clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Leerlingen gaan naar school om zich te ontwikkelen en bepaalde leerdoelen te halen. Een kerntaak van het onderwijs is leerlingen hierbij te helpen. Leraren spelen hierin een belangrijke rol: zij stimuleren, begeleiden en sturen het leerproces waar nodig bij. Hierbij is het (tussentijds) beoordelen van het leren essentieel. Dit boek gaat ervan uit dat dit niet alleen de taak is van de leraar, maar ook van de leerlingen zelf. Door zelfreflectie, feedback van de leraar en evaluatie door medeleerlingen worden zij zich meer bewust van hun eigen leerproces en krijgen zij aanwijzingen voor het zetten van de volgende stap op weg naar het bereiken van hun leerdoel.

Evalueren om te Leren biedt (aankomende) leraren theoretische achtergronden, praktijkvoorbeelden, handvatten en praktische instrumenten om leerlingen te helpen in hun ontwikkeling. De benadering van evaluatie, die 'Evalueren om te Leren' wordt genoemd, staat centraal in dit boek. De actieve rol van leerlingen hierin wordt sterk benadrukt. 
Het boek bestaat uit drie delen. Deel 1 vormt een inleiding over evaluatie, toetsing en beoordeling op school. Hierin worden algemene principes van evaluatie besproken en wordt 'Evalueren om te Leren' nader uitgewerkt. Deel 2 is meer praktisch van aard en behandelt de onderwerpen feedback, peerevaluatie, zelfreflectie, werken met portfolio's, evalueren van projectwerk en continue voortgangsevaluatie. In deel 3 komen enkele bouwstenen voor schoolbeleid aan de orde zoals opvattingen van leerkrachten over evalueren, communicatie en samenwerking met ouders over evaluatie en kwaliteitcriteria voor evaluatie. 

Dit boek is bestemd voor leraren (in opleiding) in het basis- en voortgezet/secundair onderwijs. Het is een toegankelijk geschreven uitgave waarin kennis en praktijk nauw met elkaar zijn verweven. Evalueren om te Leren is geschreven door auteurs afkomstig vanuit diverse universiteiten en hogescholen in Nederland en Vlaanderen met wetenschappelijke en/of praktijkervaring op dit gebied.

