clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Volgens de heersende mening in de Belgische
doctrine is de nietigheid een gerechtelijke sanctie, in
die zin dat de nietigheid nooit automatisch uitwerking heeft, maar door de rechter moet worden
uitgesproken. Recente ontwikkelingen zetten de
verplichte rechterlijke tussenkomst onder druk en
maken dat de nietigheid, zoals ze vandaag wordt
begrepen, niet steeds een gepaste reactie is. Onder
die vaststelling gaat een fundamentele vraag
schuil: in welke omstandigheden is de (traditionele)
nietigheidssanctie een proportionele sanctie indien
de rechtshandeling bij haar totstandkoming niet in
overeenstemming is met alle geldende regels?
In deze bijdrage werken we eerst een algemeen ka-
der uit om die vraag te beantwoorden, zodat we dat
kader vervolgens op de partiële nietigheid kunnen
toepassen. Daar zal blijken dat de hedendaagse par-
tiële nietigheid vanwege haar gerechtelijk karakter
niet in alle omstandigheden een proportionele
remedie is, waardoor we dus op zoek moeten gaan
naar een alternatieve sanctie. Na enkele alternatieven geschetst te hebben, argumenteren we dat er
behoefte is aan een nieuwe rechtsfiguur: de onwerkzaamheid.
De opstellers van de Europese Richtlijn inzake consumentenkoop 1999/44/EC hebben resoluut gekozen voor een hiërarchie tussen de consumentenremedies, waarbij voorrang wordt gegeven aan de uitvoering van de koopovereenkomst in de vorm van herstel en vervanging. Deze keuze leidt niet noodzakelijk tot de meest consumentvriendelijke oplossingen. De consument is immers vaak slecht geïnformeerd over zijn rechten en kiest al wel eens de verkeerde remedie. In de Verenigde Staten woedt dan weer een debat over de regel dat schadevergoeding juist voorrang krijgt ten aanzien van uitvoering van de overeenkomst. Op het eerste gezicht lijken beide systemen uit te gaan van tegenovergestelde premissen. De vraag die rijst, is wat de meest consumentvriendelijke regeling zou zijn.
Hoewel het begrip bagatelschade weinig juristen bekend in de oren klinkt, is het geen volledige xeno in het Belgische recht. In het verzekeringsrecht duidt het een schade aan die zo klein is dat de kosten van de schadeafhandeling niet opwegen tegen de schade zelf, zodat ze via de franchisebepaling niet onder de dekking valt. In het buitencontractuele aansprakelijkheidsrecht duikt de term vooralsnog niet op. Bestaan er dan geen schadeposten die zo verwaarloosbaar zijn dat ze geen monetaire schadevergoeding kunnen rechtvaardigen?
De 2017-editie van het dancefestival Tomorrowland zal vooral herinnerd worden wegens juri-disch gebakkelei. Midden juli raakte bekend dat na een proactieve screening 38 personen de toe-gang tot het festival zou worden geweigerd. De kortgedingrechter in Brussel draaide die maatre-gel voor drie betrokkenen terug. Beide beslissingen kregen ruime aandacht in de nationale pers en werden druk becommentarieerd op sociale media. Nu de people of tomorrow teruggevlogen zijn naar alle uithoeken van de wereld, past het de beschikking nog eens onder de loep te nemen, vin-den Stefaan Declercq en Wannes Vandenbussche. Ze raakt immers volgens hen een belangrijk onderliggend vraagstuk: Kan een organisator van een festival verbintenisrechtelijk iets onderne-men om de veiligheid te waarborgen?
De bewijsrisicoverdeling bij de schending van informatieverplichtingen door professionelen is een veelbesproken thema in het Belgische recht. In de rechtsleer zijn over deze problematiek reeds vele liters inkt gevloeid.  In de rechtspraak zijn talrijke uitspraken te vinden. Geschillen over de niet-naleving door artsen van hun informatieplichten spannen de kroon, maar ook tekortkomingen door advocaten, notarissen en beleggingsadviseurs geven regelmatig aanleiding tot discussie. Het bewijs van een tekortkoming door een verzekeringsmakelaar aan zijn informatie- en adviesverplichtingen staat traditioneel minder in de schijnwerpers. Het arrest van het hof van beroep te Luik van 1 juni 2016 vormt daarom een goede aanleiding om daar even bij stil te staan.
