clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Inleiding: Naast sociale en economische factoren wordt verminderde vruchtbaarheid genoemd als oorzaak van het dalende geboortecijfer in Vlaanderen. De tijd die nodig is om tot een gewenste, natuurlijke bevruchting te komen, de zogenaamde ‘tijd tot zwangerschap’ (kortweg TTZ), is een maat voor het schatten van de prevalentie van verminderde vruchtbaarheid in een bevolking (TTZ > 12 maanden). Het doel van dit onderzoek is een beschrijving te geven van de wijze van conceptie en tijd tot zwangerschap van kinderen in Vlaanderen, en een analyse van determinanten van TTZ. Methode: In het Vlaamse geboortecohortonderzoek JOnG! (2008–2009) werden ouders van 2106 zuigelingen bevraagd over de wijze van conceptie en de tijd tot de zwangerschap van hun kind. Er werden vier groepen onderscheiden, namelijk vruchtbaarheidsbehandeling (10,2%), niet-geplande natuurlijke zwangerschap (11,9%), geplande spontane zwangerschap met TTZ ≤ 12 m (70,0%) en geplande spontane zwangerschap met TTZ > 12 m (5,6%). Van 2,3% was de TTZ niet bekend. Factoren die een TTZ > 12 m beïnvloeden werden geanalyseerd door middel van logistische regressie. Resultaten: Een laag opleidingsniveau van de ouders (oddsratio (OR) = 2,51; p = 0,008) en leeftijd van moeder en vader > 35 jaar (respectievelijk OR = 4,59 en 3,21; beide p < 0,001) blijken significant samen te hangen met TTZ > 12 m. Voor roken van moeder voor de zwangerschap is dit na correctie voor de andere determinanten niet het geval. De prevalentie van ongeplande zwangerschap ligt in de lijn van die in andere Europese landen, en is sociaaleconomisch bepaald. Conclusie: De impact van persoonlijke en/of omgevingsfactoren op de vruchtbaarheid van koppels in Vlaanderen wordt hiermee bevestigd.
Inshallah – als Allah het wil –, zijn hoogstwaarschijnlijk de woorden die het vaakst over de lippen van heel wat moslims rollen. Deze uitspraak legt het lot in handen van God, wat we in de praktijk vaststellen in de observatie dat veel patiënten een religieus gekleurde verklaring toebedelen aan hun klachten. Een ‘beproeving’, ‘Gods wil’, ‘het boze oog’, door een djinn bewoond,… zijn slechts enkele van de veelheid aan pogingen om het lijden te symboliseren. De expliciete verwijzingen naar de Koran die als Goddelijke Openbaring op geen enkele manier voor interpretatie vatbaar is, schrijft dit discours een schijnbaar gesloten karakter toe. Hoe verhoudt deze ‘objectieve’ waarheid zich tot enerzijds Freuds verwijzingen naar religie als een illusie (1984 [1927]) en een collectieve waan (1987 [1927]), en anderzijds “Dieu est mort, plus rien n’est permis” (Lacan, 1966, p. 130)?
Tijdens mijn zomervakantie in Zuid-Frankrijk in 2016, enkel nu en dan afgeleid door  ̶  vooral intelligente  ̶  insecten, las ik het nieuwste boek van Frans de Waal (2016) met de titel: Zijn we slim genoeg om te weten hoe slim dieren zijn? De Waal is een Nederlandse bioloog, gespecialiseerd in de primatologie en de ethologie (in de voetsporen van Niko Tinbergen). Sinds 1981 verricht hij wetenschappelijk onderzoek, vooral bij chimpansees, in de Verenigde Staten. Hij trok voor het eerst internationaal de aandacht in 1982 met zijn boek Chimpanzee politics, waarin hij het gedrag van deze mensapen als intelligent en door emoties gedreven voorstelde. In 2006 publiceerde De Waal samen met twee andere wetenschappers (Plotnik, De Waal, & Reiss) een artikel waarin zij aantonen dat olifanten over zelfbewustzijn beschikken. Na het slagen voor de spiegeltest konden de olifanten in het rijtje mens, mensaap en dolfijn worden ondergebracht. In 2007 werd De Waal door het tijdschrift Time opgenomen in de TIME 100: The People Who Shape Our World, een lijst van de honderd invloedrijkste kunstenaars, wetenschappers, politici, ondernemers en dergelijke, op dat moment.  Zijn nieuwste boek gaat vooral over de onderwaardering van dierlijke intelligentie en het overmatig gekoesterde idee dat onze geest ons in het dierenrijk uniek maakt.
