clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Digitalisering van het boekhoudproces binnen de ondernemingen: al dan niet een impact op de outsourcing van de traditionele boekhoudtaken? ABSTRACT De fusiegesprekken tussen het IAB en het BIBF 1 ontstonden met het oog op het aanbieden van een nog hogere kwaliteit aan ondernemingen, en het beter kunnen inspelen op de verregaande digitalisering. Belgische boekhouders zien hun vak inderdaad razendsnel veranderen door de digitalisering (en dat zowel bij de ondernemingen zelf als in hun eigen praktijk). Doordat nieuwe boekhoudprogramma's steeds meer taken kunnen overnemen, wordt boekhouden alsmaar meer puur gezien als een product, en veel minder als een beroep. De vraag kan daarbij worden gesteld in hoeverre de technologische ver-anderingen de populariteit in het gedrang brengen van het uitbesteden van de traditionele boekhoud-taken aan een externe accountant. Voor bedrijven is het namelijk een 'must' om mee te gaan met de trend van digitalisering om zo hun concurrentievoordeel te behouden. Bij het veranderen van focus van analoog bedrijf naar digitaal bedrijf dient de bedrijfsstrategie echter dikwijls te worden herzien. Ook de keuzes omtrent uitbesteding van traditionele boekhoudtaken dienen hierbij opnieuw in overweging genomen te worden. In dit onderzoek vinden we bewijs voor onze assumptie dat hoe sterker een kmo zijn boekhoudproces gedigitaliseerd heeft, hoe minder traditionele boekhoudtaken het zal uitbesteden. Tegen onze verwachtingen in was het negatieve effect van digitalisering op de uitbestedingsintensiteit van routinematige boekhoudtaken echter niet significant groter dan het negatieve effect van digitalise-ring op de uitbestedingsintensiteit van niet-routinematige boekhoudtaken.
Op 1 september 2021 nemen wij voorgoed afscheid van Boek II van het Burgerlijk Wetboek. In de plaats hiervan treedt Boek 3 “Goederen” van het nieuw BW in werking. In het nieuwe Boek 3 komen de doelstellingen van de hercodificatie voortreffelijk tot hun recht. Het geheel van het goederenrecht wordt gemoderniseerd, geharmoniseerd en geordend in een overzichtelijke structuur. Zo werden delen van de Hypotheekwet en diverse andere wetten zoals die over het opstalrecht en het recht van erfpacht geïntegreerd in het nieuwe wetboek en werd de hele problematiek van de relaties van nabuurschap (burenhinder, mandeligheid, afstand, erfdienstbaarheden) samengebracht in een afzonderlijk onderdeel “Burenrecht”. De nieuwe structuur is helder en doordacht en het aantal wetsartikelen werd verminderd. Dit alles zonder de band met het verleden door te knippen of afbreuk te doen aan de continuïteit met het wetboek van 1804 en daardoor ook met de bronnen uit een nog verder verleden. In dit werk ontsluiten de auteurs, vooraanstaande academici en praktijkjuristen, de hoofdthema’s van het nieuwe goederenrecht. Dit boek is het resultaat van een vruchtbaar interuniversitair initiatief dat aanleiding gaf tot verschillende studiedagen in nauwe samenwerking met de Franstalige collega’s in het “droit des biens”.
De coronacrisis leidt tot een sterkere ordening van de publieke ruimte in functie van de volksgezondheid. Maar tegelijk is er een grotere behoefte aan diezelfde publieke ruimte voor ontspanning en sociaal contact. Kan het recent verschenen boek van Pablo Sendra en Richard Sennett Designing Disorder: Experiments and Disruptions in the City een steun zijn om de publieke ruimte in de postcoronastad te verbeteren?
