clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
De drie Romes handelt over drie grote tradities in het christendom. Het gekerstende Rome wierp zich op als de hoofdstad van het Westerse christendom, het Byzantijnse christendom beschouwde Constantinopel als het nieuwe Rome en in de Russisch-Orthodoxe traditie profileerde Moskou zich als het derde Rome. Het boek focust op de Westerse en de Byzantijnse Middeleeuwen en op het doorleven van Byzantijnse tradities in het Russische christendom. Het bevat bijdragen over het ontstaan en de ontwikkeling van de heiligencultus, over kloosters, kathedralen en ketters, over diverse aspecten van het christendom in Oost en West. Het boek presenteert de debatten over religieuze afbeeldingen (iconen), de verhouding tot andere godsdiensten (islam) en andere christelijke tradities, de verhouding tussen filosofie en religie, de ontwikkeling van de Westerse, de Byzantijnse en de Russische mystiek (Hildegarde van Bingen, het Hesychasme), het verder leven van heidense magie in Russische tradities over heiligen en van de hagiografie in de Russische literatuur. De auteurs zijn leden van het Gentse Centrum voor de Studie van Christelijke Tradities (CSCT, UGent) en de bijdragen vormen de neerslag van een lezingenreeks “Middeleeuws Christendom” die in Gent door het CSCT georganiseerd is.
De juridische verankering van de rechten, vrijheden en beginselen in het Handvest van de grondrechten is het sluitstuk van een lange evolutie naar een eigen grondrechtencatalogus voor de Europese Unie (EU). De opname van burgerlijke, politieke, sociale en economische rechten in een juridisch bindend Handvest doet de vraag rijzen naar de implicaties hiervan voor de burger, de advocaat en de nationale rechter. In deze bijdrage wordt getracht hierop een antwoord te bieden door achtereenvolgens het toepassingsgebied, de verhouding met het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) en de gevolgen voor de nationale rechtspraktijk na te gaan. Op basis van recente rechtspraak van het Hof van Justitie wordt aangetoond dat het Handvest een belangrijk referentiepunt kan zijn in nationale (privaatrechtelijke) procedures. Specifieke aandacht wordt besteed aan de samenloop van Europese en nationale grondrechten en de doorwerking van het Handvest in de Belgische rechtsorde.
Markten bieden over het algemeen een goede oplossing als het gaat om de verdeling van de schaarse middelen over de ontelbare behoeften. Dat betekent evenwel niet dat de overheid geen rol te spelen heeft als het om marktwerking gaat. Wanneer markten falen, verwachten consumenten, maar ook bedrijven dat de overheid paraat staat om te corrigeren. Dit kan op verschillende manieren. Dit boek gaat in op enkele van de beleidsinstrumenten waarover de overheid beschikt om marktfalen aan te pakken. Meer bepaald nemen we het concurrentie- en reguleringsbeleid onder de loep vanuit een economische rationale
In Exit (1971), het derde boek van Ivo Michiels’ Alfa-cyclus, wordt naar een nulpunt in tekst en communicatie gewerkt. Michiels’ taalkritische experiment leidt er tot een radicaal gebaar: op de voorlaatste bladzijde staat enkel een ‘o’ of ‘0’. Op weg naar dat nulpunt komen we als lezer heel wat vormen van spel en spelen tegen, waarbij een beeld ontstaat van taal, tekst en communicatie als spel. In deze bijdrage worden de poëticale en ideologische implicaties onderzocht van die spelstructuren in Exit. Tegen de achtergrond van de theorie van onder anderen Marie-Laure Ryan, Linda Hutcheon en Katie Salen & Eric Zimmerman toon ik aan hoe de getoonde spelen metafictioneel functioneren als tegenhangers van het schrijven en literatuur. De spelen in Exit representeren het spel van het literaire experiment.
