clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In opdracht van de Vereniging voor Alcohol- en andere Drugproblemen voerde het Hoger instituut voor de arbeid (HIVA-K.U.Leuven) een onderzoek uit naar het alcoholgebruik naar leeftijd in België, op basis van een analyse van de gezondheidsenquête en de recente huishoudbudgetonderzoeken. Aan de hand van beide enquêtes werd een profiel opgesteld van het alcoholgebruik van de Belgische bevolking naar leeftijd, geslacht en socio-professioneel statuut. Tevens werd een inschatting gemaakt van het alcoholmisbruik. De gezondheidsenquête, waarin mensen schriftelijk bevraagd worden naar een aantal ‘lifestyle’-factoren, blijkt de werkelijke alcoholconsumptie, in vergelijking met gekende macro-gegevens, te onderschatten met een factor 2 tot 3. Daarom werden op basis van een aantal hypotheses andere cijfers gezocht in het huishoudbudgetonderzoek. Op basis van beide enquêtes concluderen wij dat er in België bij de mannen tussen de 3 en de 12% probleemdrinkers zijn, bij de vrouwen tussen de 2 en de 8%. Een bijna even grote groep bij de mannen en een iets grotere groep bij de vrouwen kan als ‘risicodrinker’ worden omschreven.
De Federale overheidsdienst Volksgezondheid, Veiligheid van de Voedselketen en Leefmilieu wenst de werkzaamheden van de Planningcommissie Medisch Aanbod aan te vullen met een Wetenschappelijke werkgroep die in samenwerking met de Planningcel hun planningmodel verder verfijnt. Hiervoor werd een samenwerkingsovereenkomst afgesloten met het Hoger Instituut voor de Arbeid van de K.U.Leuven en Socio Economie de la Santé van de UCL.<br><br> In een eerste rapport brengen de équipes verslag uit over de resultaten van de eerste fase van dit samenwerkingsproject: <ul> <li>een optimaal planningtraject en planningprocedure;</li> <li>de ‘state of the art’ van de planningmethoden in het buitenland en in België;</li> <li>aanbevelingen voor een verdere verbetering van het bestaande planningmodel van de Planningcel, zowel wat betreft de vraag als het aanbod.</li> </ul> Alhoewel de opdracht oorspronkelijk beperkt werd tot artsen en verpleegkundigen is zij in de loop van de werkzaamheden uitgebreid tot kinesitherapeuten en tandartsen. In de volgende fasