clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Immigratie en diversiteit zijn vaak het onderwerp van passionele debatten. Maar hoe zit het nu met de sociale positie van de Turken en Marokkanen in de maatschappij? Leven ze eerder naast dan met de Belgen? En welke plaats nemen de ‘nieuwe’ migrantengroepen zoals de Bulgaren, Slowaken en Polen in? Dit boekt schetst een beeld van de levensomstandigheden van enerzijds Turken en Maghrebijnen en anderzijds Midden- en Oost-Europeanen in Gent. De auteurs analyseren met uniek cijfermateriaal de trends van het afgelopen decennium op het vlak van werken, wonen en huwen. Ze argumenteren dat we in de Belgische migratiegeschiedenis op een dubbel keerpunt zijn gekomen. Ten eerste stellen ze vast dat de Turkse en Maghrebijnse Gentenaars geleidelijk overgaan van gesloten ‘etnische enclaves’ naar een meer interactieve ‘etnische mozaïek’. De ruimtelijke segregatie van deze groepen neemt af in Gent, de Turkse enclave in de stad boet aan belang in, en een deel van de Turken trekt naar de meer welgestelde suburbane stadsrand. Tegelijkertijd daalt het aandeel Turkse en Marokkaanse immigratiehuwelijken spectaculair. Ten tweede stellen de auteurs vast dat de Polen, Slowaken en Bulgaren in Gent momenteel minder gesegregeerd leven dan tien jaar geleden. Niettemin ontstaat het potentieel voor een Bulgaarse enclavevorming. Bovendien zijn er grote sociaaleconomische verschillen tussen deze drie migrantengroepen. Dit boek brengt een genuanceerd verhaal over het reilen van zeilen van de ‘oude’ en ‘nieuwe’ migrantengroepen in Gent. Door zijn focus op structurele thema’s biedt het een alternatief voor de dominante ‘culturalistische’ kijk op etnische diversiteit. Het doorprikt hierdoor veel gangbare clichés over migranten zonder evenwel de kop in het zand te steken voor een aantal problemen.
Binnen de context van duurzame consumptie en productie spelen de methodes voor de beoordeling van producten en diensten een belangrijke rol. Een vrij nieuw instrument op dat vlak is de analyse van de levenscycluskosten (LCC). De mate waarin dit instrument een meerwaarde kan zijn voor duurzame overheidsopdrachten werd door de POD DO geanalyseerd. De bevindingen van de analyse zijn gebundeld in deze handleiding. Deze handleiding biedt een kader en een aantal richtlijnen m.b.t. de toepassing van de levenscycluskost (LCC) bij duurzame overheidsopdrachten. Het eerste hoofdstuk beschrijft een aantal belangrijke begrippen maar ook het kader waarin LCC zal worden toegepast. Zo zal niet zozeer worden uitgegaan van een conventionele LCC, maar wel van een methodologie die nauw aanleunt bij de ‘levenscyclusanalyse’. Deze benadering heeft als doel een beoordeling van de economische impact van goederen en diensten naar voor te brengen waarbij de methode consistent is met de LCA en de toepassing ervan in parallel met een LCA zo efficiënt als mogelijk is. Hoofdstuk 2 geeft een opsomming van vigerende wetgeving m.b.t. overheidsopdrachten en schetst de juridische achtergrond van een aantal stappen in het verloopproces van een opdracht. Een interessante rubriek voor een lezer die niet of weinig vertrouwd is met het onderwerp ‘overheidsopdrachten’. In hoofdstuk 3 wordt elk kernbegrip uit volgende definitie toegelicht: ‘The assessment of all costs associated with the life cycle of a product that are directly covered by 1 or more actors in the product life cycle (supplier, manufacturer, user or consumer, and/or EoL actor), with the inclusion of externalities that are anticipated to be internalized in the decision-relevant future’. Deze toelichting leidt tot een afbakening van het toepassingsdomein van LCC binnen de context van duurzame ontwikkeling. In de drie daaropvolgende hoofdstukken wordt verteld hoe dat LCC-verhaal in een overheidsopdracht geïntegreerd kan worden. Het uitgangspunt is opnieuw de verschillende stappen van een overheidsopdracht. Het zevende hoofdstuk brengt een aantal budgetaire implicaties aan het licht. Deze elementen worden vervolgens – in hoofdstuk 8 – praktisch toegepast in twee gevallenstudies, rond voertuigen en ICT-uitrusting voor bureaus. Tenslotte wordt het verband gelegd met relevante onderwerpen die verband houden met duurzame ontwikkeling, waarbij praktijkvoorbeelden van het Federaal Planbureau, het Federaal Agentschap voor de Veiligheid van de Voedselketen, en de Federale overheidsdienst Economie worden vermeld, alsook de plaats van LCC binnen de innovatieketen (Annex I). Geëindigd wordt met informatie die gebruikt kan worden om de praktische tool die bij deze handleiding hoort, optimaal in te vullen (Annex II), alsook een bibliografie.
De titel van dit boek doet ongetwijfeld een belletje rinkelen bij iedereen die betrokken is op het jeugdwerk in Vlaanderen. Het beeld van de ‘witte’, ‘middenklasse’ jeugdbeweging die aangesproken wordt op haar (on)toegankelijkheid is alvast niet onbekend. Wie meer wil weten over ‘jeugdwerk en sociale uitsluiting’ is met dit boek aan het goede adres. De auteur verwerkt in dit boek secundaire data en eigen onderzoeksmateriaal, studies uit eigen land en uit het buitenland. Dit leidt in eerste instantie tot een genuanceerde kijk op het waarom en waartoe van het toegankelijkheidsstreven en de ‘praktische’ problemen die hierbij opduiken. Maar dit boek brengt meer dan een gedetailleerde analyse van het toegankelijkheidsvraagstuk. Er worden standpunten ingenomen. Centraal staat de these dat men het moet hebben over mogelijkheden en aspiraties van concrete kinderen en jongeren eerder dan over ontoegankelijkheid (van het jeugdwerk) en non-participatie (aan het jeugdwerk). Deze these wordt gestaafd met bevindingen uit een ‘multiple case study’. De zorgvuldig neergeschreven studie van het doen en laten van 5 jeugdwerkinitiatieven in een Gentse buurt doet twijfelen aan vermeende ‘best practices’ binnen het jeugdwerk en zelfs aan de belangrijkheid van het spel dat men jeugdwerk noemt. Letterlijk: een uitdagend boek voor geëngageerde jeugdwerkers… en sociaal werkers.
De Belgische justitie merkt de jongste jaren een aanzienlijke stijging in het aantal in beslag genomen indoor cannabisplantages. De veroordeling van de daders is gebaseerd op de (grote) winsten die met de cannabisteelt en –handel gepaard gaan, maar de justiële autoriteiten hanteren hiervoor verouderde cijfers (28 g cannabis per plant en een verkoopsprijs aan de teler van € 3 per gram). Onderzoek van het Federale Wetenschapsbeleid (BELSPO) in het kader van het onderzoeksprogramma ter ondersteuning van het Belgisch beleid inzake drugs, uitgevoerd door de vakgroep Plantaardige Productie en de Vakgroep Strafrecht en Criminologie (Universiteit Gent) bracht aan het licht dat de opbrengstcijfers beter worden uitgedrukt in g per m² (i.p.v. per plant), dat een betrouwbaar, hedendaags opbrengstcijfer voor een doorsnee cannabisplantage 575 g per m² bedraagt (=48 g per plant bij een dichtheid van 12 planten per m²; en 36 g per plant bij een dichtheid van 16 planten per m²), en dat de verkoopsprijs op telersniveau best wordt opgetrokken tot € 4 per g. De onderzoekers formuleren verder een aantal aanbevelingen voor respectievelijk politie en justitie, die deze onderzoeksresultaten bij toekomstige opsporing en vervolging willen gebruiken.
Het boek bevat twee delen. De hoofdstukken in het eerste deel schetsen het institutioneel kader met onder meer aandacht voor het provinciedecreet en de gevolgen ervan voor de interne provinciale organisatie in Oost-Vlaanderen en een overzicht van de resultaten van de provincieraadsverkiezingen van 1994 tot 2006. Het tweede deel omvat hoofdstukken die samenvallen onder de noemer politieke biografie. Naast een biografisch repertorium dat de basisgegevens presenteert van alle provincieraadsleden, gedeputeerden, gouverneurs en de griffier uit de periode 1994-2011, zijn er politieke biografieën van de gouverneurs, de provincieraadsvoorzitter, de gedeputeerden en de provinciegriffier uit het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw.
Sinds Hesselings 'Geschiedenis der Nieuwgrieksche letterkunde' uit 1921 is het Nederlandse taalgebied verstoken gebleven van een systematisch overzicht van de Nieuwgriekse literatuurgeschiedenis. 'Inleiding in de Nieuwgriekse literatuur' tracht hieraan te verhelpen. Het boek vangt aan met de literatuur uit de Komneense periode en de Palaiologentijd (12de-14de eeuw), behandelt vervolgens een aantal vroegmoderne (renaissance, Verlichting) en moderne (romantiek, realisme, modernisme) cultuurhistorische en literaire periodes, om af te sluiten met een overzicht van de – vaak postmoderne – literatuur uit het hedendaagse Griekenland. Hoewel de Nieuwgriekse letteren zich door de eeuwen heen steeds ontwikkeld hebben op het ritme van de West-Europese literatuurgeschiedenis, benadrukt dit boek vooral de creatieve wijze waarop deze invloeden hebben bijgedragen tot een literair universum met een unieke stem. Dit biedt niet alleen plaats aan wereldbefaamde grootheden zoals K.P. Kavafis, Nikos Kazandzakis of Giorgos Seferis, maar ook aan literaire parels die het internationale publiek nog niet ontdekt heeft. Aan de hand van een selectie van representatieve fragmenten – origineel en in vertaling – krijgt de lezer op die manier een persoonlijk overzicht van de Nieuwgriekse literatuur vanaf haar ontstaan tot vandaag.
Biogeomorfologie is een deel van de geomorfologie dat steeds meer in de aandacht komt. Vroeger negeerde men de bijdrage van dieren, maar het wordt meer en meer duidelijk dat ook dieren een grote impact hebben op hellingsprocessen. In deze studie vatten Lennert Schepers en Jan Nyssen de bijdrage samen van zoogdieren tot hellingsprocessen, met focus op de gematigde en alpiene klimaten. Uit literatuurstudie blijkt dat dieren direct sediment verplaatsen door holen en gangen uit te graven, door het op- en begraven van voedsel en door het vertrappelen van stenen en bodem. Daarnaast oefenen de dieren ook indirecte invloed uit op hellingsprocessen, door het sediment bloot te stellen aan erosie, door het verstoren van de vegetatie, door het beïnvloeden van de oppervlakkige afvloeiing, door creep te bevorderen en door het verminderen van de hellingstabiliteit. Enkele zoogdieren en hun geomorfologische activiteiten worden nader toegelicht. Goffers, grizzlyberen, grondeekhoorns, dassen en everzwijnen hebben door verschillende processen een bijdrage tot hellingsprocessen. Zoogdieren die permanent onder de grond leven, holen uitgraven en zoogdieren die gangen uitgraven op zoek naar voedsel blijken de grootste bijdragen te leveren. Op lange termijn hebben ze een aanzienlijke invloed op het reliëf. De indirecte effecten worden in de onderzoeken voor deze dieren niet berekend. In het vergelijken van deze studies zijn er echter grote variaties, te wijten aan de verschillende ruimtelijke en temporele schalen en door de verschillende onderzoeksmethoden. Hiermee dient ment rekening te houden in geomorfologisch onderzoek naar dieren.
De Koninklijke Albert I-Bibliotheek te Brussel kan beschouwd worden als een van de meest intrigerende 20ste-eeuwse overheidsgebouwen in de Belgische hoofdstad. Het indrukwekkende complex, ontworpen en uitgevoerd door de architecten Maurice Houyoux en Roland Delers Delers (1954-1969), maakt deel uit van het grotere stedenbouwkundig geheel van de Kunstberg naar een ontwerp van Jules Ghobert (1956-1958). Het ontwerp-, bouw- en afwerkingsproces van de nieuwe Koninklijke bliotheek liep om talrijke redenen zeer grote vertragingen op waardoor het uiteindelijk gerealiseerde bouwwerk verschillende visies vertolkt rond de ‘geschikte’ ontwerpstijl voor een nationale bibliotheek. Zo spreekt de combinatie van het strakke monumentale exterieur met de voor de jaren 1960 erg moderne inrichting en vooruitstrevende uitrusting boekdelen. Waar de plechtstatige zuilenpartij van de gevel langs de Kunstberg nog appelleert aan een vooroorlogse architectuur met referenties aan de klassieke bouwkunst, straalt het interieur, opgevat en ontworpen als een totaalproject door de Kortrijkse Kunstwerkstede De Coene, veeleer de sfeer uit van een standingvol eigentijds kantoorgebouw uit de golden sixties. Het boek ‘Bouwen voor de natie: de Albertina op de Brusselse Kunstberg’ wil deze fascinerende gelaagdheid blootleggen. Op basis van uitvoerig archiefwerk gekoppeld aan gesprekken met ontwerpers, biedt het de eerste diepgravende analyse van de ontstaans- en bouwgeschiedenis van dit markante architectuurcomplex. De studie concentreert zich hierbij niet enkel op de architectuur, maar strekt zich uit over verschillende schaalniveaus, gaande van de stedenbouwkundige ontwikkeling van Brussel en de Kunstbergwijk, over de productie van monumentale architectuur tot en met de inrichting en uitrusting van een bibliotheek met nationaal prestige.
