clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Hoewel tot op vandaag nog steeds onderbelicht, wordt staatssteun alsmaar meer een relevant topic in de dagdagelijkse rechtspraktijk. 
Dat toenemend belang zet zich tevens door in het fiscaal recht. 

Het staatssteunrecht beslaat in het kader van recht van de Europese Unie slechts drie verdragsartikelen, een handvol verordeningen en een aantal soft law-instrumenten (richtsnoeren, kaderregelingen, ...). 


Het belang van de rechtspraak van de Europese hoven is (daarom) omgekeerd evenredig. Thans ontbreekt evenwel een instrument voor de praktizijn die zich met staatssteun geconfronteerd ziet in diens fiscale praktijk. Dit boek, waarin de rechtspraak van de Europese hoven omstandig aan bod komt, wil hieraan verhelpen
De reeks Patrimonium, een initiatief van het Instituut voor Familiaal Vermogensrecht van de K.U.Leuven, beoogt een jaarlijkse stand van zaken weer te geven in het domein van het familiaal vermogensrecht waarbij eveneens aandacht wordt geschonken aan de relevante fiscale bepalingen. Patrimonium 2011 vormt het zesde boekdeel van deze reeks.

Het eerste deel van dit praktische boek bevat een kroniek rechtspraak en rechtsleer. Patrimonium 2011 beslaat de periode 1 juli 2010 tot 30 juni 2011. Het tweede deel van Patrimonium 2011 bevat een overzicht van nieuwe wetgeving en hangende wetsvoorstellen. In het derde deel worden tien actuele en voor de praktijk relevante vragen beantwoord. In het vierde deel worden de recente legislatieve en jurisprudentiële ontwikkelingen in de ons omringende landen geanalyseerd. In Patrimonium 2011 komen Duitsland, Engeland en Wales, Nederland en Spanje aan bod. Bij wijze van epiloog worden ten slotte enkele beschouwingen omtrent een Europees internationaal familiaal vermogensrecht geformuleerd.

