clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Het Belgische hervormingsproject aansprakelijkheidsrecht: de dagen van het iconische artikel 1382 en de gendergevoelige bonus pater familias lijken geteld… NTBR 2018/29 Nadat eerder een project tot hervorming van het erf-, verbintenissen-, goederen-en bewijsrecht het licht zag, werd op 28 maart 2018 het beloftevolle project aansprakelijkheidsrecht aan het publiek voorgesteld. Deze bijdrage biedt u een eerste kennismaking.
Het beleid stuurt aan op schaalvergroting van zowel sociale huisvestingsmaatschappijen (SHM’s) als sociale verhuurkantoren (SVK’s), waarbij met schaal het aantal woningen in beheer wordt bedoeld. Het lijkt ook logisch dat er een minimum grootte bestaat om op efficiënte manier een woonorganisatie te kunnen beheren. Maar wat deze grootte dan moet zijn en of groeien ook in alle opzichten beter is, werd in Vlaanderen nog niet onderzocht. Daarom gingen we in een onderzoek na of grotere SHM’s en SVK’s meer efficiënt zijn dan kleinere. Een beoordeling van de efficiëntie is niet gemakkelijk, omdat dit een goede meting vraagt van de outputs. Wat outputs zijn, hangt af van de doelstellingen. Omdat een sociale woonorganisatie meerdere doelstellingen nastreeft, zijn er dus outputs van verschillende aard: het aanbieden van huurwoningen, de betaalbaarheid van de woningen, de kwaliteit, het bereiken van de doelgroep, begeleiding van (kandidaat-)huurders. Voor de onderzochte outputs lijkt een grotere schaal de relatieve efficiëntie niet te vergroten.
VZW Klimaatzaak e.a. begonnen in 2015 de Belgische klimaatzaak, geïnspireerd door de Nederlandse klimaatzaak (Urgenda e.a. t/ Nederlandse Staat) waarmee ze enkele gelijkenissen vertoont. Een analyse van de uitspraak in beroep in die Urgendazaak noopt tot belangrijke lessen voor de Belgische variant over de rol van supra-individuele belangen en over de voordelen van een mensenrechtelijke grondslag ten opzichte van de aansprakelijkheidsrechtelijke ongeschreven zorgplicht. Voor de verdere uitbouw van een niveau van collectieve belangen(bescherming) is de recente aanvulling van art. 17 Ger.W. van belang als belangrijke stap in een evolutie naar een ruimere bescherming van collectieve belangen. Daarbij treedt preventie in plaats van vergoeding steeds meer op de voorgrond. Een strategische grondslagkeuze kan daarbij problemen door vereisten van zekere schade en causaliteit vermijden en zich baseren op de bedreiging van een subjectief recht en het handhaven van een welbepaalde rechtsplicht.
Deze bijdrage gaat op zoek naar een antwoord op de vraag wat goede politiezorg is en hoe politiezorg verbeterd kan worden. Geïnspireerd door de literatuur rond politielegitimiteit wordt daarbij vertrokken van vier criteria voor de beoordeling van politiezorg: legaliteit, efficiëntie en effectiviteit, procedurele rechtvaardigheid en distributieve rechtvaardigheid. Daarbij wordt vastgesteld dat deze criteria niet alleen complementair zijn, maar ook soms contradictorisch: ze zijn niet permanent alle vier tegelijk te maximaliseren. Bovendien wordt de legitimiteit van de politie ook beïnvloed door andere factoren dan het al dan niet voldoen aan deze criteria. Het resultaat van dit alles is dat politieambtenaren moeten werken met een onmogelijk mandaat in een ambigue, complexe context. Tegen de achtergrond van al die uitdagingen stelt deze bijdrage, in een persoonlijke reflectie, vier mogelijke wegen voor naar een betere politiezorg: moedig leiderschap dat politieambtenaren steunt in het omgaan met ambiguïteit, een echt rechtvaardige behandeling van politieambtenaren door de politieorganisatie, goede politiepraktijken ondersteund door een breed palet van wetenschappelijk onderzoek, en opleidingen die helpen bij het omgaan met ambiguïteit en complexiteit in de dagelijkse politiepraktijk.
