clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Wat houdt cognitieve begaafdheid precies in? In dit hoofdstuk gaan we op zoek naar gemeenschappelijke kenmerken in de veelheid van definities en modellen van begaafdheid. Vervolgens wordt een visie geschetst op cognitieve begaafdheid en talentontwikkeling dat handvatten kan bieden voor de praktijk. Wat zijn sterke cognitieve vaardigheden zijn en hoe kan je ze herkennen? Welke leerling- en contextkenmerken zorgen ervoor dat sterke cognitieve vaardigheden zich geleidelijk kunnen ontwikkelen tot sterke prestaties of competenties in bepaalde leerdomeinen? Scholen kunnen dit kader gebruiken om in te zetten op het stimuleren van cognitieve talentontwikkeling, maar ook om onderpresteren van begaafde leerlingen te verklaren en aan te pakken. Hierbij wordt benadrukt dat niet enkel leerprestaties of schoolse vaardigheden, maar ook betrokkenheid en welbevinden een even belangrijk doel van deze talentontwikkeling zijn.
Hoe komt het dat sommige cognitief begaafde leerlingen onderpresteren terwijl anderen net wel hun potentieel weten te ontwikkelen? Er wordt aangenomen dat motivatie een centrale rol speelt in het (onder)presteren en welbevinden van cognitief begaafde leerlingen. Dit roept verschillende vragen op over de motivatie van cognitief begaafde leerlingen. Zijn er veel motivationele verschillen of juist parallellen tussen cognitief begaafde en gemiddeld begaafde leerlingen? Is motivatie in dezelfde mate belangrijk voor het presteren en welbevinden van cognitief begaafde en gemiddeld begaafde leerlingen? En kunnen we gelijkaardige recepten hanteren om motivatie te bevorderen bij beide groepen van leerlingen, of hebben cognitief begaafde leerlingen net een andere insteek nodig? Deze drie vragen worden besproken door de lens van Dwecks (1999) theorie over intelligentiemindsets en de Zelf-Determinatie Theorie van Ryan en Deci (2017).
Niet alle cognitief begaafde leerlingen slagen er in om hun potentieel te realiseren. Een aantal onder hen presteren lager dan wat je zou verwachten op basis van hun talent. Interventies kunnen deze leerlingen begeleiden in het versterken van een aantal hulpbronnen en zo onderpresteren en psychologische problemen vermijden. In dit hoofdstuk wordt eerst een kort overzicht van de literatuur over de effectiviteit van dergelijke interventies gegeven. We bekijken ook de beperkingen van klassieke interventies bij cognitief begaafde leerlingen. Het tweede deel van het hoofdstuk handelt over micro-interventies, wat een alternatieve benadering is om de effectiviteit en praktische haalbaarheid van interventies te verhogen. In een derde deel van dit hoofdstuk worden twee dergelijke interventies besproken die werden ontwikkeld in het kader van Project TALENT. We geven informatie over het theoretisch model waarop deze interventies zijn gebaseerd alsook over de initiële bevindingen met deze interventies.
Het Brusselse Hoofdstelijk Gewest deed in het verleden al verschillende pogingen om op te treden in gemeenschapsaangelegenheden, en werd daarvoor herhaaldelijk ook teruggefloten door het Grondwettelijk Hof. In het recente arrest 38/2021 van 4 maart 2021 oordeelde het Grondwettelijk Hof evenwel dat investeren in Brusselse scholen via schoolcontracten, een grondwettig gebruik van impliciete bevoegdheden is. Deze bijdrage vergelijkt dat arrest met eerdere arresten en concludeert dat de ruimte voor het Brusselse Gewest om op te treden in gemeenschapsaangelegenheden enigszins is gegroeid.
Een klinisch psychologe en psychotherapeute heeft sterke vermoedens dat een minderjarige patiënt seksueel misbruikt wordt door zijn vader. Na meerdere gesprekken met de moeder en een achttal consultaties met de minderjarige, richt de psychologe een brief aan de procureur des Konings waarin zij haar bezorgdheden uit. Ingevolge een klacht bij de Psychologencommissie wordt een tuchtprocedure tegen haar opgestart. Zowel in eerste aanleg als in hoger beroep wordt geoordeeld dat de psychologe haar beroepsgeheim heeft geschonden. De Raad van beroep stelt meer bepaald dat zij zich niet kan beroepen op het wettelijk meldrecht als vervat in artikel 458bis Sw.

