clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Dit artikel geeft een korte schets van de veranderingen in de stedelijke materiële ruimte, de impact daarvan op lichtinval in huizen en de verschillende manieren waarop buren voor creatieve oplossingen zorgden. Eerst wordt kort stil gestaan bij de juridische context van erfdienstbaarheden en de bronnen waarin erfdienstbaarheden aan bod komen. Deze afspraken, die overigens ook werden vastgelegd voor gemeenschappelijke muren, dakgoten, waterafvoeren, waterputten en toiletten, zijn een uitstekende bron om veranderingen in de materiële ruimte en in sociale samenlevingsvormen te documenteren. Hoewel dit artikel focust op vroegmodern Brugge zijn vergelijkbare erfdienstbaarheden ook in tal van andere steden te vinden. Vervolgens zoomt het artikel in op vensters en toont het aan hoe laatmiddeleeuwse en vroegmoderne veranderingen in de stedelijke ruimte enorme implicaties hadden voor de lichtinval in huizen, wat op termijn heeft geleid tot de ontwikkeling van grotere en heldere glasramen. Tot slot wordt aangetoond hoe discussies over ‘licht en zicht’ een inkijk kunnen bieden in de evoluerende sociale verhoudingen in stedelijke buurten
Ter inleiding: Memorie van toelichting bij het wetsontwerp 2998 - huwelijksvermogensrecht Luik 1, Memorie van toelichting bij het voorontwerp van wet huwelijksvermogensrecht Luik 2, Memorie van toelichting bij de gesuggereerde amenderingen van de minister van justitie, Artikelsgewijze toelichting. Huwelijksvoordelen en aanwinsten. Levensverzekeringen: Algemeen, Individuele levensverzekeringen, Aanvullende pensioenen. Regels met betrekking tot de vereffening in het wettelijk stelsel. Wetsartikelen
In 1806 analyseerde de Zwitsers-Franse politicus, filosoof en essayist Benjamin Constant (1767-1830) de moderne samenleving in zijn bekende boek Principes de politique. Uit dit klassiek geworden werk spreekt Constant’s ambivalentie en gevoel van nuance en subtiliteit. De “moderne” individuele vrijheid en de daarmee samenhangende primauteit van de individuele persoon met zijn privéwereld lijken Constant zo essentieel dat hij deze nieuwe wereld principieel kadert als het ”tijdperk van de individuen. Dit betekent volgens Constant echter niet dat de politieke vrijheid geheel en al overboord moet gegooid worden: wie de politieke vrijheid loochent, loopt het risico om ook zijn individuele vrijheid kwijt te raken. Waarom zouden de machtshebbers zich immers beperken tot het publieke leven en deze individuele vrijheid respecteren? In Benjamin Constant. Uitvinder van de moderne vrijheid komen de verschillende onderwerpen waarmee Constant worstelde aan bod. Constant is de eerste auteur die in Frankrijk de theoretische consequenties uit de revolutionaire ervaring trekt. Op het denken van Rousseau voortbouwend en geïnspireerd door Montesquieu, waarschuwt Constant voor de mogelijke valkuilen en misbruiken van een fundamenteel positief te waarderen principe. Dat de bron van de macht legitiem is (Rousseau’s idee van volkssoevereiniteit) biedt geen garantie tegen misbruiken, wat bij Constant leidt tot de juridische vorming van een terrein waarop de openbare macht geen enkele bevoegdheid kan uitoefenen. Dat de Modernen de individuele vrijheid koesteren vormt voor Constant echter ook een reden tot bezorgdheid en stof tot nadenken: het ontbreken van enthousiasme, pattriotisme en moed is niet iets waar de samenleving zich op mag beroemen. De nieuw verworven vrijheid moet in evenwicht gebracht worden met de zorg om de openbare zaak.
