clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In deze bijdrage wordt een exploratief onderzoek besproken rond de politionele bejegening van mensen met een verstandelijke beperking in België. In eerste instantie werden semi-gestructureerde interviews afgenomen van politiebeambten om zicht te krijgen op hun kennis en ervaringen. Daarna werd met behulp van een focusgroep nagegaan in hoeverre screeningsvragen een meerwaarde kunnen zijn om de identificatie van mensen met een verstandelijke beperking te verhogen. De resultaten suggereren dat de kennis van politiebeambten beperkt is en dat de identificatie van de doelgroep erg moeilijk verloopt. De studie ondersteunt de nood aan meer opleiding, zodat politiebeambten in staat zijn om mensen met een verstandelijke beperking te identificeren én op correcte wijze te bejegenen.
‘Onderwijs aan het werk - 2018. Analyses, feiten en visies over werken in het onderwijs.’ Zo heet de nieuwe veelomvattende publicatie die onder redactie van de bijzonder hoogleraren dr. Frank Cörvers en dr. Marc van der Meer tot stand is komen. Christianne Mattijsen, directeur Directie Voortgezet Onderwijs (OCW) heeft de publicatie vandaag in ontvangst genomen op het gelijknamige congres van de Leerstoel Onderwijsarbeidsmarkt van het CAOP en Tilburg University. Van kinderopvang tot aan universiteiten De bundel met bijdragen van vele deskundigen geeft een kritische reflectie van uiteenlopende onderwerpen op het terrein van de onderwijsarbeidsmarkt en dat op basis van zowel kwantitatief als kwalitatief onderzoek. Van kinderopvang tot universiteit. Van leraarschap en beroepsprestige tot schoolleiderschap van de toekomst en leerwinst voor kinderen. En vele thema’s daartussen. Zo is bijvoorbeeld een analyse gemaakt van ‘25 jaar lerarenbeleid’ die illustreert dat instroombevorderende maatregelen voor extra personeel moeilijk in balans komen met de toegenomen druk op het onderwijs om kwalitatief hoogwaardig personeel te garanderen. Actualiteiten Interviews met belangrijke spelers uit de sector onderwijs geven op hun beurt inzicht in het actuele onderwijsbeleid. De een bepleit bijvoorbeeld een herbezinning op de landelijke cao vo om die meer lokaal in te vullen. De ander kiest voor mbo-docenten die ‘makelaar’ zijn van kennis in meer wendbare onderwijsorganisaties. Weer een ander wijst op het machtsevenwicht van werkgevers en vakbonden ten opzichte van de overheid. Betekenis De hoogleraren en het CAOP gaan ‘Onderwijs aan het werk’ tweejaarlijks uitbrengen. ‘We willen eraan bijdragen dat iedere betrokkene bij het onderwijs in zijn eigen rol van betekenis is voor een goede toekomst van alle kinderen, leerlingen en studenten. Aan die maatschappelijke opdracht willen wij met gedegen onderzoek en meningsvorming een bijdrage leveren.’
Het Internationaal Zeerechtverdrag suggereert dat de vervolgingsverantwoordelijkheid met betrekking tot piraten toekomt aan de vlaggenstaat van het schip dat de piraterijverdachten heeft aangehouden, maar in de praktijk worden veelal plaatselijke landen ingeschakeld om in deze taken te voorzien. Dit fenomeen manifesteert zich voornamelijk in Oost-Afrika, waar westerse oorlogsschepen de aangehouden piraten in principe overdragen aan de Seychellen, Kenia, Mauritius of Tanzania om daar te worden veroordeeld. Dit gebeurt op basis van goed uitgewerkte overeenkomsten, die weinig aan het toeval overlaten, maar het blijft niettemin controversieel of dergelijke overdrachten wel conform het internationaal recht zijn: de inhoud van artikel 105 van het Internationaal Zeerechtverdrag geeft immers aanleiding tot moeilijke discussies en wordt door sommigen beschouwd als een verbod op de ‘outsourcing’ van piraterijvervolging. Los van de vraag naar de wettelijkheid, dient echter ook afgewogen te worden of deze praktijken wel wenselijk zijn, want aan elke overdracht zijn verschillende voor- en nadelen verbonden.
