clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
De bijdrage is een reflexie op hoe het politieonderwijs zich in de voorbije 20 jaar heeft ontwikkeld. De aandacht in de media, de vaklitteratuur, op studiedagen tot en met hoorzittingen in de kamer zorgden er voor dat het politieonderwijs regelmatig in de belangstelling stond en nog steeds is. Het artikel analyseert een aantal knelpunten die het actuele Belgisch politieonderwijs kenmerken en zoekt naar een antwoord op vragen als: heeft de hervormde politieopleiding zijn voormalige complexiteit ingeruild voor een slagvaardiger en maatschappelijk georiënteerd politieonderwijs? Het actueel politieonderwijs draagt de kenmerken van een interne bedrijfsopleiding. Wat zijn de gevolgen op het functioneren en de kwaliteit ervan? Hoe zit het met de externe inbreng en de vermaatschappelijking van het politieonderwijs? Kan het politieonderwijs zich inpassen in de Europese kwalificatiestructuur voor het regulier onderwijs (EQF) en hoe verhoudt het zich actueel tot het regulier onderwijs? Kanttekeningen worden geplaatst bij wat er ondertussen (intern) werd ondernomen en hoe het komt dat er al die tijd zo weinig vooruitgang is geboekt. Beschouwingen worden gemaakt bij hoe het verder moet gelet op de nieuwe context en perspectieven geformuleerd in de beleidsnota ‘Politieonderwijs binnen het veiligheidsonderwijs’ van de vicepremier en minister van Veiligheid en Binnenlandse Zaken. Het artikel is bedoeld als een pleidooi voor een blijvende kritische reflexie en discussie over de toekomst van de politieopleiding. Het gaat om de opdracht van het politieonderwijs binnen de voortschrijdende complexiteit van de samenleving en de er bij horende veiligheidsbeleving. Dit stelt hoge en nieuwe verwachtingen en eisen aan de competenties van de politieprofessionals. Hun initiële opleiding en aanvullende vormingen zijn hierbij van essentieel belang.
In "De smaak van thuis" belicht Anneke Geyzen hoe voedingserfgoed wordt gemaakt. Ze leidt de lezer rond in de receptenrubriek van drie vrouwenmagazines en verduidelijkt hoe verschillende ideologische en sociaal-economische groepen met voeding als erfgoed omgaan. Aan de hand van thema’s als voedselbewaring, feestcultuur en streekgastronomie werpt ze een boeiende blik op hoe maatschappelijke groepen met hun verleden omspringen en hoe ze voeding hierin een betekenis geven. De auteur schetst haar verhaal tegen de achtergrond van de globalisering en de industrialisering van de voedselketen, de politieke en sociaal-economische ontwikkelingen in België en de bredere aandacht voor erfgoed in Vlaanderen na de Tweede Wereldoorlog. Het boek levert zodoende een belangrijke bijdrage aan kritische erfgoedstudies en voedingsgeschiedenis, twee multidisciplinaire onderzoeksvelden die momenteel aan een stevige opmars bezig zijn.
Dit boek geeft professionals in de geestelijke gezondheidszorg gereedschap om de zorg voor baby's, jongeren en ouders op zo'n manier te verbeteren dat ze bijdraagt aan het voorkomen van psychische aandoeningen. Op welke manier leiden onze stressvolle samenleving en het ontbreken van een gedeelde opvoedideologie tot het ontstaan van psychische aandoeningen? Het bevorderen van psychologische, psychomotorische en psychofysiologische stevigheid kan alleen bereikt worden als er vanaf de conceptie of misschien zelfs al daarvoor wordt ingezet op preventie. Preventie psychische aandoeningen begint daarom bij het moment waarop in de intieme relatie de wens opkomt een kind te krijgen. Alle ontwikkelingsstappen die hierna volgen worden aan de hand van wetenschappelijk onderzoek, theorievorming en klinische praktijkervaring onder de loep genomen. Hulpverleners worden voorzien van praktische handvatten en tips om een nieuwe werkwijze toe te passen in de praktijk.
