clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Vertogen over duurzame ruimtelijke ontwikkeling nemen indicatoren tegenwoordig zeer ernstig. Indicatoren zijn een must en daar kunnen goede redenen voor worden aangedragen. Zowel in de planfase als na realisatie kunnen ze cruciale aanwijzingen leveren. Ondernemend plannen dank zij instrumenten uit ondernemingen? Wanneer indicatoren gezocht worden om ruimtelijke kwaliteit op te sporen trekken we de wenkbrauwen evenwel hoog op. Is dat wel zinvol of zelfs mogelijk? De paper gaat in op de uiteenlopende rollen die indicatoren kunnen spelen en welke aard daar best bij past. De argumentatie steunt op het onderscheid tussen afstandelijk meten en reflexief inzien. Het pleidooi is: blijf ruimtelijke kwaliteit ter harte nemen, maar zoek er een nieuwe manier voor.
In deze bijdrage wordt een selectief overzicht gegeven van de meest relevante Europese en Belgische rechtspraak inzake het EVRM en sociale zekerheid. Eerst worden interessantste arresten van het Europees Hof zelf besproken, daarna deze van de hogere Belgische rechtscolleges. Om een praktische indeling mogelijk te maken, worden de arresten geschikt per verdragsartikel waarop zij in hoofdorde een beroep op doen. Deze verdragsartikelen zijn Artikel 3, het verbod op een onmenselijke behandeling, Artikel 6, het recht op een eerlijk proces, Artikel 8, het recht op de eerbiediging van het privé- en familieleven, Artikel 14 het verbod op discriminatie en Artikel 1 van het Eerste Protocol (hierna Artikel 1 1P), de bescherming van het eigendomsrecht.
Als aanvulling op eerder onderzoek over temperament-omgevingsinteracties in een gezinscontext, richt deze studie zich op het modererende effect van leerkracht-kindrelaties (in een klascontext) op de longitudinale samenhang tussen reactiviteit (frustratie en activiteit) enerzijds en externaliserend probleemgedrag en zelfconcept anderzijds. Een steekproef van 169 kleuters (84 jongens) en hun 36 leerkrachten nam deel. Temperament werd gemeten met gestandaardiseerde taken; de mate van warmte en conflict in de leerkracht-kindrelatie werd geobserveerd in de klas. Externaliserend probleemgedrag werd beoordeeld door de leerkracht en zelfconcept werd bij de kinderen bevraagd via een individuele, mondeling afgenomen vragenlijst. De resultaten boden globaal genomen ondersteuning aan de goodness-of-fit hypothese in een klascontext: een verhoogde reactiviteit bleek predictief voor meer externaliserend (meer bepaald agressief) gedrag en meer negatieve zelfevaluaties, maar enkel wanneer de leerkracht-kindrelatie gekenmerkt werd door relatief veel conflict of weinig warmte. Wanneer de leerkracht-kindrelatie gekenmerkt werd door veel warmte en weinig conflict, bleek dat risico opgeheven.
Wij onderzochten of het risico van longkanker in verband staat met blootstelling aan cadmium via het leefmilieu. Daartoe werden 994 personen gerekruteerd door middel van een aselecte steekproef in gebieden met een hoge en een lage blootstelling aan cadmium. In de periode 1985-1989 maten wij bij deze proefpersonen de hoeveelheid cadmium die gedurende 24 uur via de urine werd uitgescheiden (een index van de levenslange blootstelling), evenals de cadmiumconcentratie in de bodem van hun moestuintjes. We volgden de cohorte tot oktober 2004. De cadmiumconcentratie in de bodem had een bereik van 0,8 tot 17,0 mg/kg. De gemiddelde cadmiumuitscheiding gedurende 24 uur bedroeg 12,3 nmol bij de proefpersonen in het verontreinigde gebied tegen 7,7 nmol per dag in het referentiegebied (p < 0,0001). Over 17,2 jaar (mediaan) kregen 53 deelnemers kanker met dodelijke afloop en 20 een niet-fatale neoplastische aandoening (resultaten geactualiseerd tot 31 oktober 2004). Hieronder waren 18 patiënten met dodelijke longkanker en 1 patiënt die een longkanker overleefde. In veelvoudig aangepaste analysen, waarbij rekening gehouden werd met geslacht, leeftijd en rookgewoonten, steeg het risico op longkanker met 70% (95%-betrouwbaarheidsinterval: 13-157%) voor