In deze bijdrage bespreken we het literaire oeuvre van de Vlaamse schrijver J.M.H. Berckmans (1953-2008) in het licht van de manisch-depressieve problematiek waar hij zijn hele leven mee geworsteld heeft. In een lacaniaanse benadering begrijpen we de talige aspecten van de manie als een betekenaarsvlucht, als een ontsporende metonymische verglijding van de betekenaarsketting. We beschouwen Berckmans’ oeuvre als de getuigenis van een volgehouden worsteling met het op hol slaan van de taal. Het is via het schrijven dat Berckmans een aantal strategieën ontwikkelt om deze taalontsporing tegen te gaan, enerzijds om de metonymische verglijding van de betekenaarsketting te temperen en anderzijds om een ervaring te bewerkstelligen van zich het subject en de auteur van zijn woorden te weten. Berckmans behandelt de taal via een meticuleus proces van schrijven en herschrijven, wat hij het ‘hakken’ en ‘kerven’ in de taal noemt. Tevens vindt er met het schrijven een proces van fictionalisering van zijn onmiddellijke leefwereld plaats, wat Berckmans bestempelt als de ‘grafie’ van zijn leven. Voorts bespreken we de opeenvolgende vormen van adressering doorheen zijn oeuvre: van de abstracte lezer, naar de secretaris-notulist, tot aan de bestemmeling van zijn brieven. We kunnen Berckmans’ schrijfarbeid als een sinthomatische uitvinding beschouwen, een kunstige, creatieve en hoogst singuliere oplossing voor de manische taalontregeling waaraan hij onderhevig was.
In deze praktijkbijdrage beschrijven we een tweejarig project waarbij blended leren werd geïmplementeerd in de lerarenopleiding van de Universiteit Gent. Bij de implementatie van dit blended leren zijn docenten en opleidingsonderdelen uit verschillende faculteiten betrokken. In deze bijdrage schetsen we enkele praktijkvoorbeelden, belichten we het specifieke ontwikkelwerk bij de blended leeromgeving, delen we onze ervaringen en formuleren we aandachtspunten. Daarnaast staan we ook stil bij de evaluatie van het project door zowel de docenten als de studenten. Hiermee willen we een constructieve bijdrage leveren tot gelijkaardige initiatieven in de onderwijswereld in het algemeen en de lerarenopleiding in het bijzonder.
België hervormde het vennootschapsrecht aanzienlijk. Het aantal vennootschapsvormen is teruggebracht en het nieuwe Wetboek van vennootschappen en verenigingen voerde de principes in van een beperking van het bedrag van de maximale bestuurdersaansprakelijkheid en van de statutaire zetelleer. De BV is vooruitgeschoven als de belangrijkste vennootschapsvorm. De BV kent geen kapitaal maar een eigen vermogen en kan statutair ingericht worden naar de wensen van de oprichters. Vennootschappen kunnen kiezen voor een monistische of dualistische bestuursstructuur en het stemrecht is voortaan moduleerbaar. Het vennootschapsrecht is gemoderniseerd, maar de overhaaste invoering vereist tal van technische correcties die het Belgische parlement momenteel voorbereidt.
Een vonnis van de rechtbank te Gent van 23 oktober 2020 beoordeelt een vordering naar aanleiding van de online publicatie van een masterproef waarvan eiser aanvoert dat die door onnauwkeurig-heden en selectief bronnengebruik zijn eer en reputatie schendt. Eiser vorderde het aanbrengen van een disclaimer op de titelpagina van de online versie van de masterproef en een schadevergoeding van de universiteit en de student van 10.000 euro. Het vonnis wijst de vordering af en breekt een lans voor de academische vrijheid, door te benadrukken dat de overheid, en dus ook de rechter, er zich moet voor hoeden de academische vrijheid af te remmen of in te perken.
In de marge van het euthanasieproces in de zaak Tine Nys, eerder dit jaar, werd de advocaat van één van de drie artsen vrijgesproken voor laster en lasterlijke aangifte. De rechtbank is van oordeel dat de vermeende lasterlijke uitingen ten aanzien van de generale overste van de congrega-tie van de Broeders van Liefde over diens mogelijke beïnvloeding van het openbaar ministerie, deel uitmaken van het pleidooi van de advocaat, ter ondersteuning van het recht op verdediging van zijn cliënt. Daarom kunnen die aantijgingen, die ook buiten de rechtbank werden geuit, niet als lasterlijk worden beschouwd.
