clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Manning benadrukt in zijn pleidooi dat een democratische politie de nadruk dient te leggen op een eerlijke en gelijke behandeling zowel binnen het eigen korps als naar de burger toe. Maar hoe kan je rechtstatelijke principes behouden ten aanzien van individuen of groepen die juist argwanend of zelfs vijandig staan ten aanzien van democratische instituties, zonder excessen zoals recentelijk die in Kiev? Tevens maken we ons de bedenking of een maatschappij wel steeds hinder of schade ondervindt bij een radicaal verzet of protestactie. Zonder de bestorming van de Bastille is er immers geen plaats voor vrijheid, gelijkheid en broederschap. Het proces van radicalisering hoeft dus niet steeds te leiden tot ongewenste gevolgen binnen een maatschappij, maar hoe moet een politieambtenaar daarmee omgaan?
Heel wat gedragingen (bijv. seksuele handelingen, eten, sportbeoefening, …) zijn inherent belonend. Individuele verschillen in de mate waarin mensen gevoelig zijn voor beloningen bepalen dan ook een 
groot deel van het menselijk gedrag. In dit stuk wordt een overzicht gegeven van verschillende beloningsgestuurde gedragingen. Daarnaast wordt beschreven hoe beloning en beloningsgevoeligheid een belangrijke rol spelen bij maladaptieve gedragingen, en hoe interventies daarop kunnen inspelen.
Op grond van een vergelijkende discoursanalytische studie, steunend op Appraisal Theory (Iedema, Feez & White 2008 [1994]; Martin & Rose 2007 [2003]; Martin & White 2005; Thomson, White & Kitley 2008),  gekoppeld aan face-to-face diepte-interviews, onderzoekt het artikel in welke mate de meertalige context in België de buitenlandberichtgeving over dit land beïnvloedt. Eenzijdige selectie van bronnen, stereotiepe invalshoeken en hardnekkige referentiekaders zouden het beeld van de realiteit vertekenen, met nadelige gevolgen voor het imago van Belgen in het buitenland. Bestaat het gevaar dat informatie verloren gaat als gevolg van ingewikkelde taalkwesties? Zijn buitenlandcorrespondenten zich bewust van de mogelijke valstrikken van het gescheiden medialandschap in België? Vertrouwt een groot aantal buitenlandcorrespondenten inderdaad uitsluitend op Franstalige bronnen? En is er een aantoonbaar verschil in perspectief merkbaar? 

Concreet gaat het artikel dieper in op één welbepaald nieuwsfeit dat in 2010 werd opgepikt in de buitenlandse (kwaliteits)kranten, met name de val van de federale regering Leterme II en het bijhorende conflict rond het kiesdistrict Brussel-Halle-Vilvoorde. Het artikel toont aan hoe in het bijzonder Franse en Nederlandse buitenlandcorrespondenten dit nieuwsfeit vanuit een zeer verschillende invalshoek belichten, en koppelt dit gegeven aan (i) de mate van integratie van de correspondent en (ii) de talenkennis van de correspondent.
Opzettelijke zelfverwonding wordt gedefinieerd als de intentionele directe beschadiging van het eigen lichaam, zonder bewuste suïcidale intentie. De behandeling varieert van gedwongen opname in een psychiatrische instelling (in het Britse Gemenebest), tot een permissieve aanpak zonder behandeling en uiteenlopende behandelingsmogelijkheden er tussenin. Eerst wordt de gepastheid van de mate van interveniëren besproken in functie van verschillende diagnosen. Het tweede gedeelte van het artikel bespreekt het advies dat door hulpverleners verstrekt wordt aangaande de omgang met wonden en littekens en aangaande de mogelijkheden voor een (gewezen) zelfverwonder om het stigma van een deviante identiteit te vermijden. Een rondvraag bij Belgische hulpverleners bracht aan het licht dat velen onder hen adviseren om littekens te verbergen, terwijl er anderzijds aanwijzingen zijn dat niet-verbergen een teken van herstel is. Aangezien verbergen en smoesjes verzinnen ook kunnen leiden tot de instandhouding van een deviante identiteit, wordt gewezen op meer gepaste vormen van stigmamanagement.
