clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Op 26 april 1913 werd de Wereldtentoonstelling in Gent met veel luister geopend door burgemeester Braun, koning Albert en koningin Elisabeth. Het evenement moest een zes maanden durend feest van de vooruitgang worden. Ze vormde het orgelpunt van de economische bloei die de stad en bij uitbreiding het hele industrieland België sinds het einde van de 19de eeuw doormaakte. Hoewel zowel Gent als de Belgische regering expliciet de economische vooruitgang, intellectuele bloei en het vooruitstrevende karakter van zowel de stad als de natie in de verf wilden zetten, had de wereldtentoonstelling in de eerste plaats mercantiele doeleinden. Aangezien ze in de regel op veel internationale belangstelling konden rekenen, vormden wereldtentoonstellingen voor alle participerende landen een uitgelezen kans voor de promotie en demonstratie van de superioriteit van de nationale, industriële producten. Dit moest de handelsrelaties met het buitenland verbeteren en nieuwe afzetmarkten creëren. Vele Belgische firma's ontvingen daarom al in 1911 een uitnodiging tot deelname van de organisatoren. Uiteindelijk zouden 4.975 Belgische exposanten de natie vertegenwoordigen in Gent. Onder hen bevond zich ook de Etablissements Delhaize Frères & Cie 'Le Lion'. Dit artikel gaat na welke ambities de keten had met zijn aanwezigheid, waarom ze al voor de achttiende keer deel mocht uitmaken van de Belgische sectie op een internationale tentoonstelling en wat ons dit kan bijbrengen over het oogmerk van en de visie achter de Wereldtentoonstelling in Gent.
Eeuwenoud Cyprus. Wisselwerking van culturen. Tentoonstelling georganiseerd door het Departement van Oudheden, Cyprus ter gelegenheid van de het Cyprische voorzitterschap van de Raad van de Europese Unie 2012. Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis, Brussel, 30 oktober 2012 - 7 februari 2013
De effecten van de Europese en internationale rol van Brussel blijven niet beperkt tot het grondgebied van het Brusselse Hoofdstedelijke Gewest, maar zijn in toenemende mate ook in de Rand voelbaar. Internationale instellingen en bedrijven vestigen zich ook in omliggende gemeenten nabij de Europese hoofdzetel en trekken daarbij diverse diensten en arbeidskrachten aan. Door de sterke bevolkingsgroei in de Brusselse gemeenten en de uitstroom van anderstaligen naar de Rand, maar ook door de aanwezigheid van tijdelijke arbeidskrachten, voornamelijk uit de EU-landen, staat het Nederlandstalige karakter van deze gemeenten onder druk. Inzetten op de internationalisering van de economie en de samenleving wordt gezien als een economische noodzakelijkheid met veelal positieve effecten, maar op een aantal terreinen wordt de impact als problematisch ervaren en worden passende beleidsantwoorden gezocht. Brussel en het randgebied zijn economisch en functioneel sterk vervlochten, maar administratieve en politieke grenzen maken een coherent beleid slechts mogelijk indien alle betrokken overheden en bestuurs niveaus hun verantwoordelijkheid opnemen en samenwerken. Deze publicatie wil een status quaestionis opmaken van het onderzoek naar de effecten van deze internationalisering op demgrafisch, economisch, cultureel, sociaal, ruimtelijk, politiek vlak en ook op niveau van identiteit en taalgebruik, en dat in comparatief perspectief. Daarbij wordt de klemtoon gelegd op drie grote thema's, meer bepaald Europa in de Rand, het omgaan met taaldiversiteit en ten slotte inter nationalisering en economische dynamiek.
Door zijn functies als een van de EU-hoofdsteden, de zetel van de NATO en de inherente concentratie aan internationale instellingen, organisaties en bedrijven, tellen Brussel en de Vlaamse Rand een hoge concentratie aan expats, hogergeschoolde buitenlandse migranten die omwille van hun arbeidssituatie naar België zijn komen wonen. In elk onthaal- en integratiebeleid van migranten, ook in onze buurlanden, staat taalkennis centraal. Alhoewel de meeste expats als EU-onderdanen in de Vlaamse context geen verplichte taallessen moeten volgen, zijn er toch een behoorlijk aantal die ofwel lessen Nederlands ofwel lessen Frans volgen. Deze bijdrage gaat dieper in op het effect van taalkennis van de officiële regionale talen bij expats in de rand en Brussel en op de eventuele verschillen in hun contacten met de lokale gemeenschap.
