clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Dit boek is de handelseditie van het proefschrift "Onderzoek onderzoek naar de impact van het ruimtelijk ordeningsrecht op de totstandkoming, uitvoering en beëindiging van privaatrechtelijke overeenkomsten" dat op 13 februari 2015 verdedigd werd.
 
Het onderzoek naar de impact van het ruimtelijk ordeningsrecht op de totstandkoming, uitvoering en beëindiging van privaatrechtelijke overeenkomsten is zeer verwant aan enerzijds de ruimtelijke ordening en anderzijds het verbintenissen- en contractenrecht. Dit onderwerp heeft reeds aandacht genoten in de Belgische rechtleer, evenwel slechts fragmentarisch. Het huidig doctoraatsonderzoek beoogt daarentegen de impact van het ruimtelijk ordeningsrecht op de totstandkoming en uitvoering van privaatrechtelijke overeenkomsten in zijn geheel te onderzoeken. Het onderzoek is m.a.w. interdisciplinair en wil nagaan in welke mate een bepaalde sector van het publiekrecht (ruimtelijk ordeningsrecht) doorwerkt in een bepaalde sector van het privaatrecht (verbintenissen- en overeenkomstenrecht). Het onderzoek zal zich beperken tot koopverkoop-, huur- en aannemingsovereenkomsten. Het onderzoek is gericht op de regelgeving in het Vlaamse Gewest.
De HRM Cockpit biedt een ondersteuning voor de uitbouw, de opvolging en de evaluatie van een strategisch en duurzaam HRM. De lezer maakt kennis met alle aspecten van HR en leert om de HRM Cockpit toe te passen binnen de eigen organisatie. Het is een strategisch en duurzaam instrument dat de middelen aanreikt om het vooropgestelde HR beleid te bepalen en op te volgen aan de hand van een strategische kaart. Door middel van een uitgewerkte methodologie van ‘strategischc mapping’ leggen we de basis voor een aangepast en strategisch duurzaam HR beleid in de eigen organisatie. 
Het boek leert de organisatie en de lezer stap voor stap te werken aan de opbouw van een duurzaam HR beleid. Ter illustratie wordt het boek aangevuld met drie praktijkcases en de ervaringen van deze organisaties met het toepassen van de HRM Cockpit.
De ontwikkeling van kinderen en jongeren staat in onze snel evoluerende maatschappij onder druk. Het aanbod aan ontwikkelingsmogelijkheden is dan wel enorm groot, het is voor kinderen niet vanzelfsprekend om een stevig verankerd intern kompas op te bouwen dat hun persoonlijke interesses en overtuigingen weerspiegelt. Ook ouders worden op de proef gesteld om hun kinderen te helpen bij de vorming van een intern kompas en hun ontwikkeling te ondersteunen. In dit handboek wordt, op basis van de Zelf-Determinatie Theorie, betoogd dat de psychologische behoeftes aan autonomie, relationele verbondenheid ,en competentie  de cruciale vitamines zijn voor groei. Door in deze vitamines te voorzien voeden ouders, leerkrachten en hulpverleners de ontwikkeling van kinderen en jongeren, terwijl het ondermijnen van deze behoeftes hun groei vertraagt of zelfs verzet en psychopathologie in de hand werkt. Er wordt in het boek toegelicht hoe kinderen die deze psychologische vitamines krijgen nieuwsgierig en geboeid door het leven gaan, eerder luisteren en meewerken uit vrije wil dan omdat het moet, en er beter in slagen om een gefundeerd intern kompas op te bouwen, dat hen richting geeft bij het maken van identiteitskeuzes. Het handboek sluit af met een uitgebreid deel over de manier waarop ouders, maar ook hulpverleners, een motiverende rol kunnen spelen in de opvoeding en hoe ze in deze broodnodige vitamines van groei voor hun kroost kunnen voorzien.
Boekhouden in de praktijk is in de eerste plaats een basiswerk dat een uitermate eenvoudige toelichting geeft bij de boekhoudkundige principes en bij de verbanden tussen de rekeningen. Het boek volgt de minimumindeling van het algemeen rekeningenstelsel en wordt rijkelijk geïllustreerd met voorbeelden uit de praktijk. In dit opzicht kan het erg nuttig zijn voor studenten die de eerste noties van het boekhouden willen leren.

