clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Omdat het nog onduidelijk is welke positieve en negatieve effecten er potentieel kunnen ontstaan in de context van topsport, is het doel van deze studie om dit in kaart te brengen. De volgende onderzoeksvragen werden opgesteld: • #1: wat zijn de potentiële in de context van topsport veroorzaakte (positieve en negatieve) maatschappelijke effecten? • #2: in hoeverre zijn de in de context van topsport veroorzaakte (positieve en negatieve) maatschappelijke effecten ondersteund door wetenschappelijk bewijs? Deze studie draagt bij aan de literatuur door op een systematische manier de reeks van empirisch onderzochte maatschappelijke uitkomsten van topsport (zowel positief als negatief) te identificeren en categoriseren om zo tot een duidelijk overzicht te komen.
In het licht van de academisch omstreden rol van topsport voor de samenleving, is het waardevol om inzicht te hebben in hoe de bevolking de maatschappelijke waarde van topsport inschat. Niet in het minst omdat de bevolking als belastingbetaler de hoofdsponsor is van het topsportbeleid en er wordt verondersteld dat zij een heleboel positieve zaken halen uit topsport (denk aan plezier, trots, identiteit...). Maar verrassend genoeg kan op basis van het bestaande onderzoek worden gesteld dat inzichten in de publieke opinie volstrekt ontoereikend zijn (Funahashi et al., 2015). Daarom wil deze studie deze leemte in de literatuur opvullen. Meer bepaald hebben we aan een grote groep Belgen (n=1600) vragen gesteld omtrent: • Vindt de bevolking topsport belangrijk? • Is de bevolking trots op de sportieve prestaties van Belgische atleten? • Leeft topsport onder de bevolking? • Heeft topsport volgens de bevolking een maatschappelijke return; en zo ja, welke? • Is er een draagvlak onder de bevolking voor het besteden van belastinggeld aan topsport? • Hoe graag wil de bevolking Olympisch succes? Is men bereid hiervoor (meer) te betalen? • Welke topsporters zijn onze sporthelden? • Welke betekenis en rol hebben topsporters?
De Universiteitsbibliotheek van de Vrije Universiteit Brussel (VUB) organiseerde een gebruikersbevraging over de openingsuren van haar deelbibliotheken. Deze enquête diende hoofdzakelijk om een beter inzicht te krijgen in de noden en behoeften van de universitaire gemeenschap over de beschikbaarheid van de leeszalen. De resultaten kunnen ondersteuning bieden bij een eventuele herziening van de openingsuren.
Van de verschillende sectoren betrokken in het beleid en de praktijk rond partnergeweld, is de politionele sector uitermate belangrijk. Hoewel België een sterk wetgevend en beleidsmatig kader heeft ontwikkeld rond partnergeweld, worden de politionele praktijken gekenmerkt door interne verschillen en versnippering. Bovendien is het niet altijd even duidelijk waar de knelpunten op het terrein zich bevinden en of het huidig beleid ten goede komt van diegenen die geconfronteerd worden met partnergeweld. Daarom trachten we op basis van een verkennende studie in het kader van het onderzoeksproject IPV-PRO&POL enkele kritische aandachtspunten te formuleren in het huidige politionele beleid en de aanpak rond partnergeweld. We schetsen eerst een stand van zaken en formuleren daarna enkele knelpunten en vragen op basis van eerder uitgevoerde evaluaties en een eerste verkenning in de context van de IPV-PRO& POL-studie. Geïnspireerd door theorievorming en onderzoek op gebied van intersectionaliteit, eindigen we met het formuleren van een aantal aandachtspunten in het uitwerken van verder onderzoek rond dit thema.
Door de inwerkingtreding van artikel 2:44 W.V.V. zal de Raad van State, afdeling bestuursrechtspraak, zich niet langer kunnen uitspreken over vorderingen tot nietigverklaring van eenzijdige administratieve rechtshandelingen die werden gesteld door de organen van administratieve overheden waarop het Wetboek van Vennootschappen en Verenigingen, weze het aanvullend, van toepassing is. Voortaan is de ondernemingsrechtbank ter zake bevoegd, tenzij met een specifieke wetsbepaling of door de toepassing van de equivalentietoets de rechtsmacht opnieuw bij de Raad van State wordt gelegd.
