clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In deze bijdrage bekijken we vanuit welke inzichten de architectuur van een nieuwe wereldorganisatie tijdens de Tweede Wereldoorlog vorm kreeg en hoe de - aanvankelijk evenwichtig verdeelde - aandacht voor veiligheid én sociaal beleid omsloeg in security first. We onderzoeken hoe het State De­partment, het Amerikaanse mi­nisterie van Buitenlandse Zaken, erin geslaagd is om vanuit een aanvankelijk zwakke positie de nieuwe organisatie te modelleren in functie van het Amerikaanse streven naar werelddominantie. En waarom de ‘wereld van de arbeid’, die tijdens de oorlog een centrale machtspositie innam, in de loop van dit proces dermate gemarginaliseerd werd dat er bij de oprichting van de Verenigde Naties in San Francisco zelfs geen plaats meer voor was. Duik mee het doolhof in.
Belgisch koloniaal erfgoed staat in het oog van een ‘beeldenstorm’. Wankeler dan ooit voorheen. 2020 is een scharnierjaar. In dit essay blikt Davy Verbeke terug op meer dan vijftien jaar contestatie. Met een pleidooi voor een doordachte historische her-verbeelding. Hoe kan die grensverleggend zijn?
Deze tekst analyseert twee concepten die van in het begin voor Freud belangrijk zijn geweest in het komen tot een gearticuleerde conceptie van het psychisch apparaat: het herinneringsspoor en het waarnemingsteken. Er wordt beargumenteerd dat deze concepten getuigen van een ‘effect-logica’, waarbij de zogenaamde eerste tijd voorafgaand aan het effect alleen maar achteraf, in een beweging van terugkeer, van herneming, van herhaling, als zodanig kan aangewezen worden. Daarbij speelt het formeel aspect, onder de vorm van een neerslag die hetzij merkteken hetzij signaalteken kan zijn, een cruciale rol. Het is de formele neerslag, samen met de driftmatige inbedding ervan, die een terugkeer mogelijk en articulerend maken. Deze logica is gelijkelijk voor Freud en Lacan werkzaam, en wordt hierin parallel geplaatst met wat een transcendentale logica beoogt. De aandacht voor deze logica heeft voor gevolg dat de betekenis en het begrijpen, hoewel niet onbelangrijk, toch secundair zijn, en niet de focus van aandacht kunnen zijn in het theoretisch of praktisch opvatten van het psychisch systeem vanuit psychoanalytisch oogpunt. Deze tekst is een eerste stap en zal in een volgende tekst aangevuld worden door een analyse van het concept van voorstellingsrepresentant, dat logisch aansluit bij de vorige twee en later ondervangen wordt door de conceptuele triade van Lacan, RSI, reëel, symbolisch, imaginair.
Waarom is het tegenwoordig nog moeilijk om twee lichamen met verschillende huidskleur samen vast te leggen? Waarom ervaren zwarte performers zoveel problemen met make-up en lichtinval op filmsets? Hoe is het mogelijk dat projecten van filmmakers zonder strikt Belgische achtergrond vaak maar moeilijk financiële steun genieten? Het zijn enkele van de blinde vlekken in het filmmaken die PRISM (2020) blootlegt. Drie filmmaaksters met een verschillende huidskleur, An van. Dienderen, Rosine Mbakam en Eléonore Yameogo werken samen met producent Natalie Gielen rond het ‘dekoloniseren van de cinematografie’. Hun filmproject, PRISM, is een cocreatief gesamtkunstwerk dat uitgaat van het idee dat het filmisch medium de witte huid op technologisch en ideologisch vlak bevoordeelt ten opzichte van donkere huidtypes.
De seksuele revolutie spreekt velen tot de verbeelding. Ze is een referentiepunt en markeert een grote ommekeer in de omgang met seksualiteit. Daarbij werd afscheid genomen van de achterhaalde religieuze onderdrukking en werd een moderne seculiere emancipatie ingeluid. Of dat is toch het beeld dat tijdens de seksuele revolutie zelf werd opgeworpen. De seksueel revolutionairen schreven immers hun eigen geschiedenis. Ondertussen wordt dit verhaal herschreven - een proces waar dit artikel verder aan bijdraagt. Het focust op de manier waarop de seksuele revolutie doorheen de tijd in de internationale literatuur is ingevuld en toetst deze invulling aan de wijze waarop ze voortleeft in onze herinneringen. Hierbij ligt de focus op het publieke debat in Nederland, een land dat zich sterk identificeert met 'seksuele vrijheid'.