In het tweede boekdeel gaan de auteurs veel dieper in op de rekeningen. Hier worden de werkingsregels uitgelegd, de waarderingscriteria opgesomd, wordt advies gegeven omtrent het gebruik en de analyse gemaakt van de economische bestaansreden van bepaalde rekeningen.

Boekhouden in de praktijk is een buitengewoon handig naslagwerk met tientallen voorbeelden, schema’s, journaalposten en tips. Het wordt aanbevolen voor studenten van het hoger onderwijs en docenten, maar ook voor boekhoudkundigen uit de praktijk die nu in één enkel boek tal van nuttige wenken zullen terugvinden.

In deze editie werd rekening gehouden met de boekhoudkundige impact van een aantal fiscale wijzigingen (o.a. de liquidatiereserve) en de nieuwe adviezen van de CBN.

Het kwaliteitslabel van dit basiswerk is nauw verbonden met de naam van Em. Prof. dr. Erik De Lembre die destijds samen met ere-bedrijfsrevisor Michel vander Linden (†) het concept ervan uitwerkte. Als doctor in de Economische Wetenschappen bouwde hij een unieke loopbaan uit aan de Faculteit Economie en Bedrijfskunde van de UGent, vakgroep Accountancy en Bedrijfsfinanciering. Hij maakte vooral naam in de domeinen boekhouden, audit en waardering van ondernemingen. Erik De Lembre zorgde er voor dat er steeds een aansluiting was met de "praktijk". Hij is erebedrijfsrevisor, erebankrevisor en past voorzitter van Ernst & Young België.
In het contractenrecht zijn de ontbinding en vernietiging radicale sancties indien ze niet op maat worden toegepast: in principe gelden ze voor de toekomst en het verleden, hebben ze doorgaans betrekking op alle verbintenissen en clausules van de overeenkomst en hebben ze uitwerking ten aanzien van alle partijen bij de overeenkomst. Dergelijke drastische toepassing van beide sancties is evenwel niet steeds wenselijk voor het rechtsverkeer. In dat opzicht duiken de gedeeltelijke ontbinding en vernietiging op. Zij laten immers toe om de ontbinding en vernietiging niet verder te laten reiken dan noodzakelijk is en op maat van de omstandigheden af te snijden. In dit rechtsvergelijkend boek worden de juridische grondslag voor de gedeeltelijke ontbinding en vernietiging, de reikwijdte van de ontbinding en vernietiging en de afbakening met verwante figuren.
‘Will universities survive the e-learning revolution?’ ‘De klassieke universiteit ligt op sterven!’ ‘Vermoord de universiteit niet!’ De krantenkoppen van het voorbije jaar liegen er niet om. Moeten onze universiteiten en hogescholen de digitale revolutie omhelzen als de sleutel tot een nieuwe toekomst of moeten ze die juist afhouden als een bedreiging voor hun wezen zelf? Hebben ze de boot misschien al gemist? Dat laatste zeker (nog) niet. De Vlaamse instellingen zijn zeer intensief met e-learning bezig: door wetenschappelijk onderzoek, via een uitgebreide waaier aan pilootexperimenten en door grondige discussie en reflectie. In 2014 hebben zij in het kader van het ‘denkersprogramma’ van de KVAB hun visies en ervaringen uitgewisseld met twee gerenommeerde buitenlandse experten (denkers): Diana Laurillard van de University of London en Pierre Dillenbourg van de Ecole Polytechnique Fédérale de Lausanne. Een jaar lang hebben de twee denkers intensief samengewerkt met een expertengroep waarin o.m. ook de VLIR, VLOR, NVAO en de studentenkoepel VVS vertegenwoordigd waren. Ze namen ook deel aan seminaries en werksessies bij de vijf Vlaamse universiteiten en de UCL (Université Catholique de Louvain). Sluitstuk van deze samenwerking was het druk bijgewoonde symposium van 19 november 2014: ‘21st Century Learning in Higher Education: The Campus Blended online? The Flanders Case’. Hun eindrapporten liggen aan de basis van de eigen visie, voorstellen en aanbevelingen die de KVAB-reflectiegroep “Blended Learning” uitgewerkt heeft in het voorjaar 2015. Deze worden geformuleerd in dit Standpunt. (De position papers van de denkers zelf werden gepubliceerd als KVAB Standpunt 33: ‘Higher Education in the digital era. A thinking Exercise in Flanders’.) Het uitgangspunt is als volgt: het lijdt geen twijfel dat de digitalisering ongekende  mogelijkheden biedt voor onderwijs en leren, in de breedte zowel als in de diepte. Dankzij de nieuwe mogelijkheden in de breedte kunnen universiteiten en hogescholen onderling cursussen uitwisselen en hun
