maatschappelijke onderstroom via een politiek niveau beïnvloedt de duurzaamheidsproblematiek in toenemende mate onze dagelijkse activiteiten. De invulling van het begrip ‘duurzaamheid’ is evenwel zeker niet eenduidig: verschillende wetenschappelijke disciplines benadrukken andere dimensies. Aandacht voor duurzaamheid is in een universitaire omgeving dan ook niet gebundeld in één enkele onderzoeksgroep, maar kan worden gesitueerd in een uitgebreide lijst van departementen en onderzoekscentra, verdeeld over de verschillende faculteiten van een generische universiteit.


In dit boek worden de sociale, economische en ecologische dimensies van duurzaamheid belicht vanuit verschillende wetenschappelijke disciplines. Naast een situering van het begrip duurzaamheid en een sociologische en juridische visie op het onderwerp, wordt daarbij aandacht besteed aan de impact en opportuniteiten verbonden aan belangrijke activiteiten in onze dagelijkse realiteit zoals bouwen en wonen, voedselproductie, transport, productontwikkeling, energieproductie en industriële processen. Gezien de wereldwijde aandacht voor de mogelijke gevolgen van een klimaatswijziging en de voortdurende polemiek rond een wetenschappelijke bewijsvoering, wordt aan dit thema een afzonderlijke verhandeling gewijd.

Vanuit het LEUVENS ONDERZOEKSNETWERK DUURZAME ONTWIKKELING (LONDO) willen de auteurs een holistisch, genuanceerd beeld schetsen van de duurzaamheidproblematiek. Ze willen een inzicht bieden in manier waarop de verschillende wetenschappelijke disciplines kunnen bijdragen tot een duurzame samenleving.
Fraude is zonder twijfel een ernstig maatschappelijk probleem waaraan niemand ontsnapt. Het bestrijden van fraude is al lang een opdracht voor de overheid. In dit artikel wordt het fenomeen van fraude en de fraudebestrijding onder de loep genomen, met daarbij de vraag of een samenwerking tussen publieke en private fraudebestrijders tot de mogelijkheden behoort. We focussen ons daarbij op één specifieke vorm van fraude met name boekhoudkundige fraude. De samenwerking tussen de publieke en de private sector blijft echter moeilijk zo zal blijken. Een belangrijke conclusie is onder andere dat de magistratuur te weinig weet over private fraudebestrijders en hun onderzoek en dat best een specifieke wet wordt opgesteld voor de forensische auditoren. Het doel van die publiek-private samenwerking is dat het privaat onderzoek op termijn niet opnieuw moet worden gedaan.
Art.  39, eerste lid Ger.W. bepaalt dat wanneer de geadresseerde bij een lasthebber woonplaats heeft gekozen, de betekening en de kennisgeving aan die woonplaats mogen geschieden. Deze wetsbepaling legt echter niet de verplichting op te betekenen of kennis te geven op de bij een lasthebber gekozen woonplaats wanneer de geadresseerde
in België gedomicilieerd is of, voor een rechtspersoon, er zijn maatschappelijke zetel heeft.
In ‘De l’œuvre au texte’, een artikel uit 1971, stelde Roland Barthes dat de Tekst niet eindigt bij het boek dat ik in mijn handen houd, maar dat boek juist doorkruist, als een voortdurend veld van zich uitzaaiende betekenissen, dat noch door de lezer, noch door de auteur volledig kan worden overzien. De Tekst is dus steeds een intertekst, een kruispunt van een hele reeks andere teksten die op hun beurt weer naar andere teksten verwijzen. Lezen is een actief produceren van betekenis, zonder ooit de definitieve betekenis vast te kunnen leggen: de Tekst, in tegenstelling tot het boek dat ik weer terugzet in de boekenkast, laat zich niet sluiten. De Tekst is voortdurend in beweging en genereert telkens weer nieuwe betekenismogelijkheden, blijft in mijn hoofd ‘doorwerken’, koppelt een passage uit het boek dat ik nu lees aan een ander boek dat ik vroeger heb gelezen, aan een gesprek met een vriendin of aan een persoonlijke herinnering. De Tekst fungeert als een gigantisch, veranderlijk netwerk dat al die (lees)ervaringen met elkaar verbindt en zo ook nieuwe ervaringen, nieuwe interpretaties creëert.  
