clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
De combinatie van werk en gezin staat centraal in deze monitoringsbijdrage. De gezinssituatie waarin iemand leeft is mee bepalend voor de positie op de arbeidsmarkt, net zoals persoonsgebonden kenmerken zoals geslacht, leeftijd en onderwijsniveau een invloed hebben op de arbeidsmarktposities van volwassenen in Vlaanderen. We bestuderen de verdeling naar socio-demografische kenmerken en de werkzaamheidsgraad van de verschillende huishoudposities, namelijk alleenstaanden, samenwonende partners met en zonder kinderen en eenoudergezinnen. De Vlaamse bevolking tussen de 25 en 49 jaar bestaat voor iets meer dan de helft uit samenwonenden met kinderen. Vooral het klassieke gezin met twee kinderen blijft de meest voorkomende samenlevingsvorm in Vlaanderen. De alleenstaanden zijn in verhouding dan weer een kleine groep, maar het belang ervan is de afgelopen jaren wel gestegen. Zij vormen samen met de alleenstaande ouders een kwetsbare groep op de arbeidsmarkt door de oververtegenwoordiging van onder meer kortgeschoolden, personen geboren buiten België en personen met een arbeidshandicap. Deze kwetsbaarheid vinden we ook terug in de werkzaamheidsgraad. Zo hebben alleenstaanden, alleenstaande ouders en samenwonenden met drie of meer kinderen in het algemeen een lagere werkzaamheidsgraad. De impact op de werkzaamheidsgraad is bovendien verschillend naargelang geslacht: de kloof tussen mannen en vrouwen wordt uitgediept wanneer er kinderen inwonend zijn en wanneer de gezinslast toeneemt. Terwijl bij mannen de gezinssituatie de hoge werkzaamheidsgraad enigszins nuanceert, weegt de gezinspositie gemiddeld genomen veel zwaarder door in de arbeidsdeelname van vrouwen. Een gezinsuitbreiding gaat in het geval van vrouwen vaak gepaard met een daling van de werkzaamheidsgraad. Bovendien hebben vrouwen veel vaker dan mannen een deeltijdse betrekking en dit percentage neemt toe met het aantal kinderen. Verder in dit artikel zoomen we ook in op personen die in baanloze gezinnen leven, oftewel gezinnen waar niet gewerkt wordt. We stellen vast dat de COVID-19-pandemie het risico enigszins deed toenemen om deel uit te maken van een baanloos gezin. Vooral alleenstaanden met en zonder kinderen zijn sterk vertegenwoordigd in baanloze gezinnen.
Een van de centrale doelstellingen van de Vlaamse Regering is om 80% van de Vlaamse bevolking op arbeidsleeftijd aan het werk te krijgen. Om deze doelstelling te realiseren, komt het er op aan om voldoende mensen te doen instromen in werk vanuit een werkloze of niet-beroepsactieve positie en om de uitstroom uit werk zo veel mogelijk te beperken. In dit Over.Werk-artikel brengen we deze arbeidsmarkttransities tussen werk, werkloosheid en niet-beroepsactiviteit in beeld op basis van de Enquête naar de Arbeidskrachten (EAK). We doen dit op basis van de recentste jaargegevens van de EAK, het jaar 2020, en voor zowel het Vlaamse Gewest als België. Vervolgens zoomen we in op de uitstroom uit en de instroom in werk. We bespreken voor zowel de uitstroom uit als de instroom in werk de evolutie van de voorbije jaren en berekenen de resultaten voor enkele subgroepen die we indelen volgens socio-demografische kenmerken. Om de invloed van COVID-19 op de cijfers te kunnen inschatten, nemen we ook telkens de transities van 2019 op. We stellen vast dat de instroom in werk in Vlaanderen vanuit een niet-werkende positie afnam in 2020 en dat de uitstroom uit werk is toegenomen. Beide evoluties zijn meer uitgesproken bij kwetsbare profielen. Bovendien steeg de uitstroom uit beroepsactiviteit (werk of werkloosheid) richting een niet-beroepsactieve positie en bleef een groter aandeel niet-beroepsactieven deze positie behouden. De vele steunmaatregelen hebben de negatieve impact van de COVID-19-pandemie op de arbeidsmarkt getemperd. Desondanks vergrootte de pandemie in 2020 enigszins de afstand tot werk van de groepen die al een grotere werkzaamheidskloof laten optekenen.
