clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
(1) In deze bijdrage zal gepoogd wor- 
den een aantal aspecten te bestuderen van de relatie tussen het vaak als 
ingewikkeld gepercipieerde — en toegegeven moet worden dat dit niet zel- 
den met de waarheid strookt — internationaal privaatrecht en het Euro- 
pees Gemeenschapsrecht, een relatie waarover nog niet zo lang geleden 
gesteld werd dat er sprake was van « une antinomie fondamentale opposant 
ces deux matières » (2) Onderzocht zal worden wat de mogelijke parallellen 
zijn en waar beide rechtstakken fundamenteel van elkaar afwijken. Hierbij 
zal de aandacht voornamelijk uitgaan naar de vraag of het Communautair 
herkomstlandbeginsel al dan niet een verborgen conflictregel inhoudt, zon- 
der echter voorbij te gaan aan hiermee verband houdende, wat ruimere 
vraagstukken. Hoewel het misschien kan lijken dat de hieronder te behan- 
delen vraagstukken thuishoren in de categorie van de discussies over het 
geslacht der engelen, moet toch gewezen worden op de vrij ingrijpende 
gevolgen die een antwoord in de ene of de andere zin voor het nationale 
conflictenrecht van de lidstaten zou kunnen hebben. Op deze relevantie ga 
ik hieronder expliciet in (3).
Het handboek telt 8 delen over OCMW-recht: leefloon en maatschappelijke integratie, maatschappelijke dienstverlening, terugvordering bij onderhoudsplichtige familieleden van de geholpen persoon, sociale tewerkstellingsmaatregelen, bevoegd OCMW, vreemdelingen: asielzoekers en vreemdelingen in illegaal verblijf, beroep bij de arbeidsrechtbank en ten slotte overige OCMW-opdrachten
Een ongeval waarbij een trein een voetganger doodt in een station, is een verkeersongeval in de zin van artikel 29bis WAM-wet, ook al is het overkomen in de eigen bedding van de trein. Een verkeersongeval is ieder ongeval bij het zich verplaatsen van personen, met of zonder voertuig en ongeacht het type van voertuig, en dat werd veroorzaakt door het niet opvolgen van de verkeersregels, door de toestand van de weg, het vervoermiddel of de weggebruiker.
Wetenschap is – volgens een klassiek ideaal – theoretisch en waardevrij. De pedagogische wetenschappen zijn echter praktijkgericht en waardegebonden. Hoe wetenschappelijk kan de pedagogiek dan zijn als ze noodgedwongen haar handen vuil moet maken? Wat is haar relatie tot de natuurwetenschappen en de andere sociale wetenschappen? Dit boek behandelt het statuut van de opvoedkunde als wetenschap. Ook de logische en epistemologische uitgangspunten voor een filosofische reflectie over de rationaliteit van de (opvoedings)wetenschappen komen aan bod. Als inleiding richt het zich niet uitsluitend tot studenten filosofie, studenten pedagogiek en pedagogen in de praktijk, maar tot iedereen die geïnteresseerd is in het wetenschappelijk karakter van de opvoedkunde.
In december 2008 vond in Vlaanderen voor de derde keer een rondetafelconferentie Nt2 (RTC) plaats. Het zijn conferenties waarop uitvoerende instellingen (Centra voor Basiseducatie, Centra voor Volwassenenonderwijs, VDAB) en verantwoordelijken voor het beleid samen de balans opmaken van het Nt2-onderwijs, knelpunten signaleren en aanbevelingen formuleren. In 1993 streefde de conferentie meer eenvormigheid na in het Nt2-landschap en in 2001 ging het vooral over afstemming en samenwerking. Wat was deze keer de inzet en wat waren de belangrijkste uitkomsten? LES vroeg het aan de Vlaamse minister van Onderwijs Frank Vandenbroucke.