Met de arresten van oktober 2014 over het verbod tot dragen van een hoofddoek bij leerlingen uit het GO! neemt de Raad van State (RVS) voor de eerste maal een inhoudelijk standpunt in. Uitgangspunt daarbij is het EVRM dat stelt dat er wel vrijheid van gedachte, geweten en godsdienst is, maar dat er daaraan ook een aantal beperkingsvoorwaarden vastzitten. De RVS steunt zich op het EVRM om te stellen dat inperking op de vrije godsdienstbeleving (i.c. een verbod op hoofddoeken) kan gemaakt worden om weerstand te bieden tegen ongeoorloofde sociale druk of tegen een verstoring van de openbare orde. Dit heeft tot gevolg dat elk geval apart moet beoordeeld worden en dat in welbepaalde gevallen een verbod op hoofddoeken toegelaten is. De RVS volgt daarmee het voorbeeld van de Franse rechtspraak en adviespraktijk. In dit artikel wordt dieper ingegaan op dit debat. Vertrekkend vanuit een overzicht van de Belgische rechtspraak wordt de Franse aanpak geanalyseerd, samen met de haalbaarheid van het beoordelen van geval per geval. Vervolgens wordt een model van exclusieve neutraliteit (individuele vrijheid is minder belangrijk) en inclusieve neutraliteit (individuele vrijheid is zeer belangrijk) geïntroduceerd. Voor de auteurs is vooral de voorrangsregel tussen deze twee soorten neutraliteit belangrijk, in die zin dat ze kiezen voor inclusieve neutraliteit, waarbij beroep kan gedaan worden op exclusieve neutraliteit als laatste mogelijkheid. Het verbieden van religieuze tekens zou dan wel mogelijk zijn, maar alleen in uiterste gevallen. Het artikel wordt afgesloten met een bespreking van de situatie na oktober 2014.
Gevangeniswerk wordt vaak omschreven als erg routineus. Routines lijken immers belangrijk in het bewerkstelligen en behouden van orde binnen een gevangenis. Op basis van langdurig etnografisch onderzoek in een Belgische gevangenis werd opgemerkt dat, ondanks de hoge prevalentie van routines, geen dag precies hetzelfde is en onvoorspelbaarheid troef is. Deze contradictie vloeit voort uit het feit dat bewaarders, net zoals politieambtenaren, doorgaans geconfronteerd worden met situaties waar het risico ligt in de onvoorspelbare uitkomst van interacties met anderen (in casu hoofdzakelijk gedetineerden). Gedetineerden blijven immers sociale actoren die een vorm van macht behouden en hierdoor situaties (en de routines) kunnen beïnvloeden. In deze bijdrage willen we de dagroutines van bewaarders analyseren en afzetten tegen de onvoorspelbaarheidsfactor die de routines kan uitdagen en zelfs ontwrichten. We besteden hierbij specifieke aandacht aan de wijze waarop bewaarders met deze uitdagingen omgaan. In deze analyse zal het rijk empirisch materiaal van voorliggend etnografisch onderzoek centraal staan.
Alexander C (Het recht op informatie van patiënten). Van Loon, T (Medische aansprakelijkheid bij ondraaglijk lijden). Guldix, E (Schending van de fysieke integriteit en persoonlijkheidsrechten in het medisch recht). Wostyn, L (Overmaken van medische gegevens aan verzekeraars na het overlijden van de patiënt)
De vergrijzing zet zich niet enkel door in de ‘vrije’ samenleving, ook gevangenissen worden geconfronteerd met een groeiende groep ouderen. In Vlaanderen heeft elke gedetineerde recht op maatschappelijke hulp- en dienstverlening, waaronder onderwijscursussen, sportactiviteiten en socio-culturele vormingsactiviteiten. Er zijn echter slechts weinig gegevens over participatie hieraan bij ouderen. Dit artikel zoemt daarom in op de verschillen tussen verschillende leeftijdsgroepen op vlak van participatie aan hulp- en dienstverleningsactiviteiten.
In Vlaanderen kunnen jongeren vanaf 15 jaar overstappen van het voltijds onderwijs naar ‘Leren en Werken’, een deeltijds stelsel waarin theorie gecombineerd wordt met een praktijkopleiding buiten de schoolmuren. Het profiel van vele leerlingen in dit stelsel – schoolse achterstand, chaotisch schoolparcours, lagere sociaaleconomische status – doet vermoeden dat het niet enkel gaat over jongeren die op een bewuste manier hebben gekozen om al werkende een beroep aan te leren, maar ook over kwetsbare jongeren voor wie het voltijds onderwijs geen perspectief meer biedt. Om een beter zicht te krijgen op de toeleiding van jongeren naar Leren en Werken namen we kwalitatieve diepte-interviews af bij 47 respondenten. Zij blijken allesbehalve een homogene groep te vormen. Op basis van eerder onderzoek en onze eigen verkennende analyses schetsen we de diversiteit in hun toeleidingstrajecten, en identificeren we een aantal constellaties van persoons- en contextgebonden factoren die maken dat jongeren de overstap maken naar Leren en Werken. Het spanningsveld tussen jongeren die vanuit een ‘positieve keuze’ intreden in het deeltijds onderwijs en jongeren bij wie er eigenlijk weinig sprake was van een keuze, maar eerder van een ‘negatieve selectie’, komt duidelijk naar voor.
Bij een patiënte van 6 jaar met een autismespectrumstoornis was reguliere niet-medicamenteuze behandeling ontoereikend door het comorbide voorkomen van dwanghandelingen en hallucinaties. Differentiaaldiagnostisch werd onder meer gedacht aan een obsessieve-compulsieve stoornis of een psychotisch proces. De jonge leeftijd van patiënte bemoeilijkte een betrouwbare diagnosestelling. In deze casus gaven we de voorkeur aan een procesdiagnostiek. Die resulteerde in het opstarten van een selectieve serotonineheropnameremmer, gezien de uitgesproken dwanghandelingen. Daarmee klaarde het beeld in belangrijke mate op.
Voorwoord ter inleiding. I Overzicht van de cursus. II Waarschuwing. Les 1 Samenwoningsrelatie, gezin en familie. I Terminologie. II Huwelijk, wettelijke of feitelijke samenwoning. III Bibliografie. IV Voorbeelden van examenvragen. Les 2 Het opstellen van een notariële akte. I Algemeen over de notariële akte. II Opdracht van de notaris. III Algemene aanbevelingen voor het opstellen van een akte. IV Modellen van akten. V Creativiteit in het notariaat. VI Redactieoefeningen. Les 3 Huwelijksovereenkomsten. I Terminologie. II Hoofdkenmerk van het huwelijksstelsel. III Notariële tussenkomst vereist. IV Contractuele aspecten van de huwelijksovereenkomst. V Bespreking en voorbereiding van het contract. VI Studiemateriaal over wijziging huwelijksstelsel. VII Voorbeelden van examenvragen. Les 4 Huwelijkscontract met keuze voor een gemeenschap. I Situering: kiezen voor een stelsel met gemeenschap? II Bij keuze voor een gemeenschap: welke opties? III Voorbeelden van examenvragen. Les 5 Huwelijkscontracten met gemeenschap - Successieplanning - Overlevingsrechten. I Successieplanning. II Civiel effect: huwelijksvoordelen. III Contractuele erfstellingen. IV Voorkinderen en Valkeniersbedingen. V Voordelen en echtscheiding: art. 299 BW. VI Bibliografie. VII Voorbeelden van examenvragen. Les 6 Huwelijkscontracten met keuze voor het stelsel van scheiding van goederen. I Scheiding van goederen. II Conventionele regeling. III Bibliografie. IV Voorbeelden van examenvragen. Les 7 Samenwoningsovereenkomsten voor ongehuwd samenwonenden. I Terminologie. II Hoofdkenmerken. III Notariële tussenkomst vereist? IV Uitwerking. V Contractuele aspecten van de samenwoningsovereenkomst. VI Waarom dan een samenwoningscontract sluiten? VII Contractsvrijheid. VIII Regeling voor de gezinswoning voor het geval van een breuk. IX Afrekeningen. X Uitkering na een breuk. VI Voorbeelden van examenvragen. XII Bibliografie. Les 8 Schenkingen. I Actualiteit van de schenking in de notariële praktijk. II Definitie en essentiële elementen van een schenking. III Grondvoorwaarden van de schenking. IV Schenking bij notariële akte. V Enkele bijzondere bedingen en modaliteiten bij schenkingen bij notariële akte. VI Twee bijzondere schenkingen. VII Schenking tussen echtgenoten. VIII Bibliografie. IX Examenvragen. Les 9 Testamenten. I Algemeen. II Essentiële kenmerken van het testament. III Eigenhandig testament. IV Authentiek testament. V Testament in internationale vorm. VI Herroeping van vorige wilsbeschikking. VII Legataris. VIII Legaten. IX Legaten met modaliteiten. X Bijzondere testamentaire clausules. XI Elementaire successieplanning 'in extremis'. XII Nader over successierechten. XIII Bibliografie. XIV Voorbeelden van examenvragen. Les 10 Echtscheiding door onderlinge toestemming. I Echtscheidingswetgeving sedert 2007. II Overzicht van de grondvoorwaarden voor een EOT. III Overzicht van de procedure. IV Het opstellen van de voorafgaande overeenkomsten. V Wijziging van de voorafgaande overeenkomsten. VI Bibliografie. VII Voorbeelden van examenvragen