DOEL Deze studie gaat na hoe thuiswonende, kwetsbare ouderen hun kwetsbaarheid en hun welbevinden ervaren. Daarnaast tracht de studie een antwoord te vinden op de vraag welke factoren ervoor zorgen dat kwetsbare ouderen een positief welbevinden hebben binnen een project met 24-uurszorggarantie aan huis (Zorg24). METHODE Kwalitatieve studie met thematische analyse op interviews van 18 ouderen in het Zorg24-project (Gent, Tienen). RESULTATEN Ouderen ervaren kwetsbaarheid ruimer dan enkel fysiek. Zorgverleners ondersteunen hen bij verschillende vormen van kwetsbaarheid en verhogen hun welbevinden, waardoor zij kwaliteit in hun leven, zingeving, gevoel van regie over hun leven en betrokken te zijn in de samenleving (kunnen) ervaren. Respondenten vertellen dat zij dankzij Zorg24 kwaliteitsvol thuis kunnen blijven wonen. Daarnaast tonen de resultaten enkele factoren die kwetsbaarheid balanceren bij de ouderen. DISCUSSIE Binnen het discours van vermaatschappelijking van de zorg kunnen kwetsbare ouderen dankzij een Zorg24-project niet enkel langer, maar ook kwaliteitsvol thuis blijven wonen. De discussie stelt zich echter ook de vraag naar de grenzen van de thuiszorg, en hoe lang we langer thuis blijven wonen moeten stimuleren. CONCLUSIE Mede dankzij een 24-uurszorggarantie ervaren kwetsbare ouderen een goede kwaliteit van leven, zingeving, zelfregie en inclusie
In wellicht de meest bekende zin van de Leviathan stelt Hobbes dat de natuurstaat gekenmerkt wordt door “continual fear, and danger of violent death; and the life of man, solitary, poor, nasty, brutish and short”. Hobbes’ visie op de natuurstaat is fundamenteel voor zijn theorievorming. Tegelijk benadrukt hij zowel in de Leviathan als in De Cive dat de indianen in Noord-Amerika die natuurstaat benaderen. Door die associatie te leggen, nam Hobbes stelling in een debat dat in Europa vanaf de zestiende eeuw woedde, rond de interpretatie van de politieke, sociale en culturele kenmerken van het nieuw ontdekte continent. Dit debat heeft, mede dank zij Hobbes’ stellingname, een cruciale rol gespeeld in de moderne ontwikkeling van politieke en sociale theorievorming. Om de impact van Hobbes te contextualiseren, vergelijk ik zijn stellingname met de bijdrage van twee latere auteurs, de Franse postrevolutionaire denkers, Volney en de Tocqueville. Beiden waren gedurende hun verblijf in de Verenigde Staten met de indianen in contact gekomen, en die confrontatie speelde ook een onmiskenbare rol in hun sociale theorievorming.
Ouderenmis(be)handeling is naast kindermishandeling en partnergeweld een vorm van familiaal geweld. Naast fysiek, psychologisch en seksueel geweld omvat ouderenmis(be)handeling ook financieel misbruik, schending van de rechten en verwaarlozing. De prevalentiecijfers in België variëren tussen 12% en 33%. Slechts een fractie hiervan wordt gemeld door schaamte, angst en (misplaatste) loyaliteit van de oudere tegenover de dader. De huisarts is een centrale figuur binnen de eerstelijnsgezondheidszorg en zou zich dus – theoretisch gezien – in een ideale positie bevinden om gevallen van ouderenmis(be)handeling te bereiken en te identificeren. Toch blijkt uit internationale studies dat (huis)artsen daar niet zo sterk in zijn. Ook uit een verkennende masterproefstudie bij 63 Vlaamse huisartsen blijkt dat artsen een cruciale rol kunnen vervullen, maar op dit moment onvoldoende opgeleid zijn en onvoldoende ervaring hebben om ouderenmis(be)handeling te detecteren en aan te pakken. Verschillende onderzoekers bevelen dan ook aan dat er bij artsen nood is aan een grotere bewustwording over ouderenmis(be)handeling, de risicofactoren en de signalen. De detectie zou versterkt kunnen worden door het gebruik van een korte, gevalideerde tool. Dit artikel schuift het RITI (een risicotaxatie-instrument) naar voren als een potentieel interessante tool omdat deze gevalideerd is in Vlaanderen, ontwikkeld is voor professionals die hun patiënten kennen en kort en gebruiksvriendelijk is.
In dit verkennende artikel tast ik af hoe context, tijd, ruimte en schaalgrootte kunnen bijdragen tot een beter begrip van delokaliseringsprocessen in de geschiedenis van de lokale samenleving en van bedrijven. Ik richt de blik op de gemechaniseerde katoennijverheid in een plattelandsdorp, die in de periode 1880-1925 nog heel conventioneel bleek. Enkele onderzoeksperspectieven blijken nog maar weinig gekend, zoals de oprichtingscontext van bedrijven,de ruimtelijke inplanting van fabrieken, de bedrijfsinfrastructuur of de verhoudingen tussen de ondernemingen onderling. Dit artikel toont alvast aan dat het rurale textielverleden geenszins een leeg gegraven site is voor het industrieel-archeologische onderzoek.