"Van de Terra-Films te Berlijn heb ik een invitatie gekregen om daar veertien dagen te komen doorbrengen met Felix Timmermans. Ik ga’, noteerde schrijver Ernest Claes op 22 augustus 1941 in zijn dagboek. Dit artikel reconstrueert de filmcursus die Claes en Timmermans volgden en
waarover Claes na de bezetting slechts selectief getuigde.
De koffer staat in de studio. Leeg. De duizenden brieven die er ooit in gepropt zaten, zijn intussen gesorteerd op datum, gelogd, gelezen, sommige uitgetypt en andere gefotografeerd. Muriel Leysen, de eigenares van de koffer én van zijn inhoud, stierf in de jaren 1970 in Johannesburg. De vader van de kunstenares had de koffer meer dan veertig jaar onder zijn hoede. Na zijn dood bracht de kunstenares de koffer naar België. Onlangs, in januari, kwam er een nieuwe brief toe. Eentje van Muriel. ‘De koffer’ is een tussenstation in Wendy Morris’ lopende studie rond de rol van brieven binnen een artistieke onderzoekspraktijk.

The suitcase stands empty in the studio. The thousand letters once crammed into it have been sorted by date, logged, read, some typed up and others photographed. Muriel Leysen, the owner of the case and its contents, died in Johannesburg in the 1970s. The father of the artist has been guardian of the suitcase for over forty years. Following his death the artist brought the case to Belgium. Now, in January a new letter has arrived. This one is from Muriel. ‘The Suitcase’ is a waystation in Wendy Morris’s ongoing investigation into the role that letters might play in an artistic research practice.
Deze reeks behandelt  nieuwe vormen van economisch denken  en ermee verbonden economische praktijken die zich als alternatief presenteren voor  de thans dominante kapitalistische markteconomie. De titel bedoelt niet alleen dat het om een veelheid van benaderingen gaat, maar ook dat de erkenning van diversiteit een wezenlijk kenmerk is van een ecologisch wereldbeeld en dus van elk ecologisch denken over economie. Deze bijdrage gaat in op een benadering die zelf een grote variëteit aan ‘alternatieve’ economische praktijken omvat en recent opgang maakte onder de  benamingen ‘Solidariteitseconomie’ en ‘Sociale en solidariteitseconomie’. Gaat het om verschillende benaderingen of niet? Waarvoor staan ze? Wat is hun belang vandaag?
‘Zoals de Vader mij gezonden heeft, zo zend ik u’, (Joh 20, 21)
heeft Jezus tegen de apostelen en tegen zijn leerlingen gezegd
en zij zijn hem gaan verkondigen aan de hele wereld, in verschillende
contexten, op verschillende wijzen. Dit bracht de kerk
in beweging. Ook vandaag is de kerk nog altijd geroepen om
apostolisch en in beweging te zijn.’ (Paus Franciscus, Gaudete
et exsultate 135).
De veertiende LOGOS-studiedag gaat over de hedendaagse uitdagingen
van het apostelschap: Wat zijn vandaag de plaatsen
en contexten waar christenen naartoe gezonden zijn? Hoe vindt
verkondiging in de kerk en buiten de kerk plaats? Hoe kunnen
christenen in dialoog treden met mensen met verschillende culturele
en religieuze achtergronden? Hoe blijft verkondiging in
een nieuwe tijd trouw aan de boodschap van Jezus?
Met bijdragen van Reimund Bieringer, Karlijn Demasure, Sake Stoppels,
Annemie Deckers, Peter De Mey, Judith Gruber, Jacques Haers, Tetty
Rooze en Didier Vanderslycke, Dieter Van Belle, Stijn Van den Bossche,
Annemarie Mayer.
De Belgische gezondheidszorg is de op drie na beste van Europa. Levenslang leren kan het kwaliteitsvolle zorgaanbod op peil houden. Cijfers van de Enquête naar de arbeidskrachten tonen echter aan dat levenslang leren in België onvoldoende wordt benut. De situatie wordt beschreven aan de hand van drie bepalende factoren van levenslang  leren: aantrekkelijkheid, toegankelijkheid en effectiviteit.
