clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Is lesgeven een zwaar beroep? Momenteel zijn de sociale partners aan het onderhandelen over welk
         beroepen als ‘zwaar beroep’ zullen worden beschouwd. In die context zijn leerkrachten een interessante groep. In het
         publieke, politieke en academische debat is het algemeen aanvaard dat leerkrachten een hoge mate van werkgerelateerde
         stress en mentale gezondheidsproblemen ervaren. Vergelijkend onderzoek dat toont hoe leerkrachten zich precies verhouden
         ten opzichte van andere beroepsgroepen is echter schaars. De pensioencommissie suggereerde dat één aspect van zwaar werk
         in zekere mate geobjectiveerd kan worden door de relatie na te gaan tussen mentale gezondheidsuitkomsten en beroepen. Dit
         artikel maakt deze oefening voor leerkrachten op basis van een review van bestaand vergelijkend onderzoek en de nationale
         gezondheidsenquête.
Vertrekkende vanuit acht mythes over binnenklasdifferentiatie krijgt het BKD-leer-kracht-model vorm dat
         als wegwijzer kan dienen om binnenklasdifferentiatie praktisch vorm te geven. Het model beschrijft de filosofie en
         didactische principes die essentieel zijn in een gedifferentieerde klas en die vandaag reeds herkenbaar aanwezig zijn in
         diverse onderwijspraktijken, zoals lessen Geschiedenis.
In 2014 werd in opdracht van VELOV en met steun van de Vlaamse overheid, Departement Onderwijs en Vorming, een onderzoek verricht naar de professionalisering van lerarenopleiders in Vlaanderen. Dit artikel is gebaseerd op het onderzoeksrapport 'De lerende lerarenopleider'. Eerst werden via een exemplarische bevraging de bestaande soorten opleidingsinitiatieven voor lerarenopleiders in Vlaanderen geïnventariseerd. Vervolgens werden de professionaliseringsnoden van lerarenopleiders in Vlaanderen in kaart gebracht via een elektronische bevraging. In een derde deel van de studie werd nagegaan hoe de professionele ontwikkeling van lerarenopleiders doorheen hun carrière vorm kan worden gegeven. Hiervoor werd beroep gedaan op focusgroepen met lerarenopleiders tijdens het ATEE-congres en de VELON-studiedag. De lgemene conclusie is dat lerarenopleiders in Vlaanderen veel aandacht hebben voor hun professionalisering en dat ze er binnen het ruime onderwijsveld in slagen hun gading te vinden. Maar er dienen zich nog verschillende opportuniteiten aan om het professionaliseringsaanbod beter af te stemmen op de noden die lerarenopleiders ervaren en op de loopbaanfasen waarin ze zich bevinden. Op basis van de bevindingen van dit onderzoek doen de auteurs zes concrete aanbevelingen die het debat kunnen voeden.
Ondanks de overvloed aan literatuur over de behandeling van voedingsproblemen en -stoornissen, blijft
         het onduidelijk welke behandelingen het meest doeltreffend zijn. Dit artikel biedt een systema- tisch literatuuroverzicht
         over de effectiviteit van interventies voor de behandeling van voedingspro- blemen en -stoornissen bij jonge kinderen.
         Deze review behandelt 38 studies (één review, één meta-analyse en 36 klinische studies) die na een uitgebreid
         literatuuronderzoek, via digitale databanken zoals Pubmed, Medline OVID en PsycINFO, als relevant werden geïdentificeerd.
         De resultaten van deze studies zijn gegroepeerd op basis van het type behandeling: gedragstherapie, medische behandeling,
         interactietherapie en gecombineerde behandelprogramma’s. De resultaten en doeltreffendheid van de behandeling wor- den
         geanalyseerd en beschreven. In het algemeen worden de verschillende behandelingsmethoden als doeltreffend beschre- ven,
         waarbij de behandelingsmethode afhankelijk is van de behandeldoelstelling. Voor gedrags- therapeutische behandelingen is
         vooral het effect op eetgedrag gemeten, voor medische behandelingen het gewicht. In interactiegerichte therapie wordt
         vooral het effect op de ouder- kind interactie gemeten. In geval van meerdere doelen is een multidisciplinaire aanpak de
         beste oplossing.