België stond in de decennia voor de Eerste Wereldoorlog niet bekend als een militaristische natie. Poor little Belgium voerde pas in 1913 algemene dienstplicht in, beschikte amper over een militaire traditie en de politieke klasse had een stevige grip op het leger. Deze studie stelt voor het eerst de hardnekkige notie van een vredelievend, diepburgerlijk land zonder noemenswaardige militaire cultuur bij. Van het parlement tot de straat, van de kazerne tot de lagere school: militaire waarden en praktijken begonnen zich in de decennia voor de oorlog steeds sterker te manifesteren in het politieke, sociale en culturele leven. België veranderde langzaam van een neutrale, anti-militaire natie in een neutrale, defensieve natie die – indien bedreigd – ‘ten strijde gereed’ was.
Dit handboek geeft een overzicht van het Belgische ondernemingsrecht. Daarbij is in de huidige, grondig herwerkte editie rekening gehouden met een reeks ambitieuze hervormingen, waaronder een omvorming van het als te “oubollig” ervaren traditionele “handelsrecht” tot een als eigentijdser gepercipieerd “ondernemingsrecht”, net als de komst van het “Wetboek van Vennootschappen en Verenigingen”. Deze editie werd uitgebreid met de materie van het boekhoudrecht (dat een van de eerste luiken van het handels- en ondernemingsrecht heeft gevormd waarin het ondernemingsbegrip een centrale rol speelde).
Hoewel de vrijheid van taalgebruik door de Grondwet werd gegarandeerd, is taalgebruik in België altijd al een omstreden kwestie geweest. Het huidige politieke model is gebaseerd op de pacificatie van de conflicten tussen de twee belangrijkste taalgemeenschappen. Dit model is het resultaat van een quasi-continu proces van staatshervorming dat gebaseerd is op een consociationalistisch pacificatiemodel dat uitgaat van het officiële taalgebruik als centrale politieke breuklijn (Lijphart, 1984). Dit resulteerde in een complexe organisatie van de publieke en semi-publieke instellingen. Het pacificatiemodel is gebaseerd op de politieke omstandigheden van voor 1960. Sindsdien is de situatie radicaal veranderd. Brussel werd een migratiestad. Tegenwoordig heeft de helft van de bevolking een migrantenachtergrond. Onder de jongeren vormen de traditionele eentalige gezinnen op basis van een van de officiële talen slechts een derde van de bevolking. De veranderende samenstelling van de bevolking heeft uiteraard een impact op de taalkundige praktijken. Binnen alle verschillende taaldomeinen wordt Brussel gekenmerkt door een groeiende meertaligheid (Janssens, 2014). De vraag rijst in welke mate deze situatie een invloed heeft op de traditionele structuren van het pacificatiemodel dat gericht is op het reguleren van de contactsituaties tussen de twee traditionele talen (O'Conner, 2011). Dit artikel, gebaseerd op onderzoek, onderzoekt de gevolgen van taalgebruik in een meertalige stedelijke context. Na een korte historische inleiding wordt het taalgebruik in een meertalige context geanalyseerd binnen verschillende domeinen. Daarna wordt de impact op de tweetalige institutionele context besproken.
De voorbije twee jaar begeleidden NAV en VUB Architectural Engineering een lerend netwerk van architecten rond het thema circulair bouwen, Atelier Circulair. 50 architectenbureaus waren daarin vertegenwoordigd om het thema samen uit te diepen. Het traject bracht nieuwe inzichten en oplossingen, maar bevestigde ook het systemische karakter, de complexiteit en contextgevoeligheid ervan. Er blijkt niet één antwoord of universele oplossing te zijn, en het initiatief om te innoveren ligt niet bij één partij alleen. In dit artikel kijken we naar drie grote systeemveranderingen die zich lijken af te tekenen voor de komende jaren.
Lokale overheden en publieke instellingen in Vlaanderen verkopen in sneltempo hun landbouwgronden. Een lastige budgettaire context dwingt hen naar eigen zeggen tot verkoop om talrijke andere beleidsdoelstellingen, waaronder sociale huisvesting, te kunnen financieren. Die eenzijdige focus op de marktwaarde verdringt een zeer noodzakelijk debat over de (potentiële) gebruikswaarde van publieke landbouwgronden.
