clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Degrowth of ontgroeien is in tijden dat beleidsmakers roepen om voldoende groei op zijn minst een controversieel begrip. Het staat echter voor een groeiende sociale beweging. Deze bijdrage probeert die beweging te plaatsen binnen de discussies over economische groei en de kritiek op het gangbare ontwikkelingsdenken. In de kern gaat het om een culturele verandering die vorm krijgt in nieuwe economische initiatieven gericht op de zorg voor een gedeelde wereld.
1. Concurrentiebedingen zijn vanwege de vrijheid van arbeid en ondernemen aan strenge geldigheidsvoorwaarden onderworpen. In het gemeen recht mogen concurrentiebedingen in de tijd, in de ruimte en qua activiteiten niet verder reiken dan een rechtmatig belang rechtvaardigt. In het arbeidsrecht gelden gelijkaardige, maar iets strengere geldigheidsvoorwaarden (art. 64, 85 en 104 AOW). Traditioneel werd aangenomen dat de rechter een concurrentiebeding dat niet voldoende begrensd is, volledig moet nietig verklaren. In twee recente arresten aanvaardt het Hof van Cassatie echter dat de rechter een ongeldig concurrentiebeding mag matigen tot zijn rechtmatige grenzen. De rechtsleer oordeelt vandaag unaniem dat de matiging niet mogelijk is voor concurrentiebedingen die opgenomen zijn in een arbeidsovereenkomst. Deze bijdrage weerlegt deze stelling. Het eerste hoofdstuk bespreekt de matiging van concurrentiebedingen in het gemeen recht. Het tweede hoofdstuk argumenteert waarom het gemeenrechtelijke principe ook in het arbeidsrecht geldt.
In het voorjaar van 2017 hebben in Nederland beperkte opleidingsvisitaties plaatsgevonden voor de opleidingen Onderwijswetenschappen. Binnen het panel werd naar aanleiding van de visitaties gereflecteerd op de vraag welke kansen er liggen die de opleidingen Onderwijswetenschappen kunnen benutten om zich nog verder te versterken. In de discussiebijdrage wordt beschreven hoe de opleidingen (elk afzonderlijk maar ook in onderling overleg en/of in gezamenlijke actie) de kans kunnen aangrijpen om: • over de volle breedte van het onderwijsonderzoek te reflecteren, • de diversiteit van de onderwijspraktijk te tonen. • nieuwe doelgroepen aan te boren. • te interageren met andere disciplines en de (inter)nationale samenleving. • evidentie uit onderwijsonderzoek te benutten. • integratieve onderwijsdoelen op programmaniveau na te streven. • professionalisering te richten
Omwille van de sterke invloed van professionele kennis van leraren op hun onderwijskwaliteit en op de leerresultaten van hun leerlingen is het belangrijk dat de lerarenopleiding optimaal inzet op de ontwikkeling van professionele kennis bij toekomstige leraren. Het is echter onduidelijk hoe de lerarenopleiding zo goed mogelijk kan bijdragen aan de ontwikkeling van professionele kennis. In twee interventiestudies over professionele kennis met betrekking tot het onderwijzen van het vak Frans (pedagogical content knowledge ‘PCK’, pedagogical knowledge ‘PK’ en content knowledge ‘CK’) werd nagegaan in welke mate een systematisch ontworpen, taakgerichte aanpak een bijdrage levert aan de ontwikkeling van professionele kennis, of het noodzakelijk is om PCK, PK en CK expliciet aan te bieden in de lerarenopleiding, en of het geïntegreerd aanbieden van PCK, PK en CK tot betere resultaten leidt dan het gesegregeerd aanbieden van deze kennisdomeinen. Er werden instrumenten ontwikkeld om PCK, PK en CK te meten en de studies volgden een quasi-experimentele opzet. De resultaten tonen aan dat een taakgerichte, systematisch ontworpen aanpak wenselijk is in de lerarenopleiding, dat het noodzakelijk is om PCK, PK en CK expliciet aan te bieden aan toekomstige leraren, en dat een geïntegreerde aanpak tot dezelfde PCK-ontwikkeling leidt als een gesegregeerde aanpak.