maatschappelijke functie uitbreiden naar nieuwe doelgroepen. Ze kunnen hun internationale dimensie versterken door cursussen aan te bieden en af te nemen in het kader van internationale netwerken (“virtuele mobiliteit”). De nieuwe mogelijkheden in de diepte zullen zich niet vanzelf realiseren: niet de technologie op zich zal de onderwijskwaliteit verbeteren, maar wel de doordachte combinaties van ‘traditioneel’ contactonderwijs (met zijn onschatbare rijkdom aan persoonlijke en sociale contacten en ervaringen) met online learning. Deze combinaties hebben een naam: blended learning. Om het digitale potentieel optimaal te valoriseren zijn krachtige acties nodig op de verschillende niveaus: dat van de docent en zijn klas, dat van de instelling en dat van de overheid. Zonder die krachtige acties missen onze universiteiten en hogescholen wellicht deze unieke kans om via de digitale revolutie hun onderwijs grondig te vernieuwen, te verbreden en te verbeteren en op die manier hun maatschappelijke functie op te krikken.
In tegenstelling tot fotovoltaïsche systemen van gelijkaardige grootte, maken kleine en middelgrote windturbines in Vlaanderen nog geen deel uit van het vertrouwde energielandschap. Aan de hand van het demo-disseminatieproject Windkracht 13 wil de Universiteit Gent, in samenwerking met Tecnolec en met de steun van het Agentschap Ondernemen, de barrières voor kleine en middelgrote windturbines
wegwerken en goede locaties in Vlaanderen in kaart brengen. De knelpunten die kleine en middelgrote windturbines ondervinden, kunnen onderverdeeld worden in vijf afzonderlijke maar toch vaak samenhangende thema’s: juridisch, economisch, ruimtelijk, technisch en sociaal, de zogenaamde JERTS-invalshoeken. Het doel van het Windkracht 13-project is het openbreken van de markt voor kleine en middelgrote windturbines in Vlaanderen, door demo-installaties te plaatsen, te monitoren en de opgedane kennis te verspreiden.
Het project Windkracht 13 is gericht op het openbreken van de markt voor kleine en middelgrote windturbines (KMWT). Dit wordt gefundeerd door het uitvoeren van een JERTS-studie (Juridisch, Economisch, Ruimtelijk, Technisch, Sociaal) die de bestaande barrières duidelijk in kaart brengt en aan de hand hiervan ook aanbevelingen doet voor het verlagen van drempels verbonden met deze barrières. Al dusdoende worden nieuwe opportuniteiten geformuleerd en worden ‘best-case’ opportuniteiten in verband met de installatie van KMWT’s duidelijk in kaart gebracht die leiden tot de installatie van de broodnodige demonstraties. Dit is dan ook het uiteindelijke doel van dit project.
Naast het openbreken van de bestaande maar beperkte markt is het de bedoeling om uitgaande van realistische en pragmatische criteria nieuwe locaties in kaart te brengen en zodoende de marktintroductie van KMWT’s te versterken. Bij de uitvoering van deze studie wordt vertrokken van de bestaande regelgeving, ondersteuningsmechanismen en normen. Doch is het de bedoeling hier niet op vast te pinnen maar door een specifieke benadering hier van los te koppelen om het mogelijk te maken een nieuwe wind te laten blazen in het Vlaamse en lokale energiebeleid.
Het project maakt deel uit van een oproep in het kader van het Nieuw Industrieel Beleid. De economische pijler van het NIB focust op de ‘Fabriek van de Toekomst’ als het knooppunt van het nieuwe productiviteitsoffensief.
