clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In het onderzoek ‘Uitgevoerd op afstand’ werden door HIVA-K.U.Leuven, ULB en Departement Sociologie K.U.Leuven door middel van een bedrijvenenquête gegevens verzameld over de verspreiding van telewerk in de Belgische economie. Aansluitend leverden casestudies kwalitatieve gegevens over de toepassingsmogelijkheden en organisatorische voorwaarden van telewerk, en de implicaties voor de arbeidsorganisatie en de samenleving. <br><br> In het onderzoek wordt telewerk breed omschreven, als alle werk dat niet wordt uitgevoerd binnen de muren van de onderneming, maar geleid wordt vanuit de onderneming door gebruik te maken van informatietechnologie en een telecommunicatielink. Zo’n 75 000 Belgische bedrijfsvestigingen, of 35% van de economie, blijken telewerk toe te passen. De studie geeft een foto van het telewerk in deze bedrijven, en de verscheidenheid die bestaat in het type telewerk, de sectorale structuur, het functionele domein, de regio of de bedrijfsgrootte. Telewerk blijkt voorbehouden voor een welbepaald segment van de arbeidsmarkt, met name voor functies die voldoende ‘telewerkbaar’ zijn.<br><br><br> Deze studie is het resultaat van het project 'Onderzoek naar de verspreiding, voorwaarden en implicaties van telewerk' gefinancierd door de Programmatorische Federale Overheidsdienst Wetenschapsbeleid.<br><br> De publicatie kan u bekijken via de grijs-rode button hieronder en via de website van de <a href="http://www.belspo.be/belspo/home/publ/rappS2_nl.stm">Programmatorische Federale Overheidsdienst Wetenschapsbeleid</a>.
In dit Belgische luik van het Europese Socose-project worden de resultaten gerapporteerd van het onderzoek dat in België werd uitgevoerd. Dit rapport bevat vijf delen. Eerst wordt een overzicht geboden over maatregelen ter bestrijding van afdankingen en werkloosheid, samen met resultaten van studies waarin outplacementmaatregelen worden geëvalueerd. Daarna worden de resultaten besproken van diepte-interviews met betrokken werknemers, en worden case-studies gerapporteerd over bedrijven die op relatief succesvolle wijze afdankingen van hun personeel wisten op te vangen bij een herstructurering. In een derde deel komt de visie van bevoorrechte getuigen op deze thematiek aan bod. Het vierde deel bevat een overzicht en voorlopige evaluatie van de Belgische wetgeving over outplacement en hertewerkstellingsbegeleiding. De krachtlijnen van dit lijvige onderzoeksrapport worden tot slot samengevat in een algemeen besluit.<br><br> Voor meer informatie over het SOCOSE-project: <a href="http://www.ipg.uni-bremen.de/socose/">http://www.ipg.uni-bremen.de/socose/</a>
Naar aanleiding van de Werkgelegenheidsconferentie van 2003 heeft Vlaams minister van Werkgelegenheid, Renaat Landuyt, het voorstel gelanceerd om de private sector te betrekken bij de begeleiding van langdurig werklozen. Aldus beoogt de overheid marktwerking tot stand te brengen bij een deel van de publiek gefinancierde arbeidsbemiddeling. Wat wordt met marktwerking bedoeld? Hoe wordt marktwerking best vormgegeven? Dit expertenrapport in opdracht van minister Landuyt vertrekt van een zuivere definitie: marktwerking staat voor private spelers, de werking van het prijsmechanisme en open concurrentie. Marktwerking op basis van een tendersysteem betekent een nieuwe, radicale stap in vergelijking met de gangbare praktijken van uit- en aanbesteding. Het rapport ontwikkelt vier modellen en komt telkens tot een aantal keuze-opties voor de vormgeving van een eerste tender voor de begeleiding van langdurig werklozen binnen de Vlaamse context. Het pleit voor een consistente langere termijn-keuze waarbij ruimte wordt geboden voor de beoogde marktdynamiek en innovatie.
