clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Het boek behandelt in 18 hoofdstukken de wetenschappelijke psychologie. Achtereenvolgens komen aan bod: - de biologie van het gedrag en de menselijke functies zoals waarnemen, aandacht, leren, taal, denken en motivatie en emotie - de levensloop, de intelligentie en de persoonlijkheid - de psychopathologie en psychotherapie, de gezondheidspsychologie, de sociale psychologie en de toegepaste psychologie Alle klassieke theorieën en onderzoekingen worden besproken. Daarnaast worden ook de meest recente ontwikkelingen in de psychologie behandeld zoals de cognitieve neuropsychologie, de impliciete persoonlijkheidstests, de effectiviteit van psychotherapie en de laatste ontwikkelingen in de gezondheidspsychologie. Dit boek biedt een complete inleiding tot de psychologie en stelt de student en andere geïnteresseerden in staat om in dit brede vakgebied de biologische, cognitieve en sociaal-culturele invalshoek te onderscheiden en nieuwe ontwikkelingen kritisch te volgen, Er wordt informatie aangeboden die onmisbaar is voor een wetenschappelijk verantwoorde toepassing van de psychologie in de verschillende vakgebieden waar universiteiten en hogescholen mensen voor opleiden. Dit boek onderscheidt zich door de veelvuldige opname van gegevens en onderzoeksresultaten uit Nederland en België. Studenten vinden in dit boek recente onderzoekingen over kinderopvang, gezinssamenstelling, seksualiteit, rookgedrag, prevalentie van mentale stoornissen, verkeersongevallen, enz. in Nederland en Vlaanderen. DIDACTISCH De auteur en zijn adviseurs hebben zich samen met de uitgever ingespannen om de opbouw en vormgeving van dit boek didactisch te optimaliseren. De opmaak is aantrekkelijk en functioneel en het boek bevat, naast interessante gevalsstudie, talloze bruikbare schema’s en illustraties. Behalve de gebruikelijke samenvatting treft de lezer na elk hoofdstuk een lijst met kernbegrippen aan. Dit boek zal ‘zin’ doen krijgen om psychologie te studeren. Bij het handboek hoort ook een oefenboek waarmee studenten zelf hun vooruitgang of kennis kunnen testen. Dit is tevens een uitstekende voorbereiding op de tentamens en examens. Het oefenboek bevat voor elk hoofdstuk vragen over de hoofdlijnen, invuloefeningen, vragen over de kernbegrippen, twee meerkeuzetoetsen en een aantal vragen voor kritische analyse. Ook de antwoorden op deze vragen staan in dit oefenboek (samen met de pagina in het boek, waar dit onderwerp behandeld wordt). Ook voor docenten is dit een bruikbare ondersteuning.
Dit oefenboek & oplossingenboek hoort bij het handboek Psychologie. Hiermee kunnen studenten zelf hun vooruitgang of kennis testen. Dit is tevens een uitstekende voorbereiding op de tentamens en examens. Het oefenboek bevat voor elk hoofdstuk vragen over de hoofdlijnen, invuloefeningen, vragen over de kernbegrippen, twee meerkeuzetoetsen en een aantal vragen voor kritische analyse. De antwoorden op deze vragen staan in het oplossingenboek, samen met de pagina in het boek, waar dit onderwerp behandeld wordt.
Nietzsches kritiek op de “zieke zelfzucht”, Sloterdijks pleidooi voor een schenkende deugd en Deleuzes radicalisering van de kapitalistische deterritorialiseringstendens wekken het vermoeden dat het nietzscheaanse denken in staat is, het kapitalisme te veredelen of de vermeend positieve aspecten ervan finaal tegen het kapitalisme in te radicaliseren. Ik wil nagaan in hoeverre dit vermoeden terecht is. Daarbij maak ik gebruik van de mimetische theorie van René Girard. Net als Nietzsche zelf kunnen we Girard als een symptomatoloog beschouwen, in die zin dat hij fenomenen op basis van hun psychofysiologische achtergrond analyseert. Zijn concept van het “pseudo-narcisme” zie ik als cruciaal om de verhouding van het nietzscheaanse denken tot het kapitalisme te bepalen. Dan zou kunnen blijken dat de nietzscheaanse strijd tegen het “ressentiment” in de moderniteit en in haar materiële basis, het kapitalisme, alsook de institutionalisering van deze strijd, bijvoorbeeld in het kunstcircuit, zelf deel uitmaken van de modern-kapitalistische 'psychodynamica'. Verder wil ik reflecteren over de theoretische consequenties van een mimetologische symptomatologie. Hoe verhoudt deze zich tot het poststructuralistische denken dat immers ook al een kritiek bevatte op de moderne conceptualisering van subjectiviteit en de ten onrechte in taal en cultuur als essentieel gedachte differenties? Wat is het belang van meta-symptomatologische zelfreflexiviteit? En welke rol kan de literatuur bij de revelatie en de inlijving van (meta-)symptomatologische inzichten vervullen?