Het ethos waarin de mens leeft en handelt is in verandering zolang de mens leeft en handelt. In De maakbare moraal reflecteren verschillende filosofen over de antwoorden die het moderne en hedendaagse denken kunnen bieden op vragen die net door dat veranderend ethos tot stand worden gebracht. De idee dat moraal ‘maakbaar’ zou zijn houdt meteen ook een kritisch standpunt in: wat precies is er in onze morele omgang met elkaar dat beheersbaar, expliciteerbaar, voorstelbaar ... zou kunnen zijn? De maakbare moraal bundelt bijdragen van Daniel Acke, Hans Alma, Sonja Lavaert, Julia Maria Mönig, Johan Stuy en Adelheid Rigo, Marc Van den Bossche, Yoni Van Den Eede, Karl Verstrynge en Else Walravens. De auteurs zijn verbonden aan het Centrum voor Ethiek en Humanisme (ETHU) dat deel uitmaakt van de faculteit Letteren en Wijsbegeerte van de Vrije Universiteit Brussel en zich toespitst op drie grote onderzoekthema’s: existentie en intersubjectiviteit, hedendaagse ethische problemen en de studie van de verlichting. Editors Yoni Van Den Eede en Karl Verstrynge zijn respectievelijk secretaris en directeur van ETHU (www.ethu.be).
Doorgaans situeert de mens de vrijheid in het hart van zijn conditie. Daarmee onderscheidt hij zich van het dier dat zich op onvrije wijze verhoudt tot de omgeving waarin het leeft. Maar is de vrijheid de alfa en omega van ons menselijk bestaan? Of zijn we, voordat we de vraag naar onszelf gesteld hebben, al getekend door een schatplichtigheid? Is er niet iets wat ons al heeft verplicht nog voor we een eerste woord spreken? En kunnen we ons van die verplichting ontdoen zonder ons van onszelf te verwijderen? In het eerste luik van de trilogie "Wat ons verplicht", die de ethische grondslag van het menszijn peilt, stelt de auteur de vraag naar de grondslag van de menselijke existentie. In discussie met de existentiële wijsgerige traditie waarvan Kierkegaard, Heidegger, Ortega Y Gasset, Løgstrup, Jaspers, Sartre e.a. deel uitmaken, gaat hij op zoek naar datgene wat onze menselijkheid sticht en schraagt. Daarmee vormt het boek een scherpe kritiek op het ongebreidelde vrijheidsideaal dat de mens vandaag meer dan ooit lijkt aan te kleven.
Zullen robots onze privacy niet te grabbel gooien? Dat is voorlopig nog koffiedik kijken. Daarom doen we aan geïnformeerd giswerk. Dat doen we door te kijken hoe het met onze privacy gaat bij bestaande datagedreven technologieën zoals sociale media, het internet en computers. Daaruit leren we dat er twee aandachtspunten zijn. Ten eerste, transparantie. Wat weten we over de manier waarop robots onze gegevens verwerken? Ten tweede: controle. Hoe krijgen we controle over wat robots over ons weten?
Het Festival van Vlaanderen speelt al meer dan een halve eeuw een hoofdrol in de Vlaamse cultuurwereld. Het bracht als eerste de wereldtop in de klassieke muziek en de podiumkunsten naar Vlaanderen. Muziek en cultuur hebben iets mythisch, als een neerdalen van goddelijke inspiratie. Maar ze zijn eerst en vooral mensenwerk. Om een bloeiend cultuurlandschap te kunnen opbouwen, moeten muzikanten, organisaties en overheden krachtig en efficiënt samenwerken. Dit boek brengt voor het eerst het volledige verhaal van die samenwerking in het beoefenen, organiseren en uitstippelen van de culturele sector. Daarmee is het een unieke inkijk in het Vlaamse culturele pionierswerk van de voorbije 50 jaar.