In 2000 verscheen Joe Sacco’s 229 pagina’s dikke Safe Area Goražde, een eigenzinnige, ontnuchterende strip over wat er in de ondertitel van het werk te lezen staat: The War in Eastern Bosnia, 1992-95. Daarover wordt verslag uitgebracht vanuit het standpunt van de Bosniakken die het oorlogsgeweld meemaakten in de stad Goražde, destijds een enclave in het oosten van Bosnië en Herzegovina, én onmiskenbaar ook vanuit het standpunt van de Maltees-Amerikaanse stripauteur Joe Sacco. In deze bijdrage is het mijn bedoeling om aan de hand van deze strip, in het bijzonder de relatief korte passus over Srebrenica, het vertalen van (en in) strips over een traumatische gebeurtenis als de Bosnische oorlog te thematiseren en te bediscussiëren. Dat leidt tot een besluit omtrent de mogelijk verrijkende omgang van strips met traumatische getuigenissen.
In 1822 opent de Kolonie van Weldadigheid in Wortel. Hiermee start in de Zuidelijke Nederlanden een uniek maatschappelijk experiment in de maakbaarheid van mens, maatschappij en natuur. Gestuwd door een groot geloof in heropvoeding, disciplinering en ontginning hertekenen de kolonisten de om  geving en, zo wordt gehoopt, ook zichzelf. In de jaren 1840 gaat dit project roemloos ten onder, maar de verlichte idealen van de hermaakbare mens in een hermaakbare natuur veranderen intussen de wereld voorgoed.
Meertaligheid als literaire mythe
									Ilse Logie
In zowel de hedendaagse vertaalwetenschap als de vergelijkende literatuurwetenschap wordt meertaligheid beschouwd als de nieuwe heilige graal – het toppunt van symbolisch literair kapitaal. De vraag is echter wat meertaligheid precies betekent, en of we hier niet met een grotendeels retorische constructie te maken hebben waarvan de complexiteit onvoldoende wordt ingezien. Wetenschappers als Yasemin Yildiz, Brian Lennon of David Gramling hebben, op verschillende gronden en met uiteenlopende argumenten, kanttekeningen geplaatst bij het primaat (Yildiz, Lennon) en zelfs de wenselijkheid van meertaligheid als exponent van de literaire norm in een geglobaliseerde maatschappij. Volgens Lennon is het hele literaire bedrijf net gericht op het ondermijnen van wat hij “strong multilingualism” noemt, en worden alleen oppervlakkige verschijningsvormen van meertaligheid, zoals code switching, daadwerkelijk getolereerd. Als voorbeeld van deze paradox – een meertaligheid die wordt beleden maar nauwelijks in de praktijk gebracht – analyseert Lennon het genre van de language memoir, waarin auteurs die onder druk van hun levensomstandigheden van taal zijn veranderd (zoals dat het geval is in French Lessons van Alice Kaplan of Lost in Translation van Eva Hoffman) verslag doen van dit proces in overwegend eentalige teksten – teksten die vervolgens in andere talen worden vertaald (“translational monolingualism”, noemt Gramling deze tweede beweging). Anderzijds kan ook worden geopperd dat dit nu juist het spanningsveld is waarbinnen literair vertalen gedijt, aangezien radicale meertaligheid de noodzaak ervan de facto zou opheffen.
Aan de hand van enkele concrete voorbeelden van language memoirs van auteurs met een Latijns-Amerikaanse achtergrond wil ik deze stellingen natrekken. Is er in Hunger of Memory van Richard Rodríguez, Leaving van Sergio Waisman, Le bleu des abeilles van Laura Alcoba en Mais ao sul van Paloma Vidal inderdaad sprake van verdringing van de andere taal? Zijn ze het product van gewilde zelfvertaling, van zelfcensuur of van beide? Hoewel ik in mijn bijdrage in de eerste plaats wil stilstaan bij vormen van vertaling die aan de publicatie van autobiografische literaire teksten voorafgaan, wil ik ook kijken naar wat daarna gebeurt. Zijn de gepubliceerde zelfvertalingen van een aantal van deze werken -  Irse (Waisman) en Más al sur (Vidal) - compensaties voor de eentaligheid van het origineel of hebben ze een andere functie? En stelt dit soort teksten specifieke vertaalproblemen?
