clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Dit omvangrijke boek behandelt op een bijzonder grondige wijze de problematiek van de effectenrekeningen, waarbij zowel aandacht wordt besteed aan de gedematerialiseerde als aan de geïmmobiliseerde effecten. Na een omschrijving van het begrip “effect” en de structuur en werking van een effectenrekening, staat de auteur stil bij de rechtspositie van de titularis van een effectenrekening. Vervolgens wordt de contractuele relatie tussen de rekeninghouder en de titularis van de effectenrekening onderzocht. Daarna worden diverse problemen aangaande de opening van de effectenrekening aangekaart. Ook de inhoud van de rekeningovereenkomst wordt grondig geanalyseerd.
Daarbij wordt bijzondere aandacht besteed aan de vraag in welke mate de rekeninghouder gehouden is tot informatie betreffende gebeurtenissen rond de in bewaring gegeven effecten. Tot slot volgt een analyse van de creditboeking (met o.m. kwalificatie van de overboekingsopdracht, vraag naar herroepbaarheid van de opdracht, het tijdstip van de eigendomsoverdracht, analyse toepassing art. 2279 BW), alsook een analyse van een aantal rechtshandelingen met betrekking tot effecten op rekening (bv. schenking, zekerheden op effecten op rekening).
Het werk wordt afgesloten met een belangwekkend IPRhoofdstuk. Dit boek, dat zeer vlot leest, behandelt dus een grote hoeveelheid aan rechtsvragen, die steeds tot op het bot worden uitgespit. Vrijwel alle mogelijke problemen met betrekking tot de effectenrekening worden besproken. De analyse is steeds grondig en houdt rekening met de dagelijkse bankpraktijk. Dit alles maakt van dit boek het ultieme referentiewerk met betrekking tot de effectenrekening. Elke jurist die geconfronteerd wordt met effecten op rekening zal in dit boek gegarandeerd een antwoord vinden op al zijn vragen.
In dit artikel willen we op basis van theoretische en empirische inzichten uit onderzoek naar leiderschap in het algemeen en politieleiderschap in het bijzonder een antwoord proberen bieden op de vraag welke verwachtingen er ten aanzien van politieleiders worden gesteld. Met andere woorden, we stellen de vraag welk soort leider er nodig is voor de politieorganisatie en spiegelen dit vervolgens aan de leiderschapscontext voor de Belgische korpschefs. We merken op dat dit geen exhaustief overzicht is, maar we denken wel dat dit overzicht van verschillende visies op leiderschap en politieleiderschap kan helpen bij het kaderen van de bevindingen van ons onderzoek, dat in een volgende bijdrage werd ondergebracht.
Politieleiders zijn zowel managers van een onderneming als hoofd van een publieke organisatie die niet los kan worden gezien van de democratische context waarin de politie functioneert. Politieleiders staan tussen de organisatie en de omgeving in, op een kruispunt van belangen. Cahier 14 geeft aandacht aan politieleiderschap in het algemeen en de korpschef is het bijzonder. De resultaten van een wetenschappelijk onderzoek naar het profiel en de evaluatie van de korpschefs van de Belgische lokale politie, krijgt in dit Cahier een plaats. De bijdragen gaan over rekrutering, selectie, ontwikkeling en evaluatie van politieleiders en hogere publieke leidinggevenden. Ook wordt een toekomstvisie voor politieleiderschap geschetst.
Het effect van het work-family conflict (WFC) op het welbevinden van werkende moeders wordt reeds lang erkend in internationaal onderzoek. Een problematische balans tussen werk en gezin kan leiden tot onder andere stress en verminderde levenstevredenheid. In 2007 werden gegevens verzameld van 490 Vlaamse werkende moeders om na te gaan welke gevolgen van WFC voor het welbevinden zich voordoen in Vlaanderen. De ‘bidirectionaliteit’ van WFC werd in rekening gebracht door aparte regressies uit te voeren voor work-interfering-with-family (WIF) en family-interfering-with-work (FIW) als predictoren. Bivariate regressies tonen inderdaad significante effecten van WFC (WIF én FIW) op stress, vermoeidheid, depressie, angst en levenstevredenheid, en een effect van FIW op gezondheid. Na controle voor in WFC-onderzoek vaak gebruikte werk- en gezinsgerelateerde
variabelen, blijken deze effecten niet langer significant. Deze werken gezinsgerelateerde variabelen tonen dus ook in Vlaanderen hun buffereffecten. Zo blijkt vooral rolbetrokkenheid een welbevindenbevorderend effect te hebben.