In de afgelopen jaren hebben zich een aantal ontwikkelingen voltrokken die een betere naleving van het EU recht door de lidstaten beogen. Zo is er EU Pilot, een informeel initiatief van de Commissie om problemen op te lossen zonder terug te moeten grijpen naar de inbreukprocedure onder artikel 258 VWEU. Daarnaast valt ook een veelvuldiger gebruik van de procedure op grond van artikel 260 lid 2 VWEU, ingevoerd bij het Verdrag van Maastricht, op dat nu op kruissnelheid lijkt te komen. Nog recenter begint de Commissie eveneens veelvuldig de procedure op grond van artikel 260 lid 3 VWEU, ingevoerd bij het Verdrag van Lissabon, aan te wenden.
Artsen hadden tijdens de Eerste Wereldoorlog een ambigue positie. Enerzijds werkten ze dicht bij het front en kwamen ze direct in aanraking met de horror en de opwinding van de oorlogsvoering. Anderzijds waren ze geen ‘echte’ soldaten, omdat ze niet mochten deelnemen aan de strijd. In die zin beantwoordden ze niet geheel aan de cultureel verheven martiale mannelijkheid, welke gekenmerkt werd door een verheerlijking van het gewapend man-tegen-mangevecht, plichtsbesef, avontuur en militaire moed. De vraag stelt zich dan ook hoe zijzelf hun professionele identiteit formuleerden in relatie tot de heroïsche soldatenidentiteit. Dit artikel ondervraagt deze kwestie door middel van een discoursanalyse van de oorlogsgeschriften van Britse, Amerikaanse en Franse artsen, en dit aan de hand van een specifieke invalshoek: hun discours over gewonde lichamen en lichamelijkheid.
Verlagen jobkandidaten hun aanwervingskansen wanneer zij bij het solliciteren hun affiniteit met een vakbond reveleren? Speelt de syndicalisatiegraad van de sector waarin ze solliciteren daarbij een rol? Of is de bedrijfsgrootte van de potentiële werkgever van belang? Om een antwoord te formuleren op deze vragen, trekken we eerst de internationale wetenschappelijke literatuur in en daarna het Vlaamse veld.
Marianne Thyssen staat als nieuwe Eurocommissaris, bevoegd voor o.a. werkgelegenheid en sociale zaken, voor vele uitdagingen. De scepsis rond het gewicht van haar bevoegdheidspakket wegnemen, zou daarvan de minste moeten zijn. De toestand waarin de Europese Unie zich bevindt maakt haar bevoegdheden vanzelf uiterst belangrijk. Ook al beschikt zij niet over de hefbomen om op haar eentje Europa een meer sociaal gelaat te geven, als belangrijke teamspeler kan zij de Commissie wel in die richting doen opschuiven. Vanuit Metis en Poliargus verwachten we dat ze deze taak op zich neemt en wij zullen dit de komende jaren ook opvolgen. We selecteerden dé vijf prioritaire uitdagingen waarop zij het verschil kan maken. Indien zij daarin slaagt, krijgt zij van ons binnen vijf jaar grootste onderscheiding.
Anne is een meisje van 13 jaar. Ze zit in het derde jaar algemeen secundair onderwijs en volgt de richting moderne talen. Het gezin bestaat uit vader, moeder en Anne. Papa heeft een fulltime baan en moeder is niet werkzaam. Anne werd aangemeld door haar moeder omdat Anne al enkele jaren problemen heeft, maar sinds een jaar gaat dit gepaard met flauwvallen met verlies bewustzijn. Mama omschrijft de problemen van Anne als faalangst, angststoornissen en een laag zelfvertrouwen.
De afdeling publiekrecht heeft zich dit jaar gebogen over de bijzonder actuele discussie aangaande de schending van vormvereisten in het kader van een oplossingsgerichte bestuursrechtspraak. Langs Belgische zijde werd een preadvies geschreven door Frederic Eggermont, docent aan de VUB en auditeur in de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. Dit advies analyseert de bestuurlijke lus vanuit een rechtsvergelijkend perspectief. Nico Verheij, staatsraad in de Afdeling bestuursrechtspraak van de Nederlandse Raad van State, heeft op zijn beurt een preadvies verleend over de opmerkelijke transformatie van de Nederlandse bestuursrechter van traditionele grensrechter naar moderne geschilbeslechter.