Als het uiteindelijke doel van de Nt2- lessen is dat onze anderstalige cursisten zelfstandig in het Nederlands kunnen functioneren in deze maatschappij, dan is het interessant om eens na te gaan in welke mate ons Nt2-onderwijs bijdraagt tot de 'verzelfstandiging' van onze leerders, in hun leven en in hun leren. Dat is het centrale motief van een studiedag die de Beroepsvereniging Docenten Nt2 organiseert in het voorjaar 2007 te Gent. Hoe moeten onze lessen, ons materiaal, onze omgang met cursisten, onze evaluatie, ons OLC- of ICT-gebruik... eruit zien als we de cursisten willen laten groeien in zelfstandigheid?
In de zestiende en zeventiende eeuw ontwikkelden de Noordelijke Nederlanden onder druk van de oorlog met de koning van Spanje een eigen leger en een staatsorganisatie. In dit boek wordt de bestuurlijke, fiscale en militaire organisatie van Gorinchem en Doesburg, twee grenssteden van de nieuwe staat, onderzocht. Vooral de grenssteden voelden immers de gevolgen van de oorlog. Op korte termijn moest blijken of de staat voldoende middelen bijeen kon brengen om gevechtskrachten te betalen en de organisatorische capaciteiten bezat om het gedrag van soldaten te beheersen en om vestingwerken aan te leggen. De auteur toont aan dat de Republiek meer dan andere staten in deze taken slaagde; zo integreerden de garnizoenssoldaten ook beter in de burgermaatschappij. Dat was mogelijk dankzij de hoge inkomsten uit belastingen en een besluitvorming die op een brede maatschappelijke basis rustte. Dit proces van staatsvorming-van-onderop zorgde ervoor dat de defensie in een sterk staatsbestel geïntegreerd raakte.
Na de verkiezingen van 18 mei 2003 moesten de nieuwsmedia plaats nemen in de beklaagdenbank. Er was niet enkel te veel berichtgeving, de berichtgeving was bovendien weinig inhoudelijk en bood een te groot forum aan het Vlaams Blok. De media zouden de kiezers ook sterk hebben beïnvloed en de verkiezingsuitslag in hoge mate bepaald. In deze studie wordt aan de hand van het concept medialogica de precieze rol van de media tijdens de campagne van 2003 empirisch onderzocht. De resultaten bevestigen en ontkrachten. Er is inderdaad meer aandacht voor het spannende en het leuke in de campagne, maar tegelijk bieden zowel kranten als nieuwszenders meer informatie over programmapunten en themas dan ooit te voren. De nieuwsmedia hebben inderdaad een aantoonbare invloed op het electorale succes van individuele politici, maar bepalen zeker niet autonoom de inhoud van het politieke debat. De agendabepalende invloed van de media was tijdens de campagne van 2003 beperkt. De rol van journalisten en programmamakers in verkiezingstijd vraagt dan ook om nuance en is moeilijk in zwart-wit termen te duiden. De nieuwsmedia zijn geen afstandelijke toeschouwers maar evenmin scheidsrechters die beslissen over winst en verlies. Kranten en televisie brengen de politieke match steeds vaker in beeld, leveren commentaar en gaan op zoek naar de belangrijkste en meest populaire spelers. Op die manier spelen de media een centrale rol in de kiesstrijd, en bijgevolg ook in onze democratie.
Op een fragmentarische manier buigt Agamben zich in al zijn werken over het probleem van praktijk, taal en ethiek. In de kern van de moderne politiek staat het soevereiniteitsbeginsel dat op zijn beurt het beginsel van uitzondering in zijn kern verbergt. Via deze analyse komt Agamben ertoe een gelijkenis te onthullen tussen onze democratische rechtsstaten en de nationaal-socialistische en fascisitische regimes. In een ander fragment werkt Agamben de zelfde problematiek uit rond de figuur van muzelman, de vreemdeling of de asielzoeker. Op de bodem van de muzelmanfiguur en op de rand van leven en dood, in het monsterlijke niets, wordt een ethische rede gezocht. In deze tekst wordt de rode draad van Agambens oeuvre gezocht in dit primaat van de ethiek en in zijn steeds terugkerende pleidooi voor een illusieloze ethiek dwz ethiek die is gebaseerd op en vertrekt van een effectieve realiteit.
