clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Het artikel behandelt de taalwetenschappelijke studies der Judaeo-Arabische auteurs in de periode die zich tussen de negende en de dertiende eeuw uitstrekt. De werkzaamheden van de Masoreten en Karaïeten en hun beweegredenen werden besproken, en de invoering van het punctuatie- en het vocalisatiesysteem in het Arabisch, het Aramees en het Hebreeuws werd gesitueerd. 
Vooral de vergelijkende taalwetenschap van het Hebreeuws, het Aramees en het Arabisch stond in deze studie centraal. Wat aanvankelijk als een nuttig instrument werd gezien om moeilijke Schriftplaatsen in de Hebreeuwse Bijbel te verklaren – door de Hebreeuwse  hapaxlegomena te vergelijken met hun etymologische equivalenten in het Aramees en vooral het Arabisch (o.a. Saadia Gaon, gest. 942) – evolueerde in de volgende eeuwen (o.a. Ibn Barun, gest. 1128) tot een interessante wetenschappelijke activiteit. Deze wetenschappelijke activiteit ligt aan de basis van de latere vergelijkende taalwetenschap van de Hamito-Semitische of Afro-Aziatische talen.
In dit artikel analyseren we de impact van de fiscale crisis op de Belgische federale overheid vanaf 2009 tot en met de opmaak van de initiële begroting 2014. We focussen ons daarbij zowel op de omvang en de inhoud van de genomen crisismaatregelen als op de besluitvorming om tot deze fiscale consolidatie te komen. We stellen vast dat het federaal gevoerde crisisbeleid beïnvloed wordt door het politiek-ambtelijke systeem, in wisselwerking met de binnenlandse macro-economische toestand, de wereldwijde economische context en externe factoren (zoals de Eurocrisis en de druk vanwege kredietbeoordelaars). De Belgische politieke impasse na de verkiezingen van 2010 vormt bovendien een niet te onderschatten context waarbinnen het fiscale consolidatiebeleid in de federale overheid ontwikkeld werd.
De financieel-economische crisis heeft de budgetten van de lokale overheden in ons land zwaar onder druk gezet. In hun zoektocht naar meer financiële armslag komen efficiëntiewinsten daarbij hoog op de agenda van de steden en gemeenten te staan. In dit artikel reflecteren we over het potentieel van efficiëntiewinsten in de Vlaamse lokale besturen. Na een toelichting over wat wel en wat niet als efficiëntieverbetering beschouwd kan worden, grijpen we een overzicht van mogelijke bronnen van efficiëntiewinsten (ook wel doelmatigheidswinsten genoemd) aan om te illustreren op welke manier de lokale overheden in Vlaanderen reeds initiatieven hebben genomen om hun schaarse middelen efficiënter in te zetten. Uit deze praktijkvoorbeelden blijkt het potentieel aan efficiëntiewinsten op het lokale overheidsniveau, maar tegelijk het gebrek aan cijfermatige onderbouwing ervan. Er is nood aan systematische informatie over de kwantiteit en kwaliteit van de prestaties van de lokale besturen om, in relatie met de aangewende middelen, de budgettaire impact van de geclaimde efficiëntiewinsten te kunnen beoordelen.
In België bestaat het grootste deel van de inkomsten van de politieke partijen uit financiële bijdragen die ze ontvangen van de overheid. De omvang van deze bijdragen wordt hoofdzakelijk bepaald door de verkiezingsresultaten van de partijen. In deze bijdrage wordt gedetailleerd nagegaan wat de impact is geweest van de federale en regionale verkiezingen van 25 mei 2014 op de financiën van de partijen.
Het perspectief van de ontvanger van beleidsadvies, namelijk de beleidsmaker, komt in de literatuur rond beleidsadvisering slechts beperkt aan bod. Welke verwachtingen hebben beleidsmakers van beleidsadvies? In welke mate zijn zij tevreden over het advies dat zij ontvangen? Aan wie vragen zij advies en van wie ontvangen zij advies? Wat zijn hun ervaringen met het bestaande beleid en de procedures rond beleidsadvisering binnen de Vlaamse overheid? In het in 2013 uitgevoerde B-project voor het Steunpunt Bestuurlijke Organisatie met de titel ‘Beleidsadvisering in de Vlaamse overheid’, werd dit perspectief in kaart gebracht binnen de context van de Vlaamse overheid. In dit artikel lichten we de belangrijkste resultaten toe.
