clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Kluchten en blijspelen werden in de zeventiende eeuw opgevoerd na een ernstig toneelspel. Ze waren vooral bedoeld om het publiek te laten lachen. Maar in de humoristische scènes werden ook kritische boodschappen verpakt. Deze gingen bijna altijd over wangedrag in het dagelijks leven: de pronkerige mode, het gesjoemel van advocaten, het hooghartig gedrag van meiden, de kwalijke gevolgen van kwaadsprekerij. Commentaar geven was gevaarlijk. Het publiek kon boos worden of weglopen en de autoriteiten konden een toneelstuk verbieden of een toneelschrijver straffen. Johanna Ferket onderzocht meer dan honderd zeventiende-eeuwse komische toneelstukken uit de Noordelijke en Zuidelijke Nederlanden. Ze laat zien dat de toneelschrijvers verschillende literaire strategieën gebruikten om de publieke opinie te beïnvloeden. Zelfs hoeren en dronkenlappen blijken dan soms de waarheid in pacht te hebben.
Na het eerste anderhalf jaar van de COVID-19-pandemie, kondigt zich op de Vlaamse arbeidsmarkt een nieuwe periode aan. Een periode van heropleving, waarbij verschillende sectoren (opnieuw) een sterke nood aan personeel ervaren. De demografische evolutie in Vlaanderen zorgt daarbij voor een structurele druk de komende jaren. De werkende bevolking vergrijst aan een snel tempo en stroomt uit de arbeidsmarkt. De instroom van jongeren is onvoldoende om deze uitstroom te compenseren. De vervangingsvraag van 55-plussers piekt in de periode 2019-2029 naar 77 000 Vlamingen op jaarbasis die de arbeidsmarkt verlaten en vervangen dienen te worden (prognosemodel Steunpunt Werk, 2021). Dat zal niet noodzakelijk in dezelfde jobs zijn, aangezien het takenpakket van vele jobs stelselmatig verder wijzigt onder invloed van digitalisering, robotisering, klimaattransitie, … In ons tweede advies als Vlaamse arbeidsmarktexpertengroep, bekijken we hoe een leer- en loopbaanoffensief kan helpen om wat mensen kennen en kunnen beter te laten aansluiten op wat werkgevers zoeken. We wijzen op de veranderingen die we daarvoor nodig achten op vlak van beleid, organisatie en bestuur. In deze bijdrage gaan we in op een deelaspect van dat uitgebreider rapport en focussen we op de specifieke adviezen om via een leer-en loopbaanoffensief de nodige loopbaanactie te creëren. Zo willen we de mismatch tussen vraag en aanbod helpen verbeteren. Enerzijds willen we dat burgers en organisaties zich beter kunnen positioneren ten aanzien van de arbeidsmarkt en de organisatie. Hiertoe adviseren we de ontwikkeling van een competentieportefeuille, -prognoses en -checks. Naast het helpen positioneren van burgers en organisaties, willen we dat ze ook georiënteerd worden naar het ondernemen van actie die hun loopbaan en inzetbaarheid ten goede komt. We doen daartoe suggesties rond de uitbouw van aanbevelingssystemen voor opleidingen en loopbaanstappen. Ten slotte pleiten we voor een centrale rol van loopbaanbegeleiding, maar die sterker responsief en preventief wordt uitgewerkt en een sterkere verankering kent met de competentieprognoses en opleidingsaanbevelingen.
Er vloeide al heel wat inkt over ongelijkheid in het onderwijs met een focus op sociale groepen met niet-dominante kenmerken die uit de boot (kunnen) vallen. Het gaat bijvoorbeeld om groepen die een laag sociaal- economisch profiel hebben, vrouw of non-binair zijn, een niet-westerse migratieachtergrond hebben, levensbeschouwelijke kentekens dragen en een functiebeperking hebben. Diverse hogeronderwijsinstellingen tracht(t)en al via commissies, werkgroepen en raden op zoek te gaan naar hoe ze constructief kunnen omgaan met de superdiversiteit van onze hedendaagse samenleving. Alle goede intenties terzijde, blijkt van- daag de dag dat de inspanningen geen zoden aan de dijk zetten: de in-, door- en uitstroom van studenten en de aanwerving van personeel met minder bevoorrechte maatschappelijke posities verloopt nog steeds erg moeizaam. Wanneer een instituut kiest voor meer diversiteit, dan kan dit resulteren in meer zichtbare diversiteit maar niet noodzakelijk in nieuwe stemmen en perspectieven. Meer ingrijpende en adequate aanpassingen op alle mogelijke niveaus zijn nodig indien een organisatie oprecht en grondig wil diversifiëren. Een kritische zelfreflectie is hierbij onontbeerlijk