De Blijde Inkomsten waren een begrip in hun tijd. In de periode van 1356 tot en met 1792  dwongen de Brabantse politieke elites een inhuldigingscharter af bij het aantreden van een nieuwe hertog. Die Blijde Inkomsten zetten de krijtlijnen uit voor het bestuur van het hertogdom, stelden grenzen aan de hertogelijke macht en verankerden de inspraak van onderdanen in het bestuur. Tot 1549 werden deze politieke contracten telkens heronderhandeld.

In De Blijde Inkomsten van de Brabantse hertogen onderzoekt historica Valerie Vrancken voor het eerst waarom deze teksttraditie voortdurend werd aangepast. Wie was betrokken bij de totstandkoming van de teksten? Welke rol speelden machtsverhoudingen tijdens het onderhandelingsproces en welke motieven, idealen, ervaringen en politieke visies kleurden de onderhandelingen? Dit boek schetst hoe de uitvaardiging van Blijde Inkomsten in de vijftiende eeuw uitgroeide tot een gevestigde doch uiterst grillige politieke traditie. Vooral stedelijke elites en vooraanstaande edelen gaven er vorm aan, manoeuvrerend in de beweegruimte die opvolgingscrisissen, failliete hertogen en hun eigen machtspositie hun boden om de vorsten tot toegevingen te dwingen. Machtsverhoudingen, soms zelfs opstanden, bepaalden hoe het onderhandeld resultaat eruit zag – en dat was vanaf het aantreden van de Bourgondische hertogen lang niet altijd in het voordeel van deze elites.

Op basis van onontgonnen bronnenmateriaal komt de auteur tot vernieuwende inzichten in het politieke denken en handelen van de late middeleeuwen. Dit boek is dan ook een niet te missen bijdrage voor geïnteresseerden in de politieke geschiedenis van het vijftiende-eeuwse Brabant in het bijzonder, en van de middeleeuwse Nederlanden in het algemeen.
Het interbellum was een periode waarin de emancipatie van de massa (en van specifieke groepen in de massa, zoals arbeiders, landbouwers en vrouwen) in een stroomversnelling terechtkwam. Diverse culturele spelers (van individuele auteurs tot uitgeverijen) in Vlaanderen grepen die maatschappelijke ontwikkeling aan om een steeds groter en heterogener publiek in te wijden in de lange tijd als elitair beschouwde cultuur. Ze verbonden die democratisering van de cultuur met een pedagogisch project. Ze wilden kennis verstrekken over de wereld, de mens en de plaats van literatuur in het leven; ze wilden informeren, moraliseren en leren lezen. Vier populaire figuren uit het interbellum spelen in dit boek de hoofdrol: de vertellers Warden Oom en Ernest Claes, die de verteltraditie van de folklore nieuw leven inbliezen en hun romans en verhalen zagen als bronnen van kennis en wijsheid; de dichteres Alice Nahon, die poëzie voor dagelijks gebruik schreef en het publiek in haar gedichten emotionele levenslessen bijbracht; en de socialistische criticus Raymond Herreman, die met zijn rubriek ‘De Boek-uil’ in de krant Vooruit een publiek van arbeiders en bedienden vertrouwd wilde maken met de kunst van het goede lezen. Het zijn namen die ooit het publieke gezicht van de literatuur uitmaakten, en die vandaag nog altijd tot de verbeelding spreken, maar die voorheen amper het onderwerp waren van literair-historisch onderzoek.
Gedetineerden worden door de buitenwereld vaak herleid tot
hun grensoverschrijdend gedrag. Niettemin is het plegen van
misdrijven en de ervaring van detentie voor sommigen van deze
gevangenen een aanleiding tot diepe reflectie over zichzelf en
posttraumatische groei. In een reeks van zes studies exploreerden
we hoe detentie tot een existentieel keerpunt kon leiden.
De gemiddelde gevangene blijkt detentie als een existentiële
verlieservaring te beleven. Zich gehoord voelen als persoon en
zich ondersteund weten in de zoektocht naar nieuwe zingeving
blijkt van bijzonder belang. Oudere gevangenen en gedetineerden
met een verleden van seksueel misbruik als kind hebben het
vaak moeilijker om posttraumatische groei te kunnen ervaren.
Psychotherapie kan de weg naar posttraumatische groei ondersteunen
als er – naast een authentieke therapeutische relatie –
ruimte wordt gemaakt voor de verwerking van het betekenisverlies
door de detentie, de verwerking van vroegere trauma’s en
het aangaan van de existentiële uitdagingen die door het misdrijf
en de detentie actueel worden.