Ijkpunten voor actueel debat (andermaal) betreffende 'trial by media'. Toelichting vanuit het perspectief van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) ivm  het recht op een eerlijk proces (art. 6), het recht op privacy en reputatie (art. 8), en het recht op (journalistieke) expressievrijheid (art. 10).
De zaak Bart De Pauw in verband met grensoverschrijdend gedrag en belaging van vrouwelijke medewerkers, de zaak Bo Coolsaet over de aanranding en verkrachting van een minderjarige, en meer recent de berichtgeving over de gruwelijke doopactiviteiten van de studentenclub Reuzegom en het brutale politieoptreden met de dood tot gevolg van Jozef Chovanec: ze ontlokten andermaal de discussie hoever de media mogen gaan in de berichtgeving over lopende strafzaken. In het vorig nummer van De Juristenkrant nam Pol Deltour van de Vlaamse Journalistenvereniging het op voor de journalistiek en schetste hij de wettelijke en vooral de deontologische contouren voor een verantwoorde gerechtsverslaggeving. In deze bijdrage wordt  het debat verder gezet  met toelichting vanuit het perspectief van het  EVRM en de rechtspraak van het EHRM betreffende het recht op een eerlijk proces (artikel 6), het recht op privacy en reputatie (artikel 8) en het recht op (journalistieke) expressievrijheid (artikel 10).
Analyse bij twee recente vonnissen die duidelijk maken hoe onhoudbaar de bevoegdheid is van de assisenjury voor teksten via internet waarin wordt aangezet tot haat of geweld, anders dan ingegeven door racisme of vreemdelingenhaat. In beide gevallen verklaarde de correctionele rechtbank zich onbevoegd om te oordelen over boodschappen die via Facebook waren gepost en die een hatelijke en dreigende inhoud hadden. De Facebook-posts waren gericht tegen politieke tegenstanders in België van het regime van Erdogan in Turkije. In toepassing van artikel 150 van de Grondwet en de rechtspraak van het Hof van Cassatie kwalificeerde de rechtbank de gewraakte Facebook-berichten als drukpersmisdrijven die behoren tot de exclusieve bevoegdheid van de jury.
Hoop houdt overgave in: de onzekerheid omarmen van een toekomst die nog moet worden geschreven. Ze houdt ook een aanvaarding in: een aanvaarding dat resultaten onvoorspelbaar zijn en vaak pas traagzaam zichtbaar worden. ‘Het betekent er niet van uitgaan dat je weet wat er staat te gebeuren als de toekomst ongeschreven is, maar dat wat er gebeurt deels aan ons is,’ meent de Amerikaanse filosofe Rebecca Solnit. ...
Op verzoek van enkele vzw’s vernietigde het Grondwettelijk Hof de bepalingen in een wet van 2017 die de federale overheidsdienst Delcredere volledig onttrok aan de openbaarheid van bestuur. Het arrest van 29 november 2018  maakt duidelijk dat met het grondwettelijk recht op openbaarheid niet lichtzinnig mag omgesprongen worden. Het Hof benadrukt dat openbaarheid van bestuur geldt voor alle administratieve overheden en dat de notie “administratieve overheid” zo ruim als mogelijk moet geïnterpreteerd worden, omdat het recht op openbaarheid van bestuur een fundamenteel recht is. Met dit arrest maakt het Grondwettelijk Hof duidelijk dat de regering en het parlement geen verdere pogingen moeten ondernemen om dit grondrecht voor sommige overheids- of bestuursinstanties opzij te schuiven of uit te hollen.
Het Europees Mensenrechtenhof heeft bepaald dat nieuwswebsites die hyperlinks toevoegen naar externe inhoud die strafbaar of onrechtmatig is, daarvoor niet automatisch aansprakelijk kunnen worden gesteld. Toch sluit het Hof niet uit dat in bepaalde omstandigheden de journalist of uitgever toch in de problemen kan komen: een belangrijk arrest dus voor online journalistiek en nieuwsplatforms.
