clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In tegenstelling tot de fabel van hun tragedie waarin ze tot zelfdestructie worden gedoemd (G.
            Hardin), berusten de commons op samenwerking, solidariteit, zelfbestuur en de gedeelde zorg voor hun duurzaamheid,
            waarvan de deelnemers tenslotte allen samen afhangen (E. Ostrom). Hun verdwijning kan daarom gezien worden als een
            werkelijke uitroeiing, die samenvalt met de dubbele ontwikkeling de ondernemingsvrijheid van private eigenaars en de
            soevereiniteit van de staat, de eigenaar in het kwadraat. Omdat de commons praktijken veronderstellen die duurzaamheid
            kunnen heruitvinden, kondigt hun heropleving (of ‘resurgentie’) mogelijks een gedragswijziging aan die in deze tijden
            van klimaatverandering, en de daarmee gepaard gaande ongekende bedreigingen, als hoogst wenselijk en dringend ervaren
            moet worden. De commons stuiten evenwel op het vigerende recht dat juist mede- en schatplichtig is aan hun uitroeiing
            en hun heropleving in de weg staat. In dit artikel onderzoeken de auteurs de moeilijkheid om het vigerende recht te
            rijmen met wat het leven van de commons veronderstelt. De commons genereren noodzakelijkerwijs de ontwikkeling van
            lokaal en eigen recht, wat meteen de kern vormt van de fundamentele spanning die bestaat tussen hen en de principes
            van de rechtsstatelijkheid.
In de publieke opinie horen we vaak positieve geluiden over de invloed van sport op de persoonlijke
            en sociale ontwikkeling van jongeren. Tegelijk roepen steeds meer kritische stemmen op tot nuance. En bovendien toont
            onderzoek ook mogelijke negatieve invloeden van sportdeelname aan. Ook binnen het Vlaamse buurtsportveld weten we hier
            nog onvoldoende over en slagen we er mede daardoor niet om de sociale meerwaarde van deelname aan buurtsport aan te
            tonen. Hoog tijd dus voor een realistische kijk op de zaak. In het kader van het CATCH-onderzoek werd daarom diepgaand
            veldonderzoek uitgevoerd binnen drie Vlaamse buurtsportinitiatieven.
Ongeveer 44% van de gedetineerden heeft een niet-Belgische nationaliteit. Onderzoek naar deze populatie blijft echter zeer beperkt. Besteedt men in gevangenissen aandacht aan participatie en inspraak van niet-Belgische gedetineerden of is het – net zoals in onderzoek – een vergeten groep? Deze bijdrage schetst een “helikopteroverzicht” van de participatie- en inspraakmogelijkheden voor niet-Belgische gedetineerden o.b.v. 20 interviews metbeleidscoördinatoren en Vlaamse consulenten in het kader van de aanpak van radicalisering die afgenomen zijn in het kader van het FIP2-project (Foreigners Involvement and Participation in Prison).
Het doel van deze studie was om de hydratatiestatus van vrouwelijk elite jeugdvoetballers tijdens een
            officieel tornooi te volgen. Achttien speelsters van de Belgische nationale jeugddamesploeg (WU19) namen deel aan deze
            studie en lieten hun hydratatiestatus gedurende acht opeenvolgende tornooidagen registreren. Om de hydratatiestatus na
            te gaan, werd gebruik gemaakt van urinedensitometrie, met name Urine Specifieke Graviteit (USG). Alle speelsters
            werden zowel voor als na elke training en wedstrijd gewogen. Ten slotte werden ook de vochtinname en het zweetverlies
            tijdens elke training en wedstrijd geregistreerd en berekend. Op de 5de dag van het tornooi woonden de speelsters een
            individuele informatiesessie omtrent hun hydratatiestatus bij. De speelsters begonnen het tornooi reeds onvoldoende
            gehydrateerd, meer bepaald in een mild hypogehydrateerde toestand. Tijdens de eerste dagen van het tornooi
            verslechterde de hydratatiestatus nog lichtjes, al verbeterde deze significant na de informatiesessie. De positieve
            effecten waren echter van korte duur. Daarenboven was geen enkele speelster voldoende gehydrateerd op beide