Eind 2016 werden de resultaten bekendgemaakt van de driejaarlijkse PISA-tests. Met deze tests evalueert de OESO de schoolse vaardigheden (wiskunde, wetenschappen, leesvaardigheid) van 15-jarigen uit meer dan 70 landen. De PISA-cijfers krijgen veel weerklank in de pers en bij beleidsmakers. Ook voor onderzoekers vormen de data een belangrijke
bron van informatie. Toch moet met enige omzichtigheid met de resultaten worden omgesprongen. In deze kanttekening geef ik enkele voorbeelden van hoe onderwijskundig onderzoek met de cijfers kan omgaan, maar ook van wat hun beperkingen zijn.
De meningen rond onderwijsvrijheid zijn vaak verdeeld. De term wordt gebruikt in verschillende betekenissen, en voor iedereen die betrokken is bij onderwijs - leerlingen, ouders, leraren, beleid, onderwijsverstrekkers, overheid en onderzoekers - speelt hij op een of andere manier mee.

In dit boek belichten onderwijsliefhebbers wat er op het spel staat als het gaat over de vele facetten van onderwijsvrijheid. Zo geven ze inzicht in hoe een beter begrip van de term nodig is als we ons onderwijs blijvend willen verbeteren.

Bovenal maakt dit boek de noodzaak duidelijk van het delibereren over onderwijsvrijheid. Wanneer we erkennen dat het belang van de ene, een zorg van een ander uitsluit, wordt onderwijsvrijheid pas echt zichtbaar én een gedeelde zaak van ons allen.
Woonzorgcentra zijn belangrijke locaties voor het verlenen van palliatieve zorg. Kwaliteitsvolle palliatieve zorgverlening in woonzorgcentra vereist een evaluatie van de uiteenlopende fysieke, psychische, sociale en spirituele zorgnoden van de bewoners. Het gebruik van een ‘comprehensive assessment’ kan helpen om deze palliatieve zorgnoden in kaart te brengen.
Uit grondrechtverdragen blijkt een duidelijke spanning tussen de verplichtingen van staten, die het algemene belang behartigen, en de rechten van rokers, die trachten vast te houden aan hun individuele vrijheid. Enerzijds moeten staten de gezondheid van hun burgers garanderen. Anderzijds kunnen zij die gezondheid niet met harde hand opdringen omdat de roker geen ongebreidelde overheidsinmenging in zijn persoonlijk leven moet dulden. Het zelfbeschikkingsrecht van de roker is echter niet absoluut. Als hij halsstarrig verstokt blijft aan tabaksproducten, hebben staten een ruimere beleidsruimte uit respect voor die individuele keuze waar de staat zelf geen hand in heeft. Daarnaast kan een staat in weerwil van het individuele recht ook dwingende gedragsvoorschriften opleggen. De Belgische overheid, bijvoorbeeld, beslecht expliciet de spanning tussen het individuele belang en het algemeen belang door de solidariteit van het socialezekerheidsstelsel als een tweesnijdend zwaard te beschouwen. Ieder individu, ook de roker, moet zijn steentje bijdragen aan de verwezenlijking van rechten voor iedereen in de samenleving. Wie rechten heeft, heeft immers ook plichten. Zoals steeds geldt echter dat het optreden van de overheid proportioneel moet zijn tot het beoogde legitieme doel.
Kan het buitencontractuele aansprakelijkheidsrecht in het Nederlandse en Belgische rechtsstelsel een rol van betekenis spelen in de juridische bestrijding en redressering van door rookgedrag veroorzaakte schade? Deze bijdrage diept de vergoedende functie van het aansprakelijkheidsrecht uit en onderzoekt de mogelijke schadeloosstelling van slachtoffers van aan tabak gerelateerde schade na hun schadegeval. Centraal staan de vragen wie potentieel aangesproken kan worden en welke grondslagen een aansprakelijkheidsvordering vorm zouden kunnen geven. Bijzondere aandacht wordt besteed aan de producent van tabakswaren. De aansprakelijkheid van die laatste hangt niet alleen af van zijn eigen gedrag, maar ook van dat van de consument, in het licht van de door de roker genomen – of wellicht beter – genegeerde gezondheidsrisico’s. Omdat die schadelijke effecten gemeengoed zijn (geworden), is de rol van het buitencontractuele aansprakelijkheidsrecht eerder bescheiden. Een succesvolle aansprakelijkheidsvordering ligt niet voor de hand, maar is wel mogelijk in specifieke gevallen. Tot slot worden de (on)mogelijkheden van aansprakelijkheid van de overheid voor eventuele tekortkomingen in haar tabaksbeleid of tabakswetgeving in kaart gebracht.
