clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Het handboek Werken met patiënten is een draaiboek voor alle zorginstellingen (ziekenhuizen,WZC, revalidatiecentra, psychiatrische ziekenhuizen, e.a.) die met patiënten in aanraking komen, met als opzet het verbeteren en optimaliseren van de relatie met hun patiënten. De verschillende diensten binnen een zorginstelling moeten hen immers organisatie en ondersteuning bieden op verschillende gebieden: psychosociaal, administratief, financieel, godsdienstig, juridisch, familiaal enz.

De patiënt wordt in dit handboek op ruime wijze opgevat, gebaseerd op de omschrijving ervan in de Wet Patiëntenrechten. Het gaat over natuurlijke personen die van zorgverleners en administratief personeel in (en buiten) gezondheidsvoorzieningen en welzijnsvoorzieningen een bepaalde dienstverlening ontvangen, in hoofdzaak gericht op het bevorderen, vaststellen, behouden,
herstellen of verbeteren van hun gezondheid- en welzijnstoestand. Ook bewoners uit woonzorgcentra worden voor de toepassing van dit handboek als patiënt beschouwd.

Het handboek vertrekt dus niet vanuit een medisch, wel vanuit een sociaal-juridisch perspectief. De patiënt is immers onderhevig aan specifieke wet- en regelgeving, heeft specifieke noden en behoeften en de omgang met de patiënt vereist een specifieke aanpak en organisatie.
Achtergrond
D it onderzoek wil de relatie nagaan tussen de zorg tijdens de laatste
drie levensmaanden en de frequentie van verscheidene types
beslissingen aan het levenseinde in België.
Methode
D it nationaal retrospectief sterfteonderzoek (SENTI-MELC Study)
verzamelde in 2005 en 2006 gegevens via het netwerk van de
Huisartsenpeilpraktijken, een epidemiologisch surveillancesysteem
representatief voor alle huisartsen in België. De peilartsen
registreerden wekelijks alle sterfgevallen (ouder dan één jaar) in
hun praktijk en identificeerden patiënten die op niet-plotse wijze
waren overleden.
In totaal werden 1690 niet-plotse sterfgevallen geregistreerd.
Hierbij registreerden de peilartsen verschillende aspecten van
de verstrekte zorg in de laatste drie levensmaanden van de patiënt
en de beslissingen die aan het levenseinde waren genomen. We
voerden een multivariate regressieanalyse uit, controlerend voor
leeftijd, geslacht, doodsoorzaak en plaats van overlijden.
R esultaten
Het inzetten van gespecialiseerde palliatieve zorg was gerelateerd
aan hogere frequenties van geïntensiveerde pijnbestrijding (odds
ratio: 2,1; 95%-betrouwbaarheidsinterval (BI): 1,6-2,6), continue
diepe sedatie waarbij vocht of voeding werd onthouden (2,9; 95%-
BI: 1,7-4,9) en van het geheel van beslissingen die het expliciete
doel hadden het leven te verkorten (1,5; 95%-BI: 1,1-2,1). De relatie
tussen het inzetten van deze palliatieve zorgdiensten en euthanasie
of hulp bij zelfdoding was statistisch niet significant.
Het verstrekken van spirituele zorg in hoge mate was geassocieerd
met meer euthanasie of hulp bij zelfdoding, vergeleken met het
verstrekken van weinig spirituele zorg (18,5; 95%-BI: 2,0-172,7).
Besl uit
Beslissingen aan het levenseinde met een levensverkortend effect,
waaronder euthanasie en hulp bij zelfdoding, gaan in België niet
gepaard met het minder vaak inzetten van palliatieve zorg, zoals
sommige auteurs suggereren. Meer nog, deze beslissingen komen in
België vaak voor in de context van gespecialiseerde palliatieve zorg.
De samenleving vergrijst en mensen sterven steeds vaker aan een chronische aandoening en na een langdurig ziekte proces. Hierdoor is het belang van goede levenseindezorg en de kwaliteit van leven voor stervende patiënten de jongste decennia sterk toegenomen. Helaas is die zorg nog al te vaak suboptimaal. In tegenstelling tot wat vele patiënten wensen, sterven ze vaak in het ziekenhuis na heroïsche en soms agressieve therapeutische interventies. Ondanks de hoge plaatsing van ons land op de internationale quality of death ranking kan de kwaliteit van sterven en de kwaliteit van leven van terminaal zieke patiënten in ons land worden verbeterd. Om deze kwaliteitsverbetering te bereiken, is echter grondige wetenschappelijke studie van het levenseinde nodig.