Jos Castelijns is lector 'Eigentijds beoordelen in het onderwijs' aan hogeschool De Kempel te Helmond en senioronderzoeker bij KPCGroep in 's-Hertogenbosch. Mien Segers is hoogleraar Corporate Learning aan de Universiteit van Maastricht. Katrien Struyven is als docent verbonden aan de Vrije Universiteit Brussel, Vakgroep Educatiewetenschappen (EDWE).
Dit onderzoek heeft tot doel via semigestructureerde interviews (N=38) de verwachtingen over de rol van de mentor in de begeleiding en beoordeling van toekomstige leraren tijdens de praktijkstage in kaart te brengen vanuit het perspectief van de mentor en dat van de stagebegeleider. Resultaten geven aan dat mentorschap wordt ingegeven door twee bestaansredenen: ervaring als leerkracht en deskundigheid als begeleider. Beide factoren spelen een rol in de begeleiding
en beoordeling die mentoren geven; met vaak onbedoelde effecten voor de evaluatie van de student. Bovendien is er onduidelijkheid over volgende vragen: Wat kenmerkt een goede mentor? Welke begeleiding en beoordeling wordt van hem/haar verwacht?
Mentoren zijn momenteel veelal toevallige passagiers op een vlucht die wordt bepaald door het opleidingsinstituut. Een gedeeld opleidingsconcept echter promoveert de mentor tot een deskundig copiloot, die de route mee uitstippelt.
Mentorschap is een controversieel gegeven tegenwoordig. Terwijl enerzijds de praktijkcomponent van de lerarenopleiding in decreten steeds toeneemt, worden anderzijds budgettaire mogelijkheden om deze praktijkcomponent professioneel te begeleiden onttrokken door diezelfde overheden. Nochtans wordt de mentor als een sleutelfiguur beschouwd tijdens de stage van toekomstige leerkrachten. Wat echter verwacht wordt van deze figuur in de Vlaamse situatie is minder duidelijk. Dit onderzoek heeft tot doel via semigestructureerde interviews (N=38) de overeenkomsten en discrepanties in verwachtingen van het opleidingsinstituut en van de mentoren in stagescholen in kaart te brengen. Resultaten geven aan dat mentorschap blijkt ingegeven door twee bestaansredenen, met name de ervaring die werd opgedaan als leerkracht, dan wel de deskundigheid als begeleider die werd opgebouwd. Deze bestaansreden die mentoren toekennen, heeft een bepalende invloed op de begeleiding en beoordeling die mentoren geven; met vaak onbedoelde effecten voor de evaluatie van de student. Bovendien blijkt onduidelijkheid over volgende vragen: wie is een goede mentor? En welke begeleiding en beoordeling wordt van hem verwacht? Mentoren zijn momenteel veelal toevallige passagiers op een vlucht die wordt bepaald door het opleidingsinstituut. Een gedeeld opleidingsconcept echter promoveert de mentor tot een deskundig copiloot, die mee de route uitstippelt.
In 1997 werden ontwikkelingsdoelen en eindtermen vastgelegd voor het basisonderwijs. De manier waarop deze tot stand zijn gekomen en later werden aangepast onder druk van de koepelorganisaties heeft onduidelijkheid gecreëerd over de waarde en het gebruik van de ontwikkelingsdoelen en eindtermen. Bovendien zitten uiteenlopende benaderingen van de eindtermen en ontwikkelingsdoelen in leermiddelen vervat, wat interpretatie ervan verder compliceert. Daarnaast spelen ook de opvattingen en de perceptie van leerkrachten en directies een rol in de wijze waarop ontwikkelingsdoelen en eindtermen uiteindelijk worden geïnterpreteerd en vertaald in de dagdagelijkse klaspraktijk. 
Om deze verschillende redenen was de overheid geïnteresseerd om de ontwikkelingsdoelen en eindtermen te onderwerpen aan een evaluatieonderzoek. 
Dit werk is de neerslag van het onderzoek dat werd uitgevoerd in het kader van het Onderwijskundig Beleids- en Praktijkgericht Wetenschappelijk Onderzoek (OBPWO). Daarin wordt nagegaan of leraren en directies tevreden zijn over de ontwikkelingsdoelen en eindtermen als kerncurriculum voor het basisonderwijs. Bovendien wordt onderzocht of ze mee richting geven aan de concrete klaspraktijk en het schoolbeleid. 
Het boek is bedoeld om een democratische dialoog te stimuleren over de waarde en het gebruik van ontwikkelingsdoelen en eindtermen in het onderwijs. Daarmee hopen we ook het kwaliteitsdebat te inspireren en stimuleren.
Is je spreekstijl groen of zwart? Het lijkt een vreemde vraag. Kleuren worden gebruikt om stemmendatabanken te ordenen en om stemmen in groepen te verdelen (e.g., Vox Office, VRT; Multivoice Nederland). Stemmendatabanken tellen al gauw honderden stemmen,en het is dan handig om op basis van één of andere onderverdeling (i.e., kleur in dit geval) de databank te kunnen bevragen.Elke kleur wordt geassocieerd met bepaalde eigenschappen of emoties, die op basis van de stemopnames werden toegekend. In de Praat-applicatie prosogram (Mertens, 2004) werd gezocht naar specifieke, objectieve prosodische correlaten voor de met groen en zwart aangeduide spreekstijlen.
De keuzes die logopedisten maken op het vlak van stemtherapie worden bepaald door de overlevering van generatie op generatie zoals beschreven in de handboeken, de opkomende outcome-studies en de mening van vakspecialisten of zogenaamde experts' opinion. Over dit laatste is zo goed als niets gepubliceerd. Om te achterhalen wat experts meer of minder effectief vinden in stemtherapie werd aan 65 stemtherapeuten met uiteenlopende herkomst en ervaring gevraagd om in een lijst van mogelijke interventies de naar hun oordeel 3 meest effectieve aan te duiden. Drie groepen werden met elkaar vergeleken: een Nederlandstalige groep met beperkte ervaring (7 jaar), een Nederlandstalige groep met zeer ruime ervaring (> 25 jaar) en een internationale groep, eveneens met ruime ervaring (23 jaar). De resultaten tonen aan dat voor de totale groep "resonantie","bewustzijn, counseling stemhygiëne", "adem" en "laryngeale spanning" aangeduid worden als de belangrijkste deelaspecten van stemtherapie, maar dat er ook kleine, hoewel niet significante verschillen zijn tussen de groepen van stemtherapeuten.
Dit handboek heeft de intentie om op een zeer praktische manier rechtenstudenten en beginnende juristen een stappenplan aan te bieden voor het inzetten van gerechtelijke procedures. De meerwaarde van het werk ligt erin dat a.d.h.v. praktijkvoorbeelden op een bevattelijke manier de moeilijke procedurele theorie wordt omgezet in praktische richtlijnen. Het werk is zo geredigeerd dat het kan worden aangewend in het onderricht van de rechtsmethodologie aan universiteiten en hogescholen. De voorbeelden zijn bovendien op die manier gekozen dat ze een inhoudelijke studie van het recht mogelijk maken, waardoor dit handboek niet alleen de methodologische kant van verschillende rechtstakken belicht, maar ook ruimte laat om de bronnen en beginselen van die onderscheiden rechtstakken uit de doeken te doen.