iedere verdubbeling van de hoeveelheid cadmium uitgescheiden via de urine. Het longkankerrisico was 4,2 maal (1,2- 14,4) hoger in het verontreinigde gebied dan in het referentiegebied, en het steeg met 57% (11-124%) per verdubbeling van de cadmiumconcentratie in de bodem. In dit artikel stellen wij eerst een korte samenvatting voor van de eerder in het Engels gepubliceerde resultaten. Vervolgens rapporteren wij de resultaten van bijkomende analysen, die wij uitvoerden naar aanleiding van kritiek op onze primaire studie. Hierbij toetsen we onze oorspronkelijke en bijkomende studieresultaten aan de Bradford-Hill-criteria voor een oorzakelijk verband. We geven voorts een overzicht van de mogelijke mechanismen, waarbij cadmium van het leefmilieu overgaat naar de mens, en van de preventiemaatregelen die in met cadmium vervuilde gebieden genomen kunnen WORDEN
De ontwikkelende netwerkeconomie wordt aangedreven door de substitutie van schaalvoordelen door externe economische voordelen. Om de territoriale impact van deze nieuwe ondernemerslogica te vatten wordt een theoretisch kader ontwikkeld dat gebaseerd is op de scheiding van externe voordelen in agglomeratievoordelen, die in hoofdzaak spelen in het economisch functioneren van steden en externe netwerkvoordelen die resultaat zijn van en gegenereerd worden door bedrijvennetwerken. Dit wordt empirisch getoetst met een grootschalige enquête die werd gehouden onder de Vlaamse bedrijven. Er wordt een, afhankelijk van activiteit en dimensie, intense netwerking binnen agglomeraties vastgesteld, samen met intense korte en lange afstandsrelaties. Op basis van een analyse van de netwerken van de bedrijven in de Antwerpse agglomeratie wordt besloten dat een genetwerkt territorium zich niet vertaalt in stedelijke netwerken. Het kan enkel begrepen worden in termen van relaties tussen bedrijven gelokaliseerd in territoria met een dynamische industriële gemeenschap, waar specifieke vaardigheden bestaan, waar competentie historisch is gebouwd en waar steden een belangrijke rol spelen als contextuele plaats.
Vlaanderen is een dichtbevolkt en sterk verstedelijkt gebied.  Dit belet niet dat er binnen Vlaanderen toch plattelandsgebieden bestaan. Deze gebieden hebben een alles behalve marginale economische betekenis. Landbouw daarentegen wordt er minder belangrijk als economische activiteit.  Vanuit een ruimtelijk-economische benadering stellen we dat de rurale gebieden functioneren als flankerende gebieden voor de nabijgelegen stedelijke gebieden.  Het zijn precies de korte (tijds)afstand en de vrije goede  toegankelijkheid ten opzichte van belangrijke economische centra die dit functioneel profiel als flankerend gebied mogelijk maken.   

De intense relaties tussen stad en platteland impliceren dat een ruraal-urbaan partnerschap een belangrijke basis moet zijn voor een beleid inzake plattelandsvernieuwing.  Enerzijds kan dit beleid ongetwijfeld traditionele aanknopingspunten bevatten waarbij  de van oudsher aanwezige landbouw centraal staat.  Anderzijds dient het eveneens te vertrekken van de in het platteland aanwezige industrie en diensten, die als lokaal economisch aanknopingspunt veel belangrijker zijn dan de landbouwsector. Tenslotte zal dit beleid zeker ook moeten inspelen op de specifieke karakteristieken van een landelijke omgeving omdat die door de opkomst van de nieuwe kenniseconomie - en als gevolg hiervan de betekenis van nieuwe lokalisatiefactoren  - ten volle kunnen uitgespeeld worden.
Het boek 'Gelijke kansen op school: het kan!" gaat in op een hele reeks concrete sporen om gelijke onderwijskansen te bereiken. Verschillende hoofdstukken gaan in op verschillende aspecten. Dit hoofdstuk zoemt in op intercultureel onderwijs of omgaan met diversiteit. We schetsen een overzicht van evoluties met betrekking tot denken over intercultureel onderwijs, gaan in op uitgangspunten bij het vorm geven van het leren omgaan met diversiteit op school. We besteden aandacht aan wat dit voor de praktijk betekent.
