clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
De financiële crisis is nog lang niet voorbij. Terwijl de regering begonnen is aan een reeks kapitaalinjecties in de banken waarvan niemand het einde kan voorspellen, gaat het met de economie van kwaad naar erger. Het regent het ontslagen. Volgens de Vooruitgroep schieten de Belgische en Vlaamse overheden en politieke partijen zwaar tekort in hun politieke taak. Hun aanpak is er een van technisch beheer van de crisis met als uiteindelijke doelstelling het redden van de neoliberale economische orde. Politiek in tijden van crisis mag volgens ons niet alleen om beheer draaien. Er is de maatschappelijke vraag over het soort beheer of beleid dat we willen. Welke keuzes zijn mogelijk? Wie krijgt wat? En wie betaalt?
In dit artikel wordt blik geworpen op de variëteit aan opleidingen voor de diverse ontwerpende en uitvoerende actoren die in de Belgische negentiende-eeuwse bouwsector actief waren. Sommigen onder hen waren effectief opgeleid als architect of ingenieur. Anderen kregen een eerder 'traditionele' opleiding op de werf en vervolledigden hun opleiding met behulp van avondlessen in (lokale) tekenscholen. Als reactie op de socio-economische veranderingen herzagen heel wat bestaande scholen in de tweede helft van de negentiende eeuw hun opleiding en ontwikkelden een meer 'toegepast' programma. Daarnaast kwamen meer radicale experimenten tot stand met ondermeer de creatie van nieuwe beroepsgerichte opleidingen. De Antwerpse situatie, als één van de vier Belgische negentiende-eeuwse grootsteden, wordt in dit artikel als casestudy uitgewerkt. Antwerpen, net als Brussel weliswaar meer getekend door 'neorenaissancestempels' dan 'neogotische', gaat in de loop van de negentiende eeuw expliciet zorg besteden aan haar stedelijk patrimonium, en had daarbij oog voor het ondersteunen van specifieke opleidingsinitiatieven.
Ruimtelijke beelden zijn alomtegenwoordig in de ruimtelijke planning en worden in structuurplannen vertaald in een kaart van de gewenste ruimtelijke structuur (GeRSt), die kan uitgroeien tot een soort icoon. Het gebruik van schematische modellenkaarten in structuurplannen is zeker lovenswaardig maar desalniettemin kunnen kanttekeningen gemaakt worden bij de cartografische weergave van de GeRSt. Aan de hand van de cartografische literatuur over modellenkaarten worden de afbeeldingen van de GeRSt in het RSV en de vijf Vlaamse provinciale structuurplannen onderzocht.
Henri Storck memoreren presenteert de intellectuele en filmische erfenis van Henri Storck (1907-1999), de peetvader van de Belgische film. De films van deze rebelse cineast hebben steeds heel wat stof doen opwaaien en blijven telkens nieuwe generaties kijkers fascineren door hun onnavolgbare vermenging van eruditie, talent, stijl en politiek bewustzijn. Henri Storck memoreren biedt voor het eerst een langverwacht overzicht van Storcks werk, leven en filosofie. Meer dan twintig gewaardeerde auteurs reflecteren over het motto: 'Henri Storck, wat kunnen we leren van zijn oeuvre?' De gevarieerde bijdragen zijn niet onder één noemer te vatten en nemen diverse vormen aan: historische studies wisselen af met persoonlijk getinte essays, persoonlijke beschouwingen of anekdotes. Het boek, dat de levendigheid uitstraalt van een geanimeerd debat, geeft niet één, maar vele antwoorden op de vragen opgeroepen door zijn rijke oeuvre. Daarnaast is het ook een mooi geïllustreerd referentiewerk dat een overzicht bevat van al de films van Henri Storck en vele ongekende foto's uit het archief. De originaliteit en toegankelijkheid van de beschreven visie(s), de interessante case studies en de goed gekozen voorbeelden uit zijn werk maken dit boek relevant en aantrekkelijk voor een brede doelgroep van geïnteresseerden uit onderwijs, kunst en cultuur. Henri Storck memoreren werd samengesteld door filmwetenschappers Johan Swinnen en Luc Deneulin en biedt een unieke staalkaart van essayistiek en een caleidoscopische confrontatie van Henri Storck met zijn commentatoren. Samen met een keur van enthousiaste auteurs hebben de samenstellers een mooi en prikkelend naslagwerk gemaakt over de mythische cineast van de hoop! Auteurs: Arno Jacqueline Aubenas Tamara Berghmans Daniël Biltereyst Robbe de Herdt Luc de Heusch Luc Deneulin Natacha Derycke Hubert Dethier Willem Elias Vincent Geens Ronald Geerts Bert Hogenkamp Yves Knockaert Sylvain Loccufier Ernest Mathijs Ian Mundell Sandra Schillemans Raoul Servais Rik Stallaerts Henri Storck Johan Swinnen Eric Ubben Patrick Vanslambrouck
