clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In deze studie bestuderen we of het zoekgedrag van deelnemers aan outplacement die in 2011 aan de start stonden van hun outplacementtraject, verschilt naar leeftijd. We kijken hierbij naar twee indicatoren, namelijk zoekintensiteit en loonflexibiliteit. We gaan na in welke mate beide indicatoren worden beinvloed door de ingeschatte kans op werk en door het belang dat werkzoekenden hechten aan werk (om intrinsieke en extrinsieke redenen). We onderzoeken verder of deze relaties verschillen voor werkzoekenden van verschillende leeftijden. Het model werd getest via padanalyse op een steekproef van 240 Belgische
outplacementkandidaten. De resultaten tonen dat oudere werkzoekenden een hogere zoekintensiteit en loonflexibiliteit hebben als ze hun inzetbaarheid op de arbeidsmarkt hoger inschatten. Voor jongere werkzoekenden vinden we de omgekeerde relatie: naarmate ze hun kansen hoger inschatten, zoeken ze minder intens en zijn ze minder flexibel op het vlak van loon. Leeftijd speelt geen rol in de andere relaties: ongeacht hun leeftijd zoeken werkzoekenden die werk belangrijk vinden intensiever en zijn
werkzoekenden met meer financiële problemen minder flexibel
op het vlak van loon.
Europese vergelijkende cijfers over hertewerkstellingskansen
van werkloze 50-plussers tonen aan dat België op dat vlak erg zwak scoort en samen met Slovenië en Griekenland helemaal aan de staart bengelt. In deze bijdrage staan we stil bij de impact van de institutionele context op de hertewerkstellingskans van 50-plussers. We bestuderen de impact van de generositeit van uitkeringen, arbeidsbescherming, activerend arbeidsmarktbeleid en de loonkloof naar leeftijd op individuele hertewerkstellingskansen van 50-plussers en andere leeftijdsgroepen. De resultaten tonen aan dat knippen in de uitkeringen niet de enige en meest geschikte weg is om 50-plussers aan het werk te helpen. De kansen op werk van 50-plussers kunnen worden verhoogd door de combinatie van een stevig activerend arbeidsmarktbeleid met maatregelen die inwerken op enkele drempels, zoals de hoge loonkloof en kloof tussen insider-outsiders.
In het afgelopen decennium, is Internet steeds meer een prominente rol gaan spelen in het dagelijks leven. Ook in de mediationpraktijk zien we dat steeds meer bemiddelaars en mediation services gebruikmaken van online tools om conflicten op te lossen. Een start werd reeds gemaakt eind jaren negentig van de vorige eeuw toen e-Bay.com startte met het gebruik van internet om onderhandelingen tussen misnoegde klanten en/of bedrijven te faciliteren. Ondertussen wordt online bemiddeling of e-mediation ook vaak aangewend om conflicten op te lossen die niet online ontstonden, bijvoorbeeld echtscheidingen of arbeidsconflicten. In deze bijdrage reiken we de lezer enkele theoretische kaders aan die de effecten van online communicatie toelichten en die laten zien hoe het internet op verschillende manieren ingezet kan worden bij het bemiddelen van conflicten. Centraal staan tekstuele mediations die bemiddeld worden door een menselijke bemiddelaar. Dus geen video conferencing of bemiddelingen waarbij een geautomatiseerd systeem de gesprekken reguleert. Verder gaat onze interesse specifiek uit naar de condities onder dewelke het gebruik van e-communicatie helpend kan zijn. De wetgeving aangaande e-mediation (voornamelijk in de context van commerciële geschillen) laten we hierbij buiten beschouwing. We sluiten af met enkele tips voor bemiddelaars die gebruik wensen te maken van e-mediation.
De ziekte van Dupuytren is een aandoening met een zeer hoge prevalentie, ook in Vlaanderen. De flexiecontractuur van de vingers wordt vaak met succes chirurgisch gecorrigeerd. Nochtans zijn er patiënten die snel en soms ernstig hervallen na een chirurgische ingreep. Deze patiënten hebben een fibrosediathese. Zij kunnen op basis van klinische parameters vrij efficiënt geïdentificeerd worden. Op dit ogenblik is de segmentele fasciëctomie de beste chirurgische behandelingsvorm met een minimale belasting voor de patiënt, een snelle revalidatie en geen verhoogd risico op recidief van de contracturen. Baanbrekend onderzoek toonde aan dat deze minimaal invasieve techniek kan worden verbeterd door het implanteren van een mechanische cellulosebarrière en/of bij hoogrisicopatiënten door het toevoegen van neoadjuvante tamoxifen. De chirurg moet beseffen dat hij weliswaar de contracturen met het mes kan corrigeren, maar dat hij de ziekte op zich niet kan wegsnijden. Er moet dus gestreefd worden naar maximale efficiëntie in de heelkunde en naar ziektecontrole.