Heb je weer maar eens nieuwe modules NT2 op jouw programma gekregen waarvoor je straks evaluaties moet afnemen? Voelen jouw cursisten zich niet helemaal comfortabel met de examens en wil je wat nieuwe ideeën om het evalueren anders aan te pakken? Of ben je pas gestart en heb je nog nooit eerder taalvaardigheid moeten evalueren? Benieuwd naar wat nieuwigheden als portfolio, zelfevaluatie, peer-assessment, permanente evaluatie kunnen betekenen voor jouw klas of centrum? Dan is www.nt2evaluatheek.be misschien iets voor jou.
(in)site Sagalassos is het eerste fotoboek dat verschijnt over de archeologische site van Sagalassos. Al 18 jaar onderzoekt een interdisciplinair-archeologisch team van de KULeuven onder leiding van Prof. Marc Waelkens de antieke stad in zuidwest Turkije.
Sinds 2003 fotograferen Bruno Vandermeulen en Danny Veys de vondsten en structuren van de stad. Als fotografen bekijken zij de site met andere ogen dan de archeoloog. Dit boek is een fotografische impressie van de opgraving met haar monumenten en wijken. Zij toont de stad op een andere, verrassende manier. Door de combinatie van grote en kleine foto’s, details en overzichten, architectuur en landschap wordt dit boek tot een boeiend geheel verweven.
Het fotoboek wordt ingeleid door Prof. M. Waelkens en bevat een historisch overzicht van de opgraving en de site.
Raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd; toepassing in de openbare sector; begrip 'objectieve redenen'; begrip 'opeenvolgende arbeidsovereenkomsten'; totstandkoming van een arbeidsverhouding voor onbepaalde tijd in geval van schending van regels betreffende opeenvolgende overeenkomsten voor bepaalde tijd; draagwijdte van de verplichting tot richtlijnconforme uitlegging; sancties in geval van schending van regels betreffende opeenvolgende overeenkomsten voor bepaalde tijd
Het Hof van Cassatie bevestigt dat de federale overheid niet exclusief bevoegd is voor het luchtruim. De gewesten mogen geluidsnormen uitvaardigen voor de nationale luchthaven, als ze het evenredigheidsbeginsel respecteren. Het nieuwe argument van de federale overheid, dat naar analogie met de Noordzee, de gewesten territoriaal onbevoegd zijn om hun bevoegdheden uit te oefenen in het luchtruim, verwerpt Cassatie.
Het Hof van Cassatie vernietigde bij arrest van 3 januari 2008 nogmaals een rechtelijk bevel die de strikte spreiding van de vluchten op Brussels Airport oplegde, wegens schending van het beginsel van de scheiding der machten. Met het bevel tot strikte spreiding van de vluchten, zou het hof van beroep van Brussel zich in de plaats van het bestuur hebben gesteld, en diens beleidsvrijheid hebben ontnomen.
In de rechtsleer heerst sinds enige tijd een opmerkelijke aandacht voor de vraag naar de hiërarchische verhouding tussen het internationaal recht en de Belgische Grondwet. De auteur stelt zich hierbij de vraag of die ruime aandacht wel evenredig is met het praktische belang van de problematiek en of elke rechterlijke uitspraak hieromtrent niet betrekkelijk is.
Tussen het grondwettelijke territorialiteitsbeginsel en de autonomie van de deelstaten in de internationale samenwerking bestaat een zeker spanningsveld. Daar waar het ene beginsel de uitoefening van bevoegdheden tot het eigen territorium wenst te beperken, breekt het andere de grenzen naar de buitenwereld weer open. Naar aanleiding van het advies van de Raad van State bij de instemmingswet met het Walvisverdrag onderzoeken we dit spanningsveld. We besluiten hierbij dat het territorialiteitsbeginsel enkel van toepassing is met het oog op het voorkomen van bevoegdheidsconflicten tussen de gewesten en de gemeenschappen onderling. Het komt er in essentie op neer dat het territorialiteitsbeginsel wel speelt voor rechtssituaties en - betrekkingen binnen het Belgische grondgebied, maar niet voor rechtssituaties en - betrekkingen buiten het Belgische grondgebied. Het grondwettelijk territorialiteitsbeginsel kan door de federale overheid bijgevolg niet worden ingeroepen om zich de internationale extraterritoriale rechtsmacht van de Belgische Staat in aangelegenheden die tot de bevoegdheid van de gewesten of de gemeenschappen behoren, toe te eigenen.