De hedendaagse Italiaanse filosoof Virno stelt het begrip van 'multitude' voor als alternatief voor het identitaire volk en als een instrument om te reflecteren over het actuele maatschappelijke gebeuren op een kritische manier, dwz vanuit het standpunt van de verzet aantekenende menigte. Hij benadert de 'menigte' via de klassieke driedeling van menselijke praktijk in werk, politiek en denken en spit de vormen uit van de subjectiviteit. Het knelpunt waar hij steeds op uit komt, heeft met economie te maken: met een veranderde productie, met een veranderde tijdsopvatting, met een veranderd kapitalisme. Deze fenomenologische reflecties en concreet politieke reflecties worden nu door Virno geconfronteerd met taalfilosofische reflecties. Verzet moet terugkeren naar de principes en moet focussen op tijd, vermogen, menselijke natuur en taalvermogen. Deze tekst is een eerste en voorlopige, kritische kennismaking met het werk van Virno in de geest en stijl van de auteur, en is dus tevens een poging de confrontatie aan te gaan met de door hem gestelde problemen.
In deze tekst worden drie kritische visies op Europa met elkaar geconfronteerd. De eerste opbouwende visie wordt gegeven in een analyse van de Amerikaanse socioloog Rifkin die zoals de titel aangeeft in Europa de realisering meent te zien van een droom die systematisch tegen het licht wordt gehouden van de andere en oudere Amerikaanse droom, van de veranderde economie en de veranderde opvattingen over ruimte en tijd in onze postmoderne wereld. Rifkin ziet in Europa en in haar Grondwet een antidotum voor bedreigde vrede en welzijn van de wereldbevolking. Tot een gelijkaardige conclusie maar van uit een andere invalshoek komt de links radicale Italiaanse filosoof Negri: Europa is een strategische plaats voor uitdrukking van de 'multitude'. Het standpunt van de Franse filosoof Balibar vertrekt vanuit een parallel links perspectief als Negri maar gaat in de richting van een weigering van de grondwet omdat de bemiddelingsfactor die Europa betekent en de grens die het is, er onvoldoende in tot uitdrukking komen. In de drie analyses die zich telkens plaatsen in het actuele filosofische debat en kritiek op moderniteit, worden openingen gecreëerd en ideeën gesuggereerd die dienen vertaald te worden en het verdienen bediscussieerd te worden. Tenslotte wordt de meervoudigheid en meertaligheid van de multitude maar erkend in haar realiteit wanneer ze verspreid, vertaald en besproken wordt.
We weten dat stemproblemen kunnen ontstaan door slecht of verkeerd stemgebruik en we kunnen dan ook verwachten dat een goede stemhygiëne de stemkwaliteit beduidend verbetert. Daarnaast lijkt het ook logisch dat een beter inzicht in stemgedrag, ook resulteert in een beter stemgebruik. De goede stemzorg is vooral belangrijk bij professionele stemgebruikers: zangers, acteurs, presentatoren, leraren, juristen, telefonisten, edm. De stembelasting bij deze groep is vaak erg hoog en onderzoek geeft dan ook aan dat zij het hoogste percentage stemmisbruik rapporteren (Sapir et al, 1996; Van der Merwe et al,1996). Het feit dat deze groep de stem veel belast, veel praat, luid praat hoort bij de uitoefening van hun beroep en op zich is dat dan ook niet verkeerd. Wat wél verkeerd is, is de manier waarop ze hun stem veel belasten, veel praten en luid praten. Ze missen vaak alle techniek en weten ook niet wat er schadelijk is voor de stem.  De oplossing lijkt dus voor de hand te liggen: geef de professionele stemgebruiker stemtraining en leer hen de regels van de stemhygiëne. Maar zo eenvoudig is het niet

Een literatuurstudie leert ons dat het opvolgen van stemhygiënische maatregelen niet zo eenvoudig is als het lijkt. Sommige onderzoekers geven aan dat het bijbrengen van stemhygiëne wel degelijk in een beter stemgedrag  resulteert (Roy et al, 2002; Chan, 1994; Yiu, 2002) terwijl anderen niet het tegenover gestelde aangeven (Timmermans et al, 2002; Broaddus-Lawrence et al, 2000).

