clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Vanuit gesprekken met belangrijke 'stakeholders' en opiniemakers binnen het Vlaamse theaterlandschap, wordt onderzocht in welke mate de theatersector zélf in staat is om de heersende legitimiteitscrisis te overwinnen. Zijn de artistieke praktijken en de wijze van presentatie in het theater van vandaag aangepast aan veranderingen in de economische, politieke en culturele context?
Het vertrekpunt van deze bijdrage is een recente publicatie van Negri, 'Trilogie de la différence', geschreven in de traditie van het communistisch episch theater. Ook al betekent deze theatrale vorm een verandering in het stijlregister van de auteur, ze is tevens uitdrukking van een continuïteit in zijn oeuvre sinds de publicatie in 1981 van 'Anomalia selvaggia' tot 'Commonwealth' in 2009, de continuïteit met name van het communisme en van het spinoziaanse paradigma. De idee van democratie bij Spinoza is gebaseerd op het onderscheid tussen 2 tegengestelde perspectieven, op het concept van de multitude en zijn vermogen. We herkennen het paradigma in de vorm die wordt toegepast door Negri - de gebruikte woorden, de uiteenzetmethode, de strategische tekstkenmerken, de omkeringen -, en eveneens in de inhoud die in zijn materialistische en immanente filosofie onafscheidelijk is van de vorm.
EEN NIEUWE NEDERDUITSE SPRAAKKUNST
Taalnormen en schrijfpraktijken in de Zuidelijke Nederlanden in de achttiende eeuw
Gijsbert Rutten met medewerking van Rik Vosters

Was de achttiende eeuw een periode van taalverval? Was het geschreven Nederlands in de Zuidelijke Nederlanden een bonte verzameling dialecten? Bestonden er alleen duidelijke taalnormen in het Noorden? Volgens deze studie is het antwoord hierop 'nee'.

De ontwikkelingen in Noord en Zuid liepen opvallend parallel. Vroeg in de achttiende eeuw verschenen er normatieve werken die later in de eeuw nog invloedrijk zouden zijn. Er ontwikkelde zich een steeds eenvormiger normatieve praktijk, die werd gedomineerd door schoolmeesters. Een opvallend kenmerk van de Zuidelijke praktijk was de zogenaamde accentspelling. Uiteindelijk vertaalden de parallelle ontwikkelingen zich ook in parallelle variëteiten: een typisch Zuidelijk en een typisch Noordelijk Nederlands.

In Een nieuwe Nederduitse spraakkunst worden taalnormen en schrijfpraktijken onderzocht die leefden in de Zuidelijke Nederlanden in de achttiende eeuw. Het boek vult daarmee een belangrijke lacune op: over de taalsituatie in de achttiende eeuw is weinig bekend. Bovendien worden nieuwe bronnen voor de taalgeschiedenis ingeleid en deels uitgegeven. Het boek legt zo een fundament voor een sociolinguïstische beschrijving van de achttiende-eeuwse taal.
In deze bijdrage worden enkele fragmenten en concepten belicht van de actuele Italiaanse filosofen Agamben, Negri en Virno die in interactie zijn met het denken van Foucault, met hem de wending naar de taalpraktijk delen en bepaalde van zijn concepten en paradigmata recycleren. Multitude is bij hen een sleutelbegrip dat staat voor een materialistisch en immanent perspectief op politieke aangelegenheden. Negri ontdekt bij Spinoza de voorbeeldige werking van omkering en verbeelding en daarmee een alternatieve lijn van moderniteit die werd ingezet bij Machiavelli en hernomen bij Marx. Hij heeft het over liefde als 'potentia', 'constituerende macht' of bron van vrijheid en verzet. Agamben zet de principes uiteen van wat Negri toepast: hij thematiseert taalpraktijk, paradigmamethode en analogica die in tegenstelling tot logica uitgaan van de veelheid, het derde gegeven of het verschil. Volgens hem komt de multitude op bij Dante als grammaticaal subject van politiek. Virno poneert de multitude vanuit een analyse van de actuele arbeidsprocessen als begrip dat bruikbaar is in de kritiek en dat 'potentia' bevat om de verbinding met de reële context en het leven aan te gaan.