In de loop van de jaren zeventig gaat Barthes steeds meer aandacht opeisen voor het weerbarstige lichaam van de lezer, dat een essentiële rol speelt in de praktijk van het lezen. Zoals we verder nog zullen zien, geeft Barthes een specifieke invulling aan dat lezende lichaam, waarbij de notie van het fantasma een belangrijke rol zal spelen. In deze bijdrage zal de ‘fantasmatische intertekstualiteit’ die Barthes zo uiteindelijk ontwikkelde, centraal staan. Barthes’ theoretische terugkeer naar het individuele lichaam in het anonieme, onpersoonlijke spel van de uitzaaiende tekst, wil ik hier laten kruisen met de tekst van een gedicht van Erik Spinoy, gebaseerd op 'De jagers in de sneeuw' van Brueghel.
Een samenwerkingsmodel organiseren tussen politiek en administratie. Dat is één van de centrale doelstellingen van het gemeentedecreet. Om de relatie tussen het ambtelijke en het politieke niveau te stroomlijnen biedt het decreet gemeentebesturen verschillende instrumenten aan. Zo creëerde het decreet de mogelijkheid om bevoegdheden te delegeren van de politiek naar de ambtenarij. Andere instrumenten die de relatie tussen politiek en administratie moeten verbeteren zijn het managementteam en de afsprakennota. Deze bijdrage focust op de evolutie van de verschillende instrumenten. Vooraleer stil te staan bij de resultaten schetsen we kort de context waarin het gemeentedecreet tot stand is gekomen alsook de methodologie van het onderzoek.
Dit artikel bevat een samenvatting van de resultaten van een recente studie van de economische impact van de sluiting van Ford Genk. De bevindingen van de studie zijn, zoals verwacht, erg verontrustend. Met de sluiting van Ford Genk wordt de grootste economische motor van de provincie Limburg plots weggerukt. Door het wegvallen van Ford Genk gaan in Limburg in totaal zowat 8 200 arbeidsplaatsen verloren (ongeveer 4% van het aantal loontrekkers in de Limburgse privésector)—en bijna 12 000 jobs als de rest van Vlaanderen meegerekend wordt. De Limburgse werkloosheidsgraad neemt hierdoor toe met 2%-punten, wat betekent dat het aantal werklozen in de provincie met 30% stijgt. Daarnaast veroorzaakt deze klap een welvaartsverlies van 2,5 à 3% van het Limburgse BBP, en daalt de groei van de arbeidsproductiviteit in de provincie met ca. 11%. Tevens is te verwachten dat de ontslagen Fordwerknemers niet zo gemakkelijk terug aan de slag zullen kunnen gaan in eigen streek.
Krachtens art. 40, vierde lid Ger.W. is de betekening in het buitenland ongedaan indien de partij op wier verzoek ze is verricht, de verblijfplaats in België kende van degene aan wie betekend wordt. De partij die aanvoert dat de dagvaarding betekend had moeten worden op haar verblijfplaats in België en niet op haar woonplaats in het
buitenland, moet bewijzen dat zij op het ogenblik van de betekening een verblijfplaats in België had en dat de betekenende partij daarvan op de hoogte was of had moeten zijn.
Binnen een doorgeschoten geprotocolliseerd landschap aan evidence-based therapy wordt
angst enkel nog in haar symptomatologische vorm gedifferentieerd en dit als een stoornis.
Pogingen om angst te begrijpen vanuit het levensverhaal van de patiënt als betekenisvol
zijn niet voor de hand liggend en vragen een andere invalshoek en diepere gevoeligheid
van de therapeut. In dit artikel wordt een gevalsbeschrijving als basis gebruikt voor
een existentieel-fenomenologische analyse van het proces ‘doorheen angst’. Dit resulteert
in het blootleggen van een typerende fenomenologische dynamiek aan de hand van
vijf existentiële structuurmomenten waarin een toenemend bewustwordingsproces als
existentieel zelf centraal staat. Zowel de ritmering van het proces als de bewustwording
an sich worden niet enkel gestaafd vanuit de casuïstiek maar tevens doorwerkt en
gefundeerd vanuit het existentieel en psychodynamisch paradigma. Finaal wordt het
individuele bewustwordingsproces opgevat als een zoekende, pulserende en emergente
dynamiek waarbij het individu vanuit een krampachtige identificatie als ego doorgroeit
naar een bewuste identiteit als existentieel zelf. De kwintessens van dit proces wordt
aldus opgevat als een volledige disidentificatie van de angstwerende strategie van het
ego.