In deze bijdrage proberen we de financiële gevolgen van de voorbije verkiezingen zo nauwkeurig mogelijk in kaart te brengen. We berekenen daarvoor allereerst hoeveel overheidssubsidies elke partij jaarlijks zal ontvangen de komende vijf jaar. Maar de partijen kunnen jaarlijks een groot deel van die inkomsten opzij zetten. Op die manier bouwen ze een vermogen op. In wat volgt schetsen we niet alleen de evolutie van de vermogens van de partijen tijdens de voorbije vijftien jaar, maar proberen we via een simulatie ook in te schatten wat het effect zal zijn van de verkiezingen van 25 mei 2014 op de toekomstige vermogenspositie van die partijen.
Waarom slagen bepaalde veranderingsprojecten en andere niet? Waarom kunnen bepaalde organisaties zich snel aanpassen en andere niet? Wat is een goede manier om een verandering door te voeren? Wie zijn de winnaars en wie de verliezers bij een veranderings- project? Deze vragen houden managers en academici al jaren bezig. Over organisatieverandering werd al zeer veel onderzocht en geschreven.
Meer dan 20 jaar ervaring met veranderingen in orga- nisaties heeft de auteur gesterkt in zijn overtuiging dat de gedragsbenadering die nu domineert bij de aanpak van veranderingen tekortschiet. Op basis van diepgaand onderzoek van het immense terrein van theorieën en studies over veranderingsmanagement in organisaties komt Guido Maes tot de bevinding dat de rol die aan macht/politiek wordt toebedeeld bij interacties tussen de belanghebbenden sterk onderschat wordt in de gangbare modellen over organisatieverandering. Hij heeft zijn bevin- dingen op een gestructureerde manier samengebracht in een nieuw veranderingsmodel dat in staat is om de poli- tieke dimensies van organisatieverandering te situeren.
Een stereotype beeld is dat werknemers controle als negatief ervaren, zoals aanhangers van de Labor Process Benadering hebben benadrukt. Maar is dat wel altijd zo? Een callcenter is een zeer geschikte omgeving om deze vraag te beantwoorden. Het callcenter is wel “elektronisch panopticon” genoemd vanwege de toepassing van zeer gedetailleerde beheersingsvormen. In een callcenter van een Nederlandse verzekeringsmaatschappij zijn met interviews, observaties en documentanalyses data verzameld over de meningen van werknemers over de toegepaste controle. Op basis hiervan constateren we dat onderzochte werknemers inderdaad sterk gekant kunnen zijn tegen toezicht, maar dat dat niet per se het geval hoeft te zijn. Er is juist sprake van differentiatie in de percepties over controle. We onderscheiden drie groepen: tegenstanders, voorstanders en de “onverschilligen” (indifferenten).
Aan de hand van data van de survey 'Scheiding in Vlaanderen' onderzoeken we in dit artikel het verband tussen een echtscheiding van volwassen kinderen en de frequentie van ontmoetingen met hun ouders. Daarbij houden we zowel rekening met door de volwassen kinderen als door de ouders gerapporteerde contactfrequenties. De resultaten tonen aan dat gescheiden personen meer contact hebben met beide ouders dan gehuwden. Meer specifiek geldt dat de frequentie van ontmoetingen het hoogst is wanneer men na de echtscheiding niet samenwoont met een nieuwe partner. De verschillen naargelang de huwelijks- en partnerstatus zijn beduidend groter voor zoons dan voor dochters.
Iedereen hoopt ooit oud te worden, zeker als dat in goede gezondheid kan. En toch is het een met taboes omkleed onderwerp. In deze bijdrage komt aan bod vanuit welke courante perspectieven de samenleving naar ouderen kijkt. Vaak resulteren deze immers in een problematiserende voorstelling van het ouder worden. De assumptie is dat dit een bezwarend effect heeft op hen die de arbeidsmarkt op het einde van de loopbaan verlaten.
In september 1934 verscheen De Witte: de allereerste Vlaamse klankfilm! De film, gebaseerd op de schelmenroman van Ernest Claes, kende een weergaloos succes. De Witte werd een klassieker, een mijlpaal die wordt vermeld in elk boek over de Vlaamse of Belgische filmgeschiedenis.De Witte blijft voor altijd verbonden met de namen van hoofdrolspeler Jef Bruyninckx en producent Jan Vanderheyden. De producent adverteerde dat hij de film zelf geregisseerd had, in samenwerking met Willem Benoy. Enkel ingewijden wisten dat de eigenlijke regie volledig in handen was van Edith Kiel, die officieel alleenhad meegewerkt aan het filmscenario.
