clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Dit artikel focust op de start van het overheidsbeleid tegenover de filmproductie in Vlaanderen. Toen na de Tweede Wereldoorlog de eerste (pogingen tot) steunmaatregelen aan de filmproductie in België ontstonden, zoals het economisch gemotiveerde detaxatiesysteem en de op educatieve films gerichte Cinematografische Dienst, werden deze steevast binnen een Belgisch unitair kader geconcipieerd. Toen er aan het begin van de jaren 1960 plannen ontstonden voor een selectief en cultureel geïnspireerd filmsteunmechanisme onder de vorm van een Belgisch Filminstituut, eisten de Vlaamse betrokkenen echter een naar taal opgesplitste tweeledige structuur van het Instituut. Het Vlaamse streven naar culturele autonomie mondde uit in het Koninklijk Besluit van 14 november 1964 tot bevordering van de Nederlandstalige filmcultuur, wat de start van de systematische en selectieve cultureel gemotiveerde filmproductiesteun in Vlaanderen betekende. Er werd een filmcommissie geïnstalleerd die de minister van Cultuur adviseerde over de filmproductietoelagen, hierbij rekening houdend met de Belgische nationaliteit, het Nederlandstalige karakter en de culturele aard van de filmprojecten. Op die manier wilde men een nieuwe, kwaliteitsvolle en herkenbare Vlaamse cinema creëren.
Jongeren en sociale media lijken bijna onafscheidelijk. Uit onderzoek blijkt dat het proces van volwassen worden zich bijgevolg ook steeds meer online afspeelt. Jongeren gebruiken de functies van sociale media voor het vormen van hun identiteit, het aanknopen van relaties en om te leren. Wat betekenen deze ontwikkelingen voor scholen? Hoe kunnen leraren zich zo goed mogelijk voorbereiden om jongeren bij hun mediagebruik te begeleiden en waar moeten ze zelf rekening mee houden als ze een profiel hebben op een sociaalnetwerksite?
Op 4 april 2014 trad de wet tot melding van een veronderstelde integriteitsschending in de federale administratieve overheden door haar personeelsleden in werking. Voor de uitvoering van de wet werden twee componenten uitgewerkt. Het melden van een integriteitsschending gebeurt, om reden van onafhankelijkheid, bij de federale Ombudsman, die hiervoor een centraal meldpunt oprichtte, m.n. het Centrum Integriteit. Vooraleer men echter de stap zet tot het melden van de integriteitsschending, kan het personeelslid advies inwinnen bij de vertrouwenspersoon integriteit van de eigen federale overheidsdienst. De wetgever heeft met de wet een veilige zone willen creëren voor het melden van integriteitsschendingen en dit door een aantal mechanismen in te bouwen doorheen de meldprocedure. Ten eerste is er het beschermingsstatuut voor de melder en de betrokkenen bij het onderzoek, waardoor ze geen negatief effect mogen ondervinden van het melden op hun personeelsstatuut. Daarnaast biedt de wet doorheen de meldprocedure een aantal garanties zoals een termijn waarbinnen de procedure moet afgerond worden, confidentialiteit, bijstand van een vertrouwenspersoon integriteit, . Het creëren van bescherming gaat dus verder dan enkel het beschermingsstatuut. Hoewel de wet nog niet lang in werking is en de aangestelde vertrouwenspersonen integriteit zich nog volop voorbereiden om hun taak op te nemen, kunnen we in deze bijdrage toch al een aantal aandachtspunten formuleren.
Begin jaren zestig stort Gust Gils zich als bezeten op het theater. De secundaire literatuur, zo die Gils’ theaterwerk überhaupt vermeldt, maakt gewag van een viertal stukken. In het archief van het Antwerpse Letterenhuis vonden wij echter zesentwintig afgewerkte eenakters terug, allemaal gedateerd tussen ‘59 en ‘67. Deze bijdrage biedt een algemene context en karakterisering van dat werk. Daarnaast zoomt ze in op Gils’ eerste theatercreatie Muizen (de opvoeringgeschiedenis, de vertaling van tekst naar scène, de kritische receptie). Met een beknopt overzicht van de receptie door toneelcritici besluiten wij deze eerste aanzet tot onderzoek naar het theaterwerk van Gils.
