clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Literatuur uit grensgebieden wordt vaak gekenmerkt door een specifieke transculturele poëtica die het liminale als discours en ervaring reflecteert. In de hedendaagse literatuur uit Ostbelgien – het Duitstalige grensgebied rond Eupen, Sankt Vith en Malmedy, staatkundig omringd door Duitsland Nederland en Luxemburg – neemt de topologische verbeelding van moeras en veen een belangrijke plaats in. In Shadow and Shelter: The Swamp in Southern Culture (2006) noemt Anthony Wilson moerassen “dialogic participants in cultural definition” (p. xi) die de complexe definitie van nationale en regionale identiteit door historische conflicten en culturele spanningen tot uiting brengen. Om de landschappelijk-politieke dialogiciteit van moeras en veen te onderzoeken in de hedendaagse Duitstalig-Belgische literatuur worden drie romans geanalyseerd: Bosch in Belgien (2006) van Freddy Derwahl, Unterwegs zu Melusine (2006) van Hannes Anderer en Wege aus Sümpfen (2001) van Leo Wintgens. De Hoge Venen hebben in deze romans een belangrijke geografische betekenis als natuurlijke grens en scheiding tussen de twee delen van Oost-België, namelijk het ‘Eupener Land’ en de ‘Belgische Eifel’. Maar ook in symbolische zin wordt het motief van moeras en veen gebruikt om een mentale grens tot uiting te brengen: het eerste gebied is meer verstedelijkt en progressiever, het andere ruraler en conservatiever. Daarenboven symboliseren de Hoge Venen de moeilijke relatie die de protagonisten met het verleden van hun gemeenschap hebben, door twee wereldoorlogen meermaals heen en weer geslingerd tussen Duitse en Belgische nationaliteit. Met de drassige bodem wordt het onverwerkte, ‘gemummificeerde’ verleden geassocieerd. De literatuur wordt in deze context gezien als een geprivilegieerd medium van kritiek om de druk van het onuitgesprokene en het beslotene onder woorden te brengen en intra-communautaire publieke discussies te initiëren, zoals ook in de inleiding van Wege aus Sümpfen staat: “Uit zo'n moeras kon men zich alleen maar aan de eigen haren trekken...” (Wintgens 2001, p. 9). Aan de hand van een cultuurhistorische en -wetenschappelijke analyse van de verschillende figuraties van moeras en veen gaan we na hoe de relatie tussen landschap en gemeenschap in de hedendaagse Duitstalig-Belgische literatuur gerepresenteerd en geconcipieerd wordt.
De schrijfstijl van Vlaamse tieners in chatgesprekken op Facebook Messenger en WhatsApp varieert naargelang het profiel van de tieners: zo gebruiken jongens en meisjes bepaalde chattaalkenmerken (bv. emoji) in verschillende mate. Maar ook de gesprekspartner speelt een belangrijke rol. Mensen zijn namelijk geneigd om hun communicatieve gedrag, inclusief taalgebruik, aan te passen aan (dat van) hun gesprekspartner. Dit fenomeen wordt in de taalkunde 'accommodatie' genoemd en is uitgebreid bestudeerd in de klassieke context van mondelinge interacties. Maar ons onderzoek toont aan dat accommodatie zich ook in chatgesprekken voordoet. Tieners passen namelijk hun chattaal aan naargelang de genderidentiteit, de studieachtergrond en de leeftijd van hun online gesprekspartner.
Meer dan honderdvijftig jaar na het verschijnen van Thoreau’s Walden heeft het boek nog steeds een grenzeloze aantrekkingskracht. Maar hoe komt het dat het relaas van een schijnbaar gematigd leven zo sterk aanspreekt in onze mateloze tijd? Dit artikel onderzoekt hoe Thoreau’s matige en eenvoudige levensstijl een blijvende inspiratie kan bieden voor de moderne ziel die net streeft naar het buitensporige en grenzeloze in het leven.
Het straf(proces)recht bleef tijdens de Covid-19-crisis niet onaangeroerd. De crisis maakte pijnlijk duidelijk dat fundamentele hervormingen van het strafrecht op lange termijn noodzakelijk zijn om komaf te maken met de penibele leefomstandigheden die gedetineerden dagelijks ervaren. Laurens Claes stelt daarnaast een kritisch onderzoek in naar de afgekondigde maatregelen in het kader van de strafprocedure. Hoewel deze maatregelen in principe van tijdelijke aard waren, zullen zij het strafprocesrecht wellicht ook blijvend beïnvloeden.