Binnen hogescholen wordt meer en meer onderzoek verricht. Zo ook in de professionele bacheloropleidingen. Dit onderzoek heeft een sterk toegepast karakter. Het verloopt in nauwe samenwerking met de opleidingen en met bedrijven en organisaties uit het werkveld. Daarom noemen we het praktijkgericht onderzoek. In dit boek doorlopen we het proces van een idee tot de uitwerking ervan in een onderzoeksvoorstel, van het zoeken van partners en financiering tot het opstarten van nieuw onderzoek, en van het verrichten van onderzoek tot het verspreiden van de resultaten ervan. Het boek is geen handleiding onderzoeksmethoden, maar een praktische gids voor beginnende onderzoekers. De focus ligt op de efficiënte organisatie van praktijkgericht onderzoek. Gerichte vragen en checklists zorgen ervoor dat je stilstaat bij alle noodzakelijke stappen om een succesvol onderzoek te verrichten. Als beginnend onderzoeker kan je met dit boek onmiddellijk aan de slag. Het helpt je een onderzoeksvoorstel neer te schrijven, een onderzoek uit te voeren en de resultaten bij het door jou beoogde publiek te brengen. Het bevat een veelheid aan verwijzingen naar bijkomende informatie. Ook administratieve, juridische en ethische aspecten van onderzoek worden belicht.
Afwijkende meningsuitingen zijn een complex onderwerp: discussies omtrent hun waarde, hun functionaliteit of hun gevolgen bogen op tal van argumenten, die in hun algemeenheid soms veraf liggen van een doordeweeks juridisch discours. In deze bijdrage trachten wij enkele van de belangrijkste argumenten pro en contra afwijkende meningsuitingen te plaatsen binnen de redeneerstructuur van het EHRM, beroep doend op de vrijheid van meningsuiting als referentiekader. De vraag die wij als uitgangspunt nemen is deze of afwijkende meningsuitingen mensenrechtelijk beschermd kunnen worden. Op basis van concrete rechtspraak die ingaat op de vrijheid van meningsuiting van magistraten enerzijds, en op basis van een meer abstracte afweging van de in het geding zijnde rechtsgoederen – gekaderd binnen een proportionaliteitsbenadering – anderzijds, vragen we ons af of de Europese grondrechtenrechter afwijkende meningsuitingen zou kunnen beschermen. De concrete rechtspraak laat zien dat er geen doorslaggevende a priori reden is om afwijkende meningsuitingen uit te sluiten van de beschermingsradius van artikel 10 EVRM. De meer abstracte belangenafweging toont vervolgens aan dat de argumenten tegen afwijkende meningsuitingen (dus de rechtvaardigingen voor een verbod) vaak blootstaan aan ernstige betwistingen. We tonen vervolgens aan dat hieruit nochtans niet noodzakelijk volgt dat het EVRM afwijkende meningsuitingen in bescherming zou nemen. De nationale appreciatiemarge lijkt hieraan in de weg te staan, te meer nu de aan de bescherming gerelateerde vraag naar de wenselijkheid van afwijkende meningsuitingen afhangt van vele moeilijk in te schatten variabelen van velerlei aard, die op een complexe manier interageren. We proberen doorheen deze bijdrage een deel van deze interactie te schetsen. Enerzijds gebeurt dit binnen de redeneerstructuur van het EHRM, soms op vrij abstracte, zelfs (rechts)theoretische wijze. Anderzijds wijden een hoofdstuk aan enkele meer pragmatische overwegingen, en spitsen we de analyse toe op de wenselijkheid van afwijkende meningsuitingen in het Belgische Grondwettelijk Hof. We gaan hier ook in op enkele van de gevaren die gepaard zouden kunnen gaan met de invoering van een systeem van afwijkende meningsuitingen in de Belgische grondwettelijke context. Tot slot formuleren we een voorstel dat tracht tegemoet te komen aan enkele van de meest pertinente problemen die zich zouden kunnen stellen. Uit dat voorstel, alsook uit de teneur van de rest van de bijdrage, blijkt een gematigd positieve houding ten aanzien van afwijkende meningsuitingen. Desalniettemin wil de bijdrage vooral een genuanceerde discussie op gang brengen over afwijkende meningsuitingen, niet alleen omdat het onderwerp zich als middel leent tot een analyse die toelaat inzicht te krijgen in en nadruk te leggen op de complexe meerlagigheid van onze hedendaagse rechtsorde, maar ook omdat een onderzoek naar afwijkende meningsuitingen intrinsiek toelaat een kaleidoscopische blik te werpen op tal van juridische problemen, en zodoende een breed publiek kan beroeren.
