clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
15bis. Indien het overlijden plaats heeft in het Vlaamse Gewest, wordt, voor de begraving van een stoffelijk overschot, een kosteloze toestemming verleend door de ambtenaar van de burgerlijke stand van de gemeente waar het overlijden werd vastgesteld, of door de procureur des Konings van het arrondissement van de plaats waar zich ofwel de begraafplaats ofwel de hoofdverblijfplaats van de overledene bevindt, indien het overlijden heeft plaatsgehad in het buitenland. Voor de begraving van een stoffelijk overschot van een persoon die overleden is in het Brusselse Hoofdstedelijke Gewest of het Waalse Gewest wordt met de toestemming tot begraving gelijkgesteld de machtiging die daartoe wordt verleend door de overheid die in dat gewest bevoegd is voor het verlenen van een toestemming tot begraving. [ § 1. Als het overlijden plaatsvindt in het Vlaamse Gewest, wordt voor de begraving van het stoffelijk overschot een kosteloze toestemming verleend door de ambtenaar van de burgerlijke stand, of door zijn gemachtigde beambten, van de gemeente waar het overlijden is vastgesteld op basis van een overlijdensattest. Als voor de begraving van een stoffelijk overschot van een persoon die overleden is in een gemeente van het tweetalige gebied Brussel-Hoofdstad, van het Franse taalgebied, of van het Duitse taalgebied een machtiging vereist is, wordt met de toestemming tot begraving gelijkgesteld de machtiging die daartoe wordt verleend door de overheid die in dat taalgebied bevoegd is voor het verlenen van een toestemming tot begraving. Als het overlijden plaatsvindt in het buitenland, wordt de toestemming, vermeld in het eerste lid, verleend door de procureur des Konings van het arrondissement van de plaats waar zich ofwel de begraafplaats ofwel de hoofdverblijfplaats van de overledene bevindt. § 2. Iedere aanvraag tot toestemming wordt ondertekend door degene die bevoegd is om in de lijkbezorging te voorzien of door zijn gemachtigde. De ambtenaar van de burgerlijke stand moet de toestemming weigeren als de overledene in een akte, die voldoet aan de voorwaarden inzake bekwaamheid en gesteld is in de vorm van de akten van uiterste wil, zijn voorkeur voor een andere wijze van lijkbezorging te kennen heeft gegeven, of als hij kennis heeft gekregen van het verzoek, vermeld in paragraaf 3. Die toestemming mag niet verleend worden voor een termijn van 24 uur verstreken is, die ingaat met de ontvangst van de aanvraag tot toestemming, behalve in de gevallen die door de politieverordeningen zijn bepaald. Als er tekenen of aanwijzingen zijn van een gewelddadige dood of andere omstandigheden die dat laten vermoeden, kan de toestemming tot begraving slechts worden verleend nadat de procureur des Konings heeft laten weten dat hij er zich niet tegen verzet. § 3. Iedere persoon die bij het verlenen of de weigering van de toestemming belang heeft, kan daartoe bij de voorzitter van de rechtbank van eerste aanleg een verzoek indienen.