Het wij-zij denken binnen arbeidsrelaties volledig proberen uit te schakelen, is utopisch. Er zullen altijd verschillende rollen en werkelijkheidsbeelden tussen werknemers en werkgevers in organisaties blijven bestaan. Arbeidsrelaties mogen evenwel niet polariseren, maar moeten juist uitnodigen om te komen tot een constructieve uitwisseling van werkelijkheidsbeelden en kennis. Dit proces van uitwisseling kent binnen de HR-discipline reeds een lange traditie vanuit de participatie-gedachte en wordt vandaag opgepikt onder de hippe term van co-creatie. Wij gingen in een studie bij HR-stakeholders in de sector van de chemie en life sciences na of er reeds voedingsbodem bestaat voor deze eigentijdse vorm van ander sociaal overleg. Hieruit blijken enkele voorzichtig optimistische geluiden. Thematisch verbreding van het sociaal overleg is er daar één van. Verder blijken een mature HR-praktijk en een patnerschapstrategie elkaar positief te versterken, eerder dan elkaar tegen te werken of te verzwakken.
In deze wereld van groeiende superdiversiteit verandert migratie. Naast de klassieke migratie - van een land van herkomst naar onze samenleving - ontstaan complexere migratiepatronen. Bij transmigratie of meervoudige migratie komen migranten aan na een verblijf in meerdere landen. In de steden, maar ook in kleinere gemeenten, zien we een groeiende groep van transmigranten in kwetsbare sociale situaties. De tijdelijkheid van hun verblijf bepaalt hun leven. "Transmigratie" schetst de ervaringen van transmigranten en neemt de uitdagingen voor hulpverleners en lokale besturen onder de loep. Transmigranten zijn geen evidente groep voor hulpverleners. Ze zijn nieuwkomers die hun weg in het sociale veld nog niet kennen. Hun verwachtingen zijn gekleurd door ervaringen in andere landen. Taalbarrières, onzekerheid en de tijdelijkheid van hun verblijf maken hulpverleningsrelaties moeilijker. Transmigranten leven bovendien in familiale en sociale netwerken over grenzen heen. Kunnen hulpverleners inspelen op deze netwerken? Op basis van een verkennend onderzoek bij Marokkaanse, Ghanese en Braziliaanse transmigranten in Brussel en Antwerpen schetsen de auteurs de leefwereld van transmigranten, hun welzijnsnoden en hun beroep op formele en informele hulpverlening. Tegelijk reiken ze 'best practices' aan voor hulpverleners.
Forumkeuze of bevoegdheidsbeding of bevoegdheidsovereenkomst volgens artikel 25 Brussel I bis verordening nr. 1215/2012 (oud artikel 23 Brussel I verordening nr. 44/2001) in de algemene voorwaarden van een contractant, meegedeeld per fax. Strenge beoordeling van de vormvoorwaarden in de nationale rechtspraak is niet altijd verantwoord.
Bij de bestrijding van de hedendaagse piraterij kunnen diverse pijnpunten geïdentificeerd worden: een gebrek aan middelen en capaciteiten bij de omliggende kuststaten, een onaangepaste internationaalrechtelijke definitie en ontoereikende (juridische) bestrijdingsinstrumenten zijn slechts enkele prominente spelbrekers. Over het algemeen kan echter gesteld worden dat vooral de moeilijkheden op vlak van vervolging en bestraffing meer dan eens roet in het eten strooien. Het opzet van deze bijdrage is om enkele van de belangrijkste problemen die zich manifesteren bij de vervolging en bestraffing van piraterijmisdrijven te belichten en vervolgens mogelijke oplossingen of verbeteringen naar voor te schuiven. Daarbij komen respectievelijk de uitleveringsproblematiek, de moeilijkheden op vlak van bewijs, het probleem van uiteenlopende straffen en de zoektocht naar creatieve oplossingen inzake bevoegde rechtshoven aan bod. In een beknopte conclusie worden ten slotte de voornaamste bevindingen geformuleerd en wordt de haalbaarheid en wenselijkheid van de voorgestelde oplossingen nog eens geëvalueerd.
