clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Volledige en compacte verzameling in verband met huurrecht:
<br/>
<br/>Wet &amp; Duiding Huurrecht verzamelt niet alleen de wetgeving inzake huurrecht in de oorspronkelijke zin van het woord (gemeen huurrecht, woning- en handelshuur, pacht, sociale huur), maar ook alle ermee verbonden relevante aspecten. Het huurrecht is vandaag een uitgebreide en complexe materie geworden, die bovendien snel evolueert. Voor de rechtspraktizijn is het dan ook van het grootste belang te kunnen beschikken over een volledige verzameling van up-to-date teksten.
<br/>
<br/>Originele multidisciplinaire aanpak:
<br/>
<br/>Onder de noemer 'huurrecht' wordt een dwarsdoorsnede van het recht gemaakt. Hierbij worden alle domeinen van het recht in zijn relatie met huur betrokken: het personen- en familierecht, huwelijksvermogensrecht en erfrecht; het zakenrecht en zekerheidsrecht; het algemene verbintenissenrecht; het gerechtelijk recht; het strafrecht; de handelspraktijken; het faillissement en betalingsachterstand inzake handelstransacties; de fiscaliteit; de reglementering in verband met woningkwaliteit en premies inzake huur en huurtoelagen; de grondrechten,... 
<br/>Zie de inhoudstafel.
<br/>
<br/>Grondig becommentarieerd op basis van rechtspraak en rechtsleer, onmisbaar voor de praktijk:
<br/>
<br/>De wetgeving wordt geduid door middel van uitvoerige artikelsgewijze commentaren: niet alleen wetshistorieken en verwijzingen naar andere wet- en regelgeving, maar vooral uitgebreide toelichting aan de hand van de belangrijkste rechtspraak, een onmisbare bron om het huurrecht te begrijpen en te interpreteren, en rechtsleer. De wetgevende teksten zijn bijgewerkt tot 1 oktober 2009.
<br/>
<br/>Veilig houvast voor al wie met huurrecht wordt geconfronteerd: wetgeving als uitgangspunt, voorzien van verdere verwijzingen:
<br/>
<br/>Niet alleen verschaffen de wetgeving en de annotaties een antwoord op de vele vragen die kunnen rijzen, maar bovendien kunnen deze annotaties bij de oplossing van complexe vraagstukken de uitvalsbasis vormen voor verder onderzoek.
<br/>
<br/>Deel mee in de expertise!
<br/>
<br/>Een equipe van uitgelezen specialisten (uit advocatuur, magistratuur, notariaat, administratie, academische wereld, en uit organisaties die actief zijn i.v.m. huur) die in diverse takken van het recht hun sporen reeds hebben verdiend, werken mee aan deze uitgave. Elke auteur heeft vanuit zijn eigen rechtsdomein en vanuit zijn sector de wetgeving die relevant is voor bouw, voorzien van de nodige duiding. Hun kennis en ervaring staan garant voor een bijzonder naslagwerk, onmisbaar voor al wie zich met huurrecht bezighoudt.
Twin hub network gaat over de bundeling rail container stromen van en naar de zeehavens Rotterdam en Antwerpen en van kleinere zeehavens in de range Duinkerke - Amsterdam. Door de bundeling moet het mogelijk worden om grotere treinladingen en/of hogere treinfrequenties te organiseren en meer inland terminals te bedienen. Grotere treinladingen impliceren een efficiënter gebruik van het spoor. Intermodal spoorvervoer wordt concurrerender, er vindt modal shift plaats, goederenvervoer wordt duurzamer, en de territoriale / economische cohesie neemt toe. Ook nemen regionale dispariteiten af omdat Twin hub network ook kleinere stromen, zeehavens en inland terminals van (beter) spoorvervoer voorziet.
<br/>
<br/>De bundeling moet plaats vinden door hub-en-spoke netwerken. De hubs bevinden zich in de zwaartepunten van de stromen, namelijk in de regio's Antwerpen en Rotterdam (en wellicht ook Nord-pas-de-Calais). Op termijn, wanneer het Twin hub netwerk zich ontwikkelt tot iets van enige omvang, bestaan er tal van havenoverschrijdende hub-en-spoke netwerken. Sommige daarvan lopen via de hub Antwerpen, andere via de hub Rotterdam. 