In een vorig artikel werd het existentiële bewustwordingsproces doorheen angst opgevat
als een zoekende, pulserende en emergente dynamiek waarbij het individu vanuit een
krampachtige identificatie als ego doorgroeit naar een bewuste identiteit als existentieel
zelf. Binnen dit proces neemt het lichaam en meer bijzonder de beleving van de eigen
lijfelijkheid een bijzondere plek in. Met name binnen de experiëntieel-existentiële
benaderingen is het (opnieuw) contact maken met het eigen lichaam in het nu-moment
een terugkerend gegeven. Toch wordt de vooronderstelling rond de verhouding tussen
het individu en diens lichaam vanuit een meer psychoanalytische invalshoek niet
zomaar onderschreven. Zo wordt binnen het lacaniaans denkkader het pure eigen
lichaam beschouwd als niet meer toegankelijk (‘Reëel’) voor ons als symbolisch-talig
functionerende individuen. In dit artikel worden beide invalshoeken geëxploreerd. Hierbij
worden ook de therapeutische concepten mentaliseren en focussen betrokken. Daarnaast
blijkt hands-on experiëntieel lichaamswerk een intrigerende facilitator; ervaringsgericht
werken met en vanuit het lichaam biedt een diep herkenbare toegangspoort tot het
begrijpen van het lijfelijke als betekenisvol.
Dit is het vierde onderzoeksrapport van het SBOV-project ‘Evaluatie van de innovaties in het gemeentedecreet op de lokale administratieve en politieke werking’. We gaan na in welke mate persoonlijke, politieke en gemeentekenmerken samenhangen met de houding van de respondenten ten aanzien van verschillende onderdelen van het gemeentedecreet. Onze aandacht gaat uit naar de veranderingen die het gemeentedecreet heeft aangebracht aan de politieke en ambtelijke component, de politiek-ambtelijke verhoudingen en de beleidsvoering.  Tot slot formuleren we een aantal beleidsaanbevelingen.
Uit art. 34, eerste lid Pachtwet en art. 838, eerste lid
W.Venn. volgt dat de pachter zonder toestemming van de verpachter zijn pachtrechten kan overdragen aan zijn zoon, maar dat hij zijn pachtrechten niet zonder toestemming van de verpachter kan overdragen aan een landbouwvennootschap, ook al is die zoon beherend vennoot van deze vennootschap.
Uit art. 1245 BW volgt dat de schuldenaar van een zekere
en bepaalde zaak die een persoon in zijn plaats stelt om zijn
verbintenis uit te voeren, contractueel aansprakelijk is voor
de door de fout van die persoon veroorzaakte schade. Dit is eveneens het geval wanneer de curator van een gefailleerde vennootschap de afgevaardigd bestuurder van die vennootschap heeft laten wonen in het door hem verkochte gebouw om voor het onderhoud van dat gebouw te zorgen.
‘Ruimte voor angst’ heet het promotieonderzoek waarmee de Belgische psychotherapeut en osteopaat Joeri Calsius de Van Helsdingenprijs voor filosofie en psychiatrie 2012 won. In deze tijd waarin zoveel mensen lijden aan angst en we deze emotie het liefst zo snel mogelijk dempen, onderzocht Joeri Calsius wat het doorleven van angst kan opleveren voor ons mens-zijn. Een gesprek over de existentiële angst met een kleine en een grote E, zoals die kan opduiken tussen de breuklijnen van ons leven.
Uit art. 88, eerste tot vierde lid Vlaamse Wooncode volgt dat de begunstigde van het recht van voorkoop, vanaf de inwilliging van zijn vordering tot indeplaatsstelling, de rechten van de eerste koper van het goed overneemt. Deze indeplaatsstelling van de begunstigde in de rechten van de koper houdt echter niet in dat deze laatste geacht wordt het goed nooit te hebben verkregen. Wanneer de eerste koper het goed heeft verkocht en de desbetreffende notariële akte is overgeschreven op het hypotheekkantoor vóór de inschrijving van de vordering tot indeplaatsstelling, is deze overdracht tegenwerpbaar aan de begunstigde van het recht van voorkoop.
The main environmental laws in Flanders are annotated (in Dutch) and bundled.

The topics addressed are (in Dutch): algemene bepalingen milieubeleid, milieuvergunning, toegang tot milieu-informatie, openbaarheid van bestuur, milieustakingsvordering, materialen, bodemsanering en -bescherming, brownfieldconvenanten, mariene milieu, integraal waterbeleid, oppervlaktewateren, grondwater, natuurbehoud, bossen, duinen en jacht.
