clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Einde 2004 kende de Vlaamse overheid aan het Kenniscentrum voor Duurzaam Woonbeleid (inmiddels overgegaan in het Steunpunt Ruimte en Wonen) de opdracht toe een onderzoek uit te voeren over de verhuring en financiering van de sociale woningen in Vlaanderen. De aanleiding tot het onderzoek was het voornemen van de Vlaamse regering om het ‘Sociaal Huurbesluit’ te herzien. Dit onderzoek had tot doel had voorstellen te formuleren voor de afbakening van de doelgroep van de sociale huisvesting, de toewijzing van sociale woningen, de huurprijsberekening en de financiering. Het onderzoek resulteerde in een eerste onderzoeksrapport (Winters e.a., 2007). Bij de bespreking van het toewijzingsbeleid bleek uit deze eerste studie echter een gebrek aan inzicht over de leefbaarheidsproblematiek in de Vlaamse sociale huisvesting en over de bijdrage die men kan verwachten van het toewijzingsbeleid tot een verhoogde leefbaarheid. Het is hierop dat in een vervolgopdracht nader werd ingegaan. De resultaten van deze vervolgopdracht worden samengevat in deze publicatie.<br><br>Achterliggend aan de beleidsoptie om het toewijzingsbeleid te wijzigen, was een groeiende bezorgdheid over de leefbaarheid van sociale woonbuurten in Vlaanderen. Het begrip leefbaarheid wordt vaak in een adem genoemd met ‘sociale mix’. Beide begrippen duiken de laatste decennia geregeld op in Vlaamse beleidsteksten, waarbij men er impliciet van uitgaat dat een ‘sociale mix’ bijdraagt tot een betere leefbaarheid. Toen in 2005 gestart werd met de voorbereiding van het nieuw ‘Sociaal Huurbesluit’, was het ook deze veronderstelde relatie die aan de basis lag van het voornemen van de Vlaamse regering om de sociale huisvestingsmaatschappijen of de gemeentebesturen meer armslag te geven bij de toewijzing van sociale woningen. Het onderzoek had tot doel te verduidelijken hoe ver deze autonomie wenselijk is en in welke mate mocht worden afgeweken van de huidige regels, die de toewijzing op zeer strikte wijze regelen. Verder werd aan de onderzoekers gevraagd om het begrip ‘leefbaarheid’ te definiëren en aan te geven hoe de leefbaarheid van een wijk kan worden geobjectiveerd.<br><br>Het rapport bevat antwoorden op deze onderzoeksvragen vanuit een literatuurstudie en een kwalitatief onderzoek in drie sociale woonwijken waarvan de leefbaarheid is aangetast. De onderzoeksresultaten worden best samen gelezen met de bevindingen uit de hieraan voorafgaande studie, die een ruimere benadering biedt van het toewijzingsbeleid binnen het geheel van de doelstelling van de sociale huisvesting.
In Vlaanderen maar ook internationaal is er een groeiende aandacht voor aangepaste woonvormen voor ouderen. Deze aandacht ontstaat zowel vanuit voorzieningen voor ouderen als vanuit het huisvestingsbeleid. Aan de ene kant is er een beweging naar meer aandacht voor de kwaliteit van deze woonvormen en anderzijds voor het aangepast zijn aan de behoeften van een meer zorgafhankelijke groep ouderen waaronder een belangrijke groep demente bejaarden. De serviceflat in Vlaanderen is een ambitieus project geweest om goede woonkwaliteit aan (op dat ogenblik) zelfredzame ouderen aan te bieden. Toch is de programmering die men voorzag (nog) niet ingevuld en is de subsidie van de overheid achteraf beperkt gebleven in vergelijking met referentiepunten zoals sociale woningen of welzijnsvoorzieningen. Wat is vandaag de plaats van de serviceflat in het zorglandschap voor ouderen dat enerzijds woon- en zorgcentra vraagt met ‘de woonkwaliteit van een serviceflat’ en de ‘zorgintensiteit van een RVT’ en anderzijds een groeiende aandacht heeft voor kwaliteitsvol wonen van ouderen dat via levenslang wonen juist institutionalisering overbodig wenst te maken? Is de serviceflat nog altijd het specifiek bouwconcept voor individuele woningen of is het een nieuw rusthuisconcept? Zal het concept een ‘transitie’ ondergaan van ‘huisvesting bedoeld voor zelfredzame ouderen’ naar ‘huisvesting waar ook afhankelijke personen kunnen verblijven’, waar zowel in personeelsomkadering als qua infrastructuur zorg kan aangeboden worden? Hoe kan het bestaande concept verder verbeterd worden: van een huis naar een thuis? In welke richting moet de dienstverlening uitgebreid worden? Wat is de rol van de overheid in de financiering? Moet de regelgeving zelf aangepast worden in de zin dat hulpbehoevende personen toegelaten worden of kunnen blijven wonen in deze voorziening? Deze en tal van andere vragen komen aan bod in dit verslagboek van een colloquium dat doorging in Antwerpen in maart 2001.
