clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Menselijke waardigheid is een juridisch sleutelbegrip. Het is een fundamenteel recht, opgenomen als eerste artikel in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Het is het leidinggevend principe voor het handelen van OCMW-medewerkers. Het recht op maatschappelijke dienstverlening verplicht OCMWs om elke hulpvraag ernstig te nemen en te toetsen aan de vraag of een tussenkomst onder de vorm van materiële of immateriële hulp aangewezen is op grond van de menselijke waardigheid. Het lokale OCMW beslist autonoom welke steun verleend wordt, op basis van welke criteria. De keerzijde van deze grote autonomie van OCMWs is de enorme verscheidenheid in hulp- en dienstverlening. Zo zijn er grote verschillen tussen OCMWs bij de bepaling wie er in aanmerking komt voor financiële steun. Bovendien bestaan er voor dezelfde cliëntsituaties zeer grote verschillen, zowel tussen als binnen OCMWs, op vlak van de aard en de hoogte van de uitkeringen, en van voorwaarden die daaraan gekoppeld worden. Omdat menselijke waardigheid de basis vormt van de sociale grondrechten en alle Belgen gelijk zijn voor de wet, is meer uniformiteit noodzakelijk. REMI helpt.
Eric Corijn (°1947) is cultuurfilosoof en sociaal wetenschapper. Naar aanleiding van zijn emeritaat eind 2012 werd zijn rijk gevulde loopbaan in de Koninklijke Vlaamse Schouwburg in Brussel in de kijker gezet. Corijn is professor emeritus sociale en culturele geografie aan de Vrije Universiteit Brussel (VUB), maar was daarnaast ook erg actief als directeur van de onderzoeksgroep COSMOPOLIS - City, Culture & Society , is de spilfiguur van het Brusselse Stadsplatform en ondervoorzitter van het Brussels Studies Institute. Naar aanleiding van de feestelijkheden brachten een aantal van zijn medewerkers ook een twintigtal van zijn sleutelteksten samen in Kan de stad de wereld redden? Deze publicatie, die deel uitmaakt van de reeks Stadsschriften (VUB Press), geeft deels een zicht op zijn brede wetenschappelijke interesses, gaande van de relatie tussen wetenschap en maatschappij, over vrijetijdscultuur en cultuur als factor en accelerator van sociale evolutie en emancipatie, tot en met stedelijke diversiteit en de complexiteit en uitdaging van stedelijke samenlevingen in Brussel, Vlaanderen en ver daarbuiten. Maar nog meer dan zijn wetenschappelijke diversiteit weerspiegelt het boek Corijns tomeloze energie en engagement als academicus en hoe hij het debat over de stad en stedelijkheid de laatste decennia mee richting gaf en geeft. Als links denkende burger vertaalde hij zijn academische kennis immers ook via scherpe, compromisloze opiniestukken in de media, stippelde hij als één van de trekkers in het Witboek Stedenbeleid een lange termijnvisie uit voor een participatief Vlaams stedenbeleid én gaat hij als één van de oprichters van de Brussels Academy in Brussel effectief (via lezingen, debatten en wandelingen) in debat over de stad in de stad. Dat doet hij uiteraard niet alleen. Corijn werkt sterk samen met onder meer sociologen, politicologen, planners en historici. Voor Stadsgeschiedenis maakte hij plaats aan de werktafel en reflecteerde hij over zijn persoonlijke evolutie, de uitdagingen voor 'zijn' Brussel, de stad in het algemeen en het wetenschappelijk onderzoek over stad en stedelijkheid.