Deze bijdrage wil een blik werpen op de verschillende vormen van discriminatie en de link met materiële gelijkheid (hfdstk 1). Vervolgens wordt de rechtspraak van het Hof inzake indirecte discriminatie vóór de zaak  D.H. e.a. geschetst (hfdstk 2). Daarna komt de redenering van zowel de Kamer als van de Grote Kamer in de zaak D.H. e.a. aan bod en wordt nagegaan in welke mate het arrest van de Grote Kamer vernieuwend is (hfdstk 3). Tot slot leert een onderzoek van de rechtspraak na de zaak D.H. e.a. welke omstandigheden voor het Hof doorslaggevend zijn om in geval van bijzonder onderwijs tot indirecte raciale discriminatie te besluiten (hfdstk 4).
In oktober 2006 werd in CAO VIII afgesproken dat scholen werk moeten maken van evaluaties van leerkrachten. Evaluaties van leerkrachten kunnen een waardevol instrument zijn om het personeelsbeleid binnen een school kwalitatief uit te bouwen en leerkrachten te begeleiden en te ondersteunen in hun functie. Toch stellen we vast dat nieuwe maatregelen die vanuit de overheid opgelegd worden, niet steeds gemakkelijk ingang vinden in de praktijk. Vaak zorgen deze nieuwe maatregelen immers voor een extra belasting in de reeds drukke agenda's van scholen en hun personeelsleden. Vanuit die optiek kunnen we ons de vraag stellen hoe leerkrachten aankijken tegen de nieuwe verplichtingen omtrent leerkrachtevaluaties. Begrijpen leerkrachten het nieuwe beleid met betrekking tot leerkrachtevaluaties? Zien ze er het nut van in? Verwachten ze hierdoor extra problemen binnen de school? Uiteraard kunnen we bij het beantwoorden van deze vragen niet heen om de specifieke context van de school waarin de leerkracht dagelijks moet werken. Deze beïnvloedt immers de kijk van leerkrachten op de nieuwe maatregel. In vorig onderzoek (Devos, Verhoeven, Stassen & Warmoes, 2004) is gebleken dat in het bijzonder de directeur van de school een invloed heeft op het personeelsbeleid van een school. Hierdoor stellen we ons dan ook de vraag of de directeur van een school er door zijn leiderschapsstijl voor kan zorgen dat leerkrachten positiever tegenover het nieuwe beleid staan. We verzamelden gegevens in van 37 Vlaamse secundaire scholen, verspreid over alle provincies en netten. In elke school werden 20 leerkrachten bevraagd. Per school vulden minimum 10 leerkrachten onze vragenlijst in. Uiteindelijk kregen wij van 610 leerkrachten de vragenlijst terug.
In deze bijdrage zal eerst worden stilgestaan bij de belangrijkste impuls van veranderingen voor LO, namelijk de eindtermen, zowel de vakspecifieke als de vakoverschrijdende. Dit geeft ons een antwoord op de vraag: “Wat wordt er nagestreefd in LO?” Daarna wordt de vakinhoud besproken of met andere woorden de leerinhouden of bewegingsgebieden die aan bod komen in het vak LO. Dit geeft antwoord op de vraag “Welke inhoud wordt er gegeven om die doelen na te streven?” En een derde luik van de gehanteerde benadering heeft te maken met de vakdidactische en onderwijskundige aspecten. De vraag die hier zal beantwoord worden is: “Welke werkvormen worden er gebruikt om de eindtermen en de inhoud te realiseren en te evalueren?” Deze drie, aan elkaar gekoppelde, componenten  hebben ook implicaties voor de lerarenvorming, met name de lerarenopleiding en nascholing. Dit zou zo goed mogelijk moeten afgestemd zijn op het beroepsprofiel zoals decretaal omschreven.