Samenvatting: 
Lokale overheden hebben recent hervormingen ingevoerd, waaronder het verhogen van het gewicht van de voorkeurstem, om een meer directe band tussen burgers en politici mogelijk te maken. We hebben onderzocht in welke gemeenten kiezers meer geneigd zijn om een voorkeurstem uit te brengen en waar de hervorming die het gewicht van voorkeurstemmen verhoogde het meest effect had. Onze resultaten tonen dat de hervorming voornamelijk in steden waar relatief weinig voorkeurstemmen werden uitgebracht effect had, terwijl elders de lokale politiek al in hoge mate gepersonaliseerd was.

Résumé:
Les autorités locales ont récemment introduit des réformes afin d'établir un lien plus direct entre citoyens et politiques. L'une de ces initiatives consistait à attacher une plus grande importance au vote préférentiel. Dans le cadre des élections régionales flamandes, nous avons examiné le type de municipalité où l’électorat est davantage tenté de donner un vote préférentiel et où cette réforme a eu le plus d'effet. Les résultats révèlent que la réforme a été la plus efficace dans les villes où on comptait relativement peu de votes préférentiels, et ce car la politique locale est déjà fortement personnalisée dans les autres communes.

Abstract:
Local governments have recently introduced instruments to establish more direct links between citizens and governments, amongst others giving more weight to preferential voting. We have investigated for the Flemish local elections in what kind of municipalities voters are more likely to cast a preferential vote and where the electoral reform granting voters more power had most effect. Effects mainly occur in urban municipalities with low shares of preferential votes, because elsewhere local politics is already to a large extent personalized by locally well-known politicians.
Dit boek verzamelt 12 artikelen over het beeldend werk en de figuur van de kunstenaar Jan Fabre. Over de Natuur der Dingen? - 'Souvenirs entomologiques'. Herinneringen aan een Groot Insektenboek - Het betoverd kasteel Tivoli – Horchengehen - Leven en werken van Jan Fabre (1958-1991) - Een leegte, als een engel - 7 raadsels (een scenario) - In den beginne was de schrik - Nut en nadeel van het vlees – Strangelove - Kijkdozen en denkmodellen – Een god is vele dieren
Probleemstelling. De behandeling van overgewicht bij kinderen kampt met problemen zoals vroegtijdig stoppen. Deze pilootstudie exploreert de redenen die gezinnen zelf aangeven om een behandeling te stoppen, gebaseerd op het ‘Barrières tot Behandeling’ model van Kazdin en collega’s (1997) en onderliggende mechanismen voorgesteld door Garcia en Weisz (2002). Methode. Kind- en gezinskarakteristieken werden verzameld van 72 gezinnen die behandeling zochten voor een kind met overgewicht, 47 van hen vulden ook na afloop vragenlijsten in m.b.t. waargenomen barrières. Resultaten. Barrièrescores verschilden weinig tussen gezinnen die de behandeling afwerkten en gezinnen die uitvielen. Kinderen die vroegtijdig stopten, waren ouder, hadden meer overgewicht, en vertoonden meer gewichtsverlies. Deze gezinnen ervaarden de behandeling als minder noodzakelijk. Gezinnen met een lage SES raporteerden meer problemen van praktische aard die het volgen van een behandeling bemoeilijkten. Discussie. Hindernissen in de motivatie worden besproken. Verder betekent voor sommige jongeren het stopzetten van een behandeling niet noodzakelijk een falen van de therapie.
