clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Het ISIS-project 'Integratie van Senioren In de Samenleving' beoogt langdurig werklozen (of bestaansminimumtrekkers) in te schakelen in de thuiszorg. Daarmee kadert het binnen een golf van nieuwe tewerkstellingsinitiatieven die men meestal onderbrengt onder de noemer ‘sociale tewerkstelling’. Via de evaluatie van dit project willen we nagaan of sociale tewerkstelling, onder een of andere vorm, bruikbaar is voor de thuiszorgsector. Sociale tewerkstellingsprojecten en de verwachtingen die men daaromtrent opbouwt roepen immers een aantal paradoxen op. Men verwacht dat ze efficiënt en volgens economische principes werken, doch anderzijds duldt men niet dat ze concurrentieel zijn voor bestaande diensten. Ze moeten zich focussen op doelgroepen die het moeilijk hebben op de arbeidsmarkt en terzelfder tijd eist men een kwaliteitsvolle dienstverlening. Een sociaal tewerkstellingsproject opzetten in de thuiszorg stelt specifieke uitdagingen aangezien het hier toch in zekere mate gaat om hulpverlening bij kwetsbare personen die in een afhankelijkheidssituatie terechtkomen tegenover de hulpverlener. Dit veronderstelt een aantal vereisten in verband met selectie, opleiding en vorming, begeleiding en omkadering van de medewerkers zodanig dat de zorgfinaliteit niet in het gedrang wordt gebracht. We proberen een evaluatie door te voeren op basis van een afweging van de ‘baten’ (zoals de kwaliteit van de gepresteerde diensten, de tevredenheid van personeel en gebruikers ...) ten opzichte van de ingezette middelen (het profiel van het personeel, het management, het profiel van de cliënten, de organisatievorm ...).
De sector van de beschutte werkplaatsen wordt geconfronteerd met toenemende concurrentiedruk in zijn activiteiten. Ook de overheid wijzigt ingrijpend zijn beleid tegenover de integratie van personen met een handicap in de arbeidsmarkt. De personen met een handicap zijn en blijven echter de eerste betrokkenen. Het is voor deze doelgroepwerknemers dat de Vlaamse Federatie van Beschutte Werkplaatsen het initiatief heeft genomen om met onafhankelijk wetenschappelijk onderzoek een aantal belangrijke uitdagingen voor de sector onder de loep te nemen. Vanuit het Hoger instituut voor de arbeid van de Katholieke Universiteit Leuven werd hierop graag ingegaan. ‘Betrokken maar onpartijdig’ geven de auteurs het advies aan de sector om nog sterker te geloven in de uitzonderlijke prestatie van de sector van beschutte werkplaatsen om personen te integreren in de economie en de samenleving, om bewust te zijn van de waarde die de personen met een handicap zelf hebben gecreëerd en de legitimiteit en de redelijkheid van de verwachtingen naar de overheid toe.<br><br> Twee studies werden opgeleverd die samen dienen gelezen te worden.<br> In een eerste studie wordt nagegaan waarom en onder welke vorm de overheid dient tussen te komen in de integratie van de personen met een handicap. In voorliggend tweede rapport wordt een klassieke kosten-baten analyse gemaakt van dit overheidsoptreden. De vergelijking werd gemaakt met de situatie dat beschutte werkplaatsen niet zouden bestaan. De conclusie kon dan ook maar zijn: moesten zij niet bestaan, men zou hen moeten uitvinden. Kosten en baten worden geschetst voor de overheid, de doelgroepwerknemers zelf, de valide werknemers, de onderneming zelf en de rest van de samenleving. Onder bepaalde, redelijke, hypothesen komt de studie tot de conclusie dat de doelgroepwerknemers hun inkomenssituatie tot 40% konden verbeteren, terwijl de overheid dit met een subsidie die slechts de helft van deze verhoging bedraagt, kon realiseren, samen met de sector. Dit kan de vergelijking weerstaan met tal van andere gelijkaardige vormen van overheidssubsidie. De verklaring is duidelijk: de personen met een handicap werken zelf voor deze realisaties. Deze naakte cijfers kunnen alleen maar de intrinsieke waarde van arbeid voor de personen met een handicap bevestigen en versterken.<br><br> Wanneer de studies aantonen dat de sector van beschutte werkplaatsen in Vlaanderen ‘goed werk’, in al zijn betekenissen, heeft geleverd, zijn zij hopelijk een ruggesteun voor de sector voor de uitzonderlijke veranderingen die op hen afkomen.