De opbouw van het leerboek illustreert de opzet: een ‘inleiding tot’ en geen ‘overzicht van’. De hoofdstukken zijn opgebouwd rond de grote vragen uit de wereldgeschiedenis: - 	Een menselijke wereld: Hoe de mens uitgroeide van een bedreigde tot de meest succesvolle soort. - 	Een natuurlijke wereld: Hoe de natuur de menselijke geschiedenis mee vorm gaf. - 	Een agrarische wereld: Hoe andbouwsamenlevingen de menselijke geschiedenis een nieuwe wending gaven. - 	Een politieke wereld: Hoe de mens zich organiseerde in steeds complexere bestuurssystemen. - 	Een goddelijke wereld: Hoe de mens nieuwe religieuze en culturele zingevingspatronen ontwikkelde. - 	Een gescheiden wereld: Hoe de voorbije eeuwen de trajecten van het ‘Westen’ en de rest van de wereld uit elkaar liepen. - 	Een globale wereld: Hoe tegelijkertijd de wereld meer globaler werd. - 	Een gepolariseerde wereld: Hoe die wereld werd en wordt getekend door divergerende patronen van rijkdom, armoede en ongelijkheid.
Dit handboek economische geschiedenis is bestemd voor studenten in het hoger (bedrijfseconomisch) onderwijs. Na een inleiding tot de basisprincipes van de historische wetenschap concentreren de auteurs zich op de economische geschiedenis van België in de 19de en 20ste eeuw. Het boek is opgebouwd rond thema's als de industriële revolutie, het alledaagse leven en werken in het industriële België, de consumptie en levensstandaard en de sociale regulering en sociale organisatie.
Communicatie hangt samen met de persoonlijkheid, de professionele identiteit van de professional en de institutionele context waarbinnen gewerkt wordt. Voor leraren en opvoeders is dat niet anders. Meer nog, communicatie is het vehikel waarlangs kennis en ervaring worden overgedragen. Hierin spelen taal en beelden een cruciale rol. In de complexe realiteit van het lesgeven en opvoeden gebeurt die communicatie vanuit verschillende actoren en vanuit verschillende perspectieven. Een leraar voor een lege klas? Wil handelingsoriëntaties formuleren vanuit die vele perspectieven die in de les- en opvoedingspraktijk voortdurend interfereren. Zo komen achtereenvolgens de lesgever/opvoeder als pedagoog, toegepast linguïst, psycholoog, manager, visueel ontwerper en – last but not least – als lesgever/opvoeder aan bod.
Elk jaar maakt Ecoom-UGent een reeks basisindicatoren aan ter ondersteuning van de beleidsvoering in de organisatie van doctoraatsonderzoek en academische carrières, gebaseerd op de gegevens uit de HRRF-databank (HRRF= Human Resources in Research Flanders). Dit rapport bundelt deze basisindicatoren. In het eerste deel wordt er een algemene toelichting verschaft bij de gehanteerde methodologie, de relevante beslissingsregels bij het aanmaken van bepaalde variabelen en een toelichting bij specifieke berekeningswijzen en terminologie. Het tweede deel bevat tabellen van de analyses op interuniversitair niveau met basisindicatoren omtrent instroom-, populatie- en doctoraatsgegevens van junior onderzoekers die aan de KULeuven, UA, UGent, UHasselt en VUB zijn ingestroomd tussen 1 oktober 1990 en 30 september 2009.
