Deze bijdrage gaat op zoek naar de eigenheid van de rechtswetenschap. Dat gebeurt niet alleen in het
            verlengde van bestaande discussies hierover, maar ook en vooral omdat de vraag naar wat de rechtswetenschap tekent een
            tastbare inzet heeft. Deze betreft namelijk de al dan niet inclusie van publicaties van juristen bij de berekening van
            de financiering van de universiteiten en de (rechts)faculteiten op basis van onderzoeksoutput. Doel is te toetsen of
            de daarvoor gebruikte bibliometrische parameters voldoende rekening houden met de karakteristieke eigenschappen van
            rechtswetenschappelijke publicaties. Zo het VABB terzake een relatieve vooruitgang betekent, blijkt niettemin dat de
            bibliometrische rekenkunde, zeker in het gebied van de rechtwetenschap, nauwelijks kwaliteitsgaranties biedt, en
            bijgevolg best zo minimalistisch mogelijk aangewend wordt: enkel als parameter om subsidies te verdelen tussen de
            universiteiten (en verder misschien tussen faculteiten en vakgroepen). Om de eigenheid van de rechtswetenschap te
            duiden, valt de auteur niet terug op epistemologische of methodologische abstracties, maar op respectievelijke
            beschrijvingen en karakteriseringen van de praktijk van de wetenschap(pen), het recht en tenslotte de
            rechtswetenschap. Voorbij de loodzware oppositie tussen een wetenschap die ‘feiten en waarheid’ voortbrengt en een
            recht dat met ‘normen en waarden’ in de weer is, onderzoekt de auteur aan welke vereisten, voorwaarden, geplogenheden
            en spelregels het bedrijven van respectievelijk wetenschap en recht dient te beantwoorden. Op deze wijze wordt
            inzichtelijk hoe het handelen een juridische of wetenschappelijke signatuur verwerft. Zowel de ene als de andere
            praktijk zijn immers gekenschetst door een eigen validiteitsregime of –modus, die in de bijdrage uitvoerig worden
            beschreven Vanuit dit perspectief bevinden de mogelijkheden van de ontwikkeling van de rechtswetenchap zich
            noodgedwongen op het kruispunt van de juridische en de wetenschappelijke praktijken. Om rechtswetenschappelijk te zijn
            moet het handelen dan ook beantwoorden aan twee validiteitsregimes, dat van de juridische én dat van de
            wetenschappelijke praktijk. Die regimes moeten op elkaar gearticuleerd zijn, wat maakt de rechtswetenschap dubbel is
            gebonden. De kruising tussen recht en wetenschap neemt in de praktijk twee vormen aan. Enerzijds kan het recht het
            object worden van de wetenschappelijke aandacht vanuit andere disciplines (zoals bvb. de sociologie, psychologie en
            filosofie). Maar het gaat gaat dan om een wetenschappelijke benadering van recht die niet rechtswetenschappelijk is,
            want één poot – het behoren tot de juridische praktijk - ontbreekt. Anderzijds kan de kruising wel degelijk een een
            dubbele binding vertonen, en dat is bij uitstek het geval in de doctrine, maar alleen wanneer deze tegelijk bijdraagt
            aan de productie van recht, als bron daarvan, én ze tot stand komt volgens een wetenschappelijk waarheidsregime. In de
            bijdrage wordt zulks meer in detail uitgewerkt.