clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Tijdens de afgelopen dertig jaar heeft Leuven Research & Development een merkwaardige groei en ontwikkeling gekend. Deze groei heeft ertoe geleid dat de samenwerking tussen universiteit en bedrijfsleven aan de K.U. Leuven een concrete en professionele invulling heeft gekregen. Ook op Europese schaal krijgt het pionierswerk van Leuven Research & Development vandaag duidelijk weerklank en navolging. Dit boek beschrijft deze unieke geschiedenis en betuigt zo een verdiende hommage aan allen die ertoe hebben bijgedragen. Naast deze unieke geschiedenis biedt het boek een inzicht in hoe transfer activiteiten aan een academische instelling vandaag op een professionele wijze kunnen worden aangepakt en uitgevoerd. Naast de ontwikkeling van een organisatiemodel voor transfer activiteiten, wordt tevens aangegeven hoe concreet een spin-off beleid en een licentiebeleid voor de eigen vindingen van de instelling kunnen worden ontwikkeld. Het boek biedt dus, naast een historisch overzicht, tevens een inzicht in de meest recente stand van zaken inzake onderzoeksvalorisatie en exploitatie.
Dit artikel bespreekt de historische betekenis van Populorum progressio (1967), inclusief de invloed van Lebret. Het toont aan dat de ideeën over structurele rechtvaardigheid en over de armen als subject van hun eigen geschiedenis in recente teksten van het leergezag van de katholieke kerk op de achtergrond verdwijnen ten voordele van een meer op caritas gerichte benadering. Dit is onder meer het geval in Centesimus annus (1991) en het Compendium van de sociale leer van de Kerk (2004).
De verhouding tussen theologie en evolutietheorie is getekend door wat wij een 'verborgen conflict' zouden noemen. Ondanks veel formele steun aan de evolutietheorie beaamt slechts een kleine minderheid van theologen - om overigens begrijpelijke redenen - de kern van het darwinisme: de volledige verklaring van het verloop van de evolutie op basis van blinde natuurwetten en toeval. In tegenstelling tot vele gelovige wetenschappers die gewonnen zijn voor Stephen J. Gould's NOMA-principe lijken de meeste theologen het maar op één punt eens te zijn met Gould: zijn afwijzing van zowel het evolutionaire atheïsme (Dawkins, Dennett) als het christelijke fundamentalisme (creationisme). Impliceert dit dat ze een middenweg verkiezen, die ofwel enkele aspecten van het darwinisme in vraag stelt ('de derde weg') ofwel het christendom verregaand herformuleert in 'vrijzinnige' zin?
Geweld zit in eigen huis: een slogan die tot dusver taboe was in onze samenleving. Het ideaalbeeld van het perfecte gezin werkt verhullend. Stilaan wordt het stilzwijgen rond deze eeuwenoude problematiek doorbroken. 'Wanneer liefde toeslaat. Over geweld en onrecht in gezinnen' leert de lezer signalen van mishandeling zien en ermee omgaan. Geweld komt immers voor in alle lagen van de bevolking, in velerlei vormen en gradaties. Experts uit Vlaanderen en Nederland belichten telkens een welbepaald facet van de complexe thematiek: partnergeweld, kindermishandeling, relaties tussen broers en zussen, oudermishandeling, de ethische implicaties van huiselijk geweld, preventie en omgang met geweld... Daarbij doorprikken ze clichés als zouden mannen nooit slachtoffer zijn, of vrouwen geen fysiek geweld plegen en hun conflicten alleen maar uitpraten. Een modelantwoord bestaat niet. Dit boek wil het probleem zichtbaar én bespreekbaar maken, ervoor zorgen dat gezinnen opnieuw perspectieven krijgen voor een nieuwe start.