Patrimonium 2011 is naast een wetenschappelijk hoogstaand werk ook een handig en exhaustief werkinstrument voor de rechtsbeoefenaar.
Van de Vlaamse populatie 14-85 jaar geeft 22,2% aan de afgelopen 6 maanden als vrijwilliger gewerkt te hebben in het kader van een vereniging in het algemeen. Hiervan zijn er 38,7% actief in een sportstructuur, wat neerkomt op 8,6% van de Vlaamse populatie. Het hoofdstuk bespreekt het profiel van onze Vlaamse sportvrijwilligers anno 2009.
In deze bijdrage wordt enerzijds een algemeen overzicht gegeven van de ontwikkelingen in de
sportdeelname op basis van beschikbare tijdreeksen. Anderzijds wordt op basis van de gegevens
uit de participatiesurvey van het wetenschappelijke steunpunt Cultuur, Jeugd & Sport
(PaS09) een analyse uitgevoerd betreffende het profi el van sportparticipanten en non-participanten,
alsook de voorkeur, het niveau, de locatie en de context van de sportbeoefening. Uit de
trendanalyses blijkt dat er in de tijd parallel aan de diversifi catie van het sport- en bewegingsaanbod
ook een verruiming heeft plaatsgevonden van wat onder sport begrepen wordt. Na
een eerste participatiegolf gedurende de jaren 1970 is een tweede golf van sportparticipanten
merkbaar vanaf de jaren 1990 onder impuls van voornamelijk de niet-clubgeorganiseerde
sport. Uit de resultaten op basis van de PaS09 blijkt dat de actieve deelname aan sport anno
2009 nog steeds sociaal gestratifi ceerd is. Kenmerken zoals leeftijd, opleiding, gezinsstatus
en sportkapitaal zijn daarbij beduidende factoren. Wat de sportsetting betreft, is duidelijk dat
anders georganiseerde vormen van sport en beweging aan populariteit winnen. Nieuwe behoeften,
markten en uitdagingen tekenen zich bijgevolg volop af binnen het sportlandschap en
vragen om een vernieuwde visie en (bij)sturing vanwege publieke maar ook andere actoren.
Het Vlaamse sportlandschap op lokaal niveau cfr gemeentelijk niveau wordt vandaag gekenmerkt door drie prominente sportaanbieders: sportclubs, gemeentelijke sportdiensten en commerciële sportaanbieders zoals fitnesscentra. In deze bijdrage staan deze drie prototypes van sportaanbieder centraal. Eerst wordt een algemeen overzicht gegeven van de ontwikkelingen in het sportaanbod en wordt de evolutie van de verschillende sportaanbieders in kaart gebracht op basis van beschikbaar trendmateriaal. Vervolgens wordt specifiek aandacht besteed aan de eigenheid van en de verschillen tussen de drie groepen van sportaanbieders. Hiervoor wordt gebruik gemaakt van gegevens die verzameld werden in drie panelstudies, met name het Vlaamse Sportclub Panel 2009 VSP09, het Vlaamse Fitness Panel 2009 VFP09 en het Vlaamse Sportdienst Panel 2010 VSDP10. Een aantal thema's staan hierbij centraal, namelijk het organisatieprofiel van de aanbieder, de inzet van human resources en het profiel van de gebruikers. In een laatste deel komen de interorganisationele verbanden tussen de drie onderscheiden sportaanbieders uitgebreid aan bod. Uit de resultaten blijkt dat de drie groepen van sportaanbieders ieder een andere ontstaansgeschiedenis kennen en gekenmerkt worden door een eigen visie en aanpak. Hoewel de verschillende aanbieders steeds meer oog krijgen voor elkaar blijven onderlinge samenwerkingsverbanden eerder beperkt.
Deze bijdrage biedt een samenvatting van een onderzoek met als centrale onderzoeksvraag " Welke (leidinggevende) functies kunnen en mogen door burgerpersoneelsleden niveau A worden opgenomen in de Belgische politie". Deze (normatieve) vraag werd beantwoord aan de hand van een literatuurstudie, focusgroepen en gevalstudies. De argumenten die kunnen gehanteerd worden voor of tegen het inzetten van burgerpersoneel werden onderverdeeld in drie dimensies: de functiekenmerken waar de argumenten betrekking op kunnen hebben, de aard van de argumenten en de onderliggende visies die onder deze argumenten schuilgaan. Wat betreft de functiekenmerken geven de resultaten van het onderzoek onder meer aan dat het al dan niet nodig hebben van politiebevoegdheden het belangrijkste functiekenmerk blijkt te zijn, naast het functiekenmerk rond criminaliteitsbestrijding en dienstverlening. Wat betreft de aard van de argumenten is gebleken dat cultuur en het gebrek aan aanvaarding van burgerpersoneel als belangrijkste argumenten contra de inzet van burgerpersoneel worden beschouwd. Wat het onderliggend discours betreft blijkt dan weer dat voornamelijk drie discoursen worden terug gevonden: het bureaucratisch-hiërarchische, het economische en in mindere mate het juridische discours. Het gemeenschapsgerichte discours ontbreekt. Het onderzoek levert alleszins een kader aan waarmee beleidsmatig weloverwogen beslissingen kunnen worden genomen rond het al dan niet inzetten van burgerpersoneel.
De BIM-wetgeving voorziet een bijzonder regime voor maatregelen die betrekking hebben op advocaten. Deze ‘voorkeursbehandeling’
is ingegeven door de zorg voor het beroepsgeheim. Dat beroepsgeheim verdient inderdaad bescherming, vanwege
de twee mensenrechten die het helpt waarborgen. Enerzijds is dat het – absolute – recht op een eerlijk proces. Dat laat nauwelijks
ruimte voor uitzonderingen: gegevens onder het beroepsgeheim die slaan op een specifieke juridische procedure genieten
quasi absolute bescherming. Het beroepsgeheim fungeert echter ook als een middel voor de bescherming van het privéleven
van de cliënt. Daarom zijn ook geheime besprekingen of stukken van advocaten buiten specifieke procedures om, meer
beschermd dan de gewone privégegevens van gewone burgers. In dit laatste geval moet het beroepsgeheim wel soms wijken
voor andere legitieme belangen. De BIM-wetgever heeft er voor gekozen geen muur te plaatsen tussen inlichtingenwerk enerzijds
en gerechtelijk werk in strafzaken anderzijds, maar streeft integendeel naar zo veel mogelijk doorstroming van inlichtingen
aan de strafrechtelijke instanties. Deze keuze verplichtte hem meteen ook tot de extra zware bescherming van advocaten
die de BIM-wet terecht bevat. Wel vallen de voorschriften in de praktijk niet altijd gemakkelijk toe te passen en de inbreuken
niet altijd gemakkelijk te detecteren of te sanctioneren.
De samenwerking in vennootschappen vormt onvermijdelijk een bron van conflicten. De rechter beschikt dan ook over talloze mogelijkheden om aan deze conflicten een einde te maken. Deze bijdrage beoogt een overzicht te bieden en de verschillende remedies duidelijk te onderscheiden aan de hand van recente rechtspraak. Eerst worden de verschillende types van gerechtelijke procedures (ten gronde, in kort geding en zoals in kort geding) kort onder de loep genomen. De verschillende maatregelen worden opgedeeld in maatregelen op bestuursniveau (voornamelijk het voorlopig bewind, het deskundigenonderzoek, het sekwester en de lastgeving ad hoc) en maatregelen die ingrijpen op het aandeelhouderschap (geschillenregeling: gedwongen overdracht resp. overname van aandelen). Middelen ter beheersing of beslechting van vennootschappelijke conflicten die geen rechterlijke tussenkomst vereisen (zoals het vraagrecht, de herroeping van bestuurders en zaakvoerders, het individuele onderzoeksrecht en conventionele regelingen ter preventie of beslechting van geschillen), evenals procedures ex post (aansprakelijkheids- en nietigheidsvorderingen, met inbegrip van misbruik van meerderheid en minderheid) worden niet behandeld.
Lerarenopleidingen en stagescholen evolueren steeds meer naar een gezamenlijke verantwoordelijkheid in de opleiding van toekomstige leraren. Hogescholen blijven in een kwetsbare positie ten aanzien van het borgen van kwaliteit van stageplaatsen als er geen kwaliteitscriteria bestaan die toelaten de leerkansen op de stageplek optimaal te benutten.
 