Hoewel het geannoteerde arrest geen uitsluitsel geeft over de verplichting van een voorafgaande ingebrekestelling bij de enac (aangezien dit niet aan de orde was), maakt het wel duidelijk dat de enac principieel geen kennisgeving vereist. Niettemin kunnen bepaalde omstandigheden ertoe leiden dat de goede trouw vereist dat er kennis wordt gegeven van de enac en desgevallend van de gevolgen. Deze pragmatische houding van het Hof kan alleen maar worden toegejuicht. Deze rechtspraak maakt duidelijk dat de goede trouw, in bepaalde omstandigheden, kan voorkomen dat een excipiens
zijn wederpartij in een precaire positie plaatst door na te laten kennis te geven van de enac, zoals wanneer definitief de mogelijkheid tot uitvoering van de tegenprestatie verloren dreigt te gaan door de uitoefening van de enac. Door toe te laten om rekening te houden met de ‘omstandigheden van het geval’ biedt het Hof de soepelheid om steeds de concrete omstandigheden
in aanmerking te nemen.
In burgerlijke procedures gebeurt het regelmatig dat een
partij er niet in slaagt om het vereiste bewijs te leveren, terwijl dit niet aan haar eigen gedrag te wijten is. Men spreekt dan van een toestand van bewijsnood. In het Belgische recht is bewijsnood een relatief onbekend begrip dat slechts sporadisch aan bod komt in de rechtspraak en rechtsleer. Hiermee staat het Belgisch rechtsstelsel in sterk contrast met andere rechtssystemen (zoals Duitsland, Frankrijk, Nederland, Oostenrijk en Zwitserland), waar het concept zelfs opduikt in de overwegingen van het hoogste rechtscollege. De afwezigheid van het concept in onze bewijstheorie betekent echter niet dat het achterliggende probleem niet bestaat.
Op 1 september 2016 is het decreet houdende huur
van korte duur voor handel en ambacht in werking
getreden. Hoewel dit wel eens het ‘Pop-updecreet’
wordt genoemd, gaat dit decreet eigenlijk veel
verder. Het decreet roept een specifiek huurregime
in het leven dat een handelshuurovereenkomst voor
één jaar of minder mogelijk maakt. De proefhuur
maakt hiermee zijn intrede in het Vlaamse huurrecht.
Het decreet is echter niet allesomvattend waardoor
partijen hoe dan ook contractueel hun werk blijven
behouden. In deze bijdrage worden het toepassingsgebied
en vernieuwingen van het decreet grondig
besproken. Op basis van overblijvende knelpunten
en rechtsvergelijking worden enkele toekomstgerichte
aanbevelingen gegeven voor zowel de praktizijn
als de decreetgever.
De school als lerende organisatie krijgt met wisselend succes al ongeveer 25 jaar aandacht. Dergelijke school is gericht op het verhogen van innovatiecapaciteit en effectiviteit, onder meer door het stimuleren van samenwerking tussen leden van het schoolteam (Kools & Stoll,  2016). Onderzoek wijst uit dat samenwerking tussen leraren een positieve invloed heeft op leraren (leerlinggerichte instructie, motivatie, efficiëntie, reductie van persoonlijke isolatie…), leerlingen (leerproces, leerprestaties, begrip en inzicht), en op de school als organisatie (innovatiegerichte schoolcultuur) (Vangrieken, Dochy, Raes, & Kyndt, 2015). Ondanks deze vastgestelde positieve effecten wordt lesgeven veelal gezien als een individuele verantwoordelijkheid (Ross & Bruce, 2007). Ook in Vlaanderen zien we dat leraren zelden samenwerken (OECD, 2014). Dat zou de enigszins alarmerende berichten in de media omtrent snelle uitstroom van startende leraren kunnen verklaren. In scholen met intensieve samenwerking tussen leraren ervaren starters namelijk een grotere sociale verbondenheid wat resulteert in een hogere tevredenheid en betrokkenheid (Siry, 2010).