Fotografie is aanvankelijk als technische uitvinding tijdens de 19de eeuw gebruikt ter registratie van de realiteit. Ook al zijn er vroege voorbeelden waarbij fotografie schilderkunst wou evenaren, zoals het picturalisme, dan nog duurt het tot diep in de 20ste eeuw alvorens fotokunst zichzelf gaat onderzoeken en citeren. Bij het toe-eigenen van ander fotografisch materiaal om een nieuw kunstwerk te creëren, komt de vraag naar voor of de paradox tussen een ‘gegeven boodschap’ en een ‘geconnoteerde boodschap’ wordt opgeheven. Volgens de Franse literatuurcriticus en filosoof Barthes zijn deze twee aspecten immers steeds aanwezig in fotografie: een foto lijkt een bestaande werkelijkheid vast te leggen en er dus een perfect analogon van te zijn maar is dat anderzijds ook niet, gezien de subjectieve toevoegingen door de keuzes van de fotograaf in het nemen en ontwikkelen van het beeld. Bovendien speelt het subjectieve aspect ook in de interpretatie van de kijker die gestuurd wordt door zijn culturele en sociale achtergrond, zijn kennis en ervaringswereld.
In de Schwarzschild-reeks (1986-1987), waarvan we hier finding/untitled-2 nader onderzoeken, bewerkt Dirk Braeckman een op de rommelmarkt gevonden glasplaat uit WOI tot een nieuw kunstwerk aan de hand van een ontwikkelingsprocédé met sponsen en penselen. Door deze plastische benadering van de fotografie wordt de documentaire waarde van het oorspronkelijke beeld van ondergeschikt belang. Niettemin blijft de oorspronkelijke fotograaf onder ‘anoniem’ met datum 1914-18 vermeld onder het beeld. We onderzoeken, steunend op inzichten van Richard Bolter en Jay David Grusin, of deze remediatie van het oorspronkelijke beeld als een hermodellering kan gezien worden. Op die manier stellen we ons de vraag in welke mate de kijker bewust blijft van het oorspronkelijke medium, dan wel de bewerking van de oorspronkelijke foto louter als een actueel kunstobject bekijkt.
Om van de Algemene Nederlandse Spraakkunst (ANS) een pluricentrische referentiegrammatica te maken is er nood aan systematisch onderzoek naar de verschillende grammaticale normen van de drie nationale standaardvariëteiten van het Nederlands, nl. Belgisch Nederlands (BN), Nederlands Nederlands (NN) en Surinaams Nederlands (SN). Op basis van bestaande methodologieën om grammaticale verschillen tussen standaardvariëteiten te beschrijven, zoals die van Taaladvies.net of de Duitse Variantengrammatik (cf. Dürscheid & Elspaß 2015), komen we tot een aantal vragen over de methodologie die de herziene ANS moet volgen. We gaan in op het gebruik van productiedata om nationale verschillen te beschrijven, met focus op een vaak ingezette frequentiemaat, nl. relatieve tokenfrequentie. Er wordt onderzocht (i) aan de hand van welke criteria kan worden nagegaan of grammaticale varianten al dan niet als equivalenten mogen gelden en (ii) met welke beperkingen rekening moet worden gehouden bij de interpretatie van nationale verschillen in relatieve tokenfrequentie. Verder bespreken we (iii) of er naast productiedata ook evaluatiedata verzameld moeten worden om te bepalen of varianten tot een nationale standaardvariëteit behoren en (iv) welke criteria gehanteerd moeten worden om op basis van productiedata nationale labels toe te kennen aan varianten. Over die vragen reflecteren we aan de hand van literatuuronderzoek en aan de hand van corpusonderzoek voor drie cases van grammaticale variatie tussen BN en NN.