Deze bijdrage biedt een overzicht van de rechtsfiguren die een uitweg kunnen bieden voor de huurder in moeilijkheden naar aanleiding van COVID-19 en bespreekt de eerste toepassingsgevallen hieromtrent. Een oplossing wordt eerder uitzonderlijk gevonden in de overmachtsleer. Veelal zal echter de leer van het rechtsmisbruik, dan wel art. 1722 BW – een bepaling die nog op tegenstand stuit in de rechtspraak, maar waarvoor een lans kan gebroken worden - of de verlenging wegens buitengewone omstandigheden soelaas brengen. Voor de huurder die ongelukkig en te goeder trouw is, helpt het toestaan van betalingsuitstel op grond van art. 1244, tweede lid BW de scherpe kantjes af te halen van de gevolgen van COVID-19 op de huurovereenkomst. Deze figuren nopen allen tot een feitelijke appreciatie van de omstandigheden van het geding. Er wacht de rechtbanken dan ook een moeilijke evenwichtsoefening in het balanceren tussen de belangen van de partijen
Bij de wet van 13 april 2019 werd een nieuw Burgerlijk Wetboek in het Belgische recht ingevoerd, dat uit negen boeken zal bestaan. Deze wet voerde echter nog maar één van deze boeken effectief in, namelijk Boek 8 «Bewijs», dat op 1 november 2020 in werking treedt. Deze bijdrage wil een overzicht bieden van de krachtlijnen van dit Boek 8 «Bewijs». Dit Boek brengt geen revolutie in het bewijsrecht teweeg, maar houdt voornamelijk een codificatie in van de in de wet en de rechtspraak aanvaarde oplossingen, met enkele verduidelijkingen, versoepelingen en vernieuwingen
Robo-advies, i.e. beleggingsadvies of vermogensbeheer waarbij persoonsgegevens op geautomatiseerde wijze worden verwerkt, zal onder het verbod bepaald in artikel 22 van de algemene verordening gegevensbescherming vallen. Dit op voorwaarde dat de verwerking van de persoonsgegevens op uitsluitend geautomatiseerd wijze plaatsvindt, dus zonder dat een persoon in het (beslissings)proces tussenkomt. Robo-advies houdt immers steeds een besluit in dat gebaseerd is op geautomatiseerde verwerking, waaraan voor cliënt rechtsgevolgen zijn verbonden of hem anderszins in aanmerkelijke mate treft. 
Echter, artikel 22 van de algemene verordening gegevensbescherming omvat ook drie uitzonderingen: ofwel is het geautomatiseerd besluit noodzakelijk voor de uitvoering of de totstandkoming van een overeenkomst, ofwel is het geautomatiseerd besluit toegestaan bij een wettelijke bepaling, ofwel berust het geautomatiseerd besluit op de uitdrukkelijke toestemming van de cliënt. Indien de gereglementeerde onderneming gebruik kan maken van een van deze uitzonderingen, zal het verbod niet meer van toepassing zijn.
Deze bijdrage neemt de Gemeenschappelijke Bezwaarcommissie van de drie Europese Toezichthoudende Autoriteiten in de financiële sector onder de loep. De Gemeenschappelijke Bezwaarcommissie is een soort administratiefrechtelijk beroepsorgaan waar niet-geprivilegieerde partijen (in de zin van artikel 263 VWEU) in welbepaalde gevallen eerst beroep moeten instellen vooraleer ze een zaak voor het Gerecht kunnen brengen. De formele kenmerken van de bezwaarcommissie en haar functioneren worden vergeleken met die van de kamers van beroep van andere agentschappen en het rechterlijk toezicht zoals uitgeoefend door het Gerecht en het Hof. De belangrijkste besluiten uit de (beperkte) beslissingspraktijk van de bezwaarcommissie worden ook becommentarieerd. Uit de analyse blijkt dat de bezwaarcommissie nog in een leertraject zit. Tot slot wordt stilgestaan bij de toekomstperspectieven van de bezwaarcommissie en haar tot dusver onontgonnen potentieel.
De alomtegenwoordigheid en sociale aanvaarding van alcohol in België verbloemt in vele gevallen de schadelijke gevolgen die alcohol heeft. Om die gevolgen te reduceren, is er de afgelopen jaar veel onderzoek gedaan naar de effectiviteit van mogelijke overheidsmaatregelen. Onder andere de Wereldgezondheidsorganisatie adviseert landen over effectieve beleidsmaatregelen op basis van wetenschappelijke inzichten. Ondanks de aanbevelingen van de Wereldgezondheidsorganisatie en uit wetenschappelijke onderzoeken is er in België nog altijd geen sprake van een nationaal alcoholbeleidsplan waarin deze maatregelen integraal zijn opgenomen. Maatregelen op het vlak van preventie, hulpverlening, prijs, aanbod en marketing zijn noodzakelijk om de schadelijke gevolgen van alcohol effectief te reduceren.