Hoogsensitiviteit is een populair begrip in boeken voor een breed publiek, CLB, school en hulpverlening. Hoewel hoogsensitiviteit diverse invullingen kent en er verschillende meningen over bestaan, staat het wetenschappelijk onderzoek naar hoogsensitiviteit nog in zijn kinderschoenen. In dit artikel krijg je een stand van zaken van dat wetenschappelijk onderzoek. Wat weten we al over hoogsensitiviteit en wat weten we nog niet?
Een van de belangrijkste uitdagingen van het arbeidsmarktbeleid is het afstemmen van het aanbod van dienstverlening op de diverse noden van werkzoekenden. Die noden zijn afhankelijk van het profiel van de werkzoekende en zijn of haar afstand tot de arbeidsmarkt. Het VIONA-onderzoek ‘wat het beleid aanbiedt aan wie: een onderzoek naar vraag en aanbod van activering’ brengt in kaart wat het Vlaamse arbeidsmarktbeleid aanbiedt aan wie. Op basis van drie figuren behandelen we in dit artikel drie onderzoeksvragen: (1) hoe karakteriseren we het begrip ‘afstand tot de arbeidsmarkt’ en hoe varieert die afstand naargelang de kenmerken van werkzoekenden? (2) welke ondersteuning wordt aan welke werkzoekende geboden? en (3) hoeveel
(en welke) werkzoekenden worden onvoldoende bereikt?
De Viona Leerstoel Arbeidsmarktdynamiek heeft tot doel om voor Vlaanderen de inzichten te verdiepen in actuele beleidsvraagstukken over de arbeidsmarkt vanuit een dynamische benadering. Het onderzoek in de periode 2017 – medio 2019 had betrekking op volgende vier thema’s: flows van jobs, aanwervingen en startende werkgevers, nieuwe niches (tech start-ups) en economische groeipolen (Brussels Airport), en werknemerstransities en –loopbanen op langere termijn. In deze bijdrage brengen we de belangrijkste inzichten samen.
De tewerkstellingskloof tussen personen van buitenlandse herkomst
enerzijds en de ‘autochtone’ bevolking anderzijds is bijzonder
hoog in België. Dit gaat ook op voor hooggeschoolde
migranten. Een oorzaak hiervan ligt in de moeizame transfer
van hun menselijk kapitaal naar het land van bestemming. Een
oplossing die vaak naar voor wordt geschoven in deze context
is de erkenning van buitenlandse diploma’s. Er is echter weinig
zicht op welke waarde de erkenning van deze diploma’s heeft
op de arbeidsmarkt, zowel voor werkgevers als voor de aanvragers:
Kijken werkgevers naar de erkenning van diploma’s in hun
aanwervingsbeslissingen? Hoe waarderen ze diploma-erkenning?
Hebben de aanvragers van diploma-erkenning de indruk dat het
hun loopbaan vooruit helpt? In opdracht van NARIC-Vlaanderen
gingen we dit na door middel van een kwalitatieve bevraging van
hr-professionals en een websurvey bij aanvragers van diplomaerkenning.
In het kader van een doctoraatsonderzoek zijn ouders gefilmd tijdens een interactie met hun jonge kinderen tot vier jaar met een grote verstandelijke en motorische ontwikkelingsstoornis. Het onderzoek toont aan dat deze kinderen gebaat zijn bij stimulerend contact met de ouders, maar ook dat daarbij sprake kan zijn van remmende factoren. Opvallend in dit verband is dat ouders van kinderen die minder initiatief nemen eerder lijken te kiezen voor een interactiestijl gericht op sociaal contact dan op ontwikkeling.
Wanneer we ons niet goed in ons vel voelen, zoeken we al snel online naar antwoorden en hulp. Ook hulpverleners maken steeds meer gebruik van technologie in therapie. Websites, apps, chatbots, wearables, serious games, virtual en augmented reality lijken veelbelovende tools om ons te helpen omgaan met stress, depressie, paniekaanvallen, trauma, fobieën en eetstoornissen. Maar hoe zijn die behandelingen tot stand gekomen en wat is niet alleen hype, maar ook hulp? 

Dit boek vertrekt vanuit de intrigerende verhalen die zich afspelen op
het raakvlak van psychologie en technologie. Daarnaast krijg je als
lezer ook inspiratie om die technologie optimaal te benutten, voor jezelf, of als hulpverlener.

met een voorwoord door Otto Jan Ham
Het Mariabeeldje van Duffel werd miraculeuze krachten toebedeeld. Op een votiefschilderij in de de kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Gode wil te Duffel staan twee kapucijnen afgebeeld die met de hulp van het beeldje een duiveluitdrijving doen bij het begijntje Anna Catherina Joris (1683). In dit artikel worden de namen van deze twee kapucijnen achterhaald en verder ingegaan op de wonderbaarlijke geschiedenis van het Mariabeeldje.
In dit artikel wordt de inhoud van het tot nu toe enige gekende exemplaar van het in 1589 door Plantijn gedrukte Nederlandstalig boekje over de regel van Franciscus gereconstrueerd, aangezien een belangrijk deel ervan achteraan verloren is gegaan. Met de gegevens van de rekeningen van Plantijn komen we ook heel wat informatie te weten over het productieproces en de kosten, wat dit een heel interessant werkje maakt. Zo wordt er ook dieper ingegaan op de gravures die het boekje sieren en wordt een ontbrekende gravure geïdentificeerd.
Onderzoek naar de ontwikkeling van personen met Ernstige Meervoudige Beperkingen (EMB) is schaars, zeker wanneer het om jonge kinderen gaat. Het OJKO-project (Ontwikkeling van Jonge Kinderen met een grote Ontwikkelingsvertraging, www.ojko.be) wilt hier verandering in brengen. Het algemene doel van het project is de ontwikkeling van deze kinderen opvolgen op verschillende domeinen van hun functioneren, waarbij ook de invloed van contextvariabelen op hun ontwikkelingstrajecten wordt nagegaan. In kader van dit project werd een internationale samenwerking opgezet tussen de KU Leuven (onder leiding van Professor Bea Maes) en de Rijksuniversiteit Groningen (onder leiding van Professor Annette van der Putten). Verschillende doctorandi en masterstudenten werken aan dit project, waaronder Ines Van keer. Zij deed de voorbije jaren onderzoek naar de (invloed van de) gezinscontext in deze doelgroep, met een specifieke focus op enerzijds ouder-kind interacties en anderzijds gezinsactiviteiten.
This article presents the findings of a qualitative literature review on the central questions in the Western-European “multicultural debate”, with specific regard for the Belgian region. The multicultural debate is defined as the public discussion on problems that are rightly or wrongly linked to the fact of living together in a culturally diverse context. The four key domains that are identified in this debate are the following: (im)migration, integration, discrimination/racism and the place of religion/Islam. This article attempts to offer an overview of the answers provided by the scientific literature within each of these domains. The main conclusion is that although there is undeniably a large volume of (raw) data available, especially with regard to migration and integration, the central questions in this debate are only being answered with sound empirical findings to a very limited extent. This makes it more difficult to reach a scientific consensus on these questions. Meanwhile, many have pointed out the series of political and societal shifts that took place in several western countries as a new “post-truth” era in which truth, facts and rationality no longer matter. As these developments have once again placed diversity and multicultural issues at the centre of public discourses and the collective imaginary, possible implications of the findings of this study in this context are discussed.

Dit artikel presenteert de bevindingen van een kwalitatieve literatuurstudie over de centrale vraagstukken in het West-Europese “multiculturele debat”, met bijzondere aandacht voor de Belgische regio. Het multiculturele debat wordt gedefinieerd  als de publieke discussie over de problemen die terecht of onterecht gelinkt worden aan het samen-leven in een  cultureel diverse context. De vier sleuteldomeinen die in dit debat geïdentificeerd worden zijn: (im)migratie, integratie, discriminatie/racisme en de plaats van religie/de Islam. Dit artikel tracht een overzicht te bieden van de antwoorden die de wetenschappelijke literatuur biedt binnen elk van deze domeinen. De voornaamste conclusie is dat hoewel er onmiskenbaar een grote hoeveelheid aan (ruwe) data beschikbaar is, vooral wat betreft migratie en integratie, de centrale vraagstukken in dit debat slechts in zeer beperkte mate beantwoord worden op basis van gefundeerde empirische bevindingen. Dit bemoeilijkt het bereiken van een  wetenschappelijke consensus hieromtrent. Omdat er zich ondertussen in een hele reeks westerse landen politiek-maatschappelijke kenteringen voltrokken die voor velen wijzen op een nieuw “post-truth” tijdperk waarin waarheid, feiten en rationaliteit er niet langer toe doen, en omdat diversiteits- en multiculturele kwesties door deze ontwikkelingen weer centraal worden geplaatst in het publieke discours en in de collectieve beeldvorming, worden de mogelijke implicaties van de bevindingen van deze studie in deze context besproken.
