clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Over het delen van gegevens tussen zorgverleners, in casu de officina-apotheker, bestaat veel onduidelijkheid. Dit artikel geeft inzicht in het juridische en het deontologische kader van de uitwisseling van informatie tussen officina-apothekers en artsen. Het basisprincipe is het belang van het verlenen van kwaliteitsvolle zorg aan de patiënt en van daaruit de ruimte die het wettelijke kader biedt voor multidisciplinair overleg. Gegevensdeling tussen zorgverstrekkers kan kwaliteitsvolle zorg ondersteunen, ook al is dit momenteel niet als dusdanig opgenomen in de wetgeving. Het beroepsgeheim vormt een probleem op het vlak van samenwerking en gegevensdeling. Nochtans blijkt uit deze analyse van het juridische en het deontologische kader dat er uit het concept van het gedeeld beroepsgeheim en de Europese verordening betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens („General Data Protection Regulation” – GDPR) mogelijkheden van gegevensdeling kunnen worden afgeleid, rekening houdend met de volgende principes: • Streven naar geïnformeerde toestemming van de betrokken patiënt; • Uitwisselen van informatie tussen zorgverleners in een therapeutische relatie en gebonden door het beroepsgeheim; • Waarborgen van de privacy door beveiligde informatie-uitwisseling; • Afbakenen van de informatie die noodzakelijk en relevant is voor het verlenen van kwaliteitsvolle zorg. Om kwaliteitsvolle zorg te verlenen aan de patiënt, kunnen, mits het naleven van deze principes, gegevens worden gedeeld met (en door) de officina-apotheker. Het impliciete wettelijke kader, de technische en de inhoudelijke knelpunten, alsook de onduidelijkheden rond de rollen en de aansprakelijkheid belemmeren echter de implementatie ervan in de praktijk.
Elk algemeen ziekenhuis met een dienst geriatrie moet een Zorgprogramma voor de Geriatrische Patiënt (ZGP) aanbieden voor alle opgenomen 75-plussers. De oudere patiënt heeft een hoger risico op complicaties zoals vallen, delirium, bijwerkingen op medicatie, infecties en overlijden. Het doel van het ZGP is het bevorderen van een optimaal herstel met een zo groot mogelijke zelfstandigheid, het behoud van levenskwaliteit en het garanderen van zorgcontinuïteit voor ouderen met een geriatrisch profiel, ook buiten het ziekenhuis. Het ZGP omschrijft het doel en de werking van de acute diensten geriatrie, de geriatrische consultatie, het geriatrische daghospitaal en de interne en de externe geriatrische liaison. Geriatrische evaluatie en expertise dragen duidelijk bij tot een betere uitkomst (bv. overleving, functionaliteit en thuis wonen) voor de patiënt. De samenwerking met geriatrische teams heeft zijn nut bewezen op de diensten spoedgevallen, orthopedie, traumatologie, oncologie en het geheel van gespecialiseerde ambulante zorgverlening. Evolueren van een adviserende naar een samenwerkende rol voor interne geriatrische liaisonteams zou de samenwerking tussen geriatrische en niet-geriatrische diensten ten goede komen. Het onderzoek naar geriatrische co-managementmodellen is alvast veelbelovend. Tot slot is er meer nood aan geriatrisch geschoolde zorgverleners, zowel bij de artsen, de verpleegkundigen als de paramedici. We pleiten dan ook voor een doorgedreven beleid om de tewerkstelling in de geriatrie en de gerontologie structureel te promoten, te stimuleren en te valoriseren.
Deze bijdrage heeft als doel de rol van risicotaxatie in situaties van partnergeweld toe te lichten. Daarvoor beschrijven we eerst de algemene praktijk van risicotaxatie, om vervolgens te focussen op de Belgische situatie. We willen in het bijzonder het Risicotaxatie-Instrument Partnergeweld (RTI PG) bespreken, alsook de eerste bevindingen van een valideringsonderzoek naar de psychometrische kwaliteiten van het instrument. Dit alles met het oog op de verdere doorontwikkeling en uitrol van het instrument en de toepassing ervan in de sectoren van politie en justitie.