De nieuwe wet betreffende de gemeentelijke administratieve sancties zorgt zowel materieel als organisatorisch voor een omwenteling in het landschap van de lokale bestuurlijke politie. In deze bijdrage wordt op het organisatorische aspect dieper ingegaan. Het verleden leert dat interbestuurlijke samenwerking, ook inzake gemeentelijke administratieve sancties, zijn voordelen kent. Toch was de Nieuwe Gemeentewet hier niet op aangepast waardoor de problemen zich opstapelden; zij werden veruitwendigt in verschillende vonnissen van de politierechtbank. De nieuwe GAS-wet heeft, aspect per aspect, deze op uiteenlopende wijze proberen te verhelpen.
Excessief huilen bij baby’s is een veel voorkomend probleem tijdens de eerste zes levensmaanden. Het extreme huilpatroon is eenvoudig te herkennen, maar blijft een groot etiologisch vraagstuk voor wetenschappers. In dit artikel wordt ingegaan op de kenmerken en de mogelijke oorzakelijke verklaringen van excessief huilen. Tenslotte komen enkele behandelrichtlijnen aan bod.
In het institutioneel akkoord over de zesde staatshervorming hebben de onderhandelaars een grondige hertekening van de fiscale bevoegdheidsverdeling en de financiering van de deelstaten aangekondigd. De bijzondere wet van 6 januari 2014 "tot hervorming van de financiering van de gemeenschappen en de gewesten, tot uitbreiding van de fiscale autonomie van de gewesten en tot financiering van de nieuwe bevoegdheden" (BS 31 januari 2014) geeft hieraan uitvoering en brengt voornamelijk wijzigingen aan in de bijzondere financieringswet van 16 januari 1989 (BFW). In deze bijdrage worden de krachtlijnen van de hervorming toegelicht, waarbij de substantiële uitbreiding van de gewestelijke fiscale autonomie via 'uitgebreide opcentiemen' centraal staat.
In dit artikel plaatsen we de ambities van lokale besturen op het vlak van e-government tegenover de praktijk die we op de werkvloer waarnemen. We focussen op de inzet van ICT in relatie tot het informatiebeheer in de gemeenten. Het verzamelde onderzoeksmateriaal uit de I-scan 2.0 laat ons toe een aantal factoren te identificeren die de verschillen tussen ambitieniveau en de praktijk verklaren. Opvallend is dat die factoren niet technisch van aard zijn: de verbrokkeling van informatie, het problematisch delen van informatie, en organisatiekenmerken als sturing, capaciteit en procesbeschrijving en -optimalisatie spelen een belangrijke rol in het al dan niet bereiken van de ambities. Daarnaast moeten we ook de omgeving van gemeenten in rekening nemen: ontwikkelingen op interbestuurlijk vlak; bijvoorbeeld: de ontwikkeling van authentieke bronnen, of de afwezigheid van standaardisatie, beïnvloeden mede de vooruitgang die gemeenten kunnen boeken.
In deze bijdrage stellen we dat het huidig kinderarmoedebeleid los dreigt te staan van een algemeen sociaal beleid, wat kan leiden tot perverse effecten. Kinderen worden immers gemakkelijk als onschuldige slachtoffers en dus ‘deserving’ gepercipieerd. Niettemin zijn arme kinderen ook altijd kinderen van arme ouders, maar volwassenen die in armoede leven worden in het beleid dat nu uitgestippeld wordt geviseerd als ‘undeserving’ als ze de hen aangeboden ‘gelijke’ kansen onvoldoende verzilveren. Ook voor kinderen in armoede heeft dit op lange termijn mogelijk consequenties, want kleine kinderen worden groot. Het blijft daarom van essentieel belang om beleidsinitiatieven inzake kinderarmoede te verbinden met maatregelen in andere beleidsdomeinen.
Vlaamse steden willen hun dienstverlening klantgerichter en efficiënter organiseren. Deze ambities leiden tot veranderingen van de organisatiestructuur, de processen, de ICT-infrastructuur, enz. In dit artikel brengen we deze veranderingsprocessen in de stad Mechelen in kaart. We vertrekken vanuit het Strategic Alignment Model (SAM) (Henderson & Venkatraman, 1993). Dat model koppelt de succesvolle inzet van ICT aan de afstemming tussen vier domeinen: de organisatie- en ICT-strategie, en de organisatie- en ICT-infrastructuur. We confronteren dat model met de empirische analyse in Mechelen. Die confrontatie toont dat het begrijpen van de interactie tussen ICT en organisatie, vereist dat we ICT- en organisatieverandering op de lange termijn bestuderen, dat we de veelheid aan actoren en hun posities in kaart brengen en rekening houden met de doorwerking van het afgelegde veranderingspad van een organisatie. Die politieke en institutionele variabelen ontbreken nu in de business-IT alignment literatuur en modellen zoals het SAM. Ze zijn daarom minder geschikt voor publieke organisaties.