In toenemende mate ontstaat er onvrede over de klassieke beloningspraktijken. Het belonen voor functiezwaarte lijkt het veld te moeten ruimen voor beloningssystemen gebaseerd op prestaties. In deze bijdrage gaan we na of deze hernieuwde belangstelling voor prestatiebeloning zich ook weerspiegelt in de Belgische economische context. We richten hoofdzakelijk onze aandacht op enkele belangrijke vormen van prestatiebeloning: onomkeerbare, directe, indirecte en collectieve prestatiebeloning. Terwijl de koppeling van het loon aan de anciënniteit nog steeds van toepassing is op een meerderheid van bedienden en kaderleden, doet prestatie toch haar intrede als grondslag voor differentiatie. Uit ons onderzoek, gebaseerd op een steekproef van 22532 meetpunten, blijkt dat directe vormen van prestatiebeloning zoals stuk- en commissielonen zelden gebruikt worden voor bedienden en kaderleden, behalve voor de commerciële en verkoopsfuncties. Indirecte vormen als merit pay worden vaker gehanteerd, alhoewel ze in sterke mate gereserveerd blijven voor de hogere hiërarchische niveaus. Nieuwe prestatiebeoordelingssystemen zoals de 360-gradenmethode zitten in de lift, maar de klassieke hiërarchische beoordelingsmodellen blijven overheersend. Inzake winstdeling bestond tot voor kort een juridisch vacuüm in België. Dit verklaart het geringe gebruik van financiële participatie.
In het maatschappelijk debat horen we vaak tegengestelde geluiden op de vraag of laaggeschoolden aan hun trekken komen in de dienstverlenende nijverheid. Enerzijds heet het dat een diploma op de hedendaagse arbeidsmarkt een conditio sine qua non is. Anderzijds beklemtonen sommigen dat laaggeschoolden die maar weinig uitzicht hebben op een baan, vooral kansen krijgen in de arbeidsintensieve dienstensectoren. Harde gegevens die op een valide en betrouwbare wijze zijn verzameld, kunnen hier optreden als scheidsrechter. Deze brochure belicht de voornaamste bevindingen van 'Pizza’s, software en jobs? Laaggeschoold en dienstverlenend: met hoeveel zijn ze, wat doen ze?' (Pollet, De Weerdt, Van Hootegem & De Witte, 2000). Het onderzoek belicht zowel de kwantiteit van de tewerkstelling als de kwaliteit van de jobs die de laaggeschoolden bezetten en de effecten die hieruit voortvloeien.
In Vlaanderen neemt het aandeel tijdelijke werknemers sinds de tweede helft van de jaren '90 onaftebroken toe. Er wordt dan ook stedds vaker beweerd dat levenslange werkzekerheid bij dezelfde werkgever op de helling komt te staan door deze 'vertijdelijking van de loonarbeid' toch is deze evolutie volgens velen geen reden tot wanhoop. Nu een levenslang dienstverband bij één werkgever steeds minder wordt gegarandeerd, moet werkzekerheid op een andere manier worden gevonden. 'Life-time employmability' wordt in dat opzicht als alternatief voor het aloude 'life-time employement' naar voor geschoven. In dit dossier gaan we na in hoeverre employability als een alternatief voor werkzekerheid bij én werkgever beschoud worden. We onderzoeken in hoeverre de vertijdelijking van de arbeidsrelatie en 'employability' samen gaan. Daartoe vergelijken we de employability van vaste werknemers, werknemers in tijdelijk dienstverband en uitzendkrachten. De resultaten van dit onderzoek vonden hun weerslag in een reeks van acht cahiers.
In het kader van de actieve welvaartstaat streeft de Vlaamse overheid naar een verhoging van de werkzaamheidsgraad en een evenredige participatie van alle bevolkingsgroepen. Allerlei hindernissen vermijden dat bepaalde bevolkingsgroepen zoals allochtonen, personen met een handicap of ouderen geïntegreerd worden op de arbeidsmarkt. Zij kunnen hun kwaliteiten niet inzetten omdat ze geen geschikte job vinden of krijgen. Bij deze personen wordt vaak ten onrechte benadrukt wat ze niet kunnen in plaats van wat ze wel kunnen. Een manier om op bedrijfsniveau op een positieve manier met verschillen om te gaan is management van diversiteit. Waar komt deze visie vandaan? Hoe krijgt management van diversiteit vorm in het Vlaamse tewerkstellingsbeleid? In dit onderzoek analyseren we het diversiteitsbeleid van vijf organisaties. In ieder van deze organisaties werd gesproken met medewerkers van de hoogste tot de laagste functieniveaus op zoek naar het antwoord op o.a. volgende vragen: Waarom kiest de organisatie voor diversiteitsmanagement? Hoe ziet dit diversiteitsbeleid eruit? Hoe zijn de relaties op de werkvloer tussen diverse medewerkers? Wat zijn de effecten van het diversiteitsbeleid voor de individuen en de organisatie? Op basis van de gevalsstudies wordt een kader uitgewerkt om de verschillende vormen van diversiteitsbeleid te situeren. Hiermee wordt duidelijk dat de keuze voor een bepaalde strategie belangrijke consequenties heeft.