Vertalers van gespecialiseerde teksten raadplegen vaak meertalige terminologiedatabases om geschikte equivalenten te vinden voor de te vertalen termen. Dergelijke databases bestaan uit concept-georiënteerde terminologische records. Elk terminologisch record bestaat uit termen (in verschillende talen) die verwijzen naar hetzelfde concept. We zullen aan de hand van voorbeelden uit een vergelijkende studie van termen en hun vertalingen in Europese bron- en doelteksten en in de Europese terminologiedatabase 'IATE' illustreren dat vertalers soms vertalingen voorstellen die niet verschijnen in conceptgeoriënteerde termino-logische records. Uitgaande van deze observatie zullen we nadenken over hoe toekomstige terminologie-databases voor vertalers kunnen worden gestructureerd en verrijkt met resultaten van contrastief corpus-gebaseerd onderzoek.
Binnen journalistieke studies heeft het onderzoek naar het publiek van journalistiek steeds moeten onderdoen voor onderzoek naar journalistieke inhoud en de makers ervan. Met de groeiende aandacht voor de nieuwsgebruiker binnen de journalistiek zelf echter, mede door de introductie van redactionele analysesoftware, is ook de aandacht voor onderzoek naar praktijken en patronen in nieuwsgebruik toegenomen. Tegelijkertijd worden traditionele dataverzamelingsmethodes binnen publieksonderzoek op de proef gesteld omdat ze niet altijd geschikt zijn om bepaalde facetten eigen aan digitaal nieuwsgebruik te vatten. Dat de methodologische gereedschapskist van publieksonderzoekers nood heeft aan vernieuwing wordt bovendien extra in de verf gezet door de opkomst van geautomatiseerde meetsystemen en big data-analyses. Dit artikel heeft als doel om een aantal innovatieve, interpretatieve dataverzamelingsmethodes voor onderzoek naar nieuwsgebruik aan te rijken onder de noemer van de semi-experimentele etnografie. Hiertoe wordt eerst kort stilgestaan bij de manier waarop nieuwsgebruik vloeibaar is geworden door toedoen van netwerktechnologie en digitale media. Daarbij wordt ingegaan op de vraag of ons huidig begrippenkader voldoende adequaat is om nieuwsgebruikers te begrijpen en onze methodologische gereedschapskist voldoende handzaam is om veranderend nieuwsgebruik vast te leggen of te grijpen. Vervolgens wordt semi-experimentele etnografie voorgesteld als een interpretatieve benadering die tegemoetkomt aan een aantal uitdagingen waarmee bestaande kwalitatieve onderzoeksmethodes voor de studie van mediagebruik te kampen hebben. Binnen deze benadering wordt ingegaan op methodes zoals dagboeken met geïntegreerde logfuncties, Living Labs en Proxy Technology Assessments, en hun voor- en nadelen. Het artikel sluit af met een kritische reflectie over hoe interpretatieve methodologische benaderingen relevant blijven in tijden waarin redacties over een overvloed aan gedetailleerde, real-time gegevens beschikken over hun publiek.
In het werk An Invitation to Social Construction staat het zeer pertinente vraagstuk rond sociale constructie centraal. De auteur, Kenneth J. Gergen, is een Amerikaans psycholoog die werkzaam is als professor aan het Swarthmore College. Het gaat om de derde editie, waarvan de eerste dateert van 1999 en de tweede van 2009. De vele veranderingen binnen dit domein noodzaakten een herwerking die in 2015 werd gepubliceerd. Met het werk beoogt de auteur de lezer te introduceren in het thema van sociale constructie en de debatten die hieromtrent bestaan.