In 2004 lanceerde het IRRI-KIIB de Egmont Papers, het resultaat van origineel onderzoek verricht in het kader van het instituut. De Egmont Papers zijn voedsel voor gedachten over lopende zaken in internationale politiek vanuit een Belgische en Europees perspectief. Speciale aandacht gaat naar de Europese integratie, de Europese Unie als een internationale en veiligheidsactor, en global governance.
België bestaat. Het bestaat in een koning, een hoofdstad, een vlag en een volkslied, een parlement, een democratie, twee met elkaar twistende bevolkingsgroepen. Maar het bestaat vooral in de herinnering, in alles wat met de plek ‘België’ vroeger en nu is geassocieerd. In België, een parcours van herinnering gaan meer dan vijftig auteurs op zoek naar de plaatsen waar België ‘het meest bestaat’. Zij schrijven over de redenen waarom deze plaatsen zo belangwekkend zijn geworden, over de herdenkingen en de vieringen die de herinnering er levendig houden, over de emoties die deze plaatsen oproepen. De auteurs gaan op zoek naar de plaatsen van het verleden, van Bouillon tot Coburg. Zij bezoeken de plaatsen waar de expansie van het land nog steeds voelbaar is, van het koloniale museum in Tervuren tot het Atonium. Zij vervolgen hun parcours langs de plaatsen waar het land tweedracht en crisis heeft gekend: de Kapellekensbaan van Louis Paul Boon, de gesplitste universiteit van Leuven, de kazerne in Mechelen vanwaar de joden werden weggevoerd. Zij eindigen hun reis in de plaatsen waar de charme van België regeert, in Brugge bijvoorbeeld, of in de Brusselse Marollenwijk.
Naar aanleiding van enkele uitbraken van botulisme bij melkvee in België gedurende de laatste jaren worden in dit artikel de voedselveiligheidsaspecten die daaraan verbonden zijn nader besproken evenals de maatregelen die kunnen genomen worden op het melkveebedrijf en in de voedselketen ter vrijwaring van de blootstelling van de consument aan eventuele gezondheidsrisico’s. Uit een kwalitatieve risicoevaluatieis gebleken dat het risico op overdracht van botulismetoxinen via verwerkte melk naar de consument zeer laag is. De fecale contaminatie van de uier en melk door Clostridium botulinum sporen kan in geval van type B daarentegen een risico op de ontwikkeling van botulisme bij gevoelige mensen vormen. Bovendien kunnen in rauwe en laag verhitte melk- en zuivelproducten toxinen worden geproduceerd na de ontkieming van deze sporen.
De laatste jaren wordt de term ‘evidence-based’ steeds vaker in de mond genomen en verschijnen ook tal van publicaties die het belang van en de nood aan ‘evidence-based practice’ (EBP) en ‘evidence-based richtlijnen’ (EBR) in de verslavingszorg benadrukken. De kloof tussen theorie en praktijk is echter een welbekend probleem en op de werkvloer lijkt men heel wat terughoudender te staan tegenover deze nieuwe tendens. Onze bedoeling is dan ook om in voorliggend artikel na te gaan welke de kennis is van praktijkwerkers over EBP en EBR, in welke mate zij deze methoden en richtlijnen toepassen en welke houding zij tegenover deze evolutie aannemen. We doen dit aan de hand van de resultaten van een navraag in de Belgische verslavingszorg, waarbij sleutelfiguren uit 60 verschillende voorzieningen in Vlaanderen en Wallonië geïnterviewd werden. Deze navraag kadert binnen een recent onderzoek van de Universiteit Antwerpen (UA), de Universiteit Gent (UGent) en het Centre de Recherche en Défense Sociale (CRDS) naar de huidige stand van zaken en de belangrijkste uitdagingen op het vlak van evidence-based werken in de verslavingszorg in België.