'Verbeurd van alles' is the last (completely new) poem that Karel van de Woestijne (1878-1929) wrote. In this article I first want to show how narratology can contribute to the genetic study of poems and more in particular how choices made by a poet during the creative process can be elucidated with the help of narratology. I therefore appeal to the theory of the German narratologist Peter Hühn, who considered the 'event' - 'the decisive turning point in the poem's sequentiality' (Hühn 2004, 145) - as a basis for studying narration in a poem. As to the poem 'Verbeurd van alles', the choices Van de Woestijne has made show themselves to be aimed at blotting out in particular the narrative elements from the poem, which - in terms of Hühn - means that he pushes 'events in the happenings' into the background in favour of 'mediation events'. Secondly, I want to show that theses choices indicate that a specific 'poetic plot' exists. Contrary to Hühn I consider the 'poetic plot' not as a pure mental or psychic and thus associative construct, but as a combination of mental-associative and narrative-consecutive elements. According to Hühn we must base our interpretation of a 'poetic plot' on extratextual contexts and world knowledge ('cognitive schemes'). In the case of Van de Woestijne these include not in the last place expressions resounding from previous and later poems that enhance the associative strength of a poem.
Inleiding op het Themanummer over "De internationale PEN".
In 1921 opgericht door C.A. Dawson Scott wilde de Internationale PEN-club de wederzijdse verstandhouding tussen schrijvers en (nationale) literaturen stimuleren. De PEN heeft zich vandaag tot doel gesteld wereldwijd literatuur te promoten en de 'freedom of expression' te verdedigen.  De centrale doelstelling van dit themanummer is de geschiedenis van de Nederlandse en Vlaamse PEN-club tijdens het interbellum met elkaar te confronteren en zo een vergelijking mogelijk te maken met de rol, betekenis en werking van de PEN-club in andere 'minor language areas' of landen met meerdere literaturen. Deze vergelijking kan een beter inzicht verschaffen in de geschiedenis van PEN-clubs in de Lage Landen. De vergelijking gebeurt hier nog niet systematisch, maar laat toch toe enkele parallellen te trekken die getoetst kunnen worden aan verder onderzoek. Nadat Megan Doherty de vroegste ontwikkeling van de Internationale PEN-club heeft geschetst, komt de geschiedenis van de PEN in de jaren 1920 in België en Nederland en in de jaren 1930 aan bod. Ondanks de methodologische diversiteit van de bijdragen en verschillende literair-theoretische ambities kunnen de artikelen daarover toch gelezen worden als een aanzet tot de geschiedenis van de PEN-club in de Lage Landen tijdens het Interbellum. Als laatste artikel werd een bijdrage over de Spaanse PEN-clubs opgenomen. Die geschiedenis moest nog geschreven worden en is naast de bestaande geschiedenissen van bijvoorbeeld de Servische, Zweedse en Tsjechische PEN een interessant referentiepunt.
Ook de PEN-Club heeft zijn eigen 'rituelen'. Rituelen worden in de etnologie omschreven als 'in ihrer Abfolge durchstrukturierte Schlüsselreize für Mitglieder der gleichen Art' (Soeffner 2009:403). Een van de vaste rituelen zijn de banketten en recepties waarop buitenlandse gasten worden ontvangen. In mijn artikel onderzoek ik de rituelen die gepaard gaan met de ontvangsten van buitenlandse schrijvers door de Vlaamse PEN-Club in de jaren dertig van de twintigste eeuw. Deze ontvangsten werden steevast vergezeld van een receptie of banket, een zoals Michel Biron zegt 'rituel propre à la sphère bourgeoise'. In de praktijk blijken zowel de keuze voor een diner of receptie, als voor wie uitgenodigd wordt vaak van het toeval af te hangen. Naast bijvoorbeeld een diplomatieke opdracht kan ook een toevallige passage een ontvangst bepalen. Niet alleen belangrijke schrijvers worden met een diner vereerd, en meer dan eens worden ook auteurs van eigen bodem wegens een prijs gefêteerd. Vroegere ontmoetingen (op PEN-congressen bijvoorbeeld), eigenbelang (vertalingen) en wederkerigheid van de invitatie spelen eveneens een rol bij de keuze van de invité. Willekeurig blijkt ook het aantal uitnodigingen dat verstuurd wordt.
Wél bestaat er een duidelijke hiërarchie als het gaat om de keuze van de duurte van de etablissementen waarvoor gekozen wordt, of om de soort kledij (al of niet rok) die aanbevolen wordt, en om de materiële sporen die nablijven in bijvoorbeeld de vorm van officiële foto's. Voor de ontvangst van belangrijke schrijvers - zoals Paul Valéry - worden hoogwaardigheidsbekleders uitgenodigd. De ontvangsten zelf verlopen volgens vaste patronen: de auteurs zijn eventueel uitgenodigd voor een lezing, waaraan dan een lunch, diner of receptie ('thee') voorafgaat. Tijdens een ontvangst wordt er vaak bij het dessert door de voorzitter of zijn plaatsvervanger getoast, waarvoor de gast dan met de nodige welsprekendheid bedankt.
Wegens de nog wankele status van het Nederlands in België tijdens het interbellum besteed ik bijzondere aandacht aan de keuze van de taal voor de PEN-ontvangsten. Frans wordt altijd als voertaal gekozen bij de evenementen die de Vlaamse PEN-club samen met de Franstalige Belgische PEN-club georganiseert. Sprekers van buiten kunnen ook hun eigen taal hanteren. Via een beperkte casus, de 'Hoogdagen van de Vlaamsche Letteren' (13-15 november 1937), illustreer ik de groeiende politieke implicaties van de keuze voor bepaalde auteurs en voor de taal. Ook de Vlaamse PEN moet zoals de internationale PEN in stijgende mate kleur bekennen als het gaat om het oprukkende totalitarisme in Europa. Ik stel wel vast dat de zustervereniging, de Vlaamse 'Vereeniging van Letterkundigen', gemakkelijker positie in politieke en taalkwesties kan kiezen dan de aan neutraliteit gehechte PEN-club. 
Ook het rituele karakter van de PEN-bijeenkomsten komt door de politieke gebeurtenissen onder spanning te staan. Werd steevast lippendienst bewezen aan het internationalisme en in het bijzonder voor België aan het broederlijke samenleven van de Franstalige en Nederlandstalige taalgemeenschap, in 1939 blijkt de tijd gekomen om de gezelligheid achter zich te laten.
Na 1993, toen de voormalige DDR-rebel Frank Castorf er intendant werd, is de Berlijnse Volksbühne uitgegroeid tot een uniek stadstheater. Een radicaal discours en een uitdagende theaterpraktijk zorgden samen voor een unieke artistieke uitstraling. Meer nog, deze Volksbühne was een institutionele provocatie tegenover de politieke en culturele evidenties van de zgn. 'Berliner Republik'. De structurele kenmerken van dit 'model' - voor zover het exemplarisch is - worden vergeleken met de herprofilering van de grote stadstheaters in Vlaanderen, met name de Brusselse KVS. Ook daar een uitgesproken politiek discours (over postkolonialisme, multiculturaliteit en stedelijkheid) en een theaterpraktijk die bij dit spreken aansluiting zoekt. Dat lukt even,maar momenteel is de wanverhouding tussen verhaal en handeling (op de scène) eerder een last. Deze vaststelling geeft aanleiding tot reflectie over de relatie tussen (institutioneel) theater en maatschappelijke verandering.
Vanuit een historisch en internationaal perspectief wordt de actualiteit van de grote stadstheaters in Vlaanderen geanalyseerd. De conclusie is dat de 'herbezetting' van deze schouwburgen door de vernieuwende generatie theatermakers uit de jaren 1980 geen structurele verandering heeft betekend: de esthetische kwaliteit van het werk is erop vooruitgegaan, maar ze hebben zich tegelijk - ondanks tegendraadse politieke retoriek - geconformeerd aan de burgerlijke functie die de geschiedenis hen in zekere zin heeft opgelegd.
De voorbije jaren werd in de vakliteratuur meermaals het belang aangehaald van taalleermethodes die het aanleren van frases of meerwoordcombinaties (collocaties, idiomatische uitdrukkingen enzovoorts) centraal stellen (Nattinger en DeCarrico 1992, Wray 2002). Op basis van empirisch vergaarde gegevens in het domein van de vreemdetaalverwerving kon reeds vastgesteld worden dat taalleerders dankzij fraseologische kennis als taalvaardiger worden ingeschat (Boers e.a. 2006). Ook in de tolkwetenschap werden sterke verbanden genoteerd tussen fraseologische competentie en de tolkprestatie (Eyckmans 2007). Tijdens het tolken strijden de simultane processen van taalbegrip en taalproductie immers met elkaar om de beperkte verwerkingscapaciteit van het werkgeheugen. Een grote fraseologische competentie in de vreemde taal kan de aanwending van het werkgeheugen optimaliseren, waardoor de kwaliteit van de tolkprestatie wordt verhoogd, of er nu naar de moedertaal of naar de vreemde taal wordt getolkt.
Veertig jaar geleden kwam de jonge dichter Jan de Roek (1941-1971) om bij een verkeersongeval. Hij was toen nauwelijks dertig en stond op het punt zijn gedichten uit te geven onder de titel 'Jeunesse dorée' en een lang essay onder de titel 'De schone kleren van de keizer'. Hij had toen al een hele carrière achter de rug in allerlei tijdschriften en vrijzinnige kringen, onder meer aan de Vrije Universiteit Brussel, waar hij studeerde en assistent werd. De Roek was gespecialiseerd in de poëzie van Hugo Claus en mocht een resem dichters - zoals Eddy van Vliet, Patrick Conrad, Henri-Floris Jespers en Michel Bartosik - tot zijn vrienden rekenen. 

Goed dertig jaar na de editie van zijn Verzamelde gedichten en Verzamelde essays (Pink Editions & Productions, 1980), zijn de belangrijkste gedichten en essays van De Roek weer beschikbaar. Het boek is bovendien aangevuld met een dubbele cd, waarop de dichter onder meer excerpten uit 'Jeunesse dorée' voordraagt. De lezer kan nu opnieuw met de verzen kennis maken die van De Roek een cultfiguur maakten in de lijn van andere vroeggestorven dichters, van Hans Lodeizen over Jotie T'Hooft tot Jeroen Mettes:

Mijn vriend,
hij was de tamboerijn,
de luit en de klaroen,
de hondsroos
en de stokroos,
de sneeuwwilg,
het trilgras,
de vroege regen
en de zilvermeeuw;
hij was mijn vriend.


'Samen met Pernath is de eveneens jong gestorven De Roek bepalend geweest voor de krachtige doorwerking van het experimentele paradigma.' - Dirk van Bastelaere e.a., Hotel New Flandres (2008)
In vele bedrijven zetten mensen een stapje terug in de hiërarchie, demotie heet dat. Soms doen ze dat vrijwillig, omdat ze wat meer vrije tijd willen of hun balans werk-privé meer in evenwicht willen brengen. Vaak worden ze gedwongen, omdat ze bijvoorbeeld slachtoffer zijn van een interne ruzie of als gevolg van een besparingsronde of een fusie. Je behoudt dan wel je werk, maar op een lager niveau. 

Hoe bereid je een vrijwillige demotie voor? Hoe ga je met een gedwongen stap terug om? Wat doet dit met je reputatie? Mag een werkgever aan je loon zitten? Hoe zorg je er als werkgever voor dat die medewerker gemotiveerd blijft? Is demotie een oplossing voor het vergrijzingsvraaagstuk in onze maatschappij? Waarom is demotie nog altijd taboe? Hoe zorg je ervoor dat je van een demotie een remotie maakt? 

In dit boek praten Fernand Koekelberg, Peter Leyman, Mimi Lamote, Ludo Busschots en tien minder bekende Belgen over hun vrijwillige of gedwongen carrièrewending? Ze vertellen open over hoe het zover is gekomen, wat de gevolgen waren en hoe ze zichzelf opnieuw op de rails zetten. Professionele coaches en psychologen vertellen hoe demotie je persoonlijkheid verandert en hoe je deze loopbaanwending het beste aanpakt. Twee advocaten, gespecialiseerd in arbeidsrecht, leggen haarfijn uit wat juridisch wel en niet mag. Het boek sluit af met concrete tips voor de betrokkene en de HR-verantwoordelijke, want die blijkt, naast de directe baas, een bijzondere rol te spelen.
In dit boek gaan diverse klinisch actieve kinesitherapeuten, artsen en wetenschappers aan de hand van herkenbare casussen in op de plaats van de anamnese en de verslaggeving hierover in het patiëntendossier kinesitherapie.
Het eerste hoofdstuk licht toe hoe een specifieke anamnese de basis kan vormen voor kinesitherapie met aandacht voor biomedische en psychosociale aspecten.
In het tweede hoofdstuk illustreren concrete casussen wat het belang is van de verschillende dimensies die in de anamnese aan bod moeten komen. De manier waarop de anamnese structuur krijgt en de precieze betekenis van de verschillende aspecten die in hoofdstuk twee geïllustreerd worden, komen in hoofdstuk drie aan bod.
Twee op basis van het gezondheidsprofiel grondig uitgewerkte casussen helpen de lezer in hoofdstuk vier te begrijpen wat de bijdrage is van het patiëntenprofiel in de kinesitherapeutische analyse van gezondheidsproblemen.
Hoofdstuk vijf behandelt de resultaten uit eigen onderzoek bij meer dan twintig kinesitherapeuten die het gezondheidsprofiel in de dagelijkse praktijk gebruikt hebben. Hoofdstuk zes beschrijft de communicatie tussen arts en kinesitherapeut over patiëntengegevens. Aandacht gaat onder andere naar wat de verwijzend arts denkt over de inhoud van de rapportering van de kinesitherapeut. Hoofdstuk zeven toont hoe we een elektronisch kinesitherapeutisch dossier in de toekomst kunnen invullen.
Ten slotte gaat het achtste hoofdstuk in op de juridische en ethische problemen die kunnen opduiken bij de registratie van de gegevens over de gezondheid van een persoon.
Peter Vaes, Eric Kerckhofs, David Beckwée.  Standaard uitgeverij en WPG uitgevers België. 2011.
Opvallend aan enkelletsels opgelopen tijdens sportactiviteiten is dat deze vaak ernstiger
zijn in vergelijking met letsels die voorkomen tijdens de activiteiten van het
dagelijks leven. De snelheid van gewrichtsbelasting en de krachten die tijdens het
sporten de onderbeenspieren, enkelgewrichten en de achtervoet (over)belasten zijn
ook significant hoger. Zoals bekend gaat het in meer dan 85% van de enkelletsels
over de zogenoemde laterale bandletsels. Dat het hier uitsluitend over een letsel van
gewrichtskapsel en banden zou gaan is een diepgewortelde misvatting. Bij het bestuderen
van de klachten en disfuncties van personen met enkelinstabiliteit blijkt dat
er nauwelijks verbanden kunnen worden gevonden tussen mechanische en functionele
instabiliteit. De laatste jaren werd goed gedocumenteerd dat het houdings- en
bewegingsgevoel in de instabiele enkel en ook van de romp minder nauwkeurig is
in vergelijking met personen zonder klachten aan de enkels. Het is daarom nodig
na een enkelletsel en bij personen met enkelinstabiliteit niet alleen de talocrurale en
subtalaire gewrichtsregio grondig te onderzoeken, de gewrichten van de achter- en de
middenvoet en de omringende zachte weefsels te evalueren, maar ook in monopodale
stand te kijken naar de statische en vooral dynamische controle van het evenwicht.
Er zijn aanwijzingen dat vooral atleten die een lichtere enkelverstuiking hebben
opgelopen (graad I of II) het meest recidiveren.1 Het is vanwege dit hoge recidiefrisico
in de sport dat deze ogenschijnlijk banale aandoening bijzondere aandacht verdient
van artsen en fysiotherapeuten. Het blijft dan ook belangrijk na een enkelinversie te
evalueren of het gaat over een mineure verzwikking dan wel over een enkelinversietrauma
met objectieve criteria van weefselschade.
In dit hoofdstuk wordt ingegaan op de diagnostiek, de ernst van enkelinstabiliteit
en de prognostische factoren die bepalend zijn voor het recidiefrisico. Tevens wordt
aandacht besteed aan de evaluatie van functiestoornissen en de omschrijving van de
therapie bij chronische enkelinstabiliteit. Hoewel we moeten beseffen dat het in de
revalidatie uiteindelijk gaat om participatiedoelstellingen, geformuleerd vanuit de
ICF, gaat dit hoofdstuk over de onderlinge relaties tussen functies en vaardigheden.
Nieuwe technologie zoals digitale media huist steeds meer en steeds dieper in het houtwerk van onze dagelijkse leefwereld. Alles behalve evident, want we vragen ons regelmatig af wat we moeten doen om bij te blijven. Bijblijven is vooral een kwestie van eerst even bijkomen, vervolgens her en der bijbenen om uiteindelijk te kunnen bijblijven. Het sociaal-cultureel volwassenenwerk hoeft zich misschien niet zoveel zorgen te maken over haar rol in de transformaties in onze samenleving, maar ze mag best wakker liggen van de toekomst.
Er is in geen geval sprake van een oefening in tabula rasa. Het oude moet geen plaats maken voor het nieuwe. Het is niet juist te denken dat nieuwe discoursen, met nieuwe concepten en begrippen, de bestaande discoursen, concepten en begrippen zonder meer zullen vervangen. De dingen anders gaan benoemen, betekent niet dat alles ineens anders is. Daar is overigens geen tijd voor: het sociaal-cultureel volwassenenwerk moet verder doen met wat ze goed doet: ervoor zorgen dat mensen elkaar kunnen ontmoeten, dat ze kunnen deelnemen aan wat cultureel leeft in een samenleving, liefst op een geëngageerde en actieve manier. De core business van het sociaal-cultureel volwassenenwerk is te vatten in twee woorden: leren leren.
Zowel in Nederland als Vlaanderen kunnen we van een volwaardige plaats voor cultuureducatie in het onderwijscurriculum niet spreken, van een extraatje allicht wel. Maar er is verandering op komst. In elk geval zijn de verwachtingen hoog gespannen. Tussen theorie en praktijk zit wel nog een enorme kloof. Eigenlijk begint de verwarring al in de theorie. Kunstzinnige vorming was te eng, omdat het niet alleen een doevak mocht blijven. Vervolgens werd kunsteducatie verbreed tot cultuureducatie, aangezien het niet alleen over kunst gaat. Het klinkt uitstekend, maar het is ook een gevaarlijke conceptuele val. Echt van de tijd, een postmodern doorbreken van de schotten. Tegelijk een afzwakking, want hierdoor wordt gemakkelijk de kunst als maatschappijkritisch verschijnsel omzeild. Cultuureducatie kan weer bloemen schikken of mandjes vlechten worden. 

Cultuureducatie in Nederland en Vlaanderen uit de doeken doen, zou twee dikke boeken vergen en jaren studie. Die gegevens liggen namelijk niet zomaar voor het grijpen. Maar het fenomeen even in de kijker zetten, dat kan wel. Deze bijdrage omvat dan ook slechts een bondige situatieschets van de huidige relatie tussen Nederland en Vlaanderen op het vlak van cultuureducatie.
Het spreekt voor zich dat geen enkele lidstaat opgetogen is wanneer een crimineel, die na een lang proces veroordeeld is, succesvol een schending van zijn recht op een eerlijk proces uit artikel 6 § 1 EVRM aanklaagt. De Belgische regering dacht dat zij een manier had gevonden om een veroordeling voor het Europees Hof te omzeilen, maar dat keurde de Belgische voorstellen af. België werd toch veroordeeld.
I. Inleiding = II. Totstandkoming en onthaal: A. Historische groei en elementen in het debat - B. Totstandkoming van artikel 23 Grondwet - C. Juridische vragen bij een nieuwe grondwetsbepaling = III. De directe werking van artikel 23 Gw: A. Directe werking in België – Basisbeginselen - B. En toch is er directe werking = IV. Standstillwerking van artikel 23 Gw: A. Rechtvaardiging en inhoud van het beginsel - B. Begrenzing van het beginsel  = V. Afweerrecht in de school van de klassieke grondrechten: A. Algemeen - B. Grondwetconforme interpretatie - C. Oriënterende werking = VI. Directe werking in het objectief contentieux = VII. Horizontale werking = VIII. Menselijke waardigheid. Artikel 23 lid 1 als matrixgrondrecht
Om de economische crisis het hoofd te bieden en jonge ondernemers meer kansen te geven, introduceerde de wetgever de starters-BVBA in de Belgische rechtsorde. Hij liet zich daarbij voornamelijk inspireren door de Britse Limited Company en de Duitse mini-GmbH. De officiële afkorting van de vennootschapsvorm is S-BVBA. De S-BVBA moet het woord ‘starter’ toevoegen aan haar rechtsvorm op al haar akten, facturen, aankondigingen, bekendmakingen, brieven, orders, website(s) en op haar (uittreksels van) oprichtingsakte (bij de bekendmaking).
Onlangs organiseerde de Universiteit Gent samen met radiozender Studio Brussel een wedstrijd, waarbij een student een jaar gratis studeren aan de universiteit kon winnen. Christophe Baekeland van de Universiteit Hasselt vraagt zich of dat soort marketing in overeenstemming is met de bepalingen over eerlijke concurrentie tussen onderwijsinstellingen in het onderwijsdecreet. Hij vraagt om duidelijker regels, neergeschreven in een gedragscode.