Met de EU-2020-doelstelling dat tegen 2020 15% van de beroepsactieve bevolking deelneemt aan opleiding en vorming, plaatste de Europese Commissie een leven lang leren centraal op de agenda. Ook in Vlaanderen zijn levenslang leren en een cultuur van permanente vorming al jaren kernwoorden in het arbeidsmarktbeleid. In dit artikel brengen we een analyse van de opleidingsindicatoren berekend op basis van de Enquête naar de Arbeidskrachten (EAK) en de Europese Labour Force Survey (LFS). Op basis van deze bronnen concluderen we dat Vlaanderen met een opleidingsdeelname gedurende vier weken van 7,7% in de middenmoot en onder het EU-gemiddelde van 9,2% blijft hangen in 2020. Net zoals in de meerderheid van de Europese lidstaten, is er in Vlaanderen sprake van een algemene achteruitgang in opleidingsdeelname. In het eerste jaar van de COVID-19-crisis nam de Vlaamse bevolking minder deel aan opleidingen dan in 2019. Voor zowel de referentieperiode van vier weken als twaalf maanden stellen we een daling in opleidingsdeelname vast, respectievelijk van 8,6% in 2019 naar 7,7% in 2020 en van 23,0% naar 21,1%. In dit artikel onderzoeken we ook de opleidingskloven die ontstaan wanneer we een aantal persoonskenmerken in onze analyses betrekken. We stellen een generatie-, onderwijs-, en arbeidsmarktparticipatiekloof vast en dit onafhankelijk van de gekozen referentieperiode. Dit toont aan dat er niet alleen verschillen bestaan tussen gewesten en lidstaten, maar dat er achter de globale opleidingsdeelname voor Vlaanderen nog steeds verscheidene ongelijkheden schuilgaan. Bovendien heeft de COVID-19-crisis een impact gehad op de kloven en dan vooral in de referentieperiode van twaalf maanden. Zo is de gender-, generatie- en onderwijskloof groter geworden. In de referentieperiode van vier weken blijft een toename in ongelijkheid beperkt tot de onderwijskloof en de kloof tussen werkenden en werklozen. We concluderen dat er nog een hoge marge tot verbetering is in Vlaanderen, terwijl de noodzaak om van Vlaanderen een lerende samenleving te maken erg groot is.
Ruim een jaar laat de coronacrisis zijn sporen na op het sociale en economische weefsel in België. Naarmate meer cijfers beschikbaar komen, wordt de volledige impact op de arbeidsmarkt duidelijk. Zo bleek reeds dat de globale tewerkstelling eerder stabiel is gebleven, dit door de massale inzet van het systeem van tijdelijke werkloosheid. In welke mate bedrijven en sectoren hun aanwervingen (al dan niet) hebben teruggeschroefd, of toch personeel hebben laten uitstromen, blijft echter een blinde vlek. Ook welke profielen het meest door deze crisis getroffen worden, dient hierbij onderzocht te worden. Op basis van de meest recente Dynam-Reg cijfers – gegevens over de in-en uitstroombewegingen van alle loontrekkenden tussen 30 juni 2019 en 30 juni 2020 – is het mogelijk om een inschatting te maken van de impact op de arbeidsmarktdynamiek tijdens de eerste coronagolf, en een zicht te krijgen op de betrokken werknemers. Algemeen observeren we een terugval in de aanwervingen van 10% ten opzichte van het voorgaande jaar voor deze eerste maanden van de coronacrisis en – door het gebruik van tijdelijke werkloosheid – slechts een beperkte stijging van de uitstroom. Niet elke sector volgt dit algemene beeld: binnen onder meer
de industrie, de logistieke sector en de retail is er een opvallende daling van de instroom, alsook binnen de horeca en de uitzendsector. De horeca laat dan weer een uitgesproken stijging van de uitstroom optekenen, wat gelinkt kan worden aan het stopzetten van de flexi-jobs in deze sector. Door onder meer de verminderde instroom in de horeca en de uitzendsector, zijn het vooral jongeren die tijdens deze eerste coronaperiode in mindere mate aansluiting vonden met de arbeidsmarkt. Dit resultaat is het meest uitgesproken voor de groep van 18- tot 21-jarigen, waar we een daling van de aanwervingen van ongeveer
14 procent observeren.
