clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In het Cijferboek Lokaal Cultuurbeleid 2008-2010 vindt u gegevens over het lokaal cultuurbeleid.
Op basis van een omvangrijke enquête bij de cultuurdiensten werden cijfers, getallen en aantallen
verzameld. Dit levert heel wat kwantitatieve gegevens op in verband met het gemeentelijk
cultuurbeleid, die waar mogelijk worden toegelicht en in verband worden gebracht met maatschappelijke
en beleidsontwikkelingen. Op deze manier wil het Cijferboek een bijdrage leveren
aan de verdere uitbouw van een gemeentelijk cultuurbeleid.
Een eerste deel heeft betrekking op de bestuurlijke organisatie van het gemeentelijk cultuurbeleid.
In hoofdzaak komen hier die aspecten van het gemeentebestuur aan bod die betrekking
hebben op de politieke en ambtelijke verantwoordelijkheden voor het lokaal cultuurbeleid, op de
samenstelling van het managementteam en op verzelfstandigde of intergemeentelijke entiteiten
op vlak van cultuur.
Een tweede deel gaat dieper in op verschillende inhoudelijke aspecten van het gemeentelijk cultuurbeleid.
Heeft de gemeente een cultuurbeleidsplan? Welke culturele projecten organiseert
ze? Er wordt ook een blik geworpen op de gemeentelijke culturele infrastructuur, op de communicatie-
instrumenten en op de samenwerking met andere beleidsdomeinen.
Een volgende deel handelt over de werking van de gemeentelijke adviesraden. We komen hier
ondermeer te weten welke adviesraden er bestaan, waarover zij advies uitbrengen en wie daarin
zetelt.
Het laatste deel ten slotte gaat in op het culturele verenigingsleven. Niet alleen aantal en soorten
verenigingen worden in kaart gebracht, ook de ondersteuning van het culturele veld door de
gemeente wordt geanalyseerd.
Het verzekeren van de veiligheid van de burger is een taak die in beginsel uitsluitend is toegewezen aan de overheid.   Ook heden ten dage blijft dit één van de belangrijkste taken die de overheid te vervullen heeft.  Wel heeft dezelfde overheid de jongste jaren steeds meer problemen om haar veiligheidstaken op afdoende wijze te vervullen.  Steeds minder middelen en tijd blijven over voor de klassieke veiligheidstaken en hierdoor wordt er steeds meer een beroep gedaan op andere actoren.  Één van de belangrijkste medespelers op het vlak van veiligheid is dan ook de private bewakings- en beveiligingssector. Dit wil echter niet zeggen dat de private veiligheidsindustrie een nieuw verschijnsel is.  Wel heeft deze sector vanaf de jaren 70 niet enkel een kwantitatieve maar ook een kwalitatieve sprong gemaakt.  Hiermee wordt bedoeld dat niet enkel het aantal werknemers is toegenomen, maar dat steeds meer ondernemingen en multinationals zich bedrijfsmatig en professioneel met deze taken bezighouden.   Met andere woorden, niet alleen heeft de private sector in zijn globaliteit een enorme uitbreiding gekend, maar is ook haar activiteitenarsenaal sterk geëvolueerd.   Er bestaat dus een tendens om steeds vaker een beroep te doen op private veiligheidsactoren.  Op sommige heel concrete gebieden van de veiligheid is er zelfs sprake van samenwerking en overleg tussen de private actoren en de overheid.
Kunst en cultuur zijn de fundamenten van ons zelfbewustzijn. Dat waren de letterlijke woorden uit de mond van de Vlaamse minister voor Werk, Onderwijs en Vorming op de Europese Conferentie Cultural Education, Innovation, Creativity and Youth die onlangs in Brussel plaatsvond. 2009 is immers het Europese jaar van Creativiteit en Innovatie. Ziedaar meteen de titel van een nieuw groot verhaal: Creativiteit en Innovatie. In een zweem van literaire mijmering zouden we geneigd zijn ons te laten ontvallen dat creëren en innoveren in tijden van crisis en recessie een beetje lijken op liefde in tijden van cholera: de liefde houdt langer stand dan de mens die liefheeft.