Dit artikel bestudeert hoe lokale politici werk en gezin combineren met hun politiek mandaat. Een lokaal politiek mandaat is vaak geen voltijdse functie en vergt derhalve de combinatie met een andere professionele activiteit. In combinatie met een gezin betekent dit dat lokale politici drie levenssferen combineren. Dit artikel is gebaseerd op 259 semi-gestructureerde diepte interviews met Vlaamse lokale mandaathouders, afgenomen in 2013. De data wijzen op een dominantie van de politieke sfeer, die bovendien meer moeilijk te combineren is met een gezin dan met een andere professionele activiteit. Lokale politici ontwikkelen een aantal strategieën om de verschillende sferen te combineren, zoals het terugschroeven van hun andere professionele activiteit en het inperken van gezinsverplichtingen. Ze grenzen echter ook de verschillende sferen van elkaar af zodat de politiek niet te veel indringt in hun gezinsleven en reserveren tijd voor dit laatste. Tenslotte tekent zich ook een genderpatroon in de data af. Vrouwelijke lokale politici vinden het moeilijker om hun gezinsverplichtingen terug te schroeven dan hun mannelijke collega’s, gezien laatstgenoemde de organisatie van en zorg voor het gezin gemakkelijker kunnen uitbesteden aan hun partner.
In deze bijdrage presenteren we een overzicht van recente ontdekkingen uit het onderzoek naar de geschiedenis van het Nederlands. De relatief jonge benadering van de historische sociolinguïstiek, waarbij de banden tussen taal en de brede maatschappelijke context voorop staan, heeft immers de laatste jaren heel wat nieuwe inzichten opgeleverd. We staan met name stil bij de bijdrage van de zogenaamde taalgeschiedenis van onderop, waarbij niet enkel wordt gekeken naar het vooral literaire werk van hoogopgeleide mannen uit de sociale elite, maar waarbij we ook op zoek gaan naar allerhande sporen van andere geletterdheid. Zo bekijken we als voorbeelden kleine briefjes met een boodschap die armlastige moeders speldden op een te vondeling gelegd kind, smeekbedes van landlopers en armen die het lokale bestuur aanzochten om hen van geld en spijs te voorzien, en zorgvuldig neergepende brieven van eenvoudige soldaten en zeelieden die het thuisfront vertelden over hun exploten in het buitenland. Zulke minder formele geschriften uit bredere lagen van de samenleving leveren ons heel wat nieuwe inzichten op over de schrijf- en spreektaal in de zeventiende, achttiende en negentiende eeuw, en op basis hiervan zullen we concluderen dat enkele hardnekkige mythes uit de klassieke taalgeschiedenis grondig moeten worden bijgesteld.
Het jaar waarin de Franse regering aan ondernemer Lieven Bauwens de toestemming verleende om Gentse gedetineerden voor zich te laten werken, was eveneens de periode waarin de eerste gemechaniseerde katoenmachines bedrijvig sponnen op het Europese vasteland. Durfal Lieven Bauwens staat symbool voor een historische mentaliteitswijziging: die van handelskapitalisme naar industrieel kapitalisme. In deze globaliserende industrialisering kwam namelijk een nieuw type ondernemer aan zet, die de Vlaamse textielarbeiders tevens meer dan ooit marktafhankelijk maakte.
Dit stuk presenteert enkele recente gegevens over dialectverlies in Vlaams-Brabant. We bespreken kort enkele eerdere onderzoeken die tot voorbeeld dienden voor het huidige onderzoek, en staat even stil bij de motivatie voor onze keuze om ons op Vlaams-Brabant te concentreren. Vervolgens bespreken we kort de gebruikte methode, en overlopen we de voornaamste resultaten wat dialectbeheersing en -gebruikt betreft, evenals de rol die onafhankelijke variabelen zoals leeftijd, geslacht, opleidingsniveau en spreeksituatie spelen. We sluiten af met enkele bondige conclusies en bedenkingen.
In dit korte essay wil ik uitleggen waarom ik steeds heb geweigerd de
         ‘het denken mag zich nooit onderwerpen’-stempel te gebruiken. Het is mij daartoe eigenlijk voldoende geweest om me de perplexiteit in te beelden die de leuze zou opwekken bij een door mij geadresseerde maar niet met de VUB vertrouwde collega aan een andere universiteit waar ook ter wereld: ‘Woaw, aan de VUB denken ze er maar op los, er is niets dat hen ooit tegen- houdt: creationisme, handopleggingen, rassenleer, wat je ook maar wensen wil, denk het maar ... het kan daar allemaal’. Zelfs Paul Feyerabend, die ‘Anything goes’ als methodologie van de wetenschap vooropstelde, zou er de wenkbrauwen bij hebben gefronst.