Previous research on mental subtraction with numbers up to 1000 has repeatedly demonstrated the superior efficiency of indirect addition to direct subtraction. That research, however, always used subtractions with borrowing (e.g., 814 ˗ 786 = ?). Therefore, we investigated the efficiency of indirect addition for subtractions without borrowing (e.g., 824 ˗ 611 = ?). Fifty-five pupils from the sixth grade, divided into an mathematically above-average and below-average group, received a series of 15 subtractions with a small, medium or large difference between minuend and subtrahend, offered in a no-choice direct subtraction and a no-choice indirect addition condition. Indirect addition led to more accurate solutions for both stronger and weaker pupils than direct subtraction. On the other hand, indirect addition in both groups was performed slower than direct subtraction, except on items with a small difference. These results require further research into the generalizability of these findings and their causes.

In eerder onderzoek op het gebied van hoofdrekenend aftrekken tot 1000 werd de superieure efficiëntie van indirect optellen ten opzichte van direct aftrekken meermaals aangetoond. In dat onderzoek werd er echter steeds gebruik gemaakt van opgaven met minstens een overbrugging (bijv. 814 – 786 = ?). Daarom gingen we in de huidige studie de efficiëntie van indirect optellen na bij aftrekopgaven zonder overbrugging (bijv. 824 – 611 = ?). Vijfenvijftig leerlingen uit het zesde leerjaar (= groep 8), opgesplitst in een onder- en bovengemiddelde groep, kreeg een reeks van 15 aftrekopgaven met een klein, middelmatig of groot verschil tussen aftrektal en aftrekker  ̶  aangeboden in twee geen-keuzecondities. In de ene conditie moesten ze alle opgaven oplossen met de direct aftrekstrategie en in de andere via de indirecte optelstrategie. Indirect optellen leidde zowel bij alle leerlingen tot meer accurate oplossingen dan direct aftrekken. Dit gold niet alleen voor opgaven met een klein verschil, waarvoor indirect optellen als de meest passende strategie wordt beschouwd, maar ook voor de twee andere opgaventypes. Anderzijds werd indirect optellen in beide niveaugroepen trager uitgevoerd dan direct aftrekken, behalve voor de oefeningen met een klein verschil. Deze resultaten vragen om verder onderzoek naar de veralgemeenbaarheid van deze bevindingen en de oorzaken ervan.
In dit artikel bespreken we de invoering van een token economie bij klas van 19 kinderen met gedragsmoeilijkheden tijdens de les LO. Een token economie is een strategie om positief gedrag aan te leren bestaande uit drie basiselementen: (1) de selectie en definiëring van gedrag, (2) de toekenning van tokens wanneer leerlingen het gewenste gedrag vertonen, en (3) de uitwisseling van tokens voor attractieve beloningen. De token economie leidde tot een toename van positief sociaal gedrag en fysieke activiteit bij leerlingen.
Zorgvuldig en betrouwbaar zorgnoden meten
InterRAI ontwikkelde instrumenten om zorgnoden in
specifieke contexten te meten. Zo werd bijvoorbeeld de
interRAI-LTCF (Long Term Care Facilities) en de inter-
RAI-HC (Home Care) ontwikkeld. Elk interRAI instrument
bestaat uit gestructureerde vragen over de zorgsituatie,
onderverdeeld in een twintigtal hoofdstukken zoals
stemming en gedrag, psychosociaal welzijn, continentie,
ziektebeelden, gezondheidstoestand, geneesmiddelen,
communicatie, toestand van de huid,...7
Een softwareapplicatie genereert op basis van gevalideerde
algoritmes verschillende uitkomstmaten. Er
zijn de CAP’s (cliënt assessment protocols of klinische
aandachtspunten) die de zorgverlener informeren of en
waar (en in welke mate) de patiënt nog kan recupereren
of verbeteren. Elke CAP bevat ‘zorgrichtlijnen’ om hoogkwalitatieve
zorgplanning te realiseren in vier domeinen:
functioneel presteren, cognitie en geestelijke gezondheid,
sociaal leven en klinische complicaties.
