clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Zelden is de kloof tussen het economisch aanvoelen
en de juridische realiteit – of is het omgekeerd ? – zo tastbaar aanwezig als bij overeenkomsten met betrekking tot een vennootschap die worden afgesloten met de aandeelhouder van die vennootschap. Eenzelfde problematiek rijst bij overeenkomsten met een vennootschap uit een groep.In deze bijdrage ligt de nadruk daarbij niet op een analyse van de wettelijke regeling van aanvullend recht – die doorgaans onzeker en/of onaangepast zal zijn – maar op enkele issues die bij het opstellen van overeenkomsten overwogen kunnen worden. Onze analyse beperkt zich tot de volkomen rechtspersoon,waarbij de rechten en verplichtingen van de vennootschap niet worden toegerekend aan de aandeelhouders.
Rode draad doorheen deze casuïstisch opgebouwde analyse is het onderscheid tussen (i) de rechtspersoon als abstract rechtssubject, (ii) de onderneming die door die rechtspersoon wordt gevoerd en (iii) de aandelen in de
rechtspersoon.
Intuïtief wordt ervan uitgegaan dat zekerheden in het algemeen bestaan om de beschikbaarheid van krediet te vergroten en krediet goedkoper te maken. Het algemeen verspreide gedachtengoed hieromtrent is echter niet altijd even economisch correct. 
Deze bijdrage geeft een beknopte analyse van de voornaamste economische functies van de borgtocht in het kader van de kredietmarkt, en past vervolgens deze analyse toe op de gewone en de kosteloze borgtocht. Ter duiding worden doorheen deze analyse twee typevoorbeelden gehanteerd, namelijk dat van de borgstelling door de zaakvoerder voor schulden van zijn vennootschap, en de borgstelling door ouders voor de aankoop van een eerste woning door hun kind. 
Zowel de economische analyse als de evolutie in de praktijk wijzen erop dat de regeling voor kosteloze borgtochten uit het BW deze rechtsfiguur dermate uitgehold heeft dat zij haar functie niet meer naar behoren kan vervullen.
1.	Planning gebeurt steeds binnen een ethisch kader en in het bijzondere complexe planningsopgaven veronderstellen vandaag een transdisciplinaire benadering.
2.	Transdisciplinaire benaderingen creëren productieve trajecten bij dergelijke planningsopgaven met conflicterende belangen.
3.	Transdisciplinaire benaderingen kunnen worden geoperationaliseerd ongeacht de schaal van het vraagstuk, dus bijvoorbeeld voor projecten van gebiedsgerichte ontwikkeling, maar ook voor vraagstukken op de schaal van regionale ruimtelijke planning (of als combinatie van verschillende schalen).
“Meer met minder" klinkt verschillend naargelang de toehoorder: bedreigend, oppportunistisch, uitdagend. Afhankelijk van belangen, doelstellingen en posities van actoren, maar ook van de context (vraagstukken, middelen of randvoorwaarden) is het een andere uitspraak. Wij horen er voor ruimtelijke planning een uitdaging in, evenwel zonder bedreigingen en opportuniteiten uit de weg te gaan. De context hier is de opdracht die het Steunpunt Ruimte ontwikkelt voor de Vlaamse minister van ruimtelijke ordening om “toekomstverkenningen in te bedden in een cyclisch plansysteem”. De paper gaat in op de uitdaging om planning meer cyclisch te maken in een context met minder middelen en een slinkend draagvlak, bij toegenomen onzekerheden en acuter wordende kwesties.
Sluit vier hoogleraren planologie uit Nederland en Vlaanderen anderhalf uur op. Geef ze een aantal thema’s mee en laat ze vervolgens vrij delibereren. Het resultaat: een onderhoudend en soms verrassend verhaal over verschillen en overeenkomsten in de ruimtelijke ordening aan beide zijden van de grens. De Turkse hoofdstad Ankara lijkt op het eerste gezicht niet de meest logische locatie voor een groepsgesprek over Nederland en Vlaanderen. Reden van het bezoek van de hoogleraren aan Turkije is de jaarlijkse planningsconferentie AESOP, die dit maal in Anatolië is neergestreken. We treffen er de hoogleraren planologie Willem Salet uit Nederland, de Vlamingen Jan Schreurs en Jef Van den Broeck en de uit Nederland afkomstige maar in Gent werkzame Luuk Boelens. Centraal in het gesprek staan de verschillen en overeenkomsten tussen Nederland en Vlaanderen op het gebied van de ruimtelijke ordening. Het gesprek is chronologisch geordend. Allereerst de historie van de ruimtelijke ordening in beide contexten, vervolgens een analyse van de huidige stand van zaken en tot slot een doorkijk naar de toekomst.