Terwijl wereldwijd woningprijzen stijgen, slagen Community Land Trusts (CLT’s) erin om betaalbaar wonen mogelijk te maken. Gemeenschappelijke grondeigendom, anti-speculatieve voorwaarden en collectief beheer zijn essentiële ingrediënten hiervoor. Dit artikel kijkt naar de opkomst van de internationale beweging van CLT’s, met specifieke aandacht voor de CLT’s van Brussel en San Juan, Puerto Rico. Vanuit deze voorbeelden wordt onderzocht wat de rol van CLT’s in België en Nederland kan zijn, en welke rol ze kunnen spelen in de context van informele wijken in het Globale Zuiden.
Zowel in de academische literatuur als in de planningspraktijk wordt geregeld verwezen naar het gebrek aan integratie van de vakgebieden van de ruimtelijke planning enerzijds, en van de transportplanning anderzijds. Hoewel er in het onderzoek en in de praktijk regelmatig pogingen tot toenadering worden gedaan, lijken de muren tussen beide domeinen vrij stevig te zijn en is er geen sprake van verregaande integratie. Voor buitenstaanders is dat moeilijk te begrijpen, omdat de aanleg van transportinfrastructuur vaak erg ingrijpend is voor de omgeving. Daarnaast is bereikbaarheid, het voorwerp bij het uitstek van transportplanningsactiviteiten, een belangrijke sturende factor in de ruimtelijke ontwikkeling van steden en regio’s. Dit overzichtsartikel, gebaseerd op literatuurstudie en de observatie van een aantal recente ontwikkelingen, verkent de achtergrond en actuele betekenis van dit schisma, vertrekkend van de hypothese dat elk van beide domeinen zich met een heel ander paradigma identificeert, en bijgevolg ook een ander vocabularium hanteert. Dit vertaalt zich in verschillende onderwijs- en onderzoekstradities, en uiteindelijk ook in gescheiden beleidsdomeinen binnen de overheid. Hoewel deze veronderstelde basis voor de gescheiden werelden van de ruimtelijke planning en de transportplanning eerder abstract klinkt, kan het bestuderen van projecten waar beide domeinen elkaar ontmoeten verhelderend werken. Een sprekend voorbeeld is de renaissance van de stadstram, waarbij een nieuwe tramlijn door stedenbouwkundigen gezien wordt als de ruggengraat van een stadsvernieuwingsprogramma, terwijl transportplanners vooral oog hebben voor de vervoerswaarde.
Aangezien de interesse vanuit de Vlaamse praktijk in actief burgerschap van gedetineerden sterk groeiende is, wil deze bijdrage een inspiratieoverzicht bieden van wat we verstaan onder actief burgerschap en hoe dit vorm krijgt binnen een gevangeniscontext. In de literatuur worden deze vormen van actief burgerschap ingedeeld aan de hand van de participatiepiramide. Daarnaast bestaat er ook een thematische indeling en wordt een onderscheid gemaakt tussen formele en informele vormen van actief burgerschap. Daarna staan we stil bij een aantal doelgroepen zoals nieuwkomers en niet-Belgische gedetineerden waarvoor het organiseren en ondersteunen van actief burgerschap minder evident is. Tot slot gaan we in op de vraag of onze gevangenissen een cultuur kunnen realiseren waarin actief burgerschap een centrale plaats heeft.
In de media pleitten meerdere grondwetspecialisten al voor een wettelijke basis voor de coronamaatregelen. Ook de huidige rechtsgrond voor de mondmaskerplicht in de strijd tegen Covid-19 is juridisch betwistbaar, stelt Johan Van de Voorde: ‘Aangezien mondmaskers een belangrijke bijdrage kunnen leveren aan de strijd tegen Covid-19, is een wettelijke (en wettige) oplossing dringend wenselijk.
Het artikel tracht na te gaan of de huidige toezichtsmaatregelen op de lokale politie in België voldoende zijn om nieuwe technologische ontwikkelingen aan te pakken en een reflectie te bieden over hoe dit kan worden verbeterd. Is het traditioneel kader dat toezicht op de politie regelt voldoende om de risico’s van nieuwe technologieën op te vangen? In een eerste deel zal kort ingegaan worden op de laatste ontwikkelingen in surveillancetechnologie en de mogelijke risico’s die daaraan verbonden zijn. Deel twee geeft een overzicht van de huidige ontwikkelingen in België inzake gebruik van surveillancetechnologie door de lokale politie, waar specifiek dieper wordt ingegaan op de ontwikkelingen inzake ‘predictive policing’. In een derde deel zal er stil worden gestaan bij de stand van zaken van het Controleorgaan op de Politionele Informatie dat instaat voor het toezicht op het gebruik van technologie door de politie. Tenslotte zal er gereflecteerd worden over of het huidig kader voldoende is en wat er verbeterd kan worden.