In de strijd tegen armoede zetten sociaal werkpraktijken de laatste decennia sterk in op een politiek van erkenning en respect, maar het is niet altijd duidelijk hoe dergelijke politiek zich verhoudt tot de socio-economische en politieke dimensies van armoede. Via een uitgebreide kwalitatieve studie in vijf Verenigingen waar Armen het Woord Nemen (België), wordt blootgelegd hoe praktijkwerkers deze connectie proberen te maken. Onze analyse duidt op het belang om recognitie niet enkel te situeren in het creëren van ‘enabling niches’ waarbinnen mensen in armoede worden versterkt om te participeren in de praktijk zelf, maar ook om empowerment onlosmakelijk te verbinden met het transformatieve potentieel van dergelijke niches. Hierbij worden mensen in armoede van bij start af aan erkend als onvervangbare en actieve partners in het gevecht tegen armoede. Desalniettemin blijft het complex is om de structurele onderdrukking van mensen in armoede aan te klagen, gezien participanten net een gelijkwaardig gevoel ervaren doordat zij niet aangesproken worden op hun verschillen. Hoewel het essentieel blijft om machtsrelaties en uitsluitingsprocessen te erkennen en bediscussiëren, moeten deze verschillen dus altijd gekaderd moeten worden als een gespreksbasis om solidariteit en verontwaardiging te creëren voor het onrecht waar mensen in armoede elke dag mee geconfronteerd worden.
Vertrekkend vanuit de casus van de Armeense dichter Daniel Varoujan (1884-1915), biedt dit artikel achtereenvolgens een kwantitatief overzicht en een bespreking van de aanwezigheid van buitenlandse studenten aan de Gentse Rijksuniversiteit voor de Eerste Wereldoorlog, een aantal verklaringen voor de wisselende aantrekkingskracht van Belgïe op buitenlandse studenten en ten slotte een bespreking van de passage van Varoujan in Gent. Deze uitte zich ondermeer in een aantal gedichten in Almanachsen een betrokkenheid in het liberale studentenleven. We komen met deze bijdrage tegemoet aan een nood aan onderzoek naar de betrokkenheid van buitenlandse studenten op cultureel, wetenschappelijk en economisch vlak en de impact van hun activiteiten na de terugkeer naar het land van oorsprong.
In discussies over menselijke mobiliteit wordt migratie vaak gelijkgesteld met permanente migratie. Migranten zijn dan mensen die vanuit één vaststaande verblijfplaats – in land A – naar een andere vaste verblijfplaats – in land B – trekken. Hedendaagse mobiliteitspatronen zijn echter veel diverser, tijdelijker en complexer en kennen een veelheid aan verblijfsstatuten, migratiemotieven en -trajecten. Deze heterogeniteit is ook terug te vinden bij gezinnen op de vlucht. Aan de hand van een lopend praktijkonderzoek beschrijven we de heterogeniteit van trajecten en verblijfsstatuten die vluchtelingengezinnen kenmerkt. Hun welzijn kan dan ook begrepen worden vanuit –onder meer – hun trajecten en huidige woonvormen. Waar vluchtelingengezinnen mee worstelen, is bovendien op een aantal vlakken verschillend van waar mensen die als individu asiel aanvragen mee worstelen. Met name rond ouderschap en kindontwikkeling belichten we specifieke aandachtspunten. Tot slot bespreken we wat veerkracht kan betekenen voor vluchtelingengezinnen en hoe sociale professionals uit opvang en onderwijs hier op kunnen inzetten.