Het uitgangspunt van dit themanummer is de vaststelling dat er in Vlaanderen geen instelling bestaat die zich systematisch bezighoudt met de archivering van dans. Het archiefmateriaal van choreografen, dansleraren en dansers ligt versnipperd over Vlaanderen, in bibliotheken en archiefinstellingen maar evengoed in kasten thuis of in stapels dozen bij de erfgenamen. Ook de dansgezelschappen die nu actief zijn, hebben zelden een geïnventariseerd archief. Nog steeds gaat de aandacht vooral uit naar het creëren van nieuw werk of naar het levend houden van bestaand repertoire. Waardevolle historische kennis over dans of belangwekkend erfgoed dreigen hierdoor tussen de plooien van de geschiedenis te vallen. De eerste essays in dit nummer buigen zich over de aanpak en organisatie van de archivering van dans. Timmy De Laet pleit in zijn inleidend essay voor een participatief model van archivering terwijl CEMPER-collega Staf Vos de noden en uitdagingen voor danserfgoed in Vlaanderen helder in kaart brengt. Hij schetst daartoe een historiek van het beleid en zoekt naar geëngageerde partners om de huidige lacunes op te vangen met een ​'netwerk danserfgoed'. Daarnaast krijgt ook het archiefonderzoek naar het Vlaamse dansverleden zelf een plaats. Edith Cassiers bezocht verschillende archiefinstellingen om uit te pluizen hoe Akarova, Elsa Darciel en Francesca d'Aler zich als drie vrouwelijke pioniers van de Belgische moderne dans verhielden tot het toenmalige kunstenlandschap. Sander Vloebergs dook eveneens in uiteenlopende collecties voor zijn onderzoek naar de religieuze rol van Lea Daan waarbij hij de relatie tussen dans en kerk onder de loep neemt. Tot slot werpt Annelies Van Assche een museale blik op het dansarchief van Marc Vanrunxt en stelt zich daarbij de vraag waarom het boeiend kan zijn de sporen van creatieprocessen tentoon te stellen. In de Portfolio-sectie rapporteren enkele studenten theaterwetenschappen uitgebreid over de pieken en dalen van hun zoektocht naar de archieven van enkele iconen uit de Vlaamse dans. Deze bijdragen tonen tot welke obstakels maar ook tot welke verrassende ontdekkingen archiefonderzoek kan leiden: van het moeilijk vindbare archief van Jeanne Brabants en de nauwelijks leesbare notities van Lydia Chagoll tot het unieke maar vaak vergeten werk van Lea Daan voor de radio en de bijzondere logboeken die choreograaf Alain Platel bijhoudt voor zijn producties met les ballets C de la B. Het nummer sluit af met twee boekrecensies die voortbouwen op de vraag naar de archivering van dans. Pieter T'Jonck belicht in zijn review essay hoe het nieuwe boek van Paul Verrept en Marc Vanrunxt aansluit bij de artistieke poëtica van de choreograaf. Eva Maes beschouwt in haar bespreking van 50 Jaar Ballet Vlaanderen hoe via woord en beeld een belangrijk stuk recente dansgeschiedenis opnieuw tot leven wordt gewekt.
De laatste jaren heeft de archivering van dans ruime aandacht gekregen. De focus ligt daarbij vooral op nieuwe archiveringsvormen die steunen op digitale technologieën en/of het dansende lichaam beschouwen als een eigensoortig archief. Ondanks het belang van deze recente benaderingen, neem ik in dit artikel een stap terug en verken ik hoe bestaande archiefstructuren uitgebreid kunnen worden om zowel de toegankelijkheid als de leesbaarheid van archiefmateriaal te vergroten. Vertrekkend vanuit een persoonlijk relaas over de uitdagingen van archiefonderzoek naar dans, ga ik dieper in op een aantal debatten die in zowel dansstudies als archiefwetenschap opgang maken. Op die manier wil deze bijdrage een interdisciplinaire dialoog op gang brengen tussen twee domeinen die ondanks hun gedeelde interesses vaak geïsoleerd naast elkaar blijven staan. In navolging van hoe de notie van “participatieve archieven” aan belang wint in archiveringspraktijk en archiefwetenschap, argumenteer ik dat het verbreden van de input van archiefinformatie kan leiden tot een grotere output op het vlak van zowel archiefonderzoek als publieksbetrokkenheid. / In recent years, the archiving of dance has received considerable attention. The focus of this increased interest, however, mainly goes to new forms of archivization that rely on digital technologies and/or to considerations of the dancing body as a distinct kind of archive of its own. Despite the importance of these recent approaches, this article takes a step back by exploring how existing archival structures can be expanded to increase both the accessibility and legibility of archival materials. Starting from a personal account of the challenges of archival research on dance, I look at several debates that are emerging in both dance studies and archival scholarship. As such, this contribution aims to initiate an interdisciplinary dialogue between two domains which, despite their shared interests, often remain isolated next to each other. Taking my cue from how the notion of “participatory archives” is gaining prominence in archival practice and scholarship, I argue that enlarging the input of archival information may lead to a greater output with regard to both archival research and community outreach.
