clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
De laatste jaren wordt intermodaal vervoer c.q. de beweging van goederen in één en dezelfde laadeenheid of hetzelfde voertuig, op verschillende politieke niveaus gepromoot. Doel van het intermodaal vervoerbeleid is het realiseren van een modal shift waardoor vrachtvervoer over de weg naar het spoor en/of water verschuift. Dit streven is gebaseerd op het hogere emissieniveau en de negatieve bijdrage aan congestie van het wegtransport. Hierdoor zijn de externe kosten hoger en zal de beoogde modal shift de welvaart doen toenemen. 
Intermodaal vervoersbeleid kan bestaan uit uiteenlopende beleidsmaatregelen. In deze studie worden de ingezette instrumenten in België en Nederland nader beschouwd. Uit een onderlinge vergelijking blijkt dat het intermodaal vervoerbeleid in beide landen grote overeenkomsten vertoont met name op het gebied van infrastructuur (terminalnetwerk) en regelgeving (marktliberalisatie). Het subsidiëren van shuttles vormt echter een uitzondering. De Belgische overheid heeft hiervoor toestemming gekregen van de Europese Commissie maar in Nederland waar het intermodaal vervoerbeleid eerder startte, werd dat destijds niet toegestaan. 
Uit de beleidsevaluatie komt naar voren dat door het voeren van intermodaal vervoerbeleid het aantal vervoerde containers per spoor en binnenvaart is toegenomen. Met name beleidsmaatregelen als het financieel bijdragen aan inland terminals en het subsidiëren van shuttles (België) lijken effect te sorteren. Maar het beleid is slechts faciliterend, de markt bepaalt het succes. Zo geloven marktpartijen in hun nieuwe terminals en blijkt de financiële bijdrage van de overheid de realisatie van de plannen slechts te versnellen. 
Ondanks de absolute toename van het intermodaal vervoer is het gezamenlijke marktaandeel van spoor en binnenvaart nauwelijks gestegen. Het concurrentievermogen van het wegtransport is groot en slechts intensivering van beleid kan de gewenste modal shift bewerkstelligen. Daarvoor kunnen tot nu toe weinig gebruikte beleidsinstrumenten op het gebied van organisatie (efficiency-maatregelen) en voorlichting worden ingezet.
Deze bijdrage geeft een overzicht van het denken over een aantal fenomenen die in de geschiedenis van de moderne taalkunde vanaf 1960 erg in de belangstelling hebben gestaan, met name taalverwerving, de oorsprong van het taalvermogen en taalleerprocessen. Dit zijn drie hoofdstukken uit de taalwetenschap die vaak niet samen spoorden, maar die zich na vele omzwervingen vinden rondom nieuwe begrippen, namelijk zelforganisatie en emergente systemen.
Waarom hebben we niet meer aandacht voor ons geluk? Als er nu iets is waaraan we belang moeten hechten, dan is dat toch het geluk van de mensen.

In de 18de eeuw had men daar revolutionaire ideeën over. Men moest streven naar het grootste geluk van zoveel mogelijk mensen en daarbij telde het geluk van iedereen evenzeer . Wetgeving, moraal en beleid dienden op dat doel te worden afgestemd. Om het geluk van iedereen op een doeltreffende manier te kunnen nastreven, moet men het echter kunnen waarnemen en meten. Dat kon men in de 18de eeuw nog niet. Men ging daarom noodgedwongen uit van de veronderstelling dat economische groei de kansen op geluk van iedereen vergroot. Vandaag stellen we echter vast dat in rijke landen, zoals België, economische groei niet meer bijdraagt tot méér geluk. In die landen stagneert het geluk ondanks groeiende welvaart. We beschikken vandaag nochtans over de middelen om te streven naar het grootste geluk van zoveel mogelijk mensen. We moeten die middelen gewoon leren gebruiken: het gelukkigste land ter wereld worden.