Artikel 458bis Sw. laat beroepsgeheimhouders toe hun zwijgplicht te doorbreken onder een aantal welomschreven voorwaarden. Vooreerst is vereist dat de beroepsgeheimhouder op de hoogte is van een in artikel 458bis Sw. opgesomd misdrijf dat is gepleegd ten aanzien van een minderjarige of een kwetsbaar persoon. Daarnaast moet er sprake zijn van een gevaarsituatie, voor het slachtoffer zelf dan wel voor een ander minderjarig of kwetsbaar persoon. Voorts is vereist dat de beroepsgeheimhouder niet in staat is om zelf of met hulp van derden het (potentiële) slachtoffer te beschermen. In het weergegeven arrest stelt het Hof van Cassatie bovendien dat artikel 458bis Sw. slechts van toepassing is wanneer een hulpverlener zowel met de dader als met het slachtoffer van een misdrijf in de zin van dat artikel contact heeft gehad.
Hoewel risicoprofilering absoluut niet beschouwd kan worden als een ‘nieuw’ hulpmiddel inzake de preventie van criminaliteit, heeft de toepassing ervan de afgelopen jaren toch aan populariteit gewonnen. Zowel bij de screening van asielzoekers, bij de controle aan de grensovergang in luchthavens (o.a. gedragsprofilering of het gebruik van risicoprofielen in de Europese passagiersinformatie-eenheid) als bij het aanduiden van hotspots op lokaal niveau (o.a. Criminaliteits Anticipatie Systeem) wordt thans vaker getracht om personen met een criminele intentie te identificeren aan de hand van ordinale risicotaxaties. Die populariteitstoename is op zich niet merkwaardig, aangezien willekeurige politiepatrouilles al langer een verwaarloosbare impact blijken te hebben op de reductie van criminaliteit (zie o.a. Ratcliffe, Taniguchi, Groff & Wood, 2011). Preventieve risicoprofielen bezitten daarentegen een zeker potentieel om de interventies van of bewaking en beveiliging door rechtshandhavingsautoriteiten op grensposten doelmatiger en gericht vorm te geven. Niettemin doet het gebruik van zulke profielen ook enkele pertinente vragen rijzen. Precies in het licht van deze ambivalentie zal in voorliggende theoretische bijdrage aan de hand van een gebalanceerd en reflectief overzicht worden stilgestaan bij de aandachtspunten en succesfactoren van de risicoprofilering tijdens grenscontroles, teneinde uit te maken wanneer gesproken kan worden over ‘risicoprofilering’ en wanneer het concept ‘risicovolle profiling’ gehanteerd dient te worden.

Although risk profiling can by no means be considered as a ‘new’ crime prevention tool, its application has gained popularity over the years. Both in the screening of asylum seekers, in border control at airports (e.g. behavioural profiling or the use of risk profiles in the European Passenger Information Unit) and in the designation of hotspots at the local level (e.g. the Crime Anticipation System), attempts are now being made to identify persons with criminal intentions more often on the basis of ordinal risk assessment tools. This sudden increase in popularity is not remarkable, since random police patrols or undirected security checks have long been shown to have negligible impact on crime reduction. Risk profiles, on the other hand, have a certain potential for shaping more effectively the interventions by law enforcement authorities at border crossing points. Nevertheless, the use of such profiles also raises some pertinent questions. It is precisely in the light of this ambivalence that the present theoretical contribution will consider the pitfalls and success factors of risk profiling during border checks, in order to determine when one can speak of ‘risk profiling’ and when the concept of ‘risky profiling’ must be used.
Het staatssteunrecht krijg de laatste jaren meer en meer de aandacht. In de nasleep van de coronacrisis zal dit alleen maar toenemen aangezien veel lidstaten talloze steunmaatregelen nemen zodat getroffen ondernemingen het hoofd boven water kunnen houden. In het verleden ging de aandacht meestal uit naar het verlenen van de steun, maar de laatste tijd is er ook een groeiende interesse voor de terugvorderingsproblematiek. Dat is ook te zien aan het toenemende aantal staatssteunzaken voor de Unierechter. Aan de hand van deze rechtspraak wordt de terugvorderingsprocedure stap voor stap uitgerold en vormgegeven. 