Deze bijdrage verkent de contouren voor de invulling en vormgeving van het nieuwe kader ‘individueel maatwerk’ in Vlaanderen. Anders dan bij collectief maatwerk in maatwerkbedrijven richt het zich tot reguliere werkgevers. Het doel is om de aanwerving en tewerkstelling van personen met een grote afstand tot de arbeidsmarkt niet enkel financieel te ondersteunen, maar ook via begeleiding op maat van de persoon en de werkomgeving. Uit eerder onderzoek is gebleken dat de begeleidingscomponent een belangrijke rol speelt in het succes van de loonpremie. Hier gaan we een stap verder door een antwoord te geven op vragen naar het ‘wat en hoe, voor wie en door wie’ van de begeleidingspremie. We baseren ons op een vergelijkende studie in Nederland, Oostenrijk en Zweden en op kwalitatief verkennend onderzoek in Vlaanderen. In een eerste stap identificeren we drie centrale principes die het uitgangspunt vormen binnen het individueel maatwerk. Er dient toegewerkt te worden naar (1) een geïntegreerd model dat een brug creëert tussen individueel en collectief maatwerk, en (2) dat tegelijk de opgebouwde expertise en ervaringen vanuit het collectief maatwerk niet uit het oog verliest. Om ook reguliere bedrijven vatbaar te maken voor kwetsbare profielen, en om voldoende tewerkstellingsplaatsen voor de doelgroep in het NEC te verzekeren, is het verder (3) belangrijk om de werkgever te gaan ondersteunen en niet extra te belasten, zonder dat dit ten koste gaat van de kwaliteit van dienstverlening. De drie principes in acht genomen pleiten we voor de uitwerking van een geïntegreerde matchmaking vooraf, vanuit een breder netwerk van dienstverleners, zowel vanuit de reguliere als sociale economie. Op de werkvloer zelf kan de rol van de begeleider dan weer intern of extern worden opgenomen. Echter, zeker voor de zwakkere doelgroep zal vooral een duo-rol tussen een externe begeleider en interne mentor waardevol zijn, zo leren we uit vergelijkend landenonderzoek. Belangrijk voor het individueel maatwerk is verder dat er ruimte wordt gecreëerd om in te spelen op het onvoorspelbare verloop van een begeleidingsproces, zeker in de financieringswijze. Tot slot dient ook de kwaliteitsbewaking, zowel bij de erkenning van de begeleider en de jobcoachorganisatie als tijdens en na het begeleidingstraject zelf, een prominente plaats te krijgen.
Tijdelijke werkloosheid wegens corona-overmacht is een deels gekend, deels nieuw antwoord op de recente corona-pandemie die de Belgische arbeidsmarkt zwaar trof. Het is immers voor het eerst in de geschiedenis zo omvangrijk ingezet en zo breed toegankelijk gemaakt. Het eerste doel van het systeem is werknemers in dienst houden; vroegtijdig ontslag zou nadelig zijn voor beide partijen, werknemer en werkgever. De meest recente cijfers tonen dan ook de volwaardige rol van tijdelijke werkloosheid als buffer tegen ontslag. Mede dankzij deze rol is tijdelijke werkloosheid op dit moment, in de Belgische context, een betere indicator om de impact van de crisis op de arbeidsmarkt op te meten dan de zogenaamde volledige werkloosheid. Deze bijdrage brengt de inzet van tijdelijke werkloosheid in kaart op basis van de meest volledige en betrouwbare gegevens (een gekoppelde dataset van RVA, RSZ en KSZ), met een focus op de dynamiek van het stelsel. We gaan na welke sectoren en werknemersprofielen blijvend zwaar getroffen zijn. Na meer dan één jaar toepassing rijst bovendien de vraag welke weg het verder kan uitgaan voor het stelsel. Hiertoe worden enkele paden voor de toekomst van tijdelijke werkloosheid wegens corona-overmacht verkend, vanuit de dubbele functie van sociale bescherming bij overmacht of economische schokken, en sociale investering via opleiding en arbeidsparticipatie.
Van wetenschappelijke bevindingen verwachten we dat ze repliceerbaar zijn. Deze verwachting houdt in dat onafhankelijke onderzoekers dergelijke bevindingen in onafhankelijk vervolgonderzoek kunnen herhalen. Is deze verwachting realistisch voor wetenschappelijk onderzoek in de empirische menswetenschappen? Niet altijd, zo blijkt uit een recente, indrukwekkende reeks vervolgonderzoeken. Wetenschappelijke bevindingen in de empirische menswetenschappen blijken in onafhankelijk vervolgonderzoek niet altijd stand te houden. Als er toch een effect wordt gevonden, blijkt dat bovendien meestal kleiner te zijn dan in de oorspronkelijke studie. Zitten we, behalve met fake news, nu ook met fake science opgescheept?