In deze tekst stellen we de Italiaanse regisseur Michelangelo Antonioni centraal. We nemen zijn werk als leidraad om een denken te ontwikkelen over visuele taal en de visuele constructie van realiteit als filosofisch concept. We zullen ingaan op de semiotiek van film, meerbepaald over de paradigmatische en syntagmatische relaties en hoe die bij Antonioni uitzaaien naar een dieper, existentieel niveau. Daarbij besteden we ook aandacht aan de wijze waarop Antonioni tijd en ruimte op een anti-narratieve wijze aanwendt en niettemin een opening maakt om te vertellen en te verstaan. We beginnen echter met een kort overzicht van Antonionis film zonder daarbij exhaustief tewerk te gaan.
Het is vreemd dat een denker die op persoonlijk vlak zoveel moeite leek te hebben met dialectiek als verklaring voor een inherente spanning tussen begrippen, fenomenen en situaties, mij voortdurend provoceert om zijn geschriften dialectisch te benaderen. Eerst is er de aantrekking tot een bepaald concept, al dan niet in- of uitgeleid door een anekdotische paragraaf. Vervolgens komt een moment van botsing, een interval waarin je als lezer onderzoekend heen en weer verkeert tussen de logica van je eigen redeneren en het denken van Flam. Om door vermoeidheid niet in ataraxie te verzanden, is het ten slotte zaak een uitweg te vinden, liefst maar zelden onmiddellijk. De beweging die ik dan maak, kan ik moeilijk anders begrijpen als een dialectische beweging. Het onderzoek zet zich voort, het redeneren in aanleg vervolgt op een hoger niveau en tegelijk diepgaander, of inniger gravend. Achteraf besef je waarmee je eigenlijk bezig was, met existerend denken. 
Iedere beweging die het bestuderen van een filosofisch werk - in bijzonder dat van Leopold Flam - teweeg brengt, kan eerst a posteriori en naarmate men met het denkwerk meer vertrouwd raakt a priori gezien worden als een wijze van bestaan. Dat a priori moet vooral niet overschat worden, want het zijn zeldzame keren dat een denker als Flam de lezer laat zijn zonder te worden.
Is het noodzakelijk om religiositeit te identificeren met het bovennatuurlijke of met een God?
Valt de religiositeit zodanig te definiëren, dat zij door iedereen op een gelijkaardige manier moet
worden geaccepteerd? Het is de bedoeling om in mijn lezing deze vragen te beantwoorden, met
behulp van de pragmatische visie van William James.
In het kader van deze Filosofiedag over humanismen, zal ik eerst en vooral trachten aan te tonen
dat het pragmatisme van James fundamenteel een humanisme is. Zijn humanisme steunt
voornamelijk op twee grote pijlers, die onderling nauw verweven zijn: ten eerste, de rol van de
mens in zijn theorie over waarheid en betekenis. Ten tweede, zijn bezorgdheid om het in de
filosofie en psychologie steeds te hebben over 'the whole man'; de gehele mens, die zowel
praktische, rationele als ethische en religieuze verzuchtingen heeft.Deze humanistische matrix vinden we terug in James' geschriften over de religiositeit. Wanneer we The varieties of religious experience lezen vanuit die matrix, dan kan er gepleit worden voor een pluraliteit aan religieuze ervaringen, inclusief de atheïstische religieuze ervaring. Dat laatste aantonen, is de uiteindelijke bedoeling van mijn uiteenzetting.
Bijna een op de vier volwassenen in België maakt in zijn of haar leven een mentale stoornis door en wordt bijgevolg geconfronteerd met een psychiatrische diagnose. Voor therapeuten betekent dit telkens opnieuw een heuse uitdaging om op zoek te gaan naar de plaats van psychiatrische diagnoses binnen psychotherapie. In dit artikel exploreer ik hoe therapeuten en cliënten hiermee kunnen omgaan. Door in te gaan op vragen als: 'Wat is een psychiatrische diagnose?, 'Wie is het subject dat gediagnosticeerd wordt?' en 'Hoe interageert een subject met een psychiatrische diagnose?' stel ik de dominante medisch-objectivistische manier van kijken in vraag. Mensen bezitten vele zelven die onmogelijk gevat kunnen worden in één diagnose. Dit artikel wil een alternatieve kijk aanbieden die toelaat om een persoon in zijn veelvoudigheid te laten beschouwen. De metafoor van het rizoom blijkt hierbij heel bruikbaar.