Bedingen van aanwas worden vaak gebruikt bij niet gehuwde samenwonende partners. In de klassieke vorm wordt het beding van aanwas gebruikt voor transacties met onroerende goederen, maar het kan ook voor roerende goederen. De uiteengezette fiscale principes in aanschrijving nr. 17 van 22 oktober 1992, die betrekking heeft op de verkrijging van onroerende goederen door twee of meerdere personen samen, met beding dat één van hen alle of een gedeelte van de rechten die oorspronkelijk door de andere verkregen werden bekomt wanneer deze overlijden, zijn immers mutatis mutandis van toepassing op aanwasbedingen betreffende roerende goederen.  Het beding van aanwas kan in dit opzicht ook gebruikt worden als een handig instrument voor horizontale vermogensplanning tussen echtgenoten. In deze bijdrage zal specifiek aandacht worden besteed aan kinderloze echtparen. Zoals verder zal blijken is in dit geval een beding van aanwas van roerende goederen, waarbij men de positie en toekomst van de langstlevende echtgenoot buiten het erfrecht zo veel mogelijk wenst veilig te stellen in trek, omwille van zowel de burgerrechtelijke als de fiscale voordelen. Deze bijdrage probeert een globaal overzicht te geven van de aandachtspunten die bij het beding van aanwas in beschouwing moeten worden genomen.
De algemene antimisbruikbepaling inzake de Vlaamse erfbelasting en registratiebelasting, vroeger vervat in resp. artikel 106 lid 2 W.Succ. en artikel 18 §2 W.Reg., is sinds 1 januari 2015 overgeheveld naar artikel 3.17.0.0.2 van de Vlaamse Codex Fiscaliteit. Deze bepaling vormt de wettelijke grondslag om uit te maken of er sprake is van fiscaal misbruik. Fiscaal misbruik veronderstelt dat er een strijdigheid is met de doelstellingen van een fiscale bepaling. De circulaire nr. 5/2013 die de toepassing van de algemene antimisbruikbepaling bespreekt en aflijnt, is vanaf 1 januari 2015 vervangen door een omzendbrief nr. 2014/2, die op zijn beurt op 16 februari 2015 is vervangen door een omzendbrief nr. 2015/1.
‘Elke leraar is een taalleraar’, stelde voormalig Vlaams minister van Onderwijs Frank Vandenbroucke toen hij in 2007 zijn taalbeleid uitwerkte. In zijn talenbeleidsnota (en die van zijn opvolger, Pascal Smet) werd het Standaardnederlands naar voren geschoven als de enige taalvariëteit die geschikt is om de problemen van taalachterstand en sociale ongelijkheid op school aan te pakken. Van Vlaamse leerkrachten wordt dan ook verwacht dat ze enkel standaardtaal gebruiken op school, niet alleen door het beleid, maar ook door de samenleving. Dat bleek recent nog toen de resultaten van de taaltest 'Hoe Vlaams is uw Nederlands?' (zie ook Over taal, januari-februari 2015) lieten zien dat leraren vrij tolerant zijn voor 'Vlaamse' elementen in de standaardtaal, en leerkrachten werden weggezet als ‘laks’, ‘slordig’, ‘onkundig’ en ‘taalamateurs’. Tegelijk worden leerkrachten wel vaak beschouwd als de handhavers van de standaardtaalnorm. Hoe zit het nu precies met dat standaardtaalgebruik van leerkrachten? Spreken zij inderdaad het ‘beste Nederlands’? In deze bijdrage proberen we op die vraag een antwoord te vinden, alsook op de vraag of er daarbij een verschil bestaat tussen leraren Nederlands en leraren van andere vakken.
Individuele kenmerken waarvoor een arbeidsmarktintreder niet zelf verantwoordelijk is, zoals de sociaal-culturele achtergrond, blijkt in sterke mate bepalend te zijn voor de kwaliteit van de eerste baan. Deze invloed speelt voornamelijk indirect, bijvoorbeeld via het effect van de sociaal-culturele achtergrond op het opleidingsniveau. Deze effecten kunnen de gelijke kansen bij arbeidsmarktintrede beperken.
