clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
De aanslagen van 11 september 2001 op het World Trade Center en op het Pentagon leidden ertoe dat de Europese Unie de 'War on Terror' als een topprioriteit begon te beschouwen en haar beleid dienaangaande sneller ontwikkelde. Het gevolg is een reeks van maatregelen die moet toelaten om terrorisme of de dreiging daartoe zo snel mogelijk in de kiem te smoren. Dat sommige fundamentele rechten en vrijheden hiervoor (tijdelijk) moeten sneuvelen, wordt als een noodzakelijk kwaad beschouwd. Dat de media een rol spelen in deze strijd tegen terrorisme en de wijze waarop deze wordt gevoerd, hoeft geen betoog. De vraag rijst in welke mate deze oorlog de positie van de media in het algemeen en de bescherming van het journalistiek bronnengeheim in  het bijzonder aantasten. In deze bijdrage gaan we kort in op de maatregelen die de 'War on Terror' kenmerken. Vervolgens onderzoeken we welke impact (een dreigend gevaar van) een terroristisch opzet kan hebben op de principiële anonimiteit van de journalistieke bronnen. Wie verdient voorrang en onder welke voorwaarden, de media of de overheid die handelt in functie van het algemeen belang.
De Europeesrechtelijke evolutie inzake de interpretatie en draagwijdte van de Richtlijn Oneerlijke 
Handelspraktijken (hierna kortweg «ROH») bereikt 
met het arrest «Mediaprint» van 9  november 2010 
van het Hof van Justitie (hierna «het Hof») een nieuw 
hoogtepunt. Een eerste stap was het bepalen van haar 
harmonisatiegraad. Dit is een noodzakelijke tussenstap om na te gaan of een verbod op koppelverkoop in 
overeenstemming kan zijn met de ROH. In het arrestVTB-VAB en Galatea van 23 april 2009 oordeelde het 
Hof dat er sprake is van een maximale harmonisatie 
en dat een  per se  verbod op het gezamenlijk aanbod, 
zonder  te  moeten  nagaan  of  de  desbetref ende handelspraktijk  in concreto  een oneerlijk karakter heet , 
in  strijd  is met de ratio legis van de ROH. In hetzelfde 
arrest beklemtoonde het Hof dat het toenmalige Belgische algemene verbod op het gezamenlijk aanbod 
(oud art. 54, tweede lid, WHPC) de ROH schond (HvJ 
23 april 2009, gevoegde zaken VTB-VAB NV en Galatea BVBA, C-261/07 en C-299/07, §§ 62 en 64-67, www.
eur-lex.europa.eu (hierna «HvJ VTB-VAB»)).
Op 31 maart 2009 velde het EHRM in de zaak Sanoma Uitgevers B.V. / Nederland een arrest met betrekking tot het journalistieke bronnengeheim dat lijnrecht indruist tegen zijn eigen constante rechtspraak. Is dit het begin van een kentering in de Straatsburgse rechtspraak of slechts een eenmalige (en ongelukkige) afwijking? Als gevolg van dit verrassende arrest, besloten Sanoma Uitgevers BV en Anderen om de zaak voor te leggen aan de Grote Kamer van het EHRM. In zijn arrest van 14 september 2010 analyseert de Grote Kamer op nauwgezette wijze de argumentatie van partijen, waarbij de belangenafweging tussen het journalistieke bronnengeheim van de media en het oplossen van misdrijven door de overheid centraal staat. In onderhavig arrest besluit de Grote
Kamer van het EHRM in het voordeel van de verzoekers en sluit zich aan bij de eerdere rechtspraak van het Hof.