Dat een vrouw een leidinggevende functie uitoefende, was in die periode niet vanzelfsprekend. Dat ze de Duitse nationaliteit had, maakte het evenmin evident om haar als drijvende kracht achter de eerste Vlaamse klankfilm te vermelden. Dat Kiel als gescheiden vrouw een 'natuurlijk' kind had en samenwoonde met Vanderheyden, die eigenlijk nog getrouwd was, maakte haar positie er nog ingewikkelder op. Redenen te over dus om, in het conservatieve Vlaanderen van de jaren 1930, Edith Kiel uit de "spotlight" te houden en haar verdiensten volledig op conto van Vanderheyden te schrijven. Nadat Vanderheyden zich in de Tweede Wereldoorlog 'verbrandde', kon Kiel volop uit zijn schaduw treden.
Als zaakvoeder van de Antwerpse Filmonderneming werd Edith Kiel het gezicht van een nieuwe reeks Vlaamse volksfilms. Aan deze productie kwam een einde in 1961, toen Vanderheyden overleed. In hun films traden vele tot op heden bekende acteurs op de voorgrond: Charles Janssens, Co Flower, de Woodpeckers (Jef en ÇoisCassiers - later bekend van 'het Manneke'), Gaston Berghmans, NandBuyl en vele anderen.
In dit boek brengen Roel Vande Winkel  en Dirk Van Engeland het verhaal van dit koppel, dat tussen 1934 en 1961 een dertigtal films maakte. Kiel en Vanderheyden kozen daarbij resoluut voor het genre van de zogenaamde 'volksfilm', een term die ze uiteindelijk als geuzennaam hanteerden. Juist het volkse karakter van hun films draagt er toe bij dat zij, in tegenstelling tot tijdgenoten als Henri Storck of Charles Dekeukeleire, eerder als curiosa dan als pioniers worden beschouwd. Of uitsluitend herinnerd worden voor De Witte.
Roel Vande Winkel en Dirk Van Engeland brengen een kritische analyse van de bijdrage die Kiel en Vanderheyden aan de ontwikkeling van een Belgische/Vlaamse filmindustrie leverden. Daarbij ligt de focus op hun activiteiten als filmproducenten, maar wordt ook aandacht besteed aan hun voorgeschiedenis en aan hun invloed op latere film- en televisieproducties.
Bij het boek hoort een dubbel-dvd. Deze uitgave van CINEMATEK, bevat drie van de meest markante langspeelfilms van Jan Vanderheyden en Edith Kiel:
De Witte (1934 / 103 min)
Alleen voor U (1935 / 87 min)
Schipperskwartier (1953 / 98 min)
De twee dvd's ronden af met de compilatie Oud Antwerpen: muzikale intermezzo's (2014 / 36 min) waarin de alomtegenwoordigheid van muziek, lied, zang en dans in de films van Kiel en Vanderheyden in de kijker wordt gezet. Meteen een kleurrijke bloemlezing uit het oeuvre van het meest productieve cineastenduo uit de Vlaamse filmgeschiedenis.
Verschillende auteurs beweren dat radioluisteraars zendertrouw zijn en veel minder snel dan televisiekijkers reclame vermijden door van zender te veranderen (Driesen, 1995; Speck & Elliott, 1997; Ingram & Barber, 2005; Musschoot & Lombaerts, 2008). Amerikaans mediaonderzoek
geeft aan dat de meerderheid van de onderzochte luisteraars niet van radiozender verandert bij een reclamespot (Arbitron, 1999). Andere onderzoekers, zoals McDowell
en Dick (2003), wijzen er echter op dat dergelijk onderzoek te veel de nadruk legt op de positieve aspecten van radio. Uit hun studie bleek dat de meeste luisteraars binnen een
kwartier drie tot vier keer van zender veranderden. Volgens Ingram en Barber (2005) kan bij radio de irritatiegrens worden bereikt wanneer radiospots verschillende keren herhaald worden. Afgaand op de resultaten uit onze kwantitatieve onlinesurvey en de diepte-interviews
afgenomen bij 16-25-jarigen, 36-45-jarigen en 56-65-jarigen in Vlaanderen, stellen we vast dat Vlamingen gemiddeld genomen licht negatief staan tegenover radioreclame, maar
dat er verschillende subgroepen in te delen zijn op basis van hun attitudes en motivaties voor al dan niet actief vermijdingsgedrag.
