clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Lekenrechtspraak beroert regelmatig de publieke opinie, en dan vooral met betrekking tot juryrechtspraak. Vaak spitsen de discussies in de media en onder beleidsmakers inzake participatie in rechtspraak door "leken" - de term verwijst doorgaans naar juryleden of naar rechters die geen beroepsmagistraten zijn - zich toe op strafzaken, en met name op het hof van assisen. In de aanloop naar ophefmakende assisenzaken komt steevast de vraag naar voren of de deelname aan rechtspraak over zware misdrijven aan burgers kan worden toevertrouwd. Niettegenstaande de nadruk op juryrechtspraak in discussies over lekenparticipatie in rechtbanken, is het thema van rechtspraak door "leken" het rechtspreken door niet-juristen, veel ruimer. In België zetelen lekenrechters in de arbeidsrechtbanken, de arbeidshoven en de rechtbanken van koophandel. In die drie rechtscolleges is de voorzitter een jurist-magistraat, met naast hem of haar twee rechters met ervaring in, of een band met het bedrijfsleven. In België speelt ook de historische achtergrond van de vermelde instellingen: er is sprake van een institutionele traditie. Motieven die in het verleden bij de creatie van de arbeidsrechtbanken en de rechtbanken van koophandel werden ingeroepen, zijn vaak achterhaald. Dat betekent echter niet dat die rechtscolleges, en de rol van leken in die rechtbanken, geen nieuwe invulling kunnen hebben gekregen.
Onderzoek naar de complexe negentiende-eeuwse stadsbeleving Negentiende-eeuwers hadden het niet bepaald gemakkelijk om hun eigen steden te begrijpen. Hoe kon het ook anders: industrialisering, technologische vooruitgang en verhoogde mobiliteit veranderden de toenmalige leefruimte in een onwaarschijnlijk tempo. Dat bracht bruuske perspectiefwijzigingen teweeg en steeds veranderende belevingen van de ruimte die op hun beurt weer tot tal van uitdagingen, maar ook spanningen en paradoxen leidden. Werd de stad de ene keer met vrijheid, rijkdom, spektakel en artistieke inspiratie geassocieerd, de andere keer merkte men slechts de ongezondheid, de eenzaamheid, de zedeloosheid en de herrie ervan op. In dit boek gaan historici en literatuurwetenschappers op zoek naar deze complexe beleving van de stedelijke ruimte in de negentiende eeuw. Door zowel het gedrag als de teksten van eigentijdse literatoren centraal te stellen biedt deze publicatie nieuwe inzichten in de negentiende-eeuwse spektakel- en amusementscultuur, in de relatie tussen stad en natuur en de omgang met stedelijk erfgoed. Contributors Adelheid Ceulemans (Koninklijk Conservatorium Antwerpen, AP Hogeschool en UA), Sofie Onghena (KU Leuven), Evelien Jonckheere (Universiteit Gent), Andreas Stynen (ADVN), Bruno Notteboom (Universiteit Gent), Leen Dresen (Radboud Universiteit Nijmegen), Jens Van de Maele (Universiteit Gent), Brecht Deseure (KU Leuven), Nancy Stieber (University of Massachusetts Boston), Evert Vandeweghe (Universiteit Gent), Mary Kemperink (Universiteit Groningen), Anna Geurts (University College, Oxford en Universiteit Twente, Enschede), Daniel Acke (Vrije Universiteit Brussel)
De vraag naar de precieze verhouding tussen enerzijds het IPR en anderzijds het vrij verkeer wordt de laatste jaren steeds belangrijker. Gelet op enkele spraakmakende arresten van het Europese Hof van Justitie, verdient deze vraag met name op het gebied van de internationale arbeidsverhoudingen nadere uitklaring. Dit artikel beoogt daartoe een aanzet te geven. Onderzocht wordt in hoeverre het vrij verkeer (van diensten) en de Detacheringsrichtlijn ingrijpen op de bepalingen van het IPR inzake arbeidsovereenkomsten.