De hervorming van het Vlaamse secundair onderwijs biedt kansen om de samenwerking tussen scholen en culturele instellingen te verstevigen, stelt Eef Rombaut in dit artikel. Zij beschrijft de onderliggende theoretische kaders van het nieuwe curriculum en verbindt deze aan de bouwstenen en eindtermen van de sleutel­competentie ‘cultureel bewustzijn en culturele expressie’. Zij schetst aandachtspunten voor leraren en educatieve medewerkers van culturele instellingen
De inhoud van dit artikel is tweeledig. Enerzijds wordt de conservatiebehandeling van het vaandel toegelicht. Omwille van de diversiteit aan materialen en technieken lag de uitdaging in de behandeling van de uiteenlopende schadepatronen. Bij iedere ingreep werden verschillende elementen afgewogen: het maximale behoud van origineel materiaal, de stabilisatie van de schade, de reversibiliteit en het esthetisch effect van de ingreep. Daarbij werd een multidisciplinaire aanpak niet geschuwd voor het vinden van de beste behandeling. Anderzijds wordt er ook een onderzoek toegelicht over de reiniging van metaaldraden. Door de spontane reactie van zilver met zwavel en chloor transformeert de glanzend witte kleur van puur zilver in een mat zwart oppervlak. Deze oxidatie heeft daardoor een groot visueel effect op het uitzicht van het vaandel. Voor dit onderzoek werden testen uitgevoerd met twee reductietechnieken: elektrolytische reductie en atmosferisch plasma. Deze testen werden niet rechtstreeks op het vaandel uitgevoerd maar op enkele afgenomen stalen.
De coronapandemie heeft het wereldsysteem, ons leven en alle grote steden op de proef gesteld. In 'De stad beter na corona?' reflecteren stadsonderzoekers over welke stedelijke ongelijkheden covid precies heeft bloot gelegd of aangewakkerd en dit vanuit een uiteenlopende waaier van thematische insteken: van huisvesting tot diversiteit, van klimaat tot (wijk)gezondheidszorg. Onbevangen wordt nagedacht over hoe een meer rechtvaardige en dus gezondere stad na corona er zou kunnen uitzien: een 15 minutenstad, een auratische stad, een stad van capsules of zetten we eindelijk de stap voorbij de sacrificiële stad van vandaag? Dit boek wil een bijdrage leveren tot een bredere maatschappelijke discussie over een meer gezonde en rechtvaardige post-covidstad en daagt de lezer uit om te reflecteren over de rol van de stad in wereld.
Dit artikel gebruikt resultaten van een survey van zowel een toevalssteekproef (N = 500) als een gemakssteekproef (N = 2919) bij meerderjarige Vlamingen om het draagvlak voor 24 potentiële arbeidsmarkthervormingen na te gaan. Enerzijds tonen de resultaten aan dat er een groot draagvlak is voor (aangemoedigde én verplichte) opleiding en gemeenschapsdienst voor werklozen en voor de jobbonus. Allemaal maatregelen die gepland zijn door de Vlaamse Regering Jambon I. Anderzijds is er een klein draagvlak voor hervormingen die – de nochtans erg gewenste – verhoging van het minimumpensioen naar 1500 euro netto realistisch moeten maken, zoals het uitfaseren van het brugpensioen, het minder afhankelijk maken van pensioenopbouw van gelijkgestelde periodes en het (gedeeltelijk) ontkoppelen van lonen en anciënniteit. Dit maakt duidelijk dat de eindeloopbaandiscussie die de Belgische federale regering De Croo I wil voeren geen evidente opdracht wordt. Voor het geplande opvoeren van de strijd tegen sociale en fiscale fraude is er wel een groot draagvlak. Een enigszins verrassend klein draagvlak is er voor maatregelen die de positie van de vrouw op de arbeidsmarkt beogen te versterken: quota voor vrouwen in raden van bestuur van privébedrijven, meer ouderschapsverlof voor koppels waar de partners dit verlof gelijkmatiger verdelen en een uitbreiding van het geboorteverlof voor vaders van tien naar twintig dagen.
Op 31 december 1853 nodigde de Britse kunstenaar en natuurhistoricus Benjamin Waterhouse Hawkins een select kransje wetenschappers, journalisten en zakenlui uit voor een diner. Het zou echter niet zomaar een diner worden: het etentje vond plaats in de gietvorm van een iguanodon in het Londense Crystal Palace. Het diner in de dinosaurus werd een daverend succes en ontketende een ware dinomanie. Onze hedendaagse fascinatie voor dinosauriërs gaat voor een groot stuk terug op dat etentje in 1853.