Met de oprichting van een Euraziatische Economische Unie (EAEU) tussen Rusland, Wit-Rusland en Kazachstan  wordt er een nieuwe internationale organisatie in het leven geroepen die op het eerste zicht geschoeid is op dezelfde leest als de Europese Unie. De Oekraïense crisis toonde tegelijkertijd de onverenigbaarheid van beide integratieprojecten aan. Het is technisch onmogelijk lid te zijn van de Euraziatische douane-unie en een vrijhandelsakkoord met de EU te sluiten. Vladimir Poetin wil daarenboven dat de Europese Unie de EAEU erkent als onderhandelingspartner. Maar wat voor actor is die EAEU, waar de EU vanaf 1 januari 2015 mee te maken krijgt, nu precies?
Samenvattin g
Uit dit praktijkonderzoek blijkt dat huisartsen een ander idee
hebben van de verwachtingen bij een consultatie met een kind
met vlekjes dan de ouders. Artsen denken dat geruststellen
voldoende is, maar ouders verwachten meer.
Ouders verwachten dat een arts een diagnose kan stellen en
dus een etiket kleeft op de huiduitslag van hun kind. Dit is voor
de ouders de belangrijkste reden van consulteren en ook hun
belangrijkste verwachting.
Dat patiënten in de palliatieve fase somebr eb verdrietig zijn, is normaal en begrijpelijk. De exclusief psychiatrrische blik die zulke somebrheid benoemt asl 'depressieve stoornis', is in zo'n situatie verraderlijk. Zij kan beter verruild worden voor een bredere, 'salutgen' benadering die zich niet uitsluitend richt op klachten en risicofactoren, maar ook probeert krachtbronnen aan te boen die de patiënt helpen het verdriet een plaats te geven en 'gezond te sterven'.
De rooms-katholieke kerk koppelt het dienstpriesterschap aan het celibaat 'omwille van het koninkrijk der hemelen' (Mt 19,12). Deze keuze plaatst de priesterkandidaten voor vragen als: ben ik hiervoor geroepen en geschikt? Hoe wéét ik dit? Hoe kan ik hierin groeien? Ook na de wijding blijft de uitdaging: hoe het celibaat zinvol beleven en erin gelukkig worden? Deze vragen staan centraal in dit boek.
Het eerste deel beoogt een grondige kennismaking met de kerkelijke leer over het celibaat aan de hand van de teksten zelf. In het tweede deel worden zeven richtinggevende principes uitgewerkt om tot een rijke en evenwichtige beleving van het celibaat te komen.
Dit boek wil persoonlijke verwerking stimuleren alsook het gesprek met een geestelijk begeleider of deelgroep.
De recente bisschoppensynode over het gezin vormt de aanleiding voor de twee auteurs om de visie van E. Schillebeeckx op enkele fundamentele morele vraagstellingen in het algemeen en m.b.t. tot de seksuele en huwelijksmoraal in het bijzonder in herinnering te roepen. In een eerste stap wordt het denken van Schillebeeckx geplaatst in de context van de personalistische wending die de moraaltheologie in de twintigste eeuw heeft voltrokken. Daarbij gaat het o.a. om de reikwijde van de menselijke autonomie in het ethisch beslissingsproces, het belang van antropologische constanten en negatieve contrasterva¬ringen, de correlatie tussen christelijke identiteit en menselijke integri¬teit en de vraag of er een specifiek christelijke ethiek bestaat. In een tweede luik wordt de visie van Schillebeeckx op seksualiteit en huwelijk voorgesteld die hij voornamelijk in de zestiger jaren van vorige eeuw heeft ontwikkeld. Het centrale uitgangspunt is daarbij de theologische stelling dat het huwelijk een profane werkelijkheid is waarin Gods heilshandelen zich manifesteert. Dit houdt o.a. in dat elk theologisch-ethisch discours over het huwelijk rekening moet houden met de humaan-wetenschappelijke kennis en met de concrete ervaringen van koppels in een specifieke tijd en context. Het betekent tevens dat het huwelijk een historische werkelijkheid is die doorheen de tijd verandert. Zelfs de theologie heeft geen tijdloos zicht op een zogenaamd onveranderlijk wezen van het huwelijk. Schillebeeckx houdt echter vast aan de idee dat de mensheid vooruitgang boekt bij de beleving van seksualiteit en huwelijk. Het voortschrijdend en zich uitklarend huwelijksethos wordt daarbij vooral aangestuurd door een groeiend ethisch besef van de menswaardigheid van de seksualiteitsbeleving binnen het huwelijk. Criteria voor de waarde van de seksuele relatie ontdekt de mens volgens Schillebeeckx niet in een biologisch voorgegeven natuur maar enkel in de confrontatie met de andere en de werkelijkheid die hem telkens opnieuw oproepen tot een vrije en verantwoordelijke omgang. Van hieruit wordt ook duidelijk welke positie Schillebeeckx inneemt t.a.v. de problematiek van Humanae vitae: ten eerste kan de (on)geoorloofdheid van om het even welke vorm van geboortebeperking nooit gebaseerd worden op biologische wetmatigheden en ten tweede moet er een onderscheid gemaakt worden tussen een algeheel huwelijksproject dat openheid voor het kind essentieel insluit en de afzonderlijke seksuele act die niet alle betekenissen van het huwelijksleven ten volle moet realiseren.