Sefarad (2001) van Antonio Muñoz Molina wordt vaak gezien als een breuk in het werk van een schrijver die bekend als de Spaanse auteur bij uitstek van het (individuele en collectieve) geheugen. Sefarad heeft niet alleen een duidelijk ethisch en minder narratief profiel dan de voorgaande werken van de auteur, maar draagt ook een minder sterke ‘Spaanse’ stempel. De centrale thema’s van het boek (uitsluiting, vervolging, ballingschap, nabijheid van de dood) zijn universeel menselijk, terwijl het narratieve kader een duidelijk Europese inslag vertoont, met “personages” als Kafka, Primo Levi of Evgenia Ginzburg. Dit artikel nuanceert een dergelijke lectuur van het werk, door aan te tonen dat het boek ook gelezen kan worden als de poging van een hedendaagse Spaanse schrijver om zijn identiteit terug te vinden. Een metafoor voor dit proces is te vinden in het “ontwaken” zoals het wordt beschreven in het hoofdstuk “Tan callando”, nl. als een recuperatie/constructie van de eigen identiteit aan de hand van gefragmenteerde en externe elementen. In dit proces worden de grenzen tussen het individuele en het collectieve, het eigene en het vreemde, het heden en het verleden voortdurend overschreden, wat uiteindelijk leidt tot een invraagstelling van het begrip identiteit en van het geheugen. Deze problematisering wordt op formeel vlak weerkaatst in de vermenigvuldiging van vertelinstanties en de verwevenheid van fictionele, beschouwende en informatieve discoursen.  Door het Spaanse verleden te benaderen als constitutief deel van de Europese geschiedenis en door zijn gefragmenteerd en meerduidig karakter vormt deze roman een tegenwicht, zowel voor de traditionele klemtoon op de eigenheid van Spanje (‘España es diferente’) als voor te homogene representaties van de recente geschiedenis en de nationale identiteit in post-franquistisch Spanje.
De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens bestaat in 2008 60 jaar. Er blijven echter nog heel wat uitdagingen voor de internationale bescherming van de mensenrechten, en dat niet alleen in ontwikkelingslanden. Deze monografie, die bijdragen bevat van Vlaamse en Nederlandse experts, maakt een stand van zaken op van de meest actuele brandpunten van de mensenrechten. Ze belicht hoe politieke, economische en culturele overwegingen nog steeds worden ingeroepen om de rechten van de mens te beperken, en gaat na in hoeverre die beperkingen gerechtvaardigd zijn.
In dit artikel onderzoeken de auteurs hoe de katholieke Kerk haar relatie met Israël na Nostra Aetate verder ontwikkelde en trachtte om het vervangingsdenken te overwinnen. Hun aandacht gaat in het bijzonder uit naar het werk van kardinaal Joseph Ratzinger, nu paus Benedictus XVI. In zijn boek ‘Many Religions – One Covenant. Israel, the Church, and the World’  denkt Ratzinger de verhouding tussen Israël en de Kerk in termen van ‘voltooiing.’ De Kerk vervangt Israël niet in Gods heilsplan, maar belijdt dat Gods openbaring aan het joodse volk overschreden en voltooid wordt in Christus. 
De auteurs tonen ten eerste aan hoe het voltooiingsdenken uitmondt in een soort paradox. Enerzijds stelt het voltooiingsdenken dat het eerste verbond nooit herroepen is, anderzijds wordt voortdurend gesuggereerd dat het eerste verbond slechts een voorbereidende functie heeft op het nieuwe verbond dat God in Christus maakt. In ‘Many Religions – One Covenant.’ erkent Ratzinger deze paradoxale theologische situatie niet enkel, maar aanvaardt hij die ook als gelovige en theoloog. Volgens Ratzinger is deze paradox onoplosbaar. 
In deze bijdrage leggen de auteurs uit dat deze paradoxale situatie niet onproblematisch is: het voltooiingsdenken blijft verwant aan het vervangingsdenken. De reden hiervoor is dat het voltooiingsdenken het moeilijk heeft om de intrinsieke – en dus blijvende – waarde en betekenis van het jodendom te erkennen. Waarin kan toch de ‘blijvende betekenis van het eerste verbond bestaan als er een meer volkomen tweede verbond bestaat? 
De auteurs tonen vervolgens ook aan dat deze theologische paradox de joods-christelijke dialoog in toenemende mate onder druk zet. Ze doen dit door in te zoomen op de recente controverse rond het nieuwe Goede Vrijdaggebed dat paus Benedictus XVI in 2008 instelde. Deze controverse is de uitkomst en uitdrukking van de onduidelijke, want niet uitgeklaarde theologische waardering van Israël in Gods heilsplan.
Doven zijn zich de laatste decennia niet langer gaan zien als mensen met een handicap, maar als een minderheid met eigen taal en cultuur. Dit heeft consequenties voor het pastoraat, dat niet langer pastorale zorg vanuit een perspectief van gehandicaptenzorg is, maar bevrijdend en contextueel pastoraat gericht op inculturatie van de christelijke boodschap in de dovencultuur.