Lange tijd werd het onderzoek naar invloeden in de literatuurwetenschap verketterd: hoe kan je immers de impact van de ene schrijver op de andere nagaan? Een echte methodologie bestond daarvoor niet en vaak waren invloedenstudies psychologiserend. In dit boek wordt op basis van de theorieën van Gérard Genette, Michel Riffaterre en Harold Bloom een handig model ontwikkeld waarmee invloed beschreven wordt enkel uitgaande van tekstueel materiaal. Vertrekpunt is steeds een intertekstuele relatie die de aanzet vormt om ook andere teksten van een auteur te toetsen aan het werk waaruit de intertekstuele link afkomstig is. Met behulp van die leesstrategie onderzoekt Carl De Strycker de invloed van Paul Celan op de Nederlandstalige poëzie. Celan, een van de belangrijkste moderne dichters van de twintigste eeuw, wordt door vele Nederlandstalige dichters een voorbeeld genoemd, maar tot nu toe werd die voorbeeldfunctie nooit grondig onderzocht. Celan auseinandergeschrieben bevat casestudies over Boudewijn Büch, Mustafa Stitou, Louis Ferron, Jan Kuijper, Huub Beurskens, Peter Nijmeijer, J. Bernlef, Koen Stassijns, Peter Theunynck, Hugues Catharin, Jacques Hamelink, Michel Bartosik, Leonard Nolens, C.O. Jellema, Hans Tentije, Stefan Hertmans, Willy Roggeman en Jan Lauwereyns. De Strycker beschrijft niet alleen hoe Celan functioneert binnen het oeuvre van deze auteurs, maar gaat ook na welke aspecten van de Duitstalige dichter dominant zijn in de creatieve receptie.
‘Seks’ en ‘erotiek’ zijn volgens Koen Raes en vele andere progressieve intellectuelen op gespannen voet komen te staan. Dit ‘progressief seksueel pessimisme’ kan begrepen worden als een reactie op de seksuele revoluties en op meer recente evoluties op het vlak van seksualiteit. De seksuele revolutie van de zestiger en zeventiger jaren leverde volgens de progressieve seksuele pessimisten niet de verhoopte bevrijding op van het seksuele, begrepen als intermenselijke bron van weldaad en geluk. De verhoopte transformatie van seks tot een ‘omvattende Eros’ werd gefnuikt. Het seksuele domein als een distinctief en door interne waarden gereguleerd domein wordt verder ontmanteld. De keuzevrijheid ten gevolge van de liberalisering neemt nog verder toe tot waar het seksuele uitloopt op een voor velen bewildering sexuality, of beter tot bewildering sexualities. De seksuele revoluties hebben volgens hen de verwachting van de bevrijding van het seksuele als emancipatorische kracht niet ingelost. Bovendien dreigen recente economische, maatschappelijke, sociaalpsychologische en psychologische verschuivingen, die gepaard gaan met de ‘postmodernisering’ van ons bestaan, het seksuele domein te fragmenteren, trivialiseren en commercialiseren. Ik deel hun cultuurfilosofische analyses in aanzienlijke mate. Maar ik verschil met een aantal van hen van mening over welke consequenties deze evoluties hebben voor de morele beoordeling van moderne seksualiteit(en) en voor het project van een emancipatorische seksuele ethiek.
Rechtsextremisme en rechts-extremistisch geweld; het zijn fenomenen waar onze samenleving vandaag de dag mee geconfronteerd wordt. Zo ook in Vlaanderen. Rechts-extremistische groeperingen, zoals Blood and Honour, drukken hun stempel op de samenleving, onder meer door het heimelijk organiseren van neonaziconcerten, waarop aanwezigen aangemoedigd worden tot discriminatie, vreemdelingenhaat en het plegen van racistisch geweld. Toch werd er in Vlaams criminologisch onderzoek nog niet veel aandacht aan dit fenomeen besteed. Met deze bijdrage willen we alvast een eerste stap zetten door na te gaan wat jongeren vatbaar maakt voor het rechts-extremistische discours, waarom jongeren toetreden tot een rechts-extremistische groepering, welke motieven hen drijven om geweld te plegen en welke lessen daaruit te trekken vallen voor de politionele aanpak van het fenomeen. Aan de hand van een verkennende literatuurstudie enerzijds en een casestudy van 2 Vlaamse cases anderzijds, proberen we op deze vragen een antwoord te formuleren.