De maakbaarheid van de omgeving staat weer
volop in de belangstelling. De catalogus van de
recente Internationale Architectuur Biënnale
Rotterdam zoekt onder de vlag ‘Making City’
antwoorden op vragen als: ‘Wat is stad maken in
de eenentwintigste eeuw, weten we eigenlijk wel
hoe dat moet? [...] Kunnen we samen nadenken
over nieuwe manieren om stad te maken en die
ook testen?’ Onder de titel ‘The Ambition of the
Territory’ ging ontwerpcollectief AWJGGRAUaDVVTAT
op zoek naar nieuwe modellen voor de
ruimtelijke toekomst van Vlaanderen. De Vlaams
Bouwmeester lanceerde onlangs een onderzoeksopdracht
betreffende concrete aanpassingen in
ons metropolitaan
kustlandschap. Deze
maakbaarheidsoefeningen
anticiperen
op klimaatverandering,
energietransitie,
globalisering,
demografische tendensen... Aan die uitdagingen
voegt ‘The Why Factory’ in het boek ‘City Chock:
Planning the Unexpected’ een aantal ‘black swans’
toe: zeldzame fenomenen met extreme impact
die pas achteraf kunnen worden gerationaliseerd.
Wat kunnen we bijvoorbeeld doen als de zeespiegel
drastisch zakt in plaats van stijgt? Anticiperen
op het onvoorspelbare brengt ons bij het onvoorstelbare:
de toekomst. Of kunnen we toch het
ondenkbare denken?
Monsterfiles, slecht onderhouden wegen, stampvolle treinen, gevaarlijke fietspaden, een gebrek aan parkeergelegenheid, fijn stof... Personenmobiliteit is één van de continue pijnpunten in onze maatschappij. Ondanks veel beloftes krijgen we dit nog steeds niet goed georganiseerd. In dit boek worden de inzichten uit verschillende disciplines samengebracht en worden concrete aanbevelingen gegeven die het courante, steriele discours overstijgen. Centraal staan onder meer volgende vragen:
- Waarheen met ons wegennet?
- Hoe voortaan betere beslissingen nemen?
- Hoe bestaande infrastructuur beter benutten?
- Wat kunnen we oplossen via betere voertuigen?

Wat met de verkeersknoop? ontrafelt de belangrijkste mobiliteitsproblemen en gaat op zoek naar realistische oplossingen. Want, de organisatie van onze mobiliteit kan beter.
De Vlaamse overheid verleent steden subsidies voor innoverende stadsvernieuwingsprojecten. Naast projectsubsidies voor de concrete realisatie van een stadsvernieuwingsproject worden ook conceptsubsidies aangeboden voor deskundige begeleiding bij het ontwerp- en participatieproces van een stadsvernieuwingsproject. Een multidisciplinaire jury  adviseert de toekenning van de subsidies.
In de oproep 2012 ging de aandacht uit naar “projecten die een ingrijpende en duurzame vernieuwing van de stedelijke gebouwde ruimte koppelen aan initiatieven van samenlevingsopbouw en dit verwezenlijken door coproductie”(Loeckx 2012). 

SPINDUS-onderzoekers  observeerden twee conceptsubsidieprojecten, de jury van de oproep 2012 en een reflectiedag over het instrument stadsvernieuwing. Er werd ondermeer vastgesteld dat de aanpak van ontwerpend onderzoek en participatie sterk verschilt van project tot project. Er bleek ook dat ontwerpers en beleidsmakers de samenlevingsopbouw van de ruimtelijke projecten, nochtans een speerpunt in de oproep 2012, nauwelijks ter sprake brengen, en dat sociale experten uit de jury dikwijls wijzen op tekortkomingen op dit vlak. Dit resulteerde in de afbakening van volgende onderzoeksvragen:

Hoe kan de sociale kwaliteit van ruimtelijke projecten door ruimtelijk ontwerp en beleid ondersteund worden? 
Hoe kan deze sociaal-ruimtelijke kwaliteit geanalyseerd en bediscussieerd worden?