Heel wat kleine niet-beursgenoteerde ondernemingen ondervinden moeilijkheden bij het verkrijgen van
         financiering. Berger en Udell (2002 en 2006) geven aan dat het gebrek aan publiek beschikbare informatie één van de
         belangrijkste oorzaken zijn van deze financieringsproblemen. Naast het traditionele bancair krediet, blijkt ook
         leverancierskrediet een belangrijke bron van korte termijn financiering te zijn voor kleine niet-beursgenoteerde
         ondernemingen (Berger en Udell 2006, Psillaki en Daskalakis 2009), vooral indien ze problemen ondervinden bij het
         verkrijgen van bankfinanciering. Dit is in het bijzonder het geval voor jonge ondernemingen. Zij hebben immers nog geen
         of onvoldoende reputatie of vertrouwensrelaties kunnen opbouwen. Leverancierskrediet is om die reden een niet te
         onderschatten financieringsbron voor kleine jonge ondernemingen (Huygebaert 2006). In tegenstelling tot banken, die vaak
         bijkomende vertrouwelijke informatie van de onderneming kunnen eisen, zijn leveranciers over het algemeen meer aangewezen
         op informatie die publiekelijk beschikbaar is. Hierdoor zal de informatieasymmetrie die bestaat tussen de onderneming en
         de leverancier meer uitgesproken zijn dan de informatieasymmetrie die bestaat tussen de onderneming en de bank. In deze
         studie onderzoeken we daarom het verband tussen meer financiële transparantie en het verkregen leverancierskrediet bij
         jonge kleine niet-beursgenoteerde ondernemingen. We maken hiervoor gebruik van een dataset met gegevens van meer dan
         90,000 ondernemingen tijdens de periode 2010-2012. De resultaten geven aan dat een grotere hoeveelheid publiek
         beschikbare financiële informatie in de jaarrekening (o.a. omzet) significant positief gerelateerd zijn met het verkregen
         leverancierskrediet.
Het verlaten van het ouderlijk huis is een belangrijke gebeurtenis in de levensloop van jongeren. Met
         deze stap begint een nieuwe levensfase met meer emotionele en economische zelfstandigheid. Het NIDI voerde onderzoek uit
         naar de reden waarom en het moment waarop jongeren van verschillende herkomstgroepen uit huis gaan. Autochtone jongeren
         verlaten het huis veel vaker dan Turkse en Marokkaanse jongeren vanwege werk en opleiding. Allochtone mannen gaan vooral
         het ouderlijk huis uit om zelfstandig te gaan wonen, en voor allochtone vrouwen is trouwen ook een belangrijke reden. Zij
         gaan bovendien eerder dan mannen het huis uit. De samenstelling van de vriendengroep en de school is eveneens van belang.
         Een gemengde school zet minder snel aan tot uit huis gaan om te studeren dan een volledig ‘witte’ dan wel ‘zwarte’
         school.
Sinds de inwerkingtreding van de Euthanasiewet van 28 mei 2002 in België, werd er een juridisch kader
         voorzien voor euthanasie. Onder de strikte voorwaarden van de wet is euthanasie door een arts niet strafbaar indien de
         patiënt zich in een medisch uitzichtloze toestand bevindt van aanhoudend en ondraaglijk lijden dat niet kan gelenigd
         worden, en dat het gevolg is van een ernstige en ongeneeslijke, door ziekte of ongeval veroorzaakte aandoening. Het
         verzoek van de patiënt dient duurzaam en herhaaldelijk te zijn en mag niet tot stand zijn gekomen onder enige vorm van
         externe druk. Vanaf 2011 tot begin januari 2016 zijn er reeds 20 euthanasieverzoeken geformuleerd door geïnterneerden en
         gedetineerden op grond van ondraaglijk psychisch lijden. Het betreft zowel geïnterneerden die omwille van de maatregel
         voor onbepaalde duur in de gevangenis verblijven als gedetineerden die een lange of levenslange straf uitzitten. De
         specificiteit van de gevangeniscontext bemoeilijkt echter de vraag naar de oorzaak van het lijden. De gevangenis kan
         immers zelf ook zowel psychisch lijden als psychiatrische aandoeningen genereren, in stand houden of verergeren. Hierbij
         is het dan ook noodzakelijk om de mogelijke impact van de detentie op de mentale toestand van de geïnterneerden en
         gedetineerden na te gaan. In dit artikel bespreken we de complexiteit van deze problematiek op basis van lopend VUB
         onderzoek.