Een analyse van deze studies toont aan dat vooral de artistieke professionele stemgebruiker minder goed scoort. Beide studies analyseerden het gedrag van toekomstige artistieke stemgebruikers en beide studies concludeerden dat de stemhygiëne niet verbeterde. 

Hoog tijd om op zoek te gaan naar pedagogische strategieën.
Hoe zeg je het en vooral hoe zeg je het goed. Daar komt techniek aan te pas. De stem is een spier en die kun je trainen. De soepele kaakval, het lenige lippenwerk, de trefzekere articulatie en een verstandige, natuurlijke intonatie worden in Klink Klaar helder toegelicht en gebruiksvriendelijk gedemonstreerd.  Het besef dat wat je te vertellen hebt erbij wint als je klare taal spreekt, heeft duidelijk terrein gewonnen. En ook de zekerheid dat op een stem kan gewerkt worden.

Journalisten en mediamensen van alle slag, politici en predikanten,  acteurs en zangers,  woordvoerders, logopedisten, advocaten, studenten, leraren, filologen en medeburgers van buitenlandse origine, ze doen er allen hun voordeel bij. 

Klink Klaar richt zich ook tot al wie voor de klas staat. De echte voltijdse sprekers, vaak optornend tegen schoolbankrumoer en stemgewijs niet altijd gewapend tegen vermoeidheid, slijtage en gesputter. Zij hebben er baat bij hun stem extra te koesteren.
Stemplaatsing en stemfocus zijn twee begrippen uit de stempedagogie. De term stempedagogie betekent letterlijk de stem opvoeden. In de stempedagogie worden weinig medisch-wetenschappelijke termen gehanteerd. Men gaat voort op empirische vaststellingen en pedagogisch-artistieke uitgangspunten.. Er wordt ondermeer een beroep gedaan op het voorstellingsvermogen van de cliënt/patiënt. Uiteraard zijn en blijven onderzoeksgegevens primordiaal om de  aanpak, de pedagogie te onderbouwen en te verbeteren.

De basis van de werkwijze die beschreven wordt is gebaseerd op principes van gekende stemtherapeutische benaderingen. De methode van Horst Coblenzer & Franz Muhar (2002) en Arthur Lessac (1997) de ideeën van Kristine Linklater (1975) en  Cicely Berry  (1973), het inzicht dat Francois Le Huche & André Allali (1989) gaf, .... deze auteurs en de ervaringen met stempatiënten/cliënten leidden tot deze werkwijze. 

Er zijn vier fasen in de zoektocht naar de juiste stemfocus, de juiste stemplaats. In een eerste fase leer je de cliënt luisteren naar zijn eigen stem en naar de stem van anderen. In deze fase zal je cliënt het probleem (h)erkennen. In de tweede fase ga je op zoek naar het juiste kanaal om de stem goed vooraan te leren plaatsen; bij de ene betekent dit dat je eerder visuele prikkels aanreikt, bij de andere auditieve of kinesthetische.. De zoektocht is op zich al een oefening en reikt meteen ook oplossing aan,  het is dus een deel van je therapie, van je training. In de oefenfase ge je de stem trainen. Net als in de sport zoek je naar hindernissen en werk je met contrasten. Soms werken afleiders ook erg goed, zeker als je cliënt te veel op zijn stem drukt.  In de transferfase, tenslotte, wordt de therapie afgesloten en zoek je naar strategieën om de stem altijd juist te plaatsen.