Het Hof van Cassatie heeft in een recent arrest geoordeeld dat de rechter bevoegd is om decretale bepalingen aan de artikelen 68 en 69 van de bijzondere wet tot hervorming der instellingen (hierna: «BWHI») te toetsen op grond van de algemene rechtsbeginselen van legaliteit en normenhiërarchie, die grondwettelijke waarde hebben. We onderzoeken hier in welke mate dat oordeel gerechtvaardigd is in het licht van, enerzijds, de rechtspraak van het Grondwettelijk Hof over de verhouding tussen de uitvoerende en de wetgevende macht, en, anderzijds, de bredere principes van bevoegdheidsverdeling tussen de hoogste rechterlijke organen. De onderliggende vraag is in hoeverre dit arrest een «aanval» vormt op (de bevoegdheid van) het Grondwettelijk Hof.
Dit rapport neemt de huidige organisatie van onze voedselproductie en -consumptie kritisch onder de loep via een systeemanalyse. Dit bracht een aantal hotspots aan het
licht, plaatsen in het systeem waar fricties en problemen
zijn ontstaan door diverse maatschappelijke ontwikkelingen
of door de werking van het systeem zelf. Maar het blijft niet bij een probleemanalyse: het rapport beschrijft ook
een reeks innovaties, gebundeld onder de noemer stadslandbouw, biologische landbouw, anders eten en
nieuwe productieparadigma’s. Deze innovaties bieden
inspiratie om het landbouw- en voedingssysteem
op weg te zetten naar meer duurzaamheid.
De vroegtijdige verzending van kiesbrieven door Vlaams minister Geert Bourgeois komt neer op een regelrechte motie van wantrouwen jegens de benoemde én onbenoemde burgemeesters van de zes Vlaamse randgemeenten met taalfaciliteiten, zegt Bart Nelissen van de KU Leuven. Hij vindt de ministeriële démarche twijfelachtig, gelet op de voorschriften over bestuurlijk (dwang)toezicht.
Belgische rechters zouden internationaal wel eens tot de meest vereenzaamden van hun ambtsgenoten kunnen behoren. Mogelijke oorzaken van hun onbehagen zijn de invloed die uitgaat van het – op Frans-revolutionaire Verlichtingsleest geschoeide – geheim van de beraadslaging, de inmiddels alomtegenwoordige  unus-iudex-rechtspraak, en de symptomatische controverses waarin bevlogen magistraten toenemend verzeild raken. Reeds in een vorige bijdrage in dit tijdschrift sugereerden we in dit laatste verband om bij voorkeur in te zetten op vertrouwensbevordering binnen de justitiële human ressources. Thans bepleiten we in het verlengde een herziening van de heersende opvatting over rechterlijke loyauteit. Separate opinions vormen in dit opzicht een rechtsfiguur waaruit veel lering valt te trekken met het oog op de praktische bevordering van deze herziene loyauteit. Een en ander blijkt overigens reeds in de schoot van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens waarin 'onze' rechter Tulkens zich inspirerend blijft kwijten van haar taak.
De actualiteit is voor professoren en assistenten aan een rechtenfaculteit altijd al een dankbare bron van inspiratie geweest om hun millenniumstudenten te boeien tijdens hoorcolleges en practica. Hoe kunnen we dat beter doen dan met een casus over Facebook, het medium dat rechtenstudenten ongetwijfeld nog heel wat vaker raadplegen dan een juridische databank of zoekmachine? Gedreven door onze eerste intuïtie en enkel gewapend met de tools van een lesgever en onderzoeker (een wetboek, handboeken en de ‘verklaring van rechten en verantwoordelijkheden van Facebook’) gingen we aan het werk met de volgende feiten.