In oktober 2010 lanceerden de Vlaamse ministers Van den Bossche en Vandeurzen een oproep voor het indienen van experimentele projecten “wonen-welzijn”. Een nauwere samenwerking tussen woon- en welzijnsactoren diende voor de ministers centraal te staan. Niet alleen om de kloof tussen het zorgaanbod en het zelfstandig wonen in de sociale huisvesting te dichten, maar ook om de toegang tot de sociale huisvesting voor bepaalde kwetsbare doelgroepen te faciliteren. Zo kan immers het sociale grondrecht op wonen gerealiseerd worden. Vanuit de vaststelling dat sommige samenwerkingsprojecten moeilijk te realiseren zijn binnen de bestaande regelgeving,kregen de geselecteerde projecten de mogelijkheid om te opereren binnen een regelluw kader. Het doel was om de knelpunten en obstakels in de samenwerking tussen beide beleidsdomeinen te signaleren en na te gaan of de regelgeving in de toekomst aangepast moet worden.
Het project “(Proef)wonen met ondersteuning” uit Halle waarover we hier rapporteren is één van de elf geselecteerde experimenten. Dit project trachtte de doorstroom van twee specifieke kwetsbare doelgroepen naar sociale huisvesting te bevorderen, namelijk: personen met een verstandelijke beperking en psychiatrische patiënten.
In dit onderzoek is nagegaan in hoeverre geïndividualiseerde conceptondersteunende communicatie binnen dagelijkse activiteiten een effectieve interventie kan zijn voor kinderen, jongeren en volwassenen met een autismespectrumstoornis, een visuele en verstandelijke beperking. Dit is onderzocht door middel van herhaalde single case experimenten (n = 10) en semigestructureerde interviews (n = 10). De resultaten tonen aan dat conceptondersteunende communicatie kan zorgen voor een verbetering in zelfstandigheid en/of stemming. Verschillende belemmerende en faciliterende factoren ten aanzien van de implementatie van de interventie worden besproken.
In een eerste, inleidend hoofdstuk geven de auteurs een kader en een visie mee van waaruit we neurowetenschappelijke onderzoeksresultaten kunnen bekijken zodanig dat ze betekenisvol zijn voor het onderwijs. Zowel het kader als de visie vormen een leidraad waarmee we, in de volgende hoofdstukken, neurowetenschappelijke onderzoeksbevindingen op hun relevantie voor de onderwijspraktijk zullen beoordelen. Het kader en de visie kunnen ook, naast het lezen van deze review, een handig ‘instrument’ zijn voor leraren bij het lezen en interpreteren van neurowetenschappelijke literatuur.
Deze bijdrage gaat over het gebruik van reactietijdanalyses om patronen in strategiegebruik bij elementaire aftrekopgaven te 7 identificeren, met speciale aandacht voor de indirecte optelstrategie. Eerder onderzoek toonde aan dat volwassenen deze 8 indirecte optelstrategie vaak rappor-teren, terwijl kinderen dit slechts zelden doen. Een explo-ratie van de reactietijdgegevens van 9 eerdere studies doet echter vermoeden dat kinderen soms indirect optellen zonder deze hoofdrekenstrategie te rapporteren. In 10 deze bijdrage bespreken we drie nauw gerelateerde studies waarin we het flexibel gebruik van de indirecte optelstrategie door
11 kinderen zijn nagegaan via (1) het vergelijken van multilevelregressiemodellen waarin reactietijden verschillende patronen van 12 strategiegebruik weergeven, en (2) het vergelijken van de oplossingssnelheid voor verschillende soorten aftrekopgaven 13 gepresenteerd in verschillende formats (a − b = . vs. b + . = a). In de discussie besteden we uitgebreid aandacht aan de
14 mogelijkheden en beperkingen van deze reactietijdanalyses voor onderzoek van rekenstrategieën.
In deze epiloog willen de auteurs even de blik op de toekomst richten en de lezer de kans bieden om op een juiste manier te overwegen in welke mate nieuwe bevindingen, al dan niet gebaseerd op relevante neurowetenschappelijke studies, ook een plaats kunnen krijgen in hun onderwijspraktijk. Aan de hand van enkele vragen kan een kritische lezer zich wapenen tegen eventuele neuromythes. Eindigen doen de auteurs met een pleidooi: “De leerkracht doet er toe”.
Leerproblemen en leerstoornissen (dyslexie en dyscalculie in het bijzonder) raken steeds beter bekend . Het onderzoek op dat vlak is de laatste jaren flink toegenomen en ook scholen besteden steeds meer aandacht aan een adequate aanpak van leerproblemen op school en de begeleiding van leerlingen die hiermee kampen. Ook het onderwijsbeleid heeft de afgelopen jaren, met wisselend succes, inspanningen geleverd om op dat terrein vooruitgang te boeken. De recente regeling rond het recht op STICORDImaatregelen is daar een mooi voorbeeld van. 