uit onderzoek blijkt dat individueel geluk en maatschappelijke vooruitgang elkaar onderling versterken. De overheid doet er dus best aan beide factoren tegelijkertijd te bevorderen. Gezien het complexe, zelforganizerende karaker van de maatschappij, kan dit best gebeuren vanuit de filosofie van het libertair paternalisme: burgers de vrijheid laten om te kiezen wat ze doen, maar hen stimuleren om keuzes te maken die hun welzijn maximaliseren. Het concept van "flow" biedt ons een eenvoudig en effectief recept om acties te stimuleren: activiteiten zijn meest motiverend en geluksbevorderend als ze gekenmerkt zijn door (1) duidelijke doelen, (2) continue feedback, en (3) uitdagingen aangepast aan de individuele bekwaamheid. Deze drie basisprincipes kunnen op basis van divers onderzoek uitgewerkt en aangevuld worden tot een gedetailleerde lijst van stimulatiemechanismen en -criteria. Deze omvatten keuzearchitectuur, beloningen, defaults, stigmergie, erkenning, altruïsme en conformisme. Een systematische toepassingen van deze sociaal-psychologische mechanismen op de organisatie van arbeid en economie zou productiviteit, individueel geluk, en maatschappelijke effectiviteit ten zeerste bevorderen.
Professoren De Ruiter en Vermeiren presenteren in hun oraties de richting die ze met hun onderzoek uit willen gaan.  De onderliggende assumpties bij hun respectieve onderzoekslijnen -- delinquentie is een symptoom van psychopathologie -- worden geanalyseerd, én geproblematiseerd.  Vanuit forensisch-psychologisch perspectief worden begrippen zoals verantwoordelijkheid en forensisch-psychologische interventies besproken.
Dit boek is het resultaat van een doctoraatsstudie, verdedigd op 24 maart 2004 aan de Vrije Universiteit Brussel, over de tegenwerpbaarheidsregeling voor overdrachten van schuldvorderingen. De vlotte verhandeling van schuldvorderingen is in België lange tijd belemmerd doordat een overdracht van schuldvordering slechts uitwerking kon hebben ten aanzien van derden, mits de naleving van stringente, door het Burgerlijk Wetboek voorgeschreven, formaliteiten. Teneinde tegemoet te komen aan de verzuchtingen van het economische verkeer heeft de wetgever, binnen de sfeer van het handelsrecht, tijdens de voorbije eeuw, stapsgewijs, afwijkingen van het basis-model doorgevoerd, om uiteindelijk, in 1994, over te gaan tot een ingrijpende wijziging van de in het Burgerlijk Wetboek zelf opgenomen regeling. Gelet op laatstvermelde wijziging, kan de bestaansreden van de voor tal van specifieke toepassingsgevallen uitgevaardigde bijzondere regelgeving, die in 1994 ongemoeid is gelaten, in vraag worden gesteld. 
Het opzet van het onderzoek bestaat erin aan te tonen dat het geheel aan regelgeving dat is uitgewerkt op het vlak van de tegenwerpbaarheid van overdrachten van schuldvorderingen, wegens zijn diversiteit, complexiteit en voornamelijk wegens de interpretatieproblemen waartoe het op verschillende punten aanleiding geeft, nog steeds onaangepast is aan de noden van de praktijk. Aan de hand van een kritisch onderzoek van, enerzijds, de regeling zoals opgenomen in het Burgerlijk Wetboek, en, anderzijds, de in het handelsrecht bestaande afwijkende regelingen - o.m. op het vlak van het endossement van de factuur, het consumentenkrediet, de kredietverzekering, de effectisering van schuldvorderingen, de waardepapieren en de herstructurering van ondernemingen - leidt het onderzoek tot het besluit dat de bestaande regelgeving, gelet op het toenemende belang van schuldvorderingen als verhandelbare economische activa, drastisch kan worden vereenvoudigd. 
De auteur formuleert een aantal praktische aanbevelingen voor de uitwerking van een meer coherente en uniforme regelgeving.