In dit Standpunt gaan we in op de uitgangspunten en het begrippenkader van deze zogenaamde ‘repliceerbaarheidscrisis’. We onderzoeken de antecedenten en mogelijke oorzaken van de beperkte repliceerbaarheid en bespreken de implicaties voor de geloofwaardigheid van de empirische menswetenschappen. Op basis van een analyse van de oorzaken en de implicaties trachten we een weg uit de crisis uit te stippelen. Zoals psychologen beweren: elke crisis bevat de kiem voor groei. We willen graag hopen dat deze groei bij de huidige crisis repliceerbaar is.
Abena, een 10-jarig analfabeet meisje uit Syrië, denkt stellig dat je niet kan schrijven ‘Mijn moeder is een man’. Haar moeder is toch geen man? Dan kun je dat ook niet opschrijven! Zulke redeneringen zijn typisch voor niet-gealfabetiseerde leerlingen (Kurvers, 2002). Anders dan voor wie kan lezen en schrijven, werkt schrift voor ongeletterde taalleerders namelijk niet ondersteunend voor hun (taal)leren. Nederlands leren verloopt bij hen dan ook deels op een andere manier dan bij geletterde nieuwkomers. Toch moeten ook deze nieuwkomers niet alleen Nederlands leren, maar ook het bijbehorende schrift, om te kunnen functioneren in onze geletterde maatschappij. Hoe pak je dat aan?
In deze bijdrage maken we ethische beschouwingen bij de euthanasie bij psychisch lijden. Daartoe zijn gaan we uit van een ethische analyse van de onderliggende waarden. Het bevorderen van deze waarden leidt tot de ethische keuze voor een tweetrajectenbegeleiding en voor specifieke zorgvuldigheidsvereisten. Het is goed dat er daaromtrent langzamerhand consensus ontstaat in de Vlaamse geestelijke gezondheidszorg.

Eén vereiste is ontzettend belangrijk bij de uitvoering van euthanasie want bij die uitvoering blijven onder andere de waarden van autonomie en beschermwaardigheid diametraal tegenover elkaar staan. Ethisch gezien is er enkel een redelijke of proportionele verhouding van waarden als er geen redelijke andere oplossing is. In de zorgcontext betekent deze voorwaarde dat er geen redelijk zorgperspectief is. Daarom is de cruciale zorgvuldigheidsvereiste voor de mogelijke verantwoording van euthanasie dat er effectief geen redelijk zorgperspectief meer is, uiteraard in samenhang met alle andere wettelijke voorwaarden en ethische zorgvuldigheidsvereisten. Willen we deze vereiste maximaal ernstig nemen, dan staan we voor de opdracht om op basis van wetenschappelijk onderzoek te bepalen welk zorgperspectieven aangewezen zijn bij elk type psychiatrische diagnose. Deze wetenschappelijk gefundeerde aanwijzingen hebben een essentiële plaats in de beoordeling van het euthanasieverzoek.
De wereld lijkt soms vol verschrikkelijke dingen. Terrorisme, oorlog,
natuurrampen, geweld, armoede, ... Het lijkt wel of de wereld voortdurend in
een strijd verwikkeld is om zichzelf te verbeteren. De wereld is een diverse
plek, vol mensen met verschillende opvattingen. In deze wereld worden
geweld en religie vaak met elkaar in verband gebracht. Maar hoe kan religie
iets goeds laten zien? Hoe kan religie haar rijke traditie laten zien? In dit boek
proberen we de joodse traditie haar eigen antwoord op deze vraag te laten
formuleren. We gaan samen op reis en ontdekken meer over het Jodendom.
De wereld lijkt soms vol verschrikkelijke dingen. Terrorisme, oorlog,
natuurrampen, geweld, armoede, ... Het lijkt wel of de wereld in een
voortdurende strijd is om zichzelf te verbeteren. Jonge religieuze mensen
leven vandaag in een diverse wereld waarin religie vaak wordt misbruikt
om geweld te vergoelijken. EDUC8 is een religieus onderwijsproject voor
middelbare scholen en buitenschoolse contexten. Het heeft als doel
jonge religieuze mensen weerbaar te maken tegen radicaliserende en
polariserende perspectieven, vanuit de religieuze tradities zelf.