Pleidooien voor de invoering van het basisinkomen ondervinden veel weerstand in een maatschappij waarin de productieve deugd en het travaillisme overheersen. In dit debat hebben de tegenstanders ook vaak sterkere en meer uitgesproken standpunten dan de voorstanders. Het verwijt dat het basisinkomen parasitisme legitimeert, blijkt in sommige gevallen moeilijk te weerleggen.

In deze bijdrage wil de auteur aantonen dat verschillen in beschikbaarheid van interne hulpbronnen, externe hulpbronnen en toegang tot beschikbare banen inderdaad geen afdoende rechtvaardigingsgrond vormen voor de invoering van het BI. De invoering van het BI kan volgens de auteur echter wel verdedigd worden vanuit de ongelijke toegang tot en verdeling van de 'om niet' gegeven natuurlijke hulpbronnen.
Het boek Beweging en voeding brengt fundamenten van een gezonde levensstijl bij de schoolgaande jeugd in kaart van kleuterleeftijd tot het einde van het secundair onderwijs. Terwijl een gezonde levensstijl een lerend proces is, wordt dit in de bijdragen niet belerend aangepakt. De diverse hoofdstukken geven vooral een grondige kijk op de huidige problematiek van tekort aan beweging en evenwichtige voeding bij kinderen. Meer en meer wordt gewezen op het toenemende belang van het beleidsvoerend vermogen van scholen, ook voor de invulling van de vakoverschrijdende eindtermen. Het GO! heeft reeds een stap voor wat betreft de inspanningen die binnen de scholengroepen worden genomen om het gezondheidsbeleid fundamenteel aan te pakken. Het komt er vooral op aan om voordelen te ervaren en hindernissen weg te werken op intra- en interpersoonlijk vlak alsook op het vlak van de organisatie en (lokale) gemeenschap. Daarom wordt in dit boek aandacht besteed aan de individuele en collectieve verantwoordelijkheid van leerlingen, personeelsleden en ouders.
In dit hoofdstuk wordt ingegaan op de diverse methodieken om aan het gezondheidsbelied aspect bewegen te werken op school. Uit de analyse blijkt dat een spiraalcurriculum een ideale aanpak zou zijn maar zelden op een stucturele wijze op school gerealiseerd wordt. Er zijn echter wel tal van losse initiatieven, die wel zin hebben maar nog beter kunnen worden ingepast in een planmatig gezondheidsbeleid.
De door de wettelijke auditor uitgevoerde controles verhogen de betrouwbaarheid van de financiële informatie van de gecontroleerde entiteit. De gebruikers van jaarrekeningen aanzien de door de wettelijke auditor uitgevoerde controles evenwel
niet altijd als even waardevol. Auditkwaliteit moet daarom niet uitsluitend worden begrepen in de betekenis van «werkelijke kwaliteit» (i.e. het terugbrengen van het controlerisico tot een aanvaardbaar laag niveau), maar tevens in een meer subjectieve betekenis van «gepercipieerde kwaliteit» (i.e. de reputatie van de auditor). Gepercipieerde auditkwaliteit is de evaluatie van de bekwaamheid en onafhankelijkheid van de auditor door de markt.
In het verleden was het gebruikelijk dat auditonderzoekers de grootte van het auditkantoor (B4 vs. NB4) als proxy gebruikten voor auditkwaliteit omdat werd
aangenomen dat auditkwaliteit een homogeen product is. Meer en meer wordt echter onderkend dat dit een weinig zinvolle veronderstelling is. In dit artikel scharen we ons achter deze evolutie en hebben we aandacht voor het belang van het auditteam
en de voor de opdracht verantwoordelijke partner voor de productie van auditkwaliteit. We besteden daarbij specifiek aandacht aan de invloed die het geslacht van de auditor (is de auditor een man of een vrouw?) mogelijk heeft op de reputatie van die auditor. Mannelijke en vrouwelijke auditors leveren mogelijk niet dezelfde mate van zekerheid. We beargumenteren dat er redenen zijn om aan te nemen dat vrouwelijke auditors als onafhankelijker, maar minder bekwaam worden aangezien dan hun mannelijke collega's.
Aristoteles maakte een cruciale analyse van de vriendschap. Vandaag zijn we misschien toe aan een herwaardering van dat concept, aangezien online netwerken en digitale gemeenschappen onze vriendschappen intens bemiddelen. Daarom onderzoeken we vier uiterlijke kenmerken van online 'vriendennetwerken' - berekening, visualiteit, gemeenschap en accumulatie - en vergelijken de 'klassieke' aristotelische benadering met de online variant. We ontdekken dat het maken van digitale vrienden weliswaar niet paradigmatisch verschilt van 'klassieke' vriendschappelijke betrekkingen, maar alleszins overeenkomsten vertoont met 'verzamelen'.