Eeuwen van ambitie schetst de lotgevallen van de Vlaamse adel tijdens een kantelmoment in de Europese geschiedenis. In de late middeleeuwen werden de hooggeboren geslachten van dit graafschap voor een reeks fundamentele uitdagingen geplaatst. Op de kastelen en landgoederen die hen altijd hadden verzekerd van ongeëvenaarde macht en rijkdom, werden zij geconfronteerd met een boerenbevolking die in de nasleep van de Zwarte Dood een sterk besef van eigenwaarde had ontwikkeld. De luxueuze levensstijl van edelen werd steeds vaker geëvenaard en zelfs overtroffen door stedelingen uit Gent, Brugge of Ieper, die enorme fortuinen hadden vergaard met handel en nijverheid. Frederik Buylaert brengt als eerste een synthetisch beeld van de evolutie van de Vlaamse adel in de bewogen veertiende en vijftiende eeuw. Aan de hand van een brede waaier van bronnen en invalshoeken weerlegt hij vele gevestigde opvattingen over de adel. De late middeleeuwen waren geen periode van onherroepelijk verval, maar een fase waarin adellijke families een nieuw sociaal, economisch, cultureel en politiek profiel ontwikkelden om hun maatschappelijke prominentie te handhaven. Zij zochten en vonden antwoorden op die ingrijpende veranderingen vanuit hun omgang met eeuwenoude problemen, zoals vetes met vijandige families, erfenisconflicten in de eigen kring, het kiezen van de ‘juiste’ huwelijkspartner, het verlies van lijf en leden op het slagveld, kinderloosheid of het verzekeren van het levensonderhoud van een liefdeskind. Hierdoor evolueerde de Vlaamse adel van een gesloten plattelandsaristocratie tot een economisch veelzijdige elite met een groeiend internationaal en Franstalig karakter, die de hand reikte aan machtige stedelingen en ambitieuze staatsambtenaren. Toen de Vlaamse adel in de zestiende eeuw afstand deed van haar krijgshaftige levenshouding, waren de meeste grondtrekken van de moderne adel reeds gevestigd.
Centraal in dit essay staan twee autobiografische romans van de Algerijns-Franse auteur Assia Djebar: L'amour la fantasia (Editions Jean-Claude Lattès, 1985) en Nulle part dans la maison de mon père (Fayard 2007). In het artikel wordt vooral ingezoomd op de complexe verwevenheid van individuele en collectieve herinnering in de autobiografische ruimte (Philippe Lejeune, Le pacte autobiographiqie, 1975) die de teksten van Djebar vormen.
Het belang van de Europese Unie wordt door niemand nog betwist. Dat de EU een macht is om rekening mee te houden, daarover zijn zowel eurofielen als eurosceptici het eens. Maar als we dieper gaan nadenken over het ‘fenomeen Europa’ rijzen tal van vragen. Wat is de politieke dynamiek achter het Europese integratieproces? Welke (f)actoren hebben de Unie, zoals we ze vandaag kennen, vorm gegeven? Is de Europese Commissie een marionet van de grote lidstaten, of kan ze een eigen agenda doordrukken? Oefenen het Hof van Justitie en het Europees Parlement een invloed uit op de EU-politiek? Welke waarden en belangen sturen het Europese integratieproject? En hoe uniek is de Europese Unie: kunnen we haar vergelijken met een federale staat, met een internationale organisatie, of is de Unie een unieke politieke constructie?

Als we voorlopige antwoorden hebben op deze kwesties, duikt een nieuwe reeks vragen op. Is de EU een democratisch alternatief voor de nationale politiek, of moeten we het beeld van een bureaucratisch monster onderschrijven? Op ideologisch vlak wordt de Unie niet alleen als overmatig regulerend omschreven, maar ook als neo-liberaal: is Europa een links of een rechts verhaal, en waarom?

Dit boek probeert het denken over de Europese Unie in kaart te brengen. Het focust op de theorievorming over het Europese integratieproces en illustreert dit met historische en actuele voorbeelden. Uiteindelijk behandelt het de kernvragen van de politieke wetenschap: wie heeft macht in de EU, en hoe democratisch is dit politiek systeem? Hoewel een definitief antwoord op alle vragen uitblijft, verwerft de lezer van dit boek tal van bouwstenen om kritisch na te denken over de Europese Unie.