Op 6 mei 1999 organiseerde het Platform Wonen van Ouderen in opdracht van de Vlaamse Minister voor Brusselse Aangelegenheden een 1ste Platformdag over Wonen van Ouderen in Brussel. De toenmalige Vlaamse Minister voor Brusselse Aangelegenheden Brigitte Grouwels wenste met haar steun aan deze studiedag haar beleid verder te inspireren, in dialoog met de organisaties in Brussel. De studiedag resulteerde in een eerste bundeling van wetenschappelijke analyses, getuigenissen van lokale initiatieven, een ruime opkomst en een lijst van personen die hun schouders wensten te zetten onder een verdere aanpak van deze problematiek. De werkgroep ‘Wonen van Ouderen in Brussel’ ging van start. Twee jaar later wenste deze groep de lijn van de eerste studiedag, met name het contact met de initiatieven van het Platform in Vlaanderen en de aandacht van de Vlaamse Gemeenschap voor Brussel, door te trekken. Dit resulteerde in een tweede studiedag op 15 mei 2001 in opdracht van de huidige Vlaams Minister van Cultuur, Jeugd, Sport, Brusselse Aangelegenheden en Ontwikkelingssamenwerking, Bert Anciaux. Deze tweede studiedag wenst aan te tonen dat Brussel een ontmoetingsplaats is waar veel beleidsniveaus verantwoordelijkheid delen voor diverse aspecten van wonen en welzijn. Wij definiëren dit institutioneel kluwen als ‘een opportuniteit zonder vergelijke’. Velen die zich geroepen voelen om initiatieven te nemen moeten dit kunnen. In het verslagboek van de 2de platformdag kan u lezen dat deze mogelijkheden er zijn en ook moeten gegrepen worden. Een tweetalige hoofdstad - een grootstad met veel culturen, een jeugdige dynamiek en vooruitgangsoptimisme, maar ook met het risico vergeten te worden en te vereenzamen - mag niet ten prooi vallen aan verdere dualisering, maar moet op zoek gaan naar harmonie, diversiteit en integratie door iedereen mee te nemen in deze vooruitgangsdynamiek. Dit geldt ook voor de ouderen in de grootstad. Getuigenissen uit de praktijk brengen de risicofactoren aan van onvoldoende kwaliteit voor het wonen van ouderen of van het dysfunctioneren van het beleid, van overheden of private initiatieven. Andere getuigenissen tonen aan dat er ook tal van goede voorbeelden zijn. Met dit verslagboek hopen wij dat lessen uit falen en wellukken inspirerend zullen werken. Ook aan een panel van beleidsverantwoordelijken werden deze uitdagingen voorgelegd. Hun antwoord is ook te vinden in dit verslagboek. Het vormt het uitgangspunt voor verdere verwijzing.