De wereldwijde trend naar een meer geïntegreerde benadering van schoolse vakken, is er één die ook Vlaanderen niet aan zich wil laten voorbijgaan. Zo wilden we met het initiatief STEM@school onderzoeken op welke manier de STEM-disciplines (Science, Technology, Engineering en Mathematics, de zogenaamde bètavakken) geïntegreerd kunnen worden aangebracht in het voortgezet onderwijs. Om een breder draagvlak te creëren voor deze onderwijsvernieuwing werd tussen leraren en universiteit een partnerverband gesloten om vakoverschrijdende leermiddelen te ontwerpen. Maar hoe kunnen we leraren daar nu voor opleiden? Vanuit academisch perspectief distilleerden we uit onze ervaringen met leraren in dit onderzoeksinitiatief enkele belangrijke ontwerpprincipes en -processen. Op basis daarvan stellen we in deze beschouwing een programma voor, voor het opleiden van leraren tot ontwerpers van geïntegreerd onderwijs. Het ontwerpen van STEM-integrerend leermateriaal in STEM@school zal als casus de achterliggende ontwerpprincipes en -processen illustreren.
Criminaliteit en bendes zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Voor velen is dat een vaststaand feit. Sinds decennia zijn academici het echter fundamenteel oneens over de mate waarin ‘de bende’ verantwoordelijk geacht kan worden voor het illegaal
gedrag van haar leden. Dit artikel verdedigt vooreerst de stelling dat het merendeel van de bendecriminaliteit geen ‘bendedimensie’ lijkt te bevatten. Daarenboven stelt het dat een te sterke focus op bendeverklaringen ons begrip omtrent criminaliteit gepleegd door bendeleden in de weg staat. Het veroorzaakt meer bepaald twee belangrijke vertekeningen. Ten eerste overschat zulke focus de criminogene invloed van bendes op hun leden. Ten tweede gaat zulke focus ook voorbij aan algemenere socio-economische verklaringen van criminaliteit gepleegd door bendeleden. Een te sterke focus op het bendeaspect zorgt er dus voor dat andere factoren, die meer gelijklopend zijn met deze uit algemene criminaliteitstheorieën, genegeerd worden. Het empirische deel van dit artikel bestaat vooreerst uit een statistische analyse die
het profiel van de bendecriminaliteit vergelijkt met dat van de Brusselse stadscriminaliteit. Vervolgens wordt aan de hand van etnografische data dieper ingegaan op de motivaties van jonge Congolese (ex)bendeleden om deel te nemen aan de drugshandel aan Porte de Namur in Brussel.
Concurrentiebedingen strekken ertoe de werkgever te beschermen tegen concurrentie vanwege een (ex-)werknemer die tijdens de arbeidsverhouding waardevolle kennis van financiële, commerciële of industriële aard verwerft. De rechtspraak aanvaardt van oudsher dat dergelijke bedingen geldig zijn, op voorwaarde dat zij niet verder reiken dan het wettige belang van de werkgever noodzakelijk maakt. De wetgever heeft het concurrentiebeding in arbeidsovereenkomsten daarnaast aan bijzondere reglementering onderworpen. Naar huidig recht worden concurrentiebedingen in arbeidsverhoudingen dus door twee verschillende regimes beheerst. Het specifieke regime van artikelen 65, 86 en 104 AOW is beperkt tot concurrentiebedingen die deel uitmaken van de arbeidsovereenkomst én gelden na afloop daarvan. Bijgevolg is het gemeen recht van toepassing op concurrentiebedingen die geen deel uitmaken van de arbeidsovereenkomst, zelfs indien zij worden aangegaan door werknemers, en concurrentiebedingen die gelden tijdens de duur van de arbeidsovereenkomst. Deze bijdrage bespreekt de geldigheid, de uitwerking en de afdwinging van het concurrentiebeding, waarbij beide regimes telkens met elkaar worden gecontrasteerd. Het uitgangspunt daarbij is dat onvolledigheden en onduidelijkheden in het regime van arbeidsrechtelijke concurrentiebedingen moeten worden benaderd vanuit het gemeen verbintenissenrecht. Dat leidt tot een wisselwerking tussen het arbeidsrechtelijke en gemeenrechtelijke regime van concurrentiebedingen.
