clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Enkele maanden geleden kwamen sommige beleidsmakers op de proppen met de wel bijzonder eendimensionele suggestie om het volgen van economisch minder relevante studies, zoals de kunstrichtingen, te ontmoedigen door hogere inschrijvingsgelden. De reden waarom die studies desalniettemin zoveel studenten aantrekken, liet men liever  onbesproken: dat jongeren ouderwetse begrippen als 'zelfontplooiing' en 'arbeidsvreugde' nog steeds meer laten doorwegen bij hun studiekeuze dan de belofte van een hoog loonbriefje.
De ontstentenis van een wetsbepaling die een beroep organiseert tegen een beslissing van een orgaan van de Raad van State waarbij aan een lid van het auditoraat een maatregel van orde wordt opgelegd die een verhulde tuchtsanctie zou kunnen zijn, is niet verenigbaar met art. 10 en 11 Gw. Deze discriminatie vindt evenwel niet haar oorsprong in art. 14, § 1 RvS-Wet, maar vloeit voort uit het feit dat geen enkele bepaling van deze wet het mogelijk maakt een beroep in te stellen tegen een dergelijke beslissing. Het komt aan de wetgever toe het type van beroep te bepalen waartoe een beslissing van een orgaan van de Raad van State dat een lid van het auditoraat een maatregel van orde oplegt die een verhulde tuchtsanctie zou kunnen zijn, moet leiden, en dat beroep te organiseren. Hiertoe dient de wetgever rekening te houden met het feit dat de leden van het auditoraat in volle onafhankelijkheid hun verslagen en adviezen moeten kunnen opstellen.
Het (derden)verzet moet in de regel worden gebracht voor dezelfde
rechter als deze die de bestreden beslissing heeft gewezen.
Indien er intussen, zoals voor wat betreft het beslag inzake
namaak, een wettelijke ‘switch’ van bevoegdheid is gekomen,
speelt de overgangsrechtelijke basisregel van artikel 3 Ger.W.De
wetgever kan middels een doorgave van bevoegdheid in het
raam van een gewijzigde taakverdeling binnen de rechtscolleges
van artikel 1047 Ger.W. afwijken. Indien geen uitzondering
is bepaald, moet het rechtsmiddel van (derden)verzet worden
gebracht voor de rechter die voortaan bevoegd is om van het
geschil kennis te nemen.
De atoombom, daar is het volgens Christian Salewski allemaal mee begonnen. Deze was zo krachtig dat ze de geschiedenis op elk moment kon herschrijven. Om zich tegen dit wapen te beschermen, begonnen wetenschappers alle mogelijke rampscenario's in kaart te brengen. Dit vergde een combinatie van ratio en verbeelding, de eerste om dreigingen in de samenleving te traceren, de tweede om op basis hiervan coherente strategieën te verzinnen. De scenariomethode was geboren.
Luidens art. 1277 BW brengt de enkele aanwijzing, door de schuldenaar, van een persoon die in zijn plaats moet betalen, geen schuldvernieuwing mee. In dat geval is er sprake van een lastgeving tot betaling. De aangewezen persoon is de lasthebber van de schuldenaar; hij verbindt zich niet in zijn eigen naam, maar in plaats van de schuldenaar.
In dit artikel wordt een kosten-batenanalyse uitgevoerd van een fotovoltaïsch geluidsscherm in België, waarbij de overheid eigenaar zou zijn van het geluidsscherm en een investeerder zou worden aangetrokken voor het gebruik van dit scherm als substructuur voor zonnepanelen. De bijhorende ecologische baten van geluidsvermindering en vermeden CO2-uitstoot worden mee opgenomen in de analyse. Hoewel de berekeningen aantonen dat een fotovoltaïsch geluidsscherm 'winstgevend' is voor beide partijen, is er in België tot op heden nog geen dergelijk scherm terug te vinden.