Dit artikel geeft een overzicht van de aantallen en de types menselijke embryo’s die tussen 2007
en 2015 in België gebruikt werden in onderzoeksprojecten. Hiervoor werden alle onderzoeksprojecten
geanalyseerd die voorgelegd werden aan de Federale Commissie voor medisch en wetenschappelijk
onderzoek op embryo’s in vitro. Sinds 2007 werden 15.811 embryo’s gebruikt in 36
onderzoeksprojecten. Daarvan waren 10.492 (66%) verse overtallige embryo’s (ongeschikt voor
invriezing of terugplaatsing), 4.083 (26%) ingevroren overtallige embryo’s (gedoneerd door ouders
wier kinderwens vervuld of opgegeven werd) en 1.236 (8%) embryo’s aangemaakt voor onderzoek.
De meeste projecten focusten op onderzoek naar de embryonale ontwikkeling. Verse overtallige
embryo’s werden voornamelijk gebruikt voor embryonaal stamcelonderzoek. Ingevroren overtallige
embryo’s dienden vrijwel uitsluitend voor onderzoek naar de embryonale ontwikkeling en voor
stamcelonderzoek. Embryo’s gemaakt voor onderzoek maakten deel uit van projecten rond
embryo-ontwikkeling, eicelonderzoek en invriestechnieken, alsook stamcelonderzoek.
In een taaltypologische beschrijving van onbepaalde voornaamwoorden en bijwoorden in de Zuid-Nederlandse dialecten merken De Vogelaer & Vandenberghe (2006:97) terloops op dat er zich in westelijk West-Vlaanderen mogelijk een nieuw onbepaald voornaamwoord aan het ontwikkelen is, namelijk entwuk. Die vorm zou recent ontstaan zijn (een hypothese bevestigd door Ghyselen 2016) naar analogie met de vorm entwat, maar meer gegevens zijn volgens De Vogelaer & Vandenberghe (2006:97) nodig ‘over het gebruik en de geografische verspreiding van de drie vragende vormen (wat, wuk en wiene) en de twee onbepaalde vormen (entwat en entwuk) (…) [om] meer duidelijkheid [te] brengen omtrent de historische en functionele samenhang tussen alle vormen.’ Die gegevens zijn tot op vandaag niet voorhanden. Vooral over het zelfstandige vragend voornaamwoord zijn de beschikbare data schaars: in de traditionele materiaalverzamelingen voor de Vlaamse dialecten  wordt het vragende voornaamwoord niet opgevraagd en noch in de Morfologische Atlas van de Nederlandse Dialecten (MAND), noch in de Syntactische Atlas van de Nederlandse Dialecten (SAND) zijn er gegevens over terug te vinden. Ter gelegenheid van Jacques’ emeritaat trachten wij deze lacune op te vullen. We bestuderen eerst het weinige, beschikbare materiaal over het zelfstandig vragend pronomen en combineren vervolgens inzichten uit de traditionele dialectologie met methodes uit de kwantitatieve sociolinguïstiek om de sociogeografische determinanten van het West-Vlaamse zelfstandig vragend pronomen in kaart te brengen.
Psychofarmaca worden door bewoners van het woonzorgcentra (WZC) veel en vaak onoordeelkundig gebruikt, wat hoge kosten en bijwerkingen met zich meebrengt. 
Daarom werd in WZC Leiehome te Drongen een kwaliteitsverbeteringsproject opgezet, met een oordeelkundiger gebruik van psychofarmaca tot doel. In één WZC werd de impact van een gecombineerde interventie onderzocht, waarbij (a) de attitudes en waakzaamheid van de medewerkers ten aanzien van psychofarmacagebruik verbeterd werden, (b) vorming over psychofarmaca gegeven werd en (c) een niet-farmacologische persoonlijke benadering uitgewerkt werd. Tevens werd een vergelijkende studie uitgevoerd met een controle-WZC dat enkel vorming kreeg.
Uit de resultaten bleek dat enkel in het interventie-WZC, waar zowel naar attitudeverandering gestreefd werd als een persoonsgerichte benadering uitgewerkt werd, significante verminderingen in psychofarmacagebruik behaald konden worden. Nadat meer ingezet werd op betekenisvolle activiteiten bleken bewoners, bovenop de daling in psychofarmacagebruik, ook meer tevreden te zijn met hun sociale omgeving, de kwaliteit van hun sociale netwerk en het animatieaanbod.
Dit project toont het belang aan van een aanpak waarbij vorming voor en begeleiding van medewerkers gecombineerd wordt met een persoonsgerichte benadering voor het verkrijgen van een oordeelkundiger psychofarmacagebruik. Het aanbieden van betekenisvolle activiteiten blijkt bovendien waardevol om psychofarmaca, in het bijzonder antidepressiva, te verminderen.