Cultuurgeschiedenis is al lang niet meer alleen de geschiedenis van kunst en literatuur. In Het diner in de dinosaurus maakt de lezer in 52 korte bijdragen kennis met ongewone feiten en wetenswaardigheden uit de nieuwe cultuurgeschiedenis. Guillotinekapsels, gemeentefusies, een kleine geschiedenis van het gefakete orgasme en de wetenschapper die nee zei tegen Mussolini, de verhalen maken het boek even divers als verrassend. De auteurs brengen zo een onmisbaar perspectief op talloze actuele debatten, of die nu gaan over de plaats van standbeelden of over de rol van wetenschappers in de samenleving.
Hoe kunnen we rampspoed in de toekomst vermijden?
Weet u nog, dat zorgeloze jaar 2019, toen we volop knuffelden, dansten, zongen, lachten en tafelden? Tot een dodelijk virus ons overrompelde en niets nog was als voorheen. Sindsdien beseffen we opnieuw: we leven in een grillige wereld, waarin zeldzame gebeurtenissen alles overhoop kunnen gooien.

Hoe moeten we zulke rampspoed in de toekomst vermijden? Welke cruciale vergissingen en denkfouten maakten onze overheden? En zal deze crisis de wereld veranderen?

In dit even leerzame als vermakelijke lexicon - van Achterafklap tot Zwarte Zwaan - vertellen filosoof Maarten Boudry en journalist Joël De Ceulaer alles wat u moet weten over onzekerheid, overmoed, paniek, complotdenken,  nevenschade, olifantenpoeder en argeloze kerstkalkoenen. En natuurlijk ook over de kracht van wetenschap om onvoorziene gevaren te bedwingen.
Precies een halve eeuw geleden voorspelden onheilsprofeten dat de mensheid afstevende op een catastrofe: uitputting van grondstoffen, milieuvervuiling, bevolkingsexplosie, gat in de ozonlaag. Stop de groei, klonk het overal, of de boel ontploft. Maar waarom kregen deze doemdenkers dan ongelijk? Hoe slaagden we erin om al die rampspoed af te wenden? In zijn nieuwe boek legt filosoof en ‘verbeterlijke optimist’ Maarten Boudry uit hoe we de klimaatcrisis kunnen oplossen, zoals we ook eerdere ecologische rampen hebben afgewend. Fossiele brandstoffen maakten ons rijker en welvarender dan ooit tevoren, maar nu is het hoog tijd om ze vaarwel te zeggen. Dat kunnen we zeker, aldus Boudry, maar dan moeten we dringend uit een ander vaatje tappen. Bij een uitdaging van zo’n grote omvang kunnen we ons niet de luxe van ideologische dogma’s en heilige huisjes veroorloven. We moeten het klimaatprobleem rationeel en pragmatisch aanpakken, we moeten groots en ambitieus denken, en we moeten vooral het hoofd koel houden. Als we daarin slagen, kunnen we er een prachtige eenentwintigste eeuw van maken.
Het delen van onderzoeksgegevens is van toenemend belang. Om dit te bevorderen, worden er platformen gebouwd die via technologische vooruitgang onderzoeksgegevens makkelijker vindbaar, toegankelijk en herbruikbaar kunnen maken. Deze platformen zijn echter niet in staat om alle barrières die de uitwisseling beperken te laten verdwijnen. Verscheidene factoren, zoals controleverlies, het vermijden van vermeende reputatieschade, de nood om wetenschappelijke gegevens correct te interpreteren, kortetermijncycli voor het verkrijgen van