De wetgever definieert nergens het begrip "administratieve overheid". Voor een invulling van artikel 14, § 1 RvS-Wet verwijzen we naar de criteria die het Hof van Cassatie vooropstelt in zijn rechtspraak. Aldus stelt het Hof dat " Instellingen opgericht of erkend door de federale overheid, de overheid van de gemeenschappen en gewesten, de provincies of gemeenten, die belast zijn met een openbare dienst  en niet behoren tot de rechterlijke of wetgevende macht, zijn in beginsel administratieve overheden in de zin van dit artikel 14 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State, in zoverre hun werking door de overheid wordt bepaald en gecontroleerd en zij beslissingen kunnen nemen die derden binden, meer bepaald door de eigen verplichtingen tegenover anderen eenzijdig te bepalen of door  verplichtingen van die anderen eenzijdig vast te stellen". Uit deze omschrijving vloeien zowel positieve als negatieve criteria voort. De positieve verplichtingen vallen verder onder te verdelen in organieke  en functionele voorwaarden. Eén van de functionele voorwaarden is de vereiste dat een instelling belast moet zijn met een openbare dienst om te kunnen worden gekwalificeerd als een administratieve overheid in de zin van artikel 14, § 1 RvS-Wet. Deze bijdrage is drieledig van aard en heeft als doel om enkele bedenkingen ter zake te formuleren. Vooreerst onderzoeken we of het begrip "openbare dienst" inhoudelijk enigszins kan worden ingevuld. Dit vereist een voorafgaande omschrijving van het "algemeen belang". Vervolgens gaan we na welke aspecten van een taak van algemeen belang een administratieve overheid kan behartigen.tot slot bespreken we de gevolgen wanneer een instelling in de zin van artikel 14, § 1 RvS-Wet een taak vervult die een inbreuk impliceert op de (grond)wettelijke bevoegdheidsverdeling.
45% van de Polen in Vlaanderen krijgt te maken met discriminatie-ervaringen. 'Gelijk oversteken' belicht o.a. de Poolse gemeenschap in Vlaanderen. Een specifiek onderzoek van de UHasselt spitst zich hierop toe. Dit is meteen het eerste wetenschappelijke onderzoek naar Polen in Vlaanderen. De onderzoekers bevroegen ruim 400 personen van Poolse afkomst uit Antwerpen tussen 18 en 70 jaar. In Vlaanderen is de Poolse gemeenschap intussen de derde grootste geregistreerde bevolkingsgroep van buiten de EU15. Meer dan een kwart van hen overweegt om langer dan tien jaar in België te blijven en ruim één op vijf is van plan zich hier definitief te vestigen. Discriminatie komt jammer genoeg vaak voor. Ongeveer 45% van de respondenten heeft minstens één keer persoonlijk discriminatie ervaren in het jaar voorafgaand aan het interview. Heel wat voorvallen hebben te maken met de taalbeheersing van de respondenten, hoewel zeven op tien Polen ooit een niet-verplichte cursus Nederlands volgde. Opvallend: Polen krijgen het meest te maken met discriminatie-ervaringen als ze in contact komen met een overheidsdienst. Ook de media, huiseigenaars en   collega's op het werk staan bovenaan het lijstje. Een doeltreffend en  volledig gelijkekansenbeleid moet hier dus duidelijk rekening mee houden. Polen hebben op hun beurt een zeer positieve beeldvorming van Belgen. Toch voelen de meeste Antwerpse Polen zich nog steeds Pool(84%), Europeaan(81%) of Antwerpenaar(39%). Slechts 6% voelt zich Belg. Opmerkelijk: Polen hebben meer vertrouwen in de Belgische regering dan in de Poolse.
In de zaak Ruiz Zambrano heeft het Hof van Justitie verklaard dat een staatsburger van een derde staat zich op artikel 20 VWEU kan beroepen om aanspraak te maken op het recht van verblijf en afgifte van een werkvergunning in de lidstaat waar zijn ten laste komende kinderen verblijven en waarvan zij de nationaliteit bezitten. Deze uitspraak heeft potentieel vergaande gevolgen voor het EU-recht en de ontwikkeling van de beginselen inzake het EU-burgerschap in het algemeen, en voor de rechtspositie van EU-burgers die geen gebruik hebben gemaakt van hun vrije verkeersrechten in het bijzonder. Bijna twee maanden later echter oordeelde het Hof van Justitie in de zaak McCarthy dat EU-burgers die nooit hun recht op vrij verkeer hebben uitgeoefend, zich niet kunnen beroepen op het EU-burgerschap om het verblijf van hun echtgenoot die uit een derde land komt, te regulariseren. Het heeft er dus alle schijn van dat het Hof van Justitie in McCarthy al meteen de eerste gelegenheid te baat heeft genomen om eventuele scherpe kantjes van Ruiz Zambrano af te vijlen.HvJ EU (Grote Kamer) 8 maart 2011, zaak C-34/09, Gerardo Ruiz Zambrano/Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening (RVA), n.n.g. en HvJ EU (Derde Kamer) 5 mei 2011, zaak C-434/09, Shirley McCarthy/Secretary of State for the Home Department, n.n.g.