De koelkast is in de loop van vorige eeuw deel geworden van onze voedselcultuur, en onze way of life. Ze is zo goed als een 'vanzelfsprekendheid' geworden in het huishouden. Op het eerste zicht maakt dit het een nogal onspectaculaire, zelfs banale dimensie van het dagelijks leven om te onderzoeken. De studie ervan raakt echter aan allerhande belangrijke thema's: de (naoorlogse) consumptiesamenleving, de introductie en 'democratisering' van moderne huishoudtechnologie, huishoudelijk comfort en het belang dat we eraan hechten, veranderde levensstijlen en verwachtingspatronen, verhoudingen tussen man en vrouw, enz. Bovendien heeft de koelkast directe implicaties gehad op de manier waarop eten werd (en wordt) gekocht, welk soort eten er werd gekocht, hoe het werd bewaard en bereid, en hoe het werd gegeten. Dit essay is gestructureerd rond vier thema's/vragen, en heeft als belangrijkste uitgangspunt dat de koelkast geen passief materieel object is, maar een medium voor veranderde praktijken, en de plaats waar deze samenkomen. Niet enkel de geschiedenis en opkomst van de koelkast worden dus besproken, maar evenzeer de gebruikers ervan, de betekenissen die eraan verbonden werden, en degenen die een discours rond de koelkast creëerden. Ook werd gekeken naar hoe deze thema's reeds onderzocht zijn, met vooral aandacht voor de Belgische historiografie. Het bredere kader is hierbij de enorme technologisering die het huis en de keuken (met de voedselbereiding -en bewaring) de voorbije eeuw hebben doorgemaakt. Zo werd de keuken een belangrijke plaats voor het binnendringen van moderne techniek in het alledaagse leven. Het is in een apparaat als de koelkast dat moeilijk te grijpen concepten als 'comfort' of 'moderniteit' tastbaar worden, en zelfs verworden tot alledaagse (gebruiks)routines. Hiermee komen we op het veld van alledaagse cultuur, en de interactie tussen technologie en gebruikers, noden en verwachtingen, luxe en noodzakelijkheid.
Mensen migreren en met hen ook ideeën, gewoonten en voedingswaren. Migranten gebruiken voeding om de band met hun moederland te bewaren en hun eigenheid in hun nieuwe land uit te drukken. Ze nemen daarbij elementen van de keuken van het gastland over, terwijl ze deze keuken ook beïnvloeden. Tijdens dit proces nemen ze ook deel aan het behoud, de transformatie en de constructie van culinair erfgoed.  Hoe gaat dat juist in zijn werk? Vertrekkend vanuit de idee dat voeding veel zegt over identiteitsconstructie en culturele uitwisseling, kan het uitstekend worden gebruikt om diepliggende relaties tussen migranten en het gastland te onderzoeken. Dit artikel onderzoekt de Italiaanse winkels, cafés, restaurants en straatventers in Brussel vóór 1914, met als doel het belang van voeding aan te tonen in de constructie van identiteit en de socio-economische integratie van migranten. Het artikel vangt aan met een literatuuroverzicht over migratie en voeding en onderzoekt vervolgens de aanwezigheid en kenmerken van Italiaanse voedingszaken in Brussel rond 1900.
In deze bijdrage toont de auteur aan hoe belangrijk de cultuur van begraven, rouwen en herdenken was in de opbouw van de socialistische identiteit in Gent. Aan de hand van de Gentse casus zien we hoe de socialisten erin slaagden een alternatieve omgang met de dood vorm te geven, maar tegelijk bleven opereren binnen ene burgerlijk kader. De collectieve rouwbetogingen hadden ene onmiskenbaar propagandistische bedoeling en moesten de eigenheid van de socialisten in de verf zetten. Maar de steeds grotere nadruk op burgerlijke praal en discipline waren tegelijk een uiting van een drang naar respectabiliteit en integratie.