Geschiedenis van het Nederlandstalige minnelied in de middeleeuwen van ca. 1100 tot 1430. Komen onder andere aan bod: Hebban olla vogala, Hendrik van Veldeke, Hadewijch, Jan I van Brabant, het Berlijnse en Haagse liederenhandschrift en het Gruuthusehandschrift. Aandacht voor performance, muziek, internationale invloed en context.
In dit artikel wordt de rijke collectie 17de en vroeg 18de-eeuwse devotiewerkjes en devotieprenten gepresenteerd, die bewaard worden in de bibliotheek van het Ruusbroecgenootschap. Het belang van de deze collectie wordt geïllustreerd aan de hand van het arsenaal drukwerk (devotionele werken en prenten) waarmee de jezuïeten hun stempel drukten op de Contrareformatie in Antwerpen.
Veel autistische kinderen, jongeren én volwassenen gamen graag. Ook zijn er bekende livestreamgamers die autisme hebben. Maar ook in de games zelf is tegenwoordig steeds meer aandacht voor autisme. Er zijn veel verschillende soorten videogames die autisme elk op een andere manier representeren. Hoe gebeurt dat precies? En wat heb je aan deze games als je zelf autisme hebt?
In deze bijdrage volg ik het spoor van de flamingantische topos "Omdat ik Vlaming ben" in omgekeerde chronologische volgorde, vanuit een zeer recent verleden tot diep in de middeleeuwen. Daarbij toon ik hoe verschuivingen van genre en medium nieuwe betekenissen konden tot stand brengen. Vooral tracht ik door deze regressieve en microhistorische analyse te meten welke impact de doorbraak van de audiovisuele media op de culturele beeldvorming in Vlaanderen heeft gehad.
Corona is nog steeds aanwezig en zal waarschijnlijk deel blijven uitmaken van de rondwarende collectie virussen. Alarmlichten gaan af wanneer een leerling (vermoedelijk) besmet is: iedereen wil koste wat kost vermijden dat deze leerling anderen aansteekt. Dit betekent dus ook: ‘onderwijs op afstand’. Dit gegeven en een blijvende nood aan mogelijk preventieve maatrege-len kunnen ook in de toekomst nog leiden tot ‘afstand houden’. Hierin zitten twee elementen vervat, namelijk de organisatie van het onderwijs zelf en het feit dat dit als vervanging geldt van het normale gegeven, namelijk ‘contactonderwijs’. We gaan op beide sporen graag dieper in.
Bij de uitbraak van de Coronapandemie in maart 2020 kon niemand vermoeden welke uitdagingen deze gezondheidscrisis met zich zou meebrengen voor de ganse samenleving. Ook op juridisch vlak zorgde de Coronapandemie voor de nodige uitdagingen, die tot een aantal nieuwe ontwikkelingen hebben geleid. In dit boek – dat de referaten van de studienamiddag bevat die op 2 december 2021 door de onderzoeksgroep “Rechtshandhaving” van de Faculteit Rechten van de Universiteit Antwerpen werd georganiseerd - wordt onderzocht wat de blijvende (positieve?) impact is van de Covid-19 crisis op een aantal rechtsgebieden.: Inzake het gerechtelijk recht wordt de virtuele terechtzitting als blijver onderzocht Voor het straf- en strafprocesrecht wordt de impact op het vooronderzoek, de rechtspleging en de strafuitvoering en de internering in kaart gebracht. In het arbeidsrecht lijkt telethuiswerk definitief doorgebroken. Ten slotte wordt voor het bestuursrecht de fel gecontesteerde avondklok kritisch onderzocht.