Dit boek is tot stand gekomen onder de redactie van Prof.Mr. Gerard-René de Groot,
expert op het gebied van het nationaliteitsrecht. Hij is hoogleraar Rechtsvergelijking en Internationaal Privaatrecht aan de Universiteit Maastricht, Universiteit van Aruba en Universiteit Hasselt. Tevens is hij lid van de Commissie van advies voor de zaken betreffende de burgerlijke staat en de nationaliteit. Ook werkte hij als expert-adviseur van het comité nationaliteitsrecht van de Raad van Europa en als expert-adviseur voor de bestrijding van staatloosheid van het Hoge Commissariaat voor de Vluchtelingen (UNHCR). Deze bundel bevat een selectie van rechterlijke uitspraken die van belang zijn bij de toepassing van het Nederlandse nationaliteitsrecht. Zij helpen bij het beantwoorden van de vraag of een persoon het Nederlanderschap bezit of voor verwerving van het Nederlanderschap in aanmerking komt via een optieprocedure of naturalisatie. In deze vierde druk zijn nieuwe, actuele rechterlijke beslissingen toegevoegd.
Wie is Nederlander? Welke regels gelden voor het verkrijgen en verliezen van het Nederlanderschap? Voor de beantwoording van dergelijk vragen is niet alleen nationale regelgeving van belang. Er zijn ook een groot aantal bilaterale en multilaterale verdragen die in dit verband relevant zijn.

Dit Lexplicatiedeel bundelt de relevante internationale regelgeving, inclusief de regelgeving betreffende het Europees burgerschap. Met inleidingen, kernbeschrijvingen en artikelsgewijs commentaar, geven de auteurs uitleg over de achtergronden, de jurisprudentie en het beleid dat in Nederland op basis van de internationale regelgeving wordt gevoerd.

Dit Lexplicatiedeel vormt een complete set met 3.66a (Nederlandse nationaliteitswetgeving) en 3.66b (Handleidingen voor de toepassing van de Rijkswet op het Nederlanderschap).
In diverse lidstaten van de Europese Unie is het mogelijk
om de nationaliteit te ontnemen op grond van disloyaliteit,
crimineel gedrag of fraude. Deze verliesgronden zijn –
binnen bepaalde grenzen – toegestaan door het Europees
Verdrag inzake Nationaliteit van 6 november 1997, CETS
166 (hierna: EVN). Het EVN, dat door twaalf lidstaten is
geratificeerd en verder door zeven lidstaten is ondertekend,
kent in de artikelen 7 en 8 een uitputtende lijst van toegestane
verliesgronden. België heeft het EVN nog niet ondertekend.
Op grond van artikel 23 van het wetboek van de
Belgische nationaliteit, kunnen Belgen die hun nationaliteit
niet hebben verkregen van een ouder die Belg was op de
dag van hun geboorte en de Belgen wiens nationaliteit niet
werd toegekend op grond van artikel 11, indien zij de nationaliteit
op frauduleuze wijze hebben verkregen of indien
zij ernstig tekortkomen aan hun verplichting als Belgische
burger van de nationaliteit vervallen worden verklaard.
Als informatieverwerving bij de controle zo belangrijk is, wat zijn dan de verplichtingen van de uitvoerende macht? Heeft een regering een grondwettelijk recht om te weigeren bepaalde gegevens ter beschikking te stellen van het controlerende parlement? In deze bijdrage zal de parlementaire toegang tot informatie van de uitvoerende macht in het kader van de controletaak op federaal en Vlaams niveau worden onderzocht. Eerst komen de middelen aan bod waarop de volksvertegenwoordigers een beroep kunnen doen om die informatie te verwerven. Daarna lichten we de factoren toe die een beperkend effect hebben op die informatieverwerving. De laatste jaren zijn er zowel federaal als in Vlaanderen echter initiatieven genomen om de informatiedoorstroming richting parlement te verbeteren. Ten slotte staan we even stil bij het feit dat de uitwisseling van informatie tussen alle staatsmachten een complexe aangelegenheid is.
Ongevallen met chemische stoffen zijn voor bijna alle bedrijven een reëel risico. Elk bedrijf gebruikt immers stoffen in zijn processen. Het gebruik van deze stoffen behoort niet tot de kernactiviteiten, maar is wel onontbeerlijk voor de productie. Alle hulpmiddelen om een veilig gebruik van chemische stoffen te vergemakkelijken zijn dan daarom meer dan welkom.