Met het project dat in dit artikel wordt toegelicht, wensen we op drie manieren bij te dragen aan het debat over digital humanities. Op het empirische niveau willen we het profiel van de Letterenfaculteit van KU Leuven blootleggen zoals dat door studenten van de verschillende opleidingen wordt gepercipieerd: op welke vaardigheden zetten opleidingen volgens studenten het meeste in, en welke plaats krijgt het adjectief digital in hun kijk op de humanities? Om deze vragen te beantwoorden, hanteren we een bottom-up mixed-method-aanpak waar technieken gerelateerd aan digital humanities concreet worden ingezet, wat meteen onze methodologische bijdrage vormt. Met name verwerken we de input van een free response-vragenlijst via word space models (Turney & Pantel 2010; Lenci 2018). De clusters die uit die NLP-analyse komen dienen vervolgens zelf als input voor het opstellen van een meer gesloten competentielijst waarbij zeven profielcomponenten voor de faculteit Letteren aan 850 studenten (waarvan ongeveer 50% van faculteit Letteren, 50% van twee controlegroepen aan de universiteit) worden voorgelegd aan de hand van 91 competenties. Uit de resultaten komt een duidelijk humanistisch profiel naar voor, met vaardigheden die gevat kunnen worden onder profielcomponenten als “maatschappij, historisch bewustzijn en culturele relativiteit” en “openheid, nuance en multiperspectiviteit”. Een opvallende afwezige is de digitale component. Toch komt net die component herhaaldelijk terug in antwoorden van alumni, (900, waarvan ongeveer 60% van de faculteit Letteren) wanneer ze bij dezelfde competentielijst moeten aanstippen welke competenties ze vaak nodig hebben op de werkvloer, maar niet aangeleerd kregen tijdens de opleiding. Als beleidsmatige bijdrage zullen we tot slot stilstaan bij de verschillende manieren waarop opleidingen in de humane wetenschappen met de aangetroffen lacune kunnen omgaan. We vergelijken een hypostatische aanpak (waar het digitale in specifieke opleidingsonderdelen wordt aangeboden), met een infusie-aanpak (waar het digitale doorheen OPO’s in het curriculum wordt verweven) en een status quo (waarin het digitale niet meer of minder wordt aangeboden dan dat nu in de curricula het geval is). Onze observaties en overwegingen zullen worden gekoppeld aan de literatuur over de zogeheten crisis van de humane wetenschappen (bv. Heiland & Huber 2014).
Het doel van ons boek is eenvoudig maar niet zo simpel:
je warm maken voor jazz. Je net dat inzicht geven
waardoor je jazz misschien wat meer begrijpt en beter kan
plaatsen.
Geen encyclopedische kennis, daar zijn veel betere en uitgebreidere
werken voor. Maar we willen je meenemen in
de ontdekking van jazzmuziek, in de eerste verwondering,
in de logica of het gebrek eraan. En dat alles in mensentaal,
want dat blijft hangen. Een wegwijzer, zeg maar, of
een catalogus. Met veel anekdotes, gastcolumns, tekeningen
én Spotify lijsten. Want luisteren naar de muziek, daar
gaat het om.
Wat jouw smaak is of wordt, wat voor muziek je uiteindelijk
kiest om naar te luisteren, is jouw keuze. Maar we
bieden je de unieke jazzflavour graag eens aan. Als hapje
van de chef, als een amuse-gueule die smaakt naar meer.
‘Talking about music is like dancing about architecture’,
zei Thelonious Monk. Dus sit back, relax en ontdek!
Nu het sociale leven van jongeren zich meer en meer online afspeelt, is de aandacht voor cybercriminaliteit gestegen. Echter, hierover zijn in Vlaanderen nog geen cijfers voorhanden. Deze studie gebruikt twee grootschalige, representatieve bevragingen om de prevalentie en risicoprofielen van online dader- en slachtofferschap onder Vlaamse jongeren te onderzoeken. De resultaten tonen aan dat, vergeleken met offline delinquentie, online dader- en slachtofferschap relatief beperkt blijft. Verder werden enkele verschillen gevonden in de risicoprofielen. Daarbij bleek dat daders van enkel online delicten het minst ernstige profiel hadden, en daders van zowel on- als offline vormen het meest ernstige. Voor slachtofferschap kwam een complexer beeld van risicofactoren naar voor, waarbij het van belang lijkt om aandacht te hebben voor specifieke vormen van slachtofferschap. Deze resultaten duiden op een beperkte, maar niet-verwaarloosbare, prevalentie van online delinquentie, waarbij online daders en slachtoffers enkele verschillen vertonen met hun offline tegenhangers.
Talen staan in de hoek waar de klappen vallen. Ze worden weggezet als een zogenaamde zachte wetenschap met weinig maatschappelijke relevantie, en de kennis ervan gaat bijgevolg met rasse schreden achteruit. Men vergeet echter dat zonder ‘taal’ er van wetenschap of sociale media überhaupt geen sprake zou zijn. En is er in tijden van nationaal eigenbelang en fake news net geen nood aan méér talenkennis en beter inzicht in talen?