Dit artikel behandelt de beeldvorming van Japan, haar cultuur en bevolking in het populaire Nederlandse televisieprogramma Wie is de Mol? uit 2010. Voortbouwend op theorieën over Oriëntalisme wijst een discoursanalyse op een evenwichtige en genuanceerde representatie van Japan. Herkenbaarheid voor de kijker komt echter terug in het gebruik van culturele stereotypen en oriëntalistische benaderingen, zij het vaak op creatieve wijze.
Nicotinereceptoragonisten zijn potentiële preparaten ter bestrijding van de cognitieve symptomen optredend bij schizofrenie. doel Zicht krijgen in welke mate nicotine bij patiënten met schizofrenie cognitie bevordert, op welke cognitieve domeinen het inwerkt en welke obstakels er zijn voor toekomstige nicotinereceptoragonisten. Ter aanvulling willen we het gangbaarste werkingsmechanisme van nicotine formuleren. methode Literatuuronderzoek in PubMed met de zoektermen schizophrenia, (nicotine or smoking), cognition en P50. resultaten Aandacht en visuospatieel werkgeheugen blijken in gunstige zin responsief te zijn op éénmalige nicotinetoediening. Verbetering van de signaal-ruisverhouding door nicotine gemeten met P50-sensory gating bestendigt deze resultaten en wordt ondersteund door neurobiologische bevindingen. Echter, het effect van chronisch gebruik van nicotine op de cognitie is onduidelijker. conclusie Er is evidentie voor een beperkte acute cognitieve verbetering door nicotine bij patiënten met schizofrenie. Nicotine is echter niet geschikt voor klinisch gebruik, wegens bijwerkingen, risico op verslaving en desensitisatie van de nicotinereceptor. Desalniettemin vormen nicotinereceptoragonisten een hoopvolle klasse onder de cognitieve stimulantia.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog zat de Duitse bezetter duidelijk verveeld met het feit dat de Belgisch-Nederlandse grens moeilijk af te sluiten was met een traditionele grensbewaking. Daarom plaatsten de Duitsers in het late voorjaar van 1915 een elektrische draadversperring langs de grens, van Knokke tot Vaals, in de hoop om hinderlijke verzetsactiviteiten een halt toe te roepen. De bouw van de versperring veroorzaakte veel moeilijkheden, niet in het minst voor de grensbevolking die aan een soms veel strenger bezettings- en controleregime werd onderworpen dan elders in het land. De grensdraad werd dag en nacht bewaakt door schildwachten en patrouilleurs, de doorgang naar Nederland werd fel bemoeilijkt en spionnen, brievenpasseurs en smokkelaars kregen af te rekenen met schietgrage militairen aan Belgische kant en door militairen bevolkte douanediensten aan Nederlandse kant. De grens met Nederland werd als dusdanig een tweede Belgisch front, waar ruim 900 dodelijke slachtoffers vielen, vooral Belgen, maar ook Duitsers en Nederlanders.
Informatiewerkers, van leidinggevend tot uitvoerend niveau, moeten een gevoel hebben voor cijfers. Goed kunnen hoofdrekenen is een eerste absolute vereiste, parate kennis van kencijfers een tweede. Maar het is meer dan dat. Zij moeten ook overeenkomsten, verschillen en eventuele opmerkelijke cijfers snel kunnen herkennen. In deze publicatie beschrijft auteur Patrick Vanouplines de competenties en attitude die elke informatiewerker gaandeweg, in de loop van de uitvoering van het beroep, aankweekt om de organisatie op economisch vlak te beheren. Hij doet dit door dieper in te gaan op onderwerpen zoals bibliotheekstatistieken, bibliotheekbudgetten en meerjarenbegrotingen, jaarverslagen, injectiebudgetten, waarde van de collectie...
