clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Liegen is eigen aan de mens en aan het maatschappelijk leven. Er bestaat geen vorm van gedrag, geen specifiek antwoord en geen specifieke lichaamsreactie die samenhangt met leugenachtigheid. Wetenschappelijk onderzoek toonde evenwel aan dat afwijkingen van het basisgedrag significant meer of juist minder voorkomen bij leugenaars. Ieder mens vertoont dus eigen individuele leugensignalen. De auteurs overlopen de functie van leugens in de samenleving, met een historisch overzicht van de leugendetectie tot op heden. Er is ruime aandacht voor psychofysiologische en psychologische processen, die de oorzaak zijn van verbale, non-verbale en geschreven leugensignalen. Dit werk heeft de betrachting een state of the art te maken van huidige nationale en internationale wetenschappelijke kennis over de leugen en zijn detectie. Het boek richt zich in de eerste plaats tot beroepsgroepen die, meer dan andere, met leugens geconfronteerd worden en waar het opsporen ervan een centrale rol speelt, met name de magistratuur, de politie, de advocatuur en deskundigen aangesteld in onderzoeken. Maar ook de geïnteresseerde burger kan vernemen hoe leugens in het dagelijks leven kunnen ontdekt worden.
De vreemdelingenrechtelijke opsluiting van gezinnen met minderjarige kinderen in een gesloten context kan enkel in laatste instantie toegepast worden en dit voor zover de accommodatie aangepast is aan de specifieke noden van de minderjarige kinderen. Zulke opsluiting moet bovendien het recht op familieleven waarborgen. Een opsluiting in een gezinswoning op een afgesloten site waar de gezinnen blootgesteld worden aan sterke geluidsoverlast, in casu door de ligging naast de landingsbaan van Brussels Airport, moet expliciet worden verboden in de vigerende regelgeving.
Zonder oorlogen en conflicten bestond ze niet: de vergeten generatie van de oorlogskinderen, ook vaak bezettingskinderen genoemd: kinderen uit verhoudingen van inheemse vrouwen met soldaten – Duitse Wehrmachtsoldaten en vanaf 1944 GI-soldaten. Het bestaan van de oorlogskinderen en het onverwerkt leed van die generatie werden jarenlang taboe verklaard en verzwegen. De behandeling van de moeders was vaak hard. Dat maken de gruwelbeelden van de vrouwen duidelijk, die aan het einde van de Tweede Wereldoorlog spitsroeden moeten lopen tussen een joelende menigte, omdat ze een erotische verhouding hadden met de vijand. Gerlinda Swillen beschrijft aangrijpend de geschiedenis van ontelbare oorlogskinderen en hoe hun verwekkers elkaar hebben ontmoet, met welke problemen ze werden geconfronteerd en hoe hun leven verliep. Ze belicht de problematiek van de oorlogskinderen – opgroeien zonder een van de ouders - en de wens van die generatie een internationaal statuut te bereiken.
De observatie van de moderne geneeskunde en de gezondheidszorg brengt ons tot het besluit dat de morele waarden die het welzijn van de fysieke en psychische integriteit van personen beschermen vatbaar zijn voor maakbaarheid. In maatschappijen die de humanisering en de vrijheid hoog in het vaandel dragen, krijgt de medische en psychologische zorg voor personen, in het bijzonder voor personen met chronische aandoeningen, psychiatrische ziekten en beperkingen, gerechtvaardigde ondersteuning.