In deze situering wordt kort ingegaan op de belangrijkste kwantitatieve en kwalitatieve aspecten van diefstal in woningen en in het bijzonder woninginbraak. Achtereenvolgens wordt aandacht besteed aan de definitie, de aantallen en trends. Na een algemene beschrijving wordt ingegaan op de ongelijke spreiding in tijd en ruimte en op de onveiligheidsgevoelens die met woninginbraak gepaard gaan, zowel voor slachtoffers als voor burgers in het algemeen. Deze situerende bijdrage tracht de verscheidenheid bloot te leggen die met diefstal in woningen gepaard gaat. Zij doet dit door het hanteren van verschillende invalshoeken, maar ook door de variatie te beschrijven die met het fenomeen gepaard gaat. Op die manier wil deze bijdrage een ruim kader aanreiken dat voor mensen uit verschillende instanties deels herkenbaar is. Daarnaast wil de bijdrage de lezer ertoe aanzetten een al te eenzijdige kijk op het fenomeen diefstal in woningen los te laten.
Dit onderzoek tracht een stap te vormen in het ontwikkelen van een methode om etnische muziek te beschrijven op computationele wijze waarbij de klank als fysisch signaal geanalyseerd wordt. Deze methode kan bestaande etnomusicologische onderzoeksmethodes verrijken maar biedt ook artistieke opportuniteiten. De aangeleverde muziek-inhoudelijke beschrijvingen kunnen immers enerzijds een nieuwe kijk op de eigenheid van etnische muziek opleveren en anderzijds een inspiratiebron vormen voor compositorisch idioom.
Centraal in deze bijdrage staat het ‘Technological Pedagogical Content Knowledge’-model (TPACK-model). Dit conceptueel raamwerk, ontwor- pen door Koehler en Mishra, kan (toekomstige) leraren helpen om ICT te integreren in onderwijsleeractiviteiten (zie www.tpack.org). TPACK heeft betrekking op de relatie tussen ‘vakinhoud’, ‘vakdidactiek’ en ‘ICT’: welke ICT-toepassingen sluiten best aan bij de vakinhoud en vakdidac- tiek en hoe kunnen deze domeinen ICT-toepassingen vormgeven en an- dersom?
Deze bijdrage richt zich op de vraag wat een conceptueel model als TPACK kan betekenen voor het onderwijs en hoe toekomstige leraren TPACK kunnen verwerven om ICT op een adequate wijze in te schakelen in onderwijsleerprocessen. Op die manier wensen we, zoals de titel sug- gereert, het concept TPACK te introduceren. Vervolgens trachten we via een casestudy in de lerarenopleiding na te gaan hoe student-leraren TPACK kunnen verwerven. In de discussie bespreken we het potentieel en de beperkingen van het model en formuleren we aanbevelingen om leraren in staat te stellen tot TPACK te komen. We hopen dat deze bijdrage van belang kan zijn voor iedereen die betrokken is bij de integratie van ICT in onderwijsleerprocessen in het algemeen en voor wie die le- raren in dit verband opleidt in het bijzonder.
Opvoeding en onderwijs worden heden ten dage op een dwingende wijze geconfronteerd met de gevolgen die voortkomen uit nieuwe breuklijnen in de samenleving; breuklijnen op grond van etnisch-culturele, sociaaleconomische of religieuze verschillen die leiden tot nieuwe vormen van segregatie. Participatie wordt hierbij naar voor geschoven als doel en middel om een antwoord te bieden op diverse vormen van segregatie. In deze bijdrage stellen de auteurs dat het segregatievraagstuk in opvoeding en onderwijs niet los kan worden gezien van de maatschappelijke positie die kinderen en jongeren bekleden en de wijze waarop pedagogische instituties zoals het onderwijs hierin tussenkomen. De discussie over etnisch-culturele, sociaaleconomische of religieuze segregatie dient daarom verbonden te worden met het vraagstuk over leeftijdssegregatie. Dit roept de vraag op wat de gevolgen zijn voor de betekenis van participatie voor diverse vormen van segregatie. Vanuit een ontgrenzende benadering van pedagogische praktijken bepleiten de auteurs dat participatie zowel een grondhouding als een collectief leerproces veronderstelt.