Inhoudstafel <br/> <br/> <br/>I. Vlaamse Codex Ruimtelijk Ordening (VCRO) Besluit van de Vlaamse Regering van 15 mei 2009 houdende coördinatie van de decreetgeving op de ruimtelijke ordening <br/> <br/>II. Koninklijk besluit van 28 december 1972 betreffende de inrichting en de toepassing van de ontwerpgewestplannen en gewestplannen (Inrichtingsbesluit) <br/> <br/>III. Decreet van 27 maart 2009 houdende vaststelling van een kader voor de gebruikerscompensatie bij bestemmingswijzigingen, overdrukken en erfdienstbaarheden tot openbaar nut (Compensatiedecreet) <br/> <br/>IV. Decreet van 8 mei 2009 houdende vaststelling en realisatie van de rooilijnen (Rooilijnendecreet) <br/> <br/>V. Uitvoeringsbesluiten
Het Decreet Integraal Waterbeleid onderging bij zijn 10-jarig jubileum een diepgaande vernieuwingsoperatie, waarbij uitvoerig werd geput uit de ervaringen die werden opgedaan tijdens de eerste waterbeheerplanningscyclus. De operatie, die vorm kreeg in het decreet van 19 juli 2013 tot wijziging van diverse bepalingen van het decreet van 18 juli 2003 betreffende het integraal waterbeleid, staat vooral in het teken van een vereenvoudiging van de organisatie en de planning van het integraal waterbeleid. De integratie van de planprocessen wordt voornamelijk gerealiseerd door de bekkenbeheerplannen als bekkenspecifieke delen te laten opgaan in de stroomgebiedbeheerplannen en de samenvoeging van de waterbeheerkwesties met de waterbeleidsnota. Dit maakt een coherentere planning mogelijk en biedt ook een aantal praktische voordelen, zoals het fors reduceren van het aantal openbare onderzoeken. Het afschaffen van het deelbekkenniveau en dus ook van de waterschappen als structuur voor integraal waterbeleid noodzaakte een aanpassing van de organisatie van het bekkenbestuur. De algemene bekkenvergadering en het bekkenbureau wacht de uitdaging om het waterbeleid van op lokaal tot op bekkenniveau vorm te geven. De hervorming ging verder gepaard met een aantal ingrepen die een positief effect moeten hebben op de waterberging. Zo werd een nieuw instrument uitgewerkt om bredere oeverzones af te bakenen, werd een derde manier om overstromingsgebieden af te bakenen voorzien via de jaarlijks op te maken wateruitvoeringsplannen die het bekkenvoortgangsrapport vervangen, en werd een informatieplicht ingevoerd bij vastgoedtransacties voor gronden gelegen in overstromingsgevoelig gebied, afgebakende oeverzones en overstromingsgebieden. Parallel met de decreetwijziging werd via de omzendbrief 2013/LNE/1 het beoogde beleid rond de zogenaamde signaalgebieden verankerd. Dit zijn in hoofdzaak gebieden waar water geborgen wordt, maar die een ruimtelijke bestemming hebben die niet of moeilijk verenigbaar is met die functie. Centraal in dat beleid om het waterbergend vermogen te vrijwaren staat de watertoets, samen met het herbestemmen van gronden.
Via kwalitatief onderzoek van vier verschillende aanbieders van ethische producten in België, KBC, Fortis, Dexia en Triodos Bank, vergelijken we de toegepaste methodologieën met elkaar op gebied van strengheid en transparantie. Ook de totstandkoming van de criteria wordt besproken. Zo kan de ethische investeerder een keuze maken die volledig voldoet aan zijn voorwaarden. De positieve criteria zijn bij alle leveranciers goed ontwikkeld. KBC AM en Dexia AM lopen voor op andere aanbieders. Een betere transparantie van de gebruikte criteria van Fortis Investments en Triodos Bank is aangewezen. Dit zou de mogelijkheid tot vergelijking verbeteren. Op gebied van ethische uitsluitingsvoorwaarden ontwikkelde Triodos een voorsprong op de concurrentie. Uit het onderzoek blijkt dat zij de strengste voorwaarden koppelt aan al haar ethische producten. KBC AM en Fortis volgen haar op de voet en scoren nog steeds hoog. Dexia blijft achterop. De in-house screening methodologie is vergelijkbaar bij Dexia AM, Fortis Investments en Triodos Bank. Een externe adviesraad bij deze banken adviseert het proces, maar heeft geen beslissingsmacht. Gespecialiseerde teams ontwikkelen de criteria op basis van discussies met de raden. De comités beïnvloeden de beslissingen, vooral op gebied van uitsluitingscriteria zien we dit terugkomen bij Fortis en Triodos. Enkel bij KBC AM heeft de adviesraad absolute controle over alle criteria. Ze bepalen de criteria zelfstandig. Verder is inmenging van portefeuillebeheerders nihil bij de besproken banken.