Hoe is Gods aanwezigheid te denken, laat staan te ervaren, in een wereld die door en door verwetenschappelijkt is? Hoe kunnen we onze wereld nog als schepping beleven? Over deze vragen biedt deze bijdrage enkele reflecties. Opzet van de tekst is om de lezers kennis te laten maken met drie hedendaagse manieren om dit te doen. In een korte inleiding wordt het probleem aangekaart, namelijk de uitdaging die een wetenschappelijke benadering stelt aan het denken en beleven van de wereld in termen van schepping. Daarna volgt een bespreking van, achtereenvolgens: (1) het model van de wereld als lichaam van God (Sallie McFague), (2) het panentheïsme (Philip Clayton) en (3) schepping als kenosis (John Polkinghorne en Arthur Peacocke). Nadien volgt nog een besluit waarin de band gelegd wordt met de ecologische problematiek.
Onze maatschappij wordt gekenmerkt door de mislukking van het ideaal van de Verlichting. We hebben geleerd dat het onmogelijk is om waarden, geloofsovertuigingen en zinstichtende verhalen rationeel te funderen. In deze bijdrage is die onmogelijkheid het uitgangspunt voor een reflectie over het statuut van het toebehoren aan een welbepaalde traditie. De vraag wordt gesteld hoe we nog kunnen kiezen voor een particuliere traditie als geen enkele traditie zich nog laat begronden. Deze bijdrage wil hierbij zowel postmodern relativisme als fundamentalistische geslotenheid bekritiseren. Deze beide houdingen worden namelijk gekenmerkt door een gebrek aan rationaliteit. Ze laten zich niet onderbreken door wat van buitenaf komt en impliceren dan ook een verlies van de geest van de Verlichting, namelijk die van kritische zin tegenover de eigen traditie.

Deze bijdrage wil duidelijk maken dat het weldegelijk mogelijk is om het Scylla van postmodern relativisme en het Charybdis van fundamentalistische geslotenheid te vermijden. Er wordt gezocht naar een model dat in staat stelt om zowel de verantwoordelijkheid voor de eigen traditie als haar particulariteit radicaal ernstig te nemen. Hiervoor wordt gebruik gemaakt van het werk van Slavoj Žižek. Meer bepaald wordt de lezing die hij biedt van Hegels ‘logica van de reflectie’ in zijn ‘The Sublime Object of Ideology’ (1989) toegepast op de impasse in het historisch onderzoek naar Jezus, die in het kader van deze bijdrage dient als concretisering van de impasse tussen relativisme en fundamentalisme op het levensbeschouwelijke veld. Het onderzoek naar de historische Jezus resulteert namelijk in een onherleidbare veelheid aan Jezusbeelden. De impasse bestaat nu in, enerzijds, de nood aan criteria om de uiteenlopende Jezusbeelden te beoordelen en, anderzijds, het feit dat dergelijke criteria onmogelijk zijn. Met behulp van Žižek wordt die impasse in het historisch onderzoek naar Jezus verhelderd. Deze oefening stelt ons in staat om een nieuwe visie te ontwikkelen op universaliteit, namelijk in termen van een fundamentele onmogelijkheid.

In wat volgt wordt het toebehoren tot een welbepaalde traditie dan uitgewerkt in termen van ‘geworpenheid’ en ‘gedwongen keuze’. Op deze manier wordt een antwoord gegeven aan het relativisme. Daarna wordt echter duidelijk gemaakt hoe de breuk van de moderniteit in staat stelt om de kritische afstand tegenover de eigen traditie te denken. Zo wordt ook aan het fundamentalisme een antwoord gegeven. Om deze beide antwoorden samen te denken wordt de notie van het oerbesluit ingevoerd. Dit betekent dat de keuze voor een bepaalde traditie moet worden voorondersteld als een keuze die in het verleden gemaakt is.