Oprit 14 is een onderzoek naar de schoolloopbanen van jongeren in de tweede graad van het secundair onderwijs. Het Oprit 14-project is een onderzoek met een sterke poot in de praktijk. Het project tracht een dieper inzicht te krijgen in de drempels en opportuniteiten van de onderwijstrajecten van jongeren in de tweede graad van het secundair onderwijs in Vlaanderen. Op vraag van stakeholders uit de onderwijswereld en het middenveld ligt de primaire focus van dit boek op de rol van en het omgaan met etnisch-culturele diversiteit in de dagelijkse (onderwijs)realiteit. Talloze onderzoeken wijzen immers uit dat ons onderwijs gekenmerkt wordt door sterke stratificatieprocessen en ongelijkheden, die voornamelijk langs etnisch-culturele en socio-economische lijnen lopen. Door de oorzaak niet enkel bij een gebrek aan interesse, motivatie, ondersteuning en/of capaciteiten van deze jongeren te leggen maar ook naar dieperliggende processen te peilen, steekt het Oprit 14-project klassieke theoretische benaderingen in een nieuwe jas. Een jas die beter past in de huidige snel diversifiërende samenleving. In de loop van dit vierjarige project hebben vier onderzoeksgroepen van drie Vlaamse universiteiten vragenlijsten afgenomen bij meer dan 11.000 leerlingen. Daarnaast heeft het team 110 leerlingen en verschillende van hun leerkrachten, ouders en vrienden gedurende twee jaar gevolgd en meermaals geïnterviewd. Op basis van deze rijke dataset bestudeert het onderzoeksteam cruciale onderwijsthema’s, zoals de reproductie van ongelijkheid, de alles naar zich toetrekkende focus op ‘Het Nederlands’ en de alternatieve vormen van familiale ondersteuning. Dit wordt gekoppeld aan meer diepgaande processen van identiteitsconstructie, stigmatisering en socialisatie die zich afspelen binnen het onderwijs, de familie en de gemeenschap. Op deze manier probeert het Oprit 14-project niet alleen om diversiteit in het onderwijs op een innoverende wijze te benaderen en te kaderen, maar ook om oplossingen aan te dragen
Waarom veel kleuren in één klas een rijkdom zijn. Onze scholen worden bevolkt door kinderen met een enorme variatie aan achtergronden. Voor iedere onderwijsinstelling is het dan ook een uitdaging om dat samenleven op een positieve manier vorm te geven. In Kleur in mijn klas werpen de auteurs op basis van de verhalen van leerlingen een nieuw licht op levensbeschouwing in het onderwijs. Samenleven op school is pas mogelijk als een school zichzelf profileert als een kleurrijke leergemeenschap. Dit boek brengt dit beeld niet alleen tot leven, het reikt ook oplossingen aan die scholen, leerkrachten, beleidsmensen, ouders en andere geïnteresseerden zullen inspireren om van het onderwijs een verrijkende omgeving te maken.
Externe representaties van dataverdelingen, zoals histogrammen en boxplots, zijn alomtegenwoordig. Vooral histogrammen komen we vaak tegen, bijvoorbeeld in kranten en nieuwsprogramma’s op televisie. Boxplots worden dan weer vaak gebruikt in technische rapporten en wetenschappelijke publicaties. Toch blijkt uit recent onderzoek dat deze (en andere) externe representaties heel wat interpretatiemoeilijkheden met zich meebrengen.

In dit artikel bespreken we achtereenvolgens histogrammen en boxplots. Voor beide representaties geven we eerst een korte inleiding op de representatie, haar opbouw en geschiedenis. Vervolgens stellen we de belangrijkste misinterpretaties voor. Tot slot bespreken we telkens exemplarisch één of twee onderzoeken naar een specifieke misinterpretatie van de betreffende representatie.
Toerisme is vrijheid. De wereld verkennen, reizen, nieuwe plekken ontdekken en culturen leren kennen. Toerisme is de zoektocht naar een authentieke ervaring. Tegelijk kenmerkt een hoge mate van controle en geënsceneerde authenticiteit het toerisme. Ondernemers en beleidsmakers proberen continu de toeristische ervaring te beïnvloeden door toeristische bubbels te creëren. Hoe gebeurt dit in de praktijk?
Kennisincubatoren, innovatie, werkgelegenheid, prijswinnende architectuur en een plek om samen te komen. De kenniseconomie ontmoet de creatieve stad in een voormalig weiland aan de rand van een middelgrote universiteitsstad. De synergie tussen beide moet de regionale economie voortstuwen, maar is het rommelig fundament van publiek private samenwerking waarop de campus rust wel bestand tegen deze hooggespannen verwachting?
Nog niet zo lang geleden leefden we met de belofte van steeds meer vrije tijd. De werkweek zou alleen nog maar korten, de tijd vrij voor persoonlijke ontwikkeling en maatschappelijke participatie. Kinderen en jongeren zouden opgroeien in een quasi zorgeloze wereld. De welvaartsstaat was op weg om alle tegenstellingen te overwinnen.