Afdeling 3. CREMATIE 19. § 1. Voor crematie is een toestemming vereist die wordt verleend door de ambtenaar van de burgerlijke stand van de gemeente waar, het overlijden werd vastgesteld, indien dat overlijden in het Vlaamse Gewest heeft plaatsgehad, of door de procureur des Konings van het arrondissement van de plaats waar zich ofwel het crematorium ofwel de hoofdverblijfplaats van de overledene bevindt, indien het overlijden heeft plaatsgehad in het buitenland. Voor de crematie van een persoon die overleden het Brusselse Hoofdstedelijke Gewest of het Waalse Gewest wordt met de toestemming tot crematie gelijkgesteld de machtiging die daartoe wordt verleend door de overheid die in dat gewest bevoegd is voor het verlenen van een toestemming tot crematie. [Artikel 15bis, met uitzondering van paragraaf 2, vierde lid, is van overeenkomstige toepassing op de toestemming tot crematie, met dien verstande dat: 1° het woord "begraving" gelezen wordt als het woord "crematie"; 2° de woorden "ofwel de begraafplaats ofwel de hoofdverblijfplaats van de overledene" gelezen worden als de woorden "ofwel de begraafplaats ofwel het crematorium ofwel de hoofdverblijfplaats van de overledene"; 3° bij de aanvraag tot toestemming tot crematie een attest moet worden gevoegd waarin de behandelende geneesheer of de geneesheer die het overlijden heeft vastgesteld, vermeldt of het overlijden te wijten is aan een natuurlijke of gewelddadige of verdacht of niet vast te stellen oorzaak. Als de aanvraag tot toestemming tot crematie het lijk van een in een gemeente van het Vlaamse Gewest overleden persoon betreft, en de voormelde geneesheer heeft bevestigd dat het om een natuurlijk overlijden gaat, dan moet bovendien het verslag worden bijgevoegd van een beëdigd geneesheer uit de eigen gemeente of een andere gemeente van het Vlaamse Gewest die door de ambtenaar van de burgerlijke stand of door diens gemachtigde beambten van het gemeentebestuur is aangesteld om de doodsoorzaken na te gaan. In dat verslag wordt vermeld of het overlijden te wijten is aan een natuurlijke of gewelddadige of verdachte of niet vast te stellen oorzaak. Het ereloon en alle daaraan verbonden kosten van de door de ambtenaar van de burgerlijke stand of door diens gemachtigde beambten van het gemeentebestuur aangestelde geneesheer vallen ten laste van het gemeentebestuur van de gemeente van het Vlaamse Gewest waar de overledene in de bevolkingsregisters, het vreemdelingen-of wachtregister is ingeschreven; 4° de ambtenaar van de burgerlijke stand het dossier aan de procureur des Konings van het arrondissement moet zenden wanneer omstandigheden het vermoeden van een gewelddadige of verdachte of niet vast te stellen oorzaak van overlijden wettigen of wanneer de geneesheer in een van de voorgeschreven documenten, vermeld in punt 3°, niet heeft kunnen bevestigen dat er geen tekens of aanwijzingen van een gewelddadige of verdachte of niet vast te stellen oorzaak van overlijden zijn. In dat geval kan toestemming tot crematie eerst worden verleend nadat de procureur des Konings aan de ambtenaar van de burgerlijke stand heeft laten weten dat hij er zich niet tegen verzet.]
De persoon die bevoegd is om in de lijkbezorging te voorzien, kan de lijkschouwing steeds doen bijwonen door een geneesheer van haar of zijn keuze. Zie artikel 81 BW. Wetsgeschiedenis: Eeerste lid opgeheven bij art. 6 decreet 29 maart 2019 (BS 17 april 2019) met ingang van 18 april 2019 (art. 7). Zie artikel 19, § 1 en art. 44 Sv. Commentaar bij art. 22 decreet 16 januari 2004 Auteur: T. WUYTS dn300034779/LN1301-22 Bijwerking: 1 augustus 2020september 2012 BELANGRIJKSTE RECHTSLEER Zie de rechtsleer opgenomen in het voorwerk. COMMENTAAR 1 Uit artikel 22 decreet j° artikel 81 BW volgt dat de procureur een lijkschouwing zal bevelen ingeval hem een dossier overeenkomstig artikel 21, § 2 werd overgemaakt teneinde de ware oorzaak van het overlijden na te gaan, of minstens te onderzoeken of het niet gaat om een verdacht of gewelddadig overlijden. Artikel 81 BW bevat een vergelijkbare regeling in geval van teraardebestelling. (*1) De bedoeling is dat de procureur des Konings in de persoon van officier van politie, naar aanleiding van de bevindingen van de eerste geneesheer of-in geval van natuurlijk overlijden-van de tweede geneesheer, overgaat tot het opstellen van een proces-verbaal in de aanwezigheid van een doctor in de geneeskunde of heelkunde. (*2) Het eerste lid van artikel 22 werd opgeheven bij decreet van 29 maart 2019 tot wijziging van diverse bepalingen van het decreet van 16 januari 2004 op de begraafplaatsen en de lijkbezorging. (* 3) De reden daartoe is dat het nog verwees naar oud artikel 81 BW dat inmiddels werd vervangen (*1) Zie M. DE THEIJE, 'Art. 81