Dit themanummer van 'Wijsgerig Perspectief' kwam er naar aanleiding van het Darwinjaar. Vanuit verschillende perspectieven werd het thema 'Overleven' benaderd. Zelf trachtte ik te tonen hoe sportactiviteiten waarbij fysieke grenzen worden verlegd enerijds een soort 'sterven' inhouden, maar anderzijds bijdragen aan een beter (over-)leven. In mijn verhaal verwijs ik zowel naar het denken van Nietzsche als naar het taoïsme.
In dit artikel schetst de auteur zijn visie op de verhouding van godsdienst en politiek in een geseculariseerde samenleving. In tegenstelling tot een -bij ondergeïnformeerde filosofen- veel voorkomend vooroordeel is het Franse model van de laïcité geen godsdienstvijandig ideologisch systeem, maar wel een leerstuk dat de staat en de godsdienst als twee onafhankelijke sferen beschouwt, en dit ter bevordering van beider autonomie. "Privatisering van de religie" betekent in deze context niet dat de godsdienst publiek onzichtbaar dient te worden en zich verplicht moet terugtrekken achter de private voordeur, maar wel dat de staat zich geëmancipeerd heeft van de politieke ambities van de godsdienst. De godsdienst kan zich complementair aan dat emancipatieproces organiseren als een vrije maatschappelijke activiteit waarmee de staat zich niet heeft te bemoeien zolang de veiligheid of de openbare orde niet in het gedrang komen. In het tweede gedeelte van het artikel analyseert de auteur de verhouding van godsdienst en staat in de V.S. en toont aan dat er daar sprake is van een spanning tussen een tolerante religieuze cultuur en een religieus tolerante seculiere cultuur. Met Ronald Dworkin verkiest hij de laatste boven de eerste.
Dit boek is ingedeeld in vier delen. Het eerste deel beschrijft het boekhoudkundige proces. Vertrekkende van een intuïtieve benadering op basis van de boekhoudkundige gelijkheid wordt stap voor stap het boekhoudkundige proces toegelicht, met als eindproduct de jaarrekening van de onderneming. In het tweede deel komen de belangrijkste boekhoudprocedures aan bod, met bijzondere aandacht voor de verkoop- en de aankoopcyclus en voor de boekhoudkundige behandeling van vaste activa, schulden en eigen vermogen. In het derde deel gaat de aandacht naar boekhoudprocedures die uit de band springen, maar voor het inzicht in de jaarrekening van sommige (meestal grotere) ondernemingen cruciaal zijn. Er wordt ingegaan op de onzekerheden en posten buiten de balans, de verwerking van verrichtingen in vreemde valuta en de opstelling van een geconsolideerde jaarrekening voor een groep van ondernemingen. Het vierde en laatste deel behandelt technieken voor de analyse van de jaarrekening.
In dit 'werkboek' vindt de gebruiker een heleboel vragen en oefeningen die hem of haar kunnen helpen bij het beter begrijpen van het boekhoudkundige proces en de belangrijkste boekhoudkundige procedures. Het dient als aanvulling bij het boek 'Inleiding tot het algemeen boekhouden', van dezelfde auteurs en eveneens uitgegeven bij die Keure. De structuur volgt volledig de indeling van het basisboek.
Afasie bij kinderen met niet-aangeboren hersenletsel (NAH) of verworven kinderafasie (VKA) wordt gedefinieerd als een niet-aangeboren taalstoornis bij kinderen ten gevolge van hersenschade opgelopen na het begin van de taalverwerving.  De op het einde van de negentiende eeuw in kaart gebrachte klinische kenmerken van VKA hebben geleid tot een standaarddoctrine die meer dan een eeuw heeft standgehouden.  VKA werd beschouwd als een homogene entiteit die qua kenmerken sterk contrasteerde met afasie bij volwassenen.  In 1978 werd die traditionele zienswijze doorbroken.  Sindsdien hebben talrijke casusbeschrijvingen en groepsstudies aangetoond dat VKA ook qua klinische presentatie en anatomo-klinische correlaties en zelfs voor een deel qua herstel en prognose meer overeenkomsten dan verschillen vertoont met afasie bij volwassenen.  In deze bijdrage wordt dieper ingegaan op de huidige inzichten in VKA op het vlak van het klinische beeld, het anatomische substraat, de etiologie, de incidentie, de prognose, de effecten van postlesionele epilepsie, de afloop ('outcome') en de reorganisatie van taalfuncties na verworven, afasiogeen letsel.  Er wordt gewaarschuwd voor het risico op illusoir herstel en het gevaar van het 'growing into deficits'-fenomeen.