In de psychologie is de laatste tientallen jaren veel aandacht besteed aan de representatie en verwerking van getallen in het menselijke brein. Met name is benadrukt dat getallen in grote mate ‘spatiaal’ gerepresenteerd en verwerkt worden. Het geheel van onderzoeksresultaten wordt vaak samengevat door te stellen dat getallen gerepresenteerd worden op een ruimtelijk georiënteerde mentale getallenlijn. Recente bevindingen van onze onderzoeksgroep en daarbuiten hebben echter vraagtekens geplaatst bij het idee dat één structuur een verklaring kan bieden voor de vele bevindingen. In plaats daarvan vertrekken we van interacties tussen getalverwerking en ruimtelijke verwerking en tussen getalverwerking en taalverwerking. Wij geven hier een overzicht van de relevante literatuur en bespreken kort het nieuwe denkkader waarin de beschreven bevindingen geduid kunnen worden. Tot slot behandelen we de implicaties voor het begrijpen van dyscalculie.
Developmental Coordination Disorder (DCD) is een stoornis van de motorische coördinatie zonder duidelijke medisch aanwijsbare oorzaak die niet kan worden verklaard door een verminderde intelligentie. Omwille van het heterogeen klinisch beeld van DCD en de hoge comorbiditeit met ADHD, dyslexie en taalstoornissen kan worden verondersteld dat diverse neurale systemen aan de basis van deze stoornis liggen. Recent onderzoek wijst op de mogelijke betrokkenheid van het cerebellum, de pariëtale cortex, het corpus callosum en/of de basale ganglia (Zwicker, Missiuna &
Boyd, 2009). Onderzoek met geavanceerde beeldvormingstechnieken is nodig om beter te begrijpen hoe de neurale structuur en/of het functioneel netwerk van kinderen met DCD afwijkt en hoe deze veranderen als gevolg van ontwikkeling en oefening.
Deze studie onderzoekt de psychometrische eigenschappen van de Nederlandstalige versie van de “Rosenberg Self-Esteem Scale” in een poliklinisch psychiatrische steekproef. De resultaten tonen een hoge interne consistentie en ondersteunen de constructvaliditeit van de vragenlijst. Er werd een eendimensionale factorstructuur gevonden met globale zelfwaarde als latente variabele. Hierbij dienden methodeartefacten die geassocieerd zijn met de negatief verwoorde items in rekening gebracht te worden. Onze bevindingen komen overeen met de resultaten uit eerder onderzoek met de Nederlandstalige versie van de RSES en legitimeren het gebruik van de lijst in klinische groepen voor zowel onderzoeksdoeleinden als klinische toepassingen.
Vanuit de gedachte dat zowel Freud als Lacan, elk op hun eigen manier, het menselijke subject benaderden als  een dynamische structuur, argumenteerden we dat de epistemologie die deze systemen vereisen niet solidair kan zijn met een extern opgelegde aanpassingsgedachte waarbij het psychisch systeem zich dient te plooien naar de eisen van een welbepaalde omgeving. Ze dient daarentegen waakzaam en kwetsbaar te zijn voor de autonomie die dit systeem wist te bevechten en eventueel te behouden in een welbepaalde omgeving. Deze epistemologie komt in feite neer op de beproeving van de schuinse pas, wat ook een verleiding tot een schuinse pas is, die, in plaats van op aanpassing gericht te zijn, telkens opnieuw, in iedere particuliere situatie, aandachtig is voor de manier waarop een welbepaalde autonomie, een onaangepastheid en onaanpasbaarheid in kaart werd gebracht. Dit zet meteen de toon voor wat de finaliteit van een psychoanalyse kan zijn: zich tegenover de huidige tendens om de psyche in algemene termen te vatten en af te wegen, richten op de mogelijke dynamisering van het psychisch systeem, d.w.z. op altijd opnieuw het aanwakkeren van de singuliere, subjectief te dragen capaciteiten tot autonomie.
Deze bijdrage handelt over de mate van vertrouwen die de burger stelt in politie en justitie, twee belangrijke instituties die de fundamenten van de democratische rechtsstaat dienen te waarborgen. In een internationale context is al heel wat diepgaand onderzoek gevoerd naar het vertrouwen van de burger in zowel politie als justitie. De justitiebarometer buiten beschouwing gelaten hinkt België wat achterop. In deze locomotieftekst wensen we een beschrijvend overzicht te bieden van het vertrouwen van de burger in de Belgische justitie en politie, waarbij we de mate van vertrouwen in politie en justitie vergelijken, enerzijds door de tijd heen, en anderzijds met het vertrouwen in andere overheidsinstituties in ons land en in een Europese context. Tot slot worden enkele kanttekeningen geformuleerd bij de studie van vertrouwen.