De casus van een zeventienjarige jongen met congenitale hypothyreoïdie (CH), die werd onderzocht naar aanleiding van aandachtsproblemen, wordt kort beschreven. De diagnose van ADHD van het overwegend onoplettendheidtype werd gesteld tegen de achtergrond van cognitief functioneren op zwakbegaafd niveau. CH is een heterogene aandoening, zowel qua etiologie als qua klinische weerslag. Door systematische neonatale screening en adequate hormoonsubstitutie zijn ernstige gevolgen van CH, zoals cretinisme, zeldzaam geworden. Uit de beschikbare literatuur blijkt dat ook vroegtijdig gedetecteerde en behandelde CH een weerslag heeft op schools functioneren, intelligentie en aandacht. Hierbij is er sprake van een complexe interactie tussen de etiologie en de ernst van de CH, het tijdskader in de hersenontwikkeling waarin er een tekort was aan schildklierhormoon en variabelen gerelateerd aan de behandeling, zoals over- en onderdosering. Het schaarse gepubliceerde onderzoek suggereert een verband tussen CH en ADHD, hoewel de aard hiervan onderwerp van discussie blijft. The case of a seventeen-year-old boy with congenital hypothyroidism (CH) who was investigated because of attention problems, is briefly reported. ADHD, the predominantly inattentive subtype, was diagnosed against the background of intelligence on a level of borderline intellectual functioning. CH is a heterogeneous condition regarding its etiology and clinical repercussions. Due to systematic neonatal screening and adequate hormonal substitution, severe consequences of CH, such as cretinism, have become rare. Based on the available literature, even early detected and treated CH is associated with reduced academic functioning, intelligence and attention. The etiology and severity of the CH, as well as the period of the neural development in which there was a lack of thyroid hormone and treatment-related variables, such as over- and underdosing, interact in a complex manner. Even though published research on this topic is scarce, there seems to be a relationship between CH and ADHD, but the nature of this relationship remains up for discussion.
Tatoeages winnen de laatste jaren aan populariteit. Men ziet ook een toename van het gebruik van tatoeages met een boodschap voor hulpverleners („medisch gebruik”). Een „niet reanimeren”-tatoeage kan een duidelijke wilsverklaring zijn, maar dat is niet noodzakelijk het geval. Bij een medische urgentie kan de boodschap niet duidelijk en/of eenduidig zijn voor een arts, wat leidt tot grote onzekerheid over welke interventies kunnen en moeten worden uitgevoerd. Een tatoeage is niet de ideale manier om iemands wil kenbaar te maken, zeker niet als deze niet werd aangebracht na uitgebreid overleg met een arts. De term „reanimatie” in een tatoeage is vatbaar voor interpretatie, vooral in spoedeisende situaties waarin de betrokkene tijdelijk wilsonbekwaam is. Bij twijfel over een wilsuiting of de geldigheid ervan zullen de hulpverleners handelen volgens het „best interest”-principe, waarbij men uitgaat van de veronderstelde toelating voor een reanimatie en een afweging maakt tussen de risico’s en het nut van het medische handelen (proportionaliteit). Als de wilsverklaring en de geldigheid ervan wel duidelijk zijn, wordt er niet ingegrepen. Dit niet-systematische literatuuroverzicht schetst de geschiedenis en de recente evoluties van het gebruik van tatoeages in een medische context, met een bijzondere focus op spoedeisende interventies. Aan de hand van een concrete casus van een persoon met een „niet reanimeren”- tatoeage worden het juridische statuut en de mogelijke consequenties onder de loep genomen.
Genetische factoren spelen een belangrijke rol in het ontstaan van psychotische stoornissen. Met
toenemende evidentie worden verschillende zeldzame copy number variants (cnv’s) geïdentificeerd
als risicofactoren. We beschrijven een patiënt die in de adolescentie twee psychotische episodes
had. Bij hem werd een 16p11.2-duplicatie vastgesteld, een terugkerende cnv die geassocieerd wordt
met verschillende somatische en psychiatrische fenotypes waaronder psychose en schizofrenie. We
bespreken de mogelijke klinische relevantie van deze bevinding.

Genetic factors play an important role in the development of psychotic disorders. With increasing
evidence, several rare copy number variants (cnvs) have been identified as risk factors. We describe a
patient who had two psychotic episodes during his adolescence. In this patient, a 16p11.2 duplication
was detected. This duplication is a recurrent cnv associated with various somatic and psychiatric
phenotypes including psychosis and schizophrenia. The potential clinical relevance of this finding is
discussed.