Vandaag is het roer om. Wie werkt, krijgt ingeprent dat het langer, harder en goedkoper moet. Wie niet werkt, ervaart groeiende druk om een quasi onvindbare job te zoeken. De welvaartsstaat is nog hoogstens een tijdelijke springplank. Vrije tijd fungeert als zuur verdiende consumptietijd. Of als kans om de eigen inzetbaarheid op de arbeidsmarkt te vergroten. Persoonlijke ontwikkeling en maatschappelijke participatie staan vandaag onder druk.

De strijd om de tijd is vandaag even reëel als onzichtbaar. Niemand blijft buiten schot. En kinderen of jongeren al helemaal niet. De risicozone heeft zich uitgebreid tot de vrije tijd. Jongeren ondervinden toenemende druk om cv’s te pimpen via stages, engagementen en andere “nuttige” vrijetijdsbesteding. Consumptiedruk benadrukt sociale ongelijkheden. En sommige niet-consumptieve vormen van vrijetijdsbesteding, zoals “rondhangen”, krijgt de stempel “storend”.

Voor welke keuzes staat jeugdwerk met kinderen en jongeren in een maatschappelijk kwetsbare situatie? Welke kansen zien we voor een emanciperende praktijk? Hoeveel ruimte krijgt een emanciperend beleid?
Sinds de financiële crisis is de EU ondergedompeld in een bezuinigingspolitiek. Na twee decennia van schuld gedreven economische groei kwamen economieën plotseling tot stilstand. Deze crisis en de dominante politieke antwoorden kunnen, net als de voorgaande crisis in de jaren 1980, een schakelmoment worden in de ontwikkeling van de Nederlandse verzorgingsstaat. Dit boek bespreekt deze aanstaande toekomst van de Nederlandse verzorgingsstaat vanuit het gezichtspunt van globalisering. In discussies in Nederland wordt de ontwikkeling van de verzorgingsstaat nog te veel gevoerd in termen van binnenlandse ontwikkelingen. Dit is onterecht want de Nederlandse verzorgingsstaat wordt voor een belangrijk deel gevormd door grotere wereldwijde ontwikkelingen.Niet alleen in directe zin, omdat Nederland een uitzonderlijk open economie heeft, een knooppunt voor handel en kapitaalstromen, maar vanwege de verbondenheid van elementen van de verzorgingsstaat met grensoverschrijdende economische processen. De mate van openheid van de wereldeconomie en de richting van het proces van globalisering begrenst de kansen binnen Nederland om oplossingen te vinden voor de houdbaarheid van de verzorgingsstaat.

In deze studie staan de financialisering van de politieke economie en haar vertakking in de verzorgingsstaat centraal. Het is de vraag of Nederland in het post-Lehman Brothers-tijdperk nog evenveel ‘politiek kapitaal’ bezit als dertig jaar geleden. Zijn de institutionele voorwaarden nog aanwezig om flexibel en effectief te reageren op ontwikkelingen? Of zijn de tegenstellingen te veel gegroeid? De vraag is ook of we niet weer, net als in de crisis van de jaren dertig, te lang blijven vasthouden aan een obsoleet internationaal monetair systeem, de euro, net als Colijn deed met de gouden standaard. En wat is de betekenis van de opkomende economieën? Deze vragen en meer komen aan de orde in dit boek over de toekomst van de Nederlandse verzorgingsstaat.
De Zuidas moet uitgroeien tot het walhalla van (internationale) kenniswerkers. In de plannen voor de Zuidas speelt een openbare ruimte die naadloos aansluit op de wensen van deze kenniswerkers een essentiële rol. Factoren die leiden tot levendige pleinen in Zuidas kunnen worden opgespoord aan de hand van een vergelijkend onderzoek met pleinen in New York. Van belang is ook om te kijken naar mogelijke consequenties van het implementeren van deze succesfactoren.
Eigenmachtige afdwinging van subjectieve rechten zonder overheidstussenkomst is in principe verboden. Op dit verbod bestaan uitzonderingen, zoals de niet-uitvoeringsexceptie, het retentierecht, enz. Deze bijdrage vergelijkt op functionele wijze deze privaatrechtelijke uitzonderingen op het eigenrichtingsverbod, waarbij contractuele opschortingsrechten centraal staan.
Activerend arbeidsmarktbeleid gaat er vaak van uit dat duurzame loopbanen ook langere loopbanen zijn: ze zouden immers gekenmerkt zijn door een hogere loopbaantevredenheid en een hogere inzetbaarheid op de arbeidsmarkt. Toch zijn er nauwelijks studies die deze veronderstellingen staven en de stap naar pensionering vanuit een loopbaanperspectief benaderen. Deze studie gaat na hoe twee loopbaancompetenties, namelijk zelfbewustzijn en aanpasbaarheid, inspelen op de uittrede-intentie van 50-plussers. Ze zouden immers zelfsturing van de loopbaan promoten, wat een hogere loopbaantevredenheid en een hogere inzetbaarheid op de interne en externe arbeidsmarkt zou teweegbrengen. Drie aspecten die op hun beurt voor een lagere uittrede-intentie zouden zorgen. Padanalyse op een steekproef van 285 werkende 50-plussers bevestigt dat een hogere mate van zelfbewustzijn en aanpasbaarheid ervoor zorgen dat men de loopbaan in eigen handen neemt. Dergelijke sterkere zelfsturing leidt tot een hogere loopbaantevredenheid en een hogere inzetbaarheid op de externe arbeidsmarkt, die op hun beurt voor een lagere uittrede-intentie zorgen. Er werd geen mediërende relatie gevonden voor interne inzetbaarheid. Aanpasbaarheid bleek bovendien ook rechtstreeks bij te dragen tot een lagere uittrede-intentie.
De legendarische honkbalspeler Babe Ruth beweerde ooit: “De manier waarop een team in zijn geheel speelt, bepaalt het succes. Een team kan bestaan uit allemaal individuele wereldsterren, maar als ze niet samenspelen, is het team geen cent waard” (1). Teamvertrouwen en effectief leiderschap van spelers binnen het team (atleetleiderschap) worden vaak vooropgesteld als cruciale factoren om het functioneren van een sportteam te optimaliseren. In dit artikel worden de resultaten van mijn recent afgewerkt doctoraatsonderzoek toegelicht. Onze bevindingen tonen aan dat atleetleiders die geloven in hun team en dit ook uitstralen, een ‘wij’-gevoel kunnen creëren binnen het team, wat niet alleen het teamvertrouwen van hun teamgenoten versterkt, maar eveneens hun prestatie verbetert. Goede atleetleiders zorgen dus voor een beter functioneren van het team, wat hand in hand gaat met een betere teamprestatie. Op deze manier kan een team van individuele sterren een kampioenenteam worden.
De legendarische honkbalspeler Babe Ruth beweerde ooit: “De manier waarop een team in zijn geheel speelt, bepaalt het succes. Een team kan bestaan uit allemaal individuele wereldsterren, maar als ze niet samenspelen, is het team geen cent waard” (1). Teamvertrouwen en effectief leiderschap van spelers binnen het team (atleetleiderschap)worden vaak vooropgesteld als cruciale factoren om het functioneren van een sportteam te optimaliseren. In dit artikel worden de resultaten van mijn recent afgewerkt doctoraatsonderzoek toegelicht. Onze bevindingen tonen aan dat atleetleiders die geloven in hun team en dit ook uitstralen, een ‘wij’-gevoel kunnen creëren binnen het team, wat niet alleen het teamvertrouwen van hun teamgenoten versterkt, maar eveneens hun prestatie verbetert. Goede atleetleiders zorgen dus voor een beter functioneren van het team, wat hand in hand gaat met een betere teamprestatie. Op deze manier kan een team van individuele sterren een kampioenenteam worden.
Kinderen  hebben nood aan spel. Kinderen hebben recht op spel. De eerste en meest fundamentele vraag is of georganiseerde sport hiermee wel iets te maken heeft. Is sport immers niet meestal gericht op prestaties? Probeert men door middel van competitie zich niet juist te onderscheiden van anderen? Wat begint als een spel, wordt voor velen een sport, en voor een selecte groep zelfs een beroep. Prestatie en competitie volgen uit veel oefenen en zeer gericht en gedisciplineerd trainen: sommige kinderen zullen dit doen omdat ze dit echt willen, andere worden onder druk gezet door hun omgeving. Is veel oefenen en zeer gericht en gedisciplineerd trainen wel verzoenbaar met plezierbeleving, spel en vrije tijd?