Dit boek kadert in de rechtsmethodologieopleiding aan de rechtsfaculteit van de Vrije Universiteit Brussel.
Deze bundel is ontstaan naar aanleiding van de studiedag over het boek De voorzorgcultuur van Roel Pieterman uit 2008. In hetzelfde jaar verscheen het rapport Onzekere veiligheid van de WRR en het rapport Voorzorg met rede van de Gezondheidsraad. Doel van de studiedag was een nadere bezinning op de wijze waarop binnen onderscheiden maatschappelijke en wetenschappelijke velden wordt omgegaan met onzekerheden. Bezien is vooral hoe de bezorgdheid over potentiële risico's wordt gebruikt om vergaande beschermende maatregelen te nemen.

In overeenstemming met het interdisciplinaire karakter van het onderzoek binnen de OMV vertegenwoordigen de auteurs uiteenlopende disciplines. Dit genereert meerwaarde doordat trends zichtbaar worden die bij een eenzijdig disciplinair perspectief gemakkelijk onzichtbaar blijven. Diverse auteurs waarschuwen tegen de verlamming die voorzorgbeleid kan teweegbrengen of tegen steeds verfijnder ingrepen in de persoonlijke levenssfeer. In beide gevallen lijken maatregelen voort te komen uit angst in plaats van redelijk overleg. Vanuit dit perspectief sluit de bundel aan op Controlling Security in a Culture of Fear, dat ook in deze boekenreeks verscheen.
De zaak Rukiyé: de eigen onrechtmatige geboorte als bron van schadevergoeding

1. De feiten en het arrest

Ten gevolge van een vals negatieve genetische test, afgenomen in het UZ Brussel, wordt Rukiyé, een genetisch zwaar gehandicapt kind geboren. De ouders stellen een vordering tot schadevergoeding in omdat zonder de fout van het ziekenhuis het kind geaborteerd zou zijn. De vals negatieve test was te wijten aan het gebruik van een preparaat dat door de fabricant niet voor diagnostische doeleinden op de markt gebracht was. Het UZ stelt dat het falen van de test echter te wijten was aan de onzuiverheid van het preparaat en vindt daarom dat niet zij maar de producent aansprakelijk is voor de schade. In zijn arrest van 21 sept. 2010 veroordeelt het hof van beroep te Brussel het UZ niet enkel tot vergoeding van de schade die de ouders geleden hebben (wrongful birth), maar ook voor de schade die het kind zelf heeft geleden door zwaar gehandicapt geboren te worden ten gevolge van een beroepsfout (wrongful life). Het kind dat nog geboren moest worden, had een in rechte beschermd belang bij zijn eigen abortus, zo oordeelt het hof. 

2. Een rechtsfilosofisch kader

In deze bijdrage worden enerzijds enkele kritische vragen gesteld over de rechtvaardigheid van deze concrete beslissing. Anderzijds wordt een principiëel rechtsfilosofisch kader geschetst op grond waarvan wrongful life claims onder bepaalde voorwaarden toewijsbaar zijn. Internationaal wijzen veel rechters de wrongful life vordering om verschillende redenen af. De belangrijkste is dat de schade niet vast te stellen is want het kind zou zonder de fout immers niet bestaan hebben en men acht het onmogelijk om het bestaan (hoe gebrekkig ook) als 'schade' op te vatten in vergelijking met het niet-bestaan. In het artikel wordt betoogd waarom deze argumenten niet overtuigend zijn. Voorts wordt geargumenteerd dat eenieder op grond van zijn intrinsieke menselijke waardigheid een recht heeft op een minimale levenskwaliteit. Kinderen bij wie dit recht geschonden is door hen ten gevolge van een beroepsfout geboren te laten worden in een deerniswekkende toestand van uitzichtsloos lijden, hebben daarom recht op schadevergoeding.