Vertrekkend vanuit een omschrijving en functie van hoop in het algemeen, gaat Anne Vandenhoeck dieper in op haar ervaringen dat hoop een belangrijke krachtbron kan zijn voor mensen, zelfs als hun situatie medisch gezien 'hopeloos' is. Vandenhoeck gidst de lezer door verschillende terreinen - verpleegkunde, palliatieve zorg, theologie - en situeert telkens hoe hoop functioneert. Daarbij worden praktijkervaringen voortdurend aan wetenschappelijk onderzoek gerelateerd. Vandenhoeck besluit met vier stappen om pastoraal 'te werken met hoop'.
Het aantal dementerende ouderen in Vlaanderen neemt toe. Dat vraagt om gespecialiseerde zorg. Ook pastorale zorg in de woon- en zorgcentra moet afgestemd zijn op de fase van dementie en de spirituele noden en behoeften van ouderen met dementie. Het boek biedt een grondige reflectie op pastor zijn en pastorale zorg binnen de context van een woon- en zorcentrum, maar ziet de zorg voor de spirituele dimensie ook als een taak voor iedere zorgverlener. Tevens bevat het boek concrete werkvormen en praktijkvoorbeelden.
Er bestaat reeds heel wat literatuur over wanhoop, maar het is inderdaad even belangrijk om nader te onderzoeken hoe 'hoop' functioneert, welke determinanten een rol spelen, etc. Anne Vandenhoeck maakt in het derde hoofdstuk 'Hoop doet leven' een interessante analyse van het begrip 'hoop'. Ze neemt ons mee doorheen de filosofie, theologie, psychiatrie en somatische geneeskunde en beschrijft hoe hoop in deze verschillende contexten fungeert. Op die manier krijgen we een gedifferentieerd en genuanceerd beeld op de verschillende deelaspecten van hoop. Interessant voor de psychiatrie is haar vaststelling dat er bijzonder weinig onderzoek is naar het functioneren van hoop bij psychiatrische patiënten en dat dit wellicht te maken heeft met het mensbeeld dat de psychologie hanteerde toen ze zich losmaakte van de filosofie en de theologie waarbij de toekomstige dimensie van het tijdsbewustzijn minder gevaloriseerd werd dan de dimensie van het verleden en het heden. Beter inzicht in deze complexe materie zal ons helpen om te kunnen omschrijven aan welke kenmerken een palliatieve interventie moet voldoen die gericht is op het herstellen van hoop.
De auteurs van dit boek focussen op de noodzakelijke begeleiding van de pastor, bijzonder op de begeleiding in en bij zijn werk. Betoogd wordt dat die 'praktijkbegeleiding' in principe vele vormen kan aannemen. Zo komen aan bod: werkoverleg, werkbegeleiding (of mentorschap), collegiale consultatie, coaching, supervisie en intervisie. Daarbij wordt vermeden een van die begeleidingsvormen te verabsoluteren. Het komt erop aan dat elke pastor, vooral de beginner of die van opdracht of werkveld verandert, op een gepaste wijze wordt begeleid in zijn concreet pastoraal functioneren en in zijn verder leren voor pastor. Daartoe dient telkens zorgvuldig te worden overwogen en met de betrokkenen overlegd, welke vorm van praktijkbegeleiding het meest aangewezen is. Terzake verantwoorde keuzes maken veronderstelt echter bij het begeleiden, maar zeker bij de begeleiders en organisators een grondig inzicht. Dat wordt in dit boek aangereikt.
Ondanks de materiële overvloed en de talloze kicks op zintuiglijk gebied, voelen veel mensen een zeker gemis. Omdat hogere waarden zoals schoonheid, waarheid, goedheid en liefde te weinig plaats krijgen, dwaalt de mens steeds verder af van innerlijke rust. Dit uit zich in symptomen als depressie, angst, verslavingen, eetstoornissen, zinloos geweld... De 'ziel' is de ankerplaats van de diepste waarden die een mens koestert. Op zoek gaan naar je ziel betekent op zoek gaan naar het diepste van jezelf. Met dit boek kan de lezer zelf ervaren wat er gebeurt als er tijd voor de ziel wordt gemaakt. Hij of zij krijgt de kans om eigen bronnen van inspiratie te ontdekken en vormen van zingeving te ontwikkelen die aansluiten bij de persoonlijke mogelijkheden en de eigen levenscontext. Aan de hand van de ervaringen uit haar lange carrière als psychotherapeute en hoogleraar in de psychologie laat Mia Leijssen zien hoe ieder van ons een helder inzicht kan verwerven in wat wezenlijk is in het leven. Uit de voorbeelden in het boek kan de lezer moed en inspiratie putten om de eigen waarheid onder ogen te zien en daarnaar te handelen.