Wie een e-boek verkrijgt via download, mag dat niet overdragen aan een derde zonder toestemming van de auteursrechthebbende. Het Hof van Justitie kwam tot dat oordeel onder verwijzing naar de ontstaansgeschiedenis van de Richtlijn Informatiemaatschappij en naar de WCT. Anders dan bij computerprogramma’s, is de beschikbaarstelling van e-boeken via downloadlink aan een publiek niet functioneel gelijkwaardig aan de verkoop van een materiële kopie. Zo’n beschikbaarstelling is dan ook een mededeling aan het publiek. 
Het Hof kiest voor een rechtszekere, klassieke toepassing van de uitputtingsleer maar lijkt zijn oordeel deels te baseren op handelingen die niet volledig overeenkomen met de feiten in het geding. Het loopt daardoor de kans mis om uitspraak te doen over point-to-point transacties en het reproductierecht. Het arrest gaat in op het recht van mededeling aan het publiek maar kent daarbij een vreemde rol toe aan gebruikslicenties. Het Hof betrekt economische argumenten en het gelijkheidsbeginsel door te overwegen dat er geen functionele gelijkwaardigheid voorligt. Er is evenwel discussie mogelijk over zijn stelling dat digitale kopieën niet verouderen. Die stelling geldt niet voor alle soorten werken, gaat onterecht uit dat het auteursrecht de nieuwstaat beschermt en slaat geen acht op technische veroudering.
Gedownloade computerprogramma’s geven wel aanleiding tot uitputting. Werken en programma’s ondergaan dus een verschillende behandeling door de EU-rechtspraak. Dat is moeilijk te verantwoorden vanuit gelijkheids- en normhistorisch oogpunt en wringt met het auteursverdragenrecht. Nieuwe afbakeningsvragen rijzen, bijvoorbeeld over het lot van gemengde werken zoals videogames. Het is wenselijk maar weinig waarschijnlijk dat het Hof terugkomt op de rechtspraak over programma’s en dat de wetgever de overdraagbaarheid van «digitale vermogensbestanddelen» desgewenst aanpakt.
Voorbij de grenzen van de nationale jurisdictie worden de diepzeebodem en de aanwezige mineralen gekwalificeerd als ‘gemeenschappelijk erfgoed van de mensheid’. Niettemin wordt het diepzeebodemregime niet enkel beheerst door de Internationale Zeebodemautoriteit en de relevante internationale verdragen en instrumenten, maar spelen ook sponsorstaten en hun nationale wetgeving een bepalende rol. De legitimiteit van sommige wettelijke bepalingen kan echter in vraag worden gesteld, gelet op de plicht om diepzeemijnbouwactiviteiten buiten nationale jurisdictie uit te oefenen ten behoeve van de gehele mensheid. Kan een sponsorstaat bijvoorbeeld verlangen dat de voorgestelde activiteiten de algemene belangen van de staat dienen? Is het geoorloofd om inkomsten te genereren door het opleggen van een exploitatievergoeding of andere belastingen? En moeten ontwikkelingslanden hier wat meer speelruimte krijgen, gezien de bijzondere aandacht die aan hun belangen en noden wordt geschonken door het Internationaal Zeerechtverdrag? Dit artikel, dat voornamelijk voortvloeit uit rechtstheoretische beschouwingen, behandelt de kwestie van nationale belangen die zich manifesteren in de diepzeemijnbouwwetgeving van sponsorstaten en analyseert in hoeverre dergelijke bepalingen in overeenstemming zijn met het internationaal recht.
In deze bijdrage beschrijven we de eerste resultaten van een recent opgestart cohorteonderzoek uitgevoerd aan de Universiteit Gent en focussen we op het gehanteerde design. Bestaand crosssectioneel onderzoek naar seksueel grensoverschrijdend gedrag (SGG) laat niet toe om causale uitspraken te maken omtrent de risico- en uitkomstfactoren. Dit cohorteonderzoek tracht hieraan tegemoet te komen. Resultaten van dit onderzoek bevestigen dat studenten vaak geconfronteerd worden met SGG en slechts zelden gebruik maken van bestaande hulpverleningsinstanties. In deze bijdrage benadrukken we de voordelen van een longitudinaal design binnen victimologisch onderzoek en de mogelijkheden en beperkingen die hiermee gepaard gaan.