Dit project wil in samenwerking met alle stakeholders (stagebegeleiders, mentoren, studenten, pedagigische begeleiders, mentorenbegeleiders) een zelfevaluatietool ontwikkelen die de kwaliteit van een school als leeromgeving voor stagiairs/beginnende leerkrachten in kaart brengt. De evaluatietool biedt een bijkomende meerwaarde i.f.v. kwaliteitszorg en professionalisering binnen de stagescholen, wat hun doorlichtingen inzake personeelsbeleid (loopbaanbegeleiding) en kwaliteitszorg ten goed zal komen.
Het recht op toegang tot documenten van de EU instellingen is uitgewerkt in Verordening (EG) Nr. 1049/2001 ('de Eurowob'). Tien jaar na aanname kan de balans worden opgemaakt over de waarde van het instrument. Vraag daarbij is of met de Eurowob een effectief recht op toegang tot documenten is vastgelegd. Een antwoord hierop wordt in deze bijdrage gegeven na analyse van de tekst van de Eurowob en de uitleg daarvan door het Hof van Justitie en het Gerecht.
De bescherming van persoonsgegevens is een onderwerp dat steeds meer mensen bezighoudt. De overheid, het bedrijfsleven en particulieren verzamelen, gebruiken en verspreiden persoonsgegevens op steeds grotere schaal. Degenen om wiens persoonsgegevens het gaat krijgen daarbij steeds sterker het gevoel dat men de controle over zijn eigen gegevens aan het verliezen is. Door deze ontwikkelingen worden de juridische vragen die zich over deze thematiek voordoen, steeds belangrijker. Aan welke regels is men bij het verzamelen en gebruiken van persoonsgegevens gebonden? Welke rechten kan iemand inroepen om de controle over zijn eigen persoonsgegevens te vergroten? Wie houdt er toezicht op de naleving van de regels en wie is verantwoordelijk voor de handhaving? De antwoorden op deze vragen zijn te vinden in de Nederlandse Wet bescherming persoonsgegevens en de regels die daarop zijn gebaseerd. Deze regels worden door velen als zeer complex ervaren. Deze monografie beoogt de lezer houvast te bieden en wegwijs te maken. 