Gepubliceerd in <a href="http://socialsecurity.fgov.be/bib/frames/nl/btsz_4_2004.pdf">nummer 4/2006</a> van het Belgisch Tijdschrift voor Sociale Zekerheid.<br><br> Er is ook een <a href="http://www.hiva.be/publicatie_detail.php?id=3017&option=detail">Franse versie</a> beschikbaar.
De sector van de beschutte werkplaatsen wordt geconfronteerd met toenemende concurrentiedruk in zijn activiteiten. Ook de overheid wijzigt ingrijpend zijn beleid tegenover de integratie van personen met een handicap in de arbeidsmarkt. De personen met een handicap zijn en blijven echter de eerste betrokkenen. Het is voor deze doelgroepwerknemers dat de Vlaamse Federatie van Beschutte Werkplaatsen het initiatief heeft genomen om met onafhankelijk wetenschappelijk onderzoek een aantal belangrijke uitdagingen voor de sector onder de loep te nemen. Vanuit het Hoger instituut voor de arbeid van de Katholieke Universiteit Leuven werd hierop graag ingegaan. ‘Betrokken maar onpartijdig’ geven de auteurs het advies aan de sector om nog sterker te geloven in de uitzonderlijke prestatie van de sector van beschutte werkplaatsen om personen te integreren in de economie en de samenleving, om bewust te zijn van de waarde die de personen met een handicap zelf hebben gecreëerd en de legitimiteit en de redelijkheid van de verwachtingen naar de overheid toe. <br><br> Twee studies werden opgeleverd die samen dienen gelezen te worden.<br> In de voorliggende eerste studie wordt nagegaan waarom en onder welke vorm de overheid dient tussen te komen in de integratie van de personen met een handicap. Op basis van theoretische inzichten omtrent rechtvaardigheid en sociale bescherming is ondersteuning van de arbeidsmarktparticipatie van personen met een handicap een vooruitstrevende vorm van overheidsoptreden. In internationaal perspectief blijkt dat het beleid omtrent beschutte werkplaatsen in Vlaanderen ook een effectieve en efficiënte vorm van overheidsoptreden is. Met relatief beperkte middelen werd een relatief grote groep personen geïntegreerd in de economie, en de beschutte werkplaatsen konden daar vaak zwakke werknemers -steeds moeilijker in de moderne arbeidsmarkt!- introduceren in activiteiten die soms met internationale concurrentie worden geconfronteerd.<br><br> In een tweede rapport wordt een klassieke kosten-baten analyse gemaakt van dit overheidsoptreden.<br><br> Wanneer de studies aantonen dat de sector van beschutte werkplaatsen in Vlaanderen ‘goed werk’, in al zijn betekenissen, heeft geleverd, zijn zij hopelijk een ruggesteun voor de sector voor de uitzonderlijke veranderingen die op hen afkomen.