3. Wrongful life en menselijke waardigheid 

In deze bijdrage wordt op nauwgezette wijze betoogd dat dergelijke vorderingen geen negatief waardeoordeel over het voortbestaan van die kinderen impliceert, dat ze geen schending van de menselijke waardigheid inhouden en evenmin het respect voor gehandicapten uithollen. Tot slot gaat het artikel ook nog in op de ethisch delicate vraag of er een plicht bestaat om te verhoeden dat zwaar gehandicapt leven geboren wordt. De auteur meent dat een dergelijke plicht inderdaad aan het ontstaan is, maar hij wijst ook op de gevaren van verglijding. De tegenovergestelde visie die pleit voor 'absolute steun' aan  gelovigen die willens en wetens een zwaar gehandicapt kind laten geboren worden, berust volgens de auteur op al te grote inschikkelijkheid jegens een moraaltheologie die ethisch bedenkelijke gevolgen heeft.
Deze bijdrage gaat in op de juridische conceptualiseringen van respectievelijk privacy en data protection.  Met het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie, dat beide rechten in een afzonderlijk artikel erkent, is duidelijk geworden dat de bescherming van het privéleven van individuen en de wettelijke normering van het verwerken van persoonsgegevens minstens vanuit formeel oogpunt dienen te worden onderscheiden. In deze bijdrage zullen we laten zien dat beide rechtsfiguren, niettegenstaande hun verwevenheid en doorsneden, ook qua inhoud, doelstellingen, geschiedenis en logica op pertinente wijze van elkaar verschillen. Tevens gaan we in op de wijze waarop zij in de praktijk van het recht in interactie functioneren. We zullen de relevantie van het gemaakte onderscheid illustreren aan de hand van analyses enerzijds van de wijze waarop deze twee grondrechten zich verhouden met andere legitieme belangen (zoals veiligheid), en van hun respectievelijke ontmoetingen met steeds nieuwe ontwikkelingen op het vlak van ICT anderzijds.
De wetgever heeft met de invoering van de Wet patiëntenrechten de basisrechten vastgelegd die door de zorgverleners moeten nageleefd worden die onder de toepassing van deze wet vallen. Het recht op inzage en afschrift geldt ook voor het  verzorgingsdossier in een rust- en verzorgingstehuis. De wettelijke grondslag voor dit toegangsrecht is verankerd in de Wet van 8 december 1992 betreffende de verwerking van persoonsgegevens. De patiënt kan op deze wet terugvallen wanneer de Wet op de patiëntenrechten niet van toepassing is.
De Belgische gevangenispopulatie kent de laatste jaren een serieuze opstoot. Deze opwaartse bewe­ging is nog meer uitgesproken wanneer de evolu­tie over iets langere termijn wordt bekeken. Tussen 1980 en 2004 steeg de gemiddelde gevangenispo­pulatie in België met maar liefst 63%. In 1991, één jaar nadat de nieuwe wet op de voorlopige hechte­nis werd afgekondigd, was er wel een zekere terugval die ten dele kan worden toegeschreven aan een daling van het aantal beklaagden. Maar over het algemeen beschouwd, is er sprake van een spectaculaire toename van de gevangenisbevolking. Anno 2009 - het jaar waarbinnen het hier gerap­porteerde onderzoek werd verricht - fluctueerde de gevangenispopulatie op recordhoogtes die niet meer gezien waren sinds de naoorlogse repres­sieperiode. In 2007 werd op bepaalde ogenblik-ken in de Belgische gevangenissen de 'historische' kaap van 10.000 gedetineerden overschreden, met op 1 maart 2007 een cijfer van 10.008 gedetineer­den. Het hoogste peil werd dat jaar bereikt in juni (n=10.202). En begin 2009 (eind april) was de popu­latie in de gevangenissen nog verder gestegen, tot 10.345 gedetineerden, om eind 2010 aan te leunen tegen een nieuwe record hoogte van 11.000 gedeti­neerden. Terwijl de gevangenispopulatie zich in de laatste helft van de jaren tachtig situeerde op een niveau dat vergelijkbaar was met de situatie op het eind van de jaren zestig (+/- 6.500 gedetineerden), is het in het bijzonder vanaf het begin van de ja-ren negentig dat de gevangenisbevolking een zeer sterke opmars heeft gekend.
Aan de ene kant leeft er een sterk perspectief op recht waarin dat recht constitutief is voor het politiek-maatschappelijk project van de democratische rechtsstaat dat op zijn beurt constitutief is voor datzelfde recht. Een rechtsbegrip waarin wet en grondwet cruciaal zijn, dat "axiomatisch" is opgevat en dat het recht ruim, abstract, breed, transcendent, opvat als steunpeiler voor de verwezenlijking van een maatschappelijk project en een mensbeeld die teruggaan tot de Atheense democratie en de (liberale) politiek-filosofische Verlichting. Aan de andere kant, ontwikkelt zich een perspectief dat het recht benadert als een bijzonder regime dat uitspraken produceert (régime d'énonciation of de véridiction), als fabriek van juridische wezens (mode d'existence) of als "praktijk" (in de betekenis die Stengers hieraan geeft). Een rechtsbegrip dus waarin de juridische hermeneutiek en de jurisprudentie, het spinnen van juridische banden en het construeren van stabiliteit (rechtszekerheid) cruciaal zijn, waarin het recht "topisch" is opgevat, en waarin, tenslotte, het wordt omschreven zoals het werkt: zeer concreet, in zijn immanentie en singulariteit, teruggaand naar zijn uitvinding in het oude Rome. Aan de ene kant verschijnt het recht bijgevolg ten tonele als één van de belangrijkste grondvesten van het project van de Westerse democratische rechtsstaat, aan de andere als een klein maar gestaag werk, dat "ambachtelijk" en zaak per zaak verbanden smeedt of spint die de wereld, het heden, het verleden en de toekomst, bijeen houden via een web van juridische verbindingen. Wat betekent zo'n concept van recht in twee toonaarden ?
