clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In het eerste deel van onze bijdrage over reanimatie (CPR) werden de resultaten beschreven van een onderwijsenquête omtrent de mate waarin en de wijze waarop reanimatie in de Vlaamse secundaire scholen aan bod komt. Het thema kent in alle onderwijsnetten zeker bijval en er heerst een grote intentie om het aan te bieden. Beperkingen in tijd en materiaal bemoeilijken echter het aanbod.  
Onderzoekers van de Erasmushogeschool Brussel (EhB) en Vrije Universiteit Brussel (VUB) onderzochten of het mogelijk is om met beperkte middelen maar optimale didactische ondersteuning de basis van het reanimeren aan te leren. Dit omvat het kunnen uitvoeren van hartcompressies en beademingen. Volgens de richtlijnen 2005 (Handley et al.) en 2010 (Nolan et al., 2010) dienen 30 hartcompressies afgewisseld te worden met 2 beademingen. 

Bij een alternatieve aanpak gaat een leerkracht op zoek naar goedkope en toegankelijke materialen waarmee een aanvaardbaar leerresultaat kan bereikt worden. In plaats van reanimatiepoppen kan op medeleerlingen geoefend worden om de volgorde van alle noodzakelijke acties uit te voeren. Voor de hartcompressies mag men echter in functie van de veiligheid niet op elkaars thorax duwen. Daarom werd hiervoor gebruik gemaakt van een mousse dobbelsteen die naast de romp werd gelegd. Voor de ventilatie werd geoefend op een plastic zakje. Daarnaast werd ook gemeten of een video-instructie in deze setting een valabel alternatief is.
Sport-plus, of sport als middel voor het bevorderen van de persoonlijke en sociale ontwikkeling van maatschappelijk kwetsbare groepen, krijgt sinds enkele jaren meer en meer aandacht. Ook vechtsporten worden door overheden, sport- en jeugdwerkorganisaties doelbewust ingezet om sociale meerwaarde bij kansengroepen te creëren. De brede waaier van Oosterse en Westerse vechtsporten spreekt immers een bepaald publiek aan - ook onderaan de sociale ladder, verhoogt het respect voor de tegenstander, de weerbaarheid en zelfcontrole en zorgt daardoor voor het kanaliseren van gevoelens van agressie. 

Ondanks de toenemende aandacht voor vechtsporten vanuit praktijk en beleid, blijft er toch onduidelijkheid bestaan over de effecten op de deelnemers van "vechtsport-plus" programma's. Deze effecten hangen immers af van de mate waarin een aantal noodzakelijke randvoorwaarden worden ingevuld. De sociale en agogische vaardigheden van de begeleider, samenwerking met partners, een flexibel en informeel aanbod, een optimale beschikbaarheid van de infrastructuur, laagdrempeligheid, ... blijken allen bij te dragen tot het succes en de meerwaarde van vechtsport-plus programma's. 

Het boek "Vechtsporten met een +" geeft op basis van intuïtief gegroeide methodieken uit good practices in Vlaanderen en Nederland, relevante literatuur én eigen ervaring met sport-plus programma's, een overzicht van een aantal do's en dont's. Achtereenvolgens komen de principes van sport-plus en vechtsport-plus programma's aan bod, een overzicht van een aantal initiatieven uit binnen- en buitenland, gevolgd door de leerpunten uit deze good practices. Het boek sluit af met een aantal aanbevelingen, zowel voor de vechtsportpraktijk als voor het beleid. 

