clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Tieners worden in populaire discours vaak omschreven als de sleutelgeneratie van de informatiesamenleving en krijgen daarbij etiketten als web generation of cyber-wizards opgespeld. Daarmee wordt verondersteld dat ze over grote internetvaardigheden beschikken. Zonder hun kunde en kennis meteen te onderschatten, leert een meer genuanceerde en empirisch gestaafde blik ons dat er significante verschillen bestaan tussen jongeren onderling inzake toegang en gebruik van internet. Bovendien schatten zij hun internetvaardigheden zelf niet altijd zo hoog in als in de mediaberichtgeving of volksmond over hen wordt beweerd. Precies de verschillen tussen adolescenten op het gebied van internettoegang en -gebruik, de mythevorming rond hun internetpraktijken en hun eigen verzuchtingen en onzekerheden over hun omgang met internet, vormen het uitgangspunt van dit hoofdstuk. Op basis van onderzoek naar het internetgebruik van tieners staan we stil bij het perspectief en de ervaringen van jongeren zelf. Tot slot bekijken we waar zij zelf vragende partij zijn voor een betere internetbegeleiding en -opvoeding.
Het 100-jarig bestaan van het Vliebergh-Senciecentrum dat aan de K.U.Leuven nascholing verzorgt voor leraren van diverse disciplines, vormde de aanleiding tot het nemen van enkele speciale initiatieven. Voor de afdeling wiskunde werd voor deze gelegenheid een programma opgezet dat ruimer was dan de gewone thematische sessies. We wilden stilstaan bij de voorbije evoluties in het secundair wiskundeonderwijs en bij perspectieven voor de toekomst. Het werd een tweedaags symposium en bijbehorend congresboek getiteld “Wiskundeonderwijs in Vlaanderen en Europa: een stand van zaken en perspectieven voor de toekomst”.
De reuzen van het Franse straattheatergezelschap Royal de Luxe zijn vriend aan huis in vele steden, Nantes, Calais, Antwerpen, Santiago de Chile en Berlijn. Honderdduizend mensen staan met tranen in de ogen te kijken naar het spektakel. Wat beroert deze mensen? Waarom staat het sociale (en economische) leven van een stad voor vier of vijf dagen geheel in het teken van de reuzegrote marionetten die op bezoek komen? Dit artikel poogt enkele antwoorden te formuleren via een situering in de historische performance context (reuzen en marionettentheater), maar ook via een sociologische (via de 'flow' een verhaal vertellen aan een stad). Het artikel loopt vooruit op de voorstellingen van Royal de Luxe in Antwerpen in de zomer van 2010.
Het politieke theater in Vlaanderen probeerde nieuwe acteertechnieken uit, afkomstig uit het gedachtengoed van Brecht, uit de traditie van het volkstheater, de revue en de commedia dell'arte. Allemaal met de achterliggende gedachte dat voor nieuwe inhouden ook nieuwe vormen moesten gezocht worden en dan nog liefst speltechnieken die een breed publiek konden aanspreken.
Chronischevermoeidheidssyndroom (CVS) en fibromyalgie zijn ernstig invaliderende chronische aandoeningen met veel gemeenschappelijke kenmerken. Een groot aantal patiënten voldoet aan de diagnostische criteria van beide aandoeningen. CVS en fibromyalgie blijven controversiële onderwerpen, en fysiotherapie voor deze patiënten des te meer. In deze bijdrage integreren we de recente klinische en fundamentele onderzoeksresultaten in het klinisch redeneringsproces van CVS- en fibromyalgiepatiënten. Daarbij is het van belang om ermee rekening te houden dat de klachten onder invloed van lichamelijke inspanning verergeren, wat gerelateerd is aan het verder ontregelen van het immuunstelsel door overdreven inspanning. Daarom zijn oefentherapieën met een lage tot matige intensiteit met korte oefenblokken en lange rustpauzen aangewezen, temeer om tegemoet te komen aan het vertraagde recuperatievermogen na inspanning. Deze principes dienen ook toegepast te worden in het dagelijks leven van de patiënt, hetgeen mogelijk is door het aanleren van pacing zelfmanagement. Voor fysiotherapie bij patiënten met een (comorbide) fibromyalgie is het van belang te beseffen dat er zowel perifere als centrale oorzaken zijn van de chronische veralgemeende pijnklachten. Perifeer is er in de musculatuur van patiënten met fibromyalgie een verstoorde vascularisatie, een verlaagde pijndrempel en een slechte energielevering, wat resulteert in een musculaire hypoxie. De centrale pijnverwerkingsprocessen zijn bovendien ontregeld (centrale sensitisatie). Voor de fysiotherapie betekent dit dat oefentherapieën aan een lage intensiteit moeten voldoen en indien mogelijk in warm water moeten worden uitgevoerd. Om het centraal zenuwstelsel te desensitiseren is het geven van educatie over pijnfysiologie aangewezen.