Met dit essay brengt Lieven Boeve een cultuurtheologisch perspectief aan in de discussie over de verhouding tussen theologie en religiestudie. Hierbij vertrekt hij van een reflectie over de wijze waarop het christelijk geloof zich tot de actuele context verhoudt en welke mogelijkheden hierin schuil gaan voor een authentiek theologisch project. Na enkele termverklaringen schetst B. vanuit een perspectief van traditieontwikkeling als recontextualisering welke moderne en postmoderne achtergronden achter de groeiende spanning tussen theologie en godsdienstwetenschappen schuil gaan.  Vervolgens bespreekt hij twee deficiënte strategieën om deze spanning te bezweren. Zowel de wending van de theologie naar de religiestudie als de toenemende isolering en ‘pastoralisering’ van de theologie analyseert hij als inadequate reacties op de gewijzigde verhouding tussen Christelijk geloof en context dient. De eerste blijkt een overlevingsstrategie te zijn na het culturele en wetenschappelijke plausibiliteitsverlies van de theologie, terwijl de tweede een beschermingsstrategie is tegen de toegenomen spanning tussen geloof/theologie enerzijds en de context/wetenschappen anderzijds. B. bepleit  daarentegen – op basis van een analyse van de context in termen van pluraliteit en verschil – een theologisch project waarin theologie en godsdienstwetenschappen in productieve spanning samen gehouden worden – elkaar onderbrekend tussen continuïteit en discontinuïteit. Slechts zo kan de theologie haar plaats op het snijpunt van kerk, academie en samenleving geloofwaardig innemen. Tot slot operationaliseert hij dit alternatief in een viertal korte illustraties
Lieven Boeve omschrijft vier strategieën als een mogelijk antwoord zijn op de groeiende secularisering van de universiteit van binnen uit. Hij bespreekt het draagvlak, de motieven en de effecten van elk van deze opties. De eerste twee lijken de meest drastische te zijn: institutionele secularisering versus institutionele reconfessionalisering. De twee volgende staan voor een gekwalificeerde verhouding van het christelijk geloof ten aanzien van de cultuur. (a) In het eerste geval wordt de ‘K’ officieel geschrapt en speelt de katholieke achtergrond en inspiratie geen expliciete rol meer bij de interne organisatie, onderwijs, onderzoek en dienstverlening. De ‘Universiteit Leuven’ wordt een instelling waar ook – maar niet noodzakelijk – christenen zijn. (b) Aan het andere eind van het spectrum wordt een herprofilering van de universiteit als ‘katholiek’ vooropgesteld. Dit betekent onder meer de aanvaarding dat het expliciet ‘katholiek’ zijn van de universiteit mee de bestaansreden ervan uitmaakt en de vorming van katholieke intellectuelen een hoofddoel wordt. Dit heeft natuurlijk gevolgen voor de rekrutering van stafleden en studenten, maar hoeft echter niet te resulteren in een getto-universiteit.  (c) Een piste die tot op heden op grote schaal op het christelijke middenveld bewandeld wordt is deze van de ‘waardenbeleving en/of -opvoeding in christelijk perspectief’. Gezocht wordt naar een nog verbindend project van christelijke waarden – een christelijk humanisme – waar ook niet-gelovigen zich kunnen in vinden. In feite streeft men naar een zo groot mogelijke consensus tussen geloof en cultuur – die omwille van de-traditionalisering steeds algemener wordt. Menigeen meent dat deze strategie een sluipende secularisering bewerkstelligt omdat godsdienst uiteindelijk tot ethiek wordt gereduceerd. (d) Een laatste strategie bestaat een herprofilering van het katholieke/christelijke geloof in een context van levensbeschouwelijke pluraliteit. Niet langer de consensus maar de specifieke eigenheid van het christelijk geloof vormt hier het aanknopingspunt. Dit is de optie die genomen werd bij het hertekenen van de leerplannen R.-K. Godsdienst voor het secundair onderwijs. In de eerste plaats erkent men de secularisering en pluralisering van binnenuit. Vervolgens zoekt men naar wegen om het christelijk geloof midden deze pluraliteit herkenbaar present te stellen, vanuit de overtuiging dat een relevant zinaanbod blijft, ook en met name in een situatie van veelheid. Individuen en groepen binnen de universitaire gemeenschap, wat hun overtuiging ook weze, worden uitgedaagd werk te maken van de levensbeschouwelijke reflectie in dialoog en/of confrontatie met de christelijke geloofstraditie.