Daar wil dit boek toe bijdragen. De auteurs ontwikkelden vooreerst een instrument om het geluk te meten. Op basis van de ervaring van 4500 inwoners van ons land gaan ze na hoe we onze kansen op geluk kunnen verhogen, welke rol de voorwaarden waaronder we leven, de anderen waarmee we leven en onze eigen wijsheid daarbij spelen. Op basis van hun bevindingen pleiten zij voor een politiek van het geluk, die de kansen op geluk van iedereen vergroot. Aan de hand van een persoonlijke geluktest kan de lezer ook zijn individuele gelukservaring meten. De vele adviezen in het boek vormen een leidraad waarmee iedereen zijn kansen op geluk kan verhogen.
Een ambulante steekproef van plegers van seksuele delicten jegens minderjarigen (N=124) werd door onafhankelijke beoordelaars geklasseerd aan de hand van een checklist (De Doncker & Koeck, 2003) die een gesystematiseerde weerspiegeling vormt van de oorspronkelijke criteria van het bestaande MTC:CM3 systeem (Knight, Carter & Prentky, 1989). Aanvaardbare tot bevredigende interbeoordelaarsbetrouwbaarheidscijfers werden bekomen en tevens werd enige ondersteuning gevonden voor de begripsvaliditeit van het systeem. In het volgende artikel worden enkele aanpassingen geformuleerd die in een nieuwe checklist zijn uitgemond, de SCEP-1 (De Doncker, Koeck, Huys & Winter, 2005). Deze bevat meer eenduidige criteria alsook aanbevelingen die eveneens aansluiten bij de eigenheid van een ambulante populatie van pedoseksuelen.
Het klasseren van een ambulante steekproef extrafamiliale pedoseksuelen (N = 124) gebruik makend van een Nederlandse vertaling van de oorspronkelijke MTC:CM3 criteria levert aanvaardbare tot bevredigende betrouwbaarheidscoëfficiënten op. Tevens wordt enige ondersteuning gevonden voor de begripsvaliditeit. Een kritische inhoudsanalyse toont echter aan dat bepaalde criteria voor meerdere interpretaties vatbaar zijn en het systeem de diversiteit binnen de ambulante steekproef niet helemaal bestrijkt. Nieuwe typen van plegers met een hoge mate van contact met kinderen worden geïdentificeerd en een gebruiksvriendelijke checklist, de SCEP-1 (De Doncker, Koeck, Huys & Winter, 2005) werd ontwikkeld. Deze theoretische analyse vertegenwoordigt een volgende, constructieve stap in de ontwikkeling van een optimaal classificatiesysteem voor pedoseksuelen.
De recente opkomst van de Intelligent Design beweging, samen met reeds bestaande creationistisch strekkingen, maken het almaar moeilijker om op wetenschappelijk objectieve wijze les te geven over de evolutieleer in de Verenigde staten van Amerika. Maar ook in Europa (vooral in Italië, Kroatië, Nederland en Engeland) ontstaat steeds meer discussie over het statuut van de evolutielessen: representeren ze een levensbeschouwelijke opvatting en moeten ze derhalve op hetzelfde niveau gebracht worden als de godsdienstlessen en dienen ze dus gegeven tijdens de lessen niet-confessionele zedenleer? Of maken ze deel uit van de biologieles zoals meetkunde deel uitmaakt van het vak wiskunde? 

Om deze vragen te beantwoorden moeten de volgende vragen gesteld worden: (1) als de evolutieleer een levensbeschouwelijke opvatting zou zijn, welke levensbeschouwing zou deze dan juist zijn? (2) kan de biologieles zonder de evolutieleer? 

Beide vragen zijn gerelateerd aan het onderscheid tussen de wetenschappelijke evolutietheorie en een evolutionair wereldbeeld. Meer specifiek is evolutie enerzijds een fenomeen dat zich wetenschappelijk laat bestuderen, anderzijds maakt een evolutionair wereldbeeld binnen een westers humanisme vaak deel uit van het zingevingproces. 

Er zal door de auteurs geargumenteerd worden dat we een dubbele tendens zien ontstaan: enerzijds eigent het westers humanisme zich meer en meer een evolutionair wereldbeeld toe en dit versterkt anderzijds het wantrouwen tegenover de evolutieleer door verscheidene religieuze bewegingen. 