In de verschillende werkdefinities voor de bepaling van het chronische-vermoeidheidsyndroom (CVS) moet een patiënt een beduidende vermindering in de dagelijkse activiteiten melden. Tot op heden is echter geen enkele vragenlijst voldoende specifiek om dat criterium te onderzoeken. Bovendien bestaat er voor het meten van functionele invaliditeit geen eenduidigheid over de keuze van een bestaande vragenlijst. Op basis van een zoekopdracht in Pubmed worden drie lijsten naar voor geschoven, namelijk de "Medical Outcomes Short Form 36 Health status Survey" (SF-36), de "Sickness Impact Profile" (SIP) en de "Karnofsky Performance Score" (KPS). Indien deze lijsten in de toekomst bij onderzoek worden gehanteerd, zal dit vergelijkbaarheid tussen de verschillende studies verbeteren. Als de resultaten verkregen zijn met dezelfde vragenlijsten, zullen de hypothesen, gesteld in deze artikels, gehanteerd worden om de discussie rond de etiologie te versnellen. Op basis van deze zoekopdracht worden een aantal aanbevelingen geformuleerd voor het gebruik van deze drie lijsten in het wetenschappelijk onderzoek en ten behoeve van de praktiserende arts.
Chronisch vermoeidheid syndroom (CVS) en fibromyalgie zijn ernstig invaliderende chronische aandoeningen met veel gemeenschappelijke kenmerken. Een groot aantal patiënten voldoet aan de diagnostische criteria van beide aandoeningen. CVS en fibromyalgie blijven controversiële onderwerpen, en fysiotherapie voor deze patiënten des te meer. In deze bijdrage integreren we de recente klinische en fundamentele onderzoeksresultaten in het klinisch redeneringsproces van CVS- en fibromyalgie-patiënten. Daarbij is het van belang om rekening te houden met het erger worden van de klachten onder invloed van lichamelijke inspanning, hetgeen gerelateerd is aan het verder ontregelen van het immuunstelsel door overdreven inspanning. Daarom zijn oefentherapieën met een lage tot matige intensiteit met korte oefenblokken en lange rustpauzes aangewezen, temeer om tegemoet te komen aan het vertraagd recuperatievermogen na inspanning. Deze principes dienen ook toegepast te worden in het dagelijks leven van de patiënt, hetgeen mogelijk is door het aanleren van pacing zelfmanagement. Voor fysiotherapie bij patiënten met een (comorbide) fibromyalgie is het van belang te beseffen dat er zowel perifere als centrale oorzaken zijn van de chronische veralgemeende pijnklachten. Perifeer is er in de musculatuur van patiënten met fibromyalgie een verstoorde vascularisatie, een verlaagde pijndrempel en een slechte energielevering, hetgeen resulteert in een musculaire hypoxie. De centrale pijnverwerkingsprocessen zijn bovendien ontregeld (centrale sensitisatie). Voor de fysiotherapie betekent dit dat oefentherapieën aan een lage intensiteit moeten voldoen en indien mogelijk in warm water moeten uitgevoerd worden. Ter desensitisatie van het centraal zenuwstelsel is het geven van educatie over pijnfysiologie aangewezen.