Terpoceen, een onbestaand woord voor ‘het nieuwe tijdperk’, is het resultaat van een diepgaand kwalitatief onderzoek over burgerschap, sociale netwerken en toekomstperspectieven met zestig jonge nieuwkomers in Belgische steden en grootsteden. Dit boek geeft een contextueel overzicht van de noden, behoeften en krachten van jonge nieuwkomers. Hierbij ligt de focus op het uitlichten van de meest in het oog springende resultaten maar ook op de kleine uitzonderingen in individuele verhalen die een kwalitatieve meerwaarde bieden om de leefsituatie van jonge nieuwkomers beter te begrijpen. Door te kiezen voor een grote thematische verscheidenheid in de analyses van de interviews, tracht dit boek de veelzijdigheid en diversiteit die jonge nieuwkomers in zich dragen, te vatten. Ze komen allemaal van een ander land, een andere cultuur, andere gewoontes en hebben een nieuwe thuis, een nieuwe terp. Stuk voor stuk hebben ze een uniek verhaal te vertellen, over hun verleden, heden en toekomst. Het is dan ook niet de bedoeling van dit boek om de besproken resultaten te extrapoleren naar de gehele populatie nieuwkomers. Het is wel een vaste ambitie om de leefsituatie van jonge nieuwkomers te begrijpen en tastbaar te maken voor alle betrokken stakeholders met het oog op de implementatie van deze kennis in de praktijk. Dit boek hoopt in de eerste plaats een klankbord zijn van de moedige getuigenissen van jonge nieuwkomers over vallen en opstaan, maar vooral over wat het betekent om gewoon ‘jong’ te zijn.
De voorbije twintig jaar is er een groeiende belangstelling voor de rol die sociale netwerken spelen in migratieprocessen. Voor Niet Begeleide Minderjarige Vreemdelingen (NBMV) betekent hun migratie een breuk in hun sociale netwerk. Ze dienen nieuwe netwerken vorm te geven in een nieuwe leefomgeving. Via een doelgerichte heterogene steekproef werden voor dit artikel 34 NBMV geïnterviewd die recent naar België migreerden. Hierbij werd gefocust op hun sociale netwerken en de sociale steun die deze netwerken leveren. Uit de resultaten blijkt dat het leven en netwerk van NBMV voor een belangrijk deel rond het opvangcentrum georganiseerd wordt. Dit lokale netwerk valt niet noodzakelijk samen met de buurt of de stad waar jongeren wonen, maar valt veeleer samen met het formele netwerk dat jongeren ondersteunt. Hierbij worden nauwelijks linken gelegd naar de ruimere samenleving. Deze lokale verankering zorgt voor een bereikbaar netwerk, waar NBMV veel contact mee hebben en steun uit halen. De vele verhuisbewegingen naar verschillende opvangcentra zorgen er echter ook voor dat netwerken sterk versnipperd raken en dat NBMV net als tijdens hun migratie meermaals moeten investeren in de bouw en heropbouw van een ondersteunend sociaal netwerk. Trefwoorden Nederlands: Niet Begeleide Minderjarige Vreemdelingen, sociale netwerken, sociale steun, stad, kwalitatief onderzoek.
Bij diagnosticeren van spraakstoornissen bij kinderen met schisis, is het belangrijk om niet te focussen op het eindproduct ‘compensatoire articulatiestoornissen’, maar wel op het ontwikkelingsproces. Om deze spraakstoornissen zoveel mogelijk te vermijden en vroegtijdig bij te sturen, werken we het best vanuit de ‘Parent Focused Approach’ vanaf de geboorte. Ook bij schisis leren kinderen spreken vanuit de sociale interacties met hun ouders. Vanuit het dynamisch diagnostisch proces kunnen we het communicatief ontwikkelingsproces begeleiden en beginnende problemen onmiddellijk opmerken. Vervolgens kunnen we onderzoeken welke en hoeveel ondersteuning ouders en kind nodig hebben om op het juiste spoor te worden gezet en een optimale spraak- en taalontwikkeling te bereiken. Aan de hand van 2 casussen illustreren we de mogelijkheden van een ‘Systematische opvolging en ontwikkelingsbegeleiding als permanent dynamisch diagnostisch proces bij kinderen met schisis’.