Islamitische hulporganisaties vormen een weinig gekend segment van de globale hulpverlening en de humanitaire ruimte. De media-aandacht die er toch aan besteed wordt is hoofdzakelijk negatief. Dat is vooral zo sinds medewerkers en kaders van hulporganisaties uit de Golf er in de jaren negentig van verdacht werden radikale moslimstrijders te steunen tijdens de oorlog in Bosnië-Hercegovina en een hand te hebben in de bomaanslag op de Amerikaanse ambassade in Nairobi. Een algemene kritiek aan het adres van islamitische hulporganisaties is dat zij als dekmantel dienen voor missioneringswerk en steun aan extremisten. Na 2001 werd een aantal organisaties uit de Golf en de VS ontbonden op grond van gelijkaardige aantijgingen. Maar is dit kenmerkend voor de islamitische hulpverlening in het algemeen? Meer nog, zijn islamitische hulporganisaties, door hun achtergrond en identiteit, uiteindelijk niet beter geplaatst om met en in moslimcontexten te werken dan westerse, of met het Westen geassociëerde, instituties? Aan de hand van veldwaarnemingen in Pakistan, Tadzjikistan en Irak wil deze bijdrage nagaan in welke mate, waar en hoe hulporganisaties met een islamitische achtergrond al dan niet meerwaarde hebben in operationele contexten waar de meerderheid van de hulpbehoevenden geloofsgenoten zijn. Om daar antwoorden op te vinden, gaat deze bijdrage eerst in op de vraag of in de globale humanitaire ruimte een frontlijn is ontstaan tussen verschillende soorten humanitaire spelers, en wat de plaats van de islamitische hulpverlening daarin is. Vervolgens analyseert ze hoe islamitische hulporganisaties hun werking en humanitaire ruimte uitbouwen. Daarbij wordt vooral aandacht besteed aan islamitische hulporganisaties die in het Westen ontstaan en gebaseerd zijn, aan de sociale basis van hun medewerkers, hun partnerschappen met locale NGO’s en hun activiteiten en prestaties op een aantal vlakken waar hulpverleners hoe dan ook te maken krijgen met cultuur inclusief religie. Zo wil dit hoofdstuk een bijdrage leveren aan het debat over het lang miskende belang van religie en religieuze identiteit in hulpverlening en ontwikkeling.
Hogere dichtheden en meer functiemenging zorgen voor meer duurzame mobiliteit. Heel vaak is dat het uitgangspunt bij ruimtelijke planning. Het klopt voor een deel, maar toch wordt de vervoerswijzekeuze ook door andere factoren beïnvloed, zoals het autobezit. Ook andere factoren spelen een rol, zoals leefstijlen en attitudes. De relatie tussen de bebouwde omgeving en het verplaatsingsgedrag is dus niet zo eenduidig als vaak wordt gedacht. Dat blijkt uit een recent afgerond doctoraatsonderzoek aan de Vakgroep Geografie van de Universiteit Gent.
In deze bijdrage wordt een antwoord geformuleerd op de vraag hoe politiemensen omgaan met etnisch-culturele minderheden op basis van data verzameld in het kader van een 34 maand durend beleidsgericht onderzoek naar de toepassing van de gemeenschapsgerichte politiezorg in multiculturele buurten (in opdracht van Federaal Wetenschapsbeleid). Daarbij werden in vijf Belgische politiezones observaties uitgevoerd bij wijk- en interventieagenten die in multiculturele buurten werkzaam zijn. Het onderzoek beoogt inzicht te verwerven in de manier waarop interacties tussen politie en etnisch-culturele minderheden verlopen en de elementen die deze interacties beïnvloeden. Percepties, betekenisverlening en verwachtingen werden in kaart gebracht. Concreet zal de bijdrage ingaan op de beeldvorming over etnische culturele minderheden bij wijk- en interventieagenten met aandacht voor de inhoud ervan, de totstandkoming en de factoren die erop van invloed zijn. Vervolgens wordt de vraag beantwoord in welke mate en op welke manier beelden en attitudes ook het gedrag van de politiemensen op het terrein beïnvloeden met aandacht voor de situationele, contextuele, persoonlijke en organisatorische factoren die daarop van invloed zijn.