Het boek start met een actualisering van ons standpunt in verband met de praktijk van attestering in het gewoon onderwijs. Samen met een hoofdstuk over geprotocolleerde diagnostiek in de leerlingenbegeleiding uitgewerkt in het kader van het Prodia project, moet dit de praktijk de nodige handvatten leveren voor een goede diagnostische praktijk. Daarnaast illustreren twee goede praktijkvoorbeelden hoe men in het secundair onderwijs (ook in de hogere jaren van het algemeen vormend onderwijs) zorg kan dragen voor jongeren met leerproblemen. Het onderzoekswerk van Carmen Brankaer naar het effect van de Getallenrace bij jonge kinderen en van Margaretha Hunink naar protectieve factoren bij het muziek leren spelen bij kinderen met dyscalculie sluiten het boek af.
We hopen met dit boek opnieuw het praktijkveld in Vlaanderen en Nederland te inspireren op weg naar nog betere zorg voor kinderen en jongeren met leerproblemen.
Personen met (zeer) ernstige verstandelijke en meervoudige beperkingen tonen in beperkte mate peergericht gedrag. Deze studie analyseert de effecten van een training voor begeleiders in het stellen van sociaal scaffolding gedrag ter bevordering van peergericht gedrag. Een baseline conditie werd gevolgd door twee interventiecondities en een follow-up. Vier begeleiders namen deel aan een training, ontwikkelden een peerinteractie bevorderende activiteit die werd aangeboden aan twee personen met (Z)EVMB gedurende tien weken, en kregen na drie weken feedback. Het sociaal scaffolding gedrag van de begeleiders en het peergericht gedrag van de personen met (Z)EVMB werd gecodeerd aan de hand van video-observaties. De resultaten wijzen op een kortdurend positief effect van de training op het sociaal scaffolding gedrag van de begeleiders en op het enkelvoudig peergericht gedrag van personen met (Z)EVMB. Een negatief effect op het meervoudig peergericht gedrag van de personen met (Z)EVMB werd geobserveerd.
Hoe leren kinderen en jongeren? En hoe kunnen leraren zorgen voor krachtige onderwijsleeromgevingen, die leerlingen en studenten zo optimaal en efficiënt mogelijk tot leren brengen?

Experts uit verschillende lerarenopleidingen gingen na of en hoe de cognitieve neurowetenschappen een antwoord kunnen geven op deze vragen. Zij konden daarvoor rekenen op de inbreng van enkele cognitieve neurowetenschappers en lieten zich inspireren door de inzichten uit de wetenschappelijke literatuur. Tegelijk peilden ze naar verwachtingen en vragen die leven in de onderwijspraktijk.

Krachtig leren ontkracht enkele hardnekkige ‘neuromythes’, maar geeft ook een kader om neurowetenschappelijke onderzoeksresultaten te begrijpen, waardoor ze betekenisvol worden voor het onderwijs. Zo wordt dit boek een handig instrument voor leraren om neurowetenschappelijke literatuur te lezen en te interpreteren. Onderwijspractici vinden in dit boek ook nieuwe handvatten voor de uitbouw van een krachtige leeromgeving, aansluitend bij de uitdagingen waarmee leraren dagelijks te maken krijgen in de onderwijspraktijk. De auteurs richten zich daarbij op drie kenmerken van effectief leren volgens de sociaal-constructivistische visie: zelfregulerend leren, leren op maat (differentiatie) en (inter)actief leren.

Het boek sluit af met vragen, waarmee de lezer aan de slag kan om ander neurowetenschappelijk onderzoek te beoordelen op zijn waarde.