Inleiding. Hoofdstuk 1. Verzekering voor geneeskundige verzorging. §1 Algemeen. §2 Rechthebbenden. §3 Verhoogde tegemoetkoming. §4 Maximumfactuur. Hoofdstuk 2 Arbeidsongeschiktheidsverzekering. §1 Algemeen. §2 Omvang van de arbeidsongeschiktheidsverzekering. Hoofdstuk 3 Werkloosheids- en faillissementsverzekering. §1 Algemeen. §2 Omvang van de werkloosheidsuitkering. §3 Omvang van de faillissementsuitkering. Hoofdstuk 4 Gezinsbijslagenverzekering. §1 Algemeen. §2 Actoren. §3 Omvang van de kinderbijslag. §4 Nieuw samengesteld gezin. Hoofdstuk 5 Arbeidsongevallen- en beroepsziekteverzekering. §1 Algemeen. §2 Schadeloosstelling. §3 Uitbreiding naar wettelijke samenwonenden. Hoofdstuk 6 Pensioenverzekering. §1 Algemeen. §2 Rustpensioen. §3 Pensioensplitsing bi feitelijke scheiding of scheiding van tafel en bed. §4 Echtscheidingspensioen. §5 Overlevingspensioen. Hoofdstuk 7 Meewerkende echtgenoot8/wettelijk samenwonende partner van een zelfstandige. Conclusie
In de jaren zestig gebruiken schrijvers van experimentele literatuur in Nederland en Vlaanderen uiteenlopende strategieën om zich te positioneren in het literaire veld. Politieke stellingnamen, groepsvorming rond een tijdschrift, taboedoorbreking, verzet tegen de oudere generatie, pleidooien voor een autonome literatuur – er zijn vele manieren waarop een schrijver zich als vernieuwend kan profileren. In dit boek worden dergelijke mechanismen onder de loep genomen aan de hand van auteursuitspraken in de literatuur en daarbuiten. De gevalstudies behandelen zowel gecanoniseerde auteurs (Claus, Mulisch, Nooteboom) als vergeten schrijvers (Auwera, Dellart) en auteurs die met de marge geassocieerd worden (Kazan, Van Maele, Van Marissing). Door die brede blik en door indringende analyses verkent Het lab van de sixties de vernieuwende literatuur op verrassende wijze.
Wie de Zwitsers-Franse filosoof, politicus en essayist Benjamin Constant (1767-1830) leest krijgt met deze lectuur ook automatisch een beeld van Constant als wereldburger mee. Constant werd op 25 oktober 1767 aan de boorden van het Lac Léman geboren. Reeds in zijn vroege jeugd reist Constant aansluitend naar (het latere) Nederland, België en Engeland, om er te vertoeven, te werken of te studeren. Constant, buitengewoon leergierig, maakt in 1783 kennis met het openbare leven aan de Universiteit van Edinburg waar hij gedurende twee jaar uitvoerig zal deelnemen aan tal van activiteiten, een periode die hij – als we de auteur van Le Cahier rouge mogen geloven – als de meest opgetogen periode uit zijn leven zal ervaren.
Er zijn weinig cijfers beschikbaar over de feitelijke betrokkenheid van onderzoekers bij valorisatieactiviteiten. Een uitgebreide enquête onder het academisch personeel van Brusselse kennisinstellingen (727 respondenten) schept hierover meer duidelijkheid door in te gaan op de motieven om al dan niet aan valorisatie te doen, de ervaren belemmeringen, etc. De resultaten van deze enquête worden besproken in het artikel. Daaruit blijkt dat valoriseren in veel disciplines een zaak van persoonlijke interesse en maatschappelijke overtuiging is, en minder van professionele opportuniteit of noodzaak.