Aan de hand van een studie van de verzoekschriften tot opname in dit godshuis, wil het artikel ingaan op de vraag aan de hand van welk discours de verzoekers een plaats probeerden te bemachtigen in het godshuis. Op deze manier kan bestudeerd worden hoe waardigheid geanticipeerd en vervolgens beargumenteerd, maar ook mee geconstrueerd werd door de verzoekers van het godshuis. Wie achtte zichzelf geschikt en op basis van welke argumenten? Omdat de bejaarden schreven met als doel aanvaard te worden door de bestuurders van het godshuis, zegt hun discours enerzijds iets over de verwachtingen van het bestuur van het Godshuis Der Twaalf Apostelen maar vooral hoe deze geanticipeerd en ingeschat werden door de ouderen zelf. Op basis van welke argumenten meenden zij hun claims te kunnen leggen? Daarnaast zal een studie van de vertogen van verarmde ouderen inzicht bieden in het mentale referentiekader waaraan de verzoekers hun vertoog ophingen. Door de verzoekschriften te bestuderen, krijgen we immers een geprivilegieerde inzage in het zorglandschap van de ouderen en de kanalen die het vormgaven. Door te focussen op de tweede helft van de 18de eeuw, wil dit artikel tegen het licht houden in welke mate de formaliseringsprocessen van voorgaande eeuwen het mentale referentiekader van de ouderen hadden beïnvloed.
Antenneberoepen in de Lokale Gemeenschap als Sleutel voor Doorverwijzing van Kwetsbare Ouderen naar Hulporganisaties Zowel in Vlaanderen als in Nederland werd de voorbije jaren sterk geïnvesteerd in preventie en interventieprogramma’s om kwetsbaarheid bij ouderen tegen te gaan. Kwetsbaarheid wordt doorgaans gedetecteerd door gezondheidsprofessionals. Deze studie exploreerde hoe andere professionals buiten de zorgsector zoals postbodes, winkelbediendes of apothekers een antennefunctie kunnen hebben in de detectie van kwetsbare ouderen door hen door te verwijzen naar zorg wanneer dit nodig is. Daarnaast werd nagegaan in welke situaties zij acties ondernemen en welke ondersteuning nodig is om de rol van antenneberoep op te nemen. 18 professionals werden individueel (n=12) of in focusgroep (n=6) geïnterviewd. Resultaten van de kwalitatieve analyse tonen aan dat zij veelvuldig in contact komen met kwetsbare ouderen tijdens het uitoefenen van hun beroepsactiviteit. Door in gesprek te gaan met de ouderen detecteren zij verschillende vormen van kwetsbaarheid. Zij kunnen en willen een sleutelrol opnemen om deze ouderen door te verwijzen naar zorgondersteuning maar stellen zich vragen omtrent de privacy. Een centraal meldpunt per gemeente zien zij als een oplossing.
De literatuur beschrijft moeilijkheden in de sensorische prikkelverwerking bij verschillende ontwikkelings- en kinder- en jeugdpsychiatrische problemen. Het doel van dit onderzoek was om de verschillende profielen van de sensorische prikkelverwerking in kaart te brengen bij kleuters die aangemeld zijn op een poliklinische kinder- en jeugdpsychiatrische dienst. Er werden gedurende één jaar gegevens verzameld van kleuters tussen vier en zes jaar. De studiepopulatie (n = 42) telde voornamelijk jongens. Bij de kinderen met sensitiviteitsklachten was er steeds sprake van een bijkomende stoornis. Zo hadden alle kleuters met een diagnose van een autismespectrumstoornis (ASS) sensitiviteitsklachten. Deze klachten waren zowel hypo- als hypersensitief van aard, voornamelijk op oraal-sensorisch en tactiel vlak. De kleuters met internaliserende problemen of ASS hadden doorgaans een hypersensitief reactiepatroon, terwijl de kinderen met een diagnose van „attention deficit hyperactivity disorder” (ADHD) vaker een hyposensitief patroon vertoonden. De kinderen met problemen in de ouder-kindrelatie en contextproblemen hadden meer moeilijkheden op tactiel, auditief en vestibulair vlak. Gezien de overlap tussen kinder- en jeugdpsychiatrische problemen, contextproblemen en problemen in de sensorische prikkelverwerking is een breed differentiaaldiagnostisch onderzoek aangewezen wanneer er moeilijkheden opduiken op sensorisch vlak die het dagelijkse leven verstoren, vooral als er bijkomende zorgen zijn omtrent de ontwikkeling van het kind. Verder longitudinaal onderzoek met grotere studiepopulaties is wenselijk om de mogelijke prognostische waarde van hypo- en hypersensitiviteit na te gaan.