Dit boek vormt de weerslag van de onderzoeksresultaten van het Monitoring the uality of End-of-Life Care in Flanders (MELC) project, en levert daarmee een belangrijke bijdrage tot de kennis over levenseindezorg in Vlaanderen. Het boek is het resultaat van een vierjarige intensieve samenwerking tussen zeven verschillende onderzoeksgroepen van de Vrije Universiteit Brussel, de Universiteit Gent, de Universiteit Antwerpen, het Wetenschappelijk Instituut Volksgezondheid, en het VU Medisch Centrum Amsterdam.

In het boek wordt allereerst het wettelijk kader voor zorg aan het levenseinde in België geschetst en geëvalueerd. Vervolgens worden de resultaten van verschillende empirische studies weergegeven. Er wordt onder andere dieper ingegaan op de kenmerken van zorg aan het levenseinde, er wordt een overzicht gegeven van de frequentie en kenmerken van euthanasie en andere levenseindebeslissingen, en het beleid inzake euthanasie wordt geëvalueerd. Daarnaast wordt ook onderzoek naar kwaliteitsindicatoren in de palliatieve zorg voorgesteld.

Palliatieve zorg en euthanasie in België formuleert een aantal besluiten voor beleidsmakers en zorgprofessionals, en slaat zo een brug tussen onderzoek, praktijk, en maatschappij. Daarom mag dit boek niet ontbreken in de boekenkast van iedereen die betrokken is bij levenseindezorg of palliatieve zorg, en dit zowel vanuit een klinische interesse, als vanuit een wetenschappelijke of beleidsmatige betrokkenheid
Het woord etnowiskunde, een vrije vertaling van het Engelse ethnomathematics bestaat niet in de officiële Nederlandse taal. Naar analogie met etnomusicologie, wat staat voor 'de wetenschap die zich bezighoudt met muziek van alle volkeren, met uitzondering van de westerse klassieke muziek', zou men etnowiskunde kunnen beschouwen als de wetenschap die zich bezighoudt met de wiskunde van alle volkeren, met uitzondering van de westerse (klassieke) wiskunde. En effectief, de etnowiskunde was bij haar ontstaan een discipline die bovenstaande omschrijving benadert. De etnowiskunde -nog voor de naam gangbaar was- is in eerste instantie beoefend binnen de antropologie als de studie van de wiskundige praktijken van 'niet geletterde volkeren'. De afgelopen decennia is het begrip weliswaar verruimd maar vormt het binnen de antropologie nog steeds een belangrijke onderzoekstopic -zij het nu in de betekenis van de studie van de wiskundige praktijk tout court, gezien vanuit de particuliere categorieën van de onderzochte groep.
In dit artikel willen we een overzicht geven van het ontstaan van het concept etnowiskunde en de manier waarop de betekenis van het concept is verschoven van een eerder 'exotische' en eurocentrische  invulling naar een post koloniale en interculturele benadering van de wiskundige praktijk. Daarnaast analyseren we de verschillende onderzoeksterreinen waarin de etnowiskunde een belangrijke impact heeft. Sinds haar ontstaan is de etnowiskunde immers meer  en meer een onderzoeksgebied geworden binnen de verschillende wetenschapsterreinen zoals antropologie, geschiedenis, filosofie en in belangrijke mate binnen het domein van het wiskunde onderwijs.
Met dit overzicht van de betekenisverschuiving van het concept etnowiskunde en haar toepassing binnen de verschillende onderzoeksterreinen willen we voor het Nederlandstalige publiek het belang van een recent onderzoeksdomein etnowiskunde aantonen en toegankelijk maken.
Eergerelateerd geweld is recentelijk een onderwerp van veel discussie geworden in verschillende Europese landen. Zowel in populaire, institutionele als academische betogen, wordt eergerelateerd geweld dikwijls beschreven als een traditionele culturele praktijk, en een onvermijdelijk gevolg van de in Europa "geïmporteerde" normen en waarden van migranten. Op basis van literatuuronderzoek en empirisch onderzoek in België, worden de gevolgen van het conceptualiseren van eergerelateerd geweld als een culturele praktijk kritisch bekijken. Aangezien ook een cultuurblind universalistisch perspectief ontoereikend blijkt, wordt gesteld dat cultuur wel degelijk een rol speelt in het begrijpen van de specifieke dynamieken van eergerelateerd geweld in de migratiecontext. In navolging van recente feministische theorievorming, dient cultuur echter begrepen te worden als heterogeen en identiteit als flexibel, waardoor niet een culturalistische, maar een cultuurgevoelige benadering van eergerelateerd geweld wordt voorgesteld. Eergerelateerd geweld verschijnt hierin niet als de manifestatie van een homogene, onveranderlijke 'traditionele' cultuur, maar als een contextueel-specifiek antwoord van sommige individuele migranten op de uitdagingen die hen gesteld worden in de migratiecontext.