De terugvordering van staatssteun heeft een meergelaagde dimensie waardoor verschillende actoren met elkaar in contact komen. Elke actor heeft zijn eigen bevoegdheid, taak of belang, maar onvermijdelijk ook zijn eigen problemen of hinderpalen tijdens de terugvorderingsprocedure. Het doel van deze masterscriptie is om de problemen per actor te identificeren en vervolgens na te gaan hoe deze problemen verholpen kunnen worden. Hiervoor is volgende onderzoeksvraag opgesteld: “Welke praktische moeilijkheden komen de verschillende actoren tegen tijdens de terugvorderingsprocedure en hoe kunnen deze verholpen worden?” De verschillende actoren die behandeld worden zijn: de Europese Commissie, de lidstaat, de begunstigde en de concurrent. 
Wanneer de Europese Commissie onrechtmatig verleende steun onverenigbaar verklaart met de interne markt moet zij de lidstaat verplichten tot terugvordering. De lidstaat heeft vervolgens een wetgevingsvraagstuk voor de boeg: hoe wordt de steun het best teruggevorderd? Uit het onderzoek blijkt dat het de beste optie is om, in het licht van een onverwijlde en daadwerkelijke terugvordering, een algemene terugvorderingswet in te voeren. Wanneer de Europese Commissie daarentegen onrechtmatig verleende steun wél verenigbaar verklaart met de interne markt, zal zij geen terugvordering kunnen bevelen. Bijgevolg valt de verantwoordelijkheid op de schouders van de concurrenten en de nationale autoriteiten om deze steun op eigen initiatief terug te vorderen. De begunstigde zal zich proberen te verzetten tegen een nakende terugvordering en heeft daarvoor enkele verweermiddelen. Wanneer hij de geldigheid van het terugvorderingsbesluit wil betwisten, zal hij rechtstreeks beroep moeten instellen bij het Hof van Justitie en kan hij niet achteruit leunen tot de nationale overheid komt aankloppen. Tot slot draagt de concurrent een zware verantwoordelijkheid op het vlak van de voorlopige terugvordering in afwachting van een Commissiebesluit en bij de terugvordering van de onrechtmatigheidsrente bij onrechtmatige, maar verenigbare steun. De verplichting van de fiscus om onrechtmatige steun op eigen initiatief terug te vorderen en een aanpassing aan de Procedureverordening kunnen deze verantwoordelijkheid verlichten.
Een van de klassieke items uit het Vlaamse taalzorgonderwijs is het gebruik van terug in de betekenis ‘weer, opnieuw’, waarbij er sprake is van herhaling of herstel van een eerdere situatie. Ook in hedendaagse online databanken met taaladvies wordt dat gebruik afgekeurd of er wordt ten minste gesignaleerd dat er ‘een niet te verwaarlozen groep taalgebruikers is’ die het gebruik afkeurt, zoals de website taaladvies.net het formuleert. Nadat er in 2019 al een analyse van de semantiek van terug is verschenen in een wetenschappelijk tijdschrift (zie Zwarts 2019), vertrekt dit artikel meer van de normatieve aspecten. We bespreken de informatie uit enkele taaladviesbronnen en zullen daar enkele inzichten aan toevoegen over hoe dit taalzorgitem kan worden uitgelegd in een onderwijscontext.
Goed wonen is belangrijk, voor iedereen. Daarom is het recht op wonen opgenomen in de Belgische Grondwet. De verantwoordelijkheid voor het recht op wonen is in België doorgeschoven naar de gewesten. Zij moeten er samen met de gemeenten en tal van andere actoren voor zorgen dat iedereen goed en betaalbaar kan wonen. 
Om initiatieven te kunnen nemen die tegemoetkomen aan de maatschappelijke noden, is er behoefte aan goede informatie, en dit zowel bij burgers en organisaties die initiatieven nemen op vlak van wonen als bij de overheid. 