Artikel over de kunstinstallatie ‘Don’t Eat The Microphone’ uitgevoerd in juni 2018 in de achtertuin van Psychiatrisch Centrum Dr. Guislain in Gent en opgezet door Veridiana Zurita, Petra Van Dyck, Lea Dietschmann en Stan Antheunis. Het artikel beschrijft hoe in ‘Don’t Eat The Microphone’ de parallelle werelden van psychiatrie en cultuur in elkaar overlopen en zorg steunt op een wederzijdse relatie.
In de zoektocht naar een alternatief voor de afzonderingskamer wordt veelvuldig verwezen naar het High & Intensive Care-model (HIC). GGZ Breburg (Breda en Tilburg) werkte een aangepaste ruimtelijke setting uit die tegelijk dient als denkmodel. De rol van de extra beveiligde kamer (EBK) binnen de HIC is de aanleiding van een reflectie over het al dan niet direct opdoeken van de afzonderingskamer.
Rond de vormgeving van de verpleegpost is veel te doen. Dat is binnen de opnameafdeling Sint Jan van PZ Sint Annendael (Diest) niet anders. Naar aloude gewoonte bevindt de 'glazen bokaal' zich op het knooppunt van gangen en trap. Een bespreking van de ruimtebeleving en gebruikservaring - in werkgroep met artsen, directie, personeel én patiënten - is aanleiding om de verpleegpost open te vouwen.
De Brusselse Noordwijk bevindt zich op een keerpunt. Nu de huur van verschillende grotere huurders teneinde loopt en er dus steeds meer panden leeg komen te staan, zien de privésector en de academische sector zit genoodzaakt om de mouwen op te stropen en de uitdaging aan te gaan. De openbare sector is bereid om op de trein te springen. Pierre Lemaire van A+ zet de verschillende initiatieven even op een rijtje.
Wat is verlangen in architectuur?
Uit mijn overwegingen omtrent deze vraag zou ik stellen dat het verlangen in architectuur de motor is die de creatie van een werk met een diepere ‘betekenis’ aandrijft. Eens de architect dit mechanisme begrepen heeft kan hij deze motor aanzetten en het creatieproces (beter) sturen.
De creatie in architectuur is het in de wereld brengen door het maken in materie van datgene wat er nog niet is—poiesis. Dit proces van het maken (construction practice, of ©) begint met het ‘poëtisch beeld’ (poetic image, of ∏). 

Naarmate de maturiteit van de architect groeit, onder andere door het beter begrijpen van de complexiteit van dit proces en van het leven zelf, kan hij dit proces sturen en een gestructureerde dialoog tussen zijn herinnering en zijn projectie activeren. 

Aan de hand van een onderzoekscase zal de onderhavige tekst manieren beschrijven waarop de architect deze dialoog kan conceptualiseren en instrumentaliseren en zijn ontwerpprocessen intenser maken door ze meer op te laden vanuit de diepere lagen van zijn mens-zijn: de herinnering en de projectie zijn in deze lagen actief en spelen een cruciale rol in de verbeelding en de diepe psyche van de mens.

Zo denken wij dat toch. Ik ga hier in deze tekst op in.
Vlamingen wonen sterk verspreid. Ze wonen in de stad, op het platteland en ertussenin. Tegelijk vergrijst Vlaanderen. Woont die groter wordende groep ouderen wel op een goede locatie, als ze zolang mogelijk op hun vertrouwde plek blijven wonen? Kunnen ze, ook als hun gezondheid en mobiliteit afnemen, de nodige voorzieningen zelfstandig bereiken? Zijn ouderen die stedelijk wonen dan beter af dan ouderen op het platteland?
‘De Luwteplek’ is het resultaat van een onderzoek naar ruimtelijke parameters die de publieke ruimte in de stad tot plaatsen van stilte, rust en verstilling maken. Het begrip ‘luwte’ - als een plek in de rivier waar de stroming geen vat op heeft - staat hier symbool voor wat een stilteplek binnen een stedelijk landschap kan betekenen: een plek om even uit de dagelijkse drukte te stappen. 