Het voorwerp van deze bijdrage betrof verdragswijzigingen die internationaal volgens een vereenvoudigde procedure tot stand zijn gekomen, maar vervolgens niet de vereiste parlementaire instemming hebben bekomen, niet in het Belgisch Staatsblad werden bekendgemaakt, en/of niet in de Belgische rechtsorde werden omgezet of uitgevoerd. Hoewel het enerzijds een specifiek probleem in de Belgische verdragsprocedure betreft, is het anderzijds wel een uitdrukking van een ruimer en horizontaal probleem van coördinatie inzake de opvolging en ten uitvoerlegging van reeds aangenomen internationale verbintenissen. Wat suggereerden we als mogelijke remedie? Ten eerste, een duidelijk mandaat voor onze Belgische vertegenwoordigers op de internationale scène. Ten tweede, transparantie. Transparantie zowel voor wat betreft de interne coördinatie (Wie is verantwoordelijk waarvoor? Wat is zijn correspondenten- en expertennetwerk? Welke beslissingen werden er genomen?), maar voornamelijk transparantie voor wat betreft de teksten vande verdrag(swijziging)en zelf. Ten derde, coördinatie. Een betere coördinatie zowel op horizontaal niveau, als op het verticale (leefmilieu) niveau.
In deze bijdrage wordt stil gestaan bij de ontwikkeling van creatieve technieken tot wijziging van internationale verdragen met het oog op een snelle aanpassing van de
internationale normen aan maatschappelijke, wetenschappelijke en technologische ontwikkelingen. Het succes van deze technieken hangt uiteraard niet alleen af van de snelheid waarmee deze de instemming verkrijgen van staten, maar eveneens van de snelheid en efficiëntie waarmee deze werking wordt verleend in de nationale rechtsordes. Op dit punt loopt het in de Belgische praktijk ernstig verkeerd. In strijd met de grondwettelijke vereisten worden vereenvoudigde verdragswijzigingen in de praktijk niet aan de instemming van het bevoegde parlement voorgelegd, waardoor deze ook geen werking kunnen hebben in de interne rechtsorde. Het is dan ook niet verwonderlijk dat van bekendmaking vaak eveneens geen sprake is, waardoor de tegenstelbaarheid aan particulieren in het gedrang komt, en dat ook omzetting en uitvoering van deze  verdragswijzigingen vaak dode letter blijft.
We situeren hierbij eerst het fenomeen van vereenvoudigde
verdragswijzigingen dat in de internationale verdragsfora opgang maakt (II) en illusteren vervolgens de problemen waartoe deze thans aanleiding geven in de Belgische
overheidspraktijk (III). Aangezien de huidige Belgische overheidspraktijk inzake vereenvoudigde verdragswijzigingen op gespannen voet staat met de grondwettelijke eisen
(IV), rijzen er twee vragen. Ten eerste, zouden (bepaalde) van de vereenvoudigde verdragswijzigingen mogelijks kunnen genieten van een uitzondering op de grondwettelijke
eisen? (V) Zo dit niet het geval is, rijst ten tweede de vraag naar mogelijkheden om het conflict op te lossen. (VI)
Op 27 december 2006 werd de zogenaamde Dienstenrichtlijn in het Publicatieblad van de Europese Unie bekendgemaakt. Zij trad reeds de volgende dag in werking en moet door de lidstaten tegen 28 december 2009 in het nationale recht zijn omgezet. Hoewel de Dienstenrichtlijn in de eerste plaats een interne markt-dossier is, is de vraag naar haar impact binnen de milieusector zeer relevant. In deze bijdrage schetsen de auteurs de belangrijkste bepalingen van de Dienstenrichtlijn die een impact (kunnen) hebben op de Vlaamse milieureglementering. Daarbij staan ze stil bij de overeenstemmende bepalingen uit het richtlijnvoorstel en lichten zij toe waarom die bepalingen het gelukkig (vanuit het oogpunt van milieubescherming) niet hebben gehaald. De analyse mondt uit in het antwoord op de vraag of de Dienstenrichtlijn een aanvaardbaar evenwicht belichaamt tussen de verdere vrijmaking van de Europese dienstenmarkt en een hoog niveau van milieubescherming.