In deze bijdrage gaat Steven Groenez eerst dieper in op de omvang, oorzaken en gevolgen van de ongelijkheid op school aan de hand van de gegevens uit het Cijferboek sociale ongelijkheid in het Vlaamse onderwijs. Hij toont aan dat deze ongelijkheid al van in het kleuteronderwijs aanwezig is doordat kleuters van specifieke bevolkingsgroepen later starten in het kleuteronderwijs en een grotere kans hebben om een jaar langer in het kleuteronderwijs te blijven. In het basisonderwijs uit deze ongelijkheid zich dan vooral in de schoolse vertraging, terwijl in het secundair en hoger onderwijs deze ongelijkheid zich vertaalt naar de studiekeuze.
Dit artikel geeft een algemene schets van de sociale ongelijkheid in het Vlaamse onderwijs en dit zowel in het kleuter, het lager, het secundair als het hoger onderwijs. Uit deze cijfers blijkt dat het verhaal over ongelijkheid in het onderwijs een verhaal is van een voortschrijdende sociale selectie. Op verschillende momenten in de onderwijsloopbaan beïnvloedt de reeds bereikte positie de overgebleven keuzemogelijkheden en keuzes. Bij elke volgende selectie wordt verder gefilterd, en wordt de populatie leerlingen homogener voor de volgend transities. De ongelijke doorstroming doorheen het onderwijs leidt bovendien tot een ongelijke doorstroming naar de arbeidsmarkt, wat op zich resulteert in ongelijkheden in inkomen, macht, kennis, gezondheid, enzovoort. Net omwille van het feit dat het onderwijs er niet in slaagt de sociaal ongelijke startpositie weg te werken, wordt sociale ongelijkheid net als vroeger overgeërfd. Met andere woorden: sociale ongelijkheid wordt ‘gereproduceerd’.
Meer dan elfduizend jongeren bereiden zich voor op een beroep in het deeltijds onderwijs, de leertijd en de deeltijdse vorming. Het is de bedoeling dat zij hun opleiding combineren met werkervaring. Dat betekent dus dat er voldoende werkervaringsplaatsen beschikbaar moeten zijn of met andere woorden, dat vele werkgevers bereid moeten zijn om deze jongeren werkervaring te bieden. Een jongere goed opleiden op de werkvloer vraagt echter heel wat van de werkgevers. Indien men wil realiseren dat alle deeltijds lerenden hun opleiding combineren met werkervaring, dient men rekening te houden met de motieven en ervaringen van de werkgevers.<br><br> In het voorjaar van 2006 voerde het HIVA een onderzoek uit bij werkgevers naar hun opvattingen over werkervaring voor deeltijds lerenden, hun motieven om wel of niet werkervaring te bieden aan deze leerlingen en naar de kosten en baten die er voor hen aan verbonden zijn. De informatie is waardevol voor de overheid, de verschillende sectoren en organisaties van werkgevers, voor de mensen uit de praktijk van de deeltijdse leersystemen en alle anderen die zich inzetten om werkervaring voor de leerlingen uit de deeltijdse leersystemen te realiseren.
In het kader van het Steunpunt Loopbanen doorheen Onderwijs naar Arbeidsmarkt (kortweg LOA) werd het cijferboek sociale ongelijkheid in het Vlaamse onderwijs ontwikkeld. Dit artikel geeft, via een selectie van materiaal uit dit cijferboek, een algemene schets van de sociale ongelijkheid in het Vlaamse onderwijs en dit zowel in het kleuter, het lager, het secundair als het hoger onderwijs. Uit deze cijfers blijkt dat het verhaal over ongelijkheid in het onderwijs een verhaal is van een voortschrijdende sociale selectie. Op verschillende momenten in de onderwijsloopbaan beïnvloedt de reeds bereikte positie de overgebleven keuzemogelijkheden en keuzes. Bij elke volgende selectie wordt verder gefilterd, en wordt de populatie leerlingen homogener voor de volgend transities. Spijtig genoeg moeten we vaststellen dat ondanks alle inspanningen het onderwijs er niet in slaagt de sociaal ongelijke startpositie weg te werken, meer nog, de sociale ongelijkheid neemt toe naarmate de schoolloopbaan vordert. Het artikel geeft ook enkele nuttige aanwijzingen voor het beleid waarbij de aandacht vooral gaat naar de structuur van het onderwijssysteem en de actuele beleidsvragen m.b.t. de democratisering van het onderwijs.
Dit artikel is een samenvatting van een studie uitgevoerd in opdracht van het Sysdem-netwerk. Het poogt een eerste inschatting te maken van de algemene economische vertraging en de effecten van 11 september op de Belgische economie, en meer in het bijzonder op de Belgische arbeidsmarkt. Het is bekend dat de wereldeconomie, inclusief de Belgische, reeds een sterke vertraging kende vóór 11 september. De terroristische aanslagen zouden volgens de verwachtingen een versterkend effect hebben op die vertraging, of minstens een vertragend effect op de verwachte heropleving in de eerste helft van 2002.
Van dit onderzoek is een perstekst en een uitgebreidere Engelstalige paper beschikbaar.<br><br> De perstekst 'De grote gaten in het net. Structurele leemten in sociale bescherming en gewaarborgde minimuminkomens in 13 EU-landen': <a href="http://www.hiva.be/docs/perstekst/pr12_20040420.pdf">perstekst</a> <br><br> De paper 'The big holes in the net. Structural gaps in social protection and guaranteed minimum income systems in 13 EU countries': <a href="http://www.hiva.be/docs/paper/p18_20040420.pdf">paper</a>
Tegenwoordig gebruiken veel bedrijven software van derden voor (een gedeelte van) hun informatiesystemen.  Dit veroorzaakt integratieproblemen.  In dit artikel presenteren wij een integratiebenadering die gebaseerd is op de constructie van een bedrijfslaag.  Deze benadering is fundamenteel verschillend van een documentgebaseerde, flowgerichte werkwijze, waarbij bedrijfsprocessen hard-gecodeerd worden in de applicatie-architectuur.  In onze benadering daarentegen is de interactie tussen de processen gebaseerd op het gelijktijdig bijwerken van een gedeelde onderliggende bedrijfslaag.  Daarenboven kan de applicatie-architectuur gemakkelijk aangepast worden aan gere-engineerde bedrijfsprocessen.
Dit artikel bepleit een benadering tot webservice ontwerp en -interactie die gebaseerd is op webservices met gedeelde bedrijfsgebeurtenissen.  In tegenstelling tot één-per-één methode-oproepen, worden dergelijke gebeurtenissen in parallel uitgestuurd (broadcasting principe) naar alle webservices die eraan participeren.  Bovendien worden transactionele bedrijfsgebeurtenissen onderscheiden van niet-transactionele attribuutinspecties.  Het artikel bespreekt eerst de rol van het bedrijfsgebeurtenis-concept als hoeksteen voor een methodische analyse- en ontwerpfase.  Daarna wordt aangegeven hoe het event-broadcasting paradigma kan geïmplementeerd worden door middel van SOAP messaging.
De wet van 21 december 2007 heeft een voor de verzekeringssector belangrijke wijziging aangebracht aan
art. 10 van de wet van 10 mei 2007 ter bestrijding van discriminatie tussen vrouwen en mannen. Als
uitzondering op het algemeen discriminatieverbod in de Genderwet van 10 mei 2007, wordt het specifiek op
het domein van levensverzekeringsovereenkomsten toegestaan om directe onderscheiden te maken op grond
van het geslacht voor de bepaling van verzekeringspremies en -prestaties. Deze keuze om een
uitzonderingsregime te creëeren voor levensverzekeringen en ook de manier waarop aan deze keuze gestalte is gegeven in de wet, schijnt echter heel wat problemen te scheppen. In deze bijdrage trachten wij deze problemen in kaart te  brengen en willen wij tegemoetkomen aan de door deze problemen gecreëerde rechtsonzekerheden.