Zijn onze lerarenopleidingen in staat leraren af te leveren die
ICT op een adequate manier kunnen inschakelen in hun onderwijspraktijk? Dat is de initiële vraag van het onderzoek dat in deze bijdrage wordt voorgesteld. Sinds 2007 dienen leraren immers vakoverschrijdende ICT-eindtermen na te streven (in het Vlaamse basisonderwijs en de eerste graad van het secundair onderwijs). Centrale gedachte bij het beleid van de overheid is ervoor te zorgen dat alle leerlingen voldoende ICT-competenties bezitten. Meer concreet stellen we ons de vraag in welke mate de condities aanwezig zijn in de Vlaamse geïntegreerde lerarenopleiding (GLO) om onze toekomstige leraren op deze taak voor te bereiden. Hiervoor
maken we gebruik van het ‘Vier in Balans’ model (Stichting
Kennisnet ICT op school, 2007) waarin de voornaamste condities voor ICT-integratie worden gegroepeerd: visie, kennis, attitude & vaardigheden, software/content en de infrastructuur. In deze studie bestuderen we in welke mate deze condities aanwezig zijn in de Vlaamse GLO. Op die manier trachten we, zoals de titel suggereert, na te gaan hoe ze zich tot elkaar verhouden: zijn de verschillende condities voldoende met elkaar in balans om ICTintegratie mogelijk te maken?
In het domein van educatief ict-gebruik zoeken zowel praktijkmensen als onderzoekers naar factoren die ict-integratie in het onderwijs bevorderen of belemmeren. Dit onderzoek richt zich op een verkenning van de samenhang tussen leraarkenmerken, schoolkenmerken en ict-gebruik in de klaspraktijk. Het onderzoek steunt op een vragenlijstonderzoek bij 527 leraren en 53 ict-coördinatoren uit dezelfde Vlaamse basisscholen. De resultaten van de meerniveau-analyses wijzen op het belang om naast leraarkenmerken ook schoolkenmerken op te nemen in een model voor de verklaring van ict-gebruik in het lager onderwijs. Verder tonen de resultaten aan dat verschillende types ict-gebruik worden beïnvloed door specifieke leraar- en schoolkenmerken. Zo heeft het ict-schoolbeleid geen invloed op het gebruik van ict als informatietool, maar wel op het gebruik van de ict als oefentool. Dit bevestigt de noodzaak om educatief ict-gebruik op een multidimensionele manier te bestuderen.
In dit boek wordt een grondige evaluatie gemaakt van drie belangrijke hervormingen die in 2006-2007 werden doorgevoerd in het familierecht, namelijk:
- de wet van 18 juli 2006 tot het bevoorrechten van een gelijkmatig verdeeld verblijf van het kind van wie de ouders gescheiden zijn en tot regeling van de gedwongen tenuitvoerlegging inzake verblijf van het kind, in werking getreden op 14 september 2006;
- de wet van 1 juli 2006 tot wijziging van de bepalingen van het Burgerlijk Wetboek met betrekking tot het vaststellen van de afstamming en de gevolgen ervan, gewijzigd door een hoofdstuk van de wet van 27 december 2006 houdende diverse bepalingen (I), in werking getreden op 1 juli 2007;
- de wet van 27 april 2007 tot hervorming van de echtscheiding, in werking getreden op 1 september 2007.
De toepassing van het radicaal hervormde echtscheidingsrecht heeft in de rechtspraktijk vele vragen doen rijzen. In een eerste bijdrage worden diverse knelpunten van materieel recht en van procesrecht inzake de echtscheiding op grond van onherstelbare ontwrichting en de echtscheiding door onderlinge toestemming behandeld.
Een afzonderlijke bijdrage wordt gewijd aan het overgangsrecht van de wet van 27 april 2007, zonder twijfel het meest controversiële onderdeel van de hervorming van de echtscheiding.
De toepassing van het door de wetten van 1 juli 2006 en 27 december 2006 hervormde afstammingsrecht veroorzaakte een minder uitgesproken beroering in juridische middens, maar dit belet niet dat er ook omtrent deze hervorming diverse onduidelijkheden werden gesignaleerd.
Na meer dan twee jaar ervaring met de wet van 18 juli 2006 inzake het verblijfsco-ouderschap, die tevens nieuwe regels bracht inzake de tenuitvoerlegging en de handhaving bij niet-naleving van verblijfs- en omgangsregelingen, was de tijd rijp om ook de toepassing van deze belangrijke innovaties in de rechtspraak onder de loep te nemen.
Met deze publicatie wordt beoogd, in het bijzonder op basis van een kritische analyse van talrijke al dan niet gepubliceerde vonnissen en arresten, al degenen die betrokken zijn bij de toepassing van de geëvalueerde wetten een antwoord te bieden op de vragen die in de praktijk zijn gerezen, minstens een referentiekader aan te reiken voor de benadering van de vele betwiste problemen.