De bestuurlijke complexiteit vormt een grote uitdaging voor grootschalige projecten in Brussel. Bij gebrek aan een overkoepelende autoriteit moeten meerdere actoren met uiteenlopende bevoegdheden gezamenlijk een beslissing maken en uitvoeren. De hier besproken methode beoogt het draagvlak te bepalen voor dergelijke multi-actor, multi-level-projecten. De verschillende actoren worden ingedeeld op basis van hun rol.Projectalternatieven worden getoetst op criteria die door elk van de actoren worden aangedragen. Hiermee wordt de wenselijkheid van elk alternatief ingeschat voor iedere actor, maar ook voor iedere groep actoren die verantwoordelijk is voor een bepaalde taak. De methode werd toegepast als participatief luik binnen een studie naar infrastructuur-alternatieven voor de Brusselse Noord-Zuid-spoorverbinding. Niet zozeer de veel-onderzochte verdubbelingsvarianten van de huidige noord-zuidas, maar vooral de varianten die nieuwe spoorverbindingen mogelijk maken lijken veelbelovend voor verdere studie. De studie streeft in deze fase niet naar een definitieve oplossing, maar een gemeenschappelijke basis voor het politieke besluitvormingsproces.
Via een inhoudelijke bespreking van het laatste hoofdstuk van Levi’s laatste werk I sommersi e i salvati, ‘Lettere di tedeschi’, wordt gereflecteerd over drie thema’s die het werk van Levi kenmerken: 1) de precisie, getrouwheid en de juiste toon van de woorden; 2) de uitwisseling met anderen in bijvoorbeeld brieven; 3) de dialogische vorming van zijn teksten en dus de meerstemmigheid. Dit zijn kenmerken van zowel het vertalen als het getuigen. Ze hangen samen met drie thematische clusters in Levi’s oeuvre: 1) de meertaligheid van de brontekst en hindernissen voor de vertaling; 2) het ultieme doelpubliek van Se questo è un uomo, de Duitsers, dat pas via vertaling kan worden bereikt; 3) de innige relatie tussen getuigenis en literatuur of fictie.
Verschillende gemeentes in België streven ernaar jonge, middenklasse gezinnen aan te trekken. Dit kan echter leiden tot gentrificatie en de verdringing van de oorspronkelijke inwoners. Om verdringing tegen te gaan, is het nodig te weten waar gentrificatie plaatsvindt. Van Criekingen (2008, 2009) ontwikkelde methodes om gentrificatie in kaart te brengen met de Census en paste deze toe in Brussel. De Census heeft echter het nadeel dat ze niet vrij beschikbaar is en slechts elke tien jaar verzameld wordt. Willen gemeenten sneller ingrijpen, is er nood aan een methode die voor kortere periodes kan gebruikt worden. De bijdrage van deze onderzoeksnota is daarom het uitwerken van een methode die gemeentebesturen in staat stelt die buurten te identificeren waar zich verdringing kan voordoen door snel en gemakkelijk socio-economische veranderingen te meten over kortere periodes met vrij beschikbare data. Met deze vrij beschikbare data is het onmogelijk om verdringing of de opwaardering van de huizenstock te meten. De methode die we uitwerken maakt gebruik van een samengestelde maat voor socio-economische status. In vergelijking met de individuele indicatoren heeft deze samengestelde maat het voordeel individuele variaties weg te filteren en zo een meer algemeen beeld te schetsen van de socio-economische situatie. Deze samengestelde maat wordt gebruikt om de buurten te identificeren die zowel tot de meest achtergestelde buurten van de stad behoren als de buurten waar de socio-economische status het sterkst stijgt. Ter illustratie wordt deze methode toegepast op de Gentse situatie tussen 2004 en 2009. Hoewel de uitgewerkte methode te kort schiet om gentrificatie in kaart te brengen, kan ze gemeentebesturen helpen te bepalen welke buurten van nabij moeten opgevolgd worden.