Hardwerkende mannen, zware arbeidsomstandigheden, zweet, en door het zwarte mijnstof onherkenbaar geworden gezichten: het zijn beelden die spontaan geassocieerd worden met het mijnbedrijf. Deze bijdrage wil dieper ingaan op de bedrijfsgestuurde visuele beeldvorming van het mijnbedrijf en het mijnwerkersberoep in gedenkboeken van Belgisch- en Nederlands-Limburgse mijnbedrijven, voornamelijk uit de jaren 1950. Bedrijfsrepresentatie vormt hier een centraal concept. Door het visuele materiaal in de gedenkboeken te vergelijken, wil ik de wat Taylor noemt 'variabiliteit' in de representaties van bedrijven, arbeid en bedrijfsgemeenschappen onderzoeken.  Hoe werden de bedrijven en de mijnwerkers in beide regio's voorgesteld? In welke context werden ze afgebeeld? Welke thema's kwamen aan bod?  	De afbeeldingen die hier centraal staan, zijn gemaakt in opdracht van bedrijven en vallen onder het label van 'bedrijfsfotografie'. Tim Strangleman wijst erop dat die foto's de bedrijven vaak documenteren in sociale en economische transformatieperiodes. In een periode van verminderde economische activiteit wordt bijvoorbeeld beeldmateriaal geproduceerd met een nostalgische blik op het verleden. Strangleman legt de nadruk op het tijdgebonden karakter van dergelijke afbeeldingen: 'the changing nature of work, and especially the eradication of many traditional industries, has proved a fertile ground for representation and memorialisation'.  In zijn studie van bedrijfspublicaties onderzoekt Roland Marchand hoe bedrijven in hun interne en externe communicatie beeldmateriaal inzetten om een bedrijfsidentiteit te creëren.  Visuele representaties waren onderdeel van een bredere bedrijfsrepresentatie. David Nye stelt echter dat een bedrijf niet noodzakelijk één bedrijfsidentiteit creëert, maar eerder verschillende identiteiten, afhankelijk van de doelgroep.  Larry Peterson onderzocht de inhoudelijke veranderingen in het beeldmateriaal van het Amerikaanse bedrijf Pullman op de lange termijn (1880-1980). Volgens hem brachten bedrijfsfotografen aan het einde van de negentiende eeuw voornamelijk de indrukwekkende bedrijfsarchitectuur in beeld; arbeiders werden als een soort objecten afgebeeld naast machines en bedrijfsgebouwen. In het begin van de twintigste eeuw veranderde dit beeld onder invloed van het idee dat het bedrijf een arbeidsgemeenschap was. Om de betrokkenheid van het personeel te tonen werden groepen arbeiders in beeld gebracht, samen met onderwerpen als jubilea en sociale thema's.
Recentelijk gingen historici de stad ontdekken als een bijzondere plaats van criminaliteit en ordehandhaving en nieuwe onderwerpen verkennen, zoals probleembuurten, onveiligheid, jeugddelinquentie en politieoptredens in de stedelijke ruimte. Vooral de negentiende en vroeg-twintigste eeuw verschijnt daarbij als een cruciale periode. Dit onderzoek werpt onder meer licht op de ontstaanscontext van het traditionele vertoog over de stad als broeihaard van criminaliteit, op de aard, de locaties en de plegers van stedelijke criminaliteit in het verleden, op praktijken van handhaving in de stad en hun beperkingen, en ten slotte ook op vormen van publieke overlast en criminaliteit die samenhingen met vermaak in de stad. Op zeldzame uitzonderingen na, bestaan er echter nog geen historische werken die deze diverse aspecten van stedelijke criminaliteit en handhaving in het verleden samen behandelen; ze komen daarentegen verspreid aan bod in andere studies over criminaliteit, politie, de stedelijke arbeidersklasse, stadsbuurten, enz. Deze kroniek tracht, zonder uitputtend en volledig te willen zijn, enkele van de voornaamste inzichten uit recent Europees historisch-criminologisch onderzoek te bundelen.