Aan de hand van uittreksels uit de gesprekken met Belgische oorlogskinderen s.st. wordt gewezen op de familiegeheimen die de identiteitsvorming van die kinderen hinderden. Die geheimen leidden eveneens tot genealogische verwarring, die een invloed hadden op de verhoudingen tussen hen en hun (groot)ouders, evenals in hun nieuw samengestelde gezinnen.
Deze bijdrage bekijkt de positie van het gemeentelijk administratief plaatsverbod in het Belgische rechtsbestel. Eerst wordt een overzicht gegeven van di- verse verschijningsvormen van het plaatsverbod om vervolgens over te gaan naar de situering van het plaatsverbod binnen de gemeentelijke politie- bevoegdheden. De auteurs bespreken de toepassing van en de rechtsbescherming bij het plaatsverbod oude stijl, op basis van het artikel 133 en 135 van de Nieuwe Gemeentewet, dat als een administratieve maatregel wordt gekwalificeerd, en het plaatsverbod nieuwe stijl op basis van het artikel 134sexies van de Nieuwe Gemeentewet, ingevoegd door de Wet van 24 juni 2013 op de gemeentelijke administratieve sancties. De verschillende onderdelen van het plaatsverbod nieuwe stijl worden ontleed en getoetst aan de bestuursrechtspraak van de Raad van State en recente rechtspraak van het Grondwettelijk Hof. Het plaatsverbod nieuwe stijl kan zowel bij een verstoring van de openbare orde als bij een herhaaldelijke overlast die aanleiding kan geven tot een verstoring van de openbare orde toegepast worden. Vervolgens wordt nagegaan hoe dit plaatsverbod in de meest zuivere vorm, zich verhoudt tot soortgelijke gerechtelijke en bestuurlijke plaatsverboden in specifieke en doelgebonden regelgeving, in het bijzonder het stadionverbod, het voertuigverbod en het huisverbod. De wetgever besloot om het plaatsverbod onder te brengen bij het bevoegdheidspakket van de burgemeester, zodat de samenhang met zijn bestaande algemene uitvoerende politiebevoegdheid behouden kan blijven. Het samenspel met andere vormen van het plaatsverbod geeft een batterij aan interventietechnieken zowel in de sfeer van de vrije tijd, van de verplaatsing met transportmiddelen en van de woning en vraagt volgens de auteurs een fijnmazige coördinatie van alle betrokken actoren. Die coördinatie moet gebeuren tussen gerechtelijke overheden, ambtenaren op allerlei niveaus en burgemeesters, maar ook met de diverse actoren die betrokken zijn bij de hulpverlening aan personen die gevat kunnen worden door het plaatsverbod. Daarvoor kan verwezen worden naar een herstelgerichte aanpak die in specifieke en doelgebonden regelgeving voorzien is naar aanleiding van een bestuurlijke aanhouding. De auteurs opteren voor een grondige aanpassing van het plaatsverbod nieuwe stijl, zoals het omschreven staat in de Nieuwe Gemeentewet.
De invloed van plaatsing op de identiteitsvorming is geen nieuw thema. Onderzoekers uit verschillende
         disciplines hebben reeds onderzoek gedaan naar identiteit en de implicaties van opsluiting op de identiteitsvorming of
         –verandering. De laatste jaren hebben we al meer inzicht vergaard over het leven van jonge jeugdzorgverlaters (18-25
         jaar) die de grote stap naar zelfstandig wonen hebben gezet . Het verhaal van oudere jeugdzorgverlaters kreeg nog maar
         weinig gehoor. Toch zijn er indicaties dat een lange-termijn perspectief nieuwe inzichten kan opleveren. Dit onderzoek
         focust op het leven van jeugdzorgverlaters op lange termijn. We deden diepte-interviews met 20 jeugdzorgverlaters met een
         leeftijd tussen 22 en 58 jaar. Plaatsing heeft een iatrogeen effect op het leven van jeugdzorgverlaters. De ‘pains’
         beschreven in de penologische literatuur worden in dit onderzoek bevestigd. Maar daarnaast kan een uithuisplaatsing ook
         een voedingsbodem zijn voor persoonlijke groei. Ondanks de leeftijdsverschillen merken we veel gelijkenissen in de
         perceptie op plaatsing. Toch zien we ook dat de perceptie kan veranderen wanneer de betrokkenen ouder worden.