De auteurs omschrijven hoe zes parameters - omsloten, poreus, betekenisvol, contrastrijk, relationeel en niet-toegeëigend - de ervaring van stilte, rust en verstilling beïnvloeden. Een tool brengt deze parameters in hun onderling verband samen en is een uitnodiging om zelf op stap te gaan en elke luwteplek in kaart te brengen. Het boek richt zich tot ontwerpers, beleidsmakers, stedenbouwkundigen, stadsplanners, buurtwerkers, maar zeker ook tot iedereen die luwteplekken als een meerwaarde zien in het dagelijks leven van de stad. 
Nu de stedelijk verdichting ons voor nieuwe uitdagingen stelt is het nog belangrijker om een stad op mensenmaat te ontwikkelen waar ruimte blijft voor stilte, rust en verstilling. De luwteplek, als een nieuwe typologie, kan de stad van de toekomst mee vormgeven.
Wellicht een van de meest urgente uitdagingen in de zorgarchitectuur kwam pijnlijk helder naar voren bij het psychiatrisch centrum KARUS in Melle. Werkgroepen van artsen, directie, personeel én patiënten verwezen steevast naar het ‘beddenhuis’. Het neologisme vormde een samentrekking van het bed – de financieringseenheid in de zorgsector – en het ziekenhuis. De pejoratieve aanduiding wierp de vraag op wat te doen met alle gebouwen die een loutere optelsom zijn van een aantal bedden in een context die de mond vol heeft over zorgnetwerken, herstelvisie, healing environments en dergelijke meer.
“Pessimisme in de theorie, optimisme in de praktijk” is een slagzin die Lieven De Cauter in koeien van letters liet aanbrengen in de foyer van het Kaaitheater in Brussel. De vraag is welke plaats kritiek krijgt in de afweging. Architectuurkritiek laat zich immers informeren vanuit theorie, maar zit de praktijk op de huid. Kritiek wil zich niet terugtrekken in abstracte reflecties. Aan welke kant van de afweging zullen we de kritiek dan situeren? Hoeveel pessimisme kan de praktijk verdragen? Is een praktische kritiek mogelijk zonder optimisme te versmoren? Kan een optimistische kritiek meer zijn dan retroactief manifest? En hoeveel pessimisme verdraagt de ontwerppraktijk?
De reizende tentoonstelling ‘Open Oproep. 20 jaar architectuur in publieke opdracht’, nu te zien in het atelier Bouwmeester in Brussel, duikt in de archieven van de Vlaams Bouwmeester. De selectieprocedure vormt een vruchtbare context waarbinnen architectuur goed gedijt in Vlaanderen. En zo blijkt achter elk fotogeniek architectuurobject een wereld schuil te gaan. De diepte ervan hangt af van hoe lang je kritische neus is.
Het project Oostkouter in Deinze is een illustratie van de complexiteit van participatieprocessen. Dit hoofdstuk is gebaseerd op een recent afgerond deelproject. Deze fase in de vernieuwing van een randwijk van de stad is opgestart binnen de context van Stedenbeleid Vlaanderen. Deze kende de stad een ‘conceptsubsidie’ toe, dat is een beperkte financiële ondersteuning die moet dienen “voor de begeleiding van een stad bij de ontwikkeling van een stevige projectbasis en een innoverende projectvisie van een nieuw stadsvernieuwingsproject” (Vlaamse overheid, 2016). Volgens de jury stadsvernieuwingsprojecten, die de aanvraag beoordeelde, kan met die middelen een bijdrage geleverd worden aan kwaliteitsvolle modellen, relevant voor gans Vlaanderen. Verdichting en kwalitatieve verstedelijking vond het jury-rapport in dit geval even belangrijk als het aanmaken van draagvlak bij de bevolking en de politiek om deze kwaliteiten effectief te verwezenlijken. “Met als directe aanleiding de herbestemming van een verlaten politiecommissariaat op een ruim bemeten terrein in een laat 20ste-eeuwse stadsuitbreiding met hoofdzakelijk vrijstaande eengezinswoningen, kan de conceptsubsidie hier uitmonden in een vernieuwende en in samenspraak met de wijk ontwikkelde visie op een meer gemengde, meer stedelijke buurt waar wonen in allerlei formules, voor jong tot oud, gecombineerd wordt met goed bereikbare, op wijkniveau noodzakelijke en op stadsniveau interessante voorzieningen en een waardevolle groenstructuur.” (Jury stadsvernieuwingsprojecten, 2013: 4)
De Amerikaanse vogelkers (Prunus serotina) is ondanks intensieve bestrijding volledig ingeburgerd in Noordwest Europa en niet meer uit te roeien. Afhankelijk van de terreindoelen is het aan de eigenaar/beheerder te beoordelen in welke mate vogelkers als een probleem moet worden beschouwd en in hoeverre maatregelen moeten worden getroffen om dominantie door vogelkers te voorkomen. We hebben een beslisboom ontwikkeld om handvatten te bieden om met deze ‘nieuwe’ boomsoort te leven. Afhankelijk van het begroeiingstype wordt in de beslisboom aangegeven hoe gewenste bos- en natuurtypen gerealiseerd zouden kunnen worden.