"Hoe en waar zullen onze Limburgse senioren de komende jaren gaan wonen ?"<br> "Wie zal er dan instaan voor de zorg die zij nodig hebben ?"<br><br> De Limburgse vergrijzing roept veel vragen op maar betekent ook nieuwe uitdagingen. Het zoeken naar goede oplossingen om de combinatie van 'wonen' en 'zorg' voor ouderen mogelijk te maken, is een van die uitdagingen.<br> De volgende 5 jaar (tussen 2005 en 2010) komen er in Limburg 25.000 60-plussers bij. Een groot deel van hen (ca. 10.000) zullen 80-plussers zijn; in deze leeftijdsgroep neemt de behoefte aan zorg het sterkst toe. In Limburg kunnen de meeste zorgbehoevende ouderen nog altijd thuis blijven wonen, dank zij een goed uitgebouwd thuiszorgsysteem. De druk op onze thuiszorg zal echter - door de afwezigheid van een alternatief in de rusthuizen - de komende jaren nog sterker worden.<br><br> Sonja Claes, gedeputeerde van Welzijn, en Jos Claessens, gedeputeerde van Wonen, gaven de opdracht aan het Hoger Instituut voor de Arbeid (HIVA) om de beschikbare gegevens mbt de vraag en het aanbod naar wonen en zorg in Limburg te bundelen. Op basis van de verwachte toekomstige ontwikkelingen in wonen en zorg en nieuwe concepten uit andere Europese landen, worden besluiten getrokken en beleidsaanbevelingen geformuleerd. Het rapport reikt een aantal interessante suggesties aan om mee aan de slag te gaan in Limburg.<br> De resultaten van de studie zijn voorgesteld op een woonhappening voor ouderen 'Wonen van morgen begint vandaag' op 21 en 22 oktober in het Centrum Duurzaam Bouwen te Heusden-Zolder.
Onbekend is onbemind. Statistische herkenning leidt tot maatschappelijke erkenning. Het is deze strategie om de dingen te benoemen en in betrouwbare statistieken te vatten en die maakt dat men hun belang gaat realiseren, die wij hier wensen te bewandelen. De RSZPPO - Rijksdienst voor Sociale Zekerheid van de Provinciale en Plaatselijke Overheidsdiensten - beheert de sociale zekerheid van de personeelsleden van de lokale overheden. Daarmee beschikt zij over een schat aan informatie over de human resources van deze overheden, hun profiel, hun aantal en de sector van werkgelegenheid. <br><br> De RSZPPO vroeg aan het HIVA om deze statistieken verder te analyseren, en aan te grijpen om de lokale publieke sector te situeren in het licht van de totale non-profit sector of quartaire sector en finaal de totale werkgelegenheid. Deze analyse moet naar de toekomst toe het beginpunt worden voor een nieuwe reeks van statistieken van de RSZPPO. Waar de sector naartoe evolueert, krijgt echter nog meer perspectief indien wij het kunnen afzetten tegen de evolutie in het verleden. De cijfers van vandaag worden dan ook in deze studie gesitueerd in vroegere ad hoc studies terzake. <br><br> Het rapport kan u downloaden van deze pagina via de grijs-rode download knop en van de site van de <a href="http://www.rszppo.fgov.be">RSZPPO</a>. <br><br> Er is ook een <a href="http://www.hiva.be/publicatie_detail.php?id=2740&option=detail">Franstalige versie</a> beschikbaar van dit rapport.
Driemaal zijn de equipes van het HIVA en het SESA samen bezig geweest met manpowerplanning voor de zorgsector in België. De eerste twee keren is de rapportage vooral toegespitst geweest op de Vlaamse en Franstalige en Duitstalige Gemeenschap. De titel ‘Plus est en vous’ werd door het HIVA in het verleden tweemaal gebruikt om toekomstverkenningen te maken over de jobcreatiepotentieel in de economie. Voorliggend rapport is de derde keer dat het HIVA en SESA samen voor de zorgsector deze oefening maken, voor het derde gewest: Brussel-Hoofdstad. De derde keer dat wij de titel ‘Plus est en vous’ gebruiken.<br><br> Dit rapport geeft een beschrijving van de aantrekkingskracht van zorgopleidingen, verpleegkundigen en verzorgenden, in het Nederlandstalig en Franstalig onderwijs in Brussel, de tewerkstellingssituatie in de zorgvoorzieningen, in beperkte mate de werkgelegenheidsvooruitzichten en het formuleert ten slotte een aantal beleidsconclusies.<br><br><br> A trois reprises, les équipes de recherche du HIVA et du SESA ont travaillé ensemble pour étudier le champ de la santé en Belgique sous l’angle de la planification des personnels de santé. Les résultats des recherches précédentes ont été présentés dans des rapports distincts pour la Communauté française et la Communauté germanophone d’une part et pour la Communauté flamande d’autre part. Le titre « Plus est en vous » a été donné par le HIVA aux rapports précédents, désignant ainsi les perspectives d’emploi qu’offrent les secteurs de la santé. C’est maintenant la troisième fois que le HIVA et le SESA s’attachent ensemble à ce travail, et cela pour la troisième région du pays: Bruxelles-Capitale. C’est aussi la troisième fois que le titre « Plus est en vous » est employé.<br><br> Le présent rapport décrit les formations de personnel de santé, en particulier infirmier et soignant, dans les réseaux d’enseignement francophones et néerlandophones à Bruxelles, leur fréquentation et leur taux d’attraction par rapport aux jeunes Bruxellois de 18 ans. Il analyse ensuite la situation de l’emploi dans les services de santé et donne quelques indications sur les perspectives d’évolution. Enfin, quelques conclusions et propositions d’action.