24. § 1. De as van gecremeerde lijken kan in urnen worden geplaatst die op de begraafplaats worden begraven of in een columbarium worden bijgezet. De as van gecremeerde lijken kan op een van de volgende plaatsen worden uitgestrooid: 1° op een daartoe bestemd perceel van de begraafplaats; 2° op de aan het grondgebied van België grenzende territoriale zee onder de voorwaarden die de Vlaamse regering bepaalt. De as van de overledene wordt met respect en eerbied behandeld en kan geen voorwerp uitmaken van een commerciële activiteit, met uitzondering van die activiteiten die verband houden met het uitstrooien of begraven van de as of met het overbrengen ervan naar de plaats waar de as bewaard zal worden. Indien de overledene dit schriftelijk heeft bepaald of, bij gebrek aan schriftelijke bepaling door de overledene, op gezamenlijk schriftelijk verzoek […] van zowel de echtgenoot of van diegene met wie de overledene een feitelijk gezin vormde als van alle bloed-of aanverwanten van de eerste graad of, indien het om een minderjarige gaat, op verzoek van de ouders of voogd, kan de as van gecremeerde lijken: 1° worden uitgestrooid op een andere plaats dan de begraafplaats. Deze uitstrooiing kan evenwel niet gebeuren op het openbaar domein, uitgezonderd de begraafplaats bedoeld in het eerste lid en het tweede lid. [In afwijking van deze bepaling kan de gemeente zones afbakenen, andere dan de begraafplaats, waar de as van gecremeerde lijken kan worden uitgestrooid.] Indien het een terrein betreft dat niet in eigendom is van de overledene of zijn nabestaanden, is een voorafgaande, schriftelijke toestemming van de eigenaar van het betrokken terrein vereist; 2° worden begraven op een andere plaats dan de begraafplaats. Deze begraving kan evenwel niet gebeuren op het openbaar domein, uitgezonderd de begraafplaats bedoeld in het eerste en het tweede lid. [In afwijking van deze bepaling kan de gemeente zones afbakenen, andere dan de begraafplaats, waar de as van gecremeerde lijken kan worden bewaard of begraven in een urne vervaardigd uit biologisch afbreekbare materialen.] Indien het een terrein betreft dat niet in eigendom is van de overledene of zijn nabestaanden, is een voorafgaande, schriftelijke toestemming van de eigenaar van het betrokken terrein vereist; 3° in een urne ter beschikking worden gesteld van de nabestaanden om te worden bewaard op een andere plaats dan de begraafplaats. [Indien er een einde komt aan de bewaring van de as op een andere plaats dan de begraafplaats, kan de as door toedoen van de nabestaande die er de zorg voor heeft of zijn erfgenamen in geval van diens overlijden, worden teruggebracht naar de begraafplaats om er begraven, bijgezet in een columbarium of uitgestrooid te worden of kan de as worden uitgestrooid, bewaard of begraven in een urne vervaardigd uit biologisch afbreekbare materialen op een door de gemeenteraad afgebakende andere plaats dan de begraafplaats.] De persoon die de as in ontvangst neemt, is verantwoordelijk voor de naleving van deze bepalingen. De Vlaamse regering kan nadere voorwaarden bepalen waaraan de in het vierde lid bedoelde bewaringen, begravingen of uitstrooiingen moeten voldoen.