In België wordt Open Access (OA) hoofdzakelijk nagestreefd via Green OA, dus via zelfarchivering van archiefkopieën van
wetenschappelijke artikels. Omdat het meestal gaat om minderwaardige versies die pas een stuk later dan de commerciële versies
beschikbaar worden, presenteert deze aanpak geen echte uitdaging voor het traditionele publicatiemodel. Bovendien worden
monografieën en verzamelbundels bij Green OA doorgaans over het hoofd gezien. Een mogelijke oplossing schuilt in Gold OA,
voor zowel artikels als boeken, waarbij wetenschappelijke auteurs onmiddellijk in OA publiceren. Het grote gevaar van dit model
is echter dat het commercieel uitgebuit wordt, waarbij weliswaar OA gerealiseerd wordt maar aan een zeer hoge kostprijs voor
auteurs en/of de instellingen waarvoor ze werken. Er bestaat echter een vorm van Gold OA die dergelijke commerciële uitbuiting
uitsluit, met name Fair Gold OA. KU Leuven ondersteunt sinds 2018 deze vorm van non-profit OA via het KU Leuven Fonds voor
Fair OA.
“50’ per les Aardrijkskunde en talrijke leerlingen die wekelijks les krijgen. Is binnenklasdifferentiatie in die context realistisch en haalbaar?”. Het is een veelvoorkomende vraag van leraren secundair onderwijs in klei-ne uurs-vakken. Dit artikel beschrijft het BKD-leer-kracht-model als wegwijzer om binnenklasdifferentiatie praktisch vorm te geven in de lessen. Het beschrijft de filosofie en didactische principes die essentieel zijn in een gedifferentieerde klas en die vandaag reeds herkenbaar aanwezig zijn in diverse onderwijspraktijken, zoals lessen Aardrijkskunde.
Deze bijdrage handelt over de bescherming van persoonsgegevens en het Europees kader hieromtrent. De Europese Commissie heeft in januari 2012 nieuwe voorstellen bekend gemaakt ter actualisering van het zgn. data protection acquis, bestaande uit onder meer de Data Protectie Richtlijn uit 1995 en een resem specifieke teksten waaronder Kaderbesluit 2008/977/JBZ over de verwerking van persoonsgegevens door politie en justitie.
In België zijn enkel grote ondernemingen verplicht om een wettelijke controle te laten uitvoeren. Toch kiezen sommige kleine ondernemingen vrijwillig voor een wettelijke controle. De internationale literatuur over vrijwillige audits is vooral gericht op grote bedrijven, hetgeen we niet zomaar kunnen veralgemenen naar kleine entiteiten. In dit onderzoek gaan we na hoeveel kleine Belgische ondernemingen vrijwillig een wettelijke controle laten uitvoeren, en waarom ze daarvoor kiezen. We gebruiken een databestand van 217.158 kleine Belgische ondernemingen. We stellen vast dat iets meer dan 1% van de ondernemingen kiest voor een vrijwillige wettelijke controle. Onze studie toont ook aan dat vooral ondernemingen met financiële moeilijkheden, grotere ondernemingen, ondernemingen met handelsschulden en groeiende ondernemingen zich vrijwillig laten controleren. Omgekeerd zijn ondernemingen met een hoge schuldgraad minder geneigd om een vrijwillige wettelijke controle te laten uitvoeren.