De Vlaamse Woonmonitor is een meetsysteem dat via zorgvuldig gekozen indicatoren op een systematische manier gegevens verzamelt over wonen en woonbeleid. Dit boek brengt voor het eerst een totaalbeeld voor de volledige Vlaamse Woonmonitor. Het gaat daarbij zo ver mogelijk terug naar het verleden en brengt ook geografische verschillen binnen Vlaanderen in beeld. De informatie is zoveel mogelijk met visuele presentaties in figuren en kaarten gepresenteerd.
Het boek is in de eerste plaats beschrijvend. Waar mogelijk geeft het ook duiding, of als het kan verklaringen. Daarbij is geput uit de veelheid van rapporten die het Steunpunt Wonen de voorbije jaren heeft geschreven, zodat het ook een synthese van het onderzoekswerk van het Steunpunt Wonen is geworden.
Documentaire erfgoedcollecties met een regionale insteek bieden een waardevolle bron voor onderzoek en publiekswerking. Ze vormen een unieke grondstof, niet louter voor lokaalhistorisch onderzoek, maar ook voor breder studiewerk, bv. over hoe die regio doorheen de geschiedenis is geëvolueerd, hoe de streekcontext werd ervaren en verbeeld, en hoe dit alles zich - al dan niet pertinent en duurzaam - heeft vertaald in regionale samenhang en identiteit. Deze bijdrage bepleit de waarde en het potentieel van erfgoedontsluiting vanuit een streekeigen perspectief. Het blijft evenwel een uitdaging om die insteek te verbinden met andere gezichtspunten. Daartoe lijkt het cruciaal om de verzamelde expertise over het regionale erfgoed en over de unieke context waarin die relicten en gehelen werden gevormd, te verbinden met andere historische perspectieven. Zo kan die kennis ruimer worden gedeeld en wordt het ook eenvoudiger om een brug te slaan naar het wetenschappelijk onderzoek. We zoomen daarbij uitdrukkelijk in op het potentieel van de ODIS-databank (www.odis.be).
De jongste jaren blijkt uit de adviezen van de Raad van State (afdeling wetgeving) steeds meer het belang van de EU-staatssteunregels binnen het subsidiebeleid van de Vlaamse overheid. Die regels, die op het eerste gezicht ontworpen zijn om steun aan grote ondernemingen te vermijden, hebben ook een weerslag op het sociaal beleid van overheden. In het bijzonder bij de financiering van de Vlaamse welzijnszorg kan de implementatie van dat wettelijke kader voor moeilijkheden zorgen. In deze bijdrage wordt de wisselwerking tussen het Vlaamse subsidiebeleid in het beleidsdomein Welzijn, Volksgezondheid en Gezin en de EU-staatssteunregels bestudeerd. In de eerste plaats worden de vigerende regels inzake staatssteun toegelicht, toegespitst op de bijzondere regels voor sociale diensten. In een tweede luik gaan de auteurs nader in op de moeilijkheden die gepaard gaan met het implementeren van het EU-staatssteunrecht binnen bestaande subsidieregelingen. Die beoordeling gebeurt op basis van rechtspraak, adviezen van de Raad van State en een studie van wetgeving, met inbegrip van parlementaire werkzaamheden. Tot slot worden enkele aanbevelingen voor Europees en nationaal/regionaal beleid geformuleerd, die het implementatieproces van de EU-staatssteunregels kunnen vergemakkelijken en, waar nodig, verbeteren.

***

Les dernières années, les avis du Conseil d'Etat (section législation) ont de plus en plus souligné l'importance des règles communautaires en matière d'aides d'Etat dans la pratique de subventions du gouvernement flamand. A première vue, ces règles sont conçues pour éviter des avantages financiers pour les grandes entreprises. Or, le régime des aides d'Etat a également un impact sur la politique sociale des gouvernements. En particulier, la mise en œuvre de ce cadre juridique peut mener à des difficultés dans le cadre du financement des services sociaux flamands. Cette contribution examine l'interaction entre la politique de subvention dans le domaine de la politique flamande du Bien-être, de la Santé publique et de la Famille, d'une part, et des règles de l'Union européenne en matière d'aides d'Etat, d'autre part. Tout d'abord, les règles actuelles relatives aux aides d'Etat sont analysées, insistant sur les règles particulières applicables aux services sociaux. Dans une deuxième section, la contribution traite des difficultés de mise en œuvre de la législation européenne sur les aides d'Etat dans le cadre des régimes de subventions actuelles. Cette évaluation se base sur la jurisprudence, les avis du Conseil d'Etat et une étude de législation, en incluant les travaux parlementaires. En conclusion, nous formulons quelques recommandations pour la politique européenne et la politique nationale/régionale, qui pourraient faciliter et, le cas échéant, améliorer le processus de mise en œuvre des règles communautaires en matière d'aides d'Etat.