Over deze thema’s werden bij de jury betrokken academici (voornamelijk sociale wetenschappers) en bij de conceptsubsidie betrokken ontwerpers en begeleiders geïnterviewd.
Deze paper distilleert een overzicht van het denken over sociale kwaliteiten van ruimte tijdens deze interviews en uit bijkomende literatuurstudie.
Waarheen met Brussel ?” bundelt de bijdragen van experten uitgenodigd door de Gewestelijke Ontwikkelingscommissie (GOC) om hun visies uiteen te zetten naar aanleiding van het nieuwe Gewestelijk Plan voor Duurzame Ontwikkeling (GPDO) in voorbereiding.  Zij geven er hun visie en toekomstperspectieven en brengen nieuwe ideeën over de verdichting van de stad, de demografische boom, de scenario’s voor een duurzame ontwikkeling en voor de economische en de sociaalgeografische vraagstukken, het belang van de ontwikkeling van een duidelijk stadsbeeld en de opties voor een gewestelijke ontwikkelingsplanning. Dit nieuwe plan zal de toekomst van Brussel tekenen naar aanleiding van de nieuwe bevoegdheden bekomen in de recente staatshervorming met één hoofdobjectief als einddoel : de oprichting van een Metropolitane Gemeenschap Brussel.
Dorpen in Nederland en Vlaanderen zijn voortdurend in verandering. Onderzoek en beleid doen vaak weinig recht aan de veranderende realiteit in dorpen. Machtige beelden uit het verleden verhinderen zowel bij onderzoekers als beleidsmakers het zicht op het heden. Hierdoor biedt beleid vaak onvoldoende perspectief om in te spelen op nieuwe ontwikkelingen en kansen die zich voordoen.
Steden en geld gaan al lange tijd samen. Reeds sinds de oudheid concentreerde geld zich in steden, zowel als plek waar de rijken beschermd achter stadmuren woonden als waar veel van het geld werd geïnvesteerd. Het geld werd echter maar voor een deel in de stad verdiend. Veel geld kwam uit het ‘land’, of dat nou het omringende land of de overzeese gebieden waren. Het geld zit nog steeds veelal in steden – of beter: in verstedelijkt gebied – maar toch is er in de afgelopen decennia iets veranderd: het geld zit steeds minder vast in de stad en beweegt zich steeds losser en vrijer binnen de stad en tussen steden. Het geld is mobieler
geworden en dat is te zien als we de stad lezen.
Nog niet zo lang geleden leefden we met de belofte van steeds meer vrije tijd. De werkweek zou alleen nog maar korten, de tijd vrij voor persoonlijke ontwikkeling en maatschappelijke participatie. Kinderen en jongeren zouden opgroeien in een quasi zorgeloze wereld. De welvaartsstaat was op weg om alle tegenstellingen te overwinnen.

Vandaag is het roer om. Wie werkt, krijgt ingeprent dat het langer, harder en goedkoper moet. Wie niet werkt, ervaart groeiende druk om een quasi onvindbare job te zoeken. De welvaartsstaat is nog hoogstens een tijdelijke springplank. Vrijetijd fungeert als zuur verdiende consumptietijd. Of als kans om de eigen inzetbaarheid op de arbeidsmarkt te vergroten. Persoonlijke ontwikkeling en maatschappelijke participatie staan vandaag onder druk.

De strijd om de tijd is vandaag even reëel als onzichtbaar. Niemand blijft buiten schot. En kinderen of jongeren al helemaal niet. De risicozone heeft zich uitgebreid tot de vrijetijd. Jongeren ondervinden toenemende om cv’s te pimpen via stages, engagementen en andere “nuttige” vrijetijdsbesteding. Consumptiedruk benadrukt sociale ongelijkheden. En sommige niet-consumptieve vormen van vrijetijdsbesteding, zoals “rondhangen” krijgt de stempel “storend”.

Voor welke keuzes staat jeugdwerk met kinderen en jongeren in een maatschappelijk kwetsbare situatie? Welke kansen zien we voor een emanciperende praktijk? Hoeveel ruimte krijgt een emanciperend beleid?