Marica Bodrožić werd in 1973 geboren in Dalmatië, het huidige Kroatië. Ze woont sinds haar tiende in Duitsland en schrijft gedichten, romans, verhalen en essays. Voor haar boeken kreeg
ze talloze prijzen en beurzen, waaronder de Förderpreis für Literatur van de Akademie der Künste in Berlijn, de Kulturpreis Deutsche Sprache en in 2013 de literatuurprijs van de Europese Unie. In dit boek zijn voor het eerst vertalingen van en beschouwingen over haar werk verzameld.
In dit artikel worden de principes van duurzaam onderwijs toegelicht. Op basis van onderzoek naar gelijke onderwijskansen en onderwijseffectiviteit wordt een visie op onderwijs voorgesteld waarbij wordt toegewerkt naar de verwerving van cruciale competenties voor de 21ste eeuw. In het artikel wordt besproken hoe de theorie van duurzaam onderwijs kan worden omgezet in concrete lesactiviteiten.
Hoe kunnen we studenten degelijk voorbereiden op hun toekomstige beroepsuitoefening? Kan dat met levensechte taken, in interactie met elkaar én vanuit het idee dat fouten een "hotspot for learning" zijn? In deze workshop exploreren we de betekenis en mogelijkheden van een taakgerichte aanpak voor taalvaardigheidsonderwijs in het hoger onderwijs. Samen zoeken we een antwoord op de vraag hoe we levensechte, interactieve taken kunnen bedenken waarbij de hogeschool en het werkveld met elkaar in rijke verbinding staan. Alsof er een draaideur tussen beide staat die de stroom continu voedt. We vinden inspiratie in casussen uit opleidingen die, naar aanleiding van onderwijsinnovatieprojecten in het hoger onderwijs in Vlaanderen, het taakgerichte pad zijn ingeslagen.
“Juf, ik kan ook Turks praten! Ik kan een brood zeggen. Moet ik dat zeggen?” De vijfjarige Erkan – die we uit respect voor zijn privacy een fictieve naam geven – kijkt me vol verwachting aan. “Ja, zeg eens”, antwoord ik. Hij gaat enthousiast verder: “Ekmek! Dat lijkt op picknick!” (Eerste alinea uit: Frijns, C., Mulder, S., Visser, S. (2014). Ont-armen of omarmen? Over onze omgang met (meer) taal op school. MeerTaal, 1 (3), 4-9.) 

Over het tijdschrift: MeerTaal is een onafhankelijk tijdschrift over taal in het basisonderwijs. Het tijdschrift bundelt inzichten uit wetenschappelijk onderzoek en wil taalonderwijs meer laten zijn dan de taalmethode of het spellingsboekje. Het tijdschrift wordt uitgegeven door Van Gorcum en kan besteld worden door particulieren, studenten en scholen. Ga naar de website van MeerTaal voor meer informatie: http://www.vangorcum.nl/NL_toonBoek.asp?PublID
Anderstalige ouders, dat zijn de ouders die niet op de ouderavond verschijnen, die de strookjes van de schoolbriefjes niet invullen en het huiswerk van hun kind niet opvolgen. Ze spreken weinig Nederlands en zijn eigenlijk ook niet geïnteresseerd in de schoolloopbaan van hun kind. Nietwaar? De deelnemers aan het Lescongres vonden het, terecht, de moeite waard om aan bovenstaande typering te twijfelen. Zouden er geen manieren zijn om school en anderstalige ouders dichter bij elkaar te brengen? Bestaan er inspirerende praktijkverhalen, voorbeelden, filmpjes, lesmateriaal? Tijdens de workshop De kracht van het Nt2-aanbod Ouders in (inter)Actie op Vlaamse basisscholen gingen deelnemers (inter)actief op zoek naar antwoorden.