Het actuele jeugddelinquentierecht in België, gebaseerd op de Jeugdbeschermingswet van 1965 en grondig hervormd in 2006, is gekenmerkt door een zogenaamde ‘modellenmix’: een beschermingsmodel, aangevuld met herstelrechtelijk en strafrechtelijk geïnspireerde vernieuwingen. Het gevolg daarvan is dat jeugdrechters niet over een duidelijk referentiekader beschikken. Een belangrijke vraag is in hoeverre een jeugdrechter bij de besluitvorming, zowel procesmatig als inhoudelijk, rekening moet houden met strafrechtelijke beginselen. Deze bijdrage gaat in op deze vraag en de onduidelijkheid hieromtrent, via de ontwikkeling van een ‘minimale toepassingsmethode’ en een exemplarische toepassing daarvan op twee vraagstukken: de strafbare poging en de onpartijdigheid van de rechter.

The current Belgian youth justice system, based on the youth protection act of 1965 which was profoundly modified in 2006, is characterised by a so-called ‘mix of models’: a protection model, supplemented by renewals from the field of restorative justice and criminal law. Consequently, youth court judges lack a consistent system of references. An important question is the extent to which youth court judges in their decision-making process, both on the processual and the substantive level, must take into account principles from criminal law. This article focuses on that question and the vagueness surrounding it, through the introduction of a method, the ‘minimal application method’. The method will be applied, by way of an example, to two issues: the attempt in criminal law and the impartiality of the judge.

Le droit actuel de la délinquance juvénile en Belgique, basé sur la loi relative à la protection de la jeunesse de 1965 et profondément réformé en 2006, est caractérisé par un ‘mélange de modèles’: un modèle protectionnel, complété de nouveautés de la justice réparatrice et du droit pénal. La conséquence est que les juges de la jeunesse ne disposent pas d’un système cohérent de références et d’interprétation. Une question importante est la mesure dans laquelle un juge de la jeunesse prenant des décisions, sur le niveau processuel et matériel, doit tenir compte des principes du droit pénal. La contribution actuelle élabore sur cette question et sur l’imprécision de celle-ci, par la création d’une méthode, la ‘méthode d’application minimale’ et par l’application à titre d’exemple de cette méthode à deux concepts: la tentative en droit pénal et l’impartialité du juge.
Loopbaansparen is, sinds de goedkeuring van het wetsontwerp rond Wendbaar en Werkbaar Werk van minister Peeters, opgenomen in het Belgisch arbeidsrecht. Het idee is dat een werknemer nu eens meer en dan weer minder werkt, wat goed is voor de balans tussen werk en privé. Met Sarah De Groof van de KU Leuven bekijken we enkele discussies die in aanloop van het wetsontwerp zijn gevoerd. En hoe moet het nu verder met dat loopbaansparen?
Taalopleiding maakt in Vlaanderen een essentieel deel uit van het inburgeringsprogramma voor nieuwkomers. Taalverwerving wordt als een belangrijke component beschouwd door beleidsmakers voor de integratie van nieuwkomers, inclusief hun integratie op de arbeidsmarkt. Tot op heden is er echter weinig onderzoek gevoerd naar de link tussen participatie aan taalcursussen en arbeidsmarktintegratie. Met dit onderzoek willen we tegemoet komen aan deze lacune. We onderzoeken of de participatie aan cursussen met een hoger taalniveau gepaard gaat met een hogere kans op tewerkstelling en een hoger inkomen. We beschouwen taalniveau 1.1 daarbij als startpunt en analyseren wat het rendement is voor nieuwkomers van het investeren in bijkomende taalopleidingen (taalniveau 1.2 en hoger). Hiervoor doen we beroep op administratieve gegevens (van VDAB, de Kruispuntbank Inburgering, en de Kruispuntbank van de Sociale Zekerheid) van ruim 8500 inburgeraars gestart met 1.1 tussen 2007 en 2009.
Door de toegenomen migratie en diversiteit komen Nederlandstalige artsen meer en meer in aanraking met patiënten die zich in het Engels uitdrukken of behelpen. Dit boek wil de arts een waaier van vragen aanreiken die aan de Engelstalige patiënt tijdens de algemene en gespecialiseerde anamnese kunnen worden voorgelegd.