De revival van het vrijwilligerswerk is al een aantal jaren een feit. Maar recent duiken nieuwe vormen van vrijwilligerswerk op: in het bedrijfsleven, aan de overheid (OCMW’s, arbeidsmarktbeleid, gezondheidssector), in onderwijsinstellingen en andere instituten. Bovendien staan niet alle vrijwilligersorganisaties open voor alle doelgroepen. Het vrijwilligersbestand in Vlaanderen heeft er ongetwijfeld baat bij als we werk maken van de inzet van jongeren (via maatschappelijke stages), van ouderen (via een gericht beleid) en van kansengroepen (via verschillende ondersteunende maatregelen, een uitgestippeld arbeidsmarktbeleid, initiatieven vanuit OCMW’s). Creëert de driehoeksverhouding tussen vrijwilligerswerk, activering en arbeidsmarkt vrijwilligers tegen wil en dank? Of hebben Chinese vrijwilligers alleen maar te winnen bij het activeringsdiscours? In deze publicatie worden de ontwikkelingen van ‘geleid’ vrijwilligerswerk bekeken vanuit verschillende invalshoeken: maatschappelijk, historisch, wetenschappelijk. Het resultaat is een uniek boek dat focust op het vrijwilligerswerk in volle ontwikkeling.
De christelijke geloofstraditie stelt Jezus Christus voor als unieke en universele heiland van de mensheid. Getuigt deze bewering niet van een verregaande arrogantie tegenover andere religieuze tradities en hun stichters? Wat betekent het te zeggen dat in andere religies ‘sporen van heil’ te vinden zijn? Stemt de christelijke heilsvisie overeen met die van de andere religies? En hoe kan een man uit een vervlogen tijd heil betekenen voor de hedendaagse mens? Concrete ontmoetingen met ‘andersgelovigen,’ een rijker begrip van andere religies en culturen, maar ook het onbegrip en de onverdraagzaamheid die deze ontmoetingen met zich mee kunnen brengen, dagen christenen vandaag uit tot heils-reflectie. Door ruimte te geven aan een verscheidenheid aan theologische perspectieven wil LOGOS V nadenken over deze en andere vragen rond de centrale plaats die Christus inneemt in het christendom, en de relatie tussen Christus en de heilsfiguren uit andere religieuze tradities.
Westers-feministische christelijke theologen (dringend aangespoord door hun niet-westerse, niet-christelijke collega’s) geven aanzetten voor het opzetten van een denkoefening en cultuurkritisch protest met betrekking tot het gebruik/misbruik van de noties ‘religieuze diversiteit’, ‘pluralisme’ en ‘interreligieuze dialoog’ in de hedendaagse Europees-christelijke theologie. Immers, dit (politiek correct) theologisch woordgebruik is niet toevallig, noch zonder belang. Het is een duidelijke uitdrukking van de wijze waarop de grenzen over het denken over religieus verschil vastgelegd worden, en welk discours gebruikt wordt om deze grenzen te bepleiten.
Ondanks een stijgend aantal moeilijk invulbare vacatures, blijft het aantal werklozen in Vlaanderen aanzienlijk. Bedrijven hebben nieuwe mogelijkheden om vacatures bekend te maken, maar de vraag is of alle werkzoekenden toegang hebben tot deze zoekkanalen. Daarom zijn we in dit onderzoek nagegaan op welke manieren personen op zoek gaan naar een job (aan de hand van een mondelinge bevraging bij 548 werkende en niet-werkende werkzoekenden). Allereerst wordt er gedetailleerd ingegaan op het gebruik van de verschillende zoekkanalen. Welke kanalen gebruikt de werkzoekende en hoe vaak? In hoever hebben kanalen zoals WIS, KISS, jobsites, uitzendkantoren, wervings- en selectiebureaus een plaats ingenomen op de jobbemiddelingsmarkt naast de tradionele jobadvertenties in kranten? Om welke redenen worden bepaalde kanalen niet gebruikt? Ter evaluatie van de zoekkanalen, wordt nagegaan van welke kanalen werkzoekenden het meest verwachten, welke aanleiding geven tot sollicitaties, welke men zou aanraden aan anderen en via welk kanaal men zijn/haar laatste job heeft gevonden. Werkzoekenden kunnen hun kansen op het vinden van een geschikte job verhogen door een opleiding of een sollicitatietraining te volgen, door een stage of vrijwilligerswerk te doen. In hoever wordt dit gedaan? Hoe vaak en op welke manier solliciteren werkzoekenden? Welke hindernissen ondervinden zij en welke voorwaarden stellen zij aan een geschikte job? Bij al deze vragen gaan we verschillen na tussen de groepen van werkzoekenden en geven we een aanzet tot verklaring.