In de fel gemediatiseerde zaak rond de 'kasteelmoord' maande strafpleiter Hans Rieder op 6 maart raadsheer Paul Boudolf aan om zich terug te trekken wegens gewekte schijn van partijdigheid. Aanleiding was een ontmoeting (mét handdruk!) tussen de voorzitter van de Kamer van Inbeschuldigingstelling (KI) en een lid van het openbaar ministerie (OM) enkele dagen eerder. Na de vervanging van de raadsheer werd de procedure met enige vertraging voortgezet, maar één en ander geeft toch wel te denken, vindt Bart Nelissen van de KULeuven, nu meester Rieder niet langer over een mandaat beschikt om zijn cliënt Pierre S. te vertegenwoordigen. Of Rieders excès de zèle aan de basis lag van de bedanking voor bewezen diensten, zal wellicht een goed bewaard geheim blijven. Spijtig is vooral dat er geen opheldering kwam rond zijn controversiële wrakingsverzoek begin maart.
1. Een advocaat die namens een vennootschap een aansprakelijkheidsvordering instelt tegen de afgevaardigde bestuurder
van deze vennootschap, begaat een contractuele fout wanneer hij zich vooraf of minstens vóór de sluiting van het debat in hoger beroep niet de beslissing van de algemene vergadering van deze vennootschap laat voorleggen waarbij de toelating wordt gegeven tot het instellen
van deze aansprakelijkheidsvordering.
2. Inzake contractuele aansprakelijkheid kan het verlies van een kans als vergoedbare schade in aanmerking worden genomen, op voorwaarde dat de kans reëel is en dat het verlies van de kans definitief vaststaat.
Wanneer de appelrechter, na het hoger beroep gegrond of ten dele gegrond te hebben verklaard, het bestreden vonnis wijzigt en vervolgens zelf een onderzoeksmaatregel beveelt, geldt de terugverwijzingsplicht van art. 1068, tweede lid, Ger.W. niet, ook al is die onderzoeksmaatregel grotendeels dezelfde als diegene bevolen in het bestreden vonnis.
De appelrechter die de opdracht van de deskundige, aangesteld door de eerste rechter, herformuleert in functie van een gewijzigde beoordeling over het toepasselijke aansprakelijkheidscriterium, is er niet toe gehouden de zaak terug te verwijzen naar de eerste rechter.
Indien een notaris door de rechtbank aangesteld wordt als gerechtelijk sekwester treedt deze niet op als openbare ambtenaar,
als bedoeld in artikel 1 van de organieke wet notariaat, zodat hij niet onderworpen is aan deze wet, maar (enkel) aan de verplichtingen die het sekwester conform het BW met zich meebrengt. Hoewel de taken van de sekwester in beginsel beperkt zijn tot de bewaring van de goederen over welke hij als sekwester werd aangesteld is het niet uitgesloten dat hij soms ook beheersdaden moet stellen. In beginsel is de aansprakelijkheid van de gerechtelijk sekwester buitencontractueel van aard.
Aangezien aan het sekwester slechts een einde komt wanneer de betwisting niet langer bestaat zal de voorzichtige sekwester in de regel een beslissing van de rechtbank afwachten alvorens de gesekwestreerde goederen vrij te geven.
Met zijn beschikking van 16 maart 2011 oordeelt de Voorzitter van de rechtbank van 
koophandel van Doornik, zetelend zoals in kortgeding, dat een  « sweepstake » een 
verboden handelspraktijk uitmaakt. Bijgevolg beveelt  hij de staking van deze 
marketingpraktijk in hoofde van verweerster. Deze beschikking is om tal van redenen 
interessant om nader te analyseren. Zo waren er enkele grensoverschrijdende 
elementen aanwezig, waardoor de vraag rijst of de Voorzitter  in casu wel  bevoegd 
was om zich uit te spreken over deze zaak. Ook  vragen we ons af of de Richtlijn 
Oneerlijke Handelspraktijken (ROH) toestaat of een Federale Overheidsdienst wel 
kan optreden op verzoek van een consumentenorganisatie. Het zwaartepunt van deze 
bijdrage ligt echter in een onderzoek naar de juridische identificatie van de 
« sweepstake ». Wanneer spreken we juist van een  « sweepstake », en is dit een 
oneerlijke handelspraktijk in abstracto of moet haar ongeoorloofd karakter steeds in 
concreto worden vastgesteld?