Op basis van het APS-survey van 1998 werd bij 758 werkenden in Vlaanderen gepeild naar hun arbeidstevredenheid en hun gevoelens van jobzekerheid. Vier vragen worden onderzocht: 1. In hoeverre zijn werkenden tevreden over hun werk? Doen er zich op het niveau van de populatie werknemers aanduidingen voor van specifieke problemen inzake het welzijn op het werk? 2. Welke specifieke aspecten beïnvloeden de globale arbeidstevredenheid? 3. Doen er zich verschillen voor tussen deelcategorieën? Welke categorieën onder de werkenden zijn in meerdere of mindere mate tevreden over hun werk? 4. Heeft de tevredenheid met de eigen baan ruimere maatschappelijke (en zelfs politieke) consequenties?
In 1994 vormde de Europese richtlijn inzake de oprichting van Europese ondernemingsraden het definitieve startsein om het sociaal overleg binnen multinationale ondernemingen te institutionaliseren. Dat de werknemersorganisaties zowel bij het afsluiten van de akkoorden als bij de werking van de Europese ondernemingsraad (EOR) een belangrijke rol spelen, hoeft geen betoog. Aangezien de Europese ondernemingsraden intussen reeds enkele jaren aan het werk zijn, vond het Algemeen Christelijk Vakverbond (ACV) dat de tijd voor een evaluatie gekomen was. Er bestaan reeds voldoende studies en gegevensbanken over de akkoorden die de verschillende groepen en concerns ondertekenden, en om die reden wou het ACV een stap verder gaan. Het HIVA kreeg de opdracht om na te gaan hoe zulke EOR werkt. Dit gebeurde aan de hand van een schriftelijke enquête die bij alle zetelende en bij alle betrokken, maar niet-zetelende ACV-werknemersvertegenwoordigers plaatsvond. Dit rapport biedt een beeld van de werking van de Europese ondernemingsraden volgens de zetelende ACV-vertegenwoordigers en laat ook de niet-zetelende vertegenwoordigers over hun ervaringen met de EOR aan het woord. Aan de hand van de verkregen informatie uit beide groepen vertegenwoordigers worden beleidsaanbevelingen geformuleerd. Het rapport wordt besloten met een verslag van de studiedagen die naar aanleiding van dit onderzoek georganiseerd werden.
Reeds voor de vijfde keer op zes jaar tijd werd door het HIVA (K.U.Leuven) ten behoeve van Upedi (de federatie van de uitzendbureaus) een representatieve radioscopie gemaakt van het wervings- en selectiegdrag van Belgische bedrijven. Dergelijk longitudinaal onderzoek heeft als groot voordeel dat veranderingen in de tijd opgemeten kunnen worden. In de studie staat de instroom op de Belgische arbeidsmarkt centraal. Deze instroom kan gebeuren door het opvullen van een vacature of door de arbeidsmarkt te betreden via uitzendwerk en wordt onderzocht door per vacature na te gaan hoe bedrijven werknemers zoeken en aanwerven. Met dit onderzoek is een globaal zicht verkregen op de Belgische vacaturemarkt De resultaten van dit onderzoek vormen een kostbare bron van informatie over de concrete werking van de arbeidsmarkt. Deze enquête geeft immers een antwoord op een hele reeks vragen over de manier waarop de bedrijven in contact komen met werkzoekenden om een vacature in te vullen.