De ethiek van de hulpverlening gaat na welke waarden
en normen binnen de zorg- en hulpverlening geldig zijn
en hoe zij daarbinnen het handelen normeren. Naast
een theoretisch kader behandelen de auteurs ook enkele
praktische vragen (zoals bijvoorbeeld beslissen over
anderen, beslissen over het levenseinde, rechtvaardige
verdeling van gezondheidszorgen).
De Keijser onderzocht in welke mate strafrechtstheoretische en penologische doelstellingen over straf terug te vinden zijn in het denken van de Nederlandse rechter. Daartoe ontwikkelde hij een op rechtstheoretische leest geschoeid meetinstrument. Zijn onderzoek illustreerde dat de penale attitudes van de Nederlandse strafrechters konden herleid worden tot twee onafhankelijke dominante perspectieven; Hard Aanpakken en Sociaal Constructief. Beyens en Scheirs hebben De Keijsers' meetinstrument gebruikt om penale attitudes bij de Belgische strafrechter te meten. Ook hier luidde de vraag of de theoretische concepten betekenisvol zijn voor de huidige (Belgische) strafrechter. Het resultaat van deze eerste analyse lijkt dus sterk op de Nederlandse resultaten. In tegenstelling tot de resultaten van de Nederlandse collega's verschijnt uit de Belgische resultaten echter het slachtoffergericht denken als afzonderlijke component, onafhankelijk van voor- en afkeuren op de andere componenten.
De rechter spreekt straffen uit. Maar wat gebeurt er daarna? In welke mate worden deze straffen al dan niet uitgevoerd? Deze vraag is in België niet zo eenvoudig te beantwoorden. Er heerst namelijk heel wat onduidelijkheid over wie wanneer kan vrijkomen en op welke wijze de gevangenisstraf wordt uitgevoerd. Sinds de twee laatste decennia ligt de strafuitvoering in België steeds meer onder vuur, niet in het minst omdat de opeenvolgende ministers van Justitie vervroegde vrijlatingen gebruikten om de overbevolking in de gevangenissen tegen te gaan. Deze politiek roept heel wat commotie op, zowel bij de direct betrokken justitiële actoren als bij het ruimere publiek. Wie zijn oor te luisteren legt bij de strafrechters, hoort hoezeer ze worstelen met deze kwestie. In welke mate zijn ze op de hoogte van de strafuitvoering? En beïnvloedt een mogelijke vervroegde invrijheidstelling of niet-uitvoering van de straf hun strafbepaling? Zijn ze hierdoor met andere woorden geneigd om langere straffen op te leggen? Deze vragen, die erg leven in België, staan centraal in dit artikel.
In de overwegend empirisch gerichte sociaalepidemiologische onderzoeksdiscipline heeft de zoektocht naar verklaringen voor sociaal-economische gezondheidsverschillen (SEGV) zich hoofdzakelijk gemanifesteerd door de identificatie van sociaal ongelijk verdeelde risicofactoren. In dit artikel wordt eerst een overzicht gegeven van de verschillende empirische verklaringsmechanismen voor SEGV. De overtuigende empirische bevindingen staan in contrast met een gebrekkige sociaalwetenschappelijke operationalisering van de achterliggende sociale verklaringsmechanismen voor SEGV. In deze bijdrage wordt het concept van fundamentele sociale oorzaken van ziekte, geïntroduceerd door Link en Phelan (1995), van een sterkere sociaaltheoretische basis voorzien. Een belangrijk aandachtspunt is de positie van deze fundamentele oorzaken binnen het structure en agency-probleem van de sociologie. Vervolgens worden de fundamentele oorzaken preciezer omschreven als relationele sociale systemen van middelenallocatie. Centraal staat het betoog dat een zorgvuldige conceptualisering van de fundamentele sociale oorzaken noodzakelijk is om ze te kunnen identificeren. Dit wordt aangetoond aan de hand van twee voorbeelden.