Grondlagen vol schuld en boete. Over Amen van Marcel Möring. Sofie Gielis Sag mir wo die Mädchen sind, wo sind sie geblieben? Sag mir wo die Mädchen sind, was ist geschehen? Marlene Dietrich Weet u hoe Boeddha naar het hiernamaals vertrekt? Languit liggend. Een hand op een heup, de andere onder zijn hoofd. Glimlachend. Dat-en nog veel meer-leerde ik uit Amen van Marcel Möring. Een compact boek waarover het laatste woord moeilijk te zeggen valt. In de naam van de vader Samuel Hagenau is zelfstandig archeoloog. Dat klinkt chiquer dan het is, want in de praktijk betekent het dat hij als interimkracht wordt ingezet op opgravingssites. Hij heeft weinig te sturen in zijn werk, voert uit wat van hem verwacht wordt binnen een door een ander bepaald kader. Zo werkt hij mee aan de opgravingswerken op Kamp Westerbork. Een plaats met een rechtstreekse verbinding met de vergasinstallaties en ovens van Sobibor. Ook een deel van Hagenaus eigen familie volgde die lijn en verdween. Na de oorlog kreeg het kamp andere invullingen: eerst werden er landverraders ondergebracht, later Molukkers. Bovendien werd het als herinneringssite een geconstrueerde hutsepot van niets met de eigenlijke geschiedenis van de plek te maken hebbend ergs. 'Als ergens in de wereld iets ergs gebeurt, wordt het hier herdacht met kaarsenoptochten en sip kijkende schoolkinderen, want erg is erg en er zijn geen verschillende soorten erg.' Terwijl de kleine vondsten in de bodem (een linkerschoen waarvan de rechter wellicht in een Pools vernietingskamp ligt, verroeste huissleutels die tot het laatste moment bewaard werden omdat ze een thuis suggereerden, een plaats om naar terug te keren) net getuigen van het allerergste. Van onuitsprekelijk kwaad. Ontmenselijkt leed veroorzaakt door mensen, aan andere mensen. Tijdens een middagpauze maakt Hagenau een wandeling door het natuurgebied rondom de kampsite. Hij botst er op het uitgebrande wrak van een auto, waarop hij, 'pathologisch nieuwsgierig naar het verborgene', doet wat niemand doet: hij kijkt wat eronder ligt. Er is inderdaad iets aan het oog onttrokken: onder het wrak blijkt een lijk te liggen. Een al jaren vluchtende RAF-terrorist stierf er in de rituele houding van de liggende Boeddha. Het politieonderzoek dat volgt, doet Hagenaus aardlagen schuiven en botsen. En trekt zijn naar binnen gerichte blik de buitenwereld in. Het lijk roept onverwachte vragen op. Wie staat er ooit stil bij het lot van vergrijzende terroristen? Ze dragen hun misdaad mee als een tatoeage: het past bij je imago op je twintigste, maar hoe leef je ermee op je zeventigste? Wat gebeurt er als je
'Dan is woensdag een mooie dag om dood te gaan'. Over Het hele leven van Bart Moeyaert. Sofie Gielis Bart Moeyaert maakt het me moeilijk. Is dit nu later? zingt het in mijn hoofd als ik zijn Het hele leven dichtklap. Ik snap geen donder van het leven / Ik weet nog steeds niet wie ik ben. Zo'n titel lijkt antwoorden te beloven. Op Grote Vragen dan nog wel. Maar Moeyaert poeiert je naar aloude Bijbelse traditie af met meer vragen dan antwoorden. Zoals: is elk einde eenzaam? Of: als je jezelf naast God plaatst, ben je dan extreem gelovig of net extreem ongelovig? Begint de hemel op de aarde? En is dat ook niet waar hij eindigt? Vragen, vragen, vragen maar ze zijn gelukkig aangenaam gezelschap. De bevreemdende troost van Moeyaerts versie is meer een hemel op mensenmaat dan het klassieke paradijs. Klassiek zijn deze verhalen over de schepping, het paradijs en de hemel niet. In Moeyaerts hemel ben je vergeetachtig en eenzaam, in zijn paradijs woekeren de bramen en stinkt de met modder overspoelde grond en voor zijn schepping is, naast God, vooral een stoel nodig-'om op te zitten, want er is heel lang niets geweest.' De drie delen van de roman verschenen al eerder. De Schepping in 2003, Het Paradijs in 2010 en De Hemel in 2015. Ze vormden de aanleiding voor steeds aanzwellende samenwerkingen. Eerst met het Nederlands Blazers Ensemble dat Moeyaerts teksten fris combineerde met drie oratoria van Joseph Haydn. Voor deze gebundelde editie van de trilogie voegde illustrator Peter Van den Ende beelden toe die lijken te antwoorden op de tekst en zo een extra blik bieden. Van den Ende is ook in dat Paradijs geweest, met die stoel en die braambessen, maar zag het weer net even anders. De schijnbaar simpele, maar stiekem rijke tekeningen zijn een ideale aanvulling. Het zwart/wit, de meest elementaire non-kleuren, sluit aan bij de misleidende doorzichtigheid van de tekst en Van den Ende herhaalt details waar de gehaaste lezer misschien te weinig aandacht aan besteedt. Zoals die stoel. Wat doet een stoel bij het 'In het begin was er niets'? En wat doet een ik daar, naast God? Terwijl er nog geen licht bestaat, geen zee, geen lucht. De schepping begint met niets, een ik en een stoel. Dat