In 2014 werd een SBOV-onderzoek opgezet om na te gaan hoe de Stadsmonitor (na vijf edities) in Vlaamse steden gebruikt wordt. Aan de hand van kwalitatieve onderzoeksmethoden (gesprekken met vijfentwintig sleutelpersonen uit drie steden, en de bespreking van tussentijdse resultaten in een focusgroep) werd het gebruik van de Stadsmonitor in beeld gebracht. Het onderzoek wijst op gelijkaardige gebruikspatronen in Vlaamse steden, en wijst op institutionele factoren die het gebruik beïnvloeden.
Dit boek heeft zijn wortels in De sociale verkiezingen doorgelicht (2007) en De sociale verkiezingen ontrafeld (2011). Net zoals de vorige edities is dit geen klassieke handleiding, maar een mix van praktijk en theorie.

Michel De Gols geeft als inleiding een update op het vlak van de wetgeving. Hij concentreert zich op de informatisering van de verkiezingen. Jan Vanthournout (SD Worx/Faculteit Rechten UGent) en André Leurs (ACV) hebben de drie vorige edities van de verkiezingen minutieus geanalyseerd, wat o.a. resulteert in een imposant voetnotenapparaat. Matthias Jacxsens tekent voor de statistische analyses. Twee advocaten, Herman Buyssens en Tony Van de Calseyde (balie Antwerpen), bespreken, de knelpunten op het vlak van de procedure.

In 2019/2020 zal de wetgeving waarschijnlijk fundamenteel veranderen. Daar waar er nu nog aparte lijsten voor arbeiders en bedienden bestaan, zal dat verschil dan weggewerkt (moeten) zijn. Deze operatie zal tot keuzes dwingen. Er werd een beroep gedaan op professor Leonard Verburg (Radboud Universiteit Nijmegen) om een beeld te schetsen van de wijze waarop een en ander wordt geregeld bij onze noorderburen: Nederland als gidsland bij het ontwikkelen van een nieuw model.

Dit cahier heeft de ambitie om een nuttig werkinstrument te zijn voor al wie betrokken is bij dit vierjaarlijkse evenement, alsook een inspiratiebron voor de beleidsmakers.
Kunnen we zonder illusies leven? Niemand wil in een totale waanwereld leven, maar de waarheid kan ook kwetsen en verontrusten. Mag je haar niet af en toe wat geweld aandoen? Maarten Boudry vraagt zich af of er nuttige illusies bestaan, uitgekiende en doordachte wanen, heilzaam voorlichaam en geest. Wat is er mis met een placebopil, als je er beter van wordt? Of met geloof in het hiernamaals, als dat je gelukkig maakt? Kan ook zelfoverschatting voordelig zijn?Presteer je beter als je gelooft dat je zult slagen, op je werk of op het speelveld?

Maarten Boudry vertelt in Illusies voor gevorderden op meeslepende wijze waarom illusies gevaarlijk zijn, van religieuze waanbeelden tot pseudowetenschap en financiële luchtbellen. De waarheid vindt in Maarten Boudry een vurig en eloquent pleitbezorger.
De resultaten van recent onderzoek naar de mate waarin basiscompetenties van leraren in Vlaanderen nagestreefd, bereikt en/of gemodelleerd worden in de lerarenopleidingen, wijzen op een duidelijke lacune wat betreft het klasmanagement. Ook inservice leerkrachten, directies, CLBs, zorgcoördinatoren, … wijzen op tekorten in de systematische aanpak van klasmanagement op klas- en school niveau. 

Bekijken we de beschikbare literatuur in het Nederlandse taalgebied, dan valt het op dat er weinig recent materiaal beschikbaar is dat de klasmanagement aanpakt vanuit de Vlaamse situatie en met een focus op het secundair onderwijs. Dit handboek probeert dan ook het beschikbare aanbod te verrijken met een overzichtswerk dat de thematiek meteen multidimensioneel benadert.

Dit handboek vertrekt vanuit de meest recente inzichten rond klasmanagement. Met andere woorden, de klassieke visie waarbij klasmanagement wordt verengt tot “discipline, regels, straffen, belonen” wordt verlaten. Klasmanagement wordt verruimt tot alle beslissingen die een leerkracht neemt bij het plannen en implementeren van instructie zodat hij/zij optimaal de leerdoelen kan nastreven en bereiken. Uiteraard zullen die “beslissingen” ook een focus hebben op gedragsregels, maar heel wat elementen van klasmanagement overstijgen dit of vermijden zelfs dat er “regels” nodig zijn. Een verstandige selectie van leerdoelen, een participatieve insteek bij de werkvormen, een alternatieve klasopstelling, een proactieve visie op takenuitwerking en taakverdeling, … zorgen er in heel wat gevallen voor dat een focus op “controle” overbodig is.