De laattijdige uitvoering van een verbintenis tot betaling van een geldsom wordt vergoed door nalatigheidsinteresten. In het Belgische verbintenissenrecht wordt een onderscheid gemaakt tussen de moratoire (nalatigheids)interesten en de compensatoire (nalatigheids)interesten. Dit onderscheid is gebaseerd op de aard van de verbintenis: geldschuld of waardeschuld. In navolging van De Temmerman en Samoy, onderzoekt de auteur of dit onderscheid, ingevoerd in 1842, nog steeds nuttig is in het actuele Belgische verbintenissenrecht. Deze onderzoeksvraag wordt beantwoord vanuit drie verschillende invalshoeken. Via rechtshistorisch onderzoek wordt allereerst de oorsprong van dit onderscheid achterhaald. Vervolgens laat een studie van het huidige regime van de nalatigheidsinteresten toe te ontdekken hoe de moratoire en de compensatoire interesten zich tot elkaar verhouden. Tot slot wordt er aan de hand van een rechtsvergelijkend onderzoek een blik geworpen op het regime van de nalatigheidsinteresten in Nederland en Frankrijk. Met de combinatie van deze onderzoeksresultaten en vanuit de drijfveer “pluritas non est ponenda sine necessitate” pleit de auteur voor een vereenvoudiging van het Belgische regime inzake nalatigheidsinteresten.
Het onderzoek is een masterscriptie geschreven tijdens academiejaar 2010-2011 onder promotorschap van Prof. dr. Ilse Samoy. De auteur is momenteel assistent voor het Instituut voor Sociaal Recht aan de Katholieke Universiteit Leuven. Het onderzoek werd eervol vermeld op de uitreiking van de Ius Commune Prijs 2011.
Dit boek is de handelseditie van het doctoraatsproefschrift dat door Mathieu Muylle werd verdedigd.
Het boek behandelt op een unieke manier één van de meer delicate thema's in het privaatrecht, m.n. de modaliseerbaarheid van de zakelijke rechten. De vermeende dwingende en niet-dwingende grenzen van het zakenrecht worden in dit werk bestudeerd vanuit de buik zelf van de respectievelijke zakelijke rechten, namelijk door een onderzoek van de 'duur' ervan.
De auteur benadert dit thema vanuit de rijke rechtshistorische antecedenten die aan de huidige regelgeving en jurisprudentiële standpunten ten grondslag liggen en gaat daarbij evenmin het rechtsvergelijkende perspectief uit de weg. De inhoudelijke breedte van dit werk en het gedetailleerde onderzoek dat de auteur heeft verricht, bieden vervolgens het noodzakelijke helikopterperspectief om performante analyses te maken voor het vigerende en toekomstige recht. Talloze praktische en theoretische vraagstukken over het eigendomsrecht, het recht van erfpacht, het opstalrecht, het vruchtgebruik, het quasi-vruchtgebruik, de erfdienstbaarheden en diverse andere topics aan bod, komen daarbij aan bod.
Het bewijs van de bankgift met modaliteiten wordt beheerst door de gemeenrechtelijke bewijsregels. Het is daarom belangrijk om de bankgift te laten vergezellen van een geschrift dat het bestaan van de schenking en haar modaliteiten bevestigt. De civiel- en fiscaalrechtelijke bewijswaarde van dit document is afhankelijk van de manier waarop het wordt opgemaakt. De meest aangewezen techniek bestaat in de combinatie van een intentieverklaring, opgesteld vóór de schenking, met een bilateraal pacte adjoint, opgesteld na de schenking.
Imitatief leren is van vitaal belang voor de ontwikkeling van kinderen. Imitatie impliceert dat een waargenomen input vertaald wordt naar een motorische output. Dit is het resultaat van selectie- en correspondentieprocessen. Kinderen imiteren op twee niveaus: action-level en program-level imitatie. De Preschool Imitation and Praxis Scale (PIPS) meet de imitatieontwikkeling van kinderen tussen 1 en 4.9 jaar. Met toenemende evidentie wordt aangenomen dat jonge kinderen met een autismespectrumstoornis (ASS) problemen hebben met procedurale en lichaamsimitatie. De klinische bruikbaarheid van een imitatieonderzoek voor de diagnose van ASS op peuter- en kleuterleeftijd wordt toegelicht.