Samenvatting
Door middel van meta-analyse werd onderzocht hoe groot het verband is tussen affectieve
leraar-leerlingrelaties en het schools leren van leerlingen in het basisonderwijs (BO) en voortgezet
onderwijs (VO). Met betrekking tot affectieve kwaliteit werd apart aandacht besteed aan
positieve (bijv. nabijheid) en negatieve aspecten van de relatie (bijv. conflict). Met betrekking
tot leren werd onderscheid gemaakt tussen de schoolse betrokkenheid van leerlingen en het
feitelijke presteren. De studie is gebaseerd op 63 studies in het BO (24385 leerlingen) en 31
studies in het VO (85197 leerlingen). Afzonderlijke meta-analyses zijn uitgevoerd voor positieve
aspecten en betrokkenheid, negatieve aspecten en betrokkenheid, positieve aspecten en
leerprestaties en negatieve aspecten en leerprestaties. De verbanden tussen positieve aspecten
en betrokkenheid en positieve aspecten en prestaties waren sterker in het VO, terwijl de
verbanden tussen negatieve aspecten en betrokkenheid en negatieve aspecten en prestaties
sterker waren in het BO. Onverwachts waren de verbanden tussen leraar-leerlingrelaties en
schools leren sterker voor oudere dan voor jongere leerlingen. De resultaten voor het VO leverden
een sterkere ondersteuning voor de academisch-risico theorie dan de resultaten voor
het BO.
Het vormen van een persoonlijke identiteit wordt doorgaans omschreven als de centrale ontwikkelingstaak van de adolescentie en opkomende volwassenheid. Hoewel het belang van een sterke identiteit reeds op overtuigende wijze is aangetoond binnen de algemene populatie, heeft onderzoek nog maar weinig aandacht besteed aan identiteitsvorming bij chronisch zieke jongeren. Nochtans kan de aanwezigheid van een chronische ziekte de identiteitsvorming van deze jongeren bemoeilijken. In dit artikel wordt gestart met een korte bespreking van de literatuur rond persoonlijke identiteit, met bijzondere aandacht voor een dynamisch, procesgeoriënteerd identiteitsmodel dat recent werd ontwikkeld door Luyckx en collega’s (2008). Hierna wordt een overzicht gegeven van bestaand onderzoek rond identiteitsvorming bij chronisch zieke jongeren, waarbij ook wordt ingegaan op de praktische implicaties van deze bevindingen. Ten slotte geven we enkele suggesties voor toekomstig onderzoek rond dit thema.
Vandaag de dag wordt veel gesproken over de toename van gedragsproblemen van kinderen in het basisonderwijs.
Tegelijkertijd nemen ook de zorgen over de draagkracht van groepsleiders toe. Op basis van onderzoek en interviews
met groepsleiders is het onze indruk dat het niet de gedragsproblemen op zich zijn die stress veroorzaken bij een
groepsleider, maar gedragsproblemen die leiden tot problemen in de onderlinge relatie tussen groepsleider en
kind. Immers niet elk kind dat vaak gecorrigeerd moet worden bezorgt zijn groepsleider stress. Ongewenst gedrag
leidt vooral dán tot stress wanneer het ongewenste gedrag het onderlinge vertrouwen in de leraar-kind-relatie
ondermijnt. Om stress van groepsleiders te begrijpen, is het dus belangrijk om gedragsproblemen van kinderen te
duiden in termen van relatieproblemen van groepsleiders met kinderen. Gedrag vindt immers niet in een vacuüm
plaats maar heeft altijd een communicatief of relationeel aspect. In dit artikel laten wij zien waarom wij het gesprek
over relatieproblemen zinvoller achten dan een gesprek over louter gedragsproblemen van kinderen.
De ervaring van gedragsproblemen in de klas is volgens onderzoekers een belangrijke factor in het ontstaan van werkstress bij leraren. In deze narratieve reviewstudie wordt onderzocht welke rol ongunstige relaties met leerlingen spelen in het verband tussen probleemgedrag en leraarstress. Op basis van de gehechtheidstheorie wordt verondersteld dat leraren interne werkmodellen ontwikkelen van hun relaties met individuele leerlingen. In relaties met gedragsproblematische leerlingen is vaker sprake van rigide beeldvorming en geïnternaliseerd negatief affect, hetgeen in dagelijkse interacties tot negatieve emoties en stress kan leiden en op den duur kan bijdragen aan burn-out. Daarnaast impliceert een hiërarchisch netwerkmodel dat relatie-specifieke werkmodellen verbonden zijn met meer algemene (domeinspecifieke en globale) werkmodellen over relaties met anderen en het zelf. Deze niveaus beïnvloeden elkaar wederzijds, waardoor negatieve ervaringen in relaties met individuele leerlingen gevolgen kunnen hebben voor het (algemene) professionele en persoonlijke welbevinden en zelfbeeld van leraren. Een implicatie van deze benadering is dat leraren mogelijk niet in de eerste plaats geholpen zijn met programma’s gericht op gedragsproblemen, maar met relatiegerichte interventie.