De overgang van het basis- naar het secundair onderwijs is een scharnierpunt in de schoolloopbaan van een jongere. Leerlingen staan op dat moment immers samen met hun ouders voor de keuze tussen academisch gericht en eerder praktijkgericht secundair onderwijs. De keuze die op dat moment wordt gemaakt, kan verregaande gevolgen hebben voor de verdere schoolloopbaan van een leerling. Onderzoek naar de determinanten van studiekeuze bij de overgang van basis- naar secundair onderwijs is in Vlaanderen eerder schaars. In dit artikel worden de belangrijkste bevindingen uit het meest recente onderzoek naar studiekeuzeprocessen bij de overgang van basis- naar secundair onderwijs in Vlaanderen uiteengezet. De rol van kenmerken van leerlingen, adviezen van leerkrachten en kenmerken van de basisschool worden achtereenvolgens besproken. Uit het onderzoek blijkt in de eerste plaats dat studiekeuzes nog steeds in grote mate worden bepaald door de sociale herkomst van leerlingen en dat de studiekeuze grotendeels plaatsvindt boven het hoofd van de leerling.
Dit artikel bespreekt de sceptische houding van Griekse satirische auteurs (Lucianus van Somosate) en filosofen (Celsus, Porphyrius) tegenover de wonderen die aan Jezus werden toegeschreven en tegenover de idee van een opstanding der doden. Het vergelijkt hun sceptische strategie met de moderne scepticus David Hume in zijn "On Miracles".
Deze studie vergelijkt het zorg- en psychofarmacagebruik omwille van psychische klachten van gescheiden personen (met een nieuwe partner of alleenstaand) met gehuwden. Binnen het theoretisch kader van de crowding-in/out hypothesen, stellen wij ons de vraag of de beschikbaarheid van informele steun professioneel zorggebruik aanmoedigt of substitueert. Logistische regressieanalyses werden uitgevoerd afzonderlijk voor mannen (N=3020) en vrouwen (N=3450) met het contacteren van een huisarts, psychiater, psycholoog en psychofarmacagebruik als afhankelijke variabelen. Gescheiden alleenstaanden rapporteren het hoogste zorg- en psychofarmacagebruik. Gescheiden vrouwen (en vooral alleenstaande) contacteren vaker een huisarts, psychiater en psycholoog, ongeacht hun mentale gezondheid, informele steun en sociaaleconomische achtergrond. Vrouwen die kunnen rekenen op emotionele steun van familie en niet-familieleden zijn meer geneigd om een huisarts te contacteren. Bij mannen beïnvloedt de aanwezigheid van emotionele steun van leden buiten de familie het contacteren van elk type van zorgverlener. Deze bevindingen zijn in lijn van de crowding-in hypothese.
De Raad van State schreef op 14 oktober een nieuw hoofdstuk in de saga over de veruitwendiging van religieuze tekens in het onderwijs. Maar liefst zeven arresten verduidelijken en verfijnen de rechten van de leerling om levensbeschouwelijke tekens te dragen in het Gemeenschapsonderwijs. Een verbod op religieuze tekens mag alleen als er in een concreet geval een conflict dreigt.
De verschillen en overeenkomsten tussen Vlaamse en Nederlandse Onderzoekers... Wist u dat Nederlandse onderzoekers 'promoveren' en Vlaamse onderzoekers 'doctoreren'? Maar ze doen eigenlijk hetzelfde. Een diploma behalen op basis van vernieuwend onderzoek is het doel van hen allemaal. En op hun Engelstalig cv wordt het dan weer Ph.D. Of is dat hun resumé? Op basis van diverse Nederlandse en Vlaamse bronnen (ECOOM, Belspo, OECD, CBS,...) worden enkele feiten en cijfers op een rijtje gezet.
Tweehonderdvijftig jaar geleden, in 1764, schreef de Italiaanse filosoof en rechtsgeleerde Cesare Beccaria het traktaat Dei delitti e delle pene (Over misdaden en straffen). Dat boek heeft een enorme impact gehad op ons strafrecht. Beccaria heeft in belangrijke mate bijgedragen tot de humanisering van het strafrecht door het te ontdoen van willekeur, machtsmisbruik en religieuze dogma’s. Hij zette een beweging in gang die leidde tot de afschaffing van de tortuur en van de doodstraf in tal van landen.
Als ouders een schenking doen aan een kind, dat daarna overlijdt zonder zelf kinderen te hebben, keert die schenking terug naar de ouders. Met dat erfrechtelijke automatisme wordt nu rekening gehouden in de successierechten. De Vlaamse wetgever vindt het onlogisch dat de ouders dan successierechten zouden moeten betalen op goederen die van henzelf afkomstig zijn. Daarom worden die goederen voortaan vrijgesteld. Een conventioneel beding van terugkeer wordt daardoor echter niet noodzakelijk overbodig (decreet van 6 december 2013, BS 14 januari 2014).
De fiscus herbevestigt het standpunt dat een gesplitste aankoop, waarbij de vruchtgebruiker een voorafgaande schenking doet aan de blote eigenaar, bij het overlijden van de vruchtgebruiker aanleiding zal geven tot het heffen van successierechten overeenkomstig artikel 9 W.Succ., op de waarde van de volle eigendom. De fiscus aanvaardt echter dat er in twee gevallen toch aan de heffing van successierechten kan worden ontsnapt.
Een van de vernieuwingen van het Verdrag van Lissabon was de subsidiariteitstoets die het aan de nationale parlementen mogelijk maakt om bezwaren te uiten aangaande voorstellen tot EU-wetgeving. Een kleine vijf jaar na de inwerkingtreding van het Verdrag zijn er intussen twee gele kaarten door de nationale parlementen onder de subsidiariteitstoets getrokken. Deze twee gevalstudies bieden een eerste antwoord op de vraag welke de toegevoegde waarde van deze vernieuwing door het Verdrag van Lissabon is.
In het laatste decennium zijn onderzoekers interesse beginnen vertonen in het zakgeld van kinderen. Hoewel reeds meermaals werd aangetoond dat ouders en kinderen stellen dat een sociale ruil plaatsvindt in het gezin tussen het zakgeld van kinderen en hun huishoudelijke taken, werd nog geen expliciet onderzoek uitgevoerd over deze sociale ruil. Aan de hand van data van het Scheiding in Vlaanderen project (N=686), onderzoekt deze paper het zakgeld van kinderen als een ruiluitkomst van huishoudelijke taken, met een nadruk op de invloed van gezinsstructuur. Deze invloed wordt verkend door de literatuur over de sociale ruiltheorie en met name door Emersons (1962) power-dependence theory. Voorts wordt de kans op zakgeld en het zakgeldbedrag niet enkel in het algemeen onderzocht, maar worden ook afzonderlijke logistische en lineaire regressieanalyses uitgevoerd op de data van kinderen in intacte en niet-intacte gezinnen. Huishoudelijke taken, gezinsstructuur, gender en leeftijd van het kind, equivalent huishoudinkomen en het aantal items dat kinderen dienen te betalen met hun zakgeld worden in de analyses opgenomen. De resultaten worden bediscussieerd en mogelijke verklaringen voor deze bevindingen en suggesties voor toekomstig onderzoek worden ontwikkeld.
“Is er iets met het gezag van de politie aan de hand?” Dit is de onderzoeksvraag die in dit Cahier centraal staat. Om deze vraag te beantwoorden, vertrekt de auteur vanuit de begrippen vertrouwen en legitimiteit. Het publiek vertrouwen in een instelling leidt er namelijk toe dat deze instelling ook als legitiem wordt gepercipieerd door burgers. Een legitieme politie betekent dat het gezag ervan erkend wordt door de burger en tevens het recht om dit gezag af te dwingen en macht te gebruiken (Tyler 2006a, 2006b). De centrale onderzoeksvraag in dit Cahier kan met andere woorden vertaald worden naar: “Is er iets met het vertrouwen en de gepercipieerde legitimiteit van de burger in politie aan de hand?” De auteur wenst deze vraag te beantwoorden door een beschrijvend overzicht te bieden van de mate van het vertrouwen en de gepercipieerde legitimiteit van de burger in de Belgische politie.