Een groot deel van de Vlamingen wordt vandaag geconfronteerd met echtscheiding. Op basis van de gepoolde data uit de SCV-surveys van 2005 tot en met 2008 wordt in deze bijdrage het verband tussen echtscheiding en sociaal kapitaal onderzocht. Sociaal kapitaal wordt concreet gemeten aan de hand van de contactfrequentie met buren, vrienden en familieleden, sociaal en institutioneel vertrouwen en deelname aan het verenigingsleven. De resultaten tonen dat het al bij al nog meevalt met het sociaal kapitaal van gescheiden Vlamingen. Toch vinden we verschillen tussen mannen en vrouwen en speelt het hebben van een nieuwe partner of jonge kinderen een rol. Gescheiden alleenstaande mannen hebben minder contact met buren en familieleden en vormen potentieel de grootste risicogroep. Gescheiden Vlamingen zijn niet of nauwelijks minder geneigd om actief te participeren aan het verenigingsleven dan de gehuwden. En gescheiden vrouwen die ongehuwd samenwonen koesteren beduidend minder vertrouwen in hun medemens.
Dit artikel tracht aan de hand van een historische analyse van de sociale bewegingstheorie en de organisatiesociologie een model op te stellen waarmee structurele en strategische veranderingsprocessen in sociale bewegingsorganisaties (SBO's) kunnen geanalyseerd en verklaard worden. Het model vertrekt van een ideaaltypische, 'collectivistische' organisatiestructuur van waaruit de determinanten van mogelijke deviaties zoals bureaucratisering, commercialisering en radicalisering worden afgeleid. Vervolgens passen we het model toe op een centrale SBO uit de Vlaamse (internationale) solidariteitsbeweging, Oxfam-Wereldwinkels (OWW), op basis van een exhaustieve, kwalitatieve analyse van primaire bronnen uit de organisatie. Het model staat toe de organisatorische ontwikkeling van OWW betekenis te geven en de strategieën bloot te leggen die de organisatie ontwikkelt om zich tegen mogelijke deviaties te wapenen.
De controverse tussen Hugo De Groot en Johannes De Laet over de oorsprong van de indianen (1641-1645) wordt hier voor het eerst gekaderd binnen de Gotische mythe. Door een Scandinavische afkomst voor de indianen te poneren, gaf De Groot ook meer aanzien aan zijn broodheer, het Zweedse koningshuis. In deze optiek waren zowel de indianen als de Scandinaven afstammelingen van de Goten.
De EU heeft sinds 2001 een lijst met daarop Europeanen en onderdanen van derde staten die verwacht worden van terroristische activiteiten. Traditioneel worden de financiële activa van deze gelijste personen bevroren, maar ten aanzien van de Europeanen op de lijst bleek dit niet mogelijk. Het gemaakte onderscheid tussen beide groepen heeft onverwachte gevolgen: door de beperkte bevoegdheid van de communautaire rechtbanken in de derde pijler genieten de Europeanen onvoldoende rechtsbescherming.
De werking van het Belgisch krijgsgerecht tijdens W.O. I wordt gedetailleerd beschreven en geëvalueerd aan de hand van een onderzoek van nooit eerder bestudeerd archiefmateriaal. 
De strafrechtelijke procedure, van onderzoek tot strafuitvoering, wordt volledig uiteengezet. De praktijk van het krijgsgerecht en de betekenis ervan voor de soldaten worden genuanceerd weergegeven en geanalyseerd via een aantal centrale vragen, die o.m. de taalkwestie en de sociale verhoudingen in het leger en in het krijgsgerecht aansnijden, maar ook de impact van de oorlogsontwikkelingen op de rechtspraak, de rol van de militaire overheden, de verhouding krijgshof-krijgsraden enz.