In de praktijk heeft dit tot gevolg dat leraars biologie in het secundair onderwijs door hun leerlingen geconfronteerd worden met levensbeschouwelijke vragen, en hier ontbreekt expertise om op deze vragen een antwoord te bieden. Anderzijds, wordt evolutie vaak besproken in levensbeschouwelijke vakken zoals godsdienst en zedenleer en hier ontbreekt dan weer de biologische expertise om een correct beeld te geven van evolutie.
De jongeren onder de 25 vormen een derde van de bevolking in Vlaanderen. Zij zijn slecht gekend. Dit boek brengt - voor de eerste keer in Vlaanderen - een overzicht van recent jeugdonderzoek. Gegevens uit bestaand onderzoek worden samengebracht rond de onderwerpen: gezin, kinderopvang, onderwijs, werk, wonen en mobiliteit, vrije tijd, welzijn en gezondheid, delinquentie, samenleving en politiek. Het resultaat is nuttig voor praktijk en beleid en zonder meer boeiend voor wie gewoon wat meer wil weten over de jeugd van tegenwoordig. Dit boek komt zo tegemoet aan de nood aan een betere en ruimere communicatie van de beschikbare onderzoeksresultaten. Het maakt ze kenbaar en toegankelijk voor collega-onderzoekers, maar vooral ook voor de beleidsmakers en praktijkwerkers.
Het boek is het resultaat van de werkzaamheden van het JeugdOnderzoeksPlatform, een interuniversitaire samenwerking tussen de onderzoeksgroep TOR van de Vrije Universiteit Brussel, de Vakgroep Sociale Agogiek van de Universiteit Gent en de onderzoeksgroep Jeugdcriminologie van de K.U.Leuven.
De ADP-IV (Assessment van DSM Persoonlijkheidsstoornissen-IV) vragenlijst
beoogt een diagnostische assessment van de 12 persoonlijkheidsstoornissen
welke in de DSM-IV omschreven worden. De vragenlijst heeft
een specifieke itempresentatie, waarbij voor elk criterium de typicaliteit
en de mate van disfunctionaliteit gemeten worden. Deze itempresentatie
laat een assessment toe zowel vanuit dimensionele als vanuit categoriale
invalshoeken. Het onderzoek naar de betrouwbaarheid - interne consistentie,
test-hertest en stabiliteit- levert behoorlijke coëfficiënten op. Op
het vlak van de begripsvaliditeit worden het factoranalytisch onderzoek
naar de onderliggende dimensies, de convergente en de divergente
validiteit ten opzichte van andere As II metingen en de discriminerende
validiteit tussen twee steekproeven met verschillende As II prevalenties
gepresenteerd. Hieruit blijkt dat de ADP-IV niet resulteert in overdiagnose,
een euvel dat kenmerkend is voor de meeste As II vragenlijsten. Op het
gebied van de bruikbaarheid in het kader van een cognitief gedragstherapeutische
behandeling verschaft de vragenlijst informatie die bijdraagt
tot het opstellen van de Holistische Theorie.
In deze publicatie onderzoek ik de betekenis van de termen immanentie en transcendentie in het werk van Heidegger en Deleuze, naar aanleiding van de precieze lectuur van Martin Heideggers Sein und Zeit. 
De impact van dit werk is buitengewoon groot geweest. De Franse filosoof Deleuze, volgens Foucault dé filosoof van de 21st eeuw, heeft nochtans een bijzondere relatie tot Heideggers werk: op basis van Spinoza geeft hij een alternatieve interpretatie van de rol van de filosofie voor het dagelijks leven.
Freuds relatie tot de metafysica kadert in de traditie van de negetiende eeuwse cultuurkritiek. 
Ik onderzoek welke betekenis metafysica nog kan hebben, of Freuds denken zelf vrij is van metafysische referenties, en wat hiervan de gevolgen zijn. Ondermeer Schopenhauer, Nietzsche en Hannah Arendt worden aan het woord gelaten in deze discussie.
Freud heeft in zijn laatste werk over religie een merkwaardige stelling ingenomen: het monotheïsme is van oorsprong niet joods, en ook Mozes was eigenlijk een Egyptenaar. Ik bespreek deze stelling in relatie tot Schiller, Goethe en Voltaire, en bevraag Freuds motieven: zijn relatie tot het antisemitisme en het antijudaïsme van de jaren '30 van de vorige eeuw.
In 2006 groeide de Belgische economie naar schatting met 3 procent. Een cijfer waar we, volgens de meeste politici en economen, met zijn allen best trots op mogen zijn. Want economische groei betekent niet alleen meer productie en hogere inkomens, er wordt ook aangenomen dat economische groei meer welvaart brengt. Maar is dit wel zo? Groei betekent immers ook meer vervuiling, een hoger verbruik van natuurlijk kapitaal, meer files. Meer economische activiteit ja, maar ook meer welvaart? Alles hangt natuurlijk af van hoe men welvaart tracht te meten. En laat dit nu juist het onderwerp zijn van een hevig maar interessant debat. Dat dit debat, via Andrew Simms, policy director van de New Economics Foundation, ook zijn weg heeft gevonden naar het colloquium over ecologische economie hoeft niet te verbazen. Simms zelf opperde om bij de beleidsevaluatie te werken met een indicator voor geluk en één voor duurzaamheid. Uiteraard zijn ook andere benaderingen mogelijk.
In dit artikel wordt de betrokkenheid van het cerebellum in taal en cognitie beschreven.
Traditioneel wordt de rol van het cerebellum gedefinieerd als de coördinator
van motorische functies. Deze visie heeft stand gehouden tot enkele decennia geleden.
Door middel van beeldvormingsonderzoek en klinische observaties van patiënten
met cerebellaire letsels is duidelijk gebleken dat de rol van het cerebellum meer
omvat dan enkel een motorisch coördinerende rol. De betrokkenheid van het cerebellum
in een breed spectrum van cognitieve, linguïstische en affectieve functies
wordt toegelicht aan de hand van een literatuurstudie en enkele persoonlijke casussen.
Cerebellaire letsels kunnen subtiele, maar klinisch significante en welomlijnde
cognitieve en linguïstische symptomen veroorzaken. Daarnaast oefent het cerebellum
een belangrijke invloed uit op het gedrag en de affectieve regulatie. Ten slotte
tonen we aan dat cerebellaire schade kan leiden tot een eenduidig klinisch beeld
van cognitieve, linguïstische en emotionele symptomen en dit zowel bij kinderen als
bij volwassenen. We bespreken twee van deze syndromen die in de literatuur meer
en meer aandacht krijgen.
In deze bijdrage onderwerp ik de relaties tussen wetenschap en religie (en bij uitbreiding wereldbeelden) aan een onderzoek. Mijn uitgangspunt is een zekere droefheid over de kwaliteit van de lopende, breed maatschappelijke discussies. Een korte inventaris wordt gepresenteerd van dergelijke bestaande discussies: aan de ene kant het veldslagmodel, waarbij wetenschap en religie strijden om hetzelfde terrein, en aan de andere kant de talrijke modellen, waarin de dialoog onmogelijk wordt verklaard (of zou moeten verklaard worden) en waarin dus de discussie wordt ontkend. Daartegenover wens ik mijn eigen standpunt te verdedigen waarbij de dialoog en discussie gewenst, zoniet noodzakelijk zijn, en waarbij de ware uitdaging eruit bestaat voldoende respect op te brengen voor de complexiteit van het onderwerp.
Deze lezing vloeit voort uit een onderzoek dat gevoerd werd door de Onderzoeksgroep Sociale Veiligheidsanalyse  in opdracht van de FOD Binnenlandse Zaken in België . Het onderzoek kwam tot stand naar aanleiding van de vaststelling dat de Kadernota Integrale Veiligheid en analyses van de federale politie wijzen op een ernstige problematiek van eigendomsmisdrijven in het algemeen en woninginbraken in het bijzonder. 