In deze bijdrage wordt nagegaan hoe de vooraanstaande rol van politiediensten in het ordenen van het stedelijke leven in de praktijk werd ingevuld in Antwerpen rond de overgang van de negentiende naar de twintigste eeuw. De Antwerpse gemeentepolitie werd in deze periode aanzienlijk uitgebreid met nieuwe mankracht en middelen en verwierf tegelijk ook tal van nieuwe bevoegdheden en interventiemogelijkheden. Politiehistorici hebben deze ontwikkelingen lang geïnterpreteerd in termen van de totstandkoming van een 'politiesamenleving', waarin alle aspecten van het dagelijkse stedelijke leven onderworpen werden aan een steeds verder uitdijnende repressieve controle door de overheid en haar politie. Een blik op het dagelijkse optreden van de Antwerpse gemeentepolitie, dat wil zeggen op haar werkelijke taakuitvoering en de strategieën van toezicht en ordehandhaving die ze op het terrein ontwikkelde, levert evenwel een ander beeld op. Deze bijdrage tracht aan te tonen dat er in de praktijk geen sprake was van een eenzijdig, repressief en succesvol opleggen van controle van bovenaf, doordat de Antwerpse politie onder aanzienlijke beperkingen opereerde, die minstens even belangrijk waren in het aansturen en vormgeven van haar optreden als de nieuwe macht en bevoegdheden die ze verwierf in deze periode. Lokale politieagenten stonden voor de aartsmoeilijke taak om de vraag van stedelijke overheden en notabelen naar een ordelijke en veilige stad, de behoeften en rechten van de bevolking, en de 'wetten' van een snel veranderend werkterrein met elkaar te verzoenen. Ik tracht te verduidelijken dat vooral de twee laatste factoren van invloed waren op politiepraktijken van handhaving en toezicht, waarin bijgevolg geen repressie centraal stond, maar wel selectief en discretionair optreden en continue aanpassing aan de veranderende stedelijke omgeving en haar bewoners.
Het bestuderen van marketingmanagement is een boeiende opgave. Zowel voor studenten als voor bedrijfsverantwoordelijken die niet vertrouwd zijn met het commerciële werkveld, is het Pulvinar marketingspel een didactisch interessante manier om efficiënt en praktijkgericht de marketingconcepten te verwerven en toe te passen. Door het spelen van deze bedrijfssimulatie verwerft de deelnemer een concreet en duidelijk inzicht in de dynamiek van het commerciële beleid van een bedrijf. De bedrijfssimulatie is praktijkgetrouw en simuleert de vele aspecten van het marketingmanagement door de deelnemers te laten werken in een bedrijfsteam, in concurrentie met andere teams. Het kunnen werken met de marketingmix-instrumenten in een dynamische bedrijfsomgeving, samen met andere teamleden, waarborgt een boeiende 'learning experience'. Het Pulvinar marketingspel is een webbased bedrijfssimulatie die onder begeleiding van ervaren marketingcoaches optimaal leerrendement koppelt aan een didactisch vernieuwende en aangename leermethode.
Ondanks de diverse steunmaatregelen en de uitgebreide infrastructuur voor intermodaal transport in België, heerst er nog steeds een kloof tussen vraag en aanbod. Twee belangrijke barrières tot intermodaal transport dragen hiertoe bij, namelijk het feit dat verladers niet altijd weten dat intermodaal transport ook een kostenefficiëntie oplossing kan zijn en dat ze niet steeds weten wie te contacteren. Deze barrières houden verband met de complexere structuur van intermodaal transport, waar er meer actoren betrokken en meer handelingen vereist zijn. In deze bijdrage wordt de opstart van een website beschreven die deze barrières tracht te overwinnen, door verladers te informeren over de beschikbare intermodale alternatieven.
In dit hoofdstuk gaan we na wanneer jongeren terugvallen op zelf- en peer-to-peer regulering, en wanneer zij te maken krijgen met vormen van ouderlijk toezicht en ingrijpen, en wanneer zij daarop expliciet een beroep doen. Uitgaande van de verschillende types van risico's waarmee jonge mensen (kunnen) te maken krijgen, worden antwoorden gezocht op de volgende vragen: Zijn er sociale verschillen te merken als het over zelfregulering gaat? Vallen jongen met een kwetsbare familiale achtergrond meer terug op vormen van zelfregulering? Reguleren jongeren die opgroeien in een gezin met oudere broers en zussen hun internetervaringen vaker zonder dan met hun ouders? Zijn er bepaalde internetervaringen waar ouders een grotere rol spelen en meer toezicht houden? Vanaf welke leeftijd zien we zelfregulering toenemen? In welke mate speelt de achtergrond van de ouders hierbij een rol? Ervaren jonge mensen een grote mate van ouderlijke regulering en begeleiding? Op welke vlakken ondervinden ze die vooral? Stemt dit overeen met hoe ouders hun begeleiding en toezicht percipiëren?