Volgens een recent advies van de Raad van state is er binnen het huidige grondwettelijk kader voor de samenwerking tussen gewesten, gemeenschappen en de federale overheid enkel ruimte voor het gebruik van samenwerkingsakkoorden en niet voor andere, meer flexibele juridische instrumenten. Dat heeft tot gevolg dat het voor de overheden in de Belgische federale staat juridisch moeilijker is om onderling samen te werken dan met hun buitenlandse collega's. Volgens de auteur zou een vlottere juridische samenwerking tussen gewesten, gemeenschappen en federale overheid, dan ook een aandachtspunt moeten zijn bij een mogelijke staatshervorming.
Deel 1: Uitgangspunten van de sociale schadeleer. Deel 2: Noties van aansprakelijkheidsrecht en aansprakelijkheidsverzekering. Deel 3: Beschrijving van het geldende Belgische socialezekerheidsrecht. Deel 4: Capita selecta van de sociale schadeleer. Deel 5: De sociale schadeleer als raam voor een hervorming van de sociale zekerheid.
Dit boek beschrijft de geschiedenis en basisopties van de Belgische sociale zekerheid, het personeel toepassingsgebied, de sectoren (achtereenvolgens voor werknemers, zelfstandigen en overheidspersoneel), de sociale bijstand, de bijdrageregelingen en financiering, het transversaal socialezekerheidsrecht, het Europees socialezekerheidsrecht en ten slotte het welzijnsrecht.
Deze Codex bevat 78 nauwkeurig geselecteerde wetten en besluiten over het socialezekerheidsrecht, met vermelding van de wetsgeschiedenis. Wat de andere, niet-opgenomen wetten en besluiten betreft, wordt de datum, titel en vindplaats in het Belgisch Staatsblad weergegeven, alsmede de datum en de vindplaats van wijzigingen, aangebracht aan de artikelen.
Onrechtmatige daad - Schade en schadeloosstelling - a) Lichamelijk letsel - Tandschade - Scholier - Meerinspanningen - Beweerde tijdelijke arbeidsongeschiktheid - Morele schade - b) Toekomstige schade - Toekomstige tandverzorging - Toekomstige vernieuwing van tandprothese - Kosten - Raming - Huidige kosten als richtsnoer
Schade en schadeloosstelling - Overlijden moeder - Zorg van grootouders voor haar kinderen, hun kleinkinderen - Materiele schade door grootouders geleden door bijkomende huishoudelijke taken - Morele schade door grootouders geleden door verstoring van hun rustige "oude dag" - Verband tussen beide schadeposten - Verband tussen voormelde morele schade en morele schade door verlies van een dochter
Volgens Patrick Loobuyck, in zijn essay "Leven op basis van wetenschappelijke kennis: noodzakelijk maar onmogelijk? Voorstelling van het fictionalistisch perspectief", biedt het fictionalisme ons een interessante mogelijkheid om de leefwereld met haar centrale noties van persoon en vrije wil, alsook het morele en religieuze discours, te redden van het wetenschappelijk imperialisme, zonder dat we de wetenschappen moeten verloochenen of ons irrationeel of schizofreen moeten opstellen.  In mijn kritische respons zal ik wijzen op (1) een belangrijke vooronderstelling van deze positie, (2) een logische moeilijkheid bij het innemen van deze positie vanuit het standpunt van de eerste persoon en (3) een specifiek probleem voor het religieus fictionalisme om adequaat om te gaan met het openbaringsgeloof van de gelovige.
In dit hoofdstuk analyseer ik de afzonderlijk noodzakelijke en gezamenlijk voldoende voorwaarden waaronder personen moreel verantwoordelijk zijn.  Ik neem als uitgangspunt Aristoteles’, klassiek concept van morele verantwoordelijkheid en verhelder de epistemische voorwaarde, de vrijheids- en authenticiteitsvoorwaarde in het kader van de morele psychologie en het debat over vrijheid en determinisme in de hedendaagse, analytische wijsbegeerte.