Ondanks de lage ophelderinggraad  en het hoge sepot  wijzen politioneel geregistreerde cijfers nog steeds op een stijging van het aantal woninginbraken. Niettegenstaande de verschillende initiatieven die reeds genomen werden met betrekking tot de preventie van woningdiefstal, blijft de vraag naar toenemende preventieprojecten en -maatregelen groot.  Binnen dit kader was het interessant een onderzoek op te starten waarin de daders van een woninginbraak worden bevraagd, met als doel inzicht te krijgen in de actuele diefstalpraktijk, met als doel het huidige preventiebeleid hieraan te toetsen en eventueel bij te stellen. 

In dit onderzoek concentreerden we ons op het misdrijf woninginbraken en wensten we de theoretische assumpties, geformuleerd in de literatuurstudie, die aan de basis liggen van de preventiestrategieën aangaande dit misdrijf te valideren en te concretiseren op basis van de representaties van daders. Het doel van het onderzoek bestond er met andere woorden in het perspectief van de dader te introduceren in het preventiedebat en op basis daarvan aanbevelingen te formuleren naar het preventiebeleid toe.
Cijfers over onveiligheid, criminaliteit en bestraffing komen we overal tegen : in de media, op internet, in politieke partijprogramma?s, enz. Maar criminografische statistieken worden op verschillende diensten gemaakt, wat leidt tot heel wat onderlinge verschillen in registratie, methodologie en wetenschappelijke kwaliteit. 