Daar komt Chemical Leasing (ChL) bij te pas. Chemical leasing is een model dat de toepassing van chemische stoffen optimaliseert, het resultaat garandeert en de veiligheid verhoogt zonder de (administratieve) lasten voor de gebruiker in de hoogte te jagen.Marianne Hoppenbrouwers beantwoordt in haar artikel vragen als: Wat is Chemical Leasing eigenlijk? Wat maakt het zo innoverend? Wie komt ervoor in aanmerking en op welke stoffen heeft Chemical Leasing betrekking? Wat zijn de voor- en nadelen en welke rol kan Chemical Leasing in deze turbulente tijden spelen?
Het jaar 2010 staat in het teken van de biodiversiteit. Zowel de Europese Unie als de internationale gemeenschap organiseerden reeds verschillende politieke evenementen in het kader van het internationale jaar van de biodiversiteit.2 Een goede reden om de internationale instrumenten voor de bescherming van de biodiversiteit eens onder de loep te nemen. Onder auspiciën van de Verenigde Naties (VN) werden een aantal verdragen en akkoorden afgesloten die betrekking hebben op het behoud van de biodiversiteit. Het meest omvattende verdrag is het Biodiversiteitsverdrag. Daarnaast werden ook het Verdrag betreffende het behoud van migrerende diersoorten, het Akkoord betreffende het behoud van Europese vleermuizen, en het Afrikaans-Europees-Aziatisch akkoord betreffende watervogels onder leiding van de Verenigde Naties afgesloten. Omdat het Biodiversiteitsverdrag het meest belangrijke en alomvattende verdrag is dat instaat voor de bescherming van de globale biodiversiteit, zal dit verdrag in deze bijdrage centraal staan. In het eerste deel zal aandacht worden besteed aan de instellingen en de belangrijkste verplichtingen voor de verdragspartijen. Daarna wordt het Biodiversiteitsverdrag vanuit een meer praktisch oogpunt besproken en komen de projecten en het beleid van de VN met betrekking tot de bescherming van de biodiversiteit aan bod.
Dit boek is een diepgaande studie van het familiaal vermogensrecht, waarbij de materies die van bijzonder belang zijn voor de gerechtelijke en notariële praktijk, grondig zijn uitgewerkt. De kernmateries worden dan ook minutieus uiteengezet, zodat de lezer zich met een aantal onontbeerlijke technische regels vertrouwd kan maken. Het boek is toegankelijk geschreven en is zonder meer hét standaardwerk voor het familiaal vermogensrecht.

Het werk richt zich niet alleen tot magistraten, notarissen en advocaten, maar ook tot fiscalisten, bankiers, accountants en bedrijfsrevisoren die de nodige civielrechtelijke achtergrond willen verwerven om met kennis van zaken aan estate planning te doen.

Na een inleiding wordt in het eerste deel het huwelijksvermogensrecht en in het tweede deel het samenwoningsrecht besproken. Het leerstuk van de schenkingen wordt in het derde deel behandeld. In het vierde deel komt het erfrecht met inbegrip van de testamenten aan bod. In het vijfde deel worden de familiale schikkingen gegroepeerd, waarbij zowel aan de familiaalvermogensrechtelijke als aan de vennootschapsrechtelijke technieken aandacht wordt besteed.

Doorheen het boek zijn tevens meer dan zeventig voorbeeldoefeningen opgenomen. Dit uitzonderlijke basiswerk beantwoordt aan de vraag naar een algemeen, volledig en praktisch overzicht van het familiaal vermogensrecht.
Steeds vaker maakt de overheid gebruik van het privaatrecht. De uitoefening van taken van algemeen belang noodzaakt haar echter vaak om dit privaatrecht te benaderen vanuit een publiekrechtelijke context. Een toepassing hiervan vinden we bij de vzw’s die de overheid binnen het kader van de externe verzelfstandiging opricht of waar zij in participeert omdat zij een belangeloze activiteit van algemeen belang in een afzonderlijke rechtspersoon wil onderbrengen. Dergelijke functionele decentralisatie is geenszins eenvoudig en brengt enkele bedenkingen met zich mee. Zo vragen we ons af in welke mate de overheid zich vrij kan beroepen op het private verenigingsrecht en welke bevoegdheden zij desgevallend aan de vzw kan delegeren. Mogelijks zijn er niveaugerelateerde verschillen inzake de beperkingen tussen de verschillende overheden. Vervolgens gaan we na of dergelijke vzw’s gekwalificeerd kunnen worden als een “administratieve overheid” in de zin van art. 14, § 1, 1° RvS – Wet en dus in welke mate zij voor de rechtsgeldigheid van hun beslissingen onder de controlebevoegdheid vallen van de Raad van State in plaats van onder de ratione materiae van de burgerlijke rechter.