<br/>
<br/>De vraag is nu welke terminals het Twin hub netwerk moet gaan verbinden en welke hubs gebruikt worden. Een netwerkontwerp vraagstuk dus. In het project valt de vraag uiteen in een korte en een lange termijn vraagstuk. Bij de korte termijn gaat het om de keuze van treinverbindingen voor de pilot in het project. Bij de lange termijn gaat het om de vertaalslag van een stromenmatrix in een set van transportdiensten waaronder Twin hub transportdiensten. Deze paper geeft een overzicht van de aanpakken (Model identificatie kansrijke regio's, keuzes en onderbouwing pilot netwerk, Euroterminal model, bundling tool, modal shift analyse) en hun onderlinge relatie. De paper geeft ook een summier beeld van enkele resultaten, zoals het pilot netwerk en een voorlopig lange-termijn netwerk.
Het hoofdstuk Identiteit en privacy van Ralf De Wolf analyseert vervolgens welke invloed Facebook heeft op hoe gebruikers hun indentiteit ontwikkelen en hun privacy beheren. Het analyseert in eerste instantie hoe de intrinsieke eigenschappen van Facebook en de complexe privacyinstellingen de privacycontrole van de gebruiker bemoeilijken. Het bespreekt vervolgens hoe deze aspecten kunnen leiden tot onzichtbare publieken op Facebook, waardoor de gebruiker geconfronteerd kan worden met een botsing van verschillende contexten (bijvoorbeeld een schoolcontext versus een vriendencontext). Het hoofdstuk onderzoekt hoe jongeren al dan niet rekening houden met onzichtbare publieken bij de ontwikkeling van online identiteiten. Tot slot wordt aandacht besteed aan het toenemende belang van privacygeletterdheid en aan de vraag of in de toekomst controle door de gebruiker zal volstaan om privacy in de hand te hebben.
Jongeren met een dubbeldiagnose (problematisch middelengebruik en comorbide psychiatrische problematiek) zijn vaak voorkomend en moeilijk behandelbaar. Zonder doeltreffende behandeling zullen deze jongeren een verhoogd risico vertonen voor ernstige medische en justitiële problemen, gevangenschap, zelfmoord, school-en werkproblemen en inadequate interpersoonlijke relaties. Het gelijktijdig voorkomen van psychopathologie en verslavingsproblematiek bij jongeren vergt een uitdaging voor geïntegreerde behandelprogramma's binnen enerzijds de geestelijke gezondheidszorg en anderzijds de verslavingszorg. De vele facetten van deze problematiek en het feit dat deze doelgroep pas sinds kort als dusdanig wordt onderkend, maken dat er nog maar weinig kennis en expertise bestaat met betrekking tot evidence-based methodieken.
In het  systeemtherapeutische werkveld  wordt de laatste jaren veel gesproken over het narratieve zelf of het 'zelf-als-verhaal'. Hiermee wordt verwezen naar de idee dat het zelf narratief  geconstrueerd wordt in en door de verhalen die een persoon over zichzelf vertelt. Het verhaal wordt hierbij niet enkel beschouwd als een metafoor voor het zelf: het zelf wordt niet vergeleken met een verhaal, het is een verhaal. Maar over welk soort verhaal wordt hier gesproken? Als het zelf een verhaal is, hoe ziet dat verhaal er dan uit?
<br/>
<br/>Het is deze vraag die in dit artikel geëxploreerd wordt. Vertrekkende vanuit de mogelijkheden en beperkingen van de traditionele en postmoderne visies op het zelf- als- verhaal, zetten wij  een alternatieve visie uiteen. Door het zelf op te vatten als een rizomatisch verhaal, creëren wij een bruikbare kijk voor therapeuten op de wijze waarop zelfverhalen binnen een therapiecontext vorm krijgen en stimuleren wij hen om samen met hun cliënten een patchwork of  lapjeswerk van zelfverhalen te construeren. Aan de hand van verhaalfragmenten uit eigen praktijk illustreren wij het rizomatisch denken en de mogelijkheden ervan op therapeutisch vlak.