Deze bijdrage bespreekt de stand van zaken in de zoektocht naar een nieuw juridisch kader voor de handelsrelaties tussen de EU en het Verenigd Koninkrijk. Uit de analyse van de onderhandelingsposities van beide partijen blijkt een verschil in visie over een aantal fundamentele aspecten, zoals de vorm van het nieuw juridisch kader, de regelgevende autonomie van de partijen en de noodzaak om een ‘gelijk speelveld’ te garanderen waardoor open en eerlijke handel mogelijk is nadat de in het Terugtrekkingsakkoord opgenomen overgangsperiode is afgelopen.
Laten we ze daar of halen we ze naar hier? De vraag wat te doen met de Belgische foreign fighters en hun kinderen, die zich sinds het ineenklappen van het zogenaamde kalifaat opdringt, blijft de gemoederen hevig beroeren. Ondanks het feit dat het thema op bijzonder veel aandacht kan rekenen, dit zowel in de media als in tal van andere hoeken, blijkt een uitweg uit dit dilemma tot op heden moeilijk te vinden. Deze paper benadert het repatriëringsdilemma vanuit een dubbele optiek, waarbij zowel een kinderrechten- als een veiligheidsperspectief geboden worden. Vanuit deze dubbele optiek zullen de verschillende opties om met dit vraagstuk om te gaan tegen elkaar afgewogen worden. Niettegenstaande deze verschillende invalshoeken zijn de conclusies eensluidend: ondanks de mogelijke risico’s is het repatriëren van de IS-kinderen en het berechten van hun ouders binnen een westers rechtssysteem de enige weg vooruit uit de huidige impasse.
De wolf is terug in West-Europa. Maar die terugkeer verloopt niet zonder slag of stoot. De aanwezigheid van grote roofdieren in streken waar zij meer dan een eeuw zijn verdwenen, creëert de nodige spanningen. Veehouders en jagers kijken sceptisch toe. Verschillende lidstaten proberen bepaalde vormen van bejaging toe te staan om het draagvlak voor de aanwezigheid van de wolf te verhogen. Tolerance hunting moet illegale afschot tegengaan. ‘Killing wolves in order to save them’, werd het controversiële mantra in verschillende Scandinavische landen. In een arrest van 10 oktober 2019 liet het Hof van Justitie zich echter erg kritisch uit over deze vorm van beheersjacht. Hoewel het zich principieel niet verzette tegen de verenigbaarheid van tolerance hunting met artikel 16, lid 1, e) van de Habitatrichtlijn, is het lijstje randvoorwaarden dat moet vervuld worden zo groot dat het in de praktijk erg moeilijk wordt om hieraan te voldoen. Door zo de nadruk te leggen op de wetenschappelijke onderbouwing van de jacht, blijkt het minder vanzelfsprekend om deze in te zetten als instrument om de emoties onder de plattelandsbevolking omtrent de aanwezigheid van de wolf te sussen. In deze bijdrage, die geactualiseerd is tot en met 31 december 2019, worden de inhoudelijke overwegingen uit de recente rechtspraak nader toegelicht. Ook sta ik stil bij de relevantie van deze rechtspraak voor het Vlaamse wolvenbeleid, dat tot voor kort niet in overeenstemming leek met de strikte beschermingsvoorschriften uit de Habitatrichtlijn.
Het afgelopen jaar heeft het Hof van Justitie van de Europese Unie in Luxemburg zich meermaals moeten buigen over de manier waarop verschillende bepalingen uit het juridisch kader rond justitiële samenwerking geïnterpreteerd moeten worden. Onderstaand overzicht leidt je in vogelvlucht door de verschillende arresten en geeft de argumentatie van het Hof
in kort bestek weer.
In een arrest van 7 juni 2019 spreekt het Hof van Cassatie zich in de context van een erfrechtelijk geschil uit over de verplichting tot medewerking van partijen aan de bewijsvoering. Het Hof bevestigt dat het principe van bewijsmedewerking een algemeen rechtsbeginsel uitmaakt. Daarnaast oordeelt het Hof dat wanneer een eiser voldoende aanwijzingen heeft verstrekt dat iedere rechtsgrond ontbreekt, het aan de verweerder toekomt om het voorhanden zijn van een rechtsgrond aan te tonen.