Cyberspace is inmiddels overal. Wat tien jaar geleden misschien nog een aparte niet-fysieke wereld leek waar niemand wist dat je een hond was, gaat steeds meer lijken op een verzameling onderling verbonden dorpspleinen. Met dien verstande dat alles wat iedereen doet permanent wordt opgenomen, opgeslagen en doorzocht op betekenisvolle patronen. Steeds meer personen, organisaties maar ook dingen raken verbonden via het internet. De Internationale Telecommunicatie Unie sprak in 2005 van het 'internet van de dingen', om aan te geven dat binnen afzienbare tijd alles overal ('everyware') via draadloze identificatiesystemen traceerbaar is. Intussen raakt iedereen via de smartphone 'always on(line)'. Deze rede richt zich op de computationele infrastructuur die het mogelijk maakt om de overstelpende hoeveelheid data die gebruikers voortdurend lekken en verstrekken op een slimme manier op te slaan en te doorzoeken. Deze infrastructuur genereert allerhande inferenties waarmee op geaggregeerd niveau slimme, dynamische profielen kunnen worden gemaakt van gebruikers, burgers, consumenten, belastingbetalers, verzekeringnemers, reizigers of patiënten. Deze profielen bieden ongekende kansen en mogelijkheden en dito onzekerheden.
De rechtsstaat is langs drie kanten in het geding: (1) de verfijnde kennis op geaggregeerd niveau kan onzichtbare inbreuken maken op de privacy en de gegevensbescherming en op het discriminatieverbod, (2) de computationele orde van cyberspace bepaalt in toenemende mate onze waarneming, kennis en de beslissingen waarmee we geconfronteerd worden, terwijl de algoritmes die eraan ten grondslag liggen onzichtbaar, onbegrijpelijk en vaak ook geheim zijn, (3) de normatieve implicaties van deze technologische infrastructuur kunnen gemakkelijk de normatieve kracht van geldende rechtsnormen overstemmen, waardoor het geschreven recht een papieren tijger lijkt te worden.
Het doordenken van de verhouding tussen rechtsstaat en cyberspace is niet gediend met doemdenken of utopisme. De leerstoel ICT en rechtsstaat hoopt onderzoek uit te bouwen op het grensvlak van recht, ethiek en ICT, ten einde te onderzoeken of, en zo ja, onder welke voorwaarden juridische bescherming ingebouwd kan worden in de computationele ondergrond van cyberspace.
Omgevingen zijn slim omdat ze anticiperen op ons toekomstig gedrag. Op basis van een voortdurende opslag van data en de permanente analyse daarvan ontwikkelt de slimme omgeving kennis over onze voorkeuren, gewoonten, leefstijl, gezondheid, stemmingen en voornemens. Die kennis is statistisch van aard en de mate waarin toekomstig gedrag daadwerkelijk wordt voorzien hangt af van de juistheid, de relevantie en de compleetheid van de data. 
In deze bijdrage zal ik mij richten op de vraag in hoeverre het feit dat omgevingen kennis over mij ontwikkelen en die kennis proactief toepassen een aantasting kan zijn van mijn privacy. Ik noem dit het 'inferentieprobleem' omdat meestal onzichtbaar is welke afgeleide kennis op mij wordt toegepast. Om te onderzoeken hoe dit zich verhoudt tot de privacy zal ik eerst ingaan op wat hier bedoeld wordt met slimme omgevingen en vervolgens de traditionele opvattingen van privacy bespreken. Ik zal daarna bepleiten dat privacy in het licht van slimme omgevingen het best kan worden opgevat als de bescherming van de vrijheid om onze identiteit zonder onredelijke beperkingen te kunnen ontwikkelen. Na een analyse van het Europeesrechtelijke kader van privacy en gegevensbescherming zal ik de lacunes en tekortkomingen hiervan analyseren met betrekking tot genoemd 'inferentieprobleem' en oplossingsrichtingen duiden voor een legitieme privacy verwachting die is gebaseerd op een effectief recht op adequate feedback, zoals bijvoorbeeld toegekend in art. 12 van de Richtlijn Gegevensbescherming. Tenslotte bepreek ik waarom dat transparantierecht, wil het een 'effective remedy' zijn, articulatie behoeft in de ICT infrastructuur van slimme omgevingen.
Internationaal strafrecht komt meer en meer in de actualiteit. De doorverwijzing door de VN-veiligheidsraad van de situatie in Libië naar het Internationaal Strafhof  en de arrestatie van de Bosnisch-Servische generaal Ratko Mladic zijn hier de meest recente illustraties van.