(Abstract in English:)
The issue of honour-related violence has become a topic of debate in several European countries.  In popular, institutional and academic discourses, honour related violence is often described as a traditional cultural practice, an inevitable result of immigrants' 'imported' norms and values. Based on a literature review and on empirical research in Belgium, we critically assess the consequences of conceptualizing honour-related violence as primarily a cultural practice. Equally refuting a culture-blind universalist perspective, we do argue that culture is needed to understand the specific dynamics of honour-related violence in the migration context. Following recent feminist theories stressing the heterogeneity of culture and the flexible nature of identity, we propose a non-culturalist, but culture-sensitive approach to honour-related violence. Honour-related violence appears herein, not as the manifestation of a homogeneous, unchangeable 'traditional' culture, but as a context-specific response of some individual migrants to the stress and difficulties they face in their host countries.
Vertrekkende van het wederzijds respect voor de autonomie van personen, kunnen
zwangere vrouwen niet verplicht worden zich voor een prenatale diagnose aan te
melden. Mocht er ooit een veilige farmacologische of medische gentherapie voor
genetische aandoeningen bij embryo's tot stand komen, zou het evenwel bijzonder
jammer zijn voor het welzijn en de open toekomst van de ongeborene dat hij niet
werd behandeld tijdens de zwangerschap.
Het prioritaire belang dat wij hechten aan het wederzijds respect voor de autonomie
van personen wordt geïnspireerd door een humanisme. Maar humanisme op zichzelf
beschermt ons in deze casus niet tegen een verlegenheid: het inachtnemen van het respect
voor de vrije keuze van de zwangere vrouw zou er kunnen toe leiden (wanneer zij de test
en de therapie weigert) dat vermijdbaar lijden van de toekomstige persoon wordt gerechtvaardigd.
Deze casus toont aan dat humanisme als één van de 'redelijke omvattende
religieuze, filosofische en morele doctrines' (Rawls 2005) slechts tot op zekere hoogte in
staat is tot het voorkómen van paradoxale situaties waarin ethische beginselen met
elkaar in conflict komen. Het wederzijds respect voor de autonomie van personen en
hun verhouding tot de waarde van leven heeft nood aan een rechtvaardigheidsperspectief.
Sedert het verschijnen van internationale artikelen over het protocol van Groningen (2005) zijn er vele reacties gepubliceerd. Op internationaal niveau is er sprake van een controverse, waarbij vooral tegenstanders het woord nemen (Kon, 2007, 2009; Chervenak and al. 2007). Zij wijzen vooral op de beperkingen van het concept 'kwaliteit van leven': zo zou bijvoorbeeld de artsen in bepaalde situaties onvoldoende kunnen inschatten in welke mate neonati kunnen lijden, omdat lijden nu eenmaal exclusief subjectief zou zijn. Bovendien bestaat de vrees dat het werken met een permissief protocol zou kunnen leiden tot vergissingen, waarbij menselijk leven met een zinvolle toekomst hoe beperkt die ook moge zijn, verloren zou gaan.
Na het zorgvuldig beluisteren van de artsen die aan de lezingenreeks over euthanasie bij kinderen hebben deelgenomen, en die ook in deze bundel aan het woord komen, zijn wij als ethici met een humanistische achtergrond tot de conclusie gekomen dat zij met zeer veel morele fijngevoeligheid en psychologisch inlevingsvermogen de problematiek van beslissingen rond het levenseinde benaderen. Het is precies deze ethische sensibiliteit die hen zal behoeden om van een uitzonderingssituatie een louter rationele casus te maken, die onder een formele regel valt. Deze morele gevoeligheid gaat vergezeld van psychologische empathie die hen belet om een protocol met welgemeende procedures op te vatten als een soort canon, dat hen zou ontlasten van hun verantwoordelijkheden naar de patiënten toe. Het voordeel van het beschikken over een protocol is wel dat deze delicate problematiek in de publieke sfeer aan bod kan komen en dat er openlijk over de best mogelijke beslissingen verder kan worden nagedacht.
Het avontuur van de westerse filosofie begint in de zesde eeuw voor onze tijdrekening. Aan de oorsprong liggen de vele vragen die de mens zich stelt en waarop hij met het filosofische (na)denken een antwoord probeert te formuleren. 'Wat is de oorsprong van de kosmos en zijn orde? Wat is de plaats van de mens in dit heelal? Wat is de zin van het leven? Bestaat er een onsterfelijke ziel of is de mens louter lichamelijk? Wanneer is ons leven geslaagd? Wat betekenen goed en kwaad en hoe horen wij te handelen? Wat is de waarde van onze kennis?' Dergelijke intrigerende kwesties probeert de filosoof te verduidelijken met zijn natuurlijke kenvermogens, zonder een beroep te doen op externe autoriteiten zoals orakels, mythen, tradities of een goddelijke openbaring. 