Het werd tijd voor een nieuw ethiekboek voor de gezondheidszorg, vond de redactie. De vraagstukken op het terrein van de gezondheidszorg zijn niet alleen zeer uiteenlopend en complex, maar ook aan verandering onderhevig. Het ethisch denken erover verandert mee (of niet soms?); zelfbepaling rond het levenseinde, embryogebruik bij kinderwens, het aanbod van zelftests en body checks binnen en buiten de zorg... Wat moet je daarvan vinden?

De Kwestie omvat 65 zelfstandig leesbare, korte teksten die speciaal voor dit boek geschreven zijn. Vele docenten ethiek uit Nederland en Vlaanderen leverden hun medewerking. De vraag die de redactie hen voorlegde was: ‘Als je één ethische les zou mogen geven, wat zou je dan aan de orde stellen?’ Dit leidde tot deze unieke bundeling van soms zeer persoonlijke, en steeds lezenswaardige en gedegen bijdragen.

De Kwestie is opgezet als een praktijkboek, waarin praktische vragen vanuit ethisch perspectief op een systematische wijze worden belicht. Het boek wil het zelfstandig denken over ethische kwesties in de gezondheidszorg stimuleren. De vragen en opdrachten, bronnen en leessuggesties, verwijzingen naar andere bijdragen en naar websites, maken het tot een inspirerend boek voor het onderwijs, bij zelfstudie en bij groepswerk.
Postfeminisme... één begrip, vele ladingen. Als we de literatuur rond deze ‘nieuwe’
feministische stroming bekijken, is het eerste wat opvalt de onenigheid tussen schrijvers.
Langs de ene kant zijn er de pessimisten die het postfeminisme beschouwen als een
monster dat alle verwezenlijkingen van de tweede feministische golf te niet doet, of als een
antifeministische stroming die meent dat het feminisme dood en begraven is. Aan de andere
kant van het continuüm staan de optimisten die een positieve kijk hebben op dit nieuwe
fenomeen. Postfeminisme mag echter niet gereduceerd worden tot de strijd tussen twee
polen, maar moet in een specifiek conceptueel kader gesitueerd worden. Daarom plaatsen
we het postfeminisme in de maatschappelijke context van de 21e eeuw. Deze eeuw wordt
gekenmerkt door neoliberalisme, kapitalisme, individualisme, postmodernisme, een
groeiende consumptiemaatschappij en een dalende interesse voor politiek en activisme.
Toch blijft de genderstrijd in het leven van vrouwen ook na de milleniumwissel actueel. Er is
nu echter sprake van een nieuwe vrouwelijkheid waarbij de nadruk ligt op de individuele
keuze. Deze persoonlijke keuzes van de vrouw kunnen onvermijdelijk ook traditioneel en
conservatief zijn (b.v. huisvrouw). Dit mag echter niet als negatief of als ‘dupe van de
backlash’ bestempeld worden omdat deze keuze niet door de media of het patriarchaat werd
opgedrongen. Een korte definitie zou hier niet misstaan: postfeminisme is een nieuwe vorm
van empowerment die aangepast is aan de hedendaagse maatschappelijke context.
Onafhankelijkheid, individuele keuze, (seksueel) plezier, consumentencultuur en de
vernieuwde focus op het vrouwelijk lichaam zijn de pijlers van dit nieuwe feminisme.
Postfeminisme is een nieuw discours dat vrouwen van vandaag de mogelijkheid geeft om
tegelijk vrouwelijk, aantrekkelijk en feministisch te zijn. De media en de populaire cultuur, met
programma’s als Sex and the City1 (HBO, 1998-2004), spelen bij de evolutie en verspreiding
van dit nieuwe discours een cruciale rol. Hoewel de makers de reeks nooit expliciet
associeerden met het feminisme vermoeden wij dat Sex and the City er duidelijke
kenmerken van vertoont en bijgevolg als klankbord van het postfeminisme fungeert. We
2
vragen ons af: is Sex and the City een postfeministisch cultuurproduct en hoe vertaalt het
postfeminisme zich in populaire cultuur? Dit gingen we na aan de hand van een thematische
filmanalyse waarbij we de typische thema’s2 van het postfeminisme van dichtbij onder de
loep namen.