lijkt verdacht veel op een voor een schrijver bekende setting: je zit, denkt na, beweegt een paar vingers, en voor je het weet ontstaat een wereld. God heeft daar doorgaans weinig mee te maken. De schrijver is de schepper, zoals we reuzen zijn voor de mieren. Hij roept op en kan weer wissen. Zonder beweging van zijn vingers, ontstaat er niets. Heer en meester van Moeyaerts schepping lijkt eerder die schrijvende mierengod dan de machtige man met de baard. Het is de verbeelding die tot leven wekt. Vooral in het intrigerende laatste deel, De Hemel. Moeyaerts hemel bevat elementen die in andere schrijvershanden wellicht de hel zouden kleuren: tijd die zich vult met het geluid van een lekkende kraan, eenzaamheid van het extreme type dat doet vergeten hoe je een kus moet ontvangen,
Het medisch aansprakelijkheidssysteem is erop gericht om enerzijds slachtoffers van medische incidenten van een gepaste schadevergoeding te voorzien en anderzijds zorgverleners ertoe aan te zetten om medische handelingen met voldoende zorgvuldigheid te stellen. De vrees van zorgverleners om betrokken te worden bij een aansprakelijkheidsprocedure in geval van een medisch incident zou echter aanleiding kunnen geven tot defensieve geneeskunde. “Defensieve geneeskunde” wordt gedefinieerd als het uitvoeren van bijkomende testen, procedures en patiëntbezoeken (verzekeringsgedrag) of het vermijden van risicovolle patiënten of procedures (vermijdingsgedrag), voornamelijk (maar niet noodzakelijk uitsluitend) om de betrokkenheid met medische aansprakelijkheid te reduceren. Hoewel diverse buitenlandse onderzoeken de prevalentie van defensieve geneeskunde in kaart brengen, is het vooralsnog onvoldoende duidelijk in welke mate Belgische zorgverleners defensief handelen in de praktijk. Een vragenlijst uit 2015 bij 90 arts-specialisten geeft wel signalen dat het medisch aansprakelijkheidssysteem in België een mogelijke invloed heeft op de klinische praktijkvoering en besluitvorming van artsen. Bijkomend onderzoek is echter noodzakelijk om beleidsmakers te informeren over de werkelijke prevalentie van defensief gedrag en de mogelijke drijfveren en gevolgen daarvan.
1. Op 20 oktober 2020 sprak het EHRM (hierna ook 'het Hof') zich uit in de zaak B. t. Zwitserland. In lijn met zijn eerdere rechtspraak, toonde het EHRM zich opnieuw gevoelig voor maatschappelijke evoluties inzake de taakverdeling tussen vrouwen en mannen binnen een gezin. Het is duidelijk dat het Hof de lidstaten van de Raad van Europa steeds minder marge gunt inzake de objectieve en proportionele rechtvaardiging van een-in dit geval directe-discriminatie op grond van geslacht. Het klassieke model van de male breadwinner en female homemaker is hierdoor weer een beetje meer op de terugweg. Hoewel dit op zich prima nieuws is voor de gelijke behandeling van vrouwen en mannen, rijzen naar aanleiding van deze uitspraak van het EHRM ook enkele vragen. Daar wordt aan het eind van dit commentaar op ingegaan.
Levenslang wonen op dezelfde plek is een perspectief dat aantrekkelijk is voor veel Belgen. In deze bijdrage gaan we dieper in op de resultaten van een masterclass met studenten interieurarchitectuur die focuste op levenslang wonen in twee kleine Zuid-Limburgse dorpen. Hoe organiseren mensen hier hun leven? En kunnen studenten ruimtelijke interventies ontwerpen die bijdragen aan het welbevinden van de inwoners?
De coronacrisis confronteert ons op een extreme manier met een aantal
vormen van ongelijkheid die onze arbeidsmarkt kenmerken. In het eerste
deel van dit essay identificeren we ongelijkheden die zeer zichtbaar geworden zijn door de coronacrisis, met name de ongelijke waardering van
beroepen, ongelijke onzekerheid, de ongelijke fysieke en mentale risico’s
verbonden aan werk, en de ongelijke verdeling van zorgtaken. Hierbij
wijzen we op manieren waarop deze ongelijkheden verbonden zijn aan
sociale identiteiten, zoals gender, etniciteit en handicap. In het tweede deel
bespreken we lessen die we uit de crisis kunnen trekken. Als we gewoon
trachten terug te keren naar het ‘oude normaal’, zal de arbeidsmarkt gekenmerkt blijven door dezelfde ongelijkheden en zullen de groepen in de meest
achtergestelde posities de voornaamste slachtoffers van de crisis worden.