Dit boek richt zich zowel naar de sportsector als naar partners uit het sociale opbouwwerk en jeugdwerk uit Vlaanderen en Nederland. Het wil organisaties en beleidsmakers inspireren en stimuleren om met kennis van zaken een nieuw vechtsportproject voor kansengroepen op te starten of een bestaand initiatief te heroriënteren, met als duidelijk doel de sociale meerwaarde. Het boek vertrekt vanuit praktijkvoorbeelden én bestaande vakliteratuur en geeft tips om het sociale vechtsportproject een maximum aan slaagkansen te bieden.
Ter situering wordt ingegaan op het ontstaan, de doelgroep en doelstellingen van het project. De informatie hiervoor werd verzameld aan de hand van documentenanalyses en interviews met de coördinator. In het deel nadien volgen de ervaringen van de rechtstreekse betrokkenen bij het project op basis van diverse gesprekken met hen. Tot slot worden twee deelwerkingen van Opboksen onder de loep genomen. Hiervoor werden gegevens verzameld op basis van een schriftelijk interview met respectievelijk de coördinator van het steunpunt Genk en Maasmechelen.
In dit stuk kijken we vanuit bestaand internationaal onderzoek naar het maatschappelijk potentieel van sport in het werken met maatschappelijk kwetsbare groepen. We gaan deze rol bespreken op basis van de kerntaken van het jeugdwerk met jongeren met een verhoogde  maatschappelijke kwetsbaarheid (Uit De Marge & Vlaamse Jeugdraad, 2004). In onze bespreking maken we eveneens de koppeling naar de praktijk en gaan we meer bepaald in op de begeleiding en organisatie. We beginnen dit hoofdstuk met een korte situering van de Vlaamse context met betrekking tot sportinitiatieven voor maatschappelijk kwetsbare jongeren.
Toekomstonderzoek en in het bijzonder het ontwikkelen van exploratieve scenario's worden steeds populairder. Ook lokale besturen in Vlaanderen kunnen ermee aan de slag. De auteurs geven in deze bijdrage een algemene toelichting bij het 'scenarioveld'. Ze schetsen tevens aan de hand van relevante illustraties de methodologie die doorgaans wordt gebruikt bij het ontwikkelen van exploratieve scenario's en bediscussiëren de voornaamste spanningen waarmee scenariobouwers in dergelijke oefeningen vaak worden geconfronteerd.
Zowel de doctrine en de rechtspraak in België, als ontwikkelingen in onze buurlanden, tonen aan dat er onzekerheid bestaat over de rol van de strafrechter ter terechtzitting. Meer bepaald rijst de vraag welke rol hij bij de waarheidsvinding moet innemen. Dient hij een lijdelijke rol te bekleden, dan wel een actieve? Is hij voor de bewijslevering afhankelijk van de partijen? Dient de rechter enkel te beoordelen of de voorgelegde gegevens het bewijs vormen van de ten laste gelegde feiten? Of draagt de rechter een eigen verantwoordelijkheid voor de volledigheid van het feitenonderzoek? Heeft de rechter een initiatiefrecht om de in het vooronderzoek verzamelde bewijzen of deze voorgelegd door de partijen aan te vullen? Welke onderzoeksdaden kan de Belgische strafrechter trouwens zelfstandig bevelen? Welke vorm dient een eventueel aanvullend onderzoek dan aan te nemen? Is de rechter gehouden om de initiatieven en bewijsaanbiedingen van partijen te ondergaan en moet hij gevolg geven aan al hun verzoeken tot aanvullend onderzoek? 

Dit werk geeft aan de hand van een rechtsvergelijkend onderzoek in België, Frankrijk en Nederland, een antwoord op de vraag welke de rol momenteel is van rechter in de correctionele procedure (of daar mee te vergelijken procedures in het buitenland) en welke de meest wenselijke rol zou zijn. Deze resultaten worden aangevuld met elementen uit het Engelse en Duitse recht als vergelijkingskader. Na de argumenten voor en tegen onderzocht te hebben, wordt voorgesteld om een gematigde actieve rol van de rechter in te voeren en hem daartoe de nodige instrumenten te geven. De rechter zou ook ruimhartiger moeten oordelen over verzoeken van partijen tot aanvullend onderzoek. Het onderzoek wordt afgerond met een wetgevend hervormingsvoorstel.
Analyse van de belangvereiste in de rechtspleging voor het Grondwettelijk Hof, met bijzondere aandacht voor een aantal recente evoluties in de rechtspraak van het Grondwettelijk Hof.

I. INLEIDING	
II. ALGEMEEN	
A. De rechtsgrond en de ratio constitutionis van de belangvereiste	
B. De belangvereiste raakt de openbare orde	
III. DE BELANGVEREISTE T.A.V. DE VERZOEKENDE PARTIJ	
A. De belangvereiste t.a.v. een institutionele partij	
B. De belangvereiste t.a.v. een niet-institutionele partij	
1. Bestanddelen van het "eigen" belang	
a.	Het ongunstig karakter
b.	Het persoonlijk karakter	
c.	Het rechtstreeks karakter	
d.	Het zeker karakter	
e.	Het wettig karakter	
f.	Het actueel karakter	
2. Het functioneel belang	
3. Het collectief belang	
a.	Het collectief belang van een V.Z.W.	
b.	Het collectief belang van een erkende beroepsvereniging	
4. Het belang bij de vordering tot schorsing	
IV. DE BELANGVEREISTE T.A.V. DE TUSSENKOMENDE PARTIJ	
A. Tussenkomst in een beroep tot vernietiging	
1. Partijen die niet van een belang moeten doen blijken	
2. De belangvereiste in hoofde van de andere tussenkomende partijen	
B. Tussenkomst in een prejudiciële procedure	
1. Partijen die niet van een belang moeten doen blijken	
2. De belangvereiste in hoofde van de andere tussenkomende partijen	
a.	De (potentiële) partijen in de bodemprocedure?	
b.	De partijen in een analoge procedure?	
c.	De personen voor wie het antwoord van het Hof een rechtstreeks gevolg kan hebben	
V. BESLUIT
Naast Design (ontwerpen), Build (bouwen), Finance (financieren) en Maintenance (het onderhoud)- of DBFM-overeenkomsten wordt in het kader van publiek-private samenwerking vaak gekeken naar DBFO-overeenkomsten, waarbij de private partner ook nog de exploitatie ("operate") op zich neemt. In dat licht wordt een DBFO-overeenkomst vaak vergeleken of zelfs gelijkgeschakeld met een concessieovereenkomst voor openbare werken. Deze bijdrage analyseert de betekenis van het vraagrisico en de betalingsverplichtingen bij beide contracten. Bij de DBFO-overeenkomst wordt deze analyse gevoerd in het licht van de ESR-neutraliteit die doorgaans wordt beoogd. Bij de concessie gebeurt dat ten aanzien van het belang van deze elementen om het contract te onderscheiden van een overheidsopdracht. Op die wijzen worden de mogelijke verschillen blootgelegd tussen beide types van contracten.
De verzoekende partij moet doen blijken van een rechtstreeks, persoonlijk, zeker en wettig belang bij de gevraagde vernietiging. Het belang moet bovendien actueel zijn. 

De vereiste van het actueel belang houdt verband met het tijdstip waarop een verzoeker belang moet hebben bij zijn vordering. 
Volgens de vaste rechtspraak van de Raad van State dient het belang, waarvan een verzoeker blijk moet geven, te bestaan op het ogenblik van het indienen van het annulatieberoep en moet hij dat belang behouden tot aan de uitspraak.  

Ten tweede, moet het belang waarvan een verzoekende partij overeenkomstig artikel 19, eerste lid blijk moet geven nog bestaan op het ogenblik van de uitspraak, in die zin dat de verzoeker op dat ogenblik moet aantonen dat hij nog een tastbaar voordeel kan halen uit de vernietiging van de bestreden beslissing. 
Wanneer er twijfel rijst omtrent zijn belang, komt het de verzoeker toe aan de Raad van State alle nuttige gegevens voor te leggen die kunnen aantonen dat hij in de concrete omstandigheden van de zaak nog steeds een actueel belang bij de nietigverklaring behoudt.  

De voorwaarde dat het belang moet bestaan op het ogenblik van de uitspraak van de Raad van State heeft in de praktijk verstrekkende gevolgen.
Tijdens de vaak lange duur van de procedure kan het belang immers teloor gaan ten gevolge van allerlei juridische en feitelijke omstandigheden. 
Soms heeft de verzoeker deze omstandigheden bewust gewild. Vaak echter zullen die omstandigheden zich onafhankelijk van zijn wil voordoen. 

Deze bijdrage gaat dieper in op de omstandigheden die het actueel karakter van het belang beïnvloeden en die er finaal kunnen toe leiden dat de Raad van State beslist dat de verzoeker, die bij aanvang over een belang beschikte, dit in de loop van de procedure heeft verloren. 