Gedragstherapie is voortdurend in ontwikkeling. Soms verlopen deze veranderingen vloeiend, maar op andere momenten lijkt er een ‘paradigmashift’ plaats te vinden. Dat was zo bij de intrede van de cognitieve technieken enkele decennia geleden, en nu opnieuw met de entree van diverse ‘derde generatie’-interventies. Dit lijkt samen te gaan met enige verwarring. Onder meer over wat nu (cognitieve) gedragstherapie is en wat niet. Daarbij wordt te veel gekeken naar eerder oppervlakkige aspecten, en gaat men voorbij aan de grondslagen van ons domein. Het evidence-based werken hoort daarbij, maar is slechts één element. De andere grondslagen worden in herinnering gebracht. Samen zijn zij het uitgangspunt voor een uniforme visie en slagvaardige voortzetting van onze missie.
In 2016 namen de Israëlische choreograaf Arkadi Zaides en een team van medewerkers het initiatief voor een tweejarig artistiek onderzoek gebaseerd op TALOS, een Europees project dat tot doel had een mobiele robot voor de bescherming en beveiliging van de Europese grenzen te ontwikkelen en te testen. Dit artikel neemt dat artistiek onderzoek als basis om de mogelijkheden van pre-enactment en speculatie in hedendaags theater, dans en performance te verkennen.
Onder de naam ‘Cine Zoologie’ (of de varianten ‘Ciné-Zoologie’, ‘Cinema Zoologie’ en Kinema Zoologie) werden van 1915 tot en met 1936 meermaals per week filmvoorstellingen georganiseerd in de Feestzaal van de Antwerpse Zoo. Deze bijdrage analyseert en contextualiseert het filmaanbod van die bioscoop in de jaren dertig, van na de introductie van de geluidsfilm tot aan de stopzetting van de filmvertoningen in 1936. Op basis van het rijke archief van de Koninklijke Maatschappij voor Dierkunde (KMDA) wordt enerzijds gereconstrueerd hoe het filmaanbod van Cine Zoologie tot stand kwam, anderzijds een overzicht geboden van het soort films dat Cine Zoologie haar publiek aanbood. Deze bijdrage brengt zo vanuit onverwachte hoek - het archief van het Koninklijke Maatschappij voor Dierkunde van Antwerpen (KMDA) - een casestudy naar een onderwerp waarover nauwelijks literatuur bestaat: filmverdeling en -programmatie in België in de jaren dertig. Bijzondere aandacht wordt besteed aan de sterke positie van filmverdeler Alliance Cinématographique Européenne (ACE).
Verschillende migratiegolven hebben ervoor gezorgd dat een pluriforme schoolgemeenschap vandaag het nieuwe normaal is. Terwijl sommige jongeren dit scala aan culturen als verrijkend beschouwen, voelen anderen zich er eerder door bedreigd of achtergesteld. Het is dan ook enigszins denkbaar dat deze culturele transformatie enkele levensbeschouwelijke tegenstellingen met zich meebrengt die kunnen uitmonden in pestgedrag bij een deel van de jongeren in Vlaamse scholen. Om deze redenen leek het opportuun om na te gaan of jongeren met een migratieachtergrond in Vlaanderen en Brussel nu juist meer of minder slachtoffer en dader werden van pestgedrag. Vanuit de gedachte “the proof of the pudding is in the eating”, werd aan de hand van een kwantitatief onderzoek gepeild naar de pestervaringen van jongeren uit het secundaire onderwijs. Dertien verschillende Vlaamse en Brusselse scholen werden bereid gevonden om deel te nemen aan dit onderzoek, wat ervoor heeft gezorgd dat 1808 jongeren de vragenlijst invulden – hetzij schriftelijk, hetzij online. 