            recuperatiedagen (dag 5 en 8 van het tornooi). Onze resultaten tonen aan dat de hydratatiestatus van vrouwelijke elite
            jeugdvoetballers tijdens een officieel tornooi suboptimaal is en deze tijdens de recuperatiedagen het meest in het
            gedrang komt
Buitenlandse gedetineerden in Belgische gevangenissen of Belgen die in het buitenland veroordeeld
            zijn en hun straf daar uitvoeren zijn fenomenen waar we al lang mee bekend zijn. Maar personen die in België
            veroordeeld zijn, en hier verbleven voor hun veroordeling, overbrengen naar een ander land om hun straf te laten
            uitzitten is nieuw. Zo zaten tussen 2010 en 2016 in België veroordeelde gedetineerden hun straf (gedeeltelijk) uit in
            de Nederlandse gevangenis van Tilburg. In 2015 startte ook Noorwegen een gelijkaardige samenwerking met Nederland en
            worden gedetineerden tweewekelijks vanuit Noorwegen overgevlogen naar de Nederlandse Penitentiaire Inrichting van
            Norgerhaven om daar een deel van hun straf uit te voeren (Beyens, 2017). De belangrijkste beweegredenen voor deze
            gedetineerdenexport zijn capaciteitstekort in het ene land en overschot aan gevangeniscapaciteit in het andere land.
            Pakes & Holt (2017) spreken in dit verband over de creatie van ‘transnational prisoners’, die het product zijn van
            een beleid dat door overheden wordt uitgewerkt om nationale penitentiaire problemen over de landsgrenzen heen op te
            lossen. Dit beleid biedt de mogelijkheid om op korte termijn extra gevangeniscapaciteit te creëren en is dus een
            snelle en kortetermijnoplossing voor een complex probleem. Deze handel in gedetineerden en gevangeniscapaciteit kan
            beschouwd worden als een nieuwe of bijzondere vorm van economische globalisering, waar de gedetineerde onderdeel wordt
            van een commodificatieproces (Pakes & Holt, 2017; Beyens, 2017). Dit doet heel wat penologische en
            mensenrechtelijke vragen rijzen, die vandaag nog lang niet beantwoord zijn. Dit hoofdstuk behandelt de problematiek
            van het opsluiten van veroordeelde gedetineerden van een land in een ander land en de detentie-ervaringen van de
            transnationale gedetineerden. We focussen op de Tilburg case, gezien de auteurs daar onderzoek hebben gedaan. We
            starten met een overzicht van het juridische kader waarbinnen de samenwerking tussen België en Nederland vorm heeft
            gekregen.
Elke leerling, ongeacht de economische, culturele en sociale gezinsachtergrond, successen laten ervaren via het onderwijs is nog steeds een enorme uitdaging. Vanuit equity-mindedness trachten we stakeholders in het beroepsonderwijs te ondersteunen om - in een gedeelde verantwoordelijkheid - rijke leerervaringen te creëren voor elke leerling. Krachtige leeromgevingen vormen hierbij een sleutel tot succes. Op scholen blijkt een nood aan professionalisering om dergelijke leeromgevingen te realiseren. De meest krachtige leeromgevingen komen tot stand indien lerarenteams, lerarenopleiders en aspirant-leraren de mogelijkheid krijgen om zichzelf te ontplooien in de praktijk door collaboratief te ontwerpen en onderzoeken, samen met en voor leerlingen. In deze bijdrage belichten we eerst een door leerlingen, leraren en opleiders gedeelde visie ten aanzien van krachtige leeromgevingen in het middelbaar beroepsonderwijs. Het perspectief van leerlingen krijgt daarbij bijzondere aandacht. We zoomen in op de professionele leernoden van lerarenopleiders en leraren bij het realiseren van krachtige leeromgevingen in het beroepsonderwijs. Tot slot bekijken we op welke wijze lerarenopleiders, ervaren leraren en aspirant-leraren kunnen samenwerken om een krachtige leeromgeving voor leerlingen te voorzien. Aan de hand van een good-practice tonen we de werking van het project Onderzoekende School?! waarin een onderzoekende leergemeenschap de focus legt op het leren van leerlingen en tevens het leren van aspirant-leraren, lerarenteams en lerarenopleiders ondersteunt: samen leren in een krachtige leeromgeving in het kwadraat.