Tijdens het voorjaar van 2006 werd in Vlaanderen een lans gebroken voor de invoering van de opvoedingsbelofte, en sterker nog voor een heus opvoedingscontract. Met deze officiële instelling zouden ouders – in het bijzijn van hun kinderen – een plechtige belofte afleggen en ondertekenen waarin zij voor de ogen van de gemeenschap aangeven altijd voor het kind te zullen zorgen en blijven instaan, ongeacht wat er gebeurt. Uitgangspunt van deze opvoedingsbelofte is het “Verdrag van de Rechten van het Kind”. Op die manier houdt de idee van het opvoedingscontract een ondubbelzinnige juridisering van de pedagogische relatie in. Zonder afbreuk te doen aan het belang van rechten en plichten voor burgers (kinderen incluis) betwijfelen we of dit begrippenapparaat de pedagogische relatie juist kan vatten. Immers het rechten en plichtendiscours lijkt te polariseren en resultaatverwachting en risicoberekening in het hart van de opvoeding te plaatsen. Uiteindelijk kan aangetoond worden dat het ‘gewoon opvoeden’ gaandeweg geproblematiseerd is en door een technisch-juridisch jargon werd gekoloniseerd. Ouderschap is ontdaan van haar evidentie. Nochtans is de pedagogische relatie van een bijzondere aard (en dus niet meteen naar het model van andere verbintenissen te denken) en argumenteren we dat rechtvaardigheid daarin geen centrale rol speelt. Eerder worden intimiteit, ongelijkheid, onvrijwilligheid en zorg op de voorgrond geplaatst. En dat werpt een heel ander licht op het spreken over opvoeding en ouderschap.
Op het einde van de negentiende eeuw barstte de sociale kwestie in alle hevigheid los. De katholieke regeringen moesten nu wel wetgevende maatregelen nemen. Hoewel de technische inhoud van de wetten genoegzaam bekend is, geldt dat veel minder voor de onderliggende ideeën en argumentaties in de sociaal-politieke debatten. Dit boek behandelt daarom de politieke en wetenschappelijke theorievorming over de sociale wetgeving in België rond 1900. Het wil illustreren dat sociaal beleid veel meer betekende dan een droog technisch antwoord op louter praktische uitdagingen. Ook sociaal-politieke filosofie en politieke cultuur speelden een rol bij het tot stand komen van sociale wetten. De politieke cultuur van de volle negentiende eeuw had, op sociaal-economisch vlak, gedweept met het principe van de 'vrijheid van arbeid'. Voor de arbeiders op de werkvloer echter - zo luidde althans de kritiek - betekende die vrijheid van arbeid vaak een vergiftigd geschenk, ... geen echte vrijheid, maar veeleer een geketende gevangenschap. Dat kwam door de veeleer atomistische aspiratie van de politiek. Rond 1900 veranderde dat. Voortaan zou het politieke debat worden uitgedaagd door wat de auteur noemt een 'holistische bekoring'. Het is die verschuiving in de politieke cultuur die het boek nauwgezet bestudeert. Het biedt een schets van een even boeiende als kronkelende weg, de grillige weg die werd afgelegd van een individualistische 'vrijheid van arbeid' naar 'georganiseerde en gesubsidieerde vrijheid'.
Deze bundeling van essays over cultuur- of geesteswetenschap, universiteit en samenleving verschijnt ter gelegenheid van het emeritaat van professor Herman De Dijn, die op een bevoorrechte manier getuige is geweest van de ontwikkelingen aan de universiteit en in de wetenschap. De belangstelling van de auteur voor deze evoluties bestond nog voor hij in de Leuvense universiteit vice-rector werd voor de Humane Wetenschappen (1995-2000), maar is sindsdien alleen maar toegenomen. De essays berusten op grote belezenheid en zijn het resultaat van langdurige observatie, geduldige reflectie en breed onderzoek. Ze beantwoorden aan een genre waarvan de ‘wetenschappelijkheid’ vandaag wordt betwist, omdat men van academici niet meer verwacht dat ze in brede zin reflecteren. Dat is tevens waar in deze essays opnieuw wordt voor geargumenteerd. De Dijn pleit voor grensoverschrijding in de geesteswetenschappen en in de filosofie, voor ware interdisciplinariteit. Alleen zo kan de universiteit werkelijk van belang zijn voor het maatschappelijke debat en voor de conversaties die de cultuur vormgeven. Tegelijk gaat het in dit boek om een analyse van de huidige tendens naar een ‘managerial university’, een universiteit gerund als een bedrijf en gericht op de een of andere soort meetbare ‘meerwaarde’. Deze evolutie wordt gezien als symptomatisch voor een laatkapitalistische maatschappelijke ontwikkeling geobsedeerd door beheersing en zekerheid. Het gevaar van instrumentalisering van de universiteit en van unidimensionaliteit in het wetenschappelijk denken is in die context niet denkbeeldig.