fondsen, de tijdskost die gepaard gaat met gegevensuitwisseling, de gebrekkige erkenningssystemen voor het verzamelen van data, alsook ethische en wettelijke beperkingen, kunnen de uitwisseling verhinderen. De rol van de platformen zal in essentie afhangen van de gemeenschappelijke visie op de fundamentele spelregels rond gegevensuitwisseling en wetenschappelijke competitie. Indien er een systeem van collectief bezit van onderzoeksgegevens tot stand gebracht moet worden, moet men nadenken over een gepast wetenschapsbeleid inzake gegevensuitwisseling dat dergelijke platformen kan ondersteunen.
Historiografische benaderingen doorheen de tijd bieden een veelzeggende blik op hedendaagse belangen. Dit artikel focust op de geschiedschrijving van vrouwenbewegingen na de jaren zeventig in Vlaanderen. Het analyseert geracialiseerde uitsluitingsmechanismen binnen de historiografische constructie van wie tot ‘de vrouwenbeweging’ gerekend wordt.
‘Facebook verwijderde eind vorig jaar 1,3 miljard nepaccounts’, ‘Hoe bezorgd moeten we zijn over vaccintwijfel bij jongeren?’  en ‘Flyers met fake news over mondmaskers uitgedeeld in Reet’ : dit is slechts een selectie van recente berichten die illustratief zijn voor het gevecht tegen nepnieuws. Hoewel verschillende soorten desinformatie uiteraard al langer bestaan, leerde de wereld in 2016 ‘fake news’ kennen door Donald Trump, die er binnen zijn ambtstermijn politiek strategisch heel graag gebruik van maakte . Vijf jaar later staan nepnieuws en desinformatie – en daaraan gekoppeld het belang van betrouwbare informatie – hoog op de agenda, zowel bij politici, technologiebedrijven, journalisten, academici als binnen het publieke debat. Mensen hebben recht op informatie, maar wat als deze informatie niet klopt? 
Dankzij (mobiel) internet is up-to-the-moment – want up-to-date is zó 1995  – informatie altijd en overal beschikbaar. Mensen voelen zich dankzij het internet beter geïnformeerd, maar maken zich tegelijk ook zorgen over de kwaliteit van online informatie.  Liefst 66 % van de Vlamingen geeft aan niet altijd te weten of de informatie die ze te zien of te horen krijgen correct of foutief is.  
In dit hoofdstuk gaan we dieper in op fake news, een term die is uitgehold tot buzzword. We keren terug naar de oorspronkelijke invulling van nepnieuws en beargumenteren waarom we desinformatie gebruiken als alternatief. Vervolgens gaan we dieper in op de uitdagingen die gekoppeld zijn aan desinformatie. Aansluitend maken we een oplijsting van verschillende initiatieven die lopen om de strijd aan te gaan tegen desinformatie, zowel vanuit beleid, mediaorganisaties, technologiebedrijven als het publiek, en de uitdagingen die daarmee gepaard gaan. Tot slot blikken we vooruit naar mogelijke manieren om desinformatie aan te pakken.
Het lokale (politieke) landschap is voortdurend in beweging. Lokale besturen zijn dan ook verplicht om wendbaar te zijn, en zichzelf constant te vernieuwen. Dit boek gaat in op de belangrijkste ontwikkelingen die zich de voorbije jaren voordeden, en maakt zo actuele trends zichtbaar die nog jaren zullen doorwerken.