In deze heldere en bijzonder toegankelijke historische inleiding tot de westerse filosofie van Thales tot Nietzsche maakt de lezer kennis met de uiteenlopende gedachtegangen van toonaangevende filosofen en ontdekt hij geleidelijk wat filosofische disciplines, zoals ethiek, kennisleer, metafysica, inhouden. De verwondering reikt de lezer een socioculturele en intellectuele bagage aan en veel stof voor discussie, kritiek en dialoog. Zelf denken met een open geest én met kennis van zaken is de boodschap.
Het werk van een jurist kan in feite onderverdeeld worden in twee 
stappen: het zoeken naar bronnen die nuttig en pertinent zijn om te 
antwoorden op een gestelde vraag en vervolgens het analyseren en 
verwerken van de gevonden bronnen om het meest geschikte antwoord te 
bieden aan die gestelde vraag. 


Deze praktische inleiding tot het opzoeken en analyseren van de bronnen van nationaal, Europees en internationaal recht biedt een antwoord op de groeiende behoefte van alle rechtspractici om de bronnen van het recht correct, efficiënt en snel te kunnen opzoeken en raadplegen. Dit praktijkboek bevat eveneens een leidraad bij het correct gebruiken en analyseren van de geraadpleegde bronnen.
Op 1 juni 2010 trad een vernieuwd mededingingsrechtelijk regime voor bepaalde categorieën van verticale overeenkomsten in werking. Dat gebeurde door middel van een geüpdate algemene groepsvrijstellingsverordening, Verordening 330/2010 , en vernieuwde richtsnoeren inzake verticale beperkingen, de "Verticale Richtsnoeren".  Het vernieuwde regime loopt tot 31 mei 2022. 