De basisstructuur van het handboek vertrekt vanuit een onderwijskundig referentiekader dat meer in detail is uitgewerkt in het handboek “Krachtige Leeromgevingen” (Valcke, M., 214, Academia Press, ISBN 978 90 382 2437 4).  Het is niet direct nodig om dit handboek bij de hand te hebben om met dit boek aan de slag te gaan. Enkel wanneer men helemaal niet vertrouwd is met onderwijs-specifieke referentiekaders, is het beter even die kaders bij te spijkeren.

De insteek van het handboek is zeer “positief”. Met andere woorden, we gaan uit van de overtuiging dat elke leerkracht – mits voldoende reflectie op zijn/haar eigen handelen – een adequaat klasmanagement kan realiseren. Het handboek geeft dan ook veel concrete handvatten, modellen, beslissingsbomen, ideeën, … die (student)leerkrachten kunnen toepassen in hun klaspraktijk. We gaan wel expliciet in tegen een “tips en tricks” aanpak. Daarvoor is een leer- en instructiesituatie te complex en negeert men bij veel “tricks” hoe beslissingen bij één aspect een direct of indirect gevolg hebben voor andere beslissingen. Lezers zullen bv. heel goed merken hoe we bij een nieuwe invalshoek, op klasmanagement automatisch terugkeren bij vroegere discussies over processen en variabelen die een rol spelen bij bepaalde actoren.
Media-ethiek is een vorm van toegepaste ethiek waarbij de gebeurtenissen en probleemsituaties die zich voordoen in de media geanalyseerd en beoordeeld worden aan de hand van die morele basisprincipes. In dit boek gaat het dus niet over meta-ethiek (waar komen ethische principes vandaan) of descriptieve ethiek (waarom handelen mensen op moreel vlak op deze of gene manier), maar over de manier waarop de media al dan niet ethisch correct handelen. Onder media verstaat Dirk Verhofstadt alle middelen tot communicatie als dragers van informatie, zowel gedrukte media (kranten, tijdschriften, boeken, pamfletten, fotografie, enz.) als gesproken media (radio, televisie, film, enz.), als nieuwe media (internet, interactieve telefonie, sociale netwerksites, enz.) en hybride media (combinaties van de gedrukte, gesproken en nieuwe media). Dit handboek is gericht op de houding van personen die dergelijke media gebruiken, niet op de media als zodanig. In deze vierde editie gaat ook aandacht naar nieuwe ontwikkelingen en gebeurtenissen in de mediawereld met betrekking tot ethiek zoals terreurdaden tegen Charlie Hebdo en het uitzenden van gruwelijke beelden door IS.
In dit werk volgt Kevin Van Eeckelen een dubbel spoor. Aan de ene kant steunt hij op een juiste psychologische visie, ontleend aan René Girard, om aan de hand van een bijzonder nauwkeurige lectuur van het werk van Friedrich Nietzsche definitief de verborgen band tussen waanzin en werk bij Nietzsche duidelijk te maken. Daarbij wordt ondermeer de sleutel aangereikt om een vermeend 'duistere' tekst als 'Also sprach Zarathustra' correct te begrijpen. Aan de andere kant kadert Van Eeckelen deze analyse in een bredere kritische duiding van de moderne cultuur, beginnend bij de casus Hölderlin tot wat hij omschrijft als de 'mythe van het pluralisme'. Het contraproductieve karakter van romantisme en democratisme in de moderne (anti-)cultuur wordt getoond en gecontrasteerd met een hiërarchische en rationele visie. Het doctoraat, waarvan dit boek de neerslag vormt, neemt uitdrukkelijk afstand van de huidige praktijk in de universitaire mens- en literatuur'wetenschap' ten voordele van een rationaliteit die werkelijk problemen oplost (bv. in verband met Nietzsche) en elk academisch of maatschappelijk conformisme weigert. Voor meer info: zie www.nietzschegirardmimetism.com
Dit boekje is het vijfde in onze Brede Schoolreeks en zoomt in op hoe Brede Scholen een partnerschap met ouders kunnen aangaan. Brede Scholen zetten in op het maximaliseren van ontwikkelingskansen van kinderen en jongeren, ouders zijn daarbij belangrijke partners. Aan de hand van het referentiekader Brede School illustreren we met tal van praktijkvoorbeelden hoe Brede Scholen een partnerschap met ouders vorm kunnen geven. Als extra zijn enkele methodieken opgenomen die inspirerend kunnen werken om vergaderingen/overleg vorm te geven.