Reeds in het verleden is het HIVA op zoek gegaan naar de economische betekenis van de sector volksontwikkeling in Vlaanderen. Toen concludeerden we dat ‘een promille reeds een verschil maakt’: hoe klein de plaats ook is die de volksontwikkeling inneemt in de ganse economie, ze is en blijft een belangrijke schakel in de ontwikkeling van een verdraagzame en democratische samenleving. De jongste jaren is de waardering voor het middenveld, het verenigingsleven, en het behoud van het sociaal weefsel terug groeiende, en wordt ook de noodzaak aangevoeld om hem meer armslag te geven. Het debat en het beleid rond de herwaardering en regularisatie van de zogenaamde ‘nepstatuten’ in de non-profitsector is niet alleen gewenst, maar zelfs noodzakelijk. In dit kader voerden we in opdracht van het Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap, Administratie Cultuur, onderzoek uit naar de plaats van de bijzondere werkgelegenheid in de sector volksontwikkeling in Vlaanderen. Welke omvang neemt de reguliere en de alternatieve werkgelegenheid in de sector in? Wat is meer specifiek de plaats van de alternatieve werkgelegenheid in de sector? Door wie wordt zij ingevuld? Wat doen deze werknemers? Wat gebeurt er indien men deze alternatieve circuits zou integreren in de reguliere middelen? Op basis van bestaand cijfermateriaal enerzijds en gesprekken met de sector anderzijds werd een antwoord geformuleerd op deze vragen. Met de resultaten van dit onderzoek hopen we de aan de gang zijnde discussie inhoudelijk te stofferen. Duidelijk is alvast dat de bijzondere statuten een aanzienlijke plaats innemen in de sector volksontwikkeling, niet alleen in aantal maar ook naar taakinhoud toe.
Effective action to improve the employment conditions of older workers involves government policies at different levels, the social partners and social dialogue, organisations and companies and, of course, older workers themselves. Within companies in the EU15, policies and practices designed to improve opportunities for older workers and to extend working life have developed significantly over the last decade. This report examines the experience of companies that have been long-standing examples of good practice in age management and analyses the drivers and outcomes of workplace developments over the last decade. Dit rapport baseert zich op een 100-tal bedrijfscases (publiek en private sector) in de EU-15. Zo wordt inzicht verschaft in de evaluatie die de laatste 10 jaar op organisatieniveau heeft plaatsgevonden rond de positie van oudere werknemers op de werkvloer. Een overzicht wordt gegeven van de acties die organisaties hebben ondernomen. Het succes van deze maatregelen wordt geëvalueerd, zowel vanuit het standpunt van werkgevers als van werknemers. Lessen naar de toekomst toe worden geformuleerd. Miet Lamberts, HIVA-K.U.Leuven bezocht na 10 jaar opnieuw een aantal organisaties die zich in het verleden (1995) reeds profileerden als goede praktijk rond de tewerkstelling van oudere werknemers. Een aantal nieuwe beste praktijken werden ook bezocht en toegevoegd een de analyse. Dit resulteerde in het Belgisch landenrapport.
Social audit is een continu leerproces waarbij een onderneming samen met haar stakeholders reflecteert over haar maatschappelijke impact en haar ethisch gedrag. Het is een managementinstrument om maatschappelijk verantwoord ondernemen te faciliteren. Het onderzoeksrapport start met een analyse van de behoeften en verwachtingen die rond dit instrument in Vlaanderen leven bij diverse belangenorganisaties. Vervolgens worden de verschillende soorten werkinstrumenten van social audit, die in Vlaanderen of internationaal bekendheid hebben verworven, systematisch vergeleken en geïllustreerd met een praktijkvoorbeeld. Vervolgens worden vier bedrijfservaringen met social audit uitvoerig geïllustreerd (Nederlandse kledingwarenketen, Amerikaans textielbedrijf, Schotse sociale economie, Deens farmaceutisch bedrijf). Ten slotte wordt ingegaan op de vraag welke rol de overheid moet spelen in de uitbouw en toepassing van dit social auditinstrumentarium in Vlaanderen. Hiervoor is het Belgische beleid vergeleken met het Deense en Britse. Er wordt in dit verband een omstandig pleidooi gehouden voor een voorwaardenscheppend beleid. Het onderzoeksrapport kwam tot stand via een samenwerking tussen Ethibel (www.ethibel.be) en HIVA. Het werd gefinancierd binnen het Vlaamse VIONA-onderzoeksprogramma.