Abstract
Achtergrond: In de algemene populatie is geweten dat een verminderde fysieke fitheid en fysieke inactiviteit risicofactoren zijn voor het ontwikkelen van cardiometabole aandoeningen. Tot op heden zijn hieromtrent nog geen gegevens beschikbaar bij patiënten met schizofrenie.
Doelstelling: Associaties tussen de fysieke fitheid, het fysieke activiteitniveau en het metabool syndroom nagaan bij patiënten met schizofrenie.
Design: Cross sectioneel onderzoek
Methode: De fysieke fitheid van patiënten werd geëvalueerd met de Eurofit testbatterij en spirometriemeting. De patiënten ondergingen een screening voor het metabool syndroom en vulden de International Physical Activity Questionnaire in. De psychiatrische symptomen werden geëvalueerd met de Psychosis Evaluation tool for Common use by Caregivers. Ten slotte werden de medicatiegegevens verzameld.
Resultaten: De steekproef bestond uit 55 mannen en 25 vrouwen (35,8±10,0 jaar; body mass index= 26,3±5.5 kg/m²). Er werd een verband gevonden tussen spirometriemetingen en de Eurofit items enerzijds en het fysieke activiteitniveau anderzijds. Patiënten met metabool syndroom scoorden slechter op evenwicht, explosieve- en rompkracht en snelheid.
Conclusie: Een verminderde fysieke activiteit heeft mogelijk tot gevolg dat patiënten vatbaar zijn voor het ontwikkelen van cardiometabole aandoeningen. Risicofactoren of indicatoren voor een slechtere fysieke fitheid die in dit onderzoek naar voren kwamen zijn: een hoger BMI en meer medicatie.
Relevantie: Het bevorderen van de fysieke fitheid staat centraal in de psychomotorische therapie. Verpleegkundigen dienen in de eerste plaats te waken over een correct medicatiebeleid. Zij dragen ook de verantwoordelijkheid hun patiënten voor te lichten over, aan te moedigen en te ondersteunen tot een gezonde levensstijl.
Sleutelwoorden: schizofrenie, metabool syndroom, verpleegkunde, fysieke fitheid
De vijfjarige verjaringstermijn voor rechtsvorderingen tot schadevergoeding op grond van buitencontractuele aansprakelijkheid vangt aan de dag volgend op die waarop de benadeelde kennis kreeg van de schade of van de verzwaring ervan en van de identiteit van de daarvoor aansprakelijke persoon (art. 2262bis, §1, lid 2 BW). Tot nog toe was het onduidelijk of met deze ‘kennisname’ enkel een “effectieve kennis” (subjectieve invulling) dan wel ook een “normatieve kennis” (objectieve invulling) werd bedoeld. Die normatieve kennis peilt naar het criterium of ‘een normaal zorgvuldig persoon geplaatst in dezelfde concrete omstandigheden deze kennis redelijkerwijze zou hebben gehad’. Het Hof van Cassatie beslecht in het geannoteerde arrest de controverse ‘principieel’ in het voordeel van de subjectieve invulling van het kenniscriterium. Een vermoeden van kennis doet de vijfjarige termijn niet lopen. Zulks geldt ook indien de vereiste kennis betrekking zou hebben op akten tot overdracht of aanwijzing van onroerende zakelijke rechten die overeenkomstig art. 1 Hyp.W. werden overgeschreven. Deze bepaling heeft enkel gevolgen voor derden met een conflicterend recht, zodat enkel zij vanaf de overschrijving hun niet-weten niet meer kunnen inroepen. Art. 1 Hyp.W. kan op zich dan ook niet volstaan om aan te nemen dat ‘iedereen’ van deze akte effectief kennis heeft. Het vereiste van ‘daadwerkelijke kennis’ mag nochtans niet louter subjectief worden ingevuld. Het geannoteerde arrest verhindert de rechter dus niet kennis af te leiden uit de omstandigheden van het geval, of zelfs de benadeelde in bepaalde gevallen kennis toe te rekenen (wat in de praktijk vaak op hetzelfde neerkomt).