Vele takken van het bedrijfsleven hebben sinds de laatste jaren te kampen met de gevolgen van de kredietcrisis. Deze gevolgen nopen menig ondernemer tot het herstructureren van diens onderneming(en). Niet zelden gaan deze herstructureringen gepaard met ontslagen. In de regel zal er daarbij sprake zijn van een situatie waarin een en ander plaatsvindt binnen één land. Dat hoeft echter in deze globaliserende wereld niet altijd zo te zijn. Zo kan en zal het tevens voorkomen, dat een ondernemer/werkgever is gelegen in het ene land, terwijl (een deel van) diens onderneming en werknemers zich in een ander land bevinden. In verband met deze grensoverschrijdende problematiek tracht de reeks Arbeidsrechtelijke facetten van (grensoverschrijdende) herstructureringen in Nederland en België, waarvan dit boek het tweede is, vier arbeidsrechtelijke thema’s uitvoerig te behandelen. Achtereenvolgens gaat het daarbij om Collectief en meervoudig bedrijfseconomisch ontslag, Overgang van onderneming, Bedrijfseconomisch ontslag en Sociaal plan. De reeks is nieuw in twee opzichten. In de eerste plaats wordt er per boek een overzicht gegeven van het desbetreffende recht in zowel Nederland als België. Daarenboven gaat ieder boek echter nog een stap verder door de in Nederland en België geldende internationaal privaatrechtelijke regels ten aanzien van grensoverschrijdende herstructureringen te bespreken. Per boek is er dus sprake van drie delen. Dit boek kent diezelfde opbouw en betreft het thema Bedrijfseconomisch ontslag.
De globalisering is meer dan alleen maar een economisch fenomeen. Daarom moet ze vanuit verschillende disciplines worden belicht. Een historische blik, bijvoorbeeld, is belangrijk: zo is het nuttig in gedachten te houden dat de vorige grote globaliseringgolf geëindigd is met de Eerste Wereldoorlog. Zelfs de globaliseringgolf die we vandaag beleven, is noch vanzelfsprekend noch onomkeerbaar. Globalisering zit met andere woorden ingebed in een geheel van machtsverhoudingen en wordt mogelijk gemaakt door een bepaald politiek en juridisch kader. Deze bundel brengt vijftien auteurs samen die vanuit vijf disciplines - communicatiewetenschap, economie, geschiedenis, politieke wetenschap en rechten - de oorsprongen, vormen en gevolgen van de globalisering analyseren.
Tell Kazel is een van de omvangrijkste antieke puinheuvels (tells)
van het Syro-Palestijnse kustgebied met een bewoningsgeschiedenis die tot het
Neolithicum teruggaat. Een kwarteeuw opgravingen laat er nog maar weinig twijfel over
bestaan dat het hier gaat om het antieke Soemoer, hoofdstad van het koninkrijk Amoerroe,
dat als bufferzone tussen het Egyptische koloniale rijk en het Hittietenrijk alsmaar belangrijker
werd sinds de 15de eeuw vóór onze jaartelling. Naast een grote tempel met rijke
offerdepots en massale hoeveelheden vaatwerk geïmporteerd uit de Mykeense wereld,
werd ook het oudste Fenicische heiligdom in de Levant blootgelegd op de akropool van de
tell die in 738 vóór onze jaartelling door de Assyriërs geplunderd werd. Deze bijdrage
schetst de belangrijkste historische fasen d.m.v. referenties naar de opgravingsverslagen
en een beperkte keuze illustraties van lokaal en geïmporteerd archeologisch materiaal.
Nagenoeg alle educatieve basiswerken chemie zijn zeer vaag in de motivatie van de gebruikte modellen voor de beschrijving van de kinetiek van elementaire reacties. Ter gelegenheid van het invoeren van vakoverschrijdende verwerkingsopdrachten voor het eerste jaar Bachelor wetenschappen aan de Vrije Universiteit Brussel bleek nagenoeg geen enkele student een degelijk onderbouwde redenering te kunnen formuleren om de vorm van de reactiesnelheidsvergelijking te motiveren. Deze vaststelling was de aanleiding tot een zoektocht in literatuur naar de manier waarop de snelheidswet wordt voorgesteld. Na een beperkt
verslag van onze zoektocht volgen verschillende manieren de snelheidsvergelijking van een elementaire
reactie bestuderen.