Wie betaalt de socialprofitsector in Vlaanderen? Wat is het aandeel van de verschillende overheden in de financiering en welke is de private financiering? En wat is het aandeel van de private en publieke socialprofitsector, of is er ook een ‘for profit’ segment aanwezig? In opdracht van de Vereniging voor Social Profit Ondernemingen (Verso), maakte het Hoger Instituut voor de Arbeid (HIVA-K.U.Leuven) een nieuwe inschatting van de omvang van de sector, de financieringsbronnen en de organisatievorm. Hierbij werd de methodiek gevolgd van de ‘satellietrekeningen’, die onder meer voor de gezondheidszorg door OESO en EUROSTAT wordt opgelegd en ook in België wordt opgesteld door de FOD Sociale Zekerheid. Hier is de analyse uitgevoerd voor Vlaanderen, en is naast de gezondheidszorg ook de welzijnszorg en de socioculturele sector in beeld gebracht. De drie sectoren zijn samen goed voor 21,3 miljard euro bestedingen of 16,3 miljard publieke middelen en 5,0 miljard private bijdragen. Viervijfde van de totale financiering komt van de overheid (federale overheid, Vlaamse overheid, verplichte sociale verzekering als het RIZIV, maar ook de Vlaamse Zorgverzekering, en lokale overheden). De publieke financiering bedraagt 9,7% van het Vlaamse BBP, de private financiering 2,9%. In totaal, 12,7% van het BBP. Maar meer nog dan dit grote totaal laat de satellietrekening de morfologie zien van de sector tot in het grootste detail, de complexiteit van de organisatie en zijn financiering, het veelzeggende maar ook de onvolkomenheden van de statistieken. Statistieken zijn geen eindpunt, maar beginpunt van analyse, reflectie en misschien zelfs verwondering. Maar ook het traject om tot die statistieken te komen is leerrijk. Voor iedereen die verantwoordelijkheid heeft in de sector of die ambieert te hebben, zou het opstellen van satellietrekeningen een verplichte oefening kunnen zijn om de complexiteit van onze instituties en het gebrek aan transparante statistieken onmiddellijk te ontdekken. Als alternatief zouden wij dit rapport als verplichte lectuur willen opleggen. Maar laat ons het houden bij ‘aanbevolen lectuur’.
In 1994 werd naar aanleiding van het Europees Jaar voor de Ouderen, en in opdracht van de Commissie van de Europese Gemeenschappen en de Vlaamse overheid door het HIVA een studie verricht over de sociale bescherming van zorgbehoevende bejaarden in vijf Europese landen en in België. In 1997-1998 werd deze studie geactualiseerd voor België en uitgebreid tot alle lidstaten van de Europese Unie en Noorwegen. Opdrachtgevers waren de Commissie van de Europese Gemeenschappen en de Belgische overheid. Het onderzoek biedt een up-to-date en uitgebreid overzicht van de systemen van sociale bescherming in de verschillende landen. Daarnaast worden de interne samenhang en compenserende of cumulerende effecten van de diverse beschermingsregelingen geïllustreerd voor specifieke categorieën zorgbehoevende bejaarden. Veel aandacht wordt besteed aan een analyse van de residentiële, semi-residentiële en thuiszorgdiensten voor bejaarden. De studie wordt afgerond met het huidige debat omtrent de hervorming van het (sociale) beschermingssysteem van zorgbehoevende bejaarden. Vooral de discussie over de zorgverzekering komt in de kijker te staan. De nieuwe studie resulteerde in een Europees vergelijkend rapport, bestaande uit een basisrapport uitgegeven door Ashgate en statistische en institutionele bijlagen uitgegeven door het HIVA, een reeks van 16 landenrapporten uitgegeven door het HIVA en syntheserapporten beschikbaar in het Nederlands, Engels, Frans, Duits en Spaans (deels uitgegeven door HIVA of verkrijgbaar bij de Europese Commissie).
In 2004-2005 maakte het Hoger instituut voor de arbeid (HIVA-K.U.Leuven) in opdracht van de Vlaamse Federatie van Beschutte Werkplaatsen (VLAB) een analyse van de motieven en vormen van overheidsoptreden in de sector van tewerkstelling voor personen met een handicap en een sociale kosten-baten studie van de beschutte werkplaatsen. Voorliggende studie werd uitgevoerd in 2006-2007, in opdracht van vzw De Pijler en in samenwerking met VLAB en met de medewerking van alle beschutte werkplaatsen in Vlaanderen. Hiermee werd een drieluik afgesloten waarbij dit laatste paneel nieuwe marktniches voor de sector wenst te schetsen. Zowel de externe zoektocht naar nieuwe markten en klanten wordt geschetst, als de implicaties voor de interne organisatie, het personeelsbeleid en de mogelijke impact op schaal en financiële prestaties. Vanuit de huidige ervaring, inzichten en strategieën van de sector wordt getracht kansrijke strategieën voor de toekomst te ontwaren.<br><br>Alle beschutte werkplaatsen werden bevraagd over hun activiteiten, hun commercieel beleid, hun personeelsbeleid, hun sterkten en zwakten en de confrontatie met onder meer de prestaties zoals die blijken uit personeels en financiële informatie. Op die manier konden wij ons een beeld vormen van de interne en externe uitdagingen waarmee de sector is geconfronteerd. Zijn vitaliteit aan de ene kant, en zijn kwetsbaarheid aan de andere kant, is het genuanceerde beeld dat hier naar voren komt. Ondanks groeiende delokalisatie en concurrentie heeft de sector kunnen standhouden en zelfs kunnen groeien. Een kwart van de sector is echter ‘chronisch ziek’ en niet minder dan 84% van de respondenten zegt dat hun beschutte werkplaats in grote mate of permanent het risico loopt zijn grootste klant te verliezen. Het rapport toont aan hoe de sector deze uitdaging meent te kunnen oplossen en geeft ook eigen aanbevelingen.