Deze bundel wil de actualiteit van taal en talen in de verf zetten. Welk aandeel hebben talen in de economie? Gaat ons talenonderwijs erop achteruit? Bepalen tolken de uitkomst van rechtszaken? Hoe vrij is president Trump om te tweeten wat hij wil? Is non-verbale communicatie triviaal? Hoe ontstaat gebarentaal? Wat is de relatie tussen taal en cultuur in de Arabische wereld en in Mexico? Waarom was Antwerpen het kennis- en vertaalcentrum van de 16e eeuw? Hoe afhankelijk is geschiedschrijving van taal? Wat betekent taal voor een meertalig schrijver als Italo Svevo?
Taal en de wereld geeft de lezer recente en verrassende inzichten over de rol van taal in wetenschap, onderwijs, politiek, maatschappij en geschiedenis.
Op 23 december 2019 werd het verbod op levensbeschouwelijke kentekens in het Vlaamse Gemeenschapsonderwijs voor de zoveelste maal rechterlijk getoetst. Ditmaal was het de beurt aan twee scholen uit Maasmechelen, waarvan elf leerlingen zich tot de burgerlijke rechter richtten. Het hof van beroep in Antwerpen oordeelde dat het verbod in die scholen geen disproportionele inperking van de godsdienstvrijheid uitmaakte. Daarmee ging het lijnrecht in tegen de interpretatie die de Raad van State aan die vrijheid gaf in 2014. Een grondige motivering bleef uit.
Om een zinvolle bijdrage te leveren aan de aanpak van de grote uitdagingen die op ons afkomen moeten we als criminologen meer… surfen. In een dynamische omgeving vol tegenstellingen is het belangrijk dat we voortdurend over en weer bewegen, daarbij laverend tussen theoretisch-normatieve benaderingen en tussen methodologische benaderingen. Na enkele illustraties om die surfende beweging concreet te maken, worden drie krijtlijnen voorgesteld voor een criminologische onderzoeksagenda die ons op weg kan helpen naar de aanpak van die grote uitdagingen: echte (i.p.v. oppervlakkige) praktijkrelevantie, causale ambities en multidisciplinariteit. De bijdrage rondt af met enkele reflecties over de organisatie en financiering van criminologisch onderzoek.
Aan het einde van de 17e eeuw beschikten katholieke en protestantse gelovigen in de Lage Landen over hun eigen Bijbelvertalingen, maar ze waren niet altijd tevreden over de kwaliteit. Hoewel de Statenbijbel (1637) op de goedkeuring van de protestanten kon rekenen, kwam er kritiek op de verouderde taal van de vertaling. Ook in katholieke kringen weerklonk de vraag naar Bijbelvertalingen in een aangepaste taal. Een centrale kwestie was of katholieke gelovigen überhaupt volkstalige Bijbelvertalingen mochten lezen en welke vertalingen dat dan mochten zijn. Daarbij kan de rol van het jansenisme als katalysator in deze discussies niet overschat worden.
Al eeuwenlang is de mens gefasineerd door het idee van antropofagie. Op sommige plaatsen, ook in Europa, werden menselijke resten gebruikt als medicijn voor allerlei kwalen, maar het fenomeen werd toch veeleer als iets akeligs bekeken: in nationale en religieuze conflicten beschuldigden de strijdende partijen elkaar geregeld van kannibalisme. Het idee van het eten van mensenvlees was daarbij minder belangrijk dan dan het wijzen op de barbaarse aard van de 'Ander'. Zo werd kannibalisme handig ingezet bij de Europese kolonisatie van andere continenten.
De arbeidskwaliteit van uitzendwerk ligt lager dan regulier, vast werk én is ongelijk verdeeld naar socio-economische achtergrond en individuele onderhandelingspositie. De ongelijkheid in bijvoorbeeld opleidingskansen zorgt er ook voor dat uitzendwerk cumulatieve ongelijkheden op de arbeidsmarkt en overheen de carrière versterkt. Collectieve arbeidsmarktinstituties zoals vakbondsaanwezigheid op de plaats van tewerkstelling lijken de individueel zwakkere onderhandelingspositie van uitzendwerkers deels te kunnen compenseren, en hebben een positief effect op de arbeidskwaliteit van uitzendwerk.