Taalvakken bieden interessante mogelijkheden om bewust aan de slag te gaan met
            binnenklasdifferentiatie (BKD). De keuzevrijheid van leerlingen staat centraal, en er is ruimte voor interactie en
            samenwerkend leren, waarbij verschillende tekstsoorten en media over uiteenlopende actuele thema’s worden ingezet.
            Daarnaast worden er variërende moeilijkheidsgraden onderscheiden en is er bij de evaluatie ook aandacht voor
            verschillende expressievormen.
Penologie is de leer van het straffen. De bestraffing heeft echter vele gezichten, en straffen als de
            doodstraf en de gevangenisstraf spreken nog altijd heel sterk tot de verbeelding. Waarom straft een samenleving? Wie
            zit er in de gevangenis? Hoe en door wie worden de straffen uitgevoerd? Welke gevolgen heeft een gevangenisstraf voor
            de gedetineerde? Wat betekent het om in de gevangenis te werken? Hoe en door wie wordt er beslist wanneer iemand kan
            vrij komen? En hoe zit het nu weer met dat elektronisch toezicht? Deze en nog veel andere vragen komen aan bod in dit
            boek, dat voortbouwt op een jarenlange wetenschappelijke interesse van de editors in verschillende aspecten van het
            straffen. Het bundelt een aantal recente en klassieke wetenschappelijke inzichten over de gevangenisstraf, de
            internering, de doodstraf, de straffen in de gemeenschap en vreemdelingendetentie, en analyseert de belangrijkste
            beleidsevoluties op een kritische wijze. De focus ligt op België, maar er is ook veel aandacht voor het internationale
            perspectief. De visies van beleidsactoren, penale beslissers en uitvoerders van de straf en van de justitiabelen die
            onderworpen worden aan straf komen aan bod. Organisatorische en culturele aspecten van de strafuitvoeringsinstituten,
            zoals de gevangenis en de justitiehuizen, worden vanuit juridische, sociologische en psychologische hoek
            behandeld
De voorbije jaren kwamen praktijktesten uitgebreid in de media. Academici brachten grootschalige discriminatie op de woning- en arbeidsmarkt aan het licht door middel van praktijktesten. Verschillende middenveldorganisaties en politici pleiten dan weer om praktijktesten te gebruiken om discriminerende bedrijven of verhuurders aan te pakken. Dit overzichtsartikel wil een brug slaan tussen beide werelden en nagaan in welke mate praktijktesten gebruikt kunnen worden als wetenschappelijke methode én als beleidsinstrument in de strijd tegen discriminatie. We maken eerst op basis van drie criteria een typologie op van de technieken om discriminerend gedrag te testen: situatietesten, correspondentietesten, mystery calls/visits en mystery mails. We staan hierbij telkens stil bij hun ontstaansgeschiedenis, toepassing en voor- en nadelen. Deze typologie is zeker niet algemeen aanvaard, maar ze kan toekomstig onderzoek conceptueel sturen. Vervolgens bespreken we hoever het onderzoek naar praktijktesten als beleidsinstrument staat. Er is beperkte wetenschappelijk evidentie dat praktijktesten in bepaalde omstandigheden en onder bepaalde voorwaarden effectief, haalbaar en ethisch verantwoord zijn. Wij zijn daarom voorzichtige voorstanders van het gebruik van praktijktesten als beleidsinstrument tegen discriminatie.
Dit hoofdstuk overloopt de grote thema’s van het beleid ten aanzien van de gevangenisstraf en de
            gemeenschapsgerichte straffen in België sinds de onafhankelijkheid in 1830. In dit korte bestek is het onmogelijk
            alles in detail te behandelen. We leggen de nadruk op de belangrijkste evoluties en onderscheiden hierin vier
            periodes: (1) 1830 tot het interbellum (cellulair gevangenissysteem en de wet Lejeune); (2) het interbellum tot de
            tweede wereldoorlog; (3) 1945 tot 1980 (toenemende individualisering van het gevangenisregime en verdere ontwikkeling
            van de eerste generatie alternatieven voor de gevangenis); en (4) vanaf 1980 tot heden (nadruk op overbevolking in de
            gevangenis en autonome gemeenschapsgerichte straffen).