De opzet van deze bijdrage is om in te gaan op de respectieve rol van de bodemrechter en de partijen in het bodemgeding bij de beslissing om al dan niet een prejudiciële vraag te stellen, en om de invloed na te gaan van deze beslissing op het verdere verloop van de bodemprocedure. De aandacht wordt hierbij gericht op de procedures voor de gewone hoven en rechtbanken en op deze voor de Raad van State. Zowel de invloed van prejudiciële vragen aan het Grondwettelijk Hof, als van vragen aan het Hof van Justitie, aan het Benelux-Gerechtshof en aan het Hof van Cassatie in mededingingszaken komt aan bod. Wel blijft de bijdrage beperkt tot de gevolgen op procedureel vlak van het stellen van een prejudiciële vraag.
Een positieve vaststelling is dat het residentieel energieverbruik in Vlaanderen de laatste jaren gedaald is, zowel het totale verbruik als het verbruik per woning en het verbruik per huishouden. Dit is een gevolg van een combinatie van factoren: meer appartementen, meer energierenovaties, een strengere energieprestatieregelgeving en meer gebruik van energiezuinige verlichting en apparatuur. Maar deze positieve evolutie is veel minder merkbaar bij de gezinnen in energiearmoede. Gezinnen in energiearmoede wonen vaker in private huurwoningen, ook vaak in oudere woningen, hebben gemiddeld een lager inkomen en een lager opleidingsniveau en behoren vaak tot een éénoudergezin of zijn alleenstaande. Kijken we vanuit dat profiel naar de woningen, dan kunnen we besluiten dat de energie-efficiëntie van zowel het huishouden als de woning van gezinnen in energiearmoede gemiddeld lager is dan dat van een gemiddelde Vlaming. Toch zijn er opportuniteiten, als we rekening houden met de mogelijke synergie tussen het CO2-reductiebeleid en het beleid tegen energiearmoede. Beide zijn zeer verschillende fenomenen, maar ze hebben allebei te maken met een inefficiënt gebruik van energie. En het is belangrijk te beseffen dat beleidsacties in 1 domein niet noodzakelijk een positief effect hebben voor het ander domein. Dus wordt best bij elke beleidsactie nagegaan of er een synergie tussen beide domeinen is. Zo kan directe steun voor gezinnen in energiearmoede op korte termijn soelaas bieden, maar op langere termijn houdt het gezinnen in energiearmoede en is het ook geen stimulans voor energiebesparende maatregelen. Beleidsacties zoals een CO2-taks daarentegen geven wel een stimulans voor energiebesparende maatregelen, maar voor gezinnen die al een te beperkt budget hebben, verhoogt dit enkel het risico op energiearmoede. Enkel beleidsacties die gericht zijn op de verbetering van de energie-efficiëntie hebben een positief effect op de CO2-reductie én kunnen op langere termijn energiearmoede permanent uitroeien. Wel moeten we erop letten dat we geen te beperkte energiebesparende ingrepen doen bij de huishoudens in energiearmoede, want deze riskeren de energiearmoede te bestendigen. Enerzijds heeft de ervaring ons geleerd dat een beperkte energiebesparende ingreep vooral tot beter comfort leidt (wat op zich positief is), maar niet echt tot een lagere energiefactuur. Anderzijds kan een beperkte energiebesparende ingreep ertoe leiden dat de drempel voor toekomstige ingrepen veel hoger wordt, waardoor het zeer moeilijk wordt om de woningen van mensen in energiearmoede echt energiezuinig te maken. Daarnaast riskeert er ook een stijgende ongelijkheid te zijn tussen gezinnen in zeer efficiënte woningen, meestal financieel sterkere gezinnen, en gezinnen in minder efficiënte woningen, vaak financieel zwakkere gezinnen.Inspirerende voorbeelden vinden we vooral in Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk, die een traditie van structurele acties tegen energiearmoede hebben. In Nederland en Duitsland zijn ook een aantal voorbeelden te vinden, maar dit zijn veel meer lokale acties.
In veel landen, waaronder België, hebben rechtscolleges
een gerechtelijke achterstand opgebouwd. Die achterstand
brengt een reeks negatieve gevolgen voor de maatschappij
met zich mee. Het belangrijkste juridische gevolg
is dat gerechtelijke achterstand de rechtszekerheid van de
burger ondermijnt. Niet alleen de juridische gevolgen5,
maar ook de economische gevolgen zijn niet onbelangrijk.