In 1987 onderzocht het Hoger instituut voor de arbeid (HIVA) de studiekosten in het secundair onderwijs. De toen gemaakte schattingen worden nu nog steeds in het beleidsdebat gehanteerd. Ondertussen zijn we bijna 15 jaar later. De cijfers van 1986-1987 zijn dan ook niet langer betrouwbaar. In dit onderzoek wordt daarom een actualisering gemaakt. Dit rapport brengt verslag uit van dat onderzoek. Bij de aanpak van het onderzoek werd verder gebouwd op de werkwijze van 1987. In vergelijking met dit vorige onderzoek kon nu echter een grotere groep van ouders meer uitgebreid en gedurende een volledig schooljaar bevraagd worden, waardoor de schatting van de studiekost nog wint aan precisie en betrouwbaarheid. Deze rijkere gegevensgroep maakte ook het gebruik van een aantal nieuwe analysetechnieken mogelijk, hetgeen leidt tot een aantal opmerkelijke inzichten.
Eén van de drie hoofdopdrachten van de 13 Edufora in Vlaanderen is een behoeftendekkingsrapport op te maken, met de bedoeling de regionale behoeften in kaart te brengen en deze te toetsen aan het bestaande aanbod. Het behoeftendekkingsrapport van het Eduforum Leuven brengt de educatieve uitdagingen en vormingsnoden van de regio Oost-Brabant in kaart. Hiertoe werden 6 regionale gesprekspanels georganiseerd waaraan niet minder dan 50 socio-economische en 20 socio-culturele actoren hun medewerking verleenden. Het resultaat betreft een prioritaire leeragenda voor de regio.
Het onderzoek bestudeert het Vlaamse beleid en de praktijk inzake levenslang leren vanuit een onderzoeksstramien die toegepast wordt in een lopende OESO-studie over ‘Adult Education’. Deze studie onderscheidt vier grote problemen met betrekking tot de uitbouw van levenslang leren. Er zijn onvoldoende en inadequate incentives om de motivatie van volwassenen te verhogen. Daarnaast zijn er complexe verbindingen tussen diverse leeromgevingen en een gebrek aan transparantie van leeropbrengsten in formele en informele settings. Ten derde zijn er te weinig aangepaste leer- en instructiemethodes voor volwassenen. Ten vierde is er een gebrek aan coördinatie tussen publieke instanties en privé-initiatieven die direct of indirect het levenslang leren beïnvloeden. Naast een status quaestionis over de huidige stand van zaken inzake levenslang leren werd voor Vlaanderen nagegaan of er maatregelen genomen worden om aan deze vier problemen tegemoet te komen. Daarnaast werd een vergelijking gemaakt met vijf landen van de OESO-studie, nl. Canada, Zwitserland, Noorwegen, Zweden en Denemarken (rapporten reeds beschikbaar). Dit leidde tot een voorstel van bijsturing inzake het Vlaams beleid levenslang leren.
In het kader van het VIONA-programma 2000 hebben het HIVA en de Vakgroep Sociaal Recht (UIA) een onderzoek gevoerd naar de ‘Modellen en praktijken van (h)erkenning van verworven competenties’. Dit VIONA-onderzoek kaderde in het actieplan van de Vlaamse regering ‘Een leven lang leren in goede banen’ en is in actieve samenwerking met de overheid (kabinetten en departement Onderwijs, administratie Werkgelegenheid en administratie Economie) en de interprofessionele sociale partners gevoerd in een ‘werkgroep EVC’. EVC staat dan voor de ‘erkenning van verworven competenties’. De werkzaamheden van deze werkgroep EVC hebben geleid tot een advies met betrekking tot een minimumkader voor de implementatie van een beleidsmodel voor EVC in Vlaanderen. De elementen van dit kader vormen de bouwstenen voor een model van (h)erkenning van verworven competenties in Vlaanderen.