We doen daarom een oproep om via organisatie- en overheidsbeleid in te
zetten op meer gelijkheid en zo te evolueren naar een ‘nieuw normaal’ dat
gekenmerkt wordt door eerlijker gewaardeerd en zekerder werk, en door
meer aandacht voor welzijn en zorg.
Marie DECOCK <marie.decock@uhasselt.be> boek bestuursdecreet Steven VAN GARSSE <steven.vangarsse@uhasselt.be> 31 augustus 2020 om 20:16 Aan: Marie DECOCK <marie.decock@uhasselt.be> peer review Bestuursdecreet Marie, kan je de teksten van het boek bestuursdecreet finaliseren. Uit de laatste review kwam nog volgende naar voor: Ik heb evenwel volgende bedenkingen bij hoofdstuk 1 van deel 2, getiteld "Intergemeentelijke samenwerking in het Bestuursdecreet":-De auteur geeft aan een overzicht te voorzien van alle wijzigingen die het Bestuursdecreet inhoudt voor lokale besturen. Dit lijkt mij misschien toch een te ambitieus opzet voor een bijdrage van 15 blz. Zie bijvoorbeeld de bijdrage over toegang tot bestuursdocumenten (hoofdstuk 3 van deel 2): deze regeling, die een beperkt onderdeel uitmaakt van het Bestuursdecreet, is ook van toepassing op lokale besturen en omvat reeds ongeveer 40 blz. Ik zou de auteur dan ook suggereren om enkele topics uit deze wijzigingen te selecteren en deze grondiger te benaderen, en de overige topics te laten vallen. Zo zou het onderdeel over openbaarheid van bestuur kunnen wegvallen, aangezien dit al zeer uitgebreid behandeld wordt in hoofdstuk 3 van deel 2. Wat betreft het luik over hergebruik van overheidsinformatie, zijn er mijn inziens wel een aantal relevante wijzigingen doorgevoerd, weliswaar onder Europese impuls, maar één en ander is toch verankerd in het Bestuursdecreet. De behandeling daarvan is echter op zich al voer voor meerdere bijdragen. Dit zou ik dus ook weglaten. Via deze benadering zal deze bijdrage ook beter aansluiten bij de opzet van deel 2, met name het behandelen van enkele "capita selecta" (en dus geen behandeling in extenso).-De auteur haalt een aantal keer aan dat de impact van het Bestuursdecreet op de lokale besturen eerder gering is. Ik ben hiervan zelf toch niet overtuigd, minstens ontbreekt in de bijdrage een grondige studie van al die wijzigingen, op basis waarvan die stelling verdedigd kan worden. Ik zou de auteur aanraden om enkele topics te selecteren, deze wat meer uit te werken en dan een uitspraak te doen die enkel betrekking heeft op die topics.-De auteur citeert in overgrote mate de memorie van toelichting, zonder andere bronnen te betrekken. Dat kan ik begrijpen aangezien het Bestuursdecreet van zeer recente datum is en er tot op heden weinig andere bronnen beschikbaar zijn ter interpretatie van het decreet. Ik ben echter zeer benieuwd naar de visie van de auteur zelf! Wat is de mening van de auteur zelf over de wijzigingen die hij/zij beschrijft? Het toevoegen van deze mening zal de meerwaarde van de bijdrage zeker verhogen. mvg steven Mail van editor aan auteur Marie Decock met reviewverslag (volledig, geen samenvatting) van anonieme reviewer over hoofdstuk met definitieve titel "Gevolgen van het Bestuursdecreet voor lokale overheden". => verwijzing naar tekst met track changes volgend op deze mail.
Waarom burgers het recht moeten krijgen om uit te dagen 343 Prof. dr. Eric LANCKSWEERDT Niet-nakoming-Artikel 258 VWEU-Maatregelen ter verlaging van de kosten van de aanleg van elektronische communicatienetwerken met hoge snelheid-Richtlijn 2014/61/EU-Geen omzetting en/of geen mededeling van omzettingsmaatregelen-Artikel 260, lid 3 VWEU-Verzoek om veroordeling tot betaling van een dwangsom per dag-Berekening van het bedrag van de dwangsom