In deze tegenhanger van Verrekijkers voor lokale besturen verzamelt Herwig Reynaert een brede waaier aan perspectieven van academici en auteurs uit het werkveld, zowel uit Vlaanderen als uit Nederland, met expertise op lokaal, regionaal en provinciaal niveau.

Vanuit die diverse perspectieven bekijken de auteurs actuele thema’s. Het Vlaams regeerakkoord 2019-2024 wordt in detail behandeld, met bijzondere aandacht voor de impact op lokale besturen. Kristof Steyvers bespreekt bijvoorbeeld de Vlaamse beleidsintenties rond de lokale vertegenwoordigende democratie, en omlijnt hun impact op het lokale verkiezingsproces en de lokale instellingen. De bijdrages van Jan Leroy en Carine Smolders belichten de financiële uitdagingen van Vlaamse gemeenten en OCMW’s, met verwijzing naar de meerjarenplannen 2020-2025. Ten slotte komen concepten aan bod die belangrijker zullen worden in de toekomst, zoals regiovorming, bestuurskracht en combi-mobiliteit.

Dit boek nodigt lokale besturen ook uit om deze thema’s te bekijken vanuit het perspectief van andere landen en beleidsniveaus. Zo bespreken Marcel Boogers en Bas Denters de toename van het regionaal bestuur in Europa (sinds 1950). Michiel Herweijer bespreekt vijf veranderingen in de samenwerking tussen gemeenten in Nederland. Stefaan Desmet slaat de brug tussen de financiële uitdagingen van het lokale niveau en van de provincies, terwijl Sarah Erauw en Jeroen Windey het standpunt innemen van de overheidsadministratie Agentschap Binnenlands Bestuur.

"Wendbare lokale besturen in snel veranderende tijden" is gebaseerd op de meest recente data en casestudies. Zo komt een survey aan bod die in 2018 verstuurd werd naar alle Vlaamse gemeenteraadsleden, schepenen en burgemeesters en wordt dieper ingegaan op de 7 Vlaamse fusietrajecten, de streekontwikkelingsintercommunale Veneco en de gemeenschappelijke aanpak van de klimaatproblematiek.

Kortom, een onontbeerlijke uitgave voor lokale besturen die vooruitkijken en zich vandaag al willen voorbereiden op de uitdagingen van morgen.
Klantgerichtheid is een complexe bezigheid. Het volstaat niet om één of enkele acties in het meerjarenplan op te nemen, één medewerker vrij te stellen om op klachten te reageren of één frontofficeteam te trainen.

Klantgerichtheid écht ingang laten vinden in welke organisatie dan ook – en daar zijn lokale besturen geen uitzondering op – vereist een integrale aanpak en het besef dat alles inspeelt op alles.

Dit boek heeft tot doel om deze complexiteit in hapklare brokken uiteen te rafelen. Hiervoor vertrekken de auteurs vanuit de stelling dat klantdenken in een lokaal bestuur nodig en zinvol én niet evident is. Dat er al vaak vanuit een klantgerichte reflex wordt bestuurd en gewerkt én dat er nog ruimte voor groei is. Dat klantgerichtheid zo complex is dat het niet in 10 lesjes kan worden gegoten én dat het zinvol is die uitdaging toch aan te gaan.

Dat doen de auteurs door een aantal eerder theoretische insteken te combineren met concrete praktijkverhalen. Elk hoofdstuk is dan ook doorspekt met hoofdzakelijk Vlaamse good practices (46 in totaal!) en wordt afgesloten met enkele concrete tips. Daarbij zijn alle hoofstukken impliciet verbonden door vier grote focuspunten, die als rode draden door het hele boek heen kronkelen:

    Een focus op het klantdenken: de “klant” vanuit een relationele bril bekeken
    Een mensgerichte benadering van klantgerichtheid
    De omslag van inside-out naar outside-in: de logica waar organisaties en besturen zich laten leiden door de veranderende realiteit en noden rondom zich.
    Klantgerichtheid als onderdeel van het organisatie-DNA

En wie zich door dit boek geprikkeld voelt om de eigen praktijk even aan de tand te voelen, kan hiervoor gebruik maken van de vijf reflectievragen die als afsluiter van elk hoofdstuk fungeren.

"Over Dienstbaarheid" is een boek waar zowel medewerkers en leidinggevenden heel wat uit kunnen halen. Een boek dat wil inspireren en dat uzelf en uw collega’s in beweging wil brengen. Dat, en nog zoveel meer. Kortom, een boek dat hoopt u de twee mooiste woorden uit de Nederlandse taal te kunnen bezorgen: goesting en durf. Want beide zijn nodig om organisaties echt fundamenteel om te denken tot bolwerken van klantgerichtheid.