Dit boek is de neerslag van de resultaten van het onderzoeksproject ‘Evaluatie van het project zorgverbreding in het basisonderwijs’ dat door het HIVA werd uitgevoerd in opdracht van Vlaams Minister van Onderwijs en Vorming, Marleen Vanderpoorten. Aanleiding voor dit onderzoek was de noodzaak van het beleid om een uitspraak te doen over de verderzetting, bijsturing en verbreding van het toenmalige project zorgverbreding. Ondertussen is dit samen met het onderwijsvoorrangsbeleid geïntegreerd in het nieuwe gelijke-onderwijskansenbeleid. Dit onderzoek moest vooral nagaan hoe zorgverbreding tot dan toe gerealiseerd werd in de scholen. De resultaten vindt u in dit boek.<br><br> Naast een schets van de historiek van het wettelijk kader - die de evolutie in het beleidsdenken rond zorgverbreding scherper stelt - en een overzicht van het bereik van het project zorgverbreding over de jaren heen, geeft het boek de resultaten weer van de schriftelijke bevraging bij 200 scholen over hun uitwerking van zorgverbreding en van de kwalitatieve analyse van zorgverbreding in 14 scholen met een ‘traditie’ op dit vlak.<br><br> In die zin biedt het boek een mooi beeld van de praktijk van zorgverbreding. De beleidsadviezen worden gegenereerd vanuit deze realiteit met het doel zorgverbreding een volwaardiger plaats te geven binnen het onderwijsgebeuren. "Mag het iets meer zijn" slaat dan zowel op de vraag naar een groter draagvlak in de praktijk als in het beleid.
Het domein levenslang en levensbreed leren is zeer uitgebreid en er bestaat nood aan een globaal overzicht en opvolgingsmogelijkheden. In deze publicatie wordt een globaal overzicht van het beschikbaar cijfermateriaal met betrekking tot het levenslang en levensbreed leren in Vlaanderen gegeven. Daarnaast wordt in een achttal meer kwalitatieve hoofdstukken ingefocust op specifieke deelvraagstukken en ontwikkelingen, zoals de ongelijke deelname aan het levenslang en levensbreed leren, de financiering er van, de rol van EVC's in heel dit verhaal, enz. Op termijn zal deze publicatie consulteerbaar zijn op de website van DIVA. DIVA is een samenwerking tussen de beleidsdomeinen Onderwijs en Vorming, Werkgelegenheid, Cultuur en Economie van de Vlaamse overheid. <br><br> Dit onderzoek werd uitgevoerd door het HIVA i.s.m. het Centrum voor Sociale Pedagogiek en het Centrum voor Permanente Vorming in Beroepen en Organisaties van de K.U.Leuven.<br><br> Werkten mee aan dit onderzoek: Herman Baert, Joost Bollens, Hilde Creten, Katleen De Rick, Anneleen Forrier, Wim Herremans, Nick Matheus, Sarah Misplon, Ides Nicaise, Helen Op den Kamp, Ilse Rubbrecht, Lieve Ruelens, Tom Vandenbrande, Steven Vos & Ingrid Vanhoren.
De brede school heeft tot doel om naast loutere kennisoverdracht allerlei nevendiensten aan te bieden, gericht op de integrale ontwikkeling van leerlingen. Tegelijk wil men door dit stimulerend aanbod een krachtige leeromgeving creëren, die extra-kansen biedt aan achtergestelde groepen, en/of een zinvolle vrijetijdsbesteding aanbieden aan kinderen uit gezinnen waar beide ouders uit werken gaan.<br><br> In dit onderzoek wordt vooreerst een literatuuroverzicht gegeven van de Brede School-beweging in Nederland en andere landen; vervolgens worden aanzetten in Vlaanderen in kaart gebracht, en worden enkele concepten uitgewerkt voor de structurele uitbouw van de Brede school in eigen land.