België is, vanuit Europees perspectief, een interessante case om onderzoek te verrichten naar de verscheidenheid die het internetgebruik van jongeren kenmerkt. Niettegenstaande beide gemeenschappen deel uitmaken van één natie, wees eerder onderzoek (o.a. TIRO, 2009) reeds uit dat er significante verschillen bestaan tussen Franstalige en Nederlandstalige tieners als het over hun online praktijken gaat. Op basis van de EU-kids-dataset gaan we na of deze verschillen zich nog steeds manifesteren. Centraal in dit hoofdstuk staat de vraag naar verschillen en overeenkomsten, rekening houdend met andere mediërende achtergrondvariabelen zoals gender en etniciteit. In welke mate en op welke vlakken wijken de internetervaringen van Nederlandstalige en Franstalige jongeren - in termen van toegang, gewoonten en kennis - van elkaar af, en waar lopen ze gelijk? Vanuit een breder perspectief, worden de verschillen en overeenkomsten geduid aan de hand van macrosociale en -culturele factoren (zoals politiek, economie en onderwijs).
In dit hoofdstuk wordt de relatie bloot gelegd tussen de mediërende rol van ouders en de graad van bescherming en weerbaarheid op het internet, zoals ervaren door ouders en kinderen zelf. Ten eerste wordt de perceptie van het mediërende gedrag en de attitude van Belgische ouders door zowel de ouders zelf als door de kinderen in kaart gebracht. In welke mate begeleiden ouders hun kinderen op het internet en welke verschillende mediërende strategieën kunnen onderscheiden worden? Verschillen deze strategieën volgens de socio-economische kenmerken van de ouders, hun internetgebruik en de samenstelling van het gezin (een- of tweeoudergezinnen, leeftijd en geslacht van de kinderen)? Ten tweede wordt onderzocht op welke manier ouders hun mediërende rol zelf evalueren in functie van hun perceptie van het risicogedrag van hun kinderen. Ten slotte wordt onderzocht in welke mate de intensiteit van de mediatie en de gehanteerde strategieën kunnen gerelateerd worden aan de graad van bescherming en risico die kinderen zelf ervaren.
Dit artikel onderzoekt in welke mate de toepassing van Europese Staatssteunregels leidt tot een harmonisering van nationale regels voor de publieke omroep. Het focust op de implementatie van zogenaamde «dienstige maatregelen» in Vlaanderen en Nederland, en meer bepaald die maatregelen die te maken hebben met de ex ante evaluatie van nieuwe mediadiensten. Er wordt gesteld dat, alhoewel de impact van het Europese Staatssteunrecht op het nationale publieke omroepbeleid significant is, er slechts een bijzonder oppervlakkige harmonisering van publieke omroepwetgeving is. Identieke dienstige maatregelen krijgen in een nationale of regionale context een bijzonder omgevingsspecifieke vertaalslag.
In het voorjaar 2010 peilden onderzoekers van de Vrije Universiteit Brussel naar de visie van vertegenwoordigers van de culturele sector en het middenveld op de toekomstige plaats en rol van de VRT. Het merendeel van de bevraagde actoren uit het midden- en culturele veld erkende het belang van een brede publieke 'omroep'. Ze scharen zich als bondgenoten achter de VRT en loven haar werking. De VRT wordt gezien als een essentiële actor in de constructie van het publieke debat, die zowel het grote publiek als specifieke doelpublieken moet bereiken. Dit betekent dat de VRT een breed aanbod, waaronder dus ook bijvoorbeeld sport en soaps, moet brengen Toch kunnen we niet altijd spreken van een zeer geslaagd huwelijk. Zo is de publieke omroep bijvoorbeeld traditioneel bekritiseerd vanuit de culturele sector om de programmering van cultuur en de gebrekkige invulling ervan. Al stellen we wel vast dat ze de laatste jaren meer naar elkaar toegegroeid zijn als partners.  Hoewel de thema's die aan bod kwamen zeer verscheiden waren, werden er wel een aantal topics duidelijk naar voren geschoven doorheen de bevraging: samenwerking, de culturele opdracht van de publieke omroep,  journalistieke praxis, diversiteit van publiek en inhoud, jongeren en doelgroepenbeleid. Het is vooral op deze vlakken dat de publieke omroep volgens de vertegenwoordigers van het middenveld en de culturele sector zijn democratische rol moet vervullen.