The central thesis of Het perspectief van de multitude (2011) is taken up again, now focusing on one concrete concept and theme - the ‘multitude’: why this concept, what is its importance, how it relates to ‘people’ - and on one text - the first five chapters of the Tractatus politicus TP of Spinoza. In a close reading, Spinoza's reasoning is critically discussed and the thesis is defended that he makes a philosophical systematization of Machiavelli’s work, brings about a revolutionary turnaround with regard to current (political and ethical) thinking and the TP can be read as an ‘Esprit de Machiavel’. In chapter 1 the principles are laid down (as in the Ethics), in chapter 2 the Ethics is summarized, in chapter 3 the Tractatus Theologico-politicus TTP. The hypothesis that between the TTP (1670) and TP (1677) in Spinoza’s thought the following three elements are made explicit, radicalized and systematized is substantiated: 1) the presence of Machiavelli, or the idea of God is nature, and the corresponding idea that there is no norm, sin or right in nature, and consequently that we humans have to make and invent the rules ourselves, but that we have to subscribe to nature (i.e. in an open, free attitude towards the laws of nature and other natural things or each other) [what is and what is not feasible in our morality?; 2) the importance of language and of translation (seen as unmasking and criticism, or philosophy (as distinguishing from theology) in which the precision of words, logical sequences, concepts and directions are essential - Spinoza carries out a ‘reversal’ that is only possible on the basis of the neutralizing shift of the meaning or translation of certain concepts (and, as Hobbes says, it is not the nature thing that changes as a result of this, but the words, our fictions) [the makeable and/or made]; 3) Hobbes’ explicit ‘left-wing’ reading, which expresses itself in connection with the multitude issue, the idea that natural law also continues to apply in the civil state and the necessity of freedom of (thought and) speech.
Als dochter van Spaanse ballingen zal Angelina Muñiz-Huberman een lang en pijnlijk parcours doorlopen, van geboorte tot volwassenheid, om haar zelfontwikkeling te verwezenlijken. Het thema van deze publicatie is “de menselijke levensloop in literair perspectief”; in het geval van de door mij bestudeerde auteur zijn we echter getuige van “de menselijke levensloop als literaire constructie”. Met behulp van zowel het persoonlijke als collectieve geheugen tracht de schrijfster verschillende stukken van haar verleden aan elkaar te lijmen. Op die manier probeert ze haar eigen, gefragmenteerde identiteit vorm te geven. Om de constructie van het eigen ‘ik’ in het verhaal van Muñiz-Huberman te analyseren, zullen we de concepten van hybriditeit, postmemory en auto-fictie benaderen, zoals ze gewoonlijk worden toegepast op Spaanstalige literatuur.
Abstract NDL De stad Napels is in het œuvre van La Capria aanwezig sinds zijn eerste geschriften. Ze werd het voorwerp van expliciete beschouwingen in de bundel "L’armonia perduta. Una fantasia sulla storia di Napoli" (1986), die ook verschillende verwijzingen bevat naar zijn roman "Ferito a morte", waarvan "L’armonia perduta" als een ‘essayistische versie’ kan zijn. In het artikel wordt nagegaan hoe de schrijver de ruimtelijke aspecten in de bundel essays verwerkte, in een beschouwende stijl die terzelfdertijd ook narratieve kenmerken heeft. Het doel van La Capria was met L’armonia perduta in de eerste plaats een eigen interpretatie van het concept ‘Napoletaniteit’ te leveren. Ook het zelfcommentaar van de schrijver op "Ferito a morte", verwerkt in "L’armonia perduta", staat nagenoeg volledig in functie van deze opzet. Abstract ENG In the oeuvre of La Capria the city of Naples is present since his very first writings. It became the subject of explicit observations in the volume "L’armonia perduta. Una fantasia sulla storia di Napoli" (1986), containing also several references to his novel "Ferito a morte". This suggests "L’armonia perduta" could be read as an ‘essayistic version’ of the latter. The article examines how the author incorporates the spatial aspects in the volume of essays, making use of a contemplative style which at the same time shows narrative characteristics. The objective La Capria had with "L’armonia perduta" was in the first place to give a proper interpretation of the concept ‘Napolitanity’. The self comment on "Ferito a morte", incorporated by the author in "L’armonia perduta", is almost entirely in function of this purpose.
Albert Camus heeft ongetwijfeld een bijdrage geleverd tot de kritiek op de Verlichting, omdat hij de centrale idee dat de mens als autonoom subject in staat is zichzelf en de wereld vorm te geven en deze laatste te beheersen in vraag stelt. L’Homme révolté (1951) toont dat in naam van het geloof in de geschiedenis en van politieke ideologiën allerlei inperkingen van de persoonlijke vrijheden en misdaden gerechtvaardigd worden, waardoor in oorsprong genereuze idealen worden verloochend. Camus heeft daarom een politiek denken ontwikkeld van de limiet, in die zin dat de mens zichzelf moet inperken. Deze kritiek is ondertussen alom bekend en verklaart voor een groot deel de actualiteit van Camus, terwijl de betekenis van Sartre de laatste decennia is afgenomen. Minder bekend is, zoals deze bijdrage wil aantonen, dat het opleggen van grenzen aan de mens bij Camus een existentiële ervaring t.o.v. de wereld veronderstelt die aan deze laatste een dimensie van onherleidbaarheid en oneindigheid toekent. Deze ervaring wordt hier getheoretiseerd als atheïstische spiritualiteit.