De inhoud van de Wet bescherming persoonsgegevens wordt uitvoerig besproken en uitgelegd. De wet wordt daarbij nadrukkelijk in zijn Europeesrechtelijke context geplaatst. Zowel regels van de Europese Unie als de wijze waarop het Europees Hof voor de Rechten van de Mens het recht op bescherming van het privéleven van artikel 8 EVRM uitlegt, hebben grote invloed op hoe de Wet bescherming persoonsgegevens moet worden begrepen. De monografie eindigt met een blik op de toekomst en bespreekt hoe de bescherming van persoonsgegevens in de toekomst kan worden verbeterd.
Ten onrechte heeft de wetgever het artikel 29bis WAM-wet in 2001 uitgebreid tot alle spoorvoertuigen, dus ook treinen. Ten onrechte heeft het Hof van Cassatie ook treinongevallen overkomen in de eigen spoorwegbedding, onder het voormelde wetsvoorschrift laten vallen. Wat nu met de ongeveer 180 suicides per jaar, uitgevoerd op het Belgisch spoorwegnet?
Deze wettenverzameling (met annotaties) geeft de belangrijkste wetten en besluiten weer uit het socialezekerheidsrecht, in deze volgorde: 1. algemeen; 2. werknemers; 3. zelfstandigen; 4. sociale bijstand; 5. sociaal strafwetboek. wat de minder belangrijke teksten betreft: deze worden aan het begin van elk hoofdstuk opgesomd, op een exhaustieve wijze, en met verwijzing naar de vindplaats.
Artikel 61 Wegcode regelt alle combinaties van "samengestelde" verkeerslichten, behalve één: rechts een volgroen licht, links een licht met rode pijl verwijzend naar linkse richting. Volgens het Hof van Cassatie wijst deze compositie naar een verbod, links in te slaan. De auteur betwist deze these, zowel met tekst-technische argumenten als op grond van argumenten gehaald uit veiligheidsoverwegingen.
Op 1 januari 2010 werd een principieel rookverbod van kracht in gesloten plaatsen toegankelijk voor het publiek. Voor drankgelegenheden en kansspelinrichtingen van klasse I was er een tijdelijke uitzondering op dat rookverbod. In een arrest van 15 maart 2011 vernietigde het Grondwettelijk Hof die uitzondering, waardoor het bestaande rookverbod zonder verdere wetgevende tussenkomst algemeen wordt vanaf 1 juli 2011.
Noot bij een arrest van het Grondwettelijk Hof van 30 september 2010, waarin het Hof het volgende heeft beslist:
"Artikel 83, § 1 van de arbeidsovereenkomstenwet, dat in een verkorte opzeggingstermijn voorziet voor bedienden die de pensioengerechtigde leeftijd naderen of deze leeftijd bereikt hebben, schendt de artikelen 10 en 11 van de Grondwet niet."
De in België van kracht zijnde verboden op gezichtsverhulling en -verberging staan centraal in deze bijdrage. De auteurs gaan zowel in op het algemene, strafrechtelijke verbod, dat ingevoerd werd door middel van de Wet tot instelling van een verbod op het dragen van kleding die het gezicht volledig dan wel grotendeels verbergt, als op verboden op lokale niveaus.
Deze bijdrage verschaft een analyse van de recente ontwikkelingen op materieel, procedureel, institutioneel en sociaal-economisch vlak in het Europees en Belgisch octrooirecht. Allereerst het institutionele luik: in de voorbije jaren zijn verschillende fundamentele stappen ondernomen om de Europese institutionele octrooiarchitectuur te verbeteren. Met de name de recente ontwikkelingen betreffende het Europese eenheidsoctrooi en de voorstellen voor een Europees octrooigerecht worden hier in detail belicht. Daarna wordt ingezoomd op de procedurele en inhoudelijke aspecten van het octrooirecht. Een mijlpaal in dit verband was de ondertekening van het internationale Verdrag inzake Octrooirecht. Een tweede verwezenlijking was de inwerkingtreding van het verdrag tot herziening van het Europees Octrooiverdrag (EOV), het zogenaamde EOV 2000. Thans nadert de omzetting van beide verdragen in het Belgisch octrooirecht haar eindpunt. In de marge van deze institutionele en wetgevende initiatieven, werden in de voorbije jaren ook een aantal spraakmakende rechterlijke beslissingen geveld die het materiële recht updaten en bijwerken. Tot slot besteden we aandacht aan nieuwe sociaal-economische tendenzen, zoals het fenomeen van de zogenaamde “open innovatie”.
In deze bijdrage wordt ingegaan op een onderwerp dat het afgelopen jaar nadrukkelijker op de voorgrond is getreden dan voordien al het geval was: de relatie tussen octrooien op menselijk DNA en genetische diagnostiek. Voor wat betreft diagnostische toepassingen van menselijk DNA bestaat al langer een vermoeden dat het gebruik dat van genoctrooien wordt gemaakt ‘over the top’ is. Onderzocht wordt hoe met deze hinderlijke gevolgen van octrooien op de toegang tot gezondheidszorg kan worden omgegaan.
Het project Taalvaardig aan de Start (TaalVaSt) (1/10/2009-30/09/2012) pakt een aantal taalleerzorgproblemen van eerstejaarsstudenten aan door middel van een digitale taalvaardigheidstoets en aangepaste begeleidingsoefeningen. In deze presentatie worden het talige begeleidingstraject en de digitale talige leeromgeving voorgesteld en toegelicht, waarbij ondermeer wordt ingegaan op de fundamenten waarop die talige ondersteuning is gebouwd. Door middel van een behoefteanalyse is getracht de noden en behoeften van de eerstejaarsstudenten in kaart te brengen. De resultaten van die analyse en de taaltest vormden dan het vertrekpunt naar het uitstippelen van een concreet begeleidingstraject.
Er is een sluipende consensus gegroeid dat de tweede en derde pijler een onvervangbare plaats hebben verworven in de pensioenopbouw. Promotoren van de tweede en derde pensioenpijler (op basis van kapitalisatie) schermen met het geringere rendement van de premies voor de eerste pijler (op basis van repartitie). Een particuliere verzekering zou een hogere opbrengst hebben dan een optrekking van de bijdrage voor de eerste pijler. Deze studie onderzoekt of dit correct is en indien niet wat de implicatie is voor de huidige discussie over de pensioenopbouw in België?