Theaterwetenschapster Bonnie Marranca ontwikkelde enkele jaren geleden het begrip mediaturgie om de aandacht te vestigen op een a-lineaire en pluri-mediale compositiemethode binnen het zogenaamde ‘postdramatische theater’ die zich onderscheidt door te communiceren via simultaneïteit (Marranca, 2008). Voor regisseur en ‘mediaturg’ John Jesurun verschuift dergelijk perspectief automatisch de aandacht van het artistiek werk als betekenisdrager naar processen van betekenisgeving (Jesurun, 1993), niet in het minst omdat mediaturgie de toeschouwer iedere illusie van exhaustieve interpretatie ontneemt. Als paradoxale creaties die een kwetsbare spanning ensceneren tussen formele complexiteit, generische hybriditeit en processuele logica dragen ze zo in zich een beduidend heuristisch potentieel. Toch kan deze inherente reflexiviteit niet geactiveerd worden zonder eerst een vorm van herkenning tot stand te brengen – een wisselwerking, als het ware, tussen conventie en creativiteit. Volgens theaterfenomenoloog Bert O. States is dit laatste niets minder dan een evidentie. De theatrale betekenisdrager functioneert namelijk als een Januskop doorheen de spanning die wordt gecreëerd tussen materialiteit van het teken en haar indexfunctie (States, 1982), waardoor het geëvoceerde betekenispotentieel zich uitstrekt over verschillende betekenissystemen en referentiekaders. ‘Postdramatische mediaturgie’ onderstreept States’ stelling via een visuele en viscerale rationale die eendimensionele verwijzingen problematiseert hoewel de communicatieve relatie nooit wordt onderbroken. Integendeel, doordat het gevoel van sensoriële overdadigheid afkomstig is van een hybridiserende spanning tussen ‘live performance’ en ‘live media’ medieert de postdramatische productie haar eigen creatieve proces als een vorm van convergentie die louter divergente interpretaties tot stand kan en wil brengen. Volgens convergentie-theoreticus Henry Jenkins mag dit gewilde gebrek aan eenduidigheid echter niet opgevat worden als een beperking omdat de betekenisgevende strategieën die zo gegenereerd worden een emanciperend effect hebben (Jenkins, 2006). Geciteerde werken: Jenkins, Henry. Convergence Culture: Where Old and New Media Collide. New York: NYU Press, 2006. Jesurun, John. “Breaking the Relentless Spool of Film Unrolling.” Felix 1.3 (1993): 64-69. Marranca, Bonnie. “Mediaturgy: A Conversation with Marianne Weems.” Performance Histories. Ed. Bonnie Marranca. New York: PAJ, 2008: 89-106. States, Bert O. Great Reckonings in Little Rooms: On the Phenomenology of Theatre. Berkeley: University of California Press, 1982.
In dit hoofdstuk bekijken we allereerst de voornaamste basisbegrippen inzake gelijke behandeling en
            discriminatie (paragraaf 6.2). Vervolgens kijken we haar het Nederlandse en Europese juridisch kader inzake
            non-discriminatie (paragraaf 6.3-6.5) en hoe die regels moeten worden toegepast op big data-praktijken (paragraaf
            6.6). Vervolgens gaan we in op de vraag hoe big data, en meer bepaald data mining, bedoeld of onbedoeld kan leiden tot
            discriminerende besluitvorming (paragraaf 6.7) en op de verhouding tussen het non-discriminatierecht en het
            gegevensbeschermingsrecht (paragraaf 6.8). Ten slotte denken we na over de vraag hoe discriminatie door big
            data-praktijken voorkomen kan worden (paragraaf 6.9).
In deze bijdrage wordt PrisonCloud, het elektronische dienstenplatform dat reeds in enkele gevangenissen geïmplementeerd werd, besproken. Er wordt, op basis van een kwalitatief onderzoek en aangevuld met een lopend doctoraatsonderzoek, een zicht gegeven op de evolutie van het ICT-systeem sinds de implementatie en de huidige stand van zaken. Hiermee wordt ook tegemoet gekomen aan enkele (inter)nationale misvattingen die rond het systeem bestaan. Tot slot worden enkele mogelijkheden aangehaald om het platform, in hoofde van de gedetineerden, te optimaliseren.