De nieuwigheid en opwinding zijn wel wat af van nieuwe media en daarom lijkt het mij zinvol om een meer reflexieve bril op te zetten om de veelal boude uitspraken over digitale media in ons uitgedijde werkterrein onder de loep te nemen. Dus, wat voor uitspraken zijn er over welke concepten gedaan? Zijn concepten zoals 'participatie' en 'media geletterdheid' wel helder afgebakend? Wat is de bewijsvoering en zijn er alternatieve uitspraken of bewijsstukken die iets anders laten zien? Zijn dergelijke tegenstellingen gedocumenteerd en geanalyseerd? Deze vragen en andere hebben tot op heden weinig aandacht gekregen.
Een terugblik op het vertaaljaar 2010. Men vroeg mij om de meest opmerkelijke vertaling uit het jaar 2010 te bespreken. Ik heb gekozen voor de roman 'Kain' van José Saramago, omdat dit werk een bijzonder inzicht in de vertaling verschafte. Vertaling wordt in eerste instantie gekenmerkt als een misdaad.Later geef ik aan dat de misdaad ook een productieve werking heeft: het origineel wordt enkel door de misdaad een deel van de vertaling.
Sinds het begin van het nieuwe millennium zijn de latente spanningen tussen het Westen en de moslimwereld duidelijk aan de oppervlakte gekomen. Beide beschavingen zoeken naar een harmonieuze samenleving en denken die te moeten opdringen aan de ander. in deze bijdrage wordt de waarheid die elke samenleving, elk individu in zekere mate in pacht denkt te hebben aan een kritiek onderworpen. Er wordt inzicht geleverd in de universele structuren van elke specifieke rationaliteit en zo een relativering van de waarde van courante waarheidsdiscours opgeworpen. uiteindelijk wil ik aan de hand van enkele gemeenplaatsen uit Foucaults oeuvre de lezer actief laten nadenken over de waarheidsdiscoursen waaraan we niet kunnenontsnappen en de verantwoordelijkheden die we daarin moeten nemen.
Van Masterstudenten Communicatiewetenschappen wordt op het einde van de opleiding algemeen verwacht dat zij: * 	zich grondig verdiept hebben in de kennis, methodologie en vaardigheden van het vakgebied, zodat zij op een zelfstandige en kritische wijze een eigen wetenschappelijk en maatschappelijk relevant onderzoek kunnen opzetten, volbrengen en communiceren; * 	over voldoende analyse-, synthese- en evaluatievermogen, verantwoordelijkheids- en ondernemingszin beschikken om op een geëngageerde manier leidinggevende functies uit te oefenen, in het bijzonder in sectoren als mediabedrijven, reclame-, PR- en marketingbureaus, communicatiediensten binnen bedrijven en organisaties, onderzoeksinstellingen en -diensten. Dit vertaalt zich in volgende doelstellingen voor het opleidingsonderdeel "stage", dat 12 studiepunten omvat: * 	de stage kan aanleiding geven tot het operationaliseren en formuleren van een oorspronkelijke en originele probleemstelling uit het aangereikte materiaal van de verschillende opleidingsonderdelen, teneinde een onderzoeksstructuur af te leiden die als uitgangspunt dient voor de masterproef; * 	de verworven inzichten toepassen in een mediabedrijf of -instelling, in een communicatieafdeling van een instelling, bedrijf of organisatie, of in een bureau dat gespecialiseerde communicatiediensten toelevert aan hoger vermelde bedrijven of instellingen tijdens de stage; * 	zich vertrouwd maken met praktische, cognitieve en socio-affectieve vaardigheden op het vlak van het management, beleid, productie, distributie of promotie van de verschillende "mediavormen", communicatie- en informatieproducten, -systemen, en/of processen tijdens de stage; * 	door de combinatie van theorie, wetenschap en praktijk een kritische, constructieve en tegelijkertijd werkzame attitude tijdens de stage ontwikkelen met het oog op de mogelijkheden op de arbeidsmarkt.