Een tweede uitkomstmaat zijn de zorgschalen die het
niveau van zorgbehoefte aangeven; de gezondheidsprofielen
tot slot geven een soort samenvatting van de
situatie van de patiënt.
Evidence-based practice (EBP) diëtetiek combineert actuele
wetenschappelijke kennis met expertise van diëtisten en de
inbreng van patiënten met het oog op de beste aanpak op maat
van patiënten. Gezien het dynamische karakter van het wetenschappelijke onderzoek en de maatschappelijke evoluties zijn
regelmatige evaluaties van EBP-richtlijnen belangrijk.
• EBP diëtetiek geldt voor elk facet van het werk van de diëtist
(zorg, catering, productie, gezondheidsbevordering).
• De meerderheid van de Belgische diëtisten is overtuigd van
het belang van EBP.
• Diëtisten geven de voorkeur aan korte maar duidelijke richtlijnen met samenvattende kernboodschappen en de mogelijkheid om bijkomende informatie op te vragen. Dat kan helpen
om een richtlijn verder op maat van de patiënt te vertalen.
• EBP-richtlijnen voor diëtisten worden gebundeld op het platform www.ebpnet.be, het referentieplatform voor EBP voor alle
Belgische zorgactoren in de eerstelijnszorg. Daarnaast worden
diverse projecten opgezet om de implementatie van klinische
evidence-based dieetrichtlijnen en de toepassing van EBP
diëtetiek te bevorderen.
Vijftien jaar geleden werd euthanasie in België gedepenaliseerd. Sindsdien is de levenseindezorg in dit land zonder euthanasie niet langer denkbaar. Aanvankelijk kreeg men de indruk dat met de normalisering van de actieve levensbeëindiging om medische redenen, en dit binnen een strikt wettelijk kader, alleen maar een positieve tendens was ingezet. Kritische stemmen in binnen- en buitenland kregen weinig of geen gehoor. Dit colloquium wou bewust deze stemmen een forum bieden: voorbij de polarisering pro en contra de euthanasiewet werd door nationale en internationale experten nagedacht en gediscussieerd over de problemen, blinde vlekken en uitdagingen van een levenseindezorg waarin euthanasie een plaats heeft gekregen. Speciale aandacht ging daarbij naar euthanasie in de psychiatrie en de geriatrie.
Tijdens prehospitaalinterventies wordt er quasi reflexmatig een perifere katheter geplaatst, vaak zonder duidelijke medische noodzaak. In deze retrospectieve monocentrische studie werd de frequentie van het plaatsen van deze katheters nagegaan. Verder werd er een correlatie gezocht tussen de plaatsing van een katheter, de ernst van de pathologie en de impact op de interventietijden. Gedurende een periode van één jaar werd de indicatie voor het plaatsen van een perifere katheter nagegaan op basis van gegevens uit de MUG-fiche. Er werd een onderscheid gemaakt tussen een katheterslot, een vochtinfuus en intraveneuze medicatietoediening. Voor elke interventie werd er een „modified early warning score” (MEWS) berekend. Van de 922 geregistreerde interventies werden er 395 weerhouden. Zonder katheter bedroeg de interventietijd gemiddeld 10,11 minuten, met een katheterslot 13,75 minuten, met een vochtinfuus 16,77 minuten en met intraveneuze medicatietoediening met of zonder intraveneus vocht 17,45 minuten. Er was een significant verschil in de gemiddelde MEWS in de groep patiënten bij wie geen katheter (1,25 ± 0,15) geplaatst werd in vergelijking met patiënten bij wie dit wel (2,45 ± 0,16) gebeurde (p < 0,01). Het plaatsen van een perifere katheter ging gepaard met een significante toename van de interventietijden. Deze studie suggereert een vooralsnog onvoldoende medisch gericht gebruik van perifere katheters.