Uit de resultaten blijkt dat jongeren met een migratieachtergrond significant meer slachtoffer worden van klassiek pesten dan jongeren zonder een migratieachtergrond. Mogelijkerwijs zouden jongeren met een migratieachtergrond met hun afwijkende kleding, buitenlandse tongval of donkerdere huidskleur ongewild de aandacht van enkele daders trekken, aangezien pestkoppen vaak doelbewust op zoek zijn naar ‘buitenbeentjes’ en ‘in het oog springende slachtoffers’. Daarnaast komt ook naar voren dat jongeren met een migratieachtergrond meer de rol van dader zullen opnemen bij het klassiek pesten en het cyberpesten in vergelijking met jongeren zonder een migratieachtergrond. We denken de verklaring voor dit geconstateerde verschil te vinden in het gepercipieerde ‘wij vs. zij’-gevoel. Precies omdat jongeren met een migratieachtergrond door de meerderheid vaak aanzien worden als ‘vreemd’, ‘anders’ of ‘afwijkend’, ontwikkelen ze een minderwaardigheidsgevoel van waaruit zij pestgedrag zullen stellen. Deze onderdrukte jongeren denken namelijk dat pestgedrag macht en aanzien met zich meebrengt, waarmee ze de scheefgetrokken machtsverhoudingen tussen ‘wij en zij’ kunnen herstellen. Om in de toekomst deze verschillen in pestprevalentie te reduceren, strekt een mentaliteitswijziging bij verschillende actoren (o.a. media, beleid en onderwijs) tot aanbeveling. Het evolueren van een ‘wij vs. zij’-samenleving naar een inclusieve samenleving zonder segregatie en polarisatie is dan ook van cruciaal belang.
Het is 25 jaar geleden dat koning Boudewijn stierf. Een goede gelegenheid om opnieuw de balans op te maken van de invloed die hij in het naoorlogse België had. De auteurs schetsen naast de levensloop van Boudewijn ook de politieke betekenis van die koning. 'Boudewijn legt weinig of geen nuances in zijn oordeel, iets is goed of kwaad, daartussenin bestaan voor hem haast geen schakeringen.'Welke invloed had koning Boudewijn in het naoorlogse België? Vijfentwintig jaar na zijn overlijden maken Mark Van den Wijngaert en Emmanuel Gerard de balans op.Boudewijn erfde van zijn vader Leopold III een door de koningskwestie uitgehold koningschap. De politieke partijen maakten meer en meer de dienst uit. Alleen in crisismomenten kon hij nog van zijn sleutelpositie gebruikmaken om de politieke stromingen enigszins te beïnvloeden. Vanuit zijn religieuze overtuiging gaf hij aan de tweede helft van zijn koningschap een moreel-humanitair karakter. Hij bleef een koning met een missie. 'Boudewijn. Koning met een missie' richt zich niet enkel tot de geïnteresseerden in het koningshuis, maar tot al wie de politieke geschiedenis van België beter wil leren kennen.
Symbolische essenties is een breed opgevat filosofisch essay dat de vraag opwerpt naar zin en onzin van een van de meest hardnekkig volgehouden theorieën in de geschiedenis van het denken: 'essentialisme', het geloof in het bestaan van essenties. Dat ruikt naar metafysica. Vandaag lijkt dat geloof helemaal weg te zijn. Net als het geloof dat we in staat zijn met onze kennis tot 'het wezen van de dingen' door te dringen. Maar die deemstering is maar schijn: "wij zijn onze Genen", "wij zijn ons Brein", en nu ook: "wij zijn het Klimaat”. Of nog: "eindelijk zijn we doorgedrongen tot de échte verklaring van depressie/verliefdheid/autisme/esthetische ervaring..."
Wetenschap is bezig het essentialisme van de metafysica over te nemen. Welke is de zin van - expliciet of onbewust - geloof, of ongeloof, in zoiets als 'essenties' vandaag? Wat staat hier op het spel? En vooral, hoe verhouden zulke issues zich tot houdingen en emoties uit de gewone leefwereld? Want al erkent de wetenschap niet langer de grenzen die we in de leefwereld trekken (mens en dier, mens en machine,…), die grenzen functioneren in de leefwereld – die vooralsnog een menselijke wereld is – nog wel: als ‘essentiële’ verschillen. Deze moeten we dan echter in een symbolische zin opvatten, niet langer als een objectieve feitelijkheid.