Na de bestudering van dit hoofdstuk kunt u:
- de leeftijdgebonden veranderingen van het spierapparaat benoemen, de daarmee gepaard gaande functiebeperkingen en de situaties die het proces kunnen versnellen;
- een differentiaaldiagnose en evaluatie van de spierkracht bij verzwakte geriatrische patiënten opstellen;
- verzwakte geriatrische patiënten verwijzen naar adequate revalidatie en het beloop vervolgen.
In 1986 werd de Get-up-and-go test door Mathias et al. [1] beschreven als observatie van de mobiliteit van de geriatrische patiënt tijdens een transferactiviteit (rechtkomen uit een stoel met armleuningen, even blijven staan, wandelen naar een muur op 3 meter afstand, omkeren zonder de muur te raken, terugwandelen en terug gaan zitten). De manier waarop de patiënt in staat is om deze transfers op een 'normale' manier uit te voeren (zonder duidelijk valrisico) wordt gescoord op een 5-puntenschaal (1=normaal, 2=heel licht afwijkend, 3=mild afwijkend, 4=matig afwijkend en 5=ernstig afwijkend; de mate van afwijkende uitvoering wordt geëvalueerd op basis van bradykinesie, aarzelingen, abnormale bewegingen van romp of ledematen, trappelen en struikelen, als indicatoren voor valincidenten wanneer uitgevoerd in minder ideale omstandigheden). Vanaf een score >=3 wordt de patiënt geacht een verhoogd valrisico te vertonen.

Met de bedoeling de score op de Get-up-and-go test objectiever de maken ontwikkelden Podsiadlo et al. [2] in 1991 een variant van de test waarbij de tijd nodig om dezelfde transferactiviteit uit te voeren gebruikt wordt als uitkomstmaat; de 'Timed Get-up-and-go' test. Ouderen zonder mobiliteitsproblemen worden verondersteld de test te kunnen volbrengen in minder dan 10 [2] a 12 [3] seconden; oudere patiënten die de test volbrengen binnen de 20 seconden zijn doorgaans onafhankelijk van derden voor transfers [2], scores tussen 20 en 30 seconden zijn afwijkend en een score boven 30 seconden wijst op ernstige mobilileitsproblemen [2, 3].
'Belgium has a good system of human rights protection, but more efforts are needed in certain areas', verklaarde Thomas Hammarberg, Europees Commissaris voor de Mensenrechten, bij de voorstelling van zijn rapport  op 17 juni jongstleden.  Dit rapport werd opgesteld naar aanleiding van een officieel bezoek dat plaatsvond van 15 tot 19 december 2008 op uitnodiging van de toenmalige Eerste Minister Yves Leterme. Tijdens zijn bezoek had Commissaris Hammarberg gesprekken met federale, regionale en gewestelijke ministers en autoriteiten als met niet-gouvernementele en internationale organisaties. Ook werden bezoeken afgewerkt in de gevangenissen van Vorst en Antwerpen, het gesloten centrum voor minderjarigen te Everberg, gesloten vluchtelingencentra (Merksplas, 127 en 127bis) en opvangtehuizen voor slachtoffers van huiselijk geweld. In de inleiding van het rapport kunnen we lezen dat dit rapport als doel heeft te identificeren op welke wijze de bescherming en bevordering van mensenrechten in België verbeterd kunnen worden. In deze forumbijdrage spitsen we onze aandacht toe op de vaststellingen, bedenkingen en aanbevelingen van dit rapport gerelateerd aan het thema van opsluiting van jongeren en gedetineerden. De problematiek rond gesloten instellingen voor minderjarigen en penitentiaire instellingen zijn de afgelopen maanden niet weg te slaan uit de dagdagelijkse mediaverslaggeving.
De Basiswet van 12 januari 2005 betreffende het gevangeniswezen en de rechtspositie van gedetineerden bepaalt dat de Koning de regels vaststelt voor de toekenning van een vergoeding aan gedetineerden die het slachtoffer zijn van een ongeval bij het verrichten van penitentiaire arbeid. Aan die wetsbepaling is nog geen uitvoering gegeven. Voorlopig moeten gedetineerden het nog steeds doen met een vergoedingenregeling die bij ministeriële omzendbrieven is vastgelegd. In deze bijdrage wordt aangetoond hoe de bestaande regeling moet worden verbeterd, opdat zij zou kunnen worden beschouwd als een volwaardige arbeidsongevallenregeling.