Degrowth of ontgroeien is in tijden dat beleidsmakers roepen om voldoende groei op zijn minst een controversieel begrip. Het staat echter voor een groeiende sociale beweging. Deze bijdrage probeert die beweging te plaatsen binnen de discussies over economische groei en de kritiek op het gangbare ontwikkelingsdenken. In de kern gaat het om een culturele verandering die het  schaarstemotief achter zich wil laten.
Naar aanleiding van een artistiek onderzoeksproject ('een schaduwdoctoraat') ging de schilder Patrick Verlaak in de bossen rond Firenze op zoek naar de kunsthistorische link tussen zijn atmosferisch-abstracte schilderijen en camera obscura beelden en de annunciaties van Fra Angelica, Pierro della Francesca en Leonarda Da Vinci. Een boek dat tegelijkertijd een kunsthistorisch boek is, als een persoonlijk artistieke getuigenis van de manier waarop de kunst uit het verleden fundamenteel verbonden blijft met de kunst van vandaag.
Deze bijdrage onderzoekt of en hoe Belgische rechters toepassing kunnen maken van de hervormingsprojecten van het Burgerlijk Wetboek die zich nog niet in het eindstadium van het wetgevende proces bevinden en daardoor nog niet zijn goedgekeurd door de volksvertegenwoordigers. In welke mate is zo’n voornafname een vorm van normale rechtsontwikkeling door de rechters in hun zoektocht naar maatschappelijke consensus? Verzetten de rechtstatelijke principes van de scheiding der machten en van de rechtszekerheid zich daartegen? Of komt zo’n voorafname de rechtszekerheid net ten goede wanneer het huidige recht onduidelijk of onvolledig is? Om die vragen te kunnen beantwoorden, neemt de bijdrage het Nederlandse recht onder de loep. Dat rechtsstelsel kent ‘anticipatie’ al beter. Nederlandse rechters anticipeerden met name op de langdurige hervorming van het Nederlandse Burgerlijk Wetboek. Ook het Belgische Burgerlijk Wetboek staat momenteel in de steigers. De hervorming van het buitencontractuele aansprakelijkheidsrecht biedt daarom een ideale gelegenheid om de mogelijkheden, maar vooral ook de grenzen van Belgische anticipatie concreet af te tasten.
Volledig herziene editie van het standaardwerk over sportbeleid en sportparticipatie in Vlaanderen Vlaanderen voert al meer dan een halve eeuw een autonoom sporten beweegbeleid. In die periode heeft het Vlaamse sport- en beweeglandschap heel wat structurele veranderingen doorgemaakt. Die ontwikkeling weerspiegelt zich zowel in de sportdeelname als in de organisatie van de sportsector. Sport. Beleid en participatie in Vlaanderen staat in eerste instantie stil bij vraag en aanbod van sport, meer bepaald sportbeoefening, sportaanbod, sporttewerkstelling en economische betekenis van sport. Daarna volgt een analyse van sportomgeving en sportsector aan de hand van een aantal heldere modellen. Het tweede deel gaat dieper in op de ontwikkeling van het Vlaamse sportbeleid en licht de verschillende fasen toe, inclusief raakvlakken met onder meer toerisme, volksgezondheid en onderwijs. Ten slotte zoomt dit deel in op hoe het sport- en beweegbeleid tot stand komt, waarbij de beleidscyclus, de beleidsinstrumenten en het wetgevend kader centraal staan. Dit handboek is een compleet en geactualiseerd naslagwerk voor studenten en professionals, beleidsmakers en managers. Met een voorwoord van Ben Weyts, Vlaams minister van Sport Dit handboek vormt het elfde deel in de reeks Management & Bestuur in Sport.
Langdurige Covid treft zowel mensen die een ernstige als mensen die een milde vorm van Covid-19 hebben doorgemaakt. Zes maanden na een besmetting met het coronavirus heeft ten minste 1 op 7 personen nog steeds symptomen. Deze zijn zeer uiteenlopend en houden waarschijnlijk verband met een combinatie van verschillende mechanismen: rechtstreekse orgaanbeschadiging door de virale infectie, abnormale immuun- en ontstekingsreacties die aanleiding kunnen geven tot stoornissen op meerdere niveaus (microcirculatie, stolling, fibrose, auto-immuniteit, metabolisme), gevolgen van de hospitalisatie (spieratrofie, ‘post-intensive care syndrome’ (PICS)) of een verslechtering van de bestaande comorbiditeiten.