NDL Aan het begin van de 20ste eeuw wensten Italiaanse intellectuelen langs het tijdschrift “La Voce” maatschappelijke hervormingen te bewerkstelligen. Hun zoektocht impliceerde op literair vlak het verwerpen van traditionele genres. Schrijver Ardengo Soffici (1879-1964) zou zich toeleggen, tot het einde van zijn carrière, op een veelheid aan autobiografische geschriften. Lang aanzien als toonbeeld van “spontaneïteit” binnen de Italiaanse letteren, steunde zijn zoektocht daarentegen op de assimilatie van specifieke stijlvoorbeelden en culturele reminiscenties. Een intertekstuele benadering van Soffici’s lang onuitgegeven vroege geschriften werpt licht op de wijze waarop de schrijver langzaam een eigen stijl verwierf, die mee zijn werk tot 1920 bepaalde. In het bijzonder wordt ingegaan op een beschrijving van zijn kinderjaren (Infanzia), levensperiode die voor hem een symbolische waarde in zich droeg en zijn visie op het schrijverschap mee ondersteunde. ENG At the beginning of the 20th century Italian intellectuals wanted to realize social reform through the periodical “La Voce”. In the literary field their search implied the rejection of traditional genres. Until the end of his career Ardengo Soffici (1879-1964) would focus on an abundance of autobiographical writings. For a long time being considered as an icon of “spontaneity” within the Italian literature, his quest was centered on the assimilation of specific figures of style and cultural reminiscences. An intertextual approach of Soffici’s early (and for a long time unpublished) writings sheds light on the way in which he slowly acquired a proper style that determined his craft up to 1920. In particular attention is payed on a description of his childhood (Infanzia), a stretch of life which, in his view, carried a symbolic value, responsible for his own vision on being an author.
Deze bundel behandelt de toepassing in de praktijk van de wettelijke bescherming van kwetsbare meerderjarigen: enerzijds beschermde meerderjarigen, anderzijds de bescherming van de persoon van de geesteszieke. In verband met beschermde meerderjarigen gaat aandacht naar zowel de buitengerechtelijke als de rechterlijke bescherming. Welke evoluties tekenen zich af sinds de hervormingen van 2013 en 2018? Wat betreft de bescherming van de persoon van de geesteszieke gaat niet enkel aandacht naar de dwangopname, maar ook naar dwang en drang en naar minderjarigen in de psychiatrie. Is dwangbehandeling mogelijk? Deze bundel licht voor het eerst de voorgenomen grondige hervormingen toe. Voor beide onderwerpen wordt een ‘chronologische’ bespreking geboden: de wetgeving, de toepassing ervan door de verschillende juridische actoren, en ten slotte de toepassing door hulpverleners. Voor incoherenties tussen recht en hulpverlening worden oplossingen naar huidig en toekomstig recht geformuleerd. Deze bundel is gericht tot iedereen die in de praktijk als professional of vrijwilliger werkt met kwetsbare meerderjarigen.
Sinds de ondertekening van de eerste verdragen in de jaren 50 van de 20e eeuw heeft de Europese Integratie een hoge vlucht genomen. De Europese Unie zoals we die vandaag kennen, gegrond op het Verdrag van Lissabon, beïnvloedt het maatschappelijke, economische, politieke en zelfs militaire leven in de lidstaten op een manier die enkele decennia geleden niet voor mogelijk werd gehouden. Een constante doorheen de geschiedenis van de Europese integratie is de grote impact van het recht. Een goed begrip van de Europese Unie en het Europese integratieproces is dan ook onmogelijk zonder een voldoende vertrouwdheid met het Unierecht. Dit boek beschrijft en analyseert op overzichtelijke en toegankelijke wijze de huidige stand van het Unierecht, met inbegrip van de Brexit. Het gaat onder meer in op de fundamentele beginselen van de rechtsorde van de Europese Unie en haar instellingen, de besluitvorming in de Unie, de bronnen van het Unierecht, de procedures van rechtsbescherming, de interne markt, de regelgeving inzake mededinging en staatssteun en het externe optreden van de Unie.