De voorliggende inventaris ontsluit een reeks kadasterdocumenten die sinds 1993 onaangeroerd lagen in het magazijn van het Rijksarchief Beveren en in 2014-2015 werden overgebracht naar het Rijksarchief Gent. Het kadaster brengt al bijna twee eeuwen het onroerend goed in kaart en vormt zo een onafgebroken reeks archiefbescheiden van onschatbare waarde. Voor wetenschappers met historische belangstelling is het kadaster een quasi onuitputtelijke bron van informatie. De
toepassingen zijn dan ook eindeloos: geologie, geografie, toponymie, ecologische geschiedenis, industriële geschiedenis, huizengeschiedenis en, misschien wel de belangrijkste, de sociaal-economische geschiedenis.
Binnen het vakgebied boekhouden behandelt dit werk uitgebreid de problematiek van de analytische boekhouding en de kostencalculatie. Het boek vangt aan met een algemene afbakening van het terrein van de analytische boekhouding en de kostencalculatie (deel 1) en met een studie van de kostensoorten (deel 2). Daarna wordt de traditionele benadering van full costing besproken in deel 3, waarbij zowel de techniek van de kostenverdeelstaat, de resultaatbepaling als de journaalposten uit een autonome analytische boekhouding stapsgewijs aan bod komen. Het vierde deel herneemt de full costing-benadering, maar met een uitbreiding naar verschillende typologieën van industriële productieprocessen. In deel 5 wordt de techniek van activity-based costing besproken en geïntegreerd in de kostenverdeelstaat en de autonome analytische boekhouding. Ten slotte behandelen de auteurs direct costing (deel 6) en standaardkostencalculatie (deel 7). In dit laatste deel komt ook de verschillenanalyse uitgebreid aan bod. Door zijn opzet blijft Analytisch boekhouden en kostencalculatie het handboek bij uitstek voor verschillende richtingen in het economisch hoger onderwijs en voor mensen uit de praktijk die wat meer achtergrond willen bij de implementatie van een costing- of controlling-module in een ERP-pakket.
Dit artikel focust op de relatie tussen afval en criminaliteit. We beantwoorden de vraag welke implicaties verschillende criminologische perspectieven en daaruit afgeleide verklaringen hebben voor de aanpak van afval-gerelateerde milieucriminaliteit. De criminogene opportuniteiten van afval als product en sector worden immers door zowel bedrijven als criminele groepen uitgebuit, wat afvalcriminaliteit onderwerp maakt van studies over bedrijfscriminaliteit en georganiseerde criminaliteit. Daarnaast staat dit type milieucriminaliteit ook op de groene criminologische agenda. Vanuit elk van deze drie perspectieven beargumenteren we welke consequenties uitkomsten van onderzoek hebben voor de aanpak van afvalcriminaliteit en of de bestaande handhavingspraktijk aansluit bij deze consequenties.
Deze bijdrage analyseert verschillende instrumenten die als doel hebben bij te dragen tot een finale geschillenbeslechting bij de Belgische, de Franse en de Nederlandse bestuursrechter. In Nederland wordt reeds meer dan 20 jaar een hevig debat gevoerd over definitieve geschillenbeslechting. Dankzij een uitbreiding van de uitspraakbevoegdheden, een verruimde toepassing ervan in de jurisprudentie en een actievere houding van de bestuursrechter, is een kale vernietiging van bestuursbesluiten in Nederland de uitzondering geworden en finale geschillenbeslechting de hoofdregel. Op basis van een grondig rechtsvergelijkend onderzoek van de technieken 1° vernietigen met in stand houden van de rechtsgevolgen, 2° zelf in de zaak voorzien of substitutie, 3° bestuurlijke lus, 4° passeren van gebreken, relativiteitsvereiste en belang bij het middel, 5° injunctie en dwangsom uit het Belgische en Nederlandse bestuursprocesrecht worden voorstellen ontwikkeld die gericht zijn aan de Belgische wetgever en bestuursrechters ter verbetering van deze finaliseringsinstrumenten. Voor de wettelijke verankering van de vereiste van belang bij het middel heeft de Belgische wetgever uitdrukkelijk inspiratie gehaald uit het Franse rechtssysteem, namelijk het mijlpaalarrest Danthony, zodat de bijdrage op dit vlak ook Frankrijk in de analyse opneemt. De bijdrage gaat eveneens kort in op enkele technieken in Frankrijk die nauw aanleunen bij de bestuurlijke lus. Tot slot volgt een toekomstvisie over de (gewijzigde) taak en houding van de bestuursrechter.