De wet van 17 maart 2013 schreef een nieuwe rechtsfiguur in het Burgerlijk Wetboek in, nl. de buitengerechtelijke bescherming (ook wel 'zorgvolmacht' genoemd). De vraag rijst in welke mate deze rechtsfiguur het doel heeft bereikt dat werd beoogd bij de inschrijving ervan. Om dit te evalueren werd een empirisch onderzoek uitgevoerd door de masterstudenten van de UHasselt, een grondige analyse doorgevoerd van de rechtsliteratuur en de gepubliceerde rechtspraak en werden cijfers opgevraagd bij de Koninklijke Federatie van het Belgisch Notariaat m.b.t. het aantal geregistreerde zorgvolmachten. In deze bijdrage worden de onderzoeksresultaten gepubliceerd en worden aanbevelingen zowel voor de beleidsmaker als de praktijk geformuleerd.
De rechtsfiguur van de zorgvolmacht is aan een opmars bezig. Meer dan 150.000 Vlamingen hebben reeds een zorgvolmacht laten registeren. Ondertussen verschenen er ook heel wat modellen van zorgvolmachten die het werk van de notaris moeten vereenvoudigen. In deze bijdrage worden deze modellen vanuit meerdere perspectieven geëvalueerd zoals de gebruikersgerichtheid, de aandacht die wordt besteed aan een aantal inhoudelijke punten, hoe er wordt geanticipeerd op gewijzigde omstandigheden en of en in welke mate een model bijdraagt tot de uitwerking van een zorgvolmacht op maat. De bedoeling van deze bijdrage is tweeledig. Enerzijds beoogt deze bijdrage de juridische dienstverlening verleend door de notaris nog te verbeteren door meer aandacht te besteden aan een heldere rechtstaal en de mogelijkheden van legal design. Anderzijds wordt dieper ingegaan op de aspecten waar de notaris in het bijzonder aandacht aan moet besteden bij de redactie van een zorgvolmacht en dit op basis van nieuwe wetgeving, de gepubliceerde rechtspraak en de resultaten van een empirisch onderzoek uitgevoerd in Limburg.
Van de verboden vrucht zult gij niet eten. Het Belgische bewijsrecht hing tot voor kort die oudtestamentische gedachte aan. De bewijsvergaring in strijd met de wet gaf aanleiding tot bewijsuitsluiting. Eerst in het strafrecht, waar het fundament van deze regel ligt, en nadien in het civiele bewijsrecht, maakten recent andere inzichten hun opgang. De boom van de waarheidsvinding oefent een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit. Paradise lost? Het boek nuanceert, maar trekt ook de grens. Op het kruispunt van materieel recht en procesrecht dringen keuzes zich op. Tot daar en niet verder. De auteur wil met dit werk de bewijsuitsluitingsvraag in de rechtsverhouding tussen overheid en burger en tussen burgers onderling coherentie en systematiek bieden. Die betrachting mondt uit in de formulering van bewijshanteringsstandaarden waarmee de rechtspraktizijn de bewijsuitsluitingsvraag kan helpen beslechten. Jachin Van Doninck behaalde met dit werk een gezamenlijk doctoraat in de rechten aan de Universiteit Gent en de Vrije Universiteit Brussel. Hij is thans docent gerechtelijk recht, internationaal privaatrecht en ADR aan de rechtsfaculteit van de Vrije Universiteit Brussel en advocaat.
Hoe kan in de praktijk zo goed mogelijk worden ingeschat of een delinquent opnieuw de fout zal ingaan? Er zijn drie manieren waarop het recidiverisico wordt ingeschat, leggen Wineke Smid en Kasia Uzieblo uit: een ongestructureerd klinisch oordeel, actuariële risicotaxatie, en het gestructureerd klinisch oordeel. ‘Actuariële risicotaxatie is verre van volmaakt, maar nog steeds het minst slechte wat we hebben.’