De tiende editie van dit toonaangevende handboek ontleedt de beginselen van het volledige Belgische socialezekerheidsrecht, rekening houdende met de talrijke wijzigingen naar aanleiding van de zesde staatshervorming. De auteurs hebben bewust vermeden te zeer in detail te treden: het zijn de hoofdlijnen, de algemene beginselen die hier duidelijk in kaart worden gebracht. Zowel de specialist als degene die occasioneel met deze materie te maken heeft, vindt in dit boek een onmisbaar overzicht van het vigerende recht. Door de doordachte opbouw en de uitgebreide lijst van trefwoorden vindt u gemakkelijk het antwoord op uw vragen en dringt u snel door tot de kern van de zaak. De goede en evenwichtige selectie van verwijzingen naar de belangrijkste rechtspraak en rechtsleer maken van dit boek de ideale basis voor doelgericht opzoekingswerk. Het Handboek socialezekerheidsrecht is dan ook hét basiswerk over het socialezekerheidsrecht en een ideaal instrument voor de student. In dit werk krijgt u naast oplossingen voor socialezekerheidsproblemen ook een duidelijk inzicht in de historische ontwikkelingen, de structuur en het achterliggende gedachtegoed van de sociale zekerhei
Dit boek is bedoeld als leidraad, nuttig voor practici en theoretici, waarin een overzicht wordt gegeven en een analyse wordt gemaakt van het rechtskader dat binnen de Europese Unie is geschapen omtrent het Europees aanhoudingsbevel. Het is hierbij niet de bedoeling om exhaustief te zijn, wel volledig. Het geheel wordt besproken, maar niet tot in de allerkleinste details. Er wordt een kritische blik gehanteerd waarbij ook duidelijk de gelijkenissen, verschilpunten en ontwikkelingen tussen het EAB en de klassieke uitlevering worden belicht. Het is belangrijk daarbij aan te stippen dat dit boek geschreven is vanuit het oogpunt van een Belgische jurist in het Belgische rechtssysteem, zij het dat waar gepast, nodig of wenselijk een grensoverschrijdend, Europees of internationaal referentiekader zal gehanteerd worden.
Succession is one of the key challenges family firms have to deal with. As many family firms fail to survive their succession process, it is important to identify the succession challenges these firms face. This article therefore digs deeper into existing leadership and ownership succession issues in a sample of private Flemish family firms. In particular, it explores the timing and planning of both types of succession. Additionally, it discusses the reasons to postpone and the factors to stimulate leadership and ownership succession planning. Results are based on survey data of over 400 Flemish family firms. Results illustrate a lack of succession planning in many Flemish family firms, even when these firms expect a succession in the near future. Eén van de grootste uitdagingen tijdens de levenscyclus van een familiebedrijf is de bedrijfsoverdracht. Aangezien verschillende familiebedrijven er niet in slagen deze bedrijfsoverdracht tot een goed einde te brengen, is het belangrijk inzicht te verkrijgen in het overdrachtsproces en in de uitdagingen die ermee gepaard gaan. Dit artikel geeft daarom inzicht in wanneer de overdrachten van leiderschap en eige-naarschap zullen gebeuren in een steekproef van Vlaamse private familiebedrijven. Bijkomend wordt nagegaan in welke mate deze overdrachten voorbereid en bediscussieerd worden. Tot slot wordt bewijs geleverd voor de factoren die de planning van de overdrachten kunnen belemmeren of net stimuleren. De resultaten in dit onderzoek zijn gebaseerd op enquêtegegevens van meer dan 400 Vlaamse familie-bedrijven. De resultaten tonen aan dat in vele Vlaamse familiebedrijven een gebrek aan voorbereiding van de overdrachten heerst, zelfs wanneer deze bedrijven verwachten de aandelen en/of de leiding over te dragen in de nabije toekomst.