Het menselijk gedrag wordt in dit boek bekeken vanuit een breed gezichtspunt op invloedsfactoren en processen van ontwikkeling en leren. Er wordt hierbij in sterke mate een evolutionaire bril gehanteerd, waarbij niet alleen de functionaliteit van aangeboren gedrag centraal staat, maar ook de interactie tussen aanleg en omgeving. Deze aspecten zijn van toepassing op de menselijke levensloop, maar vooral de vroege gedragsontwikkeling wordt onder de loep genomen, met een focus op de complexiteit van leer- en ontwikkelingsprocessen en met aandacht voor de menselijke gezondheid.
Dat de maatschappij en dus ook scholen in Vlaanderen in de voorbije decennia als gevolg van migratie minder homogeen zijn geworden op etnisch en talig vlak staat vast. Afhankelijk van de stad of gemeente en meer specifiek van de buurt zijn scholen meer of minder 'gemengd' maar scholen met een groot aantal of zelfs een meerderheid van leerlingen die het Nederlands niet als thuistaal hebben zijn geen uitzondering meer. Meertalige instroom van leerlingen in de school is een feit. De vraag rijst of deze situatie ook een probleem vormt en zo ja, wat de oplossing is.
Dit standpunt argumenteert op basis van wetenschappelijk onderzoek dat een aantal aannames die het publiek debat beheersen en de onderwijspolitiek inspireren kritisch moeten worden bekeken en genuanceerd. De algemeen aanvaarde these is dat de moeilijkheden die leerlingen met een migratie achtergrond hebben op school in de eerste plaats te wijten zijn aan hun gebrekkige kennis van het Nederlands, en dat dit probleem enkel kan worden opgelost door een strikt eentalig beleid binnen de klas en school. Zowel de oorzaak van het falen als de gezochte oplossing worden in dit standpunt in vraag gesteld. Deze vraagstelling is noodzakelijk, niet alleen omdat kan worden vastgesteld dat de aanpak niet de verwachte vruchten afwerpt, maar ook omdat de uitgangspunten onvoldoende wetenschappelijk zijn getoetst. 
Het standpunt pleit voor een onderwijspolitiek en -praktijk die stoelen op een meer realistische analyse en die tevens een meer humane aanpak voorstaan. Een dergelijke politiek en praktijk plaatsen anderstaligheid als 'probleem' in het juiste perspectief, en houden rekening met andere factoren zoals sociaal-economische achtergrond en schoolattitudes, die een grotere rol spelen dan nu in het maatschappelijk debat wordt erkend en dus weinig aandacht krijgen. Het is dan ook belangrijk dat de klemtoon in het debat verschuift van een “exclusief taalprobleem” naar een probleem van verschillen in sociaal en cultureel kapitaal.
Verder dient het concept taal een veel meer gediversifieerde invulling te krijgen, met aandacht voor functionele repertoires die al dan niet optimaal inhaken op de taalverwachtingen die op school gesteld worden.  Anders- en meertaligheid worden in dit standpunt op een positieve manier benaderd  als een meerwaarde die wordt meegenomen in een zinvolle aanpak van het onderwijs. Het standpunt pleit voor een onderwijsmodel waarin in de reguliere klas de talige diversiteit als didactisch kapitaal wordt benut in het leerproces van kinderen. We kunnen dit omschrijven als functioneel meertalig leren. 
Er moet tot slot ingegrepen worden in de beeldvorming van leerkrachten, hun attitudes en hun handelen in de klas. Dit realiseren we door leerkrachten te ondersteunen en te professionaliseren in hun omgang met en het strategisch benutten en creëren van meertalige momenten in het klasgebeuren.