Bij de staatshervorming van 1980 werd de bevoegdheid bijstand aan personen overgeheveld van de Federale Overheid naar de Gemeenschappen. Hierdoor kreeg de Vlaamse Gemeenschap de bevoegdheid over de hulp- en dienstverlening aan gedetineerden die verblijven in een gevangenis op het Vlaamse grondgebied (Polfliet, Vander Laenen &amp; Roose, 2012). De hulp- en dienstverlening strekt zich uit over zes domeinen: arbeid, cultuur, (geestelijke) gezondheid, onderwijs, sport en welzijn en heeft als doelstelling de ontplooiing van gedetineerden in de samenleving te bevorderen. Op lokaal niveau dient elke gevangenis een actieplan op te stellen m.b.t. het te ontwikkelen hulp- en dienstverleningsaanbod. Hierbij zijn behoeften van gedetineerden een belangrijke richtlijn (Decreet van 8 maart 2013 betreffende de organisatie van hulp- en dienstverlening aan gedetineerden). Het belangrijkste doel van het onderzoek was dan ook om de actoren van de Vlaamse Gemeenschap in de gevangenis van Antwerpen te ondersteunen bij de ontwikkeling van het hulp- en dienstverleningsaanbod en hen input te bieden voor het onderbouwen van een eigen actieplan.
Socialeverzekeringsbijdragen worden sinds geruime tijd berekend op de nettoberoepsinkomsten die zelfstandigen drie jaar voordien hebben verworven en die door de fiscus daartoe worden meegedeeld aan het RSVZ. De economische crisis heeft de wetgever ertoe aangezet om te remediëren aan de legitimiteitsproblemen die deze regel met zich meebracht. De auteur onderzoekt in detail welke wijzigingen aan de bijdrageregeling voor zelfstandigen worden aangebracht bij de wet van 22 november 2013 houdende hervorming van de berekening van de sociale bijdragen voor zelfstandigen en haar uitvoeringsbesluit. De rechtspraak huldigt het principe dat door de fiscus meegedeelde inkomstenbedragen ongewijzigd moeten worden gehanteerd met het oog op de bijdrageberekening. Door recente rechtspraak van het Hof van Cassatie wordt de onveranderlijkheid van die fiscale "inlichtingen" in bepaalde omstandigheden ondraaglijk. De wetgever heeft op dat punt niet ingegrepen. De auteur doet suggesties om de eisen van rechtvaardigheid en de wens tot het beperken van de administratieve lasten beter in evenwicht te brengen.
De geplande hervorming van het secundair onderwijs was een van de zwaarste agendapunten van de uittredende Vlaamse Regering, en zal dat ongetwijfeld tijdens en na de verkiezingen blijven. Het debat over de hervorming is hevig en soms teveel vanuit de buik gevoerd geweest. Dit boek wil dit debat meer diepgang geven. Het is geschreven door een groep wetenschappers van de vier grote Vlaamse universiteiten (Leuven, Gent, Brussel en Antwerpen), die recent heel wat onderzoek verricht hebben naar thema's die nauw aansluiten bij die hervorming. Het gaat in op de fundamentele vragen, en licht het Masterplan van de Regering Peeters-II kritisch door. Het pleit onverbloemd voor een meer door- tastende hervorming. Waarom is die hervorming broodnodig? Omdat het onderwijs onze jongeren moet voorbereiden op de gemondialiseerde, post-moderne, hoogtechnologische en superdiverse samenleving van de 21ste eeuw. Jawel, het Vlaamse onderwijs behoort inzake kwaliteit tot de Europese top: de gemiddelde prestaties van onze leerlingen inzake wiskunde en wetenschappen zijn uitstekend. En jawel, zelfs achtergestelde groepen (kansarmen, migranten) doen het in Vlaanderen niet slechter dan elders. Maar dat is niet genoeg. Het gevaar is groot dat de zelfgenoegzaamheid uitmondt in inertie, want nu reeds boeren we stilaan achteruit in internationale rankings.
De media besteden bijzonder veel aandacht aan agressie
<br/>in het openbaar vervoer. Toch zien we relatief weinig
<br/>aandacht binnen de wetenschappelijke wereld
<br/>voor deze problematiek. Nochtans zouden personeelsleden
<br/>van openbaar vervoer disproportioneel en met
<br/>zwaarder verbaal geweld geconfronteerd worden dan
<br/>andere beroepen in de (semi)openbare ruimte (Van
<br/>Welzenis &amp; Aelter, 2006). Helaas ontbreekt recenter
<br/>onderzoek om deze uitspraak te staven. Het constant
<br/>absorberen en verwerken van stromen agressie eist
<br/>niettemin op termijn een zware tol van het personeel
<br/>(Hochschild, 1983) en verdient dus de nodige aandacht.
<br/>We gaan in deze bijdrage dan ook in op de aard
<br/>en de omvang van de agressie tegen treinbegeleiders
<br/>en inventariseren de mogelijke manieren om met deze
<br/>agressie om te gaan. We willen dit fenomeen beter
<br/>onder de aandacht krijgen en zo tot betere werkomstandigheden
<br/>voor de begeleiders komen.