Zo verhoogt de achterstand van rechtbanken de kosten
(bijvoorbeeld wachtkosten) voor de betrokkenen. Om de
gerechtelijke achterstand effectief aan te pakken, is een
beter inzicht in de oorzaken van dit probleem waardevol.
Een van de verbanden die tot op heden nog niet is onderzocht,
is de mate waarin wetgevingskwaliteit de gerechtelijke
achterstand beïnvloedt. Dit onderzoek test deze
relatie aan de hand van een data-analyse voor 30 landen
en vindt een significant negatief verband tussen wetgevingskwaliteit
en gerechtelijke achterstand. Mogelijke verklaringen
hiervoor zien wij in het feit dat bij lage wetgevingskwaliteit
zowel het aantal aanhangig gemaakte zaken
als de doorlooptijd van rechtszaken kan toenemen.
Art. 17 en 815 Ger.W. laten gedinghervatting bij rechtsopvolging te bijzonderen titel toe voor vorderingen die zodanig nauw verband houden met het overgedragen recht dat de verandering van hoedanigheid aan de partij in het geding ieder belang ontneemt om dit geding verder te zetten, terwijl enkel de rechtsopvolger te bijzonderen titel als nieuwe houder van het recht hierbij nog belang heeft.
De politiek-ambtelijke verhoudingen stroomlijnen. Dat was een van de centrale doelstellingen van het Gemeentedecreet. Eén van de instrumenten hiertoe was de verplichte invoering van het managementteam in de Vlaamse lokale besturen. Hoewel het Gemeentedecreet hiermee een belangrijke stimulans vormde voor de verdere verspreiding van managementteams in de Vlaamse gemeenten, blijft de vraag naar de gepercipieerde invloed van de teams op het lokale beleid tot de dag van vandaag onbeantwoord. Deze bijdrage tracht deze lancune te dichten. Meer concreet wordt de rol van het managementteam in de beleidscyclus belicht. De positie van het team word verklaard aan de hand van contextuele kenmerken, het profiel van de gemeentesecretaris en de vigerende ambtelijk-politieke cultuur. Hiertoe baseren we ons op twee enquêtes, uitgevoerd bij de gemeentesecretarissen in de eerste helft van de zittingsperiode 2007-2012. In globo speelt het managementteam een niet onbelangrijke rol in de beleidscyclus. Vooral tijdens de voorbereiding en de uitvoering van het beleid heeft het managementteam een zekere invloed. De rol in de beleidsevaluatie lijkt daarentegen een gevoeligere kwestie te zijn. Variaties in de positie van het managementteam worden in belangrijke mate verklaard door de organisatiecultuur. Zo krijgen managementteams meer armslag in die gemeenten waar het organisatiemodel meer gestroomlijnd is naar het diensthoofdenmodel en waar meer belang gehecht wordt aan de afsprakennota. Gemeentekenmerken en persoonlijke kenmerken van de gemeentesecretaris leveren slechts een beperkte bijdrage in het beantwoorden van de onderzoeksvraag. Wel suggereren de analyses een zekere invloed van de financiële situatie van de gemeenten en van de rolopvatting van de gemeentesecretaris.
De reeks Patrimonium beoogt een jaarlijkse stand van zaken weer te geven in het domein van het familiaal vermogensrecht, waarbij eveneens aandacht wordt geschonken aan de relevante fiscale bepalingen. Patrimonium 2013 vormt het achtste boekdeel van deze reeks.
 Het eerste deel van dit praktische boek bevat een kroniek rechtspraak en rechtsleer.
 Patrimonium 2013 beslaat de periode 1 juli 2012 tot 30 juni 2013. Het tweede deel geeft een overzicht van nieuwe wetgeving en hangende wetsvoorstellen. In het derde deel worden tien actuele en voor de praktijk relevante vragen beantwoord. In het vierde deel worden de recente legislatieve en jurisprudentiële ontwikkelingen in de ons omringende landen geanalyseerd. In Patrimonium 2013 komen Nederland en Spanje aan bod. Bij wijze van epiloog worden ten slotte de werkzaamheden van de Europese Unie op het gebied van het vermogensrecht van echtgenoten en geregistreerde partners nader toegelicht.