In 2015 schatte Alzheimer’s Disease International dat er wereldwijd ongeveer 50 miljoen personen met dementie (PMD) waren, onder wie 135.000 in Vlaanderen. Ondanks hun toenemende aantal krijgen PMD nog altijd te maken met stigmatiserende houdingen, zowel tegenover hun leeftijd als tegenover hun psychische aandoening. Deze studie analyseert de representatie van dementie in subjectieve en informele tekstkanalen, om zo een beter inzicht in het stigma rond dementie in Vlaanderen te krijgen. Daarom analyseren we in detail acht blogberichten op een blogsite over dementie. De focus van de analyse ligt op conceptuele metaforen en op de gevoelswaarde van de teksten. De kwalitatieve analyse wordt op vooraf vastgelegde conceptuele metaforen uitgevoerd met de Conceptual Metaphor Theory (CMT). We analyseren in detail de conceptuele metaforen voor dementie en PMD die door een mantelzorger gebruikt worden, en vergelijken die met bevindingen uit eerder onderzoek. Daarnaast gebruiken we de software van Linguistic Inquiry and Word Count (LIWC) om de teneur van de blogberichten te bepalen. De mantelzorger gebruikt voornamelijk metaforen voor dementie die in eerder onderzoek als ‘negatief’ voor de representatie van de aandoening werden bestempeld. Toch toont de LIWC-analyse aan dat over het algemeen de blogberichten ook positieve emoties overbrengen. De vergelijking met metaforen voor dementie in eerder onderzoek toont aan dat er in het discours over dementie terugkerende patronen zijn die in toekomstig onderzoek omvat kunnen worden in een framework met vaste categorieën.
Wanneer beroepskosten op geen enkele wijze kunnen worden
aanzien als kosten van vervreemding van activa waarop
in het belastbare tijdperk een meerwaarde is verwezenlijkt,
berust de vermelding van deze kosten in code 1620 van de
aangifte op een materiële vergissing. De belastingplichtige
beschikte over geen enkele beoordelings- of keuzevrijheid en
er is geen enkele gegronde reden denkbaar waarom die kosten
bewust zouden zijn aangegeven onder code 1620. Het
enkele feit dat de aangifte werd ingediend door een professionele
boekhouder of fiscaal raadgever sluit het bestaan van
een materiële vergissing niet uit.
In deze bijdrage reflecteren we op de strijd tegen dak- en thuisloosheid in België tijdens de
COVID-19 crisis. We baseren ons daarvoor op de resultaten van de tellingen dak- en thuisloosheid die in de tweede helft van 2020 zijn uitgevoerd in Limburg en in Gent. Ondanks de vaststelling dat er heel wat crisismaatregelen zijn getroffen, heeft de pandemie niet geleid tot het vergroten van een maatschappelijk draagvlak om dak- en thuisloosheid als een woonprobleem te definiëren.
De COVID-19 crisis heeft de term solidariteit weer binnengebracht in het publieke leven. Er
werd ons gevraagd solidair te zijn met de meest kwetsbaren en met de zorgverleners. Er werden veel solidariteitsacties opgezet. Tegelijkertijd doken al snel signalen op dat deze crisis bestaande ongelijkheden versterkte en nieuwe ongelijkheden deed ontstaan. In deze bijdrage analyseer ik hoe sociaal werkers in Vlaanderen reageerden op de crisis en wat ons dat leert over de relatie tussen informele, directe en formele, indirecte vormen van solidariteit. In de eerste weken van de lockdown werd er vooral ingezet op het verstrekken van noodhulp en het versterken van onderlinge solidariteit, maar al snel werden ook politiserende praktijken opgezet om de desastreuze  gevolgen van de pandemie voor de meest kwetsbaren in beeld te brengen. Mijn conclusie is dat het sociaal werk zijn publiek mandaat moet blijven opeisen.