<br/>Hoewel we in de locomotieftekst het vermoeden lezen
<br/>dat er vandaag betere registratiemethoden voor incidenten
<br/>zijn, bekijken we of dat eveneens van toepassing
<br/>is voor de Nationale Maatschappij der Belgische
<br/>Spoorwegen (NMBS). Wanneer de doorstroom van informatie
<br/>beperkt wordt, is het immers onmogelijk met
<br/>een aangepast beleid op de proppen te komen. Het gevoerde
<br/>beleid is in dat geval gebaseerd op een selectieve
<br/>weergave van de realiteit. Bedrijven beschikken
<br/>niet over de mogelijkheid om elk probleem met dezelfde
<br/>intensiteit aan te pakken. Het stellen van de
<br/>juiste prioriteiten is dus belangrijk. Pas wanneer de
<br/>omvang van een fenomeen duidelijk is, kan men er
<br/>zeker van zijn dat het probleem de aandacht krijgt die
<br/>het verdient. We inventariseren de factoren die correct
<br/>cijfermateriaal in verband met agressie tegen
<br/>treinbegeleiders in de weg staan en hopen hierdoor bij
<br/>te dragen tot een beter registratiesysteem. Dat maakt
<br/>op zijn beurt een beter beleid mogelijk.
<br/>In wat volgt staan we allereerst stil bij de definitie en
<br/>de motivatie van agressie. Deze invulling is noodzakelijk
<br/>om ons onderzoek te kaderen. We lichten vervolgens
<br/>de gebruikte methodologie toe. Ons eigen onderzoek
<br/>is immers de insteek van dit artikel. Daarna staan
<br/>we uitgebreid stil bij de omvang van agressie tegen
<br/>begeleiders. We besteden de nodige aandacht aan de
<br/>factoren die correct cijfermateriaal in de weg staan.
<br/>Vervolgens kijken we naar de aard van de problematiek
<br/>en reiken we een benadering aan om hiermee om
<br/>te gaan. Ten slotte geven we nog een conclusie met
<br/>aanbevelingen mee.
Doorheen een analyse van de zeldzame videoclip van Jacques Brel ‘L’Éclusier’ – ‘De Sluiswachter’ – uit 1968 wil ik namelijk enerzijds de vermeende ondoordringbaarheid van dit welbepaalde werk ongedaan maken, maar anderzijds vooral de cruciale intermediale dimensie van Brels performativiteit aankaarten.<br/>Mijn analyse is drieledig: een eerste pijler richt zich op de verschillende temporaliteiten van de intermediale wisselwerking; een tweede op de dieptestructuur die deze wisselwerking tot stand brengt; en een derde tenslotte op de specifieke plaats en rol van de intermediale performativiteit binnen het netwerk aan relaties waarin deze plaatsvindt.<br/>Uiteindelijk toon ik dat deze creatie de kiemen in zich draagt van diens volgende creatieve fase die quasi uitsluitend uitgemond is op het regisseren van langspeelfilms, waaronder Franz (1971).
Dit artikel gaat in op de praktijk van gratis rechtsbijstand aan armen in de Oostenrijkse Nederlanden. Het draagt zo bij tot onze kennis over een te weinig bestudeerd gegeven uit de sociale rechtsgeschiedenis: de relatie tussen armen en het recht. Het artikel maakt duidelijk dat het beroep doen op het 'natuurlijk recht' van armen op gratis rechtsbijstand en kwijtschelding van gerechtskosten een belangrijk risico inhield, omdat het steeds voorwaardelijk en voorlopig werd toegekend en omdat toch heel wat kosten konden rijzen. Verder blijkt ook de grote onduidelijkheid met betrekking tot de precieze aard van de procedure. Mensen kwamen er tot hun verrassing achter dat ze toch geen recht hadden op bijstand of ze wisten niet goed of het nu een recht dan wel een element van gunstverlening betrof. 
<br/>Verder bleek dat de gekende wrevel bij vele tijdgenoten over figuren die medeburgers onrechtmatige 'vexatoire' processen aandeden voor futiele aangelegenheden sterk weerklonken in wantrouwen ten aanzien van pro deo procederende partijen die kosteloos, en dus straffeloos, processen konden aanspannen. Er werd dan ook streng over gewaakt dat alleen heel deugdelijke zaken pro deo werden gevoerd, en het werd steeds duidelijk gemaakt dat dit recht slechts onder voorbehoud werd toegekend. Ook de armoede van de supplianten werd streng nagegaan, hoewel de ene rechter dit al wat strikter dan de andere zal hebben gedaan.