In dit artikel wordt besproken hoe organisaties de sterktes van de groter wordende groep 55-69 jarigen kunnen benutten. We willen u vooral bekoren met het positieve lied van de ONTgrijzing. Het ouder worden van de bevolking 
heeft een belangrijke sterkte in zich. In Vlaanderen en Nederland wordt de groep 55-69-jarigen in een snel tempo vitaler. 
In zeven jaar steeg het percentage mensen in België dat hun gezondheid als goed ervaart met gemiddeld 5%. Het 
percentage dat geen activiteitsbeperkingen ervaart, steeg met meer dan 4%. En de groep 55- tot 64-jarigen wordt niet 
enkel vitaler. Ze wordt ook procentueel groter op de arbeidsmarkt.
De beschikbare cijfers over illegale drugs geven een grondig inzicht in het gebruik van illegale middelen vandaag en in opmerkelijke evoluties (periode 1997-2007). Naast cijfers zijn in deze publicatie vier bijdragen van deskundigen opgenomen die ieder een trend in het illegale druggebruik van de laatste tien jaar beschrijven. De volgende thema’s staan daarbij centraal: de samenwerking tussen drughulpverlening en justitie, de schadelijkheid van cannabis, de harm reduction en de risico’s van druggebruik, en het recreatieve druggebruik in het uitgaansleven. Dit boek is een efficiënte informatiebron voor iedereen met belangstelling voor het druggebruik in de maatschappij.
Na een beknopte rondleiding door de wereld van rechtsbegrippen en juridische structuren, worden enkele rechtstakken die specifiek voor het beroep van verpleegkundigen en verloskundigen van belang zijn, bekeken en praktisch toegelicht: het burgerlijk recht (met onder meer de afstammingsregeling, de echtscheidingsprocedures, maar ook de wetgeving betreffende het einde van de persoon) het strafrecht (met - naast een paar algemene begrippen en het procedureverloop - een volledig overzicht van de misdrijven die binnen de gezondheidszorg voorkomen: beroepsgeheim, wettelijke hulpverleningsverplichting, abortus, euthanasie, verdovende middelen enz..), het sociaal recht, opgedeeld in arbeidsrecht en sociaal zekerheidsrecht, de aansprakelijkheid van verpleegkundigen en vroedvrouwen, een beknopt overzicht rond de werking en bevoegdheden van het OCMW en het geactualiseerd jeugdrecht. Uiteraard ontbreekt de wetgeving rond de beroepsuitoefening van verpleegkundigen en vroedvrouwen niet in een hoofdstuk omtrent gezondheidsrecht. De thema’s die binnen deze rechtstakken worden uitgediept zijn niet alleen in functie van de relatie patiënt en verpleegkundige/vroedvrouw gekozen maar ook in functie van de zorgverlener als tewerkgestelde. Zo gaat er bijzondere aandacht naar de patiëntenrechten en de verzekering voor beroepsfouten maar ook naar de verschillende tewerkstellingsstatuten: als zelfstandige zorgverlener of in het kader van een arbeidsovereenkomst of statuut. Als belangrijk onderdeel van de patiëntenrechten wordt ook de wet op de privacy toegelicht en komen onderwerpen aan bod als ouderlijk gezag en voogdij, de bekwaamheid (met beschermingsstatuten voor onbekwamen) en zelfs een beknopt overzicht van de regels rond testamenten en erfrecht.