De decoratie van de vijf boogvelden aan de buitenzijde van de Scheldegevel van De Notelaer met vijf bas-reliëfs is te situeren aan het einde van de tweede bouwfase (april 1793–juli 1794). De toeschrijving aan de Brusselse beeldhouwer François-Joseph Janssens door Goetghebuer in 1827, kan nu voor het eerst gestaafd worden met archiefbronnen. Daaruit blijkt dat de reliëfs voltooid waren en wellicht ook geplaatst werden in juni 1794, en dat beeldhouwer Janssens in de daaropvolgende herfst werd uitbetaald. François-Joseph Janssens vervaardigde de reliëfs wellicht ongeveer op het hoogtepunt van zijn carrière, toen hij vijftig was. Hij had toen al heel wat ervaring opgedaan in het weergeven van allegorieën en het maken van reliëfsculptuur en hij maakte toen deel uit van een invloedrijk sociaal en artistiek netwerk. Zo werkte hij al samen met de architecten Charles De Wailly en Antoine-Marie-Joseph Payen, respectievelijk architect en werfleider van De Notelaer, op het domein Schoonenberg te Laken. Die samenwerking van architect(en) en beeldhouwer was mogelijk de aanleiding om ook in Hingene voor Janssens te kiezen. Beïnvloed door zijn langdurige verblijf in Italië, was hij een van de beeldhouwers die in de Zuidelijke Nederlanden de stijlovergang realiseerden van barok naar neoclassicisme. De neoclassicistische reliëfs in Hingene bevinden zich aan het eind van die evolutie in Janssens’ werk. De reliëfs stellen de Schelde en vier van zijn bijrivieren voor: Leie, Dender, Rupel en Durme. Janssens’ voorstelling – drie centrale riviergoden geflankeerd door een meermin en een triton – sluit aan bij de internationale en nationale iconografische beeldtraditie. Janssens geeft zijn riviergoden weer in halfliggende houding en voorziet ze van de gangbare attributen, zoals de amfoor waaruit water stroomt, de hoorn des overvloeds, de roeispaan, en de krans van waterplanten in het haar. Hij geeft zijn figuren echter een specifieke, lokale invulling via de vegetatie, die niet enkel verwijst naar de water- en moerasflora rondom De Notelaer, maar ook naar de lokale teelten in de buurt van de gerepresenteerde rivieren.
Bernard Rudofsky was een van de tentoonstellingsarchitecten in het Amerikaanse paviljoen op Expo 58. Dit artikel onderzoekt hoe zijn werk in dit paviljoen (Islands of Living, The Face of America, Streetscape en Cityscape) zich verhoudt tot zijn andere werk en tot de algemene concepten van het paviljoen. De tekst toont hoe Rudofsky's installaties tegelijk als propaganda én als kritiek fungeerden op de tentoongestelde Amerikaanse populaire cultuur.
Uit epidemiologische studies blijkt dat zelfdoding een belangrijke doodsoorzaak is bij jongeren en volwassenen in Vlaanderen en dat de Vlaamse incidentie van suïcidaal gedrag hoog is.
Conform de internationale gegevens is er ook in Vlaanderen sprake van een ‘ontgrijzende’ trend waarbij de hoge suïcidecijfers bij oudere mannen aan het dalen zijn. Dit neemt echter niet weg dat oudere mannen een belangrijke risicogroep blijven voor zelfdoding.
Naast ouderen is er evidentie voor een verhoogd risico op suïcidaal gedrag bij homoseksuelen, nabestaanden, patiënten die recentelijk ontslagen zijn na een psychiatrische opname en patiënten die eerder een suïcidepoging hebben ondernomen.
De oorzaken en risicofactoren van suïcidaal gedrag kunnen aan de hand van het biopsychosociaal verklaringsmodel worden toegelicht. Dit model is gebaseerd op de empirische evidentie dat suïcidaal gedrag multifactorieel bepaald is door predispositie (biologische en psychologische ‘traits’) in combinatie met toestandsgebonden, tijdelijke stressoren (sociale en psychiatrische ‘states’) en drempelverlagende of uitlokkende factoren.