De studie van de Griekse religie en mythologie is traditioneel primair op teksten gericht. Daardoor kennen wij de Marsyasmythe vooral in diesn antieke literaire gedaantes en de moderne filologische interpretaties. Mythen zijn echter niet allen maar ook en in de Griekse context vaak zelfs voornamelijk in de beeldende kunsten bewaard. Het grootste aantal Griekse voorstellingen van de Marsyasmythe vinden we in de Attische en Italiote vaasschilderkunst. De studie van de beeldende voorstellingen opent een belangrijk nieuw perspectief in het onderzoek naar Griekse mythen. De paper bespreekt de bijdrage van de iconografie aan onze kennis over de Griekse Marsyasmythe.
Ook na de beursintroductie blijft Belgacom een autonoom overheidsbedrijf georganiseerd binnen het stramien van de AOB-wet. Het behoudt in dat kader een openbare dienstopdracht alsook het bijzonder, administratief rechtsregime, dat weliswaar door de wetgever in principe aan deze opgedragen taken verbonden is. Daarin wordt geen verandering gebracht door de beursintroductie. Hetzelfde lijkt te gelden voor de kwalificatieoefening aangaande de hoedanigheid als administratieve overheid.
De overheid blijft de meerderheidsaandeelhouder en wordt zelfs de enige met een controlerende zeggenschap. Tezamen met de AOB-wet waken de nieuwe statuten evenwel over het tegengewicht voor zijn dominantie. De Raad van Bestuur blijft slechts voor de helft bevolkt met door de Koning benoemde leden, die in de nieuwe "corporate governance' worden vergezeld door onafhankelijke bestuurders. Met de inrichting van versterkte, gespecialiseerde comités binnen de Raad van Bestuur, waarin deze onafhankelijke bestuurders inzonderheid met betrekking tot de financiële audit een voorname rol krijgen, sluit het nieuwe 'corporate governance-model' nauw aan bij de aanbevelingen van de Commissie-Lippens ter zake, inzonderheid voor beursgenoteerde vennootschappen voorbereidt.
Het Asemfo-arrest vormt een belangrijke stap in de verfijning van beide voorwaarden van de Teckal-jurisprudentie.
Vooreerst worden de verduidelijkingen besproken die volgen uit het arrest inzake de vereiste dat de betrokken onderneming het merendeel of beter de essentie van zijn werkzaamheden verricht voor de lichamen of overheidsorganen die haar beheersen. Vervolgens wordt ingegaan op de vereiste inzake toezicht.
Het rechtsvergelijkend artikel gaat over de wijziging van de arbeidsovereenkomst. Ingegaan wordt o.m. op de juridische waarde van een wijzigings- en variatiebeding, het instructierecht van de werkgever, de wettelijke regeling van de wijziging van de arbeidsovereenkomst en de gevolgen van een ongeoorloofde eenzijdige wijziging van de arbeidsovereenkomst.
In het kader van de duurzame investeringsplannen van onze regeringen blijft de overheid zeer actief als ondernemer. Voor talrijke infrastructuurprojecten stapt ze daarbij af van de klassieke aanbesteding van overheidopdrachten, om te kiezen voor "publiek-private samenwerking".

Ook de lokale overheden, op al hun verschillende niveaus, begeven zich steeds meer op de snelweg van de PPS. De mogelijke optimalisering van de prijs-kwaliteitverhouding van infrastructuurpro­jecten en de zoektocht naar alternatieve vormen van financiering zijn daaraan zeker niet vreemd. Binnen- en buitenlandse aannemers en constructeurs en hun respectieve financiers volgen deze evolutie op de voet.

In de zoektocht naar de meerwaarde die voor PPS tegelijk kenmerkend en existentieel is, wordt vaak beroep gedaan op het geïntegreerde DBFM-concept (in al zijn varianten) als onderliggende contractvorm.