Loopbaanbegeleiding is één van de instrumenten die de Vlaamse overheid de laatste jaren heeft opgezet om werkenden te ondersteunen in de uitbouw van hun loopbaan. Om gelijke kansen op de arbeidsmarkt te helpen bevorderen, schenkt het beleid rond loopbaanbegeleiding specifieke aandacht aan kansengroepen door de subsidiëring van loopbaancentra te koppelen aan de mate waarin ze mensen uit dergelijke groepen bereiken. Er worden daarbij 5 kansengroepen onderscheiden: mensen van allochtone afkomst, mensen met een arbeidshandicap, mensen van 50 jaar en ouder, kortgeschoolden en middengeschoolden. Het bereiken van deze kansengroepen blijkt echter niet vanzelfsprekend te zijn voor vele centra voor loopbaanbegeleiding. In opdracht van de overheid, voerden we daarom een studie uit om deze kansengroepenbenadering in het beleid rond loopbaanbegeleiding te evalueren. In de eerste plaats bekeken we daarbij of het beleid zich richt op de “juiste” groepen, door te onderzoeken of de huidige kansengroepen effectief minder kansen in werk hebben, en of er nog andere mogelijke kansengroepen op de Vlaamse arbeidsmarkt bestaan. Daarnaast bestudeerden we de loopbaanproblemen, loopbaanvragen en ondersteuningsnoden van mensen uit deze kansengroepen om te kunnen beoordelen of loopbaanbegeleiding een goed instrument is om hier een antwoord op te bieden.
Krachtens art. 1241 BW is de betaling aan de schuldeiser gedaan niet geldig, indien hij onbekwaam was om de betaling te ontvangen, tenzij de schuldenaar bewijst dat de schuldeiser uit die betaling voordeel getrokken heeft . De appelrechters die oordelen dat de hypothecaire
leningen die een onder voorlopig bewind geplaatste persoon heeft aangegaan, hem tot voordeel strekken omdat hij het kapitaal van die leningen integraal aan zijn kinderen heeft gegeven, verantwoorden hun beslissing niet naar recht.
Deze bijdrage geeft een overzicht van de regelgeving en wetenschappelijke kennis inzake cyberpesten. Meer in het bijzonder wordt ingegaan op de omvang van het fenomeen, de kenmerken van cyberpesters en hun slachtoffers, de omstandigheden van cyberpesterijen, de gevolgen voor slachtoffers en de rol van de politie. Daarnaast wordt een eigen onderzoek besproken naar internetpesten via foto’s, dat uitgevoerd werd bij 456 leerlingen van de derde graad van het secundair onderwijs.
Gezien de hoge nood aan biomassa voor groene energieproductie bestaan er mogelijk opportuniteiten bij het telen van energiegewassen op licht vervuilde landbouwgronden. Dit kan een jaarlijkse biomassastroom van bijna 18 000 ton opleveren. Als men kiest voor gewassen met remediërende capaciteiten, is het bovendien mogelijk om binnen 42 jaar de concentratie aan cadmium bij 87% van de vervuilde landbouwgronden terug te brengen tot aan de Vlaamse richtwaarde.
Art. 3, 2° Pachtwet bepaalt dat, indien er een naar
de vorm andersluidend geschrift is, degene die een
landeigendom exploiteert, het bewijs kan leveren van
het bestaan van een pacht en van de pachtvoorwaarden,
door alle middelen van recht, met inbegrip van getuigen
en vermoedens. Hieruit volgt dat de beweerde gebruiker
van een landeigendom, in weerwil van art. 1341, eerste
lid BW, tegen een andersluidend geschrift in, met alle
middelen van recht het bewijs kan leveren van het
bestaan van een pachtcontract dat onder toepassing
van de Pachtwet valt. Hiertoe is evenwel vereist dat de
beweerde gebruiker van een landeigendom het bewijs
levert dat hij een landeigendom exploiteert in de zin
van een landbouwexploitatie overeenkomstig art. 1,
eerste lid, 1° en 2° Pachtwet, tijdens de periode dat hij
beweert pachter te zijn geweest.