Bij epilepsiepatiënten die niet adequaat behandeld kunnen worden met anti-epileptische medicatie is chirurgische verwijdering van de epileptische focus, i.e. de regio in de hersenen die de aanvallen veroorzaakt, de behandeling bij voorkeur. Hiervoor is de exacte lokalisatie van de epileptische focus enorm belangrijk. Bij een deel van de patiënten wordt invasief EEG geregistreerd om de epileptische focus zo nauwkeurig mogelijk te lokaliseren. Het invasief EEG wordt in de klinische praktijk visueel geanalyseerd door de epileptologen. Visuele analyse is echter subjectief en vereist een specifieke geavanceerde kennis. Bovendien is epilepsie een netwerkziekte. Het invasieve EEG laat bijgevolg niet altijd toe om visueel te bepalen of de gemeten activiteit van de epileptische focus komt of dat het om spreiding gaat van de epileptische focus naar een geconnecteerde hersenregio. Hierdoor is de precieze lokalisatie van de epileptische focus a.d.h.v. visuele analyse van de invasieve EEG signalen moeilijk. 
In dit artikel maken we gebruik van functionele connectiviteitsanalyse om de epileptische focus te lokaliseren. Functionele connectiviteit bestudeert de intercommunicatie tussen de hersengebieden, zijnde hoe de neuronale activiteit van de beschouwde hersenregio’s gelinkt is. Dit kan door de correlaties tussen de opgenomen invasieve EEG signalen te onderzoeken. We geven een voorbeeld hoe functionele connectiviteitsanalyse van invasieve EEG opnames tijdens aanvallen kan gebruikt worden om de spreiding van de aanvalsactiviteit te onthullen. Aan de hand van de berekende spreidingpatronen tijdens de aanvallen kunnen we op een objectieve manier de epileptische focus lokaliseren.
Pornogebruik – of vooral de mogelijke gevolgen ervan- haalt regelmatig het maatschappelijk debat (1). Jammer genoeg bestaat een grote kloof tussen de opinies die soms circuleren in de populaire pers en wat wetenschappelijk onderzoek vaststelt (2). De studenten van de Permanente Vorming Seksuologie aan de Universiteit Gent vonden het dan ook evident om internetpornogebruik eens onder de loep te nemen in Vlaanderen in het kader van hun eindwerk.
Teleangiëctasieën of spiders ter hoogte van de onderste ledematen komen voor bij 40% tot 50% van de bevolking. Deze veroorzaken geen symptomen, behalve cosmetische last. Sclerotherapie, al dan niet met foam, is nog steeds de gouden standaard. De belangrijkste indicaties voor lasertherapie in plaats van sclerotherapie zijn teleangiëctasieën smaller dan 1 mm, teleangiëctatische matting, teleangiëctasieën ter hoogte van de voet, een allergie voor sclerotherapie en een naaldfobie. Men moet steeds rekening houden met het Fitzpatrick-huidtype wegens de eventuele interferentie van de golflengten van de lasers met het melanine in de huid. Elke laser kan aanleiding geven tot postinflammatoire hyper- of hypopigmentatie. Dit komt vaker voor bij Fitzpatrick-huidtype III of meer, alsook bij patiënten met regelmatige blootstelling aan de zon. Meestal verdwijnt dit na drie maanden. Een te hoge laserenergie kan aanleiding geven tot brandwonden. Deze genezen doorgaans, maar kunnen hypopigmentatie en littekens nalaten. De laserkeuze is gebaseerd op de grootte en de diepte van de te behandelen vene. Voor kleine spiders is de Nd:YAG-laser de eerste optie. Bij grotere venen rond de enkel is de Alexandrite-laser het meest geschikt en voor rode, fijne spiders de „pulsed dye”-laser. Over thermocoagulatie werd er slechts één kleine, gerandomiseerde studie gepubliceerd.
De bevoegdheidsoverdracht van de gezinsbijslagen werd één van de meest bediscussieerde dossiers uit de zesde staatshervorming. Met de overheveling van bevoegdheid en budget kregen de regeringen in ons land de kans en de middelen om een eigen systeem te ontwerpen, maar het beloofde ook een complexe oefening te worden op het vlak van financiering en implementatie. In deze bijdrage geven we enkele beschouwingen bij de hervorming en formuleren we een aantal uitdagingen voor de toekomst.