Deze reeks behandelt  nieuwe vormen van economisch denken  en ermee verbonden economische praktijken die zich als alternatief presenteren voor  de thans dominante kapitalistische markteconomie. De vorige  bijdrage over Sociale (en) Solidariteitseconomie (SSE) (Peeters 2019c) wees coöperaties al aan als de kern van zowel de al oudere sociale economie als van de SSE vandaag. Dat is wellicht niet verwonderlijk omdat het om een organisatievorm gaat die kan opereren in een (kapitalistische) marktcontext. In Oikos 92 bracht Hannes Hollebecq al een introductie op de coöperatie als ondernemingsvorm. In deze bijdrage trekken we dat open vanuit een breder historisch perspectief, waarbij een blik op het verleden inzichten aanreikt over de plaats van de coöperatie in de sociaaleconomische transitie die vandaag aan de orde is. We besteden daarbij  aandacht aan vernieuwende ontwikkelingen, alsook aan de  nieuwe juridische positie van coöperaties in België.
Op 20 juli 2018 keurde de Vlaamse regering het voorontwerp van decreet over het realisatiegericht instrumentarium (het voorontwerp van Instrumentendecreet) principieel goed. Het voorontwerp introduceert onder meer de activiteitencontracten en -convenanten voor gebiedsgerichte afwijkingen van stedenbouwkundige functies. We grijpen deze ontwerpregeling aan om stil te staan bij het contractueel beleidsinstrument in het omgevingsrecht. In deze bijdrage focussen we ons op de oorzaken van de toenemende contractualisering van het overheidsbeleid (in het omgevingsrecht), maar ook op het spanningsveld tussen het publiek- en privaatrecht en de publieke en private belangen aan de hand van een casusbespreking van de activiteitencontracten en –convenanten.
Deze uitgave biedt juridische professionals een kritisch inzicht in een van de potentieel meest disruptieve toepassingen van dit decennium. Het gaat op bevattelijke wijze dieper in op de concepten blockchain en smart contracts, op de impact op het financieel recht, het vennootschapsrecht, het verzekeringsrecht, het auteursrecht, het consumentenrecht en het notariaat en op de gevolgen voor het internationaal privaatrecht.
Deze bijdrage beoogt niet om andermaal een allesomvattend overzicht te geven van het hervormingsproject. Daarvoor verwijzen wij naar de talrijke bijdragen die in de afgelopen periode verschenen zijn.  In plaats daarvan biedt deze bijdrage een meer toegespitste analyse van twee grote leerstukken: de bewijslast (I) en de bewijsstandaard (II). Daarbij beperken wij ons niet tot een bespreking van de nieuwe regels en de parlementaire voorbereiding. Wij verwijzen telkens ook naar recente ontwikkelingen in de rechtspraak en rechtsleer met betrekking tot het specifieke thema.
Uit een recente bevraging van Roden Neuzen dag (2018) op scholen in Vlaanderen blijkt dat de leerkrachten wekelijks te maken te hebben met leerlingen met psychische problemen. Zowel in Vlaanderen als wereldwijd kampt per jaar 1 op de 5 jongeren met mentale problemen (World Health Organization, 2003). Dit is een zorgelijke ontwikkeling aangezien diezelfde psychische problemen op hun beurt weer kunnen leiden tot ernstige gevolgen, waaronder alcohol- en drugsmisbruik, sociale isolatie, vroegtijdig schoolverlaten, automutilatie (Glied & Pine, 2002), en een algeheel laag welbevinden (Bartels, Cacioppo, van Beijsterveldt, & Boomsma, 2013; Moksnes et al., 2016). Een laag algeheel welbevinden kan vervolgens weer leiden tot nog meer psychologische, sociale en gedragsproblemen, waardoor jongeren in een negatieve spiraal terecht kunnen komen. Daarentegen blijkt een hoog welbevinden juist als buffer te kunnen dienen om beter om te gaan met stress en problemen (Park, 2004). Voor een positieve ontwikkeling van jongeren is het daarom van groot belang om voldoende aandacht te besteden aan hun welbevinden en deze waar nodig te vergroten. Aan de hand van de JOP-Schoolmonitor 2 (2018) van het JeugdOnderzoeksPlatform (Bradt, Pleysier, Put, Siongers, & Spruyt, 2019) werd daarom het welbevinden van jongeren in Vlaanderen tussen de 12 en 21 jaar , en de factoren die daaraan bij kunnen dragen, in kaart gebracht.