De huidige context wordt getekend door angstreflexen. Symptomen hiervan kunnen  zowel agressie als depressie zijn. Wat kan hoop betekenen in een onzekere, verkrampte wereld? In dit artikel verken ik een gelovig perspectief dat hopen verbindt met de dynamiek waarin God onze blik herschept. Eerst wordt dit bijbels ontwikkeld vanuit de belofte van God, in het bijzonder zoals die vertolkt is door de profeet Jesaja. In een tweede beweging toon ik hoe fotografie kan werken als een instrument van hoop in Antwerpen, 2008.
De theologische esthetica van Hans Urs von Balthasar biedt een inspirerend perspectief om te begrijpen wat geloven betekent in een cultuur van esthetisering. De analogie tussen de esthetische ervaring en de christelijke ervaring kan dienstig zijn om de dynamiek van het geloof te articuleren in termen van een tweevoudig proces van ‘decentrering’: transformatie en incorporatie. Von Balthasar legt de nadruk op het primordiale initiatief van Christus in de geloofsact. In onze kritische evaluatie van von Balthasars benadering apprecieren we enerzijds diens vermogen om objectieve aspecten aan het licht te brengen die vaak verwaarloosd worden in de ruim verspreide subjectivistische benadering van het geloof. Anderzijds waarschuwen we voor de risico’s die inherent zijn aan het gebruik van het esthetisch paradigma. Von Balthasars objectivistisch perspectief kan een de-subjectivering van het geloof in de hand werken, en als zodanig de subjectivering van het geloof die hij wil vermijden, enkel omkeren. Een antidotum voor dit risico is een sterk christologische opvatting van de geloofsact. Ten slotte behandelen we enkele pastorale consequenties voor het sacrament van het huwelijk.
Wanneer Jezus gekruisigd is, weet de johanneïsche lezer uit de vroegere uitspraken van Jezus in het evangelie dat opgeheven worden in de kruisiging eveneens het begin betekent van Jezus’ triomfantelijke terugkeer naar God. Tekenen van leven ontspruiten op de desolate plaats van Golgota. Een nieuwe gemeenschap wordt geboren, gesymboliseerd in de aanwezigheid van de moeder van Jezus en de geliefde leerling bij het kruis (19,26-27). Bloed en water vloeien als levengevende stromen uit de doorboorde zijde van Jezus (19,34). Omwille van de wijze waarop Johannes over de dood van Jezus spreekt, heeft zijn taal doorheen de eeuwen invloed gehad op het christelijk vertroostend spreken bij het verlies van nabestaanden en bij rouw. Jezus’ weg naar God is in feite een model voor de leerlingen zelf. Jezus vertelt hen dat Hij naar zijn Vader gaat om een verblijfplaats voor hen voor te bereiden (14,3): de dood wordt dus voorgesteld als een thuiskomen bij God.
Johannes heeft ons met zijn verhaal geleerd hoe wij waarachtig kunnen leven. Hij toonde ons waarin de essentie van ons leven bestaat. Hij geeft ons het recept van het oeroude verlangen van de mens om zijn leven volop te beleven en over de dood heen eeuwig te leven. Hij leert ons kinderen van God te worden. Maar de weg naar eeuwig leven, naar de essentie van ons leven, naar God, verloopt langs het pad van liefde tot de dood toe. Johannes beschrijft deze weg naar God, die de essentie van ons leven uitmaakt en hij toont ons wat authentiek leven betekent. Dit alles kleedt hij in een mythologisch wereldbeeld in; tegen deze achtergrond moeten zijn christologie en soteriologie met zendingstheologie, incarnatietheologie, passie- en verheerlijkingstheologie worden gesitueerd. Geluk in het leven bestaat erin onze eigen zekerheden op te geven, ons niet vast te klampen aan verworvenheden, maar open te staan voor het onverwachte van de vele gedaanteverwisselingen van God in de geringsten onder ons, zoals wij lezen in de eschatologische rede van Matteüs, waarnaar Johannes wellicht verwijst.