De winstpremie is een vernieuwde vorm van werknemersparticipatie. De werkgever kan een deel van zijn winst toekennen als collectieve bonus aan de werknemers. De gunstige behandeling in de fi scaliteit en de sociale zekerheid maakt de winstpremie tot een aantrekkelijke verloningsvorm. Dit artikel toetst of de winstpremie al dan niet afbreuk doet aan de beginselen die initieel aan de grondslag lagen van de werknemersparticipatiewet uit 2001. Uit een kritische evaluatie aan de hand van de modaliteiten van winstpremie blijkt dat de vereenvoudiging van de invoeringsprocedure inderdaad tornt aan een aantal van deze beginselen.
Alles wat we doen heeft een sociale betekenis: ons gedrag, onze consumptie en onze bezittingen openbaren tot welke groep(en) we behoren. wat en hoe we consumeren is dan ook een belangrijke bron van status en een manier om ons van anderen te onderscheiden. een nieuwe elite, de zogenaamde ‘aspirational class’ toont echter een afkeer van al te opzichtige consumptie, en hanteert meer impliciete en subtiele codes om haar sociale en economische positie te demonstreren.
Jacq Vogelaar was de meest radicale voorvechter van het vormexperiment in de naoorlogse Nederlandstalige literatuur. Vanaf zijn debuut in 1965 publiceerde hij een reeks romans waarin hij de ontmanteling van de traditionele verhaalvorm steeds verder doordreef. Behalve een literaire vormvernieuwer was Jacq Vogelaar ook een toonaangevende en vaak kritische stem in het publieke debat over de Nederlandse literatuur. Woekering en weigering belicht Vogelaars veelzijdige literaire activiteit vanuit diverse perspectieven en biedt zo een vernieuwend en rijk geschakeerd beeld van deze onderbelichte auteur. Het is een welverdiend eerbetoon aan een literair monument.
Het gebruik van big data heeft een grote vlucht genomen in zowel de private als de publieke sector. In dit artikel wordt de verhouding tussen big-datatoepassingen en discriminatie onderzocht. Het inzetten van big-datatoepassingen kan discriminatie tegengaan, maar kan ook via verschillende sluipwegen discriminatie veroorzaken. Het artikel laat zien hoe de gelijke-behandelingswetgeving en het fundamentele non-discriminatierecht de problematische kanten van op big data gebaseerde besluitvorming kan opvangen.
België kampt al vele jaren met overbevolking in de gevangenis. In afwachting van de realisatie van het ‘Masterplan voor een gevangenisstructuur in humane omstandigheden’ werd er gezocht naar een tijdelijke oplossing, die men vond in het huren van leegstaande cellen in het buitenland. Nederland werd al jaren geconfronteerd met een dalende gevangenisbevolking, en dus overcapaciteit, en deze situatie leidde ertoe dat de Belgische en Nederlandse overheden op 31 oktober 2009 een Verdrag afsloten, waardoor in de periode 2010 - 2016 in België veroordeelde gedetineerden hun straf konden uitzitten in de Penitentiaire Inrichting (PI) Tilburg. Ten gevolge van de steeds verder dalende gevangenispopulatie in Nederland werd besloten tot een fasegewijze sluiting van Nederlandse gevangenissen tussen 2013 tot en met 2018.3 De PI Tilburg zou volgens het Nederlandse Masterplan de deuren moeten sluiten in 2015, maar dit was slechts mogelijk na de afloop van de verhuurperiode aan België4, waardoor de PI Tilburg definitief haar deuren sloot op 15 december 2016.