De Belgische wetgeving in het kader van het Generatiepact en om de tewerkstelling van laaggeschoolde jongeren te bevorderen, voorziet dat de werkgevers van de niet-commerciële sector kunnen genieten een bepaald aantal banen, waarvan de loonkost ten laste is van de sociale zekerheid voor werknemers. Dit is een gebruik door de Belgische wetgever van de in de richtlijn 2000/78 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (overigens omgezet in de Belgische wetgeving) voorziene rechtvaardigingsmogelijkheid voor directe discriminatie op grond van leeftijd, met name de bevordering van tewerkstelling van laaggeschoolde jongeren. Het ontslag van de werknemer is geen discriminatie op grond van leeftijd, aangezien hij niet ongunstiger werd behandeld in vergelijking met andere "vergelijkbare" werknemers, in casu de jongeren die aangeworven werden in het kader van het jongerenbanenplan. Zelfs als men van oordeel zou zijn dat de vergelijkbaarheidstoets in een ruimer kader moet gebeuren, dan nog kan er geen sprake zijn van discriminatie, vermits er een afdoende rechtvaardiging voorhanden is  voor de ongelijke behandeling, met name op basis op basis van artikel 6 van de richtlijn 2000/78 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep. Het betreft hier een legitieme doelstelling die een algemeen belang van sociaal beleid vertegenwoordigt.
Art. 100, 1° van het KB van 17 juli 1991 houdende coördinatie van de wetten op de Rijkscomptabiliteit bepaalt dat verjaard en voorgoed ten voordele van de Staat vervallen zijn, de schuldvorderingen waarvan de op wettelijke of reglementaire wijze bepaalde overlegging
niet geschied is binnen een termijn van vijf jaar te rekenen vanaf de eerste januari van het begrotingsjaar in de loop waarvan zij zijn ontstaan. Deze verjaringstermijn geldt voor alle schuldvorderingen die voor de Staat geen vaste uitgaven uitmaken, tenzij het gaat
om vorderingen die door een afwijkende wetsbepaling aan een andere, bijzondere verjaringstermijn zijn onderworpen. De terugbetaling van een in strijd met art. 295, § 1, tweede lid WIB64 en art. 394, § 1, tweede lid WIB92 geïnd bedrag, maakt voor de Belgische Staat geen vaste uitgave uit.
Krachtens art. 1348, tweede lid, 1° BW zijn de regels betreffende het bewijs met geschrift niet van toepassing op verbintenissen ontstaan uit oneigenlijke contracten. Een eenzijdige belofte is geen oneigenlijk contract in de zin van deze wetsbepaling, die dan ook niet van toepassing is op het bewijs van de betaling krachtens een eenzijdige belofte.
Artikel 107, 1ste lid organieke wet notariaat, dat bepaalt dat binnen
een maand na de kennisgeving van de beslissing van de kamer beroep kan worden ingesteld bij de burgerlijke rechtbank, geeft enkel aan wie het beroep kan instellen en het rechtscollege waarbij het beroep moet worden ingesteld, echter niet de wijze waarop dit dient te gebeuren noch tegen wie het beroep moet worden gericht; het vereist dus niet dat de veroordeelde notaris zijn beroep moet betekenen bij gerechtsdeurwaardersexploot hetzij aan de kamer van notarissen, hetzij aan het genootschap van notarissen.
Organische zonnecellen kunnen op lange termijn een significant marktaandeel veroveren in de niche van de door fotovoltaïsche zonne-energie aangedreven consumentenelektronica. Dit op voorwaarde dat actie ondernomen wordt in het verhogen van de efficiëntie en levensduur van deze zonnecellen. Deze productkenmerken bepalen immers het meest de voorkeur van de (Vlaamse) consument.
Uit de artikelen 37, §§ 1 tot 3, en 38, §§ 1 en 2 Bodemsaneringsdecreet 1995, zoals in dit geval van toepassing, volgt
dat de huurder die opzegging geeft van een handelshuurovereenkomst
in de gevallen van dit decreet, het gehuurde goed slechts kan overdragen aan de verhuurder en derhalve slechts kan voldoen aan de teruggaveverplichting van art. 1731 BW, als hij vooraf en op zijn kosten een oriënterend bodemonderzoek heeft laten uitvoeren dat hij aan OVAM ter kennis brengt en voor zover OVAM hierop binnen zestig
dagen niet reageert door een beschrijvend bodemonderzoek te eisen. Als OVAM een beschrijvend bodemonderzoek eist en hieruit of uit het register van de verontreinigde gronden blijkt dat de bodemsaneringsnormen overschreden zijn, kan de overdracht niet plaatsvinden vooraleer de overdrager t.o.v. OVAM de verplichtingen heeft aangegaan bedoeld in art. 38, § 2 Bodemsaneringsdecreet 1995.