U en ik worden door de normgevers beschermd tegen onrechtmatige bedingen in overeenkomsten met ondernemingen. Om op die en gelijkaardige bescherming van Europese komaf te kunnen rekenen moeten wij zelf maar aan één voorwaarde voldoen: we moeten consument zijn. Maar wanneer is iemand nu consument? De antwoorden op twee Roemeense prejudiciële vragen laten toe één en ander over die hoedanigheid op een rijtje te zetten.
In talrijke sectoren, die op grond van hun functie direct contact hebben met jongeren, zoals het jeugdwerk, jeugdhulpverlening, bibliotheken, onderwijs bestaat reeds lang aandacht voor informatie- en hulpvragen in verband met dagdagelijkse levenssituaties van kinderen en jongeren. Maar dit is dikwijls op een impliciete wijze. Het was midden de zestiger jaren dat zich internationaal binnen het jeugdwelzijnswerk een nieuw werkterrein aftekende, dat expliciet aandacht besteedde aan de informatie- en adviesbehoeften van kinderen en jongeren. Dit is het eerste handboek in het Nederlandse taalgebied waarin alle aspecten van het jongereninformatie- en -advieswerk worden behandeld. Het boek focust op de doelgroep, de motiveringen, de diagnostiek en de hulpverleningsprincipes en –methodes van deze werkvorm in Nederland en Vlaanderen. De auteurs zijn praktijkdeskundigen en wetenschappers, die vanuit hun jongereninformatie- en adviespraktijk en –onderzoek, de ontwikkelingen en diverse visies op dit gebied op een systematische, geïntegreerde en alle aspecten omvattende wijze behandelen. Dit boek besteedt niet alleen aandacht aan de actuele praktijk, maar ook aan de evolutie van de jongereninformatie en adviesfunctie.
Wat sommigen ook beweren, verzekeringen zijn niet gemakkelijk . Ze zullen het ook nooit worden.  Verzekeraars hebben immers een aparte manier van denken, er komen heel veel juridische aspecten bij kijken, het is technisch complex en er wordt een duister jargon gehanteerd. En ja, de fiscus maakt het allemaal nog wat moeilijker, want heel wat verzekeringen hebben een fiscaal luik.

Tips om je verzekeringen te begrijpen en  vooral te optimaliseren zijn dus altijd welkom. Te meer omdat velen die wél thuis zijn in deze materie nogal eens geneigd zijn om die tips voor zich te houden.  Zeker tips die de premie kunnen verlagen. 

Dit dossier wil dit veranderen door korte en praktische tips te geven.  Het oorspronkelijk idee was om 10 tips over 10 courante verzekeringen te geven.  Maar bij het schrijven bleken er veel meer tips mogelijk.  Sommige tips kunnen de premie drukken, andere tips gaan over risico’s die vaak worden “vergeten”, tot er schade is natuurlijk . . . Nog andere tips kunnen uw gesprek met de verzekeraar gemakkelijker maken wanneer u schade heeft. Kortom, dit is voor u een praktisch naslagwerk waarmee u zich wat comfortabeler voelt in die moeilijke wereld van verzekeringen.