Het onderzoek heeft voornamelijk betrekking op de rechtspraak van de Raad van State van het afgelopen decennium. Het spreekt voor zich dat de auteur noch de pretentie, noch de ambitie had om elk arrest betreffende voormeld thema te onderzoeken en te bespreken; dat is immers onbegonnen werk.
Hoewel de vraag of de verzoeker een belang heeft bij zijn beroep een feitenkwestie is die zich moeilijk in abstracte regels laat vatten, laat de rechtspraak toe de bedoelde omstandigheden onder te verdelen in dertien categorieën.
Na de toelichting van deze categorieën, volgt een kritische evaluatie van de invulling van het vereiste van het actueel belang door de rechtspraak.
De reeks "Recht in de gemeente" wordt volledig herwerkt als gevolg van de inwerkingtreding van het Gemeentedecreet van 15 juli 2005. Dit is geen gewone bijwerking maar een complete herziening van alle teksten die betrekking hebben op de organisatie, de werking en de bevoegdheden van de gemeenteoverheden.

Dit boek is het tweede in de vernieuwde reeks en behandelt de bevoegdheden van de gemeenteraad.

Zoals de vorige uitgave worden de decretale bepalingen - en waar nodig ook de nog overblijvende wettelijke bepalingen - uitvoerig becommentarieerd en aangevuld met de relevante rechtspraak en talrijke voorbeelden uit de praktijk. De structuur van het boek werd echter behouden.

Het eerste hoofdstuk handelt over de gemeentelijke autonomie, de precieze inhoud van het gemeentelijk belang en de medebewindstaken die aan de gemeenteoverheden zijn opgedragen.

In het tweede hoofdstuk komt de regeling aan bod die betrekking heeft op het gemeentelijk patrimonium, zowel de private gemeentegoederen als de goederen van het openbaar domein. Aankoop, verkoop, onteigening en de vergunningenregeling worden uitvoerig besproken.

Het derde hoofdstuk handelt over de opdrachten voor werken, leveringen en diensten die door de gemeenten worden gegund. Een boeiend onderwerp met een aantal bijzonderheden op het vlak van de bevoegdheidsverdeling tussen de gemeenteraad, het college van burgemeester en schepenen en de andere gemeenteoverheden.

In het vierde hoofdstuk wordt uitvoerig ingegaan op de bevoegdheid van de gemeenteraad betreffende de ruimtelijke ordening en het leefmilieu: een moeilijke materie die diepgaand maar toch op een bevattelijke manier wordt uitgelegd.

Het vijfde hoofdstuk heeft betrekking op het gemeentepersoneel en behandelt de rol van de gemeenteraad voor het bepalen van het begrip "dagelijks personeelsbeheer" en voor het vaststellen van het organogram, de personeelsformatie, de rechtspositieregeling en de nog overblijvende tuchtbevoegdheid van de gemeenteraad voor de topfuncties binnen de gemeente.

Het gemeentelijk financieel beheer wordt besproken in het zesde hoofdstuk met achtereenvolgens een diepgaande bespreking van de meerjarenplanning, het budget en de budgetwijzigingen, de jaarrekening en de gemeentebelastingen. De auteurs hebben in dit hoofdstuk ook oog gehad voor de nieuwe regeling inzake de beleids- en beheerscyclus die m.i.v. 1 januari 2011 van toepassing is voor een twintigtal pilootbesturen maar op 1 januari 2014 van toepassing zal worden voor alle gemeentebesturen, provincies en OCMW's.

Het zevende hoofdstuk omvat een grondige analyse van de bestuurlijke politionele bevoegdheden van de gemeenteraad. Na een algemene bespreking van de omvang van de verordenende bevoegdheid van de gemeenteraad betreffende bestuurlijke politie en het opleggen van gemeentelijke administratieve sancties, wordt de bevoegdheid in een aantal specifieke domeinen onderzocht, o.m. de samenloop van de verordenende bevoegdheid, de vrijheid van handeldrijven, de kansspelen en lunaparken, de ambulante handel, de geluidshinder, de bedelarij, het luchtverkeer, de prostitutie, de begraafplaatsen en de lijkbezorging en de aanvullende reglementen op het wegverkeer.
De praktijk van de rechtsbeoefening

Net zoals in alle wetenschappen, spelen instellingen van onderzoek en onderwijs, zeg maar de rechtsfaculteiten, een voorname rol in de evolutie van de rechtswetenschap. Maar zoals dat ook het geval is bij de andere vrije kunsten, kunnen juridisch onderwijs en onderzoek niet losgemaakt worden van de praktijk, van de rechtsbeoefening. Misschien nog meer dan het geval is in andere disciplines, zijn rechtspraktizijnen immers niet uitsluitend actief op het vlak van het aanleveren van probleemstellingen en studiemateriaal, maar wagen zij zich ook zelf aan analyse en synthese. Het feit dat zij hiertoe worden gedwongen in hun dagelijkse praktijk, in de gedaanten van conclusies en memories, maakt de stap naar het schrijven van noten, artikelen en boeken allicht minder angstaanjagend.