In dit artikel bestuderen we hoe de glocalisering van prostitutie het beleid rond prostitutie in landen met een door het abolitionisme geïnspireerde wetgeving beïnvloedt. Met glocalisering van prostitutie wordt geduid op het feit dat de toenemende globale organisatie van prostitutie lokaal heel diverse effecten kan hebben. Wanneer lokale beleidsmakers geconfronteerd worden met deze effecten, hebben ze bovendien vaak heel verschillende instrumenten ter beschikking om hieromtrent beleid rond te voeren. We argumenteren dat de nationale abolitionistische wetgeving essentiële dimensies van prostitutie, zoals werkomstandigheden, sociale bescherming, volksgezondheid niet dekt. Glocalisering zet onder andere deze dimensies onder druk. Het lokale beleid wordt het meest direct met deze problemen geconfronteerd en wordt, bij gebrek aan nationaal wettelijk of beleidskader, gedwongen om buiten het formele te improviseren; vandaar dat we heel diverse vormen van prostitutiebeleid waarnemen. Aan de ene kant zorgt dit voor een sterke flexibiliteit die lokale overheden toelaat om snel in te spelen op veranderingen in de sexindustrie; aan de andere kant leidt dit soms ook tot immobilisme en ad hoc beleid. In het besluit pleiten we ervoor dat hogere overheden een sterkere rol opnemen met betrekking tot de coördinatie en ondersteuning van lokale beleidsinitiatieven, zodat flexibiliteit en daadkracht samen kunnen gaan.
Doorgaans ontwerpt een architect ruimtes waarin activiteiten plaatsvinden: de keuken
om te koken, de slaapkamer om te slapen ... Het gebouw op zich telt. Zo zien patienten
in het ziekenhuisbed hun omgeving echter niet. In hun leefwereld staat het bed centraal.
AI hun activiteiten - slapen, eten, sociale contacten - houden daarmee verband. Met
het bed worden ze ook doorheen het gebouw gereden. Hoe beleeft de liggende patient
dit alles?
Oat is het thema van een origineel doctoraat 'Liggend (be)leven' van ingenieur-architect
Margo Annemans. Het onderzoek is een samenwerkingsproject tussen de KU Leuven
en Osar (1 ). Dit architectenbureau is erg actief in de gezondheidszorg en stand mee aan
de wieg van de nieuwbouw van het AZ Groeninge in Kortrijk.
Door de toenemende ondoordringbaarheid van de bodem als gevolg van de verstedelijking en vanwege de stijgende regenval door de klimaatveranderingen, kwam het waterbeheer in de Europese steden in een algemene crisis terecht. Steden liggen aan de basis van de ontregeling van de watercyclus. Het is dan ook niet verwonderlijk dat juist zij af te rekenen krijgen met problemen omtrent de opvang van hemelwater en de afvoer ervan. In 2000 reeds werd daarom de Europese kaderrichtlijn Water uitgevaardigd. Die richtlijn, die de impact van verstedelijking op de watercyclus wil temperen, resulteerde in België op gewestelijk niveau in het Integraal Waterbeleid in Vlaanderen, het Brusselse Waterbeheerplan, en de waterbeheersplannen in Wallonië. Deze plannen vertrekken vanuit een preventieve en omvattende benadering en dat is revolutionair. Ze staan haaks op twee eeuwen afwateringsbeleid. Het regenwater wordt nu – in volgorde van voorkeur – hergebruikt of opgeslagen, of men geeft het de mogelijkheid in de bodem te dringen. Op het terrein worden deze beginselen omgezet in het afzonderlijk draineren van regenwater door gebruikmaking van spaarbekkens, en het herverbinden van rivieren met hun meanders. Samen vormen deze maatregelen een heel nieuw programma voor de plaats die het water in stedelijke gebieden opnieuw moet innemen. De verantwoordelijkheid ervoor is echter nog steeds verdeeld over verschillende instanties. Coördinatie is er nauwelijks. Het project Water in Flemish Urbanized Landscapes onderzoekt hoe in Genk een gecoördineerde implementatie van deze maatregelen voor integrale én duurzame oplossingen kan zorgen, die daarenboven tegelijkertijd ingezet kunnen worden als structurerend element in de nevelstad.