Welk zijn de groeiperspectieven voor de zorgsector onder invloed van de vergrijzing van de bevolking en een wijzigende zorgpolitiek? Zullen wij voldoende beroepskrachten vinden om al deze zorg te verstrekken? Dat zijn de twee prangende vragen die het HIVA opnieuw tracht te beantwoorden in een tweede reeks van rapporten omtrent manpowerplanning in de zorgsector. De resultaten van vroeger onderzoek over de periode 1995-2010 worden hier in een nieuwe reeks herbekeken, geactualiseerd, gecorrigeerd, aangevuld en verfijnd en de toekomstverkenningen worden doorgetrokken tot 2020. De analyse gebeurt voor de voornaamste zorgberoepen (met uitzondering van de medische beroepen) en de voornaamste zorgsectoren. Het wordt daarmee een oefening in zorgplanning, onderwijsplanning, manpowerplanning en arbeidsmarktanalyse tegelijk. Voor de zorgsector, werkgevers en werknemers, de onderwijswereld en de overheid is het een naslagwerk en 'spoorboekje' voor de voorbije en mogelijke evolutie in de periode 1995-2020.<br><br> De sector van gezondheid en welzijn in Vlaanderen staat de komende twintig jaar voor een uitdaging die van dezelfde orde is als diegene die zij de voorbije kwarteeuw met succes heeft waargemaakt. Op dezelfde manier als in het verleden zal zij de komende decennia een belangrijke motor van jobcreatie blijven. Daartegenover staat evenzeer een historisch hoge interesse voor zorgopleidingen en zorgberoepen die zich vermoedelijk zal verder zetten, maar waarbij het beleid van alle betrokken instanties er zorg voor moet dragen dat een ruime instroom van beroepskrachten wordt aangemoedigd. Dit hoopvolle perspectief maakt van de zorgsector 'de sector van de toekomst' bij uitstek waarin velen een waardevolle beroepsloopbaan zullen vinden. De titel 'Plus est en vous herbekeken' verwijst naar dit grote potentieel aan arbeidskrachten en arbeidsplaatsen dat in de zorgsector bestaat.<br><br> Zes delen hebben voornamelijk betrekking op de zorgsector in ruime betekenis. Een apart deel is gewijd aan de socioculturele sector. Een gelijkaardige reeks van rapporten werd opgesteld door Socio-Economie de la Santé (SESA) van de Université Catholique de Louvain voor de Franse Gemeenschap en beide equipes verzorgden ook een synthese voor België.<br><br> In dit zesde deel worden in een Belgische synthese de resultaten voor de zorgsectoren en zorgberoepen voor de Vlaamse Gemeenschap vergeleken met de situatie in de Franse/Duitstalige Gemeenschap.<br><br> Er is ook een <a href="http://www.hiva.be/publicatie_detail.php?id=2852&option=detail">Franstalige versie</a> van het rapport beschikbaar.
De combinatie werk en gezin, de arbeidsdeelname van jonge moeders, de socio-economische positie van eenoudergezinnen, ... het verzamelen van statistische gegevens over deze thema’s gebeurde tot hiertoe aan de hand van enquêtes. Een nieuwe basistoepassing in het Datawarehouse Arbeidsmarkt brengt hierin verandering. Voor het eerst is een administratieve dataset beschikbaar waarin informatie over de arbeidsmarktpositie van de bevolking gekoppeld wordt aan gegevens over de gezinssituatie.
De werkzaamheidsgraad van alleenstaande moeders waarvan het jongste kind jonger is dan één jaar bedraagt 40,7%. Dit cijfer illustreert dat eenoudergezinnen een kwetsbare maatschappelijke groep vormen. De ouders die aan het hoofd staan van een eenoudergezin nemen minder actief deel aan het beroepsleven dan andere gezinshoofden: een relatief hoog aandeel onder hen werkt niet en doet een beroep op een werkloosheidsuitkering of een leefloon. Ze hebben een lager inkomen dan gemiddeld en hebben een grotere kans om in de armoede terecht te komen.
Basistoepassing 11 van het Datawarehouse Arbeidsmarkt belicht de arbeidsmarktpositie van de bevolking vanuit het perspectief van hun gezinssituatie. Het is de eerste administratieve dataset in België die informatie over beide thema’s koppelt. Informatie over de gezinspositie van individuen is in het Datawarehouse Arbeidsmarkt aanwezig via het Rijkregister. Deze Rijksregistergegevens worden herwerkt tot een internationaal gehanteerde typologie van huishoudens, de LIPRO-typologie. Het voordeel van LIPRO is dat het een gestandaardiseerde indeling is die een accurate beschrijving mogelijk maakt van de verschillende gezinsvormen in de huidige samenleving. In tegenstelling tot de louter familiale banden zoals geregistreerd in het Rijksregister, onderscheidt de LIPRO-typologie ook nieuwe samenlevingsvormen zoals ongehuwd samenwonenden en eenoudergezinnen. LIPRO is de basis voor de indeling in gezinsposities in basistoepassing 11. Basistoepassing 11 omvat elf tabellen: zeven tabellen op het geografische niveau van het gewest, twee op het niveau van het arrondissement en twee op het niveau van de gemeente. Dit hoofdstuk geeft aan de hand van enkele voorbeelden een overzicht van de informatie die in de elf tabellen terug te vinden is.
In dit dossier wordt nagegaan hoe het sociaal overleg gestalte krijgt in Vlaamse vestigingen. Aan de hand van de PASO-enquête werd aan personeelsdirecteurs of bedrijfsleiders o.a. gevraagd welke overlegorganen er in hun organisatie actief zijn en over welke thema's vakbonden en directie praten, gaande van loon- en arbeidsvoorwaarden, over personeelsbeleid, tot en met strategische thema's en nieuwere onderwerpen zoals diversiteitsbeleid. Er wordt in dit dossier ook uitdrukkelijk aandacht besteed aan de relatie tussen het syndicale overleg en het HR beleid in het algemeen en verschillende nieuwe praktijken van het HRM. De analyses reiken enkele boeiende nieuwe inzichten aan over de 'sociale dialoog' in Vlaamse organisaties.
Voor het derde jaar op rij publiceert het Steunpunt WAV een handige uitgave met cijfers en informatie over vrouwen op de Vlaamse arbeidsmarkt. Het Genderzakboekje 2005 is een actualisering van de editie uit 2003 en bevat ook een reeks nieuwe data. Ben je op zoek naar informatie over de activiteitsgraad of het onderwijsniveau van vrouwen, de loonkloof, het glazen plafond of de combinatie werk engezin? Je  vindt het meest recente én betrouwbare cijfer in het Genderzakboekje 2005.
Met het recente ‘Kaderakkoord’ tussen de Vlaamse Regering en de federale overheid inzake de lokale werkgelegenheid (de lokale werkwinkels) is weer een stap verder gezet in de decentralisering van het arbeidsmarktbeleid. Gefundeerde inzichten en gedetailleerde gegevens over de lokale arbeidsmarkt winnen daarom nog steeds aan belang. Met de provinciale Jaarboeken wordt in gespeeld op deze behoefte aan informatie. In vijf boeken wordt telkens een cijfermatig beeld gegeven van de arbeidsmarkt in één Vlaamse provincie en haar regio’s (LKC’s). De recente ontwikkelingen op het vlak van de werkgelegenheid komen aan bod alsook de vacatures, de werkloosheid en de arbeidsmarktpositie van de zogenaamde risicogroepen. Met deze bijdrage willen we de lezer alvast warm maken voor de vijfde editie van deze provinciale Jaarboeken. Hiertoe stellen we beknopt onze analyse van de gemeentelijke arbeidsmarkt in Vlaanderen voor.