In Policy Brief 7 van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) (Broeders et al., 2018) wordt aangegeven dat de Nederlandse populatie gezonder is geworden. Nederlanders leven langer en het aantal jaren dat ze zich gezond voelen neemt toe. Het verschil tussen lagere en hogere sociaaleconomische groepen is echter, ondanks decennia van inspanningen, nog altijd even groot en op sommige punten zelfs toegenomen. De hoerastemming over de toegenomen gezondheid wordt dus getemperd door het aanhoudende gezondheidsverschil. Dit janusgezicht heeft de WRR ertoe genoopt zich de vraag te stellen of de reductie/eliminatie van gezondheidsverschillen eigenlijk wel realistisch en zinvol is. Het perspectief, zo wordt gesteld, moet op tweevoudige wijze worden veranderd.
De vrijheid van godsdienst en levensovertuiging heeft een zichtbare, openbare kant. Het gaat dan om de vrijheid om de godsdienst in woord en daad te beleven het forum externum. Die vrijheid is niet absoluut, maar kan op diverse manieren worden beperkt. De absolute kern van de godsdienstvrijheid het forum internum is echter gevrijwaard van overheidsinmenging. Incidenteel wordt het EHRM geconfronteerd met klachten waarin dit aspect aan de orde is. In 2018 leidde dit tot een uitspraak waarin toch ruimte lijkt te worden gelaten aan beperkend overheidsoptreden, het arrest Mockutė t. Litouwen. In deze zaak werd de overheid onder meer verweten de godsdienstige keuzevrijheid van een aanhanger van een nieuwe religieuze beweging geschonden te hebben. Deze bijdrage gaat in op dit arrest en onderzoekt de consequenties ervan voor een beleidsterrein waarin de vraag naar de innerlijke geloofsontwikkeling centraal staat, het deradicaliseringsbeleid.
Ex post evaluatie van beleid en regelgeving is om diverse redenen belangrijk, in het bijzonder ook vanuit het perspectief van parlementen. Zij hebben het potentieel een bijzonder belangrijke actor te zijn in het evaluatiegebeuren. Toch is evaluatie weinig uitgebouwd in de meeste parlementen en verschilt de rol die ze in de praktijk opnemen sterk tussen landen. In onze bijdrage staat de vraag centraal hoe dit onderbenutte potentieel beter kan worden benut. We analyseren de situatie in diverse parlementen en passen onze bevindingen toe op het Vlaams parlement. Onze belangrijkste aanbevelingen zijn de invoering van een jaarlijks momentum waarop het gevoerde regeringsbeleid besproken kan worden naar het voorbeeld van de ‘Verantwoordingsdag’ in Nederland en het jaarlijks zelf (laten) uitvoeren van een beperkt aantal ex post evaluaties naar het voorbeeld van de Franse ‘rapports d’information’.
Het landschap van evaluatiepraktijken in Vlaanderen en België is bijzonder divers. Zoveel is wel duidelijk uit de bijdragen in dit themanummer. Ter uitleiding trachten we over die diversiteit heen enkele vaststellingen en lessen te groeperen, zonder pretentie van exhaustiviteit. We doen dat aan de hand van de criteria die in het editoriaal werden toegelicht en die de basis vormden voor de thematische bijdragen.
In de late jaren 20 werd Carlo Queeckers beschouwd als een van de belangrijkste Belgische cineasten. Helaas zijn de meeste van zijn films verloren gegaan. De enige uitzondering is het leven eener groote abdij (1930). Aan de hand van geënsceneerde tableaus vertelt die de geschiedenis van de abdij van Tongerlo, die in 1929 door een zware brand werd geteisterd.
De sociale huisvesting in Vlaanderen draagt bij aan de verwezenlijking van het grondrecht op wonen voor de zwakste huishoudens. Sociale woonactoren verhuren kwaliteitsvolle en betaalbare woningen aan een afgelijnde doelgroep. Tegelijk is het aanbod sociale huurwoningen sterk ontoereikend, wat resulteert in aanzienlijke wachtlijsten. Daardoor kan het grondrecht op wonen van de huishoudens die (nog) geen toegang tot de sociale huur hebben, in het gedrang komen. Het sociale woonaanbod moet dus dringend omhoog, maar de financiering van sociale huisvestingsmaatschappijen staat onder druk. Tegelijk wijzigen de uitgangspunten van het sociale huurstelsel: de doelgroep wordt via de tijdelijke huurovereenkomsten sterker afgebakend en private ontwikkelaars krijgen een grotere rol via SVKpro. De sociale huisvesting staat dus voor grote uitdagingen. In december 2018 organiseerden het Steunpunt Wonen en de Universiteit Antwerpen de ‘Discussiedagen Sociale Huisvesting’. Twee dagen lang gingen beleidsvertegenwoordigers, academici en woonactoren op basis van thematische papers met elkaar in dialoog over de toekomst van de sociale huisvesting. Dit boek bundelt deze papers en biedt daarom een interessante verzameling van verschillende visies over de toekomst van de sociale huisvesting.