“Van jongs af aan ben ik gefascineerd door de ‘toetssteen’, een steen die volgens het woordenboek dient om het gehalte van
metalen vast te stellen maar die ik nooit heb gezien en waarvan ik nog steeds niet weet of hij echt bestaat of verzonnen is”
(Mario Vargas Llosa, De taal van de hartstocht, 2002).
Gegevens over het middelengebruik onder jongeren worden op nationaal, regionaal en lokaal vlak meestal via (kwantitatieve) gestandaardiseerde vragenlijsten verzameld. Niettemin is een goed zicht op het hoe, wat en waarom in de (lokale) context noodzakelijk. In dit kader ontwikkelde het Instituut voor Sociaal Drugsonderzoek (ISD) een Antwerpse Monitor Jongeren, Alcohol en Drugs voor het drugbeleid in de stad Antwerpen. Een monitor is een instrument dat toelaat middelengebruik van jongeren in de tijd te volgen.
Deze studie maakt gebruik van data verzameld door middel van etnografisch onderzoek in een Vlaamse middelbare, multiculturele school die technisch en beroepsonderwijs aanbiedt om na te gaan in welke mate, hoe en waarom leerlingen racisme bij leerkrachten waarnemen. De analyses suggereren dat leerlingen relatief weinig ervaring hebben met racisme van leerkrachten. Vertrekkende vanuit een symbolisch interactionistisch perspectief toont dit onderzoek aan dat leerlingen bepaalde attitudes en sociale handelingsvormen van leerkrachten als indicatief gaan zien voor racisme bij leerkrachten. Verschillen tussen leerlingen in het al dan niet definiëren van leerkrachten als racistisch kunnen worden verklaard door de interacties tussen leerkrachten en leerlingen en de specifieke betekenis van racistische attitudes en sociale handelingen in verschillende contexten. In de conclusies wordt stilgestaan bij de implicaties van deze studie voor het sociale beleid en verder onderzoek naar racisme in (onderwijs)organisaties.
Er wordt een lectuur van de evolutie in Lacans denken omtrent het lichaam in de psychose gepresenteerd, vertrekkend vanuit het seminarie over het sinthoom. Retroactief kunnen een aantal breukvlakken worden teruggevonden in Lacans theorie. Via het conceptualiseren van eerst het imaginaire lichaam, over het symbolische en tenslotte het reële lichaam, komt Lacan tot de stelling dat het imaginaire, het symbolische en het reële moeten verknoopt worden. Het in rekening brengen van dit laatste onderwijs biedt ongehoord nieuwe perspectieven op de moeilijke verhouding tussen lichaam, taal en genot voor elk spreekwezen. Dit wordt geïllustreerd aan de hand van drie vignetten over James Joyce, Antonin Artaud en Michel H.
Op 10 december 2010 stelde minister van Jeugd Pascal Smet het rapport van het jeugdbewegingsonderzoek 2010 voor. Het onderzoek maakt een aantal tendensen en veranderingen binnen de jeugdbewegingen zichtbaar en schetst een beeld van de werking, leiding en leden van de jeugdbewegingen anno 2009-2010. Het huidige onderzoek is een vervolg op een gelijkaardig onderzoek uit 1991 (L. Bral. 1991, Jeugd in Beweging) en trekt conclusies over negen onderwerpen: perceptie en realiteit, infrastructuur, diversiteit, waarden en opvattingen, vergelijking tussen koepels en groepen, de verkleutering, het engagement, de tevredenheid en de relaties tussen leden en leiding. Vijf jeugdbewegingen werden bij het onderzoek betrokken, op basis van vooraf bepaalde criteria: Chiro, FOS, KLJ, KSJ-KSA-VKSJ, Scouts en Gidsen Vlaanderen.