In dit naslagwerk maken zowel academici als praktijkmensen de lezer wegwijs in de diverse statistieken die er in België voorhanden zijn. Op elk niveau van de strafrechtsketen wordt het beschikbare bronnenmateriaal gegeven, besproken en geëvalueerd. De cijfers worden gecontextualiseerd en kritisch geanalyseerd vanuit het oogpunt van validiteit, volledigheid en betrouwbaarheid. Er wordt wetenschappelijke commentaar gegeven bij de vatting van de gegevens, de verwerking ervan tot statistieken en de aanwending voor wetenschappelijke doeleinden en/of beleidsdoeleinden. 

Dit actuele overzicht van de criminografie is een handig én uniek instrument voor criminologen, beleidsmensen, praktijkmensen, analisten en iedereen die professioneel met criminografische cijfers bezig is. 

Deze criminografische handleiding kwam tot stand naar aanleiding van de postacademische vorming ?Criminaliteit en rechtshandhaving in beeld? die de editoren aan de VUB organiseerden. 

De editoren Elke DEVROE, Kristel BEYENS en Els ENHUS zijn als criminoloog verbonden aan de vakgroep criminologie van de Vrije Universiteit Brussel.
Dit nulnummer van de Cahiers Politiestudies is gewijd aan het kerntakendebat en bestaat enerzijds uit teksten van sprekers en syntheses van de debatten op de CPS studiedag Het kerntakendebat en politie georganiseerd op 16 maart 2006 aangevuld met bijdragen van een aantal mensen aangezocht door de kernredactie. Deze laatste hebben als doel het debat te verdiepen vanuit andere standpunten of ervaringen zoals de administratieve afhandeling van milieuzaken.
In de sportwereld wordt niet meer alleen het olympische motto Citius Altius Fortius nagestreefd, maar ook een 'betere sport'. Wat wordt daaronder verstaan en hoe wordt dat gerealiseerd? Hoe kan de kwaliteit van sport worden omschreven en welke inspanningen doen de betrokkenen om die meetbaar te maken en te verbeteren? Dit boek geeft een aanlyse van het kwaliteitsbeleid in de sport, zoals dat zich heeft ontwikkeld tot de situatie in 2007. Het plaatst de initiatieven inhet perspectief van de aanpak van kwaliteitsbeleid in andere sectoren en beoogt daarmee een oriëntatiemiddel te zijn voor iedereen die zich bezighoudt
Onderwijsverstrekkers staan voor een immense uitdaging. Ze moeten inspelen op een samenleving die een flexibele, levenslange en levensbrede leerhouding van iedereen vergt. Open leren houdt in dat de samenleving het mogelijk maakt dat iedereen eigen leertrajecten kan uittekenen. Dit vooronderstelt dat informatie, kennis en leerobjecten vrij toegankelijk zijn, niet alleen in onderwijsinstellingen en bibliotheken, maar ook via het internet. En dat is jammer genoeg vaak niet het geval: veel relevante informatie wordt doelbewust weggeborgen achter virtuele muren en is enkel tegen betaling consulteerbaar. Om iedereen kansen te bieden informatie, kennis en leerpakketten op te zoeken, is het bovendien noodzakelijk om een goede ICTinfrastructuur voor iedereen beschikbaar te maken.
Op beide terreinen moeten veel secundaire scholen nog fl inke stappen vooruit zetten, maar gelukkig komen een aantal (recente) ontwikkelingen hen daarin tegemoet. Zo starten er allerlei initiatieven die erop gericht zijn leerinhouden vrij beschikbaar te maken voor onderwijsverstrekkers. Aan de hand van deze open inhoud kunnen ze dan zelf leerpakketten samenstellen die beantwoorden aan de behoeften van hun leerlingen. Daarnaast is er ook een hele beweging op gang gekomen die ingaat tegen het commerciële softwarecircuit. Scholen betalen vaak torenhoge licentiekosten, en omdat de broncode van deze software verborgen blijft, kunnen zij de software bovendien onmogelijk afstemmen op de eigen noden. Open bron software biedt hier een oplossing. Hiermee is het wél mogelijk om creatief in te spelen op alle leerbehoeften.

Om het ideaal van open leren concreet te helpen realiseren zullen onderwijsverstrekkers zich steeds meer kunnenberoepen op open bron software en op databanken waarin open inhouden vrij beschikbaar zijn. De ontwerpers van dergelijke software en databanken hanteren bewust een filosofie van kennis delen, en dragen de uitwisseling van expertise en materialen hoog in hun virtuele vaandels.