Bijdrage over Thomas Hobbes' receptie in de doctrine van het klassieke volkenrecht (Pufendorf, Barbeyrac, Réal de Curban, Vattel) en de relevantie van zijn benadering voor de statenpraktijk in het begin van de achttiende eeuw, aan de hand van de aansprakencatalogi van Rousset de Missy en het utopische vredesplan van Saint-Pierre.
Bijdrage over de filosoof, historicus en rechtsgeleerde Johan Rudolph Thorbecke, die van 1825 tot 1830 doceerde aan de Rijksuniversiteit Gent. Thorbecke staat bekend als de vader van de Nederlandse Grondwet van 1848. De Belgische Revolutie, die hem noopte tot het verlaten van Gent voor Leiden, was een essentiële passus in de vorming van zijn politieke en juridische denken.
Thomas Hobbes (1588-1679) is een van de eerste en voornaamste intellectuele grondleggers van het moderne denken. Denkers die na hem komen, zoals Rousseau, Kant en Hegel, staan op zijn schouders, hoewel zijn werk volgens hen uiteindelijk tekortschiet. Hedendaagse filosofen en schrijvers wijzen Hobbes vaak resoluut af. Steen des aanstoots is Hobbes’ belangrijkste boek, Leviathan, uit 1651. Daarin verkent Hobbes het spanningsveld tussen vrijheid en veiligheid: wie veilig wil leven, moet een deel van zijn vrijheid opgeven. Paradoxaal genoeg blijkt hij daardoor een belangrijke instigator van de individuele vrijheid. In deze bundel wordt de filosofie van dit controversiële zwaargewicht door veertien auteurs ontsloten en toegelicht. Auteurs: Andreas Kinneging, Bart Labuschagne, Caroline Laske, Emma Cohen de Lara, Frederik Dhondt, Hakan Külcü, Jean-Marc Piret, Maarten Colette, Michel Huysseune, Niels van Dijk, Paul de Hert, Rob Wiche, Theo de Wit, Xavier Meulders
Artikel dat ingaat op de stelling van het Hof van Cassatie in januari 1848 als zou een schending van het volkenrecht, die geen steun vindt in een expliciete wettekst, geen grond voor Cassatie uitmaken. Deze stelling is een logisch gevolg van de grondwettelijke opdracht van het Hof, maar kan ook worden bekeken vanuit volkenrechtelijk standpunt. Het indifferente, op coëxistentie gerichte volkenrecht van het Congres van Wenen organiseerde het samenleven tussen soevereine entiteiten. Dit betekende dat de evolutie naar nationale of parlementaire soevereiniteit in het volkenrecht op zich weinig steun vond. Vandaar het bewaken van de nationale grondwettelijke orde ook een eerder hermetische houding tegenover andere bronnen van het volkenrecht dan verdragen (die door art. 68 oud GW wél in beperkte mate konden doorwerken), namelijk algemene rechtsbeginselen en gewoonterecht.
In onze bijdrage stellen wij vast dat het strafrecht een blinde vlek is in de (juridische) theorievorming rond Hobbes en Leviathan. Deze blindheid is niet zonder gevolg voor de receptie van onze auteur. Zij verklaart naar onze mening waarom Hobbes controversieel blijft, en lijkt een van de redenen waarom diverse lezers de Leviathan een ‘absolutistisch’ karakter toedelen. In onze bijdrage volgen we drie hoofdgedachten.Ten eerste (§§ 2 tot en met 4) bekijken we op grond van welke normatieve aannames Hobbes tot zijn staatsleer komt en gaan wij ongemakkelijk schuifelen bij de bevoegd- heden die hij de soeverein in de burgermaatschappij toedeelt. In een tweede fase halen we het strafrecht van stal.Waar het hier op aankomt, is om voorbij het verhullende oppervlak van de zorg om veiligheid in Leviathan Hobbes neer te zetten als een denker die belangrijke strafrechtelijke intuïties onder woorden brengt, waaronder het legaliteitsbeginsel (§§ 5 tot en met 7). Ten derde zullen wij aantonen dat Hobbes niet achter vergelding kan gaan staan, maar zijn strafrechtfilosofie kruidt met toekomstgerichte ingrediënten (§§ 8 tot en met 10).Al deze elementen nuanceren de absolutistische beeldvor- ming rond onze auteur en stellen ons gerust
Op 28 mei 2019 stelde het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in het arrest Clasens v. België in hoofde van de eiser een schending van art. 3 en art. 13 EVRM vast tijdens de stakingen van de penitentiaire bewakingsassistenten in de Waalse en Brusselse gevangenissen, in casu die van Ittre, in de periode van 25 april 2016 tot 22 juni 2016. Het gebrek aan een minimale dienstverlening tijdens de stakingen leidde ertoe dat het reguliere regime was opgeschort; de concrete omstandigheden waarin de opsluiting vervolgens ten uitvoer werd gelegd, schond het verbod op foltering en onmenselijke of vernederende behandeling (art. 3 EVRM) en het Hof oordeelde tevens dat er geen daadwerkelijk rechtsmiddel voorhanden was om een einde aan deze mensenrechtenschendingen te maken (art. 13 EVRM).