Wetenschappelijke netwerken

Op die manier ontstaan er wetenschappelijke netwerken, die geheel of - vaker - deels losstaan van de academische instellingen waar de juridische wetenschap wordt beoefend. Hun rol vertoont wel enige gelijkenis met die van de geleerde genootschappen in vroegere dagen, waar academische en niet-academische wetenschapsbeoefening elkaar konden ontmoeten en bevruchten. In de kern van zo'n netwerk staat vaak een enthousiasteling van zijn vak - iemand zoals Dirk Lindemans.

Wanneer een vriendenboek aanbieden?

Wanneer een vriendenboek aanbieden aan iemand die geen pensioenleeftijd kent? Deze vraag was voor ons te moeilijk om op een redelijke wijze op te lossen, zodat we hebben gekozen voor de aangenaamste oplossing: zo vroeg mogelijk. Zoals advocaten dat wel vaker doen, gingen we vervolgens post factum op zoek naar argumenten - die dan nog verdraaid goed bleken uit te komen ook. Zo blijken een aantal oudere Festschrifte uit het Duitse taalgebied aanknoping te zoeken bij ronde verjaardagen van de geadresseerde, veeleer dan bij een verandering in zijn professionele positie.

Een voorafname

Een bijkomend voordeel van die praktijk is natuurlijk dat geen enkele macht kan beletten dat een eerste vriendenboek na een of meer lustrums wordt gevolgd door een jonger broertje. Dit laatste moge dan meteen een troost zijn voor de vrienden van Dirk die zich plechtig hadden voorgenomen hun bijdrage voor deze editie tijdig in te leveren, maar daar om een of meer geldige redenen niet toe gekomen zijn. Deze bundel is immers geen inventaris van vriendschappen, maar een voorafname op wat veel ruimer zou kunnen zijn.
Deze tweede publicatie in de reeks Actualia Publiekrecht van de vakgroep staats- en bestuursrecht van de Vrije Universiteit Brussel handelt over de hervorming van het bestuurlijk toezicht. De inrichting, de organisatie en de uitoefening van het bestuurlijk toezicht is sterk gewijzigd door de inwerkingtreding van het Gemeentedecreet van 15 juli 2005 en het Provinciedecreet van 9 december 2005. Op 13 november 2009 organiseerde onze vakgroep een studiedag over dit onderwerp. Dit boek vormt de schriftelijke neerslag van de bijdragen van de sprekers aan die studiedag. Het algemeen bestuurlijk toezicht op de lokale besturen werd door het Gemeente- en het Provinciedecreet verheven tot de regel. De vormen van bijzonder bestuurlijk toezicht werden drastisch verminderd. 

In de eerste bijdrage (Alexander De Becker) wordt deze beleidsoptie gesitueerd in het ruimer bestuursrechtelijk kader. Hierbij wordt veel aandacht besteed aan de bedoeling van de decreetgever om de lokale besturen hun "lokale autonomie" te laten terugwinnen. Ondanks het terugdringen van het bijzonder bestuurlijk toezicht zijn er nieuwe vormen van bijzondere controle op bepaalde beleidsbeslissingen van lokale besturen in het leven geroepen of uitgewerkt. Deze aspecten worden behandeld in de tweede bijdrage (Joke Goris). De twee laatste bijdragen zetten de stap naar de praktijk. In de derde bijdrage wordt nagegaan hoe de Raad van State zijn controle op de uitoefening van het bestuurlijk toezicht invult (Aube Wirtgen). Ten slotte worden in de vierde bijdrage een aantal specifieke pijnpunten in de praktijk besproken die ontstaan zijn ten gevolge van de afbouw van het bijzonder bestuurlijk toezicht ten voordele van het algemeen bestuurlijk toezicht (Kaat Leus en Frederik Ongena).