Aan de hand van het werk van (theater)auteur Ferdinand von Schirach en van theatermakers Peter Aers en Christoph Meierhans, wordt onderzocht of de reële impact van het juridisch discours, inclusief de consequenties van een beslissing-in-rechte voor het dagelijks leven van de betrokkenen, naar het theater vertaald kan worden, hetzij in 'open-ended' klassiek drama, hetzij in specifieke performatieve opstellingen.
Geen enkele wettelijke bepaling verbiedt de strafuitvoeringsrechtbank om, in de procedure tot toekenning van een voorlopige invrijheidstelling met het oog op verwijdering van het grondgebied, de beoordeling van de contra-indicatie ‘risico van het plegen van nieuwe ernstige strafbare feiten’ te baseren op de afwezigheid van een reclasseringsplan of een structurerend kader in het buitenland.
Wat had Burke kunnen weten indien hij Rousseau had gelezen? Ten eerste is onafhankelijkheid (de
            vrijheid van de natuurstaat) voor Rousseau een objectief, maar geen eerste objectief: de burgerstaat betrekt de
            ‘morele’ vrijheid, een stelsel van wetten waarin de vrijheid van de een met de vrijheid van de ander moet kunnen
            bestaan (liberalisme), maar niet enkel dat: een op afzondering toegespitste vrijheid is een doodzonde. Wie niet bij de
            publieke zaak betrokken wenst te worden (republicanisme), blijkt geen burger en evenmin een mens te zijn. Ten tweede
            dat een te zeer op de participatieve kwaliteit van het volk gerichte interpretatie van Du Contrat Social uitmondt in
            een bagatelliserende boodschap, terwijl Rousseau in werkelijkheid concurrerende, aristocratische reflexen gestand
            doet: mensen houden van wat fraai oogt, vergissen zich daarin deerlijk, en daarom is een leidsman in de staat nodig.
            Dat is de alwetende wetgever, die past bij zijn opvatting van zichzelf als degene die Polen en Corsica een grondwet
            gaat schenken. Ten derde deed Rousseau aanzienlijke concessies aan het verleden. Hij wil een republiek waarvan de
            ouderdom ‘zich zou verliezen in het duister der tijden,’ en het is de hoge leeftijd van de wetten die een absolute
            aanspraak op de macht tot een onbetrouwbare binnenlandpolitiek maakt.
Dit boek geeft een algemeen inzicht in de vraag- en aanbodzijde van de auditmarkt, schetst de ontwikkeling van het Belgische auditberoep en overloopt de verschillende stappen van het controleproces. Het is nuttig en bruikbaar voor iedereen die kennis wil maken met het beroep van bedrijfsrevisor en die op een kritische en gefundeerde manier beslissingen wil nemen op basis van jaarrekeninginformatie en het controleverslag.
De strafuitvoeringsrechtbank die, zonder dit af te leiden uit de voorlopige hechtenis van de voorwaardelijk in vrijheid gestelde persoon, oordeelt dat deze niet langer over een tewerkstelling beschikt terwijl het beschikken over zulke tewerkstelling een belangrijke voorwaarde was voor de toekenning van de voorwaardelijke invrijheidstelling, toont afdoende aan dat het verzuim de opgelegde bijzondere voorwaarden na te leven aan betrokkene te wijten is en herroept de voorwaardelijke invrijheidstelling naar recht. Ingeval van herroeping oordeelt de strafuitvoeringsrechtbank onaantastbaar in feite voor welke periode de proeftijd goed verlopen is en dient zij deze beoordeling niet nader te motiveren.
Volgens de Europese Commissie speelt de mediasector een cruciale rol voor economische groei en
            tewerkstelling. Op Brussels niveau besliste de regering om economische kerngebieden te creëren. In haar Gewestelijk
            Plan voor Duurzame Ontwikkeling wordt de mediasector geïdentificeerd als kernsector voor economische ontwikkeling.