Het Jaarrapport van de katholieke Kerk in België probeert de relevantie van de Kerk in de samenleving in cijfers te vatten. Het rapport schetst een breed panorama van het leven binnen de Kerk: jongerenpastoraal, bedevaartsoorden, gastenverblijven in kloosters en abdijen, katholiek onderwijs, pastorale opleidingen, katholieke media … Cijfers uit de verschillende bisdommen én uit de beide landsdelen werden opgezocht en samengevoegd. Het tweede, kleinere, deel van het rapport gaat in op patrimonium, organisatie en financiën en behandelt o.m. de financiering van de rooms-katholieke Kerk, de territoriale reorganisaties, de rol van de kerkfabriek en de vereniging parochiale werken e.a.
Goed wonen is belangrijk, voor iedereen. Daarom is het recht op wonen opgenomen in de Belgische Grondwet. De verantwoordelijkheid voor het recht op wonen is in België doorgeschoven naar de gewesten. Zij moeten er samen met de gemeenten en tal van andere actoren voor zorgen dat
iedereen goed en betaalbaar kan wonen. Om te kunnen opvolgen in welke mate dat het geval is, werd de Vlaamse Woonmonitor ontwikkeld, een meetsysteem dat beoogt via zorgvuldig gekozen indicatoren op een systematische manier gegevens te verzamelen over wonen en woonbeleid. In deze bijdrage voor het Jaarboek Armoede en Sociale Uitsluiting 2021 brengen we een selectie van informatie uit deze Vlaamse Woonmonitor. We volgen in onze bespreking de indeling volgens beleidsdoelen en ronden af met enkele reflecties over het beleid en de toekomst.
De Vlaamse Regering ambieert een werkzaamheidsgraad van 80%. Deze doelstelling werd eind 2020 nog eens in de verf gezet in het actieplan ‘Alle hens aan dek’ voor de relance en transformatie van de Vlaamse arbeidsmarkt tijdens COVID-19. Personen uit kwetsbare groepen kennen doorgaans een lagere werkzaamheidsgraad en zijn conjunctuurgevoeliger. Het is daarom belangrijk om zeker hun positie op de Vlaamse arbeidsmarkt van nabij te monitoren. In samenwerking met het Departement Werk en Sociale Economie publiceren we daarom de tweede editie van het ‘Trendrapport 2021: Kwetsbare groepen op de Vlaamse arbeidsmarkt’. We zoomen in het rapport in op personen met een migratieachtergrond, jongeren en NEET-jongeren, kortgeschoolden, 55-plussers, personen met een arbeidshandicap, de niet-beroepsactieve arbeidsreserve en diverse huishoudposities. Die laatste categorie is een nieuwe toevoeging in deze editie van het Trendrapport.

Net zoals in de eerste editie bespreken we de arbeidsmarktpositie van al deze groepen aan de hand van hun werkzaamheidsgraad, werkloosheidsgraad, uitstroom naar werk en opleidingsdeelname. Ook de socio-demografische kenmerken komen telkens aan bod. Bepaalde eigenheden, opvallende cijfers, worden wat meer in de diepte geanalyseerd, net zoals de impact van de COVID-19-pandemie op de arbeidsmarktsituatie van verschillende kwetsbare groepen. De cijfers in dit rapport lopen tot en met 2020, waardoor ze het effect van het eerste jaar van de COVID-19-pandemie integreren. De impact op de Vlaamse arbeidsmarkt blijft dan wel binnen de perken dankzij een aantal beschermende maatregelen, het coronavirus heeft de kloof tussen de sterkere en meer kwetsbare groepen op de arbeidsmarkt wel degelijk vergroot. Zo zijn een aantal kwetsbare groepen zwaarder dan gemiddeld getroffen door de pandemie, zoals personen met een migratieachtergrond en jongeren.