Moeten vrouwen de vamp spelen of hun scherpe klauwen slijpen om de top in de bedrijfswereld te bereiken? Of is dit een verouderd beeld van vrouwen in het bedrijfsleven? In deze 9de editie van de boekenreeks Tweespraak Vrouwenstudies werpen we een blik op de vrouwen in het bedrijfsleven vandaag. Recent onderzoek wijst uit dat vrouwen in de hogere posities van bedrijven nog steeds witte raven zijn. Emeritus Hoogleraar Anneke van Doorne-Huiskes van de Universiteit van Utrecht verzorgt in dit boek de eerste bijdrage Vrouwen aan de top: een weerbarstig vraagstuk, waarin ze een aantal antwoorden geeft op de vraag waarom er zo weinig vrouwen in de hogere echelons van bedrijven zijn, gebaseerd op recent onderzoek en op haar praktijk als adviseur over de doorstroming van vrouwen naar hoge functies. Een van de demotiverende factoren voor vrouwen is het blijvend verschil in verloning van mannen- en vrouwenarbeid. Vrouwen op weg naar de top: de loonkloof en het glazen plafond in België is de titel van de bijdrage van econoom Nick Deschacht, sociologe Anneleen Baerts en Prof. Dr. Marie-Anne Guerry. De loonkloof heeft echter vele aspecten. Vandaar een tweede bijdrage over de loonkloof van Sem Vandekerckhove en Tom Vandenbrande: De analyse van loonkloven in België. Tot nog toe is er weinig onderzoek gevoerd naar de rol van gender in de wereld van de bedrijfsrevisoren, ofschoon meer en meer vrouwen tot het beroep toetreden. Vandaag vormen vrouwen de helft van de instroom in het beroep. Drs. Kris Hardies en de professoren Diane Breesch en Joël Branson voeren onderzoek naar de rol die gender speelt in het werk van auditploegen. De bundel besluit met een samenvatting van een panelgesprek tussen onderzoekers en experts vanuit het werkveld (Ria Verheyen, Cristina Vicini, Fientje Moerman, Annemie Roets, Sara De Clerck en Diane Breesch). Het belang van vrouwennetwerken en het doorbreken van het glazen plafond was het onderwerp van discussie.
Dit artikel handelt over de theoretische en methodologische vraagstukken omtrent het 
conceptualiseren en meten van digitale uitsluiting. De basisvraagstelling is hoe de cruciale 
karakteristieken voor digitale uitsluiting het best in kaart gebracht worden middels een kwantitatieve 
bevraging. Welke indicatoren dienen gemeten te worden? Hoe kunnen deze indicatoren vertaald 
worden in survey vragen en passende meet- en antwoordschalen? Hierbij zal in het bijzonder 
aandacht besteed worden aan de notie van mediageletterdheid en digitale vaardigheden. Dit artikel 
geeft in de eerste plaats een uitgebreid overzicht van de tekortkomingen van huidige meetsystemen 
en bijhorende oorzaken en implicaties. In de tweede plaats wordt een verkennende analyse gemaakt 
van een meer genuanceerd en gecontextualiseerd kader voor het meten van digitale uitsluiting. 
Hierbij ligt de focus op 1) een herziening van de traditionele drempels - toegang, motivatie, gebruik 
en vaardigheden; en 2) op andere aspecten die in de theorie als cruciaal worden aangegeven. 
Aansluitend wordt gekeken naar de manier waarop deze aspecten in huidig onderzoek vertaald 
worden in indicatoren, survey-vragen en bijhorende meet- en antwoordschalen. Het artikel omvat 
eveneens een kritische analyse van de manier waarop digitale uitsluiting in kaart gebracht wordt in de 
SCV-survey (2001 tem. 2010) van de Studiedienst van de Vlaamse Regering (SVR) en geeft aan op 
welke manier uitbreiding en verbetering mogelijk is
De Krijgskas van de Zuidelijke Nederlanden is tot op heden enkel oppervlakkig bestudeerd. Deze instelling werd in 1718 gecreëerd in het kader van een ruimere hervorming van de Nederlandse staatsinrichting, en moest de militaire bevoegdheden van de Raad van Financiën overnemen. De Krijgskas werd verondersteld met een grote mate van autonomie het militaire budget te beheren en de controle van de Oostenrijkse regering over het Brusselse militaire financiën te vergroten. Uit recentelijk ontdekte documenten blijkt echter dat de autonomie van de Krijgskas in werkelijkheid zeer beperkt was. De instelling bleef in grote mate afhankelijk van de Raad van Financiën, en dit zowel voor het bekomen van inkomsten als voor het beheer van de militaire uitgaven. Deze afhankelijkheid doelbewust in stand werd gehouden door zowel de Brusselse als Weense overheid. Voor een efficiënt beheer van het militaire budget was een tussenkomst van de Raad van Financiën onontbeerlijk. De zware lasten voor het onderhoud van de troepen in de Nederlanden deed zowel de Weense als Brusselse regering afzien van het beperken van de invloed van de civiele regeringsraden in het beheer van het militaire budget.