De bijdrage bespreekt de wijzigingen en accentverschuivingen op systematische en praktische wijze. Daarbij wordt eerst kort de ratio legis van groepsvrijstellingen en richtsnoeren in herinnering gebracht. Vervolgens wordt het toepassingsgebied van Verordening 330/2010 overlopen. Daarna komen de hardcore beperkingen en de niet-concurrentiebedingen aan bod en, ten slotte, worden de verkopen via internet - de webwinkels - in een afzonderlijke afdeling besproken.
Naar de rol van gender in de wereld van de bedrijfsrevisoren is tot nog toe weinig onderzoek verricht, hoewel vrouwen vandaag voor de helft van de instroom in het beroep zorgen. Drs. Kris Hardies en de professoren Diane Breesch en Joël Branson voeren onderzoek naar de rol die gender speelt in het werk van auditploegen.
Dit artikel gaat dieper in op het debat over de afschaffing
van de jaarrekeningplicht voor micro-entiteiten.
Naast een overzicht van de belangrijkste
voor- en tegenargumenten behelst dit artikel voornamelijk
een empirisch onderzoek waarin deze argumenten
worden afgetoetst bij de Belgische microentiteiten.
Hierbij wordt ook gepolst naar hun reacties
inzake de afschaffing van de jaarrekeningplicht
voor micro-entiteiten. Een onderzoek bij Belgische
micro-entiteiten loont de moeite. Onderzoek naar
het belang van financiële informatie van en voor micro-
entiteiten is vooralsnog zeer beperkt tot onbestaande.
Dit artikel gaat in op de rol van steden in het Vlaams topsportbeleid. Vooreerst bekijken we wat topsportbeleid eigenlijk inhoudt en wie dit beleid in Vlaanderen stuurt. Vervolgens gaan we in op de rol van steden in het Vlaams topsportbeleid. In het laatste deel wordt besproken in welke mate Vlaamse steden topsportbeleid gebruiken als onderdeel van hun city marketing en maken we daarbij een vergelijking met Nederland.
De groeiende internationalisering en het belang van topsport doen het onderzoek naar de succesvolle organisatiestructuren in topsport op algemeen, maar ook op sporttakspecifiek niveau toenemen. Dit onderzoeksproject (2008-2011) beoogt de prestatiebepalende beleidsfactoren in atletiek te meten en internationaal te vergelijken. Het verlichtingsidee 'kennis is macht' wordt aan de hand van een benchmarkproces toegepast op topsport; hoe kunnen we in Vlaanderen beleidmatig leren van andere topsportlanden? Vanuit de onderzoeksresultaten uit het SPLISS-onderzoek werd een sportspecifiek functionalistisch model ontwikkeld waarbij het topsportontwikkelingsproces en het behalen van finaal topsportsucces centraal staat. Dit artikel geeft een eerste indicatie van de onderzoeksresultaten weer in een vergelijking van het topatletiekbeleid in Vlaanderen en Nederland en geeft daarbij een eerste aanzet tot de ontwikkeling van een beleidsevaluatie-instrument.
De één-meting van het topsportklimaat in Vlaanderen maakt een analyse van de sportorganisatorische omgeving waarin atleten en coaches presteren en ontwikkelen in Vlaanderen. In 2007-2008 werden 167 atleten en 78 coaches bevraagd om een evaluatie te maken op basis van het SPLISS-model, gebaseerd op negen prestatiebepalende pijlers in het topsportbeleid in Vlaanderen. In vergelijking met de 0-meting in 2003 stelden we vast dat er een inhaalbeweging is gemaakt; de meeste bevraagde coaches en atleten geven aan dat het topsportbeleid verbeterd is, maar nog steeds niet voldoet aan de ideale omstandigheden om te ontwikkelen en internationaal te kunnen concurreren. De financiële ondersteuning (pijler 1), de ondersteuning voor atleten en coaches (pijler 5 en pijler 7) hebben duidelijk een vooruitgang doorgemaakt. Ondanks de verschillende beleidsinitiatieven, zien we dat er in Vlaanderen met betrekking tot de verschillende beleidsdomeinen die de ontwikkeling van topatleten optimaliseren verbetering mogelijk is ten aanzien van onze rechtstreeks concurrenten.
In 2003 werd met de 0-meting van het topsportklimaat in Vlaanderen voor de eerste keer onderzocht hoe het topsportbeleid in Vlaanderen op efficiënte en effectieve wijze kon worden verbeterd. Deze gegevens werden internationaal vergeleken en leidden tot een concurrentieanalyse van Vlaanderen (en Wallonië) ten opzichte van vijf andere landen. Dit onderzoek werd in 2007 herhaald (enkel in Vlaanderen): de 1-meting van het topsportklimaat, waarbij de Vlaamse topsporters én toptrainers het topsportbeleid evalueerden. Vandaag en dus opnieuw vier jaar later, 2011, zal de 2-meting van het topsportklimaat in Vlaanderen van start gaan.
In dit hoofdstuk onderzoeken we de complexe relatie tussen sociale media en privacy op het vlak van mogelijke gevolgen voor gebruikers en consumenten. Innovaties in het medialandschap hebben gezorgd voor een verschuiving van massamedia naar 'massazelfcommunicatie'. Deze nieuwe eigenschap komt het best naar voren in sociale media waarin de gebruiker in vele gevallen wordt gezien als een creatieve, participatieve actor die de volledige controle heeft over zijn digitale omgeving en over zijn online identiteit. Dit positieve discours van gebruiker-empowerment overstemt echter vaak de negatieve zijde van sociale media. Bovendien is deze negatieve zijde ook slecht vertegenwoordigd op het niveau van de gebruiker. Gebruikers zien enkel de leuke kant van sociale media en zijn zich niet altijd bewust van de gevolgen op het vlak van de privacy. Aan de hand van een uitbreiding op Nissenbaum's begrip van contextuele integriteit (2004) tonen wij aan dat veel gebruikers niet meer in staat zijn om hun privacy te controleren, met name in hun rol als consument binnen commerciële sociale media. Dit is voornamelijk te wijten aan de soms misleidende context waarin consumenten zich denken te bevinden. Hierdoor zijn ze niet in staat te zien hoe zij voor de toegang tot sociale media betalen met persoonlijke gegevens. Met de uitbreiding op contextuele integriteit geven we aan dat deze transactie van persoonsgegevens niet problematisch hoeft te zijn indien er aan een aantal voorwaarden wordt voldaan. Aan de hand van het gebruik van cookies illustreren we echter dat persoonsgegevens op dit moment nog steeds op een obscure wijze worden verzameld waardoor er onvoldoende sprake is van een eerlijke ruil tussen aanbieders en gebruikers binnen een socialemediaomgeving dan wel een geïnformeerde toestemming (informed consent).