Een steunend sociaal netwerk kan voor gezinnen een belangrijke hulp zijn bij de opvoeding. Ouders die niet of minder op een dergelijk versterkend vangnet een beroep kunnen doen, worden extra in hun draagkracht belast. Dit boek neemt private gezinsplaatsing onder de loupe: een vorm van gezinsondersteunende pleegzorg waarbij een kind voor korte tijd in een ander gezin wordt opgevangen. Diverse aspecten komen hier aan bod, zoals de toegankelijkheid van de werkvorm, de ondersteunende functie, het respect voor de ouderrol. De bevindingen resulteren in aanbevelingen voor beleid en praktijk. Deze publicatie wil bijdragen aan het creëren van steunende samenspraak tussen mensen en tot een beter begrip voor ouders die zich in de samenleving vaak in de kou voelen staan.
In dit dossier wordt hoofdzakelijk nagegaan waarom tijdleijke werknemers tijdelijk werken. Via een schriftelijke in te vullen vragenlijst werd over deze motivatie informatie verzameld bij 521 tijdelijke werknemers (uitzendkrachten en werknemers met een contract van bepaalde duur) Uit resultaten blijkt dat ze dit hoofdzakelijk doen bij gebrek aan vast werk. Toch verschijnen na clusteranalyse, drie types, die deze eerste conclusie nuanceren. Ongeveer de helft werkt 'uit noodzaak' tijdelijk. Een kleine groep van 13% koos bewust voor tijdelijk werk, terwijl ongeveer 40% tot een middencategorie behoort: ze maakten van de nood een deugd. Deze laatsen willen vast werk, doch zien tevens voordelen aan tijdelijk werk, zoals het opdoen van ervaring. De resultaten van dit onderzoek vonden hun weerslag in een reeks van acht cahiers.
In dit dossier rapporteren we de resultaten van een postenquête bij vasten, uitzendrachten en werknemers in tijdelijk dienstverband. De structuur van het dossier is bepaald door drie centrale onderzoeksvragen. Eerste onderzoeksvraag: Zijn vormen van numerieke en fuctionele flexibiliteit van toepassing op dezelfde of op verschillende groepen werknemers? We gaan na of bepaalde persoonskenmerken bijdragen tot de kans op flexibele arbeid. Uitganspunt bij de analyse is het ctracttype van de werknemer. Tweede onderzoeksvraag: Welk is de band tussen contractuele flexibiliteit en kwaliteit van de arbeid? Is er met andere woorden een verschil ik kwaliteit van de arbeid, afhankelijk van het contracttype. Hierbij gaan we dieper in op de arbeidsvoorwaarden, -omstandigheden en -verhoudingen. Derde onderzoeksvraag: Welk zij de consequenties van de band tussen contractueel flexibele arbeid en kwaliteit van de arbeid voor de individuele werknemer? Indien we verschillen vaststellen in de kwaliteit van de arbeid (wat het geval is), zal dit ook een effect hebben op de stressreacties (zoals psychisch wezlijn en bedrijfsbinding) en de stresshantering (zoals ziekteverzuim, verloopintentie en vakbondsbewustzijn) van de individuele werknemers. Tot slot worden de globale bevindingen geformuleerd als een antwoord op de centrale onderzoeksvragen. De resultaten van dit onderzoek vonden hun weerslag in een reeks van acht cahiers.
'Kaderlid' is enerzijds een begrip dat relevantie heeft in het Belgische sociale bestel (arbeidsrechterlijk, syndicaal, in personeelsmanagement, ...). Anderzijds moeten we evenwel vaststellen dat veel onduidelijkheid bestaat over de omschrijving van een kaderlid en het juiste gebruik van het begrip. Dit heeft als gevolg dat weinig wetenschappelijk bekend is over deze werknemerscategorie. In statistieken duikt de categorie niet dikwijls op. Over de arbeidssituatie van deze groep hebben we grotendeels het raden.