In februari 2015 bereikte de controverse rond het geplande Uplace-winkelcomplex in Machelen ongekende hoogten. Tegenstanders van het project wonnen langzaam terrein, aangevoerd door de oppositie in het Vlaams Parlement, die zich steeds hardnekkiger in het dossier vastbeet. Niemand werd gespaard: studiebureaus, academici en al dan niet voormalige ministers moesten het ontgelden. Wat opmerkelijk is aan dit debat, is dat het in belangrijke mate door cijfers is gestuurd. De auteurs van deze bijdrage speelden daar een eigen rol in, door te stellen dat de manier waarop er over het verwachte aandeel openbaar-vervoergebruikers gecommuniceerd werd de waarheid geweld aandeed. Dat we tegenwind konden verwachten, stond in de sterren geschreven. Maar het spel werd wel erg hard gespeeld. Op allerlei publieke fora werd onder vakgenoten over de empirische onderbouwing en de gebruikte methodologie gediscussieerd. Politici hadden het dan weer over de integriteit en betrouwbaarheid van de experten en de procedures, terwijl het publieke debat zich concentreerde rond de wenselijkheid van het project en de geloofwaardigheid van de op cijfers gesteunde besluitvorming. We maken in deze paper een beknopte reconstructie en zien parallellen met het werk van Flyvbjerg (Rationality and Power: Democracy in Practice), Taleb (The Black Swan), en Forester (Planning in the Face of Power).
VISUELE RUIS Fotoflaneren met Thierry Van Vreckem Thierry Van Vreckem is een belangrijke speler binnen een generatie fotografen. Zijn foto's balanceren tussen enerzijds de documentaire en anderzijds de autonome fotografie. Als een souffleur achter een foto fluistert Thierry Van Vreckem ons de andere kant van de voordehandliggende beeldtaal. Als metafoor gebruikt hij landschappen, mensen, anekdotes en dagdagelijkse gebeurtenissen die hier en daar uit het niets verschijnen. Thierry Van Vreckem zijn oog - parallel lopend met dat van zijn Polaroid - heeft zijn richting, zijn filters, zijn blinde vlekken, zijn blik, zijn gedrevenheid, zijn beperktheid, zijn cataract, zijn knipperingen, zijn 'l'instant décisif' en zijn diagnostische blik. Het valt in dit boek op dat Thierry Van Vreckem zijn oog heeft gedrenkt in het vrije van de hedendaagse tijd spelend met de fotografische paradox, met het spel van afbeelding tot verbeelding. Hij confronteert ons met zijn ervaringen vis-à-vis zijn eigen beeldende en virtuele wereld. K
Deze bijdrage gaat over de demografische ontwikkelingen in België en meer in het bijzonder de sterke bevolkingsgroei van de laatste jaren. Na een korte beschrijving van het contrast tussen het demografisch regime van voor en na de eeuwwisseling onderzoeken we de mechanismen die verantwoordelijk zijn voor de transitie naar demografische groei. We concentreren ons in dit artikel op de veranderingen die zijn opgetreden in migratiestromen. Twee onderzoeksvragen staan hierin centraal: welke maatschappelijke veranderingen hebben die ommekeer in migratiestromen tot stand gebracht en in welke mate is de Belgische demografie een weerspiegeling van een Europese trend? We starten vanuit een Europees perspectief zoomen in op België om vervolgens in te gaan op de diepgaande demografische transformatie van de Belgische samenleving.
We leven vandaag in een geïnformatiseerde en gedigitaliseerde wereld. Smartphones, tablets en computers zijn volledig geïntegreerd in het private, publieke en professionele leven. Weinigen kunnen zich het leven nog voorstellen zonder toegang tot internet, e-mail en SMS. Communicatie, informatievergaring en -verspreiding hebben hiermee nieuwe dimensies gekregen. Deze evolutie heeft ook haar invloed gehad op de strafuitvoering, waar het gebruik van technologische middelen steeds meer ingeburgerd geraakt. Reeds meer dan twintig jaar geleden werd het elektronisch toezicht ingevoerd, maar de informatie- en communicatietechnologie (ICT) heeft ondertussen ook haar weg gevonden naar het hart van de gevangenis, tot in de cel van de gedetineerde. PrisonCloud is het ICT paradepaardje van het Belgische gevangeniswezen en er zijn vele redenen om dit initiatief toe te juichen, niet in het minst omdat België hiermee de digitale trein niet mist. We kunnen ons zelfs de vraag stellen waarom het zo lang heeft geduurd vooraleer dit gerealiseerd werd, gezien de overheersende ICT cultuur van de laatmoderne samenleving. Tegelijkertijd is het ook belangrijk om dit project te kaderen binnen een breder penologisch perspectief op het reilen en zeilen in de gevangenis. Naast het toejuichen van de kansen die PrisonClould biedt voor de gedetineerden en het personeel, moet ook de vinger gelegd worden op de mogelijk (ongewenste) neveneffecten voor het leven in de gevangenis en de bedreigingen waarmee het project wordt geconfronteerd. Maar vooraleer dit debat te voeren sta ik eerst kort stil bij het project PrisonCloud, zoals het in België momenteel wordt ingevoerd.