Met dit boek schetst de vakgroep staats- en bestuursrecht voor het eerst een ruim beeld van de (theoretische en praktische) juridische gevolgen van de principiële keuze van de decreetgever voor het algemeen bestuurlijk toezicht in het Gemeentedecreet en het Provinciedecreet.
Inhoud: I. Inleiding. II. Het arrest pressetext: A. De Notie "plaatsing van een overheidsopdracht" in het kader van de uitvoering van de overeenkomst; B. De notie "wijziging van een wezenlijke voorwaarde" van de oorspronkelijke overheidsopdrachtenovereenkomst. III. De gevolgen van het arrest Pressetext op de Belgische overheidsopdrachtenregelgeving: A. Wijziging overeenkomst door partijen; B. Wijziging buiten de wil van partijen; C. Ambtshalve maatregel; D. Onderhandelingsprocedure. IV. De toepassing van het arrest Pressetext op wijzigingen van overheidsovereenkomsten andere dan de overeenkomsten inzake werken, leveringen en diensten. V. De rechtsbescherming bij de wijziging van een overheidsovereenkomst. VI. Besluit.

Bespreking van H.v.J. (3e k.) nr. C-454/06, 19 juni 2008 (Pressetext Nachrichtenagentur).
Dit vierde deel heeft betrekking op de bevoegdheden van het college van burgemeester en schepenen. Het hoeft nauwelijks te worden gezegd dat de bevoegdheidsregeling van het college door het Gemeentedecreet grondig werd gewijzigd.

In het eerste hoofdstuk wordt uitvoerig ingegaan op de procedure voor de bijeenroeping van de gemeenteraad en de agendering van aangelegenheden door het college.

Het tweede hoofdstuk heeft betrekking op de bevoegdheden van het college die verband houden met de gemeentegoederen. 

In het derde hoofdstuk wordt uitvoerig ingegaan op de bevoegdheid inzake de opdrachten voor werken, leveringen en diensten, met bijzondere aandacht voor de bevoegdheden van het college voor de gemeentelijke opdrachten en het toezicht op de beslissingen die de gemeenteoverheden daaromtrent kunnen nemen.

Het vierde hoofdstuk is volledig gewijd aan de bevoegdheden van het college inzake de ruimtelijke ordening en het leefmilieu. 

De bevoegdheden van het gemeentepersoneel komen aan bod in het vijfde hoofdstuk met in een eerste luik bijzondere aandacht voor de rol van het college en van de gemeentesecretaris als hoofd van personeel. In een tweede luik worden de bevoegdheden besproken die in de rechtspositieregeling expliciet aan het college worden toevertrouwd.

In het zesde hoofdstuk wordt bijzondere aandacht besteed aan het financieel beheer van de gemeente en de bevoegdheden van het college bij de opmaak en de uitvoering van het budget en het toezicht op de gemeenteboekhouding.

De politionele bevoegdheden van het college worden besproken in het zevende hoofdstuk.

In het achtste hoofdstuk wordt ingegaan op de bevoegdheid van het college in de uitoefening van het administratief toezicht op sommige beslissingen van het OCMW en van de besturen van de erediensten die op gemeentelijk vlak georganiseerd zijn.

De bevoegdheid van het college inzake het voeren van rechtsgedingen wordt behandeld in het negende hoofdstuk.

In de andere hoofdstukken wordt ingegaan op de bevoegdheden van het college m.b.t. de organisatie van verkiezingen, het houden van de registers van de burgerlijke stand en de bevolking, de wekelijkse rustdag in nering- en ambachtszaken, het verlenen van vergunningen voor het houden van collecten en het organiseren van tombola's.
De zorg voor ongeneeslijk zieke patiënten plaatst zorgverleners vaak voor ingrijpende beslissingen aan het levenseinde. Verpleegkundigen spelen een belangrijke rol in de besluitvorming en de uitvoering onder verantwoordelijkheid van een arts. We belichten kort de verschillende typen van beslissingen en hun regelgeving en bespreken enkele aandachtspunten met betrekking tot de rol van de verpleegkundigen bij deze beslissingen.