Leraren stellen zich heel wat vragen bij het evalueren van taalcompetenties. De vaakst gestelde vraag die ik als lerarenopleider en nascholer vanwege leraren en studenten krijg, is een “hoe-vraag”: hoe kunnen we het best taalcompetenties evalueren en opvolgen? In dit artikel betoog ik dat die “hoe-vraag” slechts de derde is in een reeks van vier: Waarom willen schoolteams taalcompetenties evalueren? Wat moet er dan precies geëvalueerd worden? Hoe moeten we evalueren? Wat doen we nadien met de resultaten van de evaluatie? De volgorde van de vier basisvragen over taalcompetenties lijkt me vrij dwingend, net als het feit dat schoolteams zich samen moeten beraden over het antwoord dat zij vanuit hun context en pedagogisch project op deze vier vragen formuleren. De uiteindelijke inzet van al de tijd en energie die aan evaluatie wordt besteed is dat het leerproces van de leerling positief wordt bevorderd en dat het onderwijs verbetert. Al de rest is daaraan ondergeschikt.
In dit artikel wordt op basis van een peiling bij 251 leraren een beeld gegeven van hoe leraren in het secundair of voortgezet onderwijs staan tegenover leerlingenarbeid. Hun attitude ten aanzien van leerlingenarbeid wordt
in verband gebracht met hun meer algemene affiniteit met ervaringsgericht leren en met leraar-, klas- en functiekenmerken. De resultaten tonen dat leraren
zowel kansen als valkuilen zien. Toch is er een relatief overwicht van de argumenten pro ten aanzien van de argumenten tegen. De leraren zien in leerlingenarbeid mogelijkheden voor competentieontwikkeling en ook
voor het opbouwen van realistische verwachtingen ten aanzien van werken.
Oververmoeidheid als gevolg van het combineren van werken en naar school gaan zien ze als een reëel risico. De attitude ten aanzien van leerlingenarbeid
verschilt sterk tussen de leraren. De lesanciënniteit en het vakgebied kunnen het verschil in attitude ten aanzien van leerlingenarbeid deels verklaren.
Jonge leraren staan positiever tegenover leerlingenarbeid, wat voor een deel kan worden toegeschreven aan hun grotere affiniteit met ervaringsleren. De openheid van leraren ten opzichte van leerlingenarbeid kan gezien worden
als een draagvlak om ‘buitenschools leren door werkervaring’ te verbinden met de vakgebonden of vakoverschrijdende eindtermen.
In dit boek wordt een globaal overzicht gegeven van alle elementen van de fiscale procedure op het vlak van de inkomstenbelastingen. Komen aan bod : de fiscale aangifte, de controle- en onderzoeksverrichtingen van de fiscus, de bewijsmiddelen, de vestiging van de aanslag, de betwisting van de aanslag, de mogelijkheid om buiten de eigenlijke fiscale procedure schadevergoeding te vorderen van de Belgische staat, de kwijtschelding of vermindering van de administratieve sancties of nalatigheidsintresten, de betaling en de invordering van de belasting.
Vanwege de ‘war for talent’ hebben organisaties moeite om bepaalde posities opgevuld te krijgen en moeten ze hard werken aan hun imago als aantrekkelijke werkgever. Uit onderzoek blijkt dat met rechtvaardigheidsverwachtingen van sollicitanten rekening gehouden moet worden, wil een organisatie er in slagen een kwantitatief en kwalitatief sterkere groep sollicitanten te krijgen. In dit artikel wordt een overzicht gegeven van een promotieonderzoek naar antecedenten en gevolgen van rechtvaardigheidsverwachtingen van sollicitanten. Er wordt onder meer ingegaan op de modererende rol van selectie-ervaring in de relatie tussen bestaande overtuigingen die  sollicitanten kunnen hebben en hun rechtvaardigheidsverwachtingen, op de mediërende rol van rechtvaardigheidsverwachtingen in de relatie tussen ‘peer communication’ over rechtvaardigheid van de selectieprocedure en testangst en –motivatie, en op de modererende rol van affect in de relatie tussen rechtvaardigheidsverwachtingen en de intenties van sollicitanten om een organisatie aan te bevelen dan wel een klacht neer te leggen.