Deze bundel is het dertiende jaarboek dat de Vlaams-Nederlandse Vereniging voor Nieuwe Geschiedenis uitbrengt. Deze editie betreft een verzameling opstellen rond het thema 'politieke belangenbehartiging' in de vroegmoderne Nederlanden, en met name de manier waarop door uiteenlopende maatschappelijk groepen daarbij gebruik werd gemaakt van informele lobbypraktijken, formele verzoekschriften en officiële delegaties. De vroegmoderne staat bood als verregaand gefragmenteerd geheel een forum voor uiteenlopende sociaal-politieke groepen en hun belangen. De politieke besluitvorming was het resultaat van een complex onderhandelingsproces waarbij de verschillende actoren hun belangen verdedigden, en daarbij werden tal van opposities en allianties aangegaan. Belangenbehartiging verdient dan ook een centrale plaats in onze analyse van de vroegmoderne politieke besluitvorming. <br/>In deze bundel wordt een licht geworpen op de concrete manieren waarop dergelijke belangenbehartiging verliep. Naast informele lobbypraktijken worden ook het insturen van formele verzoekschriften en het sturen van officiële delegaties door de onderdanenvertegenwoordiging besproken. De grenzen tussen deze verschillende vormen van belangenbehartiging zijn veelal vaag. Zo had een formeel verzoekschrift meer kans gevolg te krijgen als er ook voor gelobbyd werd. Ook officiële delegaties gaven ongetwijfeld aanleiding tot eerder informele gesprekken die we als lobby kunnen beschouwen.
Deze bijdrage biedt een kritische bespreking van de belangrijkste wijzigingen die bij de wet van 20 januari
<br/>2014 werden aangebracht aan de rechtsmacht en de bevoegdheid van de Raad voor State, alsook aan de
<br/>rechtspleging voor dit rechtscollege. Deze wijzigingen, die betrekking hebben op onder meer het verloop van
<br/>het administratief kort geding, de invoering van de bestuurlijke lus en een betere afstemming op de bemiddelingsopdrachten
<br/>van de ombudsmannen, vormen de belangrijkste hervorming sinds die van 2006. Deze
<br/>bijdrage handelt echter niet over de wet waarbij de Raad van State de bevoegdheid krijgt om schadevergoeding
<br/>toe te kennen.
Van de kleine kruidenier om de hoek tot vernieuwende winkelketen.
<br/>Tegelijk met de opkomst van het grootwarenhuis deed omstreeks 1870 nog een innovatief winkelconcept zijn intrede: de winkelketen in voedingswaren. Met de oprichting van Delhaize Frères &amp; Cie in 1867 onderging het alledaagse boodschappen doen een ware revolutie. De onderneming vervulde een pioniersrol in België en Europa maar voor de kleine onafhankelijke kruideniers betekende hun komst grote concurrentie.
<br/>In Mag het iets meer zijn? brengt Nelleke Teughels op basis van origineel bronnenmateriaal en oorspronkelijke iconografie, waaronder fraaie foto's en prenten maar ook verpakkingen en voorwerpen, op levendige wijze aanschouwelijk hoe de introductie van de winkelketen in voedingswaren de ervaring van het winkelend publiek in sociale, culturele en materiële zin veranderde. De auteur plaatst dit Belgische verhaal in het licht van de internationale ontwikkelingen in de kleinhandel. Reclamepraktijken, de organisatie van de Delhaizewinkels, de ideologie van het bedrijf en de materiële inrichting van winkels en etalages grepen naadloos in elkaar en hadden een onmiskenbare weerslag op de dagelijkse routine van de consument en zijn deelname aan de zich snel ontwikkelende consumptiemaatschappij.
In deze bijdrage hebben we getracht een te enge blik op wetenschapsfraude als individueel wangedrag in vraag te stellen. Dat deden we door het spanningsveld uit te tekenen waarin de fraude wortel schiet : een complex spanningsveld tussen 1. de generische constraints die alle wetenschappen onder dezelfde noemer van wetenschap doen toebehoren ("objectiteit" en "collectieve verantwoordelijkheid"), 2. de pluraliteit aan wetenschappelijke praktijken en 3. de kolonisatie van deze pluraliteit door de logica van de knowledge economy en, hiermee verweven, door het evaluatiemodel van de experimentele wetenschappen.