De gemiddelde lengte van de uitingen van een kind is een veelgebruikte meting en een goede indicatie voor zijn/ haar vroege taalverwerving. In deze studie werden normen voor het Nederlands opgesteld van de gemiddelde ‘Mean Length of Utterance’ in morfemen (MLU-m) en woorden (MLU-w) tijdens de spontane taal van normaal ontwikkelende eentalige kinderen tussen 2 en 7 jaar. Daarnaast werd gepoogd ook normen op te stellen voor het Nederlands van de gemiddelde MLU-m en MLU-w tijdens de spontane taal van normaal ontwikkelende meertalige kinderen tussen 4 en 6 jaar. Hiervoor werden spontane taalstalen van 47 eentalige en 19 meertalige normaal ontwikkelende kinderen tussen 2;3 en 7;11 jaar opgenomen en getranscribeerd met ‘Praat’ software. Voor elk taalstaal werden de MLU-m en MLU-w berekend. Het gemiddelde en de standaarddeviatie van de MLU-m en MLU-w werden gerapporteerd per leeftijdsinterval van 1 jaar voor zowel de een- als meertaligen. De resultaten toonden een leeftijdsgebonden stijging van de MLU-m en MLU-w bij de eentalige kinderen. De opgestelde normtabel kan als richtlijn dienen bij het beoordelen van de taalverwerving van een normaal ontwikkelend eentalig kind met Nederlands als moedertaal. Verder werd een leeftijdsgebonden stagnatie van de MLU-m en MLU-w vastgesteld bij de meertalige kinderen. De meertalige proefgroep in deze studie was echter te beperkt in aantal en te heterogeen om een representatieve normtabel op te stellen die kan worden gebruikt in de klinische praktijk.
De sectie Nederlandse Taalkunde van de Universiteit Gent heeft een zeer rijke traditie in het dialectonderzoek; de vakgroep heette eertijds niet voor niets Seminarie voor Nederlandse Taalkunde en Vlaamse Dialectologie. Ik heb dat al gememoreerd in een dossier in Over Taal (november-december 2015), toen ik het had over de nieuwe website www.dialectloket.be. In dit nummer presenteer ik een nieuwe website, die sedert juni 2016 in de lucht is, nl. www.dialectzinnen.ugent.be. Daarmee is een belangrijke verzameling naar het publiek gebracht; ze dateert uit een tijd toen de dialectologie nog in het centrum stond van de taalkundige belangstelling.
Uit dit doctoraatsonderzoek blijkt dat een multi-dimensionele aanpak nodig is om kinderen te stimuleren om zich meer met de fiets te verplaatsen. Ouders zijn de belangrijkste beslissingsnemers wat betreft de verplaatsingen met de fiets van het kind. Hun functie als rolmodel mag niet onderschat worden en daarom moeten ook ouders gestimuleerd worden om zelf regelmatig ergens met de fiets naar toe te rijden. Eventueel kunnen ouders ook met hun kind samen ergens naar toe fietsen, zodat het kind de gevaren op deze route kent en verkeerssituaties leert in te schatten. Het is belangrijk fiets- en verkeersvaardigheden te verbeteren bij kinderen, wat kan door het aanbieden van fiets- en verkeerslessen in bijvoorbeeld de schoolcontext. Daarnaast is het bijzonder belangrijk dat, wanneer mogelijk, fietspaden duidelijk afgescheiden worden van het verkeer. Wanneer het installeren van afgescheiden fietspaden niet mogelijk is, kan men steeds een fietspad aanduiden met lijnmarkeringen. Het beperken van de verkeerssnelheid tot 30 km/u kan daarbij de straat uitnodigender en veiliger maken wanneer er enkel een fietspad met lijnmarkeringen kan aangebracht worden, of als er helemaal geen indicatie van fietspad is.
Het monetair beleid van de ECB ligt steeds meer onder vuur bij het Duitse politieke establishment. Vooral de beslissing om massaal staatsobligaties op te kopen is voor veel Duitsers het bewijs dat de ECB zich steeds verder van de ordoliberale monetaire beleidsprincipes van de Bundesbank heeft verwijderd. Deze ordoliberale principes zijn verweven in het institutionele DNA van het Duitse kapitalistische model, waardoor het expansieve monetaire beleid van de ECB potentieel indruist tegen een aantal centrale belangen binnen dit model. Toch is het beleid van de ECB eerder een noodzakelijke reactie op de negatieve gevolgen van de dogmatische houding van de Duitse regering tijdens de eurocrisis. Het monetair beleid van ECB weerspiegelt dan ook de dilemma’s waarmee Duitsland binnen de eurozone wordt geconfronteerd.