‘Media’ is een vrij beladen term die een waaier van betekenissen in zich vervat. Naast het duiden van een beroepscategorie en een professionele sector, kan media slaan op uiteenlopende inhoud die wordt geconsumeerd, de veelheid van kanalen die daarvoor kunnen worden ingezet, de platformen die daartoe beschikbaar zijn en de dragers waarop de informatie uiteindelijk wordt geconsulteerd. Die informatie over de wereld die ons omringt, wordt geacht een belangrijke rol te spelen in een democratische samenleving en vele burgers horen toegang te hebben tot die informatie via media. Door ons te informeren over de samenleving waarin we leven, nemen we eraan deel. In dit hoofdstuk worden aan de hand van de Participatiesurvey de platformen, kanalen en dragers bekeken die toegang verschaffen tot analoge en digitale informatiebronnen. Welke inhouden de voorkeur genieten, de mate waarin en de wijze waarop ze worden geconsumeerd staat in dit onderzoek centraal. Enerzijds worden het bezit en de gebruiksfrequentie van verschillende toestellen gemeten, anderzijds worden smaakvoorkeuren van verschillende kanalen onder de loep genomen. Bijzondere aandacht gaat daarbij naar de rol die nieuws en actualiteit innemen in het mediarepertoire van Vlaamse burgers en de mate waarin zij voldoende mediawijs zijn om deze informatie-technologie maximaal te benutten.
In deze bijdrage, concentreer ik me op Benjamin Constants (1767-1830) Principes de politique, een meesterwerk van de liberale theorie. In dit werk uit 1810 geeft Constant zelf op verschillende plaatsen aan dat hij geschiedenis aan het schrijven is. Hij is, zo merkt hij op, de eerste om aandacht te schenken aan het principe dat statelijke macht en bevoegdheden beperkt moeten worden, wie ook aan de macht mag zijn (Boek I, Hoofdstuk I, 31). Hij is tevens de allereerste om de blik te oriënteren, niet alleen op de bron van macht, maar ook op het object van macht, datgene wat de machtsuitoefening ondergaat (Boek II, hoofdstuk II, 52) en verder kijkt dan de intenties en aangekondigde doelen van de soeverein. Constant kijkt met andere woorden hoe de overheid werkt en welke instrumenten zij gebruikt om bepaalde doelen te bereiken (Boek III, hoofdstuk V, 76). Tot slot ziet hij zichzelf als de eerste filosoof die echt belang hecht aan de individuele vrijheid en om wat er met personen gebeurt bij de uitoefening van overheidsmacht, daar waar zijn voorgangers zich vooral bekommerden om de haves en hun problemen (personen met eigendom en eigendomsvraagstukken) (Boek V, hoofdstuk I, 87-88).
Dit artikel werpt een kritische blik op het populaire televisieprogramma Ten Oorlog en gaat daarbij in op het spanningsveld tussen geschiedenis en entertainment, tussen historici en ‘het publiek’. Geschiedenis kan via verschillende formats zoals een historische documentaire of een reisprogramma aan bod komen op televisie. Een analyse van deze formats geeft aan in welke mate Ten Oorlog hierop geïnspireerd is. Het populaire televisieprogramma was echter van begin af aan niet als een klassieke historische documentaire bedoeld en kan misschien het best omschreven worden als een historisch human interest programma, in het kader van de grootschalige herdenking van de Eerste Wereldoorlog. Hoe verhoudengeschiedenis en entertainment zich daarin? Helt de balans meer over naar historische omkadering of naar anekdotische verhalen? Deze analyse van Ten Oorlog illustreert de gespannen relatie tussen historici en het grote publiek.