Dit rapport bevat de resultaten van een pilootstudie uitgevoerd door vijf onderzoeksinstituten in Europa omtrent de kost van de zorg voor personen met de ziekte van Alzheimer. Deze pilootstudies vormden een onderdeel van een ruimer onderzoeksproject gefinancierd door de Europese Commissie DG V tussen 1996 en 1998 , met name het EACH-project (European Alzheimer Clearing House project). Een in België (Vlaanderen) ontworpen onderzoeksmethodologie voor de gedetailleerde registratie en verwerking van zowel formele als informele zorgkosten, werd in een pilootproject vertaald naar vier andere Europese landen, met name Ierland, Spanje, Finland en Griekenland. In dit rapport vergelijken wij de situatie in Vlaanderen voor Alzheimerpatiënten met een doorsnee thuiszorgsituatie voor ouderen, en tevens wordt de vergelijking gemaakt met de vier andere pilootstudies. De publicatie voor Vlaanderen is mede mogelijk gemaakt door de financiële ondersteuning van de toenmalige Vlaams minister van Financiën, Begroting en Gezondheidszorgbeleid Wivina Demeester. Ook de bevragingsinstrumenten en de huishoudboekjes waarmee de kosten in ‘tijd en in geld’ zijn genoteerd, zijn in dit rapport opgenomen. De gedetailleerde kostenregistratie, die door het HIVA reeds voor diverse andere aandoeningen werd gebruikt, illustreert eens te meer dat het redelijk betrouwbaar zowel verschillen tussen aandoeningen als tussen zorgsystemen beschrijft. De tabellen en grafieken leveren als het ware een 'vingerafdruk' van het zorgproces, de zorgsituatie en vooral de kwetsbaarheid van verzorgde en verzorgenden. Voor de zorg van personen met de ziekte van Alzheimer valt de fragiliteit van de oudere en zijn vaak ook oudere voornaamste verzorger op.
Beschutte werkplaatsen hebben als grootste speler in de sociale inschakelingseconomie goed weten door te dringen in onze economie. Dit brengt echter ook de confrontatie met alle uitdagingen van een competitieve economische omgeving met zich mee. Het HIVA voerde een onderzoek uit naar de uitdagingen waarmee de beschutte werkplaatsen in Vlaanderen geconfronteerd worden vanuit hun evoluerende marktpositie. Daarnaast belicht deze studie de knelpunten vanuit de interne organisatie van beschutte werkplaatsen om het hoofd te kunnen bieden aan deze uitdagingen. De vitaliteit van de beschutte werkplaatsen aan de ene kant en de kwetsbaarheid ervan aan de andere kant, is het genuanceerde beeld dat hier naar voren komt.