            Concreet zal het gebied rond de twee openbare omroepen, VRT en RTBF, uitgebouwd worden tot een mediacluster,
            Mediapark.brussels. De cluster is een strategische hefboom in de ontwikkelingsstrategie van het Gewest en moet een
            motor worden voor economische ontwikkeling in de regio.
Deze rubriektekst zoomt in op de mogelijkheden van peer-to-peer programma’s in gevangenissen.
            Programma’s waarbij peers elkaar ondersteunen, hebben ingang gevonden in uiteenlopende sectoren om het hoofd te bieden
            aan allerlei problemen, gaande van HIV en aids, gokken tot tienermoeders (PARKIN & MCKEGANEY, 2000). Terwijl
            bepaalde landen al (redelijk) ver staan met de implementatie van peer-to-peer programma’s in gevangenissen (vb. USA,
            UK, Canada – BAGNALL et al., 2015), wordt hiermee in ons land amper en vaak impliciet geëxperimenteerd. Omdat de
            interesse vanuit de Vlaamse praktijk echter sterk groeiende is, wil deze tekst een inspiratieoverzicht bieden van
            verschillende types peer-to-peer programma’s in gevangenissen. Hieronder staan we dan ook stil bij de twee vormen die
            het vaakst voorkomen in de literatuur: peer-educatie en peer support (BAGNALL et al., 2015; SOUTH et al., in press).
            Daarnaast bespreken we ook kort peer-onderzoek, een soort peerinterventie die niet opgenomen wordt in de bestaande
            classificaties in de penitentiaire literatuur (vb. BAGNALL et al., 2015; SOUTH et al., in press), maar waar in de
            realiteit wel projecten rond bestaan.
In 2014 kwam er een gewijzigde regelgevend kader inzake de internationale politionele informatieuitwisseling. Zowel de Wet Politieambt als de Rechtshulpwet werd toen aangepast. Aan de basis van deze vernieuwde Belgische wetgeving lag een Europees rechtsinstrument uit 2006, het zogenaamde 'Zweeds Kaderbesluit'. In het voorliggende artikel gaan we dieper in op de nieuwe Belgische regelgeving en de ideeën vervat in het Zweeds Kaderbesluit. Een recente omzendbrief (2016) en een recent uitvoeringsbesluit (2015) laten vandaag toe het volledige plaatje te schetsen van de nieuwe regels inzake uitwisseling van politionele informatie.
Deze bijdrage bekijkt de ontstaansgeschiedenis van de Belgische Camerawet, de inhoudelijke evoluties
            die deze wet de voorbije jaren onderging en de toekomstige uitdagingen voor de wetgever inzake het cameragebruik. In
            een eerste sectie bespreken we kort de relevante grondrechten en de huidige Belgische Camerawetgeving (sectie 1). Tot
            in 2007 bestonden er enkel algemene voorschriften betreffende het cameragebruik, die vooral uit het oogpunt van de
            bescherming voor de persoonlijke levenssfeer opgesteld waren. Dat veranderde met de wet van 21 maart 2007 (hierna:
            Camerawet) die op gedetailleerde wijze aangaf welke regels gerespecteerd moesten worden bij het plaatsen en gebruiken
            van camera’s. De voorschriften in deze wet werden de voorbije jaren meermaals aangepast en verfijnd, zodat ze meer
            konden inspelen op een aantal technologische evoluties en praktijken uit het werkveld. Deze evoluties en
            wetswijzigingen worden besproken in een aparte sectie (sectie 2). We overlopen de algemene voorschriften betreffende
            de bescherming van de persoonlijke levenssfeer (sectie 3). De voorschriften per locatie werden verder uitgewerkt om
            een antwoord te kunnen bieden op een aantal bijzondere situaties (sectie 4). Er wordt apart ingegaan op de regeling
            die dateert uit 2009 op de mobiele bewakingscamera’s (sectie 5). Vervolgens gaan we in op de strafsancties in de
            Camerawet en de problematiek van de bewijswaarde (sectie 6). We gaan tot slot nog in op het cameragebruik voor
            specifieke opsporings- en inspectiediensten en een mogelijke toekomstige Wet Bijzondere Administratieve Methodes
            (BAM-Wet) (sectie 7), waarna een besluit volgt (sectie 8).