Abraham Lipski (1911-1982) verhuisde in 1931 van Polen naar België om er ingenieursstudies te volgen bij de Gentse professor Gustave Magnel. Na het behalen van zijn diploma in 1935, liep hij stage bij Magnel en werkte hij bij divers sutdiebureaus. In 1947 richtte hij met succes zijn eigen studiebureau "A. Lipski n.v." op. Naast enkele originele bouwwerken en theorieën, is hij vooral bekend als uitvinder van de Preflex-balk, een stalen profielbalk omhuld met beton.
Het verhogen van de professionaliteit van de mensen die met jonge kinderen werken staat hoog op de Europese politieke agenda. In de meeste West-Europese landen maakt het zorgconcept, het louter vervangen van de moeder, plaats voor een kinderopvang die wordt ingebed in een bredere pedagogische sector. Daarin staan de sociale functie en het samen opvoeden met de ouders, centraal. Als gevolg van deze ontwikkelingen worden de beroepen voor de jongste kinderen in veel landen radicaal hervormd. Dit boek is het boeiende relaas van landen en mensen die op zoek gaan naar een democratische professionaliteit, waarin praktijkmedewerkers samen met andere betrokkenen een nieuwe invulling geven aan hun beroep. 

Aan de hand van videonarratieven op de bijhorende DVD wordt een beeld geschetst van hoe praktijkmedewerkers als ‘actors of change’ een nieuwe invulling hebben gegeven aan het beroep medewerker kinderopvang, van de jaren zeventig tot nu. Het is een aanhoudend pleidooi voor een ‘warme’ professional met een emotionele betrokkenheid ten aanzien van ouders en kinderen, die centraal staan in dit verhaal.
In het eerste artikel in deze reeks over betontoepassingen in de Belgische architectuur werd het (niet-gerealiseerde) ontwerp van constructeur Gustave Magnel en architect Léon Stynen voor de Toren der Televerbindingen op Expo 58 toegelicht. De moeilijke verhouding tussen constructeur en architect bracht Stynen er uiteindelijk toe om begin 1955 een tegenvoorstel in te dienen in samenwerking met constructeur André Paduart (1914-1985). Dit ontwerp van Stynen en "un jeune ingénieur peu experimenté" was volgens Magnel echter niet acceptabel. Toch had Paduart op dat moment al een beloftevolle carrière uitgebouwd als baanbrekend constructeur.
De lichtheid van het opvoeden is het eerste handboek dat de opvoeder zélf centraal plaatst Wat is de essentie van opvoeden? Wat betekent het opvoeder te zijn? De film Le Fils van de gebroeders Dardenne vormt de as waaruit de pedagogische houding in kaart wordt gebracht Als het over opvoeden gaat, zijn we vandaag erg onzeker over wat we moeten en kunnen doen. We klampen ons vast aan alles wat gezag en controle lijkt te garanderen. Tegelijk weten we ons geconfronteerd met de eis van steeds meer en beter. De lichtheid van het opvoeden wil een handboek zijn dat een kijkmethode biedt ter voorbereiding van het concrete, pedagogische handelen. De film Le Fils van de gebroeders Dardenne vormt de aanzet en inzet van het boek. Le Fils toont ons waar het in opvoeden om gaat en wat het betekent opvoeder te zijn: het is in de eerste plaats een houding, een manier van doen, een ethos. Op toegankelijke wijze brengt dit handboek die pedagogische houding in kaart. Daarbij worden woorden gebruikt die de pedagogische en wijsgerige traditie bieden: aanvaarding, denken, aandacht, initiëren, spreken, werken, wenden, emanciperen, gastvrijheid, vertrouwen en meesterschap. Dit handboek richt zich in het bijzonder tot studenten en docenten in opleidingen voor pedagogische beroepen (lerarenopleiding, orthopedagogie, sociaal werk). Ook voor andere geïnteresseerden zal dit een inspirerend boek zijn.