Deze aanvulling op contextuele integriteit maakt het mogelijk om vanuit gebruikersperspectief een betere inschatting te maken van online privacy bij het gebruik van sociale media, waarin bewustzijn een eerste stap naar privacy-empowerment bij gebruikers is. Door persoonsgegevens als een betaalmiddel te bekijken in plaats van een onvervreemdbaar recht willen we een realistische bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat, omdat sociale media privacy niet uitsluit maar wel meer ruimte dient te geven om een eerlijke trade-off mogelijk te maken.
Dit boek is ingedeeld in vier delen. Het eerste deel beschrijft het boekhoudkundige proces. Vertrekkende van een intuïtieve benadering op basis van de boekhoudkundige gelijkheid wordt stap voor stap het boekhoudkundige proces toegelicht, met als eindproduct de jaarrekening van de onderneming. In het tweede deel komen de belangrijkste boekhoudprocedures aan bod, met bijzondere aandacht voor de verkoop- en de aankoopcyclus en voor de boekhoudkundige behandeling van vaste activa, schulden en eigen vermogen. In het derde deel gaat de aandacht naar boekhoudprocedures die uit de band springen, maar voor het inzicht in de jaarrekening van sommige (meestal grotere) ondernemingen cruciaal zijn. Er wordt ingegaan op de onzekerheden en posten buiten de balans, de verwerking van verrichtingen in vreemde valuta en de opstelling van een geconsolideerde jaarrekening voor een groep van ondernemingen. Het vierde en laatste deel behandelt technieken voor de analyse van de jaarrekening. Dit deel geeft een voorsmaakje van de meer gedetailleerde bespreking uit het boek 'Jaarrekeninganalyse en auditing' van dezelfde auteurs.

Bij dit boek hoort nog een aanvullend boekdeel met vragenreeksen en oefeningen.