In de rechtspraktijk doen zich geregeld gevallen voor waarin voor een van de partijen de behoefte bestaat om haar contractuele positie ongewijzigd op een derde over te dragen. Hoewel een algemene wettelijke regeling ontbreekt, vindt meer en meer de stelling ingang dat het een autonome rechtsfiguur betreft. Nu met de overdracht ook de schuldenaarspositie zou overgaan, lijkt de medewerking van de gecedeerde prima facie onontbeerlijk. De juridische onzekerheid over deze tussenkomst blijft nochtans groot. In deze bijdrage besteden we ook aandacht aan noodzaak en draagwijdte van zo’n tussenkomst. Tot slot besluiten we met een concreet voorstel tot wetgevend ingrijpen.
Deze bijdrage analyseert, ook vanuit rechtsvergelijkend perspectief, de nieuwe bepaling van artikel 216bis Sv. houdende de verruimde minnelijke schikking. Na een korte schets van de onstaansgeschiedenis en de ratio van de nieuwe regeling wordt ingegaan op het toepassingsgebied, materieel - voor welke misdrijven is een minnelijke schikking mogelijk - en procedureel - in welk stadium van de procedure kan een minnelijke schikking worden afgesloten. Vervolgens worden de verschillende procedurestappen beschreven die moeten worden gevolgd, vanaf de initiatiefneming door de verdediging of het Openbaar Ministerie tot de gebeurlijke vaststelling van het verval van de strafvordering. Er wordt grondig uitgeweid over de problematiek van de vertrouwelijkheid van de besprekingen en de uitwisseling van informatie, zowel bij een geslaagde als bij een niet geslaagde minnelijke schikking. In een laatste hoofdstuk wordt gefocust op de rol van de actoren bij de totstandkoming van de minnelijke schikking. Afgezien van de taak van het Openbaar Ministerie wordt eerst ingegaan op de positie van de onderzoeksrechter, die een advies kan afleveren. Daarna wordt de draagwijdte onderzocht van de taak van de strafrechter, die een formele toetsing moet doorvoeren. Vervolgens wordt de rol van de verdediging met inbegrip van de advocaat bekeken en ten slotte is er een bespreking van de positie van het slachtoffer en de bescherming van diens belangen. De Belgische regeling wordt bij elk van deze onderdelen vergeleken met het Engelse systeem van "plea bargaining" en de Franse procedure van "comparution sur reconnaissance préalable de culpabilité".
Van oudsher kent het Belgisch strafprocesrecht aan de door een misdrijf benadeelde persoon de mogelijkheid toe om op autonome wijze de strafvordering in te stellen via een burgerlijke partijstelling bij wijze van actie. Dit zeer verregaande prerogatief kan niet alleen het beleid van het Openbaar Ministerie doorkruisen, maar heeft ook een belangrijke impact op de werking van het strafrechtelijk apparaat. Vanuit de bestaande contouren van het strafproces de lege lata wordt in dit boek onderzocht in welke mate en via welke modaliteiten het huidige systeem van burgerlijke partijstelling hervormd zou kunnen worden. Het boek bestaat uit vier delen. In het eerste deel wordt de historische evolutie van de burgerlijke vordering uit een misdrijf geschetst, waarna in het tweede deel de in België geldende juridische regeling inzake deze vordering wordt geanalyseerd. Dit gebeurt vanuit een rechtsvergelijkend perspectief, waarbij het Belgisch wettelijk kader wordt vergeleken met de in Frankrijk, Nederland en Duitsland geldende regeling inzake de burgerlijke vordering uit een misdrijf. Vervolgens worden in het derde deel de mogelijke misbruiken van het stelsel van de burgerlijke partijstelling bestudeerd. De noodzaak of wenselijkheid tot hervorming van de huidige Belgische regeling staat centraal in het vierde deel van deze studie. Vanuit een Europees perspectief wordt niet alleen een modulering van de burgerlijke partijstelling bij wijze van actie bepleit, er worden tevens voorstellen ontwikkeld om de controle van de ontvankelijkheid van de burgerlijke partijstelling tijdens het gerechtelijk onderzoek te verruimen. Daarnaast wordt onderzocht in welke mate een burgerlijke geldboete wegens inadequaat gebruik of misbruik van burgerlijke partijstelling wenselijk is. Tot slot wordt ingegaan op mogelijke wijzigingen inzake de huidige regeling van de consignatieverplichting van de burgerlijke partij enerzijds en de impact van het beginsel ‘Le criminel tient le civil en état’ anderzijds.