De dood stelt alles wat voorheen als vanzelfsprekend leek in vraag. Overtuigingen en zekerheden worden aan het wankelen gebracht. De ontreddering van de eerste leerlingen moet groot geweest zijn toen zij hun Meester aan het kruis genageld zagen. Op Goede Vrijdag vieren en herdenken christengemeenschappen de vernederende kruisdood van Jezus. Tijdens de dienst lezen ze het Passieverhaal volgens Johannes. In dit boek onderzoeken beide auteurs de betekenis die de evangelist Johannes aan de kruisdood van Jezus in zijn evangelieboek toekent. Een vreemde paradox kenmerkt het evangelie vanaf het begin. Temidden van alle geweld, onrecht en vernedering dat Jezus wordt aangedaan, blijft hij zijn waardigheid als Zoon van God bewaren. Zijn kruisdood betekent een bron van eeuwig leven voor al wie tot geloof in hem komt. Het kruis wordt voor de christen een teken van eeuwig leven.
Dit boek verruimt en verdiept de reflecties in 'De onderwijskunde voorbij' (Reeks DIROO ACADEMIA nr. 8). De auteurs bepleiten de prioriteit en de onherleidbaarheid van de pedagogisch-didactische praxis. Het aandachtig beluisteren en fenomenologisch beschrijven van de ervaringen en beschouwingen van verschillende laatstejaarsleerlingen en van drie leerkrachten vormt het uitgangspunt. Het concrete schoolgebeuren en de alledaagse klas- en lespraktijk – de geleefde werkelijkheid – relativeert zeer sterk de waarheidsaanspraken van de empirische onderwijskunde enerzijds en de politiek-economische rationaliteit anderzijds. Onvervangbaar blijft het persoon-zijn en de dialogische competentie van de leraar als (onder)zoekende expert en van de leerlingen als bevoorrechte gesprekspartners en kritische medespelers in een open onderwijsverhaal. Niet performantie, output en kwaliteitscontrole, maar verantwoordelijkheid, vrijheid en vertrouwen zijn de basiscategorieën van de dialogale pedagogiek. Deze bundel levert een aanzet en een oproep tot het fundamenteel – filosofisch en menswetenschappelijk – doordenken van de ethische dimensie van onderwijs en opvoeding.
De mimetische theorie (René Girard) laat toe te achterhalen waarom de nabootsende mens zichzelf een waarachtig en menswaardig weten ontzegt omtrent de eigen gewelddadige oorsprong. De 'inter-dividuele' psychologie en de fundamentele antropologie van Girard detecteren de diepgewortelde miskenning van de identiteit met de Ander. De mens herkent niet de Ander of de zondebok als het andere en het vreemde van zichzelf. Hoe kan de interpretatie van de oud-Griekse cultuur (Homerus) door Friedrich Nietzsche vanuit een mimetische hermeneutiek herlezen worden binnen de context van zijn rivaliteitsrelatie met Richard Wagner? Wat is de correlatie tussen Nietzsches geesteslijden en zijn keuze voor het geweld van Dionysus tegen de joods-christelijke waarheid van het slachtoffer? Nietzsche kan onmogelijk het 'pathos van distantie' volhouden. De eenheid van God en slachtoffer die Nietzsche in zijn denken ontwaart, wordt werkelijkheid in zijn waanzin.
De ontdekking in de empirische wetenschap van de imitatie als dynamisch principe van het emotionele, cognitieve en sociale leven van de mens is van recente datum. Via de studie van de moderne roman, de Griekse tragedie en de Bijbel had de Frans-Amerikaanse cultuurantropoloog René Girard (°1923) eerder al de imitatieve structuur van de begeerte aan het licht gebracht. De revelatie van de mimetische rivaliteit en van het zondebokmechanisme -- het onlosmakelijke verband tussen nabootsing en botsing, tussen mimese, geweld en religie -- betekent voor ons zelfverstaan een radicale ommekeer. De mimetische theorie biedt het model van een gerehumaniseerde en geëthiseerde menswetenschap -- un savoir responsabilisé -- na het 'einde van de filosofie'.
Autarkie of het zichzelf genoeg zijn (self-sufficiency) is een basisprincipe in het waardesysteem van Homerus. Het Griekse heldenideaal van zelfbeschikking en onafhankelijkheid verbergt de fascinatie voor de vereerde en gevreesde Ander als model en rivaal. De ideologie van de quasi-goddelijke held en van de exemplarische dood versluiert het fundamentele menselijke tekort: de mimetische rivaliteit of de 'inter-dividuele' identiteit tussen het Ik en de Ander.