 
Het boek is een handig hulpmiddel voor de eerstelijnsconsultatie. Het eerste deel brengt de medische basiswoordenschat van het Engels aan in overzichtelijke kaders. Bijzondere aandacht gaat uit naar de taal die patiënten gebruiken. Daarna komt de eerstelijnsanamnese uitgebreid aan bod in praktisch opgevatte vragenlijsten. Een tweetalige lijst van anatomische termen en van frequent gebruikte medische termen en woordcombinaties maakt het geheel compleet. Het boek sluit af met een kort en toegankelijk grammaticaal overzicht. 
 
Aan dit vademecum hebben verscheidene specialisten van de KU Leuven meegewerkt. Zij hebben elk voor hun specialisme aangegeven welke vragen huisartsen aan hun patiënten kunnen stellen, voordat ze hen naar een specialist doorverwijzen.  

De auteurs van dit boek zijn beiden actief aan het Interfacultair Instituut voor Levende Talen van de KU Leuven.
HERLINDA VEKEMANS geeft naast cursussen medisch Engels aan studenten geneeskunde ook schrijf- en presentatiecursussen aan biomedische onderzoekers van de KU Leuven.
STÉPHANE OSTYN doceert medisch en biomedisch Frans aan de Faculteit Geneeskunde. 

Uit de samenwerking tussen deze auteurs resulteerde eerder al het succesvolle Medisch Engels in de apotheek. Stéphane Ostyn publiceerde ook Medisch Frans voor artsen en Medisch Frans in de apotheek.
Dit artikel is de samenvatting van een onderzoeksrapport met dezelfde titel. In dit rapport wordt de woningfiscaliteit getoetst aan twee rechtvaardigheidscriteria, namelijk de horizontale en de verticale rechtvaardigheid. 
Bij de toetsing houden de auteurs er rekening mee dat een goed belastingsysteem niet alleen rechtvaardig moet zijn, maar ook efficiënt en effectief. 
Het onderzoek vertrekt van de vaststelling dat er toenemende ongelijkheid is in de verdeling van vermogen en dat woningbezit de voornaamste vorm van vermogen is. In het licht van de vraag hoe vermogen kan worden herverdeeld, stelt zich zo ook de vraag naar de manier waarop de woning behandeld dient te worden in de fiscaliteit. 
De toetsing toont aan dat de huidige woningfiscaliteit op meerdere punten niet voldoet aan de principes van rechtvaardigheid. Om de rechtvaardigheid te verbeteren, reikt de studie een aantal denksporen aan.
Met de doorbraak in het Oosterweel dossier half maart kwamen de Antwerpse burgerbewegingen opnieuw in de schijnwerpers. Deze nieuwe generatie burgerbewegingen slagen er telkens opnieuw in om expertise uit heel wat verschillende disciplines te mobiliseren. De kan gaan van mobiliteit, leefbaarheid, tot stadsontwikkeling. De CurieuzeNeuzen meetcampagne over de luchtkwaliteit in Antwerpen was een van de succesverhalen van vorig jaar. In dit 'Laatste Woord' staan we stil bij de samenwerking tussen Ringland en 2000 burgerwetenschappers.
De discussies rond een rechtvaardige taxshift en de ‘hete herfst’ van 2014 met haar mobilisatie rond rechtvaardige fiscaliteit zijn grotendeels doodgebloed. Nochtans toont onderzoek aan dat er in België een groot draagvlak bestaat voor (fiscale) maatregelen tegen ongelijkheid. Waarom is inkomensongelijkheid dan geen electoraal thema?
Abstract University organizations are unique in Belgium in having a dual-channel structure for employee voice, consisting of both a trade union-based channel and a collegial channel with co-management rights. Universities have also experienced in the last two decades a shift in their position relative to the State and the market. This has resulted in both a growing “flexible layer” in the composition of university personnel, as well as a (relative) decrease in employee voice within the university organization. When taking into account the currently visible issues in both employee voice channels, it appears that the dual-channel structure is not sufficiently sensitive to deal with this double evolution. This insensitivity is compounded by the tendency to discuss university governance in terms of “collegial governance”, with little attention to existing and growing inequalities in employee voice within and between universities.