<br/>
<br/>Dit spanningsveld dwingt de wetenschapper tot een constante reflexiviteit ten aanzien van zijn dagelijkse wetenschappelijke praktijk. Wetenschapsfraude blijkt daarbij slechts een bliksemafleider, een fenomeen in de marge van een veel prangender vraagstuk. Daarenboven is de uitvergroting van individuele fraudes het vehikel van een beeld van wetenschap dat op zijn minst betwistbaar of vernauwend is: het bevestigt a contrario de verkeerde idee dat de wetenschappelijke praktijk , zoals in topsport, het moet hebben van individuele prestaties in een competitieve markt, waarin eigen succes ten koste gaat van dat van de "collega's-concurrenten" (de twee woorden staan inderdaad in spanning tot elkaar). Eveneens erg problematisch is de loskoppeling van enerzijds het aan de kaak stellen van individueel wetenschappelijk wangedrag, en anderzijds de fundamentele omvorming van de wetenschappen tot een knowledge economy, die de vector is van heel andere stimuli dan de collectieve productie robuuste, betrouwbare en gerectificeerde kennis. Veel meer dan met het niet-frauderen tegen de constraints van de wetenschappelijke praktijk, zijn de wetenschappers van vandaag bezig met de vraag hoe zij die constraints nog kunnen honoreren als het wetenschapsbeleid ermee tegenstrijdig blijkt.
Recente wetgeving van 2014 breidt het strafarsenaal in correctionele zaken uit met twee nieuwe hoofdstraffen, de straf onder elektronisch toezicht en de autonome probatiestraf. Deze straffen zijn verwant aan een strafuitvoeringsmodaliteit van de gevangenisstraf, respectievelijk een mogelijkheid om proefperiodes bij het uitstel en de opschorting invulling te geven. Wetstechnisch zijn deze straffen dan weer geschoeid op de leest van de werkstraf.
Onderling gekoppelde computersystemen, vaak online verbonden, bepalen in toenemende mate de omgeving van staat en recht. Sterker nog, staat en recht worden voor een steeds groter deel bemiddeld, vertaald of zelfs gemaakt door volautomatische beslissystemen die intussen grotendeels aan het zicht zijn onttrokken. De profetische woorden van Weiser uit 1991 lijken steeds accurater. Weiser schreef over 'calm computing',  en kondigde een nieuwe werkelijkheid aan waarin computersystemen de fysieke omgeving voortdurend afstemmen op en aanpassen aan hun gebruikers terwijl hun complexiteit verborgen blijft en het toetsenbord en zelfs het beeldscherm niet meer nodig zijn.  Mogelijke wensen en voorkeuren worden in zo'n omgeving immers moeiteloos meegenomen op basis van statistische gedragsanalyses. Menselijk handelen, het aanknopingspunt voor recht en staat, wordt met dit alles steeds meer afhankelijk van ICT. De keten van beslissingen die ICT systemen voor ons nemen wordt steeds langer en complexer, waardoor ICT ook voor de overheid niet alleen een instrument is om beleidsdoelen te verwezenlijken maar een computationele tussenlaag vormt die naast toenemende functionaliteiten ook een eigen onvoorspelbaarheid ontwikkelt. Waar recht en staat sinds de uitvinding van de boekdrukkunst sterk leunen op tekst als middel tot uniformering en centralisering van juridische normering, zullen zij de komende jaren in sneltreinvaart afhankelijk worden van netwerkachtige computersystemen. Het lijdt geen twijfel dat daarmee ook de verhouding tussen staat en recht schoksgewijs zal worden opgebroken.  
<br/>	Deze bijdrage gaat in op de implicaties van een datagestuurde infrastructuur voor de rechtsstaat, met bijzondere aandacht voor twee centrale beginselen: legaliteit en doelbinding. In paragraaf 2 worden twee opvattingen van de rechtsstaat besproken (legalisme en legaliteit) en wordt kort ingegaan op een derde opvatting van de staat, waarbij het recht ondergeschikt is aan door de politiek aangewezen beleidsdoelen (instrumentalisme). Paragraaf 3 bespreekt de overgang van de informatiesamenleving naar de datagestuurde samenleving, en gaat in op de rol van de iOverheid, gedefineerd als een datagestuurde overheid. In paragraaf 4 worden legaliteit en doelbinding besproken met het oog op de iOverheid en paragraaf 5 sluit af met een aantal bedenkingen.