Voorliggend rapport wil op een overzichtelijke manier de thema’s bespreken die in gesprek met professionals en nabestaande familieleden aan bod kwamen. In deze bespreking nemen we geen oordelende houding aan maar trachten we respectvol en nauwgezet de stem en woorden van alle betrokkenen een plaats te geven. Het vermoorden van een kind is ontoelaatbaar. Er zijn lessen te leren en initiatieven te nemen om ouders die op de rand van een drama staan voldoende te sturen, steunen en stimuleren om andere wegen te kiezen dan het doden van een eigen kind. Het rapport wil een aanzet zijn naar verdere preventieve initiatieven in het omgaan met verregaande verontrusting ten aanzien van en in gezinnen. Het was en blijft de uitdrukkelijke hoop van de betrokken respondenten dat beleidsvoorbereidende en beleidsuitvoerende instanties en alle politieke geledingen elk op een eigen manier dit rapport kunnen waarderen. Voorliggend rapport wil daartoe een inspiratiebron zijn door risicofactoren in kaart te brengen (hoofdstuk 1), een aantal aanbevelingen te formuleren voor een verbeterde aanpak van verregaande verontrusting over gezinnen (hoofdstuk 2) en aandacht te besteden aan de belangrijkste krijtlijnen in de nodige nazorg voor betrokken nabestaanden, zowel familieleden als professionals (hoofdstuk 3). Het rapport voorziet in een pleidooi voor het opzetten van systematische case reviews. Dit rapport mag vanuit die optiek nooit af zijn en wil bovenal een inspiratie zijn voor debat, dialoog en daadkrachtige besluitvorming. Kinderen zijn de meest kwetsbare schakel in de toekomst van onze samenleving. Wanneer een kind sterft door geweld, davert de samenleving in al haar geledingen.
In superdiverse steden zoals Antwerpen en Gent is het belang van het vreedzaam samenleven van verschillende etnische groepen groot. Dit onderzoek tracht daarom inzicht te verwerven in de mate waarin jongeren (tussen de 14 en 18 jaar) van Marokkaanse (N = 170) en Turkse herkomst (N = 98) bereid zijn interetnisch contact aan te gaan met andere etnische “minderheids”-groepen. Daartoe wordt de Grootstedelijke (Antwerpen en Gent) Jeugdmonitor (2012) gehanteerd en worden aan de hand van multivariate regressieanalyses de gelijkenissen en de verschillen onderzocht tussen beide herkomstgroepen in het verklaren van de bereidheid tot interetnisch contact. De resultaten suggereren dat de attitudes van Marokkaanse en Turkse jongeren via een verschillende weg vorm krijgen, waarbij de verworven kenmerken (i.e. de gevolgde onderwijsvorm) meer doorslaggevend zijn bij Marokkaanse jongeren en de toege- schreven kenmerken (i.e. het opleidingsniveau van de ouders) zwaarder doorwegen bij Turkse jongeren. Die observatie stemt overeen met de vaak geponeerde stelling dat de Marokkaanse herkomstgroep meer individualistisch is ingesteld dan de Turkse her- komstgroep. In het besluit gaan we dieper in op de implicaties van onze bevindingen.
In de Brief aan d’Alembert over het theater (1758) openbaart Jean-Jacques Rousseau zich eens te meer als de luis in de pels van de Verlichting: het theater deugt niet. Rousseaus Brief leidde tot een breuk met de Parijse filosofen. Bij nader toezien blijkt dat niet het theater, maar de burger als handelend individu de centrale verhaallijn van de Brief is. Rousseaus diagnose van het theater als spektakel en representatie heeft vergaande consequenties voor onze tijd.
Dit artikel verhaalt over tien jaar Salduz. De aanpak is thematisch. Er wordt vastgesteld dat Salduz anno 2018 op drie terreinen debat en controverse oproept. Allereerst wordt aangedrongen op een situering van het begrip ‘verhoor’ en op voldoende informatie om onder alle omstandigheden juridisch verantwoorde keuzes te maken. Op de tweede plaats komt de sanctie in beeld. We stellen vast dat de bewijsuitsluitingseis het veld ruimt voor een holistisch-casuïstieke beleving, die de rechtspraak over het recht op bijstand door een advocaat vóór Salduz domineert. Deze evolutie hangt samen met de rekenschap die burgers geven van de grondlijnen van een libe- raal-constitutionele democratie. In het derde luik wordt aangevoerd dat de Salduzrechtspraak door twee deels complementaire, deels con icterende aanspraken aangezwengeld wordt: het nemo tenetur-beginsel en de gelijke armslag van de partijen.