De Wet van 12 januari 1993 betreffende een vorderingsrecht inzake de bescherming van het leefmilieu functioneert nu vijftien jaar, maar blijft in de praktijk vaak een onderwerp van discussie. Dit blijkt onder meer uit het feit dat het Hof van Cassatie zich geregeld dient uit te spreken over de draagwijdte van deze wet. In deze bijdrage wordt dieper ingegaan op een aantal recente uitspraken van het Hof van Cassatie inzake de milieustakingsvordering en – ruimer – inzake de toegang tot de rechter voor verenigingen.
De wet van 26 april 2007 tot wijziging van het Gerechtelijk Wetboek met het oog op het bestrijden van de gerechtelijke achterstand lokte al heel wat vragen uit vanuit de praktijk. Een van deze vragen betreft de toepasselijkheid van het nieuwe art. 747 Ger.W. op de burgerlijke jeugdprocedures, wat al een twistpunt was onder de vroegere redactie van dit artikel. Deze bijdrage beoogt een antwoord te formuleren op deze vraag, aan de hand van een analyse van de bezwaren uit de praktijk.
Welke standpunten nemen universitaire studenten in tegenover de dopingproblematiek? Dit artikel beschrijft een onderzoek bij eerstejaarsstudenten van de opleiding Lichamelijke Opvoeding en Bewegingswetenschappen van de Faculteit Geneeskunde en Gezondheidswetenschappen van de Universiteit Gent in de jaren 1998-2006. Het onderzoek ging na (1) hoeveel aandacht studenten besteedden aan de dopingproblematiek, (2) wat hun standpunten waren in dit verband, en (3) welke argumenten ze gebruikten om hun mening te staven.
De actieve welvaarsstaat is geen toekomstmuziek meer. Ze is in volle wording. Na de diepe tewerkstellingscrisis van de voorbije kwarteeuw zijn steeds meer westerse landen resoluut hun stelsels van sociale bescherming en arbeidsmarktbeleid aan het integreren in een ‘nieuw sociaal contract’. In de toekomst zal het pad naar sociale (her)integratie meer lopen via arbeid (in ruime zin), en minder via loutere inkomensherverdeling. Een vergelijking van buitenlandse voorbeelden leert tegelijk dat dit sociaal contract op zeer verschillende manieren vorm krijgt. Daaruit kunnen we lessen trekken voor het beleid terzake in België en Vlaanderen. Wat zijn de premissen en hoofddoelstellingen van de aanpak in andere landen? Hoe verhouden de diverse doelgroepen (langdurig werklozen, jongeren, bijstandscliënteel, …) zich tegenover elkaar? Welke diensten krijgen de betrokkenen aangeboden? Welk financieel en juridisch statuut hebben ze? Welke effecten kunnen geobserveerd worden? Hoe is de evaluatie en monitoring georganiseerd? Toetssteen van de actieve welvaartsstaat zijn de ‘werkers van het elfde uur’: de langdurig werklozen en het cliënteel van de bijstand. Voor hen zijn er twee soorten actieve welvaartsstaat: één die nog meer uitsluit en één die hen de hand reikt. Welke kant gaat ons land op?
Zeer algemeen kan tijdsparen worden voorgesteld als een systeem waarbij men overuren, compensatiedagen, vakantiedagen, etc. gaat sparen op een soort ‘spaarrekening’ en waarbij men deze opgespaarde uren of dagen dan later in de loopbaan kan gaan opnemen (‘debiteren van de spaarrekening’). Via (goede) praktijkvoorbeelden uit Nederland en Duitsland wordt in dit rapport nagegaan of systemen van tijdsparen ook in Vlaanderen haalbaar zijn en kunnen worden ingevoerd om de transities op onze arbeidsmarkt te verhogen. Concreet wordt ingegaan op een conceptuele verduidelijking van het begrip ‘tijdsparen’, op de situering van het tijdsparen ten opzichte van andere regelingen (zoals tijdskrediet), op de evaluatie van de bestaande Nederlandse en Duitse systemen en op de vraag wat de rol van de overheid en van de sociale partners kan zijn bij de invoering van een dergelijk systeem in Vlaanderen.