Het boek brengt een op het eerste gezicht academische vraag in verband met allerlei concrete dilemma's en knopen waarmee mensen zich, individueel en collectief, geconfronteerd zien, in het bijzonder in tijden en samenlevingen zonder gedeelde commitments.
Zo wil het begrip 'symbolische essenties' nieuwe inzichten formuleerbaar maken over, onder meer, religie en haat, religieuze en antireligieuze haat, Europa, het vreemde van culturen, symbolische grenzen tussen mensen en dieren, tussen mannen en vrouwen, levenden en doden, mensen en dingen. Over problematische algemene verschijnselen dus, maar ook over het individuele en concrete: de 'ziel' van een stad, van een plaats, een persoon, een lied, een object als relikwie.
De opwarming van de aarde en toenemende vervuiling van het leefmilieu zijn een ‘hot’ thema. Die problematiek ontgaat ook adverteerders niet. Zij maken graag reclame voor duurzame producten. Soms staat het groene karakter van die producten echter ter discussie, waardoor adverteerders beticht worden van misleiding. Zo ook bij een klacht van de NGO Greenpace tegen een recente reclamecampagne van het bedrijf 'The Coca-Cola Company' over de duurzaamheid van zijn drankverpakkingen. In het licht van die klacht beoogt de bijdrage een juridische analyse van de toelaatbaarheid van milieureclame te maken.
Bij een gedeeltelijke bedrijfsoverdracht (door middel van een partiële splitsing, inbrengen van bedrijfsactiva of “asset deal”) stelt zich steeds de vraag naar het lot van de fiscale schulden. Het gaat daarbij zowel om opeisbare, latente en transactie gerelateerde fiscale schulden. Hoe kunnen of moeten deze fiscale schulden worden opgesplitst tussen de overdrager en de overnemer en welke zijn de rechten van de fiscus? 

De wisselwerking tussen de burgerrechtelijke en vennootschapsrechtelijke regels en bijzondere fiscale bepalingen die werden ingevoerd teneinde de rechten van de schatkist te vrijwaren, omlijnen de fiscale schulden waarvoor overdragers en overnemers aansprakelijk kunnen worden gesteld.  Het in kaart brengen en analyseren van die regels per type overdracht vormt het voorwerp van deze bijdrage. 

Ook een aantal specifieke vragen en aandachtspunten bij successieve overdrachten worden belicht. De voortschrijdende impact die een eerste overdracht van activa kan hebben op daaropvolgende overdrachten en hoe gevolgen van een eerste overdracht eventueel toch laattijdig kunnen worden geremedieerd, worden daarbij geanalyseerd. Daarenboven gaat deze bijdrage ook in op afspraken die tussen partijen kunnen worden bedongen en de vraag naar hun tegenstelbaar ten aanzien van de fiscale administratie. Elke serie van overdrachten blijkt een uniek web dat moet worden ontrafeld waarbij afzonderlijk moet worden bekeken welke de rechten van de fiscale administratie zijn en wat partijen hebben bedongen.
Wat is een goede vertaling? Wat doet een competente vertaler? De kwaliteit van vertalingen probeert hierop een antwoord te formuleren.
De basistermen van de vertaalevaluatie worden op een bevattelijke manier uitgelegd. Daarnaast worden de termen met opmerkingen, voorbeelden en kruisverwijzingen in een context geplaatst.
Uiterst geschikt voor beoordelaars in onderwijs- en beroepscontexten, docenten en studenten vertaalkunde, vertalers en revisoren.
Refractaire epilepsie is een chronische ziekte die een enorme impact kan hebben op het dagelijkse leven. Een belangrijke factor hierbij is de impact die deze ziekte kan hebben op iemands zelfbeeld of identiteit. Een belangrijk concept om dit in kaart te brengen is ziekte-identiteit, of de mate waarin het hebben van epilepsie al dan niet geïntegreerd is in iemands zelfbeeld of identiteit. Onderzoek toonde aan dat er vier ziekte-identiteiten onderscheiden kunnen worden: overspoeling, verwerping, aanvaarding en verrijking. Overspoeling treedt op als refractaire epilepsie de identiteit of het zelfbeeld van de persoon helemaal domineert. Verwerping verwijst naar de mate waarin epilepsie verworpen wordt als deel van de identiteit, aangezien de ziekte als een bedreiging voor het zelfbeeld wordt gezien