Psychopathie wordt beschouwd als een persoonlijkheidsstructuur bestaande uit interpersoonlijke, affectieve en gedragsmatige kenmerken. Psychopathie is een van de weinige persoonlijkheidsconstructen die een robuuste relatie met gewelddadig gedrag vertoont, wat de grote interesse vanuit de wetenschap alsook vanuit het juridisch en het forensisch-psychiatrisch werkveld voor dit construct in belangrijke mate verklaart. Ondanks deze uitgebreide aandacht voor psychopathie is de huidige kennis over psychopathie bij zedenplegers echter beperkt. Daarnaast blijven diverse mythes aangaande psychopathie het werkveld hardnekkig domineren. Het doel van het huidig artikel is drieledig. Ten eerste wordt beoogd om op basis van de (inter)nationale literatuur een genuanceerd beeld te schetsen over de relatie tussen psychopathie en zedendelinquentie. Ten tweede, wil dit artikel uitgebreid stilstaan bij de implicaties van deze empirische inzichten voor de klinische forensische praktijk. Ten derde, willen de auteurs de wetenschappelijke inzichten stelselmatig illustreren aan de hand van casuïstiek. De literatuur toont aan dat verhoogde psychopathiescores voornamelijk bij een beperkte subgroep van zedenplegers (i.e., gemengde daders en verkrachters) lijken voor te komen. De waarde en bruikbaarheid van de PCL-R-totaalscores kan echter worden afgevraagd. Diagnostische analyses op facetniveau geven immers een genuanceerder en informatiever klinisch profiel weer, dat een vertaalslag naar het behandelplan van de (zeden)pleger bevordert. Daarnaast blijft het raadzaam om zich bij risicotaxaties voornamelijk -indien niet uitsluitend- te laten leiden door gevalideerde risicotaxatietools voor seksueel recidive in plaats van door PCL-R-scores. Tenslotte is er toenemende empirische evidentie die een voorzichtig optimisme inzake de effectiviteit van behandelprogramma’s bij deze plegers verantwoordt. Het artikel wordt afgesloten met enkele aanbevelingen voor toekomstig onderzoek en de klinische praktijk.
Diverse studies tonen aan dat forensische cliënten met een verstandelijke beperking (VB) relatief vaak zijn veroordeeld voor het plegen van zedendelicten in vergelijking tot andere delictentypen. De accuraatheid van prevalentiecijfers is echter lastig in te schatten, aangezien het diagnosticeren van een VB geen eenvoudige opgave is en afhankelijk is van het gekozen instrument. Bovendien is er risico op over- of onderschatting, en is de pakkans wellicht groter dan voor andere diagnostische groepen. In deze literatuurstudie schetsen wij eerst belangrijke aandachtspunten bij het diagnosticeren van een VB. Vervolgens beogen wij te informeren over de meest invloedrijke verklarende modellen voor seksueel grensoverschrijdend gedrag bij plegers met een VB, over de bruikbaarheid van risicotaxatie-instrumenten bij plegers met een VB, over de verschillende behandelmogelijkheden en over de effectiviteit van de bestaande behandelprogramma’s bij plegers met een VB. Meer inzicht ten aanzien van deze doelgroep kan leiden tot een betere inzet van middelen.