In het jaarlijkse ‘Joint Employment Report’ wordt de vooruitgang die de lidstaten geboekt hebben m.b.t.de diverse werkgelegenheidsrichtsnoeren, kwantitatief geëvalueerd aan de hand van een reeks indicatoren. Een van de belangrijkste indicatoren voor richtsnoer 2 is de ‘activeringsgraad’. De nodige cijfergegevens voor deze indicator worden geleverd door een recente Eurostatdatabank: de Labour Market Policy database (LMP). De eerste resultaten van de LMP hebben betrekking op 1998 en werden in de zomer van 2001 gepubliceerd onder de titel European Social Statistics – Labour Market Policy – Expenditure and participants. De data bank en de publicatie worden hier voorgesteld en de mogelijkheden en tekortkomingen bondig besproken.
De social profit is uitgegroeid tot een begrip en vormt een belangrijk aandachtspunt in het federale en Vlaamse arbeidsmarktbeleid. De sector kent een positieve werkgelegenheidsevolutie, tal van overheidsmaatregelen zoals bv. de Sociale Maribel en de in het voorjaar 2000 gesloten akkoorden met de federale en Vlaamse overheid werken dat mede in de hand. De afgesloten akkoorden zouden ook trendsettend kunnen zijn voor een beter beleid inzake combinatie gezin-arbeid of een ‘onthaastingsbeleid’. De ‘zorgsectoren’ uit de social profit zullen echter ook hun naam in de toekomst eer blijven aandoen, want hoewel de sector nu kampt met arbeidsmarktknelpunten, zou er in 2010 opnieuw sprake kunnen zijn van ruimere arbeidsreserves voor bepaalde zorgfuncties.
De werkgelegenheid in de vervoerssector nam de voorbije jaren fors toe. Achter dit gemiddelde groeicijfer gaan evenwel tegengestelde evoluties schuil. Enkele stabiele subsectoren, zoals het wegvervoer en de vrachtbehandeling, kenden een sterke maar geleidelijke jobtoename. Vooral het goederenvervoer over de weg is in volle expansie. In andere deelsectoren zoals de luchtvaart en de reisbureaus en touroperators nam het aantal arbeidsplaatsen de voorbije jaren explosief toe, maar op iets langere termijn zorgt de sterke internationale concurrentie er voor enorme schommelingen in de werkgelegenheid. Wat de havens en de binnenvaart betreft, lijken de economische activiteiten zich de laatste jaren te herpakken, maar vooralsnog heeft dit geen positieve invloed op de werkgelegenheid.

De activiteiten die in de verschillende subsectoren van het vervoer uitgeoefend worden, lopen sterk uiteen. Daardoor is ook het profiel van de werknemers erg divers. Globaal genomen zijn er in de vervoerssector minder vrouwen, minder jongeren en minder deeltijds werkenden aan de slag dan gemiddeld in het Vlaams Gewest. De vervoerssector sluit hierin dichter aan bij de secundaire dan bij de tertiaire sector. Daarnaast hebben werknemers uit het vervoer meestal een vast contract: tijdelijke arbeid blijft er een beperkt fenomeen. Een aantal subsectoren binnen het vervoer wijken echter in meer of mindere mate af van dit gemiddelde profiel. In de luchtvaart en de reisbureaus bijvoorbeeld, is de werknemerspopulatie veel jonger en vrouwelijker dan gemiddeld.

Het VDAB-vacaturebestand van bedrijven uit de vervoerssector ziet er al even verscheiden uit: gemiddeld liggen de diplomavereisten wat lager dan gebruikelijk en de eisen inzake talenkennis wat hoger. Er wordt vaker dan gewoonlijk van de kandidaten verwacht dat ze bereid zijn om in een ploegensysteem te werken en er zijn erg weinig deeltijdse jobs vacant. Afgezien van de vereiste talenkennis toont de gemiddelde vervoerssector zich opnieuw méér verwant aan de secundaire dan aan de tertiaire sector. Elke subsector van het vervoer wijkt echter in een of meerdere opzichten sterk af van dit gemiddelde profiel, zodat men nauwelijks nog kan spreken over ’algemene kenmerken’ van de vacatures in de sector. Enkel in het ongewoon hoge percentage vacatures voor een vast contract tonen alle vervoerssectoren zich eensgezind.