Als anno 2020 een Vlaamse regering geleid door Vlaams-nationalisten inzet op een Vlaamse canon, weet ze waarom. De natie moet verbeeld worden om te kunnen bestaan. Dat is altijd zo geweest. Na 1830 gaven historici, literatoren, musici en beeldende kunstenaars mee vorm aan een Belgische identiteit. In deze context ontwikkelde zich gaandeweg ook een Vlaams natievormingsproject in, naast en tegen de Belgische samenhorigheid. Vandaag vraagt de Vlaamse regering aan de publieke omroep en de film- en literatuurfondsen om de Vlaamse identiteit te versterken, terwijl Vlaamse nieuwsmedia dag in dag uit Vlaanderen letterlijk en figuurlijk op de kaart zetten. Dit boek onderzoekt hoe van de 19de tot de 21ste eeuw media en cultuur werden ingezet voor de vorming van de Vlaamse natie. Bruno De Wever en Gertjan Willems brachten historici, media- en communicatiewetenschappers, politicologen en taal- en letterkundigen samen om een interdisciplinair verhaal te vertellen over media en Vlaamse natievorming. Het boek bevat bijdragen van Kevin Absillis, Marnix Beyen, Daniël Biltereyst, Els De Bens, Benjamin De Cleen, Knut De Swert, Alexander Dhoest, Kris Humbeeck, Karin Raeymaeckers, Peter Van Aelst, Roel Vande Winkel, Sebastiaan Vandenbogaerde, Hilde Van den Bulck, Sarah Van Hoof en Karel Van Nieuwenhuyse.
Inleiding van het boek 'De verbeelding van de leeuw', dat een synthese brengt van het bestaande, tot nog toe erg gefragmenteerde onderzoek naar de rol van media in het Vlaamse natievormingsproces. Hoever staan we vandaag met dit onderzoek, wat zijn de belangrijkste inzichten, welke zijn de grootste twistpunten en de blinde vlekken? Het boek brengt auteurs en inzichten uit de media- en communicatiewetenschappen, geschiedenis, rechten, politicologie en taal- en letterkunde samen om zo een interdisciplinair verhaal te brengen over media en Vlaamse natievorming.
De nieuwe wending in de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in de Ibrahim- en Beuze-rechtspraak bepaalt dat zelfs wanneer er zonder dwingende redenen wordt afgeweken van het (nochtans als fundamenteel bestempelde) recht op bijstand van een advocaat, er niet per definitie moet worden besloten tot schending van het recht op een eerlijk proces. Wanneer er voldoende andere procedurele waarborgen voorhanden zijn en de strafrechter zorgvuldig de (totstandkoming van de) verdachtenverklaring toetst, kan het recht op een eerlijk proces nog worden gewaarborgd. In deze bijdrage wordt zowel vanuit juridisch perspectief als vanuit de resultaten van een doctoraal empirisch-juridisch onderzoek geanalyseerd wat deze rechtspraak betekent voor de Belgische strafrechtspraktijk
In termen van impact op het klimaat is de luchtvaart één van de snelst groeiende uitstoters van broeikasgassen wereldwijd. Daarnaast hebben luchthavens ook een belangrijke lokale milieu-impact, die zich voornamelijk manifesteert onder de vorm van geluidsoverlast en luchtkwaliteitsproblemen. In de voorliggende paper gaan we op zoek naar de onderlinge verbanden tussen milieu-impact, maatschappelijk debat en milieucommunicatie met betrekking tot luchthavens, toegepast op de case van Brussels Airport, dat zichzelf als een klimaatneutraal bedrijf presenteert. Onze onderzoekshypothese vertrekt van de vraag of de reële milieueffecten en de communicatie daarover op één lijn liggen. We bestuderen drie verondersteld belangrijke sets van milieueffecten: geluidsoverlast, luchtvervuiling en klimaatimpact. Voor de analyse baseren we ons op een combinatie van bronnen, waaronder officiële communicatiekanalen van Brussels Airport, strategische plannen, alsook bijdragen uit de populaire media en statistisch cijfermateriaal. Met betrekking tot geluidsoverlast