Deze analyse bespreekt uitvoerig de argumenten van voor- en tegenstanders van het wetsvoorstel ter versoepeling van de Belgische abortuswetgeving (2019-…). Het fel bediscussieerde wetsvoorstel beoogt het zelfbeschikkingsrecht van de zwangere persoon uit te breiden en abortus te destigmatiseren. Door vrijwillige zwangerschapsafbreking als gezondheidszorg te kwalificeren geven de indieners van het wetsvoorstel tevens de voorkeur aan een gezondheidsrechtelijk traject op maat van de zwangere persoon als patiënt. De inkorting van de wachtperiode-en het schrappen van abortusspecifieke informatieverplichtingen geven in die zin blijk van vertrouwen in de zwangere persoon, in het kwalitatief handelen van de zorgverlener en in de waarborgen die het gezondheidsrecht reeds biedt. De wetgever dient met andere woorden uit te maken (1) welke regels hij in de context van abortus nodig acht, (2) of deze regels reeds worden gewaarborgd door de algemene gezondheidswetten- en deontologie, en (3) of de vooropgestelde regels hun doel bereiken. Een uitbreiding van het zelfbeschikkingsrecht van de zwangere persoon wordt tevens bewerkstelligd door de termijnuitbreiding van twaalf naar achttien weken voor abortus op verzoek. Een keuze voor een termijn is steeds in zekere mate willekeurig, doch reflecteert een beleidsethische keuze waarbij wordt gezocht naar een evenwicht tussen de bescherming van ongeboren leven en het zelfbeschikkingsrecht van de zwangere persoon. Praktische bekommernissen vormen hierbij geen fundamenteel bezwaar tegen een termijnuitbreiding maar dienen, in overleg met de betrokken sector, te worden geanticipeerd en maximaal te worden opgevangen door middel van organisatorische (niet-noodzakelijk juridische) initiatieven. Ten slotte beogen de indieners van het wetsvoorstel opheffing van alle strafsancties voor vrijwillige zwangerschapsafbreking. Op rechtstheoretisch vlak blijven echter vragen bestaan omtrent de manier waarop dit voorstel een volledige depenalisering doorvoert. Hoewel het tuchtrecht enige rol kan spelen bij gebrek aan strafsancties, creëert de vooropgestelde depenalisering van ongeoorloofde zwangerschapsafbreking door een arts een rechtsonzekere situatie.
Wanneer een persoon een nalatenschap geheel of gedeeltelijk zonder recht noch titel in bezit neemt, hebben de ware erfgenamen een zogenaamde opvordering van nalatenschap (petitio hereditatis) tegen hem. Zoals de meeste rechtsvorderingen, kan de opvordering van nalatenschap het voorwerp van verjaring zijn. Aangezien de opvordering van nalatenschap een zakelijke rechtsvordering is, betreft het een verkrijgende verjaring. Deze verkrijgende verjaring is evenwel bijzonder, want ze betreft een rechtsalgemeenheid (juridische universaliteit), zijnde de nalatenschap en leidt mede tot de verkrijging van rechten en plichten die niet goederenrechtelijk van aard zijn. Daarmee onderscheidt ze zich van de gemeenrechtelijke verkrijgende verjaring, die individuele goederen en goederenrechtelijke rechten en plichten betreft. Deze bijdrage onderzoekt of de verkrijgende verjaring van het erfgenaamschap (of van de nalatenschap) mogelijk is naar oud en nieuw recht. Ze schetst ook het regime en geeft een appreciatie.
Geconfronteerd met verschillende sociaalecologische crises dringt de vraag zich op: welke weg kan en moet er bewandeld worden om huidige en toekomstige doemscenario’s te vermijden? Welke nieuwe perspectieven bieden een uitweg? Dit artikel brengt twee recente boeken hierover in dialoog – namelijk Vuur van Ignaas Devisch en Minder is meer van Jason Hickel – en gaat daarbij voornamelijk in op hun verschillende invullingen van ‘matiging’ en grenzen en bespreekt mogelijke consequenties hiervan.
Hoewel het zwijgrecht een fundamenteel recht van verdediging betreft, is er weinig geweten over het gebruik van het zwijgrecht in strafzaken en de mogelijke gevolgen die er aan gekoppeld (kunnen) worden. Het door de Europese Commissie gefinancierde EmpRiSe project tracht deze leemte op te vullen. In België, Nederland, Ierland en Italië werd juridisch onderzoek gevoerd naar het zwijgrecht, aangevuld met een empirische studie. Deze bijdrage focust op de belangrijkste bevindingen van het empirisch onderzoek uitgevoerd in België.
Centraal in dit boek pleiten we voor een omslag van het conflictdenken naar een partnerschapsmodel. Een model waarin zuur en vijandig gedrag plaats ruimt voor respect en wederzijds vertrouwen. Of nog : een model waarin niet ontkend wordt dat belangen tegengesteld kunnen zijn, maar waarbij tegelijkertijd gestreefd wordt naar gemeenschappelijkheid en wederkerigheid. De focus van onze zoektocht ligt hierbij zowel bij de werkgever als bij de werknemer. Dat maakt het boek uniek. Door samen na te denken over hoe beide partijen elkaar wederzijds kunnen versterken, kan werk gemaakt worden van de shift van een conflictmodel naar een duurzaam partnerschapsmodel. Daarbij is meer nodig dan enkel na te denken hoe de onderlinge relatie tussen de sociale partners kan worden verbeterd. De vraag is ook wat inhoudelijk onderwerp zal worden van sociale dialoog, hoe het proces verbeterd kan worden en welke ambitie dit streven kan hebben. Vertrekkende vanuit enkele typische eigen(aardig)heden van het conflictmodel, schetsen we telkens het spiegelbeeld waardoor de contouren duidelijk worden van een ‘duurzaam partnerschapsmodel’. We maken hierbij centraal een onderscheid tussen (1) de relatie tussen sociale partners enerzijds en (2) de inhoud en (3) het proces van sociale dialoog anderzijds.
Het bestaan van bullshit jobs fascineert en choqueert tegelijkertijd. Vooral naar aanleiding van het boek Bullshit jobs van David Graeber (2018) is het debat rondom het fenomeen vandaag de dag levendig. Op basis van bestaand empirisch materiaal willen we in dit artikel een bijdrage aan dit debat leveren. We hanteren drie indicatoren van bullshit jobs: (1) zinloosheid, (2) vervreemding en (3) toekomstpessimisme. We kaarten het definiërings- en meetprobleem aan en werken een aantal hypothesen uit wat betreft risicogroepen en antecedenten. Hieruit blijkt dat vooral arbeiders en deeltijds werkenden over de gehele lijn een verhoogd risicoprofiel vertonen. Percepties van zinloos werk gaan verder vooral gepaard met het gevoel niet in de eigen sterktes of talenten te worden ingezet. Bullshit jobs blijken in onze contreien dus vooral geassocieerd te worden met talentdodende banen. Ook contexten waarin weinig inspraak mogelijk is, of waar er niet of nauwelijks wordt ingezet op verbinding of waardering, verhogen de kans op zinloos werk.
Hoewel de computertaalkunde is ontstaan als methode om taalkundige theorieën te testen, ging ze al snel haar eigen weg, gebaseerd op statistische methodes en zelflerende systemen. Tegenwoordig, met de “revolutie” van diepe neurale netwerken, met name de “pre-trained” taalmodellen, lijkt de taalkunde nog maar weinig relevant voor de computertaalkunde. In deze commentaar argumenteer ik dat dit een onterechte conclusie is: de kracht van deze neurale modellen is gebaseerd op een taalkundige theorie en omgekeerd kunnen de computermodellen een nieuwe impuls voor de taalkunde bieden.
Met de inwerkingtreding van het nieuwe bewijsrecht versterkt de wetgever opnieuw de actieve rol van de rechter inzake bewijs. Naast diverse onderzoeksbevoegdheden beschikt de rechter voortaan onder meer over de mogelijkheid om in bijzondere omstandigheden de bewijslast om te keren. Hoewel de lijdelijkheid van de rechter reeds lang voorbijgestreefd is, is noch de rechtsleer, noch de rechtspraak van het Hof van Cassatie eenduidig over de vraag of het algemeen rechtsbeginsel krachtens hetwelk de rechter gehouden is om, mits hij het recht van verdediging eerbiedigt, de rechtsnorm te bepalen die van toepassing is op de bij hem ingestelde eis en die regel toe te passen, ook impliceert dat de rechter gehouden is het bewijsrecht ambtshalve toe te passen. Vanuit de algemene principes omtrent de taakverdeling tussen rechter en partijen en een bijzondere analyse toegespitst op het bewijs in een (tegensprekelijk) burgerlijk proces, formuleert deze bijdrage argumenten om in het licht van de hedendaagse rol van de rechter een antwoord te bieden op de vraag of de rechter gehouden is ambtshalve de bewijsregels toe te passen.
In lijn met de internationalisering en gelijktijdige technologische veranderingen, ontwikkelde er zich in het effectenverkeer een systeem van gedematerialiseerde (en geïmmobiliseerde) effecten, gehouden in een geïntermedieerde structuur met tal van schakels. Met dit systeem nam men afstand van directe houdingen van aan toonder effecten of effecten op naam en stapte men over op indirecte houdingen, met inschrijvingen en overdrachten van effecten op rekeningen (‘book-entry securities’). Dit stelde evenwel problemen inzake de bepaling van toepasselijk recht voor deze intermediair gehouden effecten: het traditioneel gebruikte lex rei sitae-principe bleek ontoereikend. Er volgde ter oplossing van dit probleem een nieuwe regel, de zgn. PRIMA (‘Place of the Relevant Intermediary Approach’)-regel. Deze regel is terug te vinden in het Europese acquis, het Belgische recht en het Haags Effectenverdrag (2006), zij het in verschillende vormen. Deze bijdrage poogt een (her)beoordeling te maken van deze respectievelijke regels, door de verdiensten, kritiek en eventuele toekomst te analyseren.
Politici verwijzen in hun tweets vaak naar de media. Dergelijke mediaverwijzingen gaan soms gepaard met mediakritiek. Een inhoudsanalyse van tweets van Vlaamse politici toont dat zij de media geregeld bekritiseren, al zijn er verschillen tussen partijen. Populistische mediakritiek of ‘anti-journalistiek’ is hierbij eerder zeldzaam, behalve bij het extreemrechtse Vlaams Belang en bij sommige politici van de Vlaams-nationalistische partij N-VA.
Grondwater is een schaars goed dat verstandig beheerd moet worden, zeker nu de klimaatverandering zich laat voelen. De eis uit de Kaderrichtlijn Water om grondwater in goede kwantitatieve toestand te houden of te brengen is het uitgangspunt. Het evenwicht tussen onttrekking en aanvulling staat daarbij centraal, alsook aandacht voor beschermde gebieden. Regelgeving over gebruik van grondwater is daar slechts deels aan aangepast. De herstelprogramma’s grondwater die overonttrekking aanpakken zijn niet duidelijk in de regelgeving verankerd, kleinere winningen worden niet gereguleerd, winningen in en nabij speciale beschermingszones zijn niet altijd vergunningsplichting. Andere regels worden weinig toegepast: bemalingswater laten infiltreren, drainagewater hergebruiken, bij adviseren van omgevingsvergunningen ook ingaan op bovengrondse effecten van de winning. Onze grondwaterregelgeving is nog niet klimaatbestendig.
Vergoeding voor ecologische schade verloopt in ons rechtsstelsel doorgaans lang de omweg van morele schadevergoeding, geleden door milieuverenigingen die door de aantasting van het leefmilieu een deel van hun inspanningen verloren zien gaan. De ecologische schade op zich wordt immers opgevat als een schade geleden door de collectiviteit, wat zonder bijzondere regelgeving niet voor vergoeding in aanmerking komt. Een vonnis van de strafrechter te Verviers en een arrest van het hof van beroep te Luik kennen wel vergoeding toe voor ecologische schade op zich, en dit aan twee milieuverenigingen en het Waalse Gewest. Dat is een trendbreuk. Naast vragen over herstel van en vergoeding voor ecologische schade roept deze rechtspraak ook vragen op over de begroting van dergelijke schade. De gevorderde vergoedingen worden immers sterk gereduceerd op een weinig transparante manier.
Anders dan in het basisonderwijs is het gebruik van schoolfeedback (informatie over leerprestaties van leerlingen na vormen van gestandaardiseerd toetsen) in Vlaamse secundaire scholen vooralsnog weinig uitgebouwd. Het vooruitzicht is dat dit met de komst van centrale toetsen zal veranderen vanaf schooljaar 2023-2024. Deze bijdrage geeft schoolleiders houvast in hoe ze hun school hier op kunnen voorbereiden. We beschrijven waar de potentiële kracht van schoolfeedbackgebruik zich precies in verschuilt en wat schoolleiders kunnen doen om klaar te staan om in hun school ten volle de vruchten van schoolfeedbackgebruik te kunnen plukken. We laten ons daarbij inspireren door ervaringen uit ‘good practice’-basisscholen en wetenschappelijke evidentie over ‘wat werkt’ om tot een informatiegerichte schoolcultuur te komen.
Binnen het Vlaamse onderwijsbeleid worden er hoge verwachtingen gesteld aan informatiegebruik. In dit artikel beschrijven we hoe scholen schoolfeedback kunnen doen renderen. We reiken een stappenplan aan om doelgericht, cyclisch en vanuit een teamgerichte en waarderende aanpak aan de slag te gaan met schoolfeedback in functie van de eigen schoolontwikkeling. Het waarderen van de sterktes in de eigen klas- en schoolwerking en het aanpakken van uitdagingen zien we als hefboom om samen met het schoolteam aan informatiegebruik te werken. We illustreren het stappenplan met een concreet praktijkvoorbeeld voor Nederlands in het basisonderwijs. Tenslotte geven we aan wat noodzakelijke randvoorwaarden zijn binnen de school om duurzaam informatiegebruik mogelijk te maken.
Vlak voor de coronacrisis met ontzagwekkende kracht toesloeg, deden bedrijven in Nederland en Vlaanderen nog massaal een beroep op buitenlandse arbeidskrachten. Dat betrof dan mensen die uit de buurlanden kwamen of uit landen verder weg. De coronacrisis bracht maatregelen die ooit ondenkbaar leken, zoals het sluiten van de grenzen binnen Europa. Dat bracht veel bedrijven in nog grotere problemen. Landbouwbedrijven zagen oogsten verloren gaan bij gebrek aan arbeidskrachten. De bouwsector kwam handen te kort. Buitenlandse werknemers konden niet meer komen of wilden niet meer komen. Het bood een perfecte illustratie van hoe afhankelijk Nederland en België waren geworden van buitenlandse arbeid.
In dit artikel tekenen we een aantal krijtlijnen uit wil België (terug) aansluiting vinden bij de best presterende landen op vlak van werk en welvaart, met inbegrip van armoede. We schetsen eerst de huidige situatie. Als we kijken naar armoede, maar ook tewerkstelling en productiviteit, dan valt België verder achterop. Dan vragen we: hoe komt dat? Het kan echt wel beter, zo leren andere landen. Waar liggen de pijnpunten en welke lessen kunnen we daar leren?
Deze editie presenteert de tekst van Die grote evangelische peerle volgens de eerste druk van 1537/38. Met negen uitgaven in honderd jaar mag de Peerle met recht een mystieke bestseller worden genoemd. De vrouwelijke auteur is niet met zekerheid bekend maar is in ieder geval vertrouwd met het religieuze milieu van het St.-Agnesklooster te Arnhem. De Peerle heeft in de zeventiende eeuw een aanzienlijke invloed uitgeoefend op de ‘École française de spiritualité’ en op het piëtisme in Frankrijk en Duitsland tot in de achttiende eeuw. De uitgave is gematigd kritisch in die zin dat alleen zinstorende lezingen worden gecorrigeerd aan de hand van de meest betrouwbare tekstgetuigen. Aan de tekst gaat een inleiding vooraf met informatie over de auteur, over de bronnen van de Peerle, over zijn invloed en over de inhoud en zijn verspreiding in druk en handschrift. Een bronnenlijst en een glossarium sluiten de editie af.
Het belang van professionalisering voor schoolontwikkeling is al langer gekend. Het in kaart brengen van de tevredenheid van deelnemers over een professionaliseringsinitiatief levert informatie op die kan helpen om het ontwerp en de uitvoering ervan te verbeteren. Eerder onderzoek identificeerde negen kenmerken van effectieve professionaliseringsinitiatieven: (1) focus op inhoud gerelateerd aan de lespraktijk, (2) focus op (vak)didactiek, (3) aansluiten bij de doelen van deelnemers en gebaseerd op onderzoek, (4) eigenaarschap, (5) de duur van de professionalisering, (6) de mate van collectieve participatie, (7) het school of site gerelateerd zijn, (8) de nadruk op actief leren en (9) de kwaliteit van de trainer. We gingen na of deze kenmerken geassocieerd kunnen worden met de tevredenheid van deelnemers over een professionaliseringsinitiatief gericht op het creëren van een meer inclusieve school. Twee kenmerken blijken uit de band te springen: aansluiten bij de doelen van deelnemers en kwaliteit van de trainer. Als verstrekkers van professionaliseringsinitiatieven inzetten op deze kenmerken kan dit de tevredenheid van deelnemers verhogen.
Deze bijdrage behandelt de figuur van de parlementaire ombudsman/ombudsdienst als alternatieve geschillenbeslechter. Er wordt aangetoond hoe die functie in de loop der jaren is geëvolueerd in de richting van een geëngageerde bemiddelaar i.p.v. een geschillenbeslechter. Er is een lage drempel, vooral zachte overtuigingsinstrumenten, en een zeer breed mandaat dat in Vlaanderen net als in het buitenland ook een aandeel mensenrechtenbescherming bevat. Op die manier is de ombudsman/-dienst niet meer weg te denken uit het constitutioneel bestel.