De hoge suïcidecijfers in Vlaanderen hebben duidelijk gemaakt dat de preventie van suïcidaal gedrag noodzakelijk is. Vanuit de Vlaamse overheid is er dan ook werk gemaakt van een Vlaams actieplan ‘suïcidepreventie’ dat loopt van 2006 tot 2010, waarna geëvalueerd zal worden welke verdere preventiestrategieën toegepast moeten worden.
De opgeklopte hype rond Geert Wilders’ film Fitna liep af met een sisser. Een dag nadat de film uitkwam, draaide de wereld gewoon verder. Nochtans lijkt de islam niet meer weg te denken uit het publieke debat. Of het nu is als verklaring voor sociale problemen en drama’s dicht bij huis, of voor conflicten aan de andere kant van de Middellandse Zee. We lijken wel bezeten van het idee dat de islam het grootste probleem vormt voor onze contreien. En steeds opnieuw wordt islamologen, arabisten en andere kenners gevraagd: wat zegt de islam over dit of dat onderwerp? De islam zegt, helaas, niks. En dus begint de kakofonie.
Dit boek wil het zogenaamde ‘islamdebat’ verduidelijken en nuanceren. Want onze obsessie voor de islam weerspiegelt onze groeiende onkunde om het samenleven in een globaliserende wereld op een ordentelijke manier te organiseren. Het islamdebat analyseert de relatie tussen islam en Verlichting en het gevaar van de islamofobie. Het biedt een solide basis om na te denken over een vernieuwde politieke gemeenschap die insluit in plaats van uitsluit. Anders gezegd: dit is een oproep om via dialoog een plaats te vinden voor de islam in onze democratische maatschappij.
Er was weinig bekend over de nood aan advies en medische hulp met betrekking tot seksualiteit
bij Vlaamse adolescenten. Voor dit onderzoek naar de situatie in Vlaanderen zijn gegevens
verzameld via een anonieme schriftelijke vragenlijst. De enquête werd afgenomen bij een
representatieve groep jongeren uit het hoger secundair onderwijs in Oost- en West-Vlaamse
scholen. Aan het onderzoek participeerden 1229 leerlingen.
Het blijkt dat de meeste jongeren nog geen beroep gedaan hebben op medische hulp voor hun
vragen over seksualiteit en zwangerschap. De kennis over de beschikbare medische hulpverlening
is gering. Jongeren hebben een voorkeur voor de huisarts voor medische hulp op gebied van
seksualiteit. Advies willen ze liefst krijgen van de huisarts en de moeder. Er kan worden
aanbevolen om meer bekendheid te geven en informatie te verstrekken aan jongeren over de
beschikbare voorzieningen en hulpverlening. De school en de bestaande voorzieningen kunnen
hierin een belangrijke bijdrage leveren.
Het Deeltijds Kunstonderwijs van vandaag is een onderwijsvorm die meer dan ooit in beweging is en bruist van de activiteiten. En toch schort er wat aan. Al jaren zeggen sommigen, de één al wat meer vanop de zijlijn dan de ander, dat heel wat zaken pedagogisch anders aangepakt moeten worden. Hun kritieken kregen onlangs ook weerklank in het rapport “Kwaliteit en Consistentie. Kunst- en cultuureducatie in Vlaanderen” (2007), waarin onderzoekster Anne Bamford haar bevindingen formuleert over de kwaliteit van kunst- en cultuureducatie in Vlaanderen. 
In deze tekst vertrek ik van Bamfords kritiek op de pedagogische principes van wat zij aanduidt als de gangbare traditionele benadering in het DKO.
Het clichébeeld wil dat gedichten verschijnen in dunne, dure boekjes met vooral erg veel wit en bijzonder weinig tekst. Daar staat paradoxaal genoeg de idee tegenover dat je voor een dichtbundel minstens even veel tijd moet uittrekken als voor een roman, misschien wel meer. Wie beide gemeenplaatsen samenneemt, moet wel tot de conclusie komen die ook Du Perron al trok: 'De Poëzie blijft, naakt en ongekromd,/een Tijdverdrijf voor enkle Fijne Luiden.' Poëzie als elitaire bezigheid voor literaire fijnproevers met te veel tijd en te veel geld dus. Afgelopen jaar verschenen er echter heel wat poëziepublicaties die dit beeld ontkrachten.