In elke cultuur lijkt er een verbod op incest aanwezig te zijn. Omwille van die universaliteit wordt het incesttaboe dan ook vaak beschouwd als een van de oudste en belangrijkste morele regels. Volgens de Finse antropoloog Edward Westermarck (1862-1939) ligt een geëvolueerde psychologische vuistregel aan de basis van het feit dat er, enkele uitzonderingen buiten beschouwing gelaten, overal ter wereld een incestverbod is ontstaan én blijven bestaan. De empirische toetsing tot op heden, via diverse veldstudies en psychologisch onderzoek, houdt zijn hypothese sterk overeind. Nieuwe bevindingen, alsook de nood aan verdere theoretische verheldering tonen echter aan dat het nog steeds gaat om een dynamisch en veelbelovend onderzoeksgebied.
De kunst van grote contrasten uit Oceanië, met nooit eerder gepubliceerde werkenOceanië bestrijkt een derde van het aardoppervlak. Het situeert zich in het zuidelijke deel van de Stille Zuidzee. Cultureel is het opgedeeld in drie zones: Melanesië, Polynesië en Micronesië. Met uitzondering van Nieuw Guinea, ’s werelds tweede grootste eiland, en Nieuw Zeeland bestaat het daarenboven uit honderden eilandengroepen waarvan een aantal al eeuwenlang door mensen worden bewoond. Deze volkeren brachten een kunst met grote contrasten voort om hun goden, voorouders of natuurgeesten te eren en om zichzelf met de nodige praal te tooien. Het boek brengt een selectie van beelden, maskers, rituele en gebruiksvoorwerpen. De voorwerpen zijn gemaakt van natuurlijke en minerale materialen zoals hout, schelpen, steen en veren. Hiermee wordt het artistieke genie van de verschillende culturen, die zich telkens wisten aan te passen aan de natuurlijke verscheidenheid van hun woongebieden, zichtbaar. Dit boek bevat voor het overgrote deel nooit eerder gepubliceerde kunstwerken. Door verschillende bijdragen van belangrijke specialisten worden de kunstwerken in context gebracht.
Wat de hedendaagse betekenis kan zijn van zoiets als neuro-psychoanalyse, zal afhangen van haar vermogen om niet te vervallen in de klassieke objectivistische/subjectivistische oppositie-paren. Het is onze stelling dat, indien de neuro-psychoanalyse vandaag belang wil hebben in het veld van de wetenschappen en de cultuur, ze zich best articuleert binnen een ruimte van “noch-noch”: noch een loutere reductie tot de werking van het brein, noch een terugtrekking in de barre hoogten van het psychisch functioneren. Epistemologisch valt één en ander over deze ruimte te zeggen, en dat is dan ook wat de huidige tekst, doorheen de mogelijke betekenis van de neuro-psychoanalyse, beoogt te doen. Enerzijds maken we duidelijk dat de kritische gedachte van het streven naar begrenzing in eerste instantie de zoektocht betreft naar een onderscheid tussen binnen en buiten, zonder dat daarvoor een a priori regel of een a priori concept voorhanden is of kan gegeven worden. Dit aspect vereist een goed begrip van objectivering, evenals een goed begrip van wat een weerstand daartegenover kan betekenen. Kort samengevat kan gesteld worden dat de constitutie van een binnen altijd de constitutie is van iets waartegenover iets anders pas vanaf dan kan verschijnen als tegengesteld of antinomisch, wat dan gemakshalve een buiten heet. Een binnen constitueren, komt dus tezelfdertijd neer op de constitutie van een buiten, ook al is dit buiten slechts in termen van weerstand, oppositie of antinomie te vatten. Anderzijds illustreren we dit proces van objectivering en weerstand aan de hand van Freuds zoektocht naar de articulatie van het psychisch apparaat in termen van de constitutie van het onderscheid tussen binnen en buiten.