Kan een tweede pijler een beter pensioen verzekeren tegen een lagere kostprijs dan wat het geval zou zijn met een verdere uitbouw van de eerste pijler? Welke bijdragen zijn nodig om welk pensioenniveau gegarandeerd te krijgen? Al te gemakkelijk wordt vergeten dat de tweede pijler extra bijdragen vraagt, fiscale ondersteuning nodig heeft en geconfronteerd wordt met aanzienlijke intermediatiekosten en nieuwe risico’s. De jongste financiële crisis heeft de risico’s nog verder onder de aandacht gebracht.

In België is het wettelijk pensioen geërodeerd en is de tweede pijler niet van de grond gekomen. Er is immers geen gratis lunch in de pensioenvoorziening. Het vermijden van armoede in de oude dag (solidariteit) en tegelijk het behoud realiseren van de welvaart bij oppensioenstelling (verzekering) vergt een aanzienlijke inspanning. Het rapport pleit ervoor de adviezen ter harte te nemen die reeds lang in België circuleren om de verzekeringsidee in de eerste pijler te herstellen en tegelijk de koopkracht van de laagste pensioenen te vrijwaren. Het is een overtuigd pleidooi voor het herstel van de eerste pijler. Het behoud en herstel van solidariteit en verzekering in de eerste pijler zal weinig ruimte overlaten voor de tweede of derde pijler. De huidige financiële, economische en budgettaire crisis maakt aanvullende financiering op basis van repartitie misschien zelfs een meer aangewezen formule. Het moet toelaten een verbeterd pensioen voor de huidige en volgende generaties te realiseren, ruimte te maken voor een hernieuwde schuldafbouw en nu al ruimte te zoeken bij een verhoogde activiteitsgraad.
Al te vaak wordt fiscaliteit enkel bekeken vanuit het oogpunt van de belastingdruk die weegt op onze schouders. Het is alsof wij alleen maar betalen aan vadertje staat en er niets voor terug krijgen. Naast deze eerste correctie maakt deze studie een inventaris van alle mogelijke vormen van niet-belasten, hetzij omdat men niet kan belasten, of omdat men om tal van redenen niet wil belasten of de weg van de minst belaste weg accepteert.