In dit artikel analyseer ik eerst de cultureel-linguïstische religietheorie en haar impact op de interreligieuze dialoog. Ik toon aan hoe deze religietheorie interreligieuze verschillen uitvergroot met als uitkomst de bevestiging van de babelse vloek. Vervolgens, knoop ik aan bij het Bijbelse verhaal van Babel dat vertelt over de verspreiding van de volken, de verwarring van de taal en het ontstaan van de culturele diversiteit. Ik lees het verhaal van Babel tweemaal. De eerste keer volg ik de klassieke hermeneutiek. De tweede keer, sluit ik aan bij de recente exegese en plaats ik het klassieke schema van menselijke hoogmoed en diversiteit als straf van Godswege onder kritiek. Tot slot, keer ik terug naar de theologische reflectie over de religieuze pluraliteit en onderzoek ik wat de nieuwe lezing van Babel met het oog op de interreligieuze dialoog leert.
Tijdens de voorbije decennia heeft de islam een centrale plaats opgeëist in het Westen. Alteriteit is realiteit geworden. Hoewel deze eeuwenoude traditie niet meer weg te denken is uit het straatbeeld, blijft de historische, morele en spirituele rijkdom ervan voor velen nog een gesloten boek. Dit boek wil bijdragen tot een betere kennis van de islam en de Koran. Tegen de achtergrond van de hedendaagse maatschappelijke context wordt nagegaan hoe het gesprek tussen islam en christendom bevorderd kan worden. Vijftien auteurs, zowel christenen als moslims, die actief betrokken zijn bij de dialoog tussen christendom en islam, begeleiden ons op de weg van wederzijds begrip en ontmoeting.
Dieren zijn geen dingen. Dieren zijn ook geen mensen. De meeste dieren hebben wel eigenschappen, zoals het vermogen om pijn te lijden die ze delen met mensen. Daarom zijn dieren voorwerp van morele zorg en zijn we er verantwoordelijk voor dat dieren zoveel mogelijke positieve ervaringen opdoen (principe van weldoen of 'beneficence'). Maar mogen we ze ook opeten? De antropocentrische visie waarin het eten van vlees legitiem geacht wordt, wordt door een groter wordende groep mensen gecontesteerd. Het zoöcentrisme erkent dat dieren intrinsieke waarde toekomt en impliceert dus een 'neen-tenzij' antwoord. Zijn er goede (= proportionele) argumenten die het eten van vlees nog kunnen verantwoorden?
In algemene zin kan gesteld worden dat ontwerpend onderzoek met ruimterepresenterende instrumenten werkt (plannen, schetsen, maquettes, ...) teneinde voor een bestaande situatie nieuwe mogelijkheden te exploreren en aan te tonen. Het onderzoek tracht kennis en inzichten te genereren in de vorm van nieuwe en alternatieve ruimtelijke concepten en betreffende de mogelijke impact daarvan.
Ontwerpend onderzoek is geen garantie voor ruimtelijke kwaliteit, maar speelt een beslissende en veelzijdige rol in constante kwaliteitszorg en verdient daarom een prominente plaats in strategische ‘stadsprojecten’. Deze stelling vormt de basis van een betoog ten voordele van het intensief inzetten van het ontwerpen als een onderzoeksinstrument. Het betoog combineert theoretische inzichten en praktijkgevallen die elkaar wederzijds aansturen.
Stellingen 1. ‘Duurzame ontwikkeling’ dreigt binnen afzienbare tijd van de agenda te verdwijnen! Een helder model is een noodzakelijke voorwaarde om dit tegen te gaan, door ‘duurzame ontwikkeling’ begrijpelijk en collectief te conceptualiseren en te communiceren. 2. Onze omgeving kan worden gezien als een complex ecologisch systeem. Het conceptualiseren van ‘duurzame ontwikkeling’ moet daarbinnen geen onderscheid maken tussen ‘buitengebied’ en ‘stedelijk gebied’. 3. De grootste actuele uitdaging is de visie ‘duurzame ontwikkeling’ te verbinden met relevante ruimtelijke projecten. Een gedeeld model voor ‘duurzame ontwikkeling’ kan de communicatie over verwachtingen en resultaten aanzienlijk verbeteren.
Stellingen Metaforen structureren ons denken en doen en moeten zorgvuldig worden gekozen, a fortiori met betrekking tot de relaties tussen ruimte en economie. Indien duurzame ontwikkeling het uitgangspunt blijft, is de economische metafoor ruimte en economie streven naar ‘win-win’ minder geslaagd dan de sociale metafoor planning als gesprek. Ruimtelijke kwaliteit heeft behoefte aan de gezamenlijke productie van verhalen waarin waarde en belang worden afgewogen.