Exposure therapie is een effectieve manier om angststoornissen te behandelen. Toch reageren sommige personen niet op de behandeling of ondervinden ze een terugkeer van angst na succesvolle behandeling. Onderzoek suggereert dat angstige personen gebreken vertonen in inhibitorisch leren, een vermoedelijk mechanisme van exposuretherapie. De rechtstreekse aanpak van deze processen kan daarom de effectiviteit van exposure verbeteren. Onderzoeksresultaten ondersteunen inderdaad het inhibitorisch-leermodel van extinctie van angst; de uitdaging is hoe dit model concreet te implementeren in de klinische praktijk. Met dit artikel willen we clinici voorbeelden aanreiken hoe het model toe te passen in de praktijk en zo de effecten van exposure-therapie met angstige cliënten te optimaliseren. We tonen bovendien hoe het model zich onderscheidt van de ‘angst-habituatie’ en ‘geloof-disconfirmatie’ benaderingen die standaard zijn binnen cognitieve gedragstherapie. Strategieën om exposure te verbeteren omvatten 1) verwachtingsdisconfirmatie, 2) ‘deepened extinction’, 3) occasioneel bekrachtigde extinctie, 4) het afbouwen van veiligheidssignalen, 5) variabiliteit, 6) ‘retrieval cues’, 7) multipele contexten, en 8) ‘affect labeling’. Gevalsstudies illustreren manieren om deze technieken toe te passen op verschillende angststoornissen, waaronder obsessief-compulsieve stoornis, posttraumatische stress stoornis, sociale fobie, specifieke fobie, en paniek stoornis.
Geestelijke gezondheid krijgt in toenemende mate aandacht in het beleid van de gezondheidszorg. Dat is positief, want een aanzienlijk aantal personen kampt met psychische problemen en het leidt geen twijfel dat geestelijke gezondheid voor iedereen van essentieel belang is. Mede door de verhoogde belangstelling en de toegenomen zorgvraag krijgt de geestelijke gezondheidszorg (GGZ) het moeilijk. Het aanbod blijft achter bij de vraag, waardoor wachtlijsten ontstaan en de mensen die zorg nodig hebben niet voldoende aan bod komen. Op korte termijn staat de sector voor de uitdaging om steeds meer mensen te ondersteunen met beperkte tijd en middelen. Er is dan ook nood aan een positieve en toekomstgerichte aanpak. Meer aandacht voor preventie en gezondheidspromotie in de GGZ kan hierin een belangrijke rol spelen.
 	
Na een overzicht van de huidige situatie in de GGZ wordt er daarom stilgestaan bij de concepten geestelijke gezondheidspromotie en preventie. Daarna worden barrières voor de GGZ in kaart gebracht en wordt toegelicht hoe initiatieven die focussen op geestelijke gezondheidspromotie en preventie kunnen bijdragen aan oplossingen. Hierbij worden internationale initiatieven als voorbeeld aangehaald, maar is er ook aandacht voor Vlaamse inspanningen. Ten slotte wordt ook de specifieke rol die klinisch psychologen hierin kunnen spelen toegelicht.
Deze noot is geschreven naar aanleiding van de arresten
C-195/12 van het Hof van Justitie (26 september 2013) en
nr. 27/2014 van het Grondwettelijk Hof (13 februari 2014). Uit de arresten blijkt dat biomassa uit hout en/of houtafval
niet vergelijkbaar is met andere soorten biomassa, waardoor Waalse houtzagerijen die tevens biomassa uit hout en/of houtafval verwerken géén recht hebben op ‘dubbele groene certiicaten’. Na de uiteenzetting van de argumentatie van de hoven, met inbegrip van het standpunt van de advocaatgeneraal, wordt er vervolgens een brug geslagen tussen de situatie in Wallonië en die van Vlaanderen.