De meerderheid van de mensen woont vandaag in een stedelijke omgeving. Met dat simpele feit wordt onvoldoende rekening gehouden, zeker wanneer het erom gaat de nodige maatschappelijke en politieke conclusies te trekken. Nochtans gaat het om één van de meest diepgaande herstructureringen in de geschiedenis van de mensheid. Het is al enkele decennia het onderzoeksonderwerp van Eric Corijn. Dit boek bespreekt de belangrijkste kenmerken van de stedelijke transitie, zowel in Vlaanderen, als op wereldvlak. Er is een groeiend spanningsveld tussen steden en landen, zeker wanneer landen een protectionistische, nationalistische koers varen. Steden reageren ook beter op de drie grote planetaire uitdagingen: onze omgang met de natuur, de sociale ongelijkheid en de multiculturele samenleving. Daarom is het ook nodig de stadsgewesten meer bevoegdheden te geven om een duurzame, sociale en culturele transitie mogelijk te maken. Een lokale deeleconomie is één van de instrumenten om tot een nieuwe postnationale samenleving te komen. Een ware stedelijke revolutie! Op 9 april 2004 overleed Paul Verbraeken. Hij was een veelzijdig activist en vrijdenker die de kritische rede hoog in het vaandel droeg. Hij was veler vriend. Zijn naam is gegeven aan een jaarlijkse lezing met een eminent spreker over een brandend onderwerp.
In dit artikel wordt op zoek gegaan naar een integratie van gangbare concepten fundamenteel binnen het infant mental health denken -zoals ‘ghosts of the nursery’ en ‘hidden maternal regulators’- en een multidisciplinaire waaier van interpretatiekaders. Met behulp van casusmateriaal uit eigen praktijk en eigen onderzoeksbevindingen wordt een verbredend kader geschetst dat een theoretische verbinding biedt tussen neurobiologie, psychofysiologie, systeemtherapeutisch denken, lichaamsbeleving en muziek. Er wordt in het bijzonder aandacht geschonken aan hoe vroege slapende impliciete en soms traumatische herinneringen kunnen worden opgeslagen in een ‘lichaamsalfabet’. Het lichaamsalfabet vormt een brug naar wortels van afkomst en kan worden wakker gemaakt door emotionele triggers in het heden.
De Federalist Papers worden zeer geprezen door vele presidenten van de V.S., waaronder Washington, Jefferson en Theodore Roosevelt. Het Amerikaanse Hooggerechtshof citeert er tot op de dag van vandaag regelmatig uit als maatgevend voor de uitleg van de Constitutie. En politiek historicus Clinton Rossiter noemt ze ‘the most important work in political science that has ever been written, or is likely ever to be written, in the United States.’ Een werk dat volgens Tocqueville, de auteur van hét standaardwerk over democratie, ‘overal ter wereld gelezen zou moeten worden door wie in politiek en recht is geïnteresseerd’. In deze bundel worden de Federalist Papers, voor het eerst in de geschiedenis van de Lage Landen, voor een Nederlandstalig publiek ingeleid en becommentarieerd.
Op 25 mei 2018 trad de nieuwe camerawet van 21 maart 2018 in werking. Of liever, de nieuwe camerawetten. De politiediensten kregen immers, na mislukte eerdere initiatieven van de wetgever, eindelijk hun eigen camerawetgeving geïntegreerd in de Wet op het Politieambt van 1992. Elk ander gebruik van camerabewaking blijft vallen onder licht gewijzigde Camerawet van 2007. Deze blijft dus het referentiedocument voor cameragebruik door andere openbare besturen, door private bewakingsagenten en inspectiediensten. Wel zijn er tevens korte aanvullingen doorgevoerd in de wetgeving op de private bewaking en de wetgeving op de inlichtingendiensten. De wetgever wou absoluut de hervorming afwerken voor de nieuwe Europese privacywetgeving, -Algemene Verordening Gegevensbescherming- in werking zou treden, eveneens op 25 mei 2018. De deadline werd zichtbaar gehaald, maar de gevolgen van de wet zullen pas echt zichtbaar worden wanneer het nationaal cameraschild ANPR in volle werking is. In deze bijdrage bekijken we de nieuwe camerawetten en toetsen we die aan de GDPR en visies uit rechtsleer en rechtspraak. Die inhoud vereist, minstens voor de politiediensten, een stevige voorafgaande analyse van de finaliteit, de noodzaak, de duurtijd en niet in het minst de impact van de verwerking van camerabeelden.