In dit overzichtsartikel bespreken we voorgaande studies die de invloed van fonologische vaardigheden op de latere leesontwikkeling onderzoeken. We bespreken eerst het fonologisch deficit model, dat deze studies als uitgangspunt nemen, en we kaderen deze fonologische theorie vervolgens binnen andere causale theorieën van dyslexie. Verder bespreken we hoe de relatie tussen fonologie en lezen kan variëren naargelang de transparantie van een taal, met een specifieke focus op de resultaten van Nederlandstalige studies. Ook kan de link variëren naargelang de leesontwikkelingsfase, waarbij we voornamelijk resultaten bespreken gaande van de voorschoolse leeftijd tot einde lagere school. We besluiten dat fonologische vaardigheden - gemeten via fonologisch bewustzijn en benoemsnelheidstaken - een goede voorspeller zijn voor latere leesproblemen. Fonologisch bewustzijn zou voornamelijk gerelateerd zijn aan leesaccuratesse, en benoemsnelheid eerder aan leessnelheid. Verbaal kortetermijngeheugen echter lijkt een minder stabiele voorspeller voor later lezen. Kinderen zonder leesproblemen maar met een familierisico op dyslexie, doen het beter op deze fonologische taken dan de kinderen met dyslexie, maar vertonen toch subtiele fonologische tekorten. Dit pleit ervoor om dyslexie eerder te zien als een multifactorieel probleem waarvan de gevoeligheid voor leesproblemen eerder een continuüm is, en de uiting ervan afhankelijk van een complexe interactie tussen genetische en omgevingsfactoren.
Longitudinale studies die fonologische vaardigheden in kaart brengen alvorens leesinstructie start, laten toe om vroege voorspellers van leesproblemen te detecteren. In dit onderzoek vallen kinderen die zwak lezen aan het begin van het tweede leerjaar, reeds voordat ze leren lezen, uit op fonologisch bewustzijn en het snel benoemen van voorwerpen en kleuren. Op verbaal kortetermijngeheugen behalen de zwakke en normale lezers gelijkaardige scores. Fonologisch bewustzijn en snel benoemen dragen elk uniek bij aan een goede voorspelling van de latere leesscores en dus vinden we evidentie voor de double deficit theorie. Het tekort in fonologisch bewustzijn in de derde kleuterklas is daarbij eerder van syllabische aard (lettergrepen), terwijl in het tweede leerjaar de verschillen eerder fonemisch zijn (spraakklanken). Kinderen die normaal lezen ondanks een familierisico op dyslexie scoren op benoemsnelheidstaken vaak tussenin de zwakke en normale lezers zonder familierisico, maar in tegenstelling tot andere studies is dit getrapt patroon voor fonologisch bewustzijn minder consistent. Mogelijkerwijs geeft verder onderzoek, na vaststelling van ‘persistente’ dyslexie, een duidelijker beeld voor het multifactoriële en continue karakter van dyslexie.
Mensen met een autismespectrumstoornis en een verstandelijke en visuele beperking hebben vaak ernstige communicatieproblemen. Als iemand niet (voldoende) kan communiceren via gesproken taal, is aangepaste communicatie nodig. Speciaal voor deze doelgroep is een nieuw instrument – de ComVoor-V – ontwikkeld. Op basis van de afname van de ComVoor-V kan een geschikte strategie voor ondersteunende communicatie worden bepaald. Het instrument kan bij zowel blinde als slechtziende personen worden afgenomen. De ontwikkeling van de ComVoor-V wordt in deze bijdrage nader toegelicht. De psychometrische eigenschappen van de ComVoor-V zijn onderzocht op basis van afnames bij 84 personen met een visuele en verstandelijke beperking met een ontwikkelingsleeftijd tussen 12 en 60 maanden. Het instrument blijkt over een goede betrouwbaarheid te beschikken en de eerste analyses wijzen ook op voldoende validiteit.
Het overheidsoptreden wordt traditioneel geassocieerd met de uitoefening van eenzijdige rechtshandelingen met individueel of reglementair karakter. Deze omschrijving van het overheidsgebeuren doet de realiteit geen recht. Naast deze gezagsuitoefening maakt de overheid immers steeds vaker gebruik van het privaatrechtelijke procedé om het algemeen belang te behartigen. Dit preadvies gaat voorbij aan de (uiteenlopende) redenen van deze evolutie en concentreert zich op de juridische probleemstelling. Deze praktijk stelt de wetgever en de rechter immers voor een uitdagende opdracht. Binnen welke grenzen mag het bestuur de privaatrechtelijke weg bewandelen en welke regels beheersen deze privaatrechtelijke verhoudingen: is het privaatrecht erop van toepassing of geldt een publiekrechtelijke regeling? Dit preadvies meandert over de oude breuklijn tussen publiek en privaatrecht en bespreekt op welke wijze regels en beginselen van beide zijden het algemeen belang dienen.