Sinds 1998 zijn de topsportscholen in werking met als doel jonge talenten de kans te bieden zich in hun sport optimaal te kunnen ontwikkelen in combinatie met hun studies. De ondersteuning houdt in dat leerlingen binnen het lessenpakket wekelijks -afhankelijk van de sporttak- een totaal van 6-8 lesuren voor de eerste graad en 12 lesuren vanaf de tweede graad worden vrijgemaakt voor de sportspecifieke trainingen, met behoud van de bereikte leerplandoelstellingen. Daarnaast kunnen ze genieten van flexibele onderwijsregelingen, zoals een aantal dagen per jaar gewettigde afwezigheid voor internationale stages en competities, soms afstandsonderwijs en krijgen ze kwaliteitsvolle trainingen en extra ondersteuning en medische- en paramedische begeleiding via de federatie. De topsportscholen zijn ontstaan om tegemoet te komen aan de bescherming van topsporters, omdat het nagenoeg onmogelijk is om gemiddeld tussen 15 en 25 uur per week training te kunnen combineren met regulier onderwijs. Veel topsporters verlieten daardoor de topsport of verwaarloosden hun studies (De Knop & De Bosscher, 2004). Op deze wijze worden topsporters tegelijk ook voorbereid op hun "na-de-sport"-carrière.
Dit kader wordt wettelijk geregeld via een convenant waarbij zowel de onderwijssector als de sportsector zijn betrokken. Zonder een dergelijke wettelijke regeling hangt een topsporter af van individuele initiatieven en bereidwilligheid van scholen, zoals het in het verleden het geval was, en in veel landen nog steeds zo is. Leerlingen in de topsportschool krijgen een A of B-statuut. Daarnaast kunnen, overeenkomstig het convenant, ook leerlingen buiten de topsportschool een topsportstatuut toegekend krijgen, wat hen vooral toelaat gewettigd afwezig te zijn voor internationale competities. 
Dit systeem van de Vlaamse topsportscholen is vrij uniek en werd in een internationaal vergelijkende studie met zes landen (België, Canada, Italië, Nederland, Noorwegen en Verenigd Koninkrijk) als zeer goed geëvalueerd (De Bosscher, et al., 2008). Vlaanderen heeft zo een gecentraliseerd systeem, wat als belangrijk voordeel heeft dat de beste jongeren samen kunnen trainen, onder de best mogelijke omstandigheden: topsport, studie en wonen op één plek. Het nadeel is echter dat jonge topsporters meestal op internaat zitten (vanaf de tweede graad secundair onderwijs), weg zijn van huis, wat veelal psychologische problemen met zich meebrengt. 
Tijdens het schooljaar 2009/2010 gingen de topsportscholen hun 12e schooljaar in. Het aantal deelnemende sportfederaties is gestegen van 12 in 1998-1999 naar 17 in 2009/2010, gespreid over vijf (tot voor kort zes) locaties die de erkenning als 'topsportschool' in Vlaanderen hebben: Brugge, Gent, Antwerpen, Genk en Leuven. Ook het aantal leerlingen ingeschreven in de topsportschool is sterk geëvolueerd, van 201 (1998) naar 683 (2009-2010). Daarnaast is het aantal uitgereikte statuten geëvolueerd van 399 in 1998-1999 naar 814 voor het schooljaar 2009-2010. 
In dit artikel worden de topsportscholen geëvalueerd, volgens de opinie van de afgestudeerde topsporters, alsook hoe het gesteld is met de topsporters die er niet voor kozen om naar een topsportschool te gaan. 
.