Een recent opgericht Tribunaal bleef echter bijna geheel onder de nieuwsradar, ook van de meer gespecialiseerde media: het Bangladesh International Crimes Tribunal (hierna: BICT) opgericht in 2009 om de verantwoordelijken voor ernstigste internationale misdaden begaan tijdens de Bengaalse onafhankelijkheidsheidsoorlog van 1971 te berechten. 

Dit artikel wenst het BICT kritisch op zijn merites te beoordelen. Het kan alleen maar worden toegejuicht dat er 40 jaar na dato een alsnog strafrechtelijk mechanisme wordt ingesteld dat enige vorm van gerechtigheid, hoe miniem en selectief ook, teweeg kan brengen voor de slachtoffers.

Indien er echter achter deze nobele façade wordt gekeken, is een flinke dosis scepticisme over de onpartijdigheid en geloofwaardigheid van de toekomstige processen voor het BICT meer dan gewettigd.
Regelt de BIM-wet op een uitzonderlijk positieve of negatieve manier de activiteiten van de Veiligheid van de Staat (VSSE) en haar toezichthouders? Dit artikel zal deze vraag proberen te beantwoorden door de BIM-wet te toetsen aan de "compilatie van goede juridische en institutionele praktijken inzake het functioneren van inlichtingen- en veiligheidsdiensten en hun toezicht? van de Verenigde Naties.[2] Een dergelijke toetsing helpt om de sterktes en de zwaktes van de BIM-wet te kunnen appreciëren in een internationale context.

Na een korte toelichting over het ontstaan en de context van deze VN-compilatie, zullen verschillende relevante aspecten van de BIM-wet onder de loep worden genomen. Eerst wordt het mandaat en de wettelijke basis van de VSSE geëvalueerd. Vervolgens wordt de regeling van die VSSE-activiteiten die een inperking betekenen op de burgerlijke vrijheden en de rechten van de mens geanalyseerd, en wordt besproken hoe het toezicht en de controle op deze activiteiten wordt geregeld.

Een specifieke lacune in de BIM-wet, namelijk het gebrek aan toezicht en/of controle over de internationale samenwerking van de VSSE met andere diensten, is ook aan de orde.
Ten slotte eindigt de bijdrage met het antwoord op de vraag of de BIM-wet de toets met de "goede praktijken? van de VN Mensenrechtenraad positief doorstaat.