De voorspelling dat de bibliotheek van de toekomst een bibliotheek zonder boeken zal zijn duikt geregeld op.Deze bijdrage gaat nader in op de argumenten voor en tegen deze stelling, en de uitdagingen en opportuniteiten die zich in deze context aandienen voor wetenschappelijke bibliotheken in het domein van de Humane Wetenschappen. Indien deze bibliotheken een volwaardige onderzoeksondersteunende rol willen blijven spelen, zullen ze partners moeten worden in digitale projecten. Vanzelfsprekend zullen hierbij een aantal hindernissen overwonnen moeten worden, maar een herbestemming van personeelsmiddelen en bibliotheekruimte waarin een balans wordt bewaard tussen de noden van de studenten en de noden van de onderzoekers kan allicht een (deel van de) oplossing bieden.
Tot ver in de achttiende eeuw was India een van de belangrijkste economische machten ter wereld, die handelaars aantrok van andere continenten. De Britse
koloniale periode – grosso modo van 1750 tot 1950 – veranderde deze situatie. Groot-Brittannië beleefde een industriële revolutie. Het overspoelde de enorme
Indiase markt met zijn goedkope producten en vernietigde de lokale ambachtelijke textielcentra. Dit weerspiegelde zich in de bilaterale economische relaties tussen België en India. Sinds de jaren 1990 lijken de rollen zich echter opnieuw om te keren. India is niet langer kapitaalarm. Het exporteert zijn producten, kennis en middelen en oefent invloed uit op de wereldeconomie. Het lijkt op weg zijn historische rol als een economische reus opnieuw op te nemen.
Bij het ontwerpen van een instructie-omgeving voor het aanleren van presentatievaardigheden,  wordt zelden uitgegaan van een allesomvattend theoretisch kader.In dit artikel wordt zo’n kader  voorgesteld,  gebaseerd op de sociaal cognitieve kijk op zelfregulerend leren. Hierbij rijst de vraag of een instructie, geënt op deze theoretische invalshoek,  er in slaagt presentatievaardigheden te laten toenemen en of deze toename groter is dan bij een traditionele aanpak gebaseerd op oefenen.  De vraag is ook welke rol studentkenmerken spelen. Het gaat hierbij vooral om perceptie van eigen kunnen en van leren en instructie, alsook  om de doeloriëntatie.   In een experimentele opzet werden vorderingen inzake presentatievaardigheden vergeleken in twee condities. In de eerste conditie kregen studenten (n=21) na een niveaubepalende presentatie een instructie gebaseerd op het geschetste theoretisch kader. In de tweede conditie  kregen de studenten (n-17) deze instructie pas na een tweede presentatie. Alle deelnemers brachten nog een derde presentatie.  De drie presentaties werden door vier peers beoordeeld via een beoordelingsinstrument, ontwikkeld tijdens een vooronderzoek. Een repeated-measures variantie-analyse , t-tests en ‘Wilcoxon signed ranks tests’ werden doorgevoerd om het impact van de instructie-omgevingen binnen de subjecten na te gaan en de verschillen tussen de twee condities te detecteren. Presentatievaardigheden verbeterden significant tussen de eerste en de derde presentatie voor zeven van de negen beoordelingscriteria.  De vooropgestelde hypothese dat studenten uit de eerste groep beter zouden presteren dan studenten uit de tweede, werd gedeeltelijk bevestigd.  Het differentiële impact werd gevonden voor een beperkt aantal evaluatiecriteria. Interactie-effecten tussen studentkenmerken en de instructie bleken niet significant.     We kunnen besluiten dat de instructie -gebaseerd op het allesomvattende theoretische kader- wel degelijk de presentatievaardigheden verhoogt, zij het dat sommige vaardigheden moeilijker te beïnvloeden blijken dan andere.   Een aantal mogelijke verklaringen voor deze resultaten worden geformuleerd.
Voorgaand onderzoek toont aan dat de doorstroomkansen naar
werk vanuit werkloosheid erg laag liggen bij 50-plussers in vergelijking met die van jongere leeftijdsgroepen (Herremans et al., 2012; Sels et al., 2010). Enerzijds kunnen persoonlijke factoren aan de basis liggen van dit verschil: zo zouden werkloze 50-plussers minder intensief kunnen zoeken naar een nieuwe job, hogere looneisen kunnen stellen, vaker laaggeschoold kunnen zijn, enzovoort.