De relatie tussen schaal en lokaal bestuur blijft in ons land actueel. Het vraagstuk over hoe groot een gemeente precies moet zijn houdt wetenschap en politiek al jaren bezig. Voorliggend werk gaat in op die schaalproblematiek en meerbepaald op de manier waarop het hertekenen van de gemeentegrenzen in België in het verleden is gebeurd. Misschien kunnen beleidsmakers wel leren uit de lessen van het verleden? De gemeentelijke fusies van 1976 liggen ondertussen al meer dan 30 jaar achter ons. Toch werd er in België door de jaren heen maar weinig onderzoek naar gedaan. Er werd een evaluatie doorgevoerd in 1989 en er waren enkele casestudies naar individuele fusies. Over de politieke besluitvorming tijdens de fusieoperatie werd nagenoeg niets gepubliceerd. Voorliggend werk brengt daar verandering in. In 2003 diende er zich namelijk een opportuniteit aan die het onderzoek naar die politieke besluitvorming kon bespoedigen. In dat jaar kreeg het Rijksarchief namelijk de archieven van het ministerie van Binnenlandse Zaken met betrekking tot de fusieoperatie in haar bezit. Het was voor de auteur de rechtstreekse aanleiding om zich te verdiepen in de politieke besluitvorming omtrent de gemeentelijke fusies.
Het boek wil een antwoord bieden op de vraag op welke manier het uittekenen van de nieuwe gemeentegrenzen precies is verlopen. Het vertelt het verloop van de procedure en de manier waarop politici, zowel lokaal als nationaal, daar invulling aan gaven. Meerbepaald wordt er gefocust op de fusies in Oost- en West-Vlaanderen en meer in het bijzonder op de fusies van de steden Gent en Kortrijk.
Het gemeentedecreet besteedt heel wat aandacht aan de relatie tussen de gemeentesecretaris en de gemeenteontvanger. Enerzijds negeert het gemeentedecreet de belangrijke rol van de secretaris en de ontvanger in de lokale besturen niet. Het benadrukken van een samenwerkingsmodel tussen beiden in de vorm van het managementteam is daar een voorbeeld van. Anderzijds maakt het gemeentedecreet een duidelijk onderscheid tussen beide functies door de ontvanger voor een aantal taken onder de functionele leiding van de secretaris te plaatsen. In dit artikel komen de percepties van de secretarissen en de ontvangers over de gewijzigde relatie en de onderlinge verschuivingen in hun takenpakketten aan bod. De resultaten van het onderzoek lenen zich niet tot eenduidige uitspraken. Het merendeel van de betrokken actoren, en vooral dan van de secretarissen, lijkt de bestuurlijke uitgangspunten die het gemeentedecreet schragen, wel degelijk bij te treden. De vertaling van diezelfde uitgangspunten naar de praktijk schijnt evenwel een stuk moeilijker te liggen voor de secretarissen en vooral voor de ontvangers.
Mission statements kunnen veel meer zijn dan een poster aan de muur. Het vergt echter kennis van zaken om en “goed” mission statement te ontwikkelen en te kneden tot een waardevol managementinstrument. Dit praktijkboek vormt de katalysator die zowel private als social profit organisaties moet toelaten om de toegevoegde waarde van hun mission statement in twaalf doelgerichte stappen te maximaliseren. Elk van deze stappen bespreekt een essentieel onderdeel van het mission statementformulerings-, implementatie- en communicatieproces en vertaalt deze in praktijkgerichte werkbladen. Sleutelwoorden hierbij zijn: academisch onderbouwd, hoge praktijkgerichtheid, flexibiliteit en diepgaande strategische analyse.
De houding van ‘links’ tegenover kolonisering is niet rechtlijnig. Bij Marx zelf was er reeds een ambivalentie tegenover de kolonisering: enerzijds vond hij dat de volkeren uit het Zuiden niet veel meer te verliezen hadden dan hun achterlijkheid, anderzijds klaagde hij de uitbuiting aan. De socialistische partijen zaten aanvankelijk gemangeld tussen die twee standpunten. In een eerste fase klaagde de Belgische Werkliedenpartij de politiek van Leopold II in de Kongo-Vrijstaat aan, maar nadat België de kolonie overnam en zeker sinds ze zelf aan regeringen deelnam, werd de houding van de partij veel milder. Haar opvattingen verschilden niet wezenlijk van die verdedigd door burgerlijke partijen. Tijdens de onafhankelijkheidsperiode stonden de socialisten evenzeer pal achter ‘de’ Belgische visie ter zake. Het duurde tot de splitsing van de Belgische Socialistische Partij vooraleer de Vlaamse socialisten afstand namen van Mobutu.