In de historiografie van het Belgische socialisme is de naam van de Duitse sociaaldemocraat August Bebel en zijn controversiële concept van het ‘vrije huwelijk’ onlosmakelijk verbonden met de uitzonderlijke socialiste en feministe Emilie Claeys (1855 - 1943). De meer hagiografische versie van haar biografie luidt dat zij uit de Belgische Werkliedenpartij (BWP) werd gestoten, omdat ze Bebels theorie over liefde en huwelijk in praktijk zou hebben gebracht, met name door haar medeplichtigheid aan overspel in 1896. Al in 1996 werd dit in de ‘Kleine oefening in historische kritiek’ van Guy Vanschoenbeek in ‘Brood & Rozen’ weerlegd. Voortbouwend op Vanschoenbeeks aanzet, wil ik in deze bijdrage een ‘grote’ oefening in historische kritiek voorstellen, met name de systematische analyse van
Claeys’ gedachtegoed en van de actiepunten van de organisaties waarin zij actief was – een onderzoek dat tot nog toe niet werd gedaan en dat gebaseerd is op gedeeltelijk nieuw bronnenmateriaal. Wat is het verband
tussen het privéleven van deze alleenstaande moeder uit de
arbeidersklasse en haar feministisch-socialistische ideologie, met inbegrip van haar ideeën omtrent het huwelijk? Haar positie binnen de BWP moet eveneens herbekeken worden, want, hoewel de partij bekend staat om een gebrek aan effectief feministisch engagement, waren sommige socialistische voormannen toch aanhangers van Bebels theorieën over de vrouw en het huwelijk. Tot slot zal het schandaal dat vooral de katholieke pers creëerde rond Claeys’ medeplichtigheid aan overspel, en dat het einde
betekende van haar korte politieke carrière, vanuit dit bredere perspectief geduid worden.
Van adverbiale partikels kan men niet zeggen dat ze altijd op veel belangstelling hebben mogen rekenen in het taalkundig onderzoek. De jongste decennia is daar wel verandering in gekomen, en de grammatica van De Schutter en Van Hauwermeiren (1983), op heel wat punten grensverleggend, was ook een van de eerste die het fenomeen een plaats gaf binnen een algemene grammaticabeschrijving van het Nederlands. Er worden twee categorieën onder¬scheiden, nl. de propositionele partikels, die instaan voor de functie 'evaluatie' (waarbij een verband geïmpliceerd wordt met andere mogelijke of reële standen van zaken, type al, nog, pas, maar, alleen, zelfs, ook) en de schakerende partikels die hun weerslag hebben op de illocutieve waarde van de zin (type toch, wel, maar, dan ook). Deze bijdrage, aan de eerste van de twee genoemde auteurs opgedragen, behandelt de lexicale betekenis van een der propositionele partikels, nl. het Nederlandse partikel net.
In deze bijdrage wordt de behandeling van de categorie 'bepaling van gesteldheid' in de nieuwe ANS-editie onder de loep genomen, met name in het licht van de terminologische innovatie die erin bestaat 'complementen' van 'toevoegingen' te onderscheiden. Daarbij wordt geconstateerd dat de ANS nog steeds last heeft van zijn atheoretische opstelling. Het zou de toegankelijkheid van dit monumentale werk ten goede komen als de beschrijving werd ondernomen vanuit een consistente taalbeschouwelijke visie.
In de meeste grammaticahandboeken wordt de tweedeling binnen de nominale ob¬jec¬ten, nl. die tussen DO en IO, als oncontroversieel ervaren. In deze bijdrage vragen we ons af of deze tweedeling niet een tegenhanger zou kunnen hebben in het domein van de prepositionele objecten. Daarbij gaan we uit van een niet te restrictieve op¬vatting van voorzetsel¬¬objecten, en richten we onze aandacht op verwante predikaten in het domein van zowel de nominale als de prepositionele objecten. Wij pre¬ten¬de¬ren niet met het hierna te geven overzicht een kader te schetsen voor àlle in aan¬mer¬king komende predikaten met voorzetselobject (VZO), en dus voor alle mogelijke relationele subtypes. Wel exploreren we een richting om het denken over voor¬zet¬sel¬objecten evengoed in relationele termen te laten verlopen als bij de nominale ob¬jec¬ten gebruikelijk is. Met de studie van objecten en van het onderscheid tussen no¬mi¬nale en prepositionele representanten, treden we ook enigszins in het spoor van één van de vele onderzoeksthema's die de gehuldigde in zijn veelzijdige weten¬schap¬pe¬lijke carrière heeft verkend.