Dit boek illustreert welke mogelijkheden open bron en open inhoud op dit ogenblik reeds bieden aan scholen en leerkrachten en maakt concreet hoe zij op hun beurt deze filosofie van kennis delen kunnen ondersteunen.

Open bron, open inhoud, open leren verscheen ook als cahier in het lexicon ICT en onderwijsvernieuwing. Als u een abonnement neemt op ICT en onderwijsvernieuwing, dan ontvangt u het cahier automatisch.

Open bron, open inhoud, open leren helpt ICT-coördinatoren en alle betrokkenen op school 'open source software' te kaderen in een onderwijskundig perspectief.

Het boek schetst de filosofie achter het delen en openstellen van (vrije) software en (leer)inhouden en de voordelen hiervan voor het onderwijs en voor de school in het bijzonder.
In deze bijdrage focussen we op de ontwikkeling van de werkloosheidsverzekering (in casu de verschillende modaliteiten rond de vergoeding) in de naoorlogse Belgische samenleving (1945-1960) en belichten we de positie die het ABVV heeft ingenomen in deze ontwikkelsingsfase van de keynesiaanse verzorgingsstaat. Daarbij vallen voornamelijk de legitimering van de vakbondswerking en de strijd voor de levensstandaard van de eigen leden op.
Na een lang kluizenaarsbestaan hijst China zich opnieuw op het wereldtoneel. Het land is vast van plan uit te groeien tot een wereldmacht. Dit boek besteedt vooral aandacht aan de buitenlandse politiek van de aspirant-supermacht. Het boek schetst eerst hoe de diplomatieke agenda tot stand komt en vertrekt daarvoor vanuit de binnenlandse sociale, economische en politieke hervormingen. Vervolgens wordt de balans opgemaakt van China's buitenlandse politiek in Azië, de Verenigde Staten, Europa, Afrika en Latijns-Amerika. 

Het boek is een vlijmscherpe analyse en verklaart op een heldere wijze waarom China waarschijnlijk geen wereldmacht zal worden. Het verhaal wordt opgebouwd vanuit diverse invalshoeken: militair, economisch, geopolitiek, diplomatiek, sociaal? Talrijke actuele vraagstukken komen aan bod. Welke richting gaat het uit met de globalisering? Is er sprake van een nieuwe wapenwedloop? Welke toekomst is weggelegd voor Europa? Zijn mensenrechten nog van tel in een wereld van bitse concurrentie?
Leasing vormt een traditioneel alternatief voor de meer klassieke financieringsvormen. 

Op zich is leasing al een complexe aangelegenheid, maar leasing van onroerend goed is dat nog veel meer. De praktijk kent een oneindig aantal varianten. En de terminologie is niet steeds eenduidig. Tal van vragen stellen zich: wat is leasing? Zijn er overeenkomsten, die als leasing gekwalificeerd worden, ook al worden zij niet als dusdanig benoemd? En worden zij dan als leasing gekwalificeerd voor boekhoudkundige, juridische, financiële en fiscale doeleinden of maar voor enkele daarvan? Is leasing uitsluitend een fiscaal instrument?... 

Daarop en op nog veel andere vragen poogt het werk een antwoord te bieden. Het brengt niet alleen duidelijkheid inzake terminologie, maar biedt bovendien een volledig overzicht van de financiële, juridische, boekhoudkundige (Belgische en buitenlandse regels) en fiscale (vennootschapsbelasting, registratierechten en BTW) aspecten.

Korte inhoud:

- Leasing, what's in a name, Luc Spincemaille (Tiberghien Advocaten

- Le leasing immobilier en droit civil, Yves Moreau et Anton Cox (Avocats, Linklaters De Bandt)

- Leasing boekhoudkundig bekeken, Dr. Véronique Weets (Docent International Financial Reporting Vrije Universiteit Brussel en Universiteit Antwerpen) & Dr. Joël Branson ( Bedrijfsrevisor PKF België, Hoogleraar Accountancy Vrije Universiteit Brussel)

- Onroerende leasing en directe belastingen, Koen Maerevoet (Vennoot KPMG Belastingconsulenten)

- Onroerende leasing en registratiererechten, Koen Maerevoet (Vennoot KPMG Belastingconsulenten)

- Onroerende leasing en BTW, Danny Stas (Tiberghien Advocaten)

- Onroerende leasing in de praktijk, Jeroen Ooms (Verantwoordelijke onroerende leasing KBC Bank)

-  Circulaire nr. AOIF 10/2007 (E.T.109.976) dd. 12.04.2007.