Degenereren coöperaties onvermijdelijk onder druk van de markt? Of slagen ze erin hun coöperatieve identiteit en werking te behouden?<br><br>In dit boek worden de recente evoluties bij vijf grote financiële coöperaties, met name Groep ARCO, Cera, Rabobank Groep, The Co-operative Group en Le Groupe Crédit Coopératif, onder de loepe genomen. Deze vijf coöperaties hebben ieder een lange traditie van coöperatief ondernemen en hebben recent een aantal ingrijpende transformaties doorgemaakt in een reactie op de evoluties in de financieel-economische markt.<br><br>Hoewel de vijf cases een verschillende historiek kennen en zich in een verschillende juridische, politieke en maatschappelijke context bevinden, wijst de analyse op een aantal gelijklopende sporen van coöperatieve vernieuwing. Doorheen hun transformaties hebben ze namelijk alle vijf gezocht naar manieren om te kunnen blijven voeling houden met en inspelen op de hedendaagse noden van hun leden. Ook hebben ze zich ontpopt tot ondernemingen die zich engageren voor duurzame ontwikkeling als antwoord op de grote noden van deze tijd. Aldus trachten ze een manier van ondernemen te ontwikkelen die 'coöperatief verantwoord ondernemen' zou kunnen genoemd worden.<br><br>Als economische ondernemingen met een coöperatieve missie en werking moeten ze zich een coöperatief verantwoorde positie aanmeten in de markt, maar ook ten aanzien van de civiele maatschappij en de overheid. Dit is een voortdurend proces dat maar kans van slagen heeft mits een doorgedreven dialoog met de diverse stakeholders. Een dialoog waarin men samen een gemeenschappelijke missie formuleert waarin economische performantie uitdrukkelijk ten dienste wordt gesteld van het ondersteunen van de duurzame ontwikkeling van mens, maatschappij en milieu.
Er gaat haast geen dag voorbij zonder dat de toenemende verkeersdrukte op één of andere manier in verband wordt gebracht met eventuele economische gevolgen van deze evolutie. We merken ook dat daar in toenemende mate verwijzingen naar de arbeidsmarkt bij horen. Nochtans is het verband tussen mobiliteit en arbeidsmarkt weinig beschreven en nog minder empirisch onderzocht. Essentieel voor dit onderzoek is het begrip duurzaamheid. Hierbij onderscheiden we vijf aspecten in de combinatie arbeids- en mobiliteitsmarkt: bereikbaarheid, sociale rechtvaardigheid, veiligheid, milieu en leefbaarheid. Wij concentreren ons hier voornamelijk op de aspecten bereikbaarheid en sociale rechtvaardigheid. In dit verkennende onderzoek wordt enerzijds literatuur geanalyseerd en anderzijds een aanzet gegeven voor het ontwikkelen van een empirisch instrument. Bij het empirische gedeelte wordt een overzicht gegeven van bestaande databanken en hun relevantie en mogelijkheden voor dit onderzoeksthema. Daarnaast wordt een nieuwe databank gecreëerd met mobiliteits- en arbeidsmarktgegevens op gemeentelijk niveau. Op basis van deze nieuwe databank worden typologieën qua ontsluiting en arbeidsmarkt ontwikkeld voor de Vlaamse gemeenten en het Brussels hoofdstedelijk gewest. Aan de hand van deze typologieën wordt de relatie tussen arbeidsmarkt en mobiliteitsmarkt verder onderzocht. Daarna volgt de rapportering van uitgebreide bevragingen bij relevante actoren in Vlaanderen en Nederland. Ten slotte worden de belangrijkste bevindingen voor verder onderzoek en voor het beleid op een rijtje gezet.
Om meer aandacht te kunnen besteden aan de samenwerking met lokale milieuraden in het licht van participatie aan het milieubeleid besloot de Milieu- en Natuurraad van Vlaanderen aan het HIVA de opdracht te geven om de ongeveer driehonderd lokale “Mina-raden” in Vlaanderen in kaart te brengen. De centrale onderwerpen hierbij zijn de samenstelling en de werking van deze adviesraden. Door middel van een enquête bij gemeentelijke milieu-ambtenaren en bij de leden van deze “Mina-raden” hebben we 1001 verhalen over lokaal milieubeleid verzameld. Deze verhalen stellen ons in staat een overzicht van de samenstelling, werking, (on)afhankelijkheid, inhoudelijke aspecten en relaties met andere gemeentelijke of provinciale adviesraden te geven en tevens een reflectie te maken over participatie in lokaal milieubeleid gekoppeld aan de draagvlakdiscussie.
Het HVA heeft binnen het kader van het Steunpunt Milieubeleidswetenschappen, gefinancierd door de Vlaamse overheid, de opdracht gekregen gedurende enkele jaren milieubeleidsevaluaties uit te voeren. Deze publicatie is de eerste output van deze opdracht. Het behandelt het instrument ‘uitvoeringsplan’, een frequent gebruikt instrument in het Vlaamse afvalbeleid. <br><br> Het rapport evalueert dit instrument over twee lijnen. Enerzijds wordt het in een conceptueel-methodologisch kader geplaatst en anderzijds wordt aan de hand van een case-studie een effectiviteitsanalyse uitgevoerd. Het onderwerp van de case-studie is het uitvoeringsplan Organisch-Biologisch Afval. Het rapport eindigt met conclusies en beleidsaanbevelingen.