Anderzijds is het mogelijk dat werkloze 50-plussers ook geconfronteerd worden met leeftijdsdiscriminatie. De bedoeling van dit onderzoek is om een globaal beeld te geven van de variabelen die het verschil in herintredekansen verklaren. Daarnaast kunnen we via een decompositieanalyse de grootte van de bijdrage van elk van deze variabelen achterhalen. De decompositietechniek is
ook nuttig om meer klaarheid te scheppen in het relatieve belang van individueel gedrag (en verantwoordelijkheid) versus structurele grenzen (en hindernissen). Aan de hand van deze analyse krijgen we daarom een duidelijker beeld van welke factoren een belangrijke rol spelen in het herintrededebat van 50-plussers en waarop beleidsmatig (verder) ingezet kan worden.
De lerarenopleiding: cruciale schakel in de hervorming secundair onderwijs. 
De kogel is door de kerk. Er ligt een masterplan op tafel voor de hervorming van het Vlaams secundair onderwijs. Als lerarenopleiders zijn we kritisch positief over de hervormingsplannen. Zo juichen we toe dat de verouderde indeling in aso/bso/kso/tso wordt losgelaten ten voordele van wat hopelijk een minder hierarchische, en meer op positieve keuzes gebaseerde indeling in inhoudelijk sterke richtingen wordt.
Anno 2009 telden Vlaamse sportclubs meer dan 500.000 jeugdleden. Hoewel sportdeelname voornamelijk een vorm van actieve ontspanning is, biedt de informele context van de jeugdsportclub heel wat mogelijkheden op het gebied van vorming en ontwikkeling van jongeren. Zo leren jongeren er niet alleen sporttechnische en -tactische skills, maar ook interpersoonlijke vaardigheden zoals respectvol omgaan met elkaar. Dit geldt ook voor sociale en ethische aspecten zoals fair play en het interageren met mensen uit andere sociale groepen en culturen. Met steun van de Vlaamse overheid werd in 2011 bij een representatief staal van jeugdsportclubs (N=193) gepeild naar het beleid, de acties en de ervaren drempels in jeugdsportclubs betreffende zes ethische thema’s: de rechten van het kind in de sport, inclusie, respect voor diversiteit, fair play, bescherming van de fysieke en psychische integriteit van het individu en solidariteit. Negentig procent van de ondervraagde sportclubs erkennen dat het bevorderen van ethiek in de jeugdsport een belangrijke taak is. Toch geeft 62 procent van de ondervraagde clubbestuurders aan dat hun club in de toekomst meer aandacht moet besteden aan deze thematiek. Een gebrek aan kennis en expertise wordt als voornaamste drempel ervaren om de ethische thema’s te vertalen naar concrete acties of beleidspunten.
Belgische rechters functioneren in een allerminst vanzelfsprekend kader. Zij moeten immers toenemend aan beleid doen in een risicoavers, multimoreel en geseculariseerd klimaat, en ook daarom zet het New Public Management (NPM) zich door. Interdisciplinair gedragen inzichten leren nochtans dat deze aanpak de voorwaarden voor democratische rechtspraak in het gedrang brengt. Met zijn neoliberaal-meritocratische teneur herinnert de opmars van het NPM er ons namelijk aan hoe totalitarismen 'baat' hebben bij het cultiveren van een pessimistisch mensbeeld. Nochtans is tucht idealiter zelftucht en werkt een systematisch wantrouwige benadering zelfversterkend. Een herbezinning is dan ook aan de orde over het mensbeeld dat ons recht en zijn instellingen schraagt. De selectieve commentaar op vier passages van de Gids voor de magistraten, waarmee België de internationale engagementen op het vlak van rechterlijke deontologie wenst te honoreren, suggereert alvast dat men het document bezwaarlijk kan duiden als een onverkorte hertaling van neoliberale precepten. Waakzaamheid blijft evenwel geboden bij de verdere ontwikkeling van het leerstuk van de rechterlijke deontologie waartoe de Gids een belangrijke bijdrage vormt.
Uit recente televisiereportages blijkt dat fitnesscentra vaak strenge, soms zelfs ongeoorloofde, voorwaarden hanteren in hun contracten. Ook de politieke wereld kent het probleem: in 2010 werd er een voorontwerp van Koninklijk Besluit betreffende fitness- en wellnesscontracten opgesteld. Dat besluit werd echter nooit afgekondigd, zodat de bezoekers van de fitnesscentra blijven vallen onder de gemeenrechtelijke regeling. Aangezien vele mensen zich met de zomer in aantocht naar de fitnesszaak begeven, zetten we een aantal aandachtspunten en problemen op een rij.