In de eerste helft van de twintigste eeuw kwamen talloze kansarme jongeren met probleemgedrag terecht in een heropvoedingsinstelling. Als onderdeel van hun ‘morele heropvoeding’ besteedden de jongeren een groot deel van hun tijd aan werken. De jongens werden voorbereid op een beroepsloopbaan met laaggeschoolde handenarbeid, de meisjes werden klaargestoomd voor het huishouden. In dit artikel onderzoek ik de toekomstperspectieven van jongens en meisjes uit kansarme milieus, hoe deze perspectieven werden vertaald in de heropvoedingspraktijken en in het bijzonder hoe de jongeren zelf zich uitlieten over hun opsluitingstijd en hun toekomstvisies. Uit de egodocumenten van de jongeren blijkt dat de beleving van de opsluitingstijd en de toekomstvisies verbonden waren. Ik gebruik de Belgische heropvoedingsinstellingen van Mol en Brugge als casestudy.
Wanneer gedetineerden in België vervroegd met voorwaarden de gevangenis mogen verlaten, moeten zij zich gedurende een proeftijd aan deze voorwaarden houden. Bij niet-naleving ervan beslist de strafuitvoeringsrechtbank wat er moet gebeuren. Bij herroeping van de voorwaardelijke invrijheidstelling wordt de betrokkene terug opgesloten in de gevangenis. De strafuitvoeringsrechtbank is echter niet verplicht om tot herroeping over te gaan. In dit artikel bestuderen we deze beslissingspraktijken van de Belgische strafuitvoeringsrechtbanken. We zullen aantonen dat strafuitvoeringsrechtbanken verschillende aspecten afwegen: 1) de ernst van de schending van de voorwaarden, 2) het reeds doorlopen en geplande re-integratietraject door de veroordeelde, 3) diens houding, en 4) diens medewerking met de justitieassistent. Strafuitvoeringsrechtbanken beschouwen een herroepingsprocedure als een onderdeel van het re-integratietraject van een veroordeelde, dat ze trachten te ondersteunen, al beschikken ze over weinig handvaten om dit te doen. Herroeping van de voorwaardelijke invrijheidstelling is een beslissing die in de meeste gevallen pas valt wanneer andere mogelijkheden niet meer aan de orde zijn.
Besprekingen van stadshistorische bijdragen in buitenlandse tijdschriften en in Belgische en Nederlandse tijdschriften vormen al jarenlang twee vaste rubrieken in het tijdschrift Stadsgeschiedenis. Vanaf deze jaargang komt hierin verandering. De redactie heeft besloten om jaarlijks nog maar één bespreking op te nemen. Bovendien verandert de insteek van dit nieuwe overzicht van tijdschriftartikelen. Voortaan worden daarin alleen bijdragen uit (inter)nationale historische tijdschriften en jaarboeken opgenomen die betrekking hebben op de steden in de Lage Landen. Deze beslissing is ingegeven door een aantal overwegingen. De toename van het aantal stadshistorische tijdschriftartikelen noodzaakte allereerst tot het maken van een steeds strengere selectie bij het samenstellen van het internationale overzicht, terwijl Urban History met een jaarlijkse ‘Review of periodical articles’ al een goed alternatief biedt. De nieuwe invalshoek sluit bovendien beter aan bij de doelstelling van het tijdschrift Stadsgeschiedenis om zich te richten op de stadsgeschiedenis van de Lage Landen door de eeuwen heen. Het artikelenoverzicht nieuwe stijl beoogt de lezer een snelle toegang te bieden tot het stadshistorisch onderzoek met betrekking tot België en Nederland. Bij het selecteren van de artikelen is met enige flexibiliteit uitgegaan van de historische grenzen van de Lage Landen, die niet altijd samenvielen met de huidige grenzen van België en Nederland. Verder zijn alleen bijdragen opgenomen die een historiografische meerwaarde hebben. In dit opzicht vertonen de samengevatte bijdragen grote variëteit. Ze zijn zowel afkomstig uit (inter)nationale peer reviewed tijdschriften, als uit lokale jaarboeken. Tot slot zijn alleen artikelen geselecteerd die een expliciet stadshistorisch perspectief hebben, dat wil zeggen dat de stad of stedelijke verschijnselen en ontwikkelingen centraal staan en dat de stad niet slechts het decor is van de onderzochte historische gebeurtenissen of processen.