Na een korte situering van het begrip en het (beperkte) wettelijk kader van de "publiek-private samenwerking", wordt in deze bijdrage gefocust op de verschillende contractuele aspecten van de DBFM-formule. Een complex juridisch gegeven, doch met perspectief op de beoogde "value for money".
De orgaantheorie wordt traditioneel beschouwd als het fundament waarop de toerekening van rechtshandelingen en onrechtmatige daden aan rechtspersonen steunt. In dit boek onderwerpt J. Delvoie deze fundering aan een grondig stabiliteitsonderzoek. Hij vergelijkt de juridische constructie sui generis die de orgaantheorie optrekt, met de klassieke mechanismen van gemeen privaatrecht waarop zij beweert een verbetering te zijn. Hiertoe worden eerst een aantal klassieke pijnpunten in het klare getrokken: de verhouding tussen vertegenwoordiging en lastgeving, de verhouding tussen vertegenwoordiging en buitencontractuele aansprakelijkheid, en de rol van de feitelijke gezagsverhouding bij aanstelling. Vervolgens verwerpt de auteur, na een minutieus onderzoek, de orgaantheorie als juridische grondslag voor zowel toerekening van rechtshandelingen als van onrechtmatige daden aan rechtspersonen van privaatrecht. Een aantal hete hangijzers, zoals de kwalificatie van het bestuursmandaat als lastgeving, de rol van het wettelijke prokuraregime betreffende tegenwerpelijkheid van bevoegdheidsgrenzen, of de tegenstrijdige cassatierechtspraak van 2001 en 2005 over persoonlijke aansprakelijkheid van bestuurders jegens derden, passeren daarbij de revue. De auteur bepleit een opnieuw meer bij het gemeen privaatrecht aansluitend "neoklassiek model" om het optreden van rechtspersonen via organen te begrijpen. Dit laat toe om belangrijke en actuele problemen in een nieuw perspectief te zien, zoals de mogelijkheid van eigen foutaansprakelijkheid van de rechtspersoon zonder orgaantheorie, het regime van persoonlijke aansprakelijkheid van bestuurders, of recente pleidooien voor toerekening "naar verkeersopvattingen". De auteur besluit dat de orgaantheorie zich niet zinvol kan onderscheiden van het juridische kader dat het klassieke privaatrecht voor toerekening van rechtshandelingen en onrechtmatige daden aan rechtspersonen biedt, en dus als alternatieve juridische constructie heeft gefaald. Hij roept op haar voor de toekomst te verlaten.
Denken is vaak beschouwd geweest als een zoektocht naar waarheid. Naast deze zoektocht naar waarheid, die stilaan zijn alleenrecht heeft verloren, is ook het denken als zoektocht naar zin op de voorgrond getreden. Het subject wordt hierdoor als zingevend subject volledig op zichzelf teruggeworpen. Dit houdt verschillende gevaren in waaronder het gevaar dat we slechts uitgaan van ons eigen project, alles herleiden tot dit project en slechts sympathie vertonen met mensen die een gelijkaardig zingevend project of morele identiteit met ons delen. Ons moreel gedrag is slechts gericht op het in overeenstemming blijven met de identiteit die we zijn.
Zelfs wanneer we denken opvatten als een zelfdestructieve en deconstruerende activiteit, en waaruit we een zeker moreel gedrag zouden kunnen afleiden, dan nog kunnen we niet ontsnappen aan de identiteit van het subject dat denkt. 
Willen we met andere woorden niet vervallen in wat Levinas verwoordde als een reductie van het andere tot het zelfde, dan moeten we op zoek gaan naar iets dat ontsnapt aan dit zelfidentificatieproces. Iets wat onherleidbaar blijft tot het bewustzijn van het subject en juist een de-subjectivering van het subject als initiatief en identiteit veroorzaakt. 
Dit iets is in het verleden steeds vertaald als transcendentie. Toch hoeft dit begrip ons niet terug te leiden naar God of de traditionele metafysica. Wij zullen deze transcendentie trachten te vertalen in termen van een presentie die zichzelf bijstaat en dit aan de hand van bepaalde aspecten van het werk van Emmanuel Levinas.