Deze decretale bepalingen staan er niet aan in de weg dat de verhuurder en de huurder in de huurovereenkomst bedingen wie van hen uiteindelijk zal instaan voor de gevolgen van de bodemverontreiniging en voor de kosten verbonden aan de saneringswerken. Als de partijen zijn overeengekomen dat de huurder enkel instaat voor de additionele kosten veroorzaakt door bodemvervuiling waarvan met zekerheid bewezen is dat deze na de datum van de overdracht door de huurder is veroorzaakt, volgt hieruit
niet dat de partijen de kosten verbonden aan de formaliteiten die de huurder moet vervullen om het gehuurde goed aan de verhuurder te kunnen overdragen, in afwijking van het Bodemsaneringsdecreet 1995, ten laste van de verhuurder hebben willen leggen.
Om de verkeersveiligheid verder te verbeteren kan het Vlaamse Gewest uiteenlopende maatregelen nemen. Maar welke maatregel levert daarbij het meeste op? Hoeveel verkeersslachtoffers kan een maatregel voorkomen? En weegt de winst in verkeersveiligheid  voldoende op tegen de investeringskosten? In een studie van het Steunpunt Mobiliteit en Openbare Werken, spoorVerkeersveiligheid, werd een rekenmodel ontwikkeld waarmee het mogelijk is het effect van een maatregel op de verkeersveiligheid in Vlaanderen te kwantificeren wanneer een set van regionale en lokale maatregelen wordt doorgerekend.
Wanneer ondernemingen naar de beurs trekken, worden ze plots interessant voor analisten en investeerders. Daarom worden die bedrijven verplicht om een prospectus op te stellen, die hen vergezelt en begeleidt door de Initial Public Offering (IPO). De informatie in het prospectus moet ervoor zorgen dat analisten en investeerders een correcter beeld krijgen van de onderneming, wat de kans op een goede investeringsbeslissing verhoogt. In België is de relatie tussen de opname van vrijwillige winstvoorspellingen in een IPO-prospectus en earnings management naar ons weten nog niet eerder onderzocht. In dit onderzoek stellen we ons tot doel om het al dan niet bestaan van die relatie empirisch na te gaan. Meer specifiek worden daarbij de Belgische ondernemingen die sinds 2003 publiek zijn gegaan, onder de loep genomen. Dat was het jaar waarin de Europese richtlijn in verband met het IPO-prospectus werd bekendgemaakt. In onze steekproef is geen bewijs gevonden dat ondernemingen die vrijwillige winstvoorspellingen opnemen in hun prospectus, hun winsten meer sturen in het jaar na de IPO, dan ondernemingen die geen vrijwillige winstvoorspellingen opnemen, en evenmin dat ze de resultaten in een bepaalde richting sturen. Wel zien we dat bijna alle ondernemingen die voorspellingen hebben opgenomen in hun prospectus, hun winsten te optimistisch hadden ingeschat. Om te vermijden dat ondernemingen hun toekomstige winsten bewust zouden over- of onderschatten in hun prospectus, kunnen beleidsmakers best enkele voorwaarden opleggen aan het opnemen van winstvoorspellingen. Bovendien zullen die voorwaarden er ook toe leiden dat een onderneming minder onbewuste fouten zal maken bij de schatting van hun toekomstige prestaties wat automatisch tot betere voorspellingen zal leiden.
Eind juni maakte de Bond Beter Leefmilieu (BBL) een tussenbalans op van het milieubeleid van de Vlaamse regering. En die balans is behoorlijk negatief. De BBL gaat in het rapport in op de volgende beleidsthema's : klimaat, luchtkwaliteit, logistiek, ruimtelijke ordening, natuur, energie, duurzaam materialenbeheer, geluid, snellere en betere procedures, en innovatie. Voor meerdere van deze thema's  zijn de cijfers allerminst rooskleurig.