In de eerste helft van de twintigste eeuw ontwikkelde zich binnen de Vlaamse beweging een burgerlijke vleugel die het Vlaamse natievormingsproces probeerde te sturen onder de noemer van de “Vlaamse economische beweging”. Het Vlaams Economisch Verbond (VEV), opgericht in 1926, incarneerde de gedachte dat Vlaanderen onder het leiderschap van een Vlaamse zakenelite moest uitgroeien tot een volwassen natie met een kapitalistische economie en een hoogstaande, Nederlandstalige cultuur. Het ontstaan van het VEV en de gedachte van de “Vlaamse leidende stand” tonen aan dat klassenvorming en natievorming twee processen zijn die nauw met elkaar vervlochten kunnen zijn. In dit artikel wordt geargumenteerd dat het VEV een belangrijke rol speelt in de formulering van politiek-ideologische programma’s of beheersconcepten waarin het algemene belang van Vlaanderen steevast gelijkgeschakeld wordt met de economische ontwikkeling van het Vlaamse bedrijfsleven. Voor de naoorlogse periode wordt de concrete sociaaleconomische inhoud van dit Vlaamse beheersconcept gereconstrueerd door de standpunten van het VEV over de keynesiaanse welvaartstaat en de overlegeconomie te belichten. In de jaren 1950 en 1960 ontpopte het VEV zich tot de voorvechter van regionale economische ontwikkeling. De Belgische staat kwam tegemoet aan de verzuchtingen van het VEV (en de Waalse arbeidersbeweging) onder de vorm van een expansiebeleid ten voordele van onderontwikkelde en economisch verouderde regio’s in Vlaanderen én Wallonië. In dit artikel wordt echter aangetoond dat het regionale expansiebeleid leidde tot een dynamiek van regionale concurrentie om investeringen en staatssteun. Gevoelens van onderwaardering langs beide kanten van de taalgrens verklaren waarom niet alleen de Waalse arbeidersbeweging maar eveneens het VEV en zelfs de christelijke werkgeversorganisatie VKW voorstanders werden van een geregionaliseerd expansiebeleid en een reorganisatie van de Belgische staat.
Welke bevoegdheden kan de Uniewetgever overdragen aan EU-agentschappen (Europese ZBO's) en welke grenzen dienen hierbij gerespecteerd te worden? Sinds de bestuurlijke verzelfstandigingstendens zich ook op EU-niveau doorzette, vormden deze vragen het voorwerp van debat. Aangezien de Verdragen hier stilzwijgend over zijn, zochten rechtsgeleerden en ook de instellingen houvast in (verouderde) rechtspraak van het Hof van Justitie uit de tijd van de EGKS. In de short selling-zaak heeft het Hof nu voor het eerst zelf antwoord gegeven op deze vragen en dit met betrekking tot een bevoegdheidstoekenning aan de Europese Autoriteit voor Effecten en Markten.
Kan Brussel I Vo van toepassing zijn op de vordering van de consument tegen één van de verweerders met woonplaats in dezelfde lidstaat als de consument? De bescherming van de consument als de zwakke partij in de overeenkomst en het zoveel mogelijk vermijden van parallel lopende processen, zijnde twee belangrijke doelstellingen van de verordening, laten dit volgens het Hof toe. Het feit dat, één van de verweerders woonplaats heeft (gevestigd is) in een andere lidstaat dan de consument is voldoende opdat de verordening van toepassing zou zijn. Met het geannoteerde arrest heeft het Hof aan het begrip “wederpartij” een bijkomende dimensie gegeven en zodoende een verdere invulling aan het beschermingsniveau voor consumenten.
Dit artikel bespreekt het effect van het type prestatiemeetsysteem op de werktevredenheid van managers. Op basis van een vragenlijst wordt onderzocht of een prestatiemeetsysteem dat als “enabling”(motiverend) ervaren worden, een effect heeft op de werktevredenheid van managers. De motiverende kracht van een prestatiemeetsysteem ligt voornamelijk in de flexibiliteit, de interne en globale transparantie van het systeem en de mogelijkheid om het prestatiemeetsysteem bij te sturen, in een dynamische en veranderende omgeving. Deze vier kenmerken samen bepalen de mate van “enabling”, zeg maar de mate waarin het prestatiemeetsysteem als motiverend werkt voor de beoordeelde managers. De resultaten tonen aan dat hoe meer het prestatiemeetsysteem als enabling ervaren wordt, hoe hoger de werktevredenheid van de manager.