Samenvatting Universitaire organisaties zijn uniek in België met hun duale inspraakstructuur, bestaande uit een combinatie van een syndicaal kanaal en een collegiaal kanaal met medebestuur. Universiteiten kennen tevens de laatste decennia een verschuiving in hun positie t.o.v. de overheid en de markt, met als gevolg zowel een groeiende “flexibele schil” in het personeelsbestand, als een (relatieve) daling van inspraak binnen de organisatie. Op basis van de huidig waarneembare knelpunten in beide kanalen, lijkt de duale inspraakstructuur onvoldoende gevoelig te zijn om met deze dubbele evolutie om te gaan. Deze ongevoeligheid wordt tevens in de hand gewerkt door in discussies over universitair bestuur te vertrekken van een “collegiaal bestuursmodel”, met weinig aandacht voor de bestaande en groeiende ongelijkheid in inspraakmogelijkheden binnen en tussen universiteiten.
Het probleem van werkende armen wijst op het tekortschieten van de arbeidsmarkt in het realiseren van een degelijke levensstandaard via het verdelen van de toegevoegde waarde. Het complement van deze marktverdeling in de armoedebestrijding zijn de publieke diensten, de sociale zekerheid, en de herverdelingsmechanismes. Waar eerder meer aandacht uitging naar dit ‘overheidsaandeel’, wil het IPSWICH- project de focus plaatsen op de rol van deze initiële verdeling, niet alleen in het verleden en vandaag, maar ook in de toekomst.
De vermaatschappelijking en de-institutionalisering van de geestelijke gezondheidszorg leiden tot veranderingen in de klinische praktijk. In dit artikel staan we eerst stil bij de intrede van een positieve visie en bij de veranderingen in de rol van de patiënt als actieve participant en ervaringsdeskundige. Meer zorg in de samenleving brengt mee dat ook de mantelzorger een belangrijke partner in de zorg wordt. De patiënt is in toenemende mate een volwaardige burger die deelneemt aan werk, educatie en vrije tijd. Toch is het niet enkel rozengeur en maneschijn. De strijd tegen het stigma dat nog steeds kleeft aan psychische ziek(t)en en de discriminatie die hiermee in onze samenleving gepaard gaat, blijven belangrijke uitdagingen. Ten slotte staan we stil bij de vooruitzichten voor de rol en taken van ‘de klinisch psycholoog van de toekomst’ in het licht van de geschetste ontwikkelingen.
Met het boek "Arnaud is een kunstenaar met het downsyndroom, Lara een kunstenaar met een knieprobleem" kon Lara Jakoba Breine een mooi vervolg creëren op de masterscriptie die ze schreef tijdens haar opleiding Beeldende Kunsten aan LUCA campus Sint-Lucas Gent (promotor scriptie: Jan Peeters). Het boek werd vormgegeven door oud-student Olivier Smets en uitgegeven door vzw Wit.h en de Grafische Cel van LUCA School of Arts. "Ik koos ervoor om een jaar lang een-op-een te werken met een kunstenaar met een beperking. Arnaud Rogard is 38 jaar oud en hij heeft het downsyndroom. Samen tekenden we, onderzochten werk van andere kunstenaars en bezochten musea. In onze samenwerking streefde ik naar een balans, een wederkerige verhouding. De samenwerking was een groeiproces en een zoektocht. Ik heb er echt van genoten. De ervaring heeft mijn kijk op de artistieke wereld en mijn eigen werk volledig veranderd. Door heel aandachtig ons proces te doorlopen stootte ik op vragen die voor mezelf soms moeilijk te beantwoorden waren. Outsider Art: wat houdt dat precies in? Valt het werk van Arnaud hieronder? Waarom gebruiken wij deze term? Is dit waardevol voor de carrière van Arnaud als kunstenaar? Ook de noemer sociaal-artistiek bekijk ik van dichtbij en pas deze toe op de samenwerking tussen Arnaud en mij. Hoe realiseer je een goede samenwerking? Welke rollen moet ik allemaal opnemen? Eenvoudige vragen die voor twijfel zorgden. Tijdens onze samenwerking documenteerde ik alles zorgvuldig en schreef alles neer in een logboek dat later resulteerde in dit boek. Met het boek wil ik heel graag mijn ware passie delen voor samenwerking met kunstenaars met een verstandelijke beperking." (Lara Jakoba Breine)