stellen we vast dat de luchthaven de veroorzaakte overlast erkent, en zich welwillend opstelt om de ernst van het probleem te reduceren, wellicht met de bedoeling om ernstig te worden genomen in de onderhandelingen daarover. Met betrekking tot luchtkwaliteit lijkt de luchthaven het probleem te negeren, en sluit zich daarmee aan bij het gebrek aan maatschappelijk debat hierover. Met betrekking tot klimaatimpact zien we dat de luchthaven het probleem gedeeltelijk erkent, maar het debat tegelijkertijd actief in een richting stuurt die in het geheel niet bedreigend is voor de kern van haar activiteiten. We kunnen besluiten dat Brussels Airport tenminste over de klimaatimpact van haar activiteiten niet op een waarachtige manier communiceert. Door zichzelf als klimaatneutraal te profileren, geeft het bedrijf de indruk dat het gebruik van haar faciliteiten niet bijdraagt tot de opwarming van de aarde. Wanneer we de klimaatimpact door de van op Brussels Airport vertrekkende vliegtuigen in de berekening opnemen, dan blijkt het bedrijf echter meer bij te dragen aan het klimaatprobleem dan de officieel meest vervuilende industriële uitstoter in België. Met andere woorden: Brussels Airport, dat zichzelf als een klimaatneutraal bedrijf presenteert, kan vanuit een ander perspectief bekeken als de allergrootste Belgische klimaatvervuiler worden beschouwd.
Het project Straatvinken ontstond in de context van verhitte debatten over mobiliteit in Antwerpen. De bouw van de Oosterweelverbinding, een tunnel die de Antwerpse ring sluit, lokte immers heel wat protest uit. Daarbij gingen burgergroepen ook zelf aan de slag en stelden ze eigen ontwerpen voor, met het overkappen van de Antwerpse ring als meest sprekende voorstel. Voor de vervoerregio Antwerpen werd in 2017 een ‘toekomstverbond’ gesloten tussen een aantal burgerbewegingen enerzijds en de Stad Antwerpen en de Vlaamse Overheid anderzijds. Als doel heeft dit toekomstverbond het streven naar een modal shift in de Antwerpse vervoerregio van 70/30 naar 50/50 wat betreft verplaatsingen (Figuur 1). Onder de vlag van de Ringland Academie zoekt één van de burgerbewegingen (Ringland) samenwerking met onderzoekers wat resulteert in burgerwetenschapsprojecten zoals Straatvinken. Het streven naar een meer duurzame modal split vormde de aanleiding voor het Straatvinken burgerwetenschapsproject. Het idee was eenvoudig: laat burgers op een afgesproken dag een uur lang het verkeer in hun straat tellen, en dat elk jaar tot en met 2030. De eerste twee edities zijn reeds achter de rug (2018 en 2019) en gaandeweg ontdekten zowel betrokken burgers als onderzoekers de meerwaarde van dit initiatief. De wetenschappelijk opzet is jaarlijkse data te verzamelen over de modal split op straatniveau, waarmee we dan verdere analyses kunnen doen en zo bevindingen kunnen doen over het verplaatsingsgedrag van burgers op straatniveau.
Het Belgische Strafwetboek dateert van 1867 en vele bepalingen vinden zelfs hun wortels in het Napoleontisch tijdperk. Hervormingspogingen hebben tot nu toe nooit doorgang gevonden. Een nieuwe visie op het strafrecht werd echter recentelijk uitgewerkt door de Commissie tot hervorming van het strafrecht. Thans zijn de hoorzittingen m.b.t. de hervorming van het Strafwetboek aangevat in de schoot van de commissie voor Justitie van de Kamer. Deze bijdrage strekt ertoe de voor het fiscaal strafrecht relevante wijzigingen te inventariseren. Er zal zowel worden stilgestaan bij de aangebrachte wijzigingen aan Boek 1 van het Strafwetboek dat de algemene principes van het strafrecht omvat, als aan de innovaties aan Boek 2 dat een reeks misdrijven viseert die ook van tel kunnen zijn voor het fiscaal strafrecht.