Volgens het principe van de meritocratische samenleving is iedereen in staat om succesvol te zijn in het leven. Of je nu de dochter van een mijnwerker of de zoon van een professor bent, met een beetje geluk en hard werken kan je zelf je dromen waarmaken. Vanuit een gelijke kansenperspectief betekent dit dat bijvoorbeeld herkomst, geslacht en seksuele identiteit geen invloed uitoefenen op het bereiken van ‘de goede dingen in het leven’ (Mason, 2006) zoals het behalen van een diploma of het verwerven van een betaalde job. Wanneer ze dat wel doen, moet er een knipperlicht gaan branden en moeten we ons als samenleving afvragen wat er aan de hand is en waar er eventueel kan bijgestuurd worden. Maar hoe zit het nu precies met die ongelijkheid? Is het grote publiek ervan overtuigd dat bepaalde groepen het moeilijk hebben in onze samenleving? En vinden ze dit aanvaardbaar? Het Steunpunt Gelijkekansenbeleid ondervroeg in opdracht van de Vlaamse minister van Gelijke Kansen, Pascal Smet, meer dan 2400 inwoners van Vlaanderen over wat zij denken over gelijke kansen in verschillende levensdomeinen en voor verschillende doelgroepen. In dit artikel bekijken we de resultaten van dit onderzoek vanuit het perspectief van de verschillen tussen vrouwen en mannen.
Discussies over de lokale verankering van de sp.a worden vaak herleid tot beschouwingen omtrent sterke socialistische burgemeesters in de centrumsteden. Deze bijdrage poogt aan te tonen dat de realiteit toch meer complex is. We evalueren de positie van de sp.a in de eerste plaats aan de hand van de lokale verkiezingsuitslagen vanaf 1976 en de doorstroming van socialisten naar de colleges van burgemeester en schepenen. In tweede instantie vergelijken we de lokale kiescijfers van de sp.a met de federale en/of Vlaamse. Daarop schetsen we een aantal uitdagingen waarmee lokale sp.a-afdelingen op relatief korte termijn worden geconfronteerd. De meeste van die uitdagingen zijn niet  uniek voor de sp.a maar alleszins op het gebied van rekrutering en selectie zijn ze voor deze partij wel bijzonder prangend.
In Vlaanderen zijn stad en platteland in grote mate 
samengevloeid tot een diffuus landschap. Het wonen 
is historisch hecht verbonden met het platteland. In 
het licht van sociale, economische en ecologische 
uitdagingen wordt gezocht naar alternatieve ontwikkelingsscenario’s. Deze bijdrage peilt het maatschappelijk draagvlak voor ruimtelijke transformaties van 
het Vlaamse platteland.
Het vertrek van Ford Genk heeft nogmaals aangetoond hoe broos onze economische welvaart is. Door de fabriekssluiting worden niet alleen de Ford-werknemers zwaar getroffen; ook de werknemers bij de talrijke toeleveranciers delen in de klappen. In deze studie proberen we een zicht te krijgen op de economische impact van de sluiting van Ford Genk op Limburg én Vlaanderen. Met andere woorden: hoe diep is de economische put die wordt gegraven door de fabriekssluiting? We maken een vertaling van de sluiting van Ford Genk in termen van verlies aan omzet, banen (arbeidsplaatsen), welvaart (bruto toegevoegde waarde) en koopkracht (consumptieve bestedingen). Daarnaast zoeken we naar factoren die een belangrijke bijdrage hebben geleverd aan de economische groei (of groei van de arbeidsproductiviteit) in Limburg, en becijferen we in welke mate deze groei bedreigd wordt door de fabriekssluiting. Het is niet de bedoeling van deze studie om beleidsvoorstellen aan te reiken. Er worden dus geen antwoorden geformuleerd op de (weliswaar voor de hand liggende) vraag op welke manier deze diepe put gedempt kan (moet) worden, of hoe de economische groei gestimuleerd kan (moet) worden. Tot slot nog twee kanttekeningen. Ten eerste, deze studie schetst het worstcasescenario, m.a.w. het ergste dat kan gebeuren. Het voordeel van deze benadering is dat beleidsmakers een zicht krijgen op de omvang van de initiële uitdaging waar zij voor geplaatst worden - en, bijgevolg, op de middelen die minimaal ingezet moeten worden. Ten tweede, de cijfermatige uitkomsten zoals gepresenteerd in deze impactstudie dienen steeds opgevat te worden als indicatieve ramingen, binnen zekere (vaak ruime) onzekerheidsmarges.