De sociale huisvesting in Vlaanderen draagt bij aan de verwezenlijking van het grondrecht op wonen voor de zwakste huishoudens. Sociale woonactoren verhuren kwaliteitsvolle en betaalbare woningen aan een afgelijnde doelgroep. Tegelijk is het aanbod sociale huurwoningen sterk ontoereikend, wat resulteert in aanzienlijke wachtlijsten. Daardoor kan het grondrecht op wonen van de huishoudens die (nog) geen toegang tot de sociale huur hebben, in het gedrang komen. Het sociale woonaanbod moet dus dringend omhoog, maar de financiering van sociale huisvestingsmaatschappijen staat onder druk. Tegelijk wijzigen de uitgangspunten van het sociale huurstelsel: de doelgroep wordt via de tijdelijke huurovereenkomsten sterker afgebakend en private ontwikkelaars krijgen een grotere rol via SVKpro. De sociale huisvesting staat dus voor grote uitdagingen. In december 2018 organiseerden het Steunpunt Wonen en de Universiteit Antwerpen de ‘Discussiedagen Sociale Huisvesting’. Twee dagen lang gingen beleidsvertegenwoordigers, academici en woonactoren op basis van thematische papers met elkaar in dialoog over de toekomst van de sociale huisvesting. Dit boek bundelt deze papers en biedt daarom een interessante verzameling van verschillende visies over de toekomst van de sociale huisvesting. In dit eerste hoofdstuk brengen de initiatiefnemers een samenvatting van de discussie en reflecties daarbij.
In een wereld van groeiende mobiliteit en diversiteit staat de sociale cohesie onder druk. Dit boek schetst een indringend beeld van de excessen waartoe het streven naar een homogene natiestaat kan leiden. In Europese context en ook op wereldvlak staan het nazisme en de Spaanse Inquisitie symbool voor een beleid waarbij ras en religie de absolute leidraad zijn geweest van het proces van natievorming. De confrontatie tussen beide gevalstudies – met de historische ijkpunten 1492 en 1942 als elkaars spiegelbeeld – onthult de specifieke kenmerken van een discours, mens- en maatschappijbeeld waarin geen plaats is voor etnische, culturele of ideologische diversiteit. Ras, religie, volk zijn de sleutelbegrippen van de analyse. Wat gebeurt er wanneer een volk, zoals Narcissus, verliefd is op zijn eigenbeeld? Wat gebeurt er wanneer het beleid erop gericht is de hele natie te kneden naar het beeld en gelijkenis van het eigen volk? De mechanismen die het boek analyseert, zijn tijdloos en herkenbaar in hedendaagse situaties van politiek geweld.
Op gebied van veiligheid bestaat al een lange traditie van onderzoek, maar van beveiliging staat dit nog eerder in de kinderschoenen. De aanslagen van 9/11 hebben de aandacht voor beveiliging vergroot. Ook cybercriminaliteit en de bescherming van gevoelige informatie kwam de afgelopen jaren hoger op de bedrijfsagenda te staan. Deze recente focus weerspiegelt zich in het wetenschappelijk onderzoek, waar op het vlak van beveiliging nog maar een beperkt aantal concepten en modellen werden ontwikkeld. De lange onderzoekstraditie op het vlak van veiligheid zorgt voor een vat vol nuttige informatie die aan de basis kan liggen bij het ontwikkelen van nieuwe beveiligingsconcepten en -modellen. In dit artikel worden de verschillen en gelijkenissen tussen veiligheid (safety) en beveiliging (security) besproken, wordt een model voor beveiligingscultuur toegelicht - naar analogie met veiligheidscultuur - en komen enkele praktische tips aan bod om bedrijfsbeveiliging te verhogen.