 

Het Federaal Kenniscentrum voor de Gezondheidszorg (KCE) onderzocht de ervaringen van Belgische patiënten door middel van een uitgebreide online enquête bij 1.320 mensen, gevolgd door een online forum en diepte-interviews. Daaruit bleek dat de beleving van de symptomen zeer uiteenlopend was, met een duidelijke vermindering van de levenskwaliteit, een zeker verlies van autonomie en moeilijkheden bij de hervatting van het werk. De psychologische gevolgen kunnen zwaar zijn.

 

Op basis van de huidige stand van de wetenschap is niet geweten welke behandelingen werkzaam zijn bij langdurige Covid. Een symptoomgerichte aanpak, waarbij een geleidelijke multidisciplinaire revalidatie centraal staat, lijkt aangewezen. Daarom is de voornaamste aanbeveling van het KCE om de mogelijkheid te onderzoeken tot de invoering van een ‘interdisciplinair bilan’ voor patiënten met verschillende en onderling samenhangende klachten.
Telewerken werd omwille van de Covid-19-crisis in 2020 eerst aanbevolen en nadien verplicht en zal ongetwijfeld in de toekomst steeds meer toegepast worden. Telewerk wordt in CAO 85bis gedefinieerd als “een vorm van organisatie en/of uitvoering van het werk in het kader van een arbeidsovereenkomst waarbij, met gebruikmaking van informatietechnologie, werkzaamheden die ook op de bedrijfslocatie van de werkgever zouden kunnen worden uitgevoerd buiten die bedrijfslocatie worden uitgevoerd”. Degene die het telewerk uitvoert, is de telewerker. Binnen een telewerkbeleid dient er voldoende aandacht te zijn voor de mogelijke psychosociale en ergonomische risico’s verbonden aan telewerk.
In de literatuur circuleren heel uiteenlopende cijfers voor wat betreft
de prevalentie van ondervoeding. Dit heeft voornamelijk te maken met de heterogeniteit van de bestudeerde doelgroepen en verschillen in de statistische benaderingen die gehanteerd worden. Specifiek voor België zijn er in het verleden slechts enkele kleinschalige studies geweest, voornamelijk bij ouderen(1).
Om de prevalentie van het risico op ondervoeding bij opname in
het ziekenhuis te evalueren en te kijken of er een verband is met
mortaliteit, heropnames en opnameduur, werd een grootschalige
multicentrische studie uitgevoerd. Zes Vlaamse ziekenhuizen,
die gebruik maken van hetzelfde elektronische patiëntendossier
(KWS) en dus op een gestandaardiseerde manier werken, verzamelden
hun data van 2018 voor verschillende acute afdelingen.
De resultaten van deze studie werden gepubliceerd in het gerenommeerde tijdschrift ‘American Journal of Clinical Nutrition’ (2).
Wat is bekend?
Sinds 1 oktober 2015 moeten huisartsen de derdebetalersregeling toepassen voor raadplegingen bij patiënten met een verhoogde terugbetaling.
Mogelijke nadelen van dit systeem zijn een toename van administratie voor de huisarts en overconsumptie door patiënten.
Het drempelverlagend effect wordt als belangrijkste voordeel van de derde­betalersregeling gezien.
Wat is nieuw?
Patiënten zien het financiële aspect, de tijdsbesparing en verminderde administratieve last voor zichzelf als belangrijkste voordelen.
Ook patiënten geven aan dat overconsumptie een risico is bij het toepassen van derdebetalersregeling.
Patiënten zien de derdebetalersregeling in de eerste plaats voor patiënten die het financieel moeilijk hebben, maar het mag ook veralgemeend ­worden.
Architectuur en ruimtelijke vraagstukken beroeren de publieke opinie meer dan ooit. Het Architectuurboek Vlaanderen N°14 toont spraakmakende architectuur in en uit Vlaanderen en Brussel. Het verzamelt een rijke selectie recent gerealiseerde architectuurprojecten en plaatst deze in de ontwikkeling van het socioculturele veld waarin ze zich ontplooiden. De redactie selecteerde architectuur die een overtuigend maatschappelijk engagement in zich draagt en tegelijk de eigen discipline uitdaagt en bevraagt.
Door de Covid-19-pandemie zoeken we naar nieuwe manieren van samenzijn. We herorganiseren onze ruimtes om tegelijk verbonden te zijn en toch afstand te houden. Onderzoek in diverse zorgomgevingen maakt duidelijk dat de nood aan een evenwicht tussen nabijheid en afzondering niet uniek is voor deze pandemie, en dat er diverse mogelijkheden zijn om dit ruimtelijk te organiseren.