In navolging van de eerste draagvlakenquête duurzame ontwikkeling uit 1999, besliste de Federale Raad voor Duurzame Ontwikkeling (FRDO) om ook in 2002 een peiling te houden naar de kennis van, de houding tegenover en het gedrag in verband met duurzame ontwikkeling in België. Deze drie aspecten samen vormen het 'draagvlak voor duurzame ontwikkeling in België'. Het onderzoek bestaat enerzijds uit een kwantitatief luik, waarin een enquête werd georganiseerd bij 500 Belgische burgers, en anderzijds uit een kwalitatieve interviewronde bij de zogenaamde 'sleutelfiguren' uit de Belgische maatschappij. Het gaat om ministers, partijvoorzitters, parlementsleden, hoofden van administraties, mediafiguren, wetenschappers, bedrijfsleiders, vertegenwoordigers van werknemers-, werkgevers-, culturele, consumenten-, noord-zuid, en milieuorganisaties, en andere maatschappelijke stakeholders. Het rapport geeft weer hoe zowel de Belgische burgers als de sleutelfiguren aankijken tegen het abstracte begrip 'duurzame ontwikkeling'.<br><br> Het rapport is ook beschikbaar via de website van de <a href="http://www.frdo.be/pubnlfr/enq2002/inh_mat.htm">Federale Raad voor Duurzame Ontwikkeling</a>.
De Vlaamse regering wil de ongekwalificeerde uitstroom tegen 2004 met een vijfde verminderd zien. Waarover hebben we het als we de ongekwalificeerde uitstroom willen indijken? Over hoeveel jongeren hebben we het dan? Onderzoekers braken er hun hoofd over, keken er literatuur en beleidsdocumenten op na en bewerkten verschillende databanken om de grootte van die groep te berekenen. Hoe kan het zover komen? Zijn er voorspellende variabelen? Een analyse op de longitudinale databank van het LOSO-project gaf de onderzoekers meer inzicht in de schoolloopbaan en in het persoonlijk en sociaal profiel van deze jongeren. Welk beleid zou hierrond best gevoerd worden? Een synthese van dit en vorige HIVA-onderzoeken en buitenlandse voorbeelden geven de aanzet tot een breed opgezet actieplan met als ankerpunt het leerrecht voor iedere jongere.
Sinds het schooljaar 1993-1994 bestaat in het basisonderwijs in Vlaanderen het zorgverbredingsproject dat tot doel heeft via allerlei maatregelen in scholen een meer efficiënte onderwijsaanpak uit te bouwen die beter rekening houdt met de specifieke achtergronden en ontwikkelingsbehoeften van kinderen, in het bijzonder leerbedreigde kinderen. De laatste jaren blijken ook steeds meer kinderen vanuit het gewoon onderwijs naar het buitengewoon onderwijs door te stromen. Dit roept de vraag op of het zorgverbredingsbeleid wel het beoogde effect heeft, namelijk meer leerlingen kansen geven om aan het gewoon onderwijs te participeren. Om dit te onderzoeken werd de instroom van leerlingen in het buitengewoon onderwijs en de uitstroom van leerlingen uit het gewoon onderwijs onderzocht. Verder werd aan de hand van schriftelijke vragenlijsten en interviews nagegaan in hoeverre scholen voor gewoon onderwijs samenwerken met scholen voor buitengewoon onderwijs in het kader van zorgverbreding, en in welke mate de aanhoudende doorverwijzingspraktijk naar het buitengewoon onderwijs kan verklaard worden door het feit dat scholen grenzen ervaren aan hun zorgverbredende capaciteit. Met dit werk hopen de onderzoekers een positieve bijdrage te leveren aan de verdere uitbouw van zorgverbreding in het basisonderwijs. Dit rapport kwam tot stand in het kader van een samenwerking tussen het Hoger Instituut voor de Arbeid (HIVA) en het Departement Pedagogische Wetenschappen van de K.U.Leuven.