De meesten aanvaarden dat de strijd tegen fiscale en sociale fraude zal moeten verder gezet worden. Ramingen van de minderontvangsten voor de overheid variëren van 6 tot 30 miljard euro. Deze studie toont aan dat er daarnaast nog tal van minderontvangsten zijn voor de overheid, fiscale en parafiscale uitgaven of overige minderontvangsten, of volumes van belastingontwijking en ontwijking van sociale zekerheidsbijdragen. Zij tellen op tot minstens 75 miljard euro. Bovendien zijn er permanent perverse verdelingseffecten, tot en met het feit dat vooral diegenen die zich de hulp kunnen veroorloven van fiscale adviseurs en belastingplanners, er optimaal kunnen gebruik van maken. Terwijl ‘enkel de gewone mensen nog belastingen betalen’ kunnen anderen beroep doen op ‘de pachters van het niet-belasten’. Voor dezen wordt terecht misschien ons land geklasseerd bij de belastingparadijzen.

Wanneer wij de omvang zien van al deze al gekende of nog te ramen vormen van niet-belasten, en dit samen bekijken met de ontvangsten- en uitgavenzijde van de publieke financiën, dan wordt de uitdaging van de budgettaire consolidatie die rond moet zijn tegen 2015 iets minder moeilijk. Integendeel nodigt het uit om sneller en grondiger onze publieke financiën op orde te stellen. ‘Luilekkerland’ behoort immers tot het rijk van de sprookjes.
Het Nederlandse model van volkshuisvesting geniet in Vlaanderen grote belangstelling. De brede toegankelijkheid van de sector, de financiële zelfstandigheid van de corporaties en hun professionele organisatie hebben al menig sociaal geïnspireerde Vlaming doen dromen. In België werden in het verleden echter andere beleidskeuzes gemaakt, keuzes die tot op vandaag en nog lang in de toekomst de woningmarkt zullen blijven bepalen. Naar aanleiding van de Rooilijn Kenniskring 'Volkshuisvesting en corporaties door Vlaamse ogen' op 22 juni, zal in deze bijdrage de Vlaamse praktijk worden beschreven.
De auteurs toetsen het Vlaamse woonmodel aan recente veranderingen en verwachtingen. Ze kijken naar demografische ontwikkelingen, sociaal-culturele veranderingen en woonwensen. Daaruit besluiten ze dat het Vlaamse woonmodel in transitie is: alleen al de vaststaande demografische trends (vergrijzing en de gevolgen van de migratie voor het stedelijk wonen) maken dat de niet-stedelijke gezinswoning niet langer de voornaamste hoeksteen van het wonen in Vlaanderen is. Ze toetsen de nieuwe woonvragen die uit die transitie voortkomen aan de ruimtelijke mogelijkheden om aan nieuwe woonvormen een plaats te bieden. Het leidt tot de conclusie dat er heel wat vrijheidsgraden overblijven om het antwoord te formuleren. Er kunnen dus keuzes gemaakt worden. Het boek verkent de randvoorwaarden voor toekomstige woonontwikkelingen als die keuzes geleid worden door enkele cruciale principes van duurzame ontwikkeling. De afstemming tussen de toekomstige woningvraag en het aanbod zal grotendeels via de markt tot stand komen. Welke factoren spelen er en hoe zullen die de prijzen in de toekomst beïnvloeden? Een belangrijke vraag daarbij is hoe de betaalbaarheid zal evolueren: zal de kloof tussen huurders en eigenaars nog verder uitdiepen? Dit roept onmiddellijk ook de vraag op naar wat de overheid nog kan en zal doen op de woningmarkt. Er zullen keuzes gemaakt moeten worden over welke correcties nodig en nuttig zijn om ervoor te zorgen dat goed wonen voor iedereen betaalbaar is.
Het HIVA-K.U.Leuven voerde een studie uit over de financiering en kosten verbonden aan deelname aan deeltijds kunstonderwijs. Het onderzoek toont aan dat het inschrijvingsgeld voor een kunstopleiding in het deeltijds kunstonderwijs erg laag is, maar dat er in de loop van de opleiding toch heel wat kosten voor materialen moeten worden betaald. Dit maakt dat kinderen zeker niet altijd op basis van talent of interesse een bepaalde kunstopleiding kiezen of kunnen kiezen, maar wel op basis van hun beurs.
 
Uit dit onderzoek blijkt dat het werken aan gelijke onderwijskansen één van de grootste uitdagingen wordt waar de 168 academies voor muziek, woordkunst, dans en beeldende kunst voor staan. Gelijke instroom bevorderen door financiële en socio-culturele drempels te slechten, staat al jaren hoog op de agenda in het leerplichtonderwijs. Het deeltijds kunstonderwijs doet ook inspanningen op dat vlak, maar heeft nog wel wat uitdagingen aan te pakken.