In opdracht van de Arnoldus Groep van de Belgische Brouwers voerde het HIVA een onderzoek uit naar de sociale kosten en baten van alcoholgebruik en –misbruik. Het onderzoek bevat een objectieve en zo volledig mogelijke inventaris en becijfering van zowel de private als sociale kosten en baten voor alle betrokken partijen. Door zijn minutieuze documentatie van de gangbare analysemethoden, het bruikbare bronnenmateriaal, de gebruikte hypothesen en gemaakte berekeningen en de uiteindelijk weerhouden resultaten en alternatieven, bevat dit rapport een schat aan informatie voor diegenen die zelf hierover verder wensen na te denken. Informatie over alcoholgebruik en misbruik zelf, over gezondheidseconomische aspecten, positieve en negatieve gezondheidseffecten, fiscale en parafiscale kosten en baten, de waarde van een mensenleven en de relatie met het aantal verkeersslachtoffers omwille van rijden onder invloed, impact op het werk, enz. zijn hier opgenomen. Hopelijk wordt dit studiemateriaal voor al diegenen die hierover het maatschappelijk debat moeten voeren een nuttig referentiepunt. Deze thematiek is immers het terrein van vele disciplines, expertises en instanties. De lezer zal opmerken dat wij voor deze talloze instanties nog veel ruimte overlaten om zelf hun inzichten en expertise in te brengen. Wij ‘beperken’ ons tot een vertaling in economische termen en finaal zelfs geldtermen, die slechts complementair is met de elders bestaande expertise. Wij hopen met dit rapport op een vruchtbare dialoog. Waarbij wij zelf hier misschien veel woorden, cijfers en grafieken nodig hebben gehad om finaal ook te zeggen: ‘Bier met liefde gebrouwen, drink je met verstand’.
n opdracht van de Arnoldus Groep van de Belgische Brouwers voerde het Hoger Instituut voor de Arbeid (Katholieke Universiteit van Leuven) een onderzoek uit naar de sociale kosten en baten van alcoholgebruik en –misbruik. Het onderzoek bevat een objectieve en zo volledig mogelijke inventaris en becijfering van zowel de private als sociale kosten en baten voor alle betrokken partijen. Door zijn minutieuze documentatie van de gangbare analysemethoden, het bruikbare bronnenmateriaal, de gebruikte hypothesen en gemaakte berekeningen en de uiteindelijk weerhouden resultaten en alternatieven, bevat dit rapport een schat aan informatie voor diegenen die zelf hierover verder wensen na te denken. Informatie over alcoholgebruik en misbruik zelf, over gezondheidseconomische aspecten, positieve en negatieve gezondheidseffecten, fiscale en parafiscale kosten en baten, de waarde van een mensenleven en de relatie met het aantal verkeersslachtoffers omwille van rijden onder invloed, impact op het werk, enz. zijn hier opgenomen. Hopelijk wordt dit studiemateriaal voor al diegenen die hierover het maatschappelijk debat moeten voeren een nuttig referentiepunt. Deze thematiek is immers het terrein van vele disciplines, expertises en instanties. De lezer zal opmerken dat wij voor deze talloze instanties nog veel ruimte overlaten om zelf hun inzichten en expertise in te brengen. Wij ‘beperken’ ons tot een vertaling in economische termen en finaal zelfs geldtermen, die slechts complementair is met de elders bestaande expertise. Wij hopen met dit rapport op een vruchtbare dialoog. Waarbij wij zelf hier misschien veel woorden, cijfers en grafieken nodig hebben gehad om finaal ook te zeggen: ‘Bier met liefde gebrouwen, drink je met verstand’.
Op initiatief van Minister Keulen werd in 2003 een grote onderzoeksopdracht gelanceerd over wonen in Vlaanderen. De opdracht werd toegekend aan een consortium van onderzoeksgroepen onder leiding van de K.U.Leuven dat zich verenigde onder de naam ‘Kenniscentrum voor Duurzaam Woonbeleid’. <br><br>De voornaamste opdracht binnen het onderzoeksproject betrof de organisatie en verwerking van twee grootschalige surveys naar de woningkwaliteit en de woonsituatie van huishoudens in Vlaanderen.<br>Inspecteurs van de Vlaamse Gemeenschap onderwierpen 8.249 woningen aan een uitwendige technische schouwing. Naast algemene kenmerken van de woning en de woonomgeving werden van op straat zichtbare gebreken aan dak, gevel en buitenschrijnwerk genoteerd (Woningschouwing 2005).<br>Voor 5.216 van deze woningen werden de bewoners bevraagd over hun woonsituatie en -behoeften (Woonsurvey 2005).<br><br>De resultaten van beide surveys zijn beschreven in een uitgebreid onderzoeksrapport. De samenvatting behandelt achtereenvolgens het eigendomsstatuut, de woningkenmerken, de kostprijs en betaalbaarheid van het wonen en de woongeschiedenis. Indien relevant en mogelijk worden niet alleen de gegevens anno 2005 gepresenteerd, maar wordt er ook vergeleken doorheen de tijd. Daarnaast worden ook verschillen tussen gebieden in Vlaanderen besproken: tussen de provincies, wanneer mogelijk tussen de arrondissementen en naar ruimtelijke typologie. De samenvatting wordt afgerond met een aantal beleidsaanbevelingen.
De Vlaamse woningmarkt kent in internationaal opzicht een hoge eigendomsgraad, een relatief beperkte sociale huurmarkt en een krimpende private huurmarkt. Zwakke groepen met een laag en/of onzeker inkomen hebben het moeilijk een huurwoning te vinden van voldoende kwaliteit die ook nog betaalbaar is. Anderzijds vrezen verhuurders van deze groepen onvoldoende rendabele huurprijzen en blijven daardoor noodzakelijke investeringen in de private huurmarkt uit. In die context rijzen er vragen over de efficiëntie van de private huurmarkt in Vlaanderen. Zoals de studie 'Op weg naar een Vlaamse huursubsidie' al aanstipte, dient een vraagbeleid (huursubsidie) aangevuld met een aanbodbeleid om de negatieve evolutie in de private huurmarkt te doorbreken. Meer concreet komt het er op aan meer huurwoningen op de markt te krijgen, dit om de opwaartse druk op de huurprijzen, die ook een huursubsidie onvermijdelijk teweeg brengt, te beperken. De vraag die zich stelt is welk aanbodbeleid de overheid hiertoe kan en moet voeren.<br><br>De studie werpt een blik op de verschillende beleidsinstrumenten die de overheid kan inzetten om een goed aanbodbeleid te voeren, hierbij gebruik makend van het theoretisch referentiekader van de economische welvaartstheorie. Het huidig beleidsinstrumentarium in Vlaanderen en in vijf Europese landen wordt vanuit die achtergrond beschreven en geëvalueerd. De studie bevat ook een berekening van het rendement van investeringen in de private huurmarkt in Vlaanderen onder verschillende hypothesen. Ten slotte worden op basis van dit alles beleidsaanbevelingen geformuleerd.
Einde 2004 kende de Vlaamse overheid aan het Kenniscentrum voor Duurzaam Woonbeleid (inmiddels overgegaan in het Steunpunt Ruimte en Wonen) de opdracht toe een onderzoek uit te voeren over de verhuring en financiering van de sociale woningen in Vlaanderen. De aanleiding tot het onderzoek was het voornemen van de Vlaamse regering om het ‘Sociaal Huurbesluit’ te herzien. In het bijzonder werd van het onderzoek verwacht dat er aanbevelingen werden geformuleerd voor: - de afbakening van de doelgroep van de sociale huisvesting; - het systeem van toewijzing van sociale huurwoningen; - de formule voor de huurprijsberekening; - de verdeling van de kosten tussen huurder, verhuurder en overheid.<br><br>De onderzoekers stelden zich tot doel principes te formuleren waarop men zich kan baseren bij beslissingen op elk van deze punten, te verduidelijken welke onderliggende keuzes aan de basis liggen van alternatieve oplossingen en aan te geven wat de implicaties zijn van de mogelijke beslissingen. Ze maakten hiertoe gebruik van de internationale onderzoeksliteratuur en van theoretische referentiekaders, waar mogelijk of nodig aangevuld met de relevante empirische gegevens. Om het blikveld nog verder te verruimen werd de Vlaamse sociale huisvesting gesitueerd binnen een internationale context. Voor een aantal landen die interessant waren als vergelijkingspunt, werd het systeem van sociale huisvesting beschreven.<br><br>Tijdens het onderzoeksproces was er een permanente confrontatie tussen inzichten vanuit verschillende wetenschappelijke disciplines (economie, psychologie, sociologie, volkshuisvesting). De onderzoekers werden daarbij gedwongen telkens opnieuw uitgangspunten en argumenten te expliciteren, kritisch in vraag te stellen en zonodig bij te sturen. Op het einde van het onderzoek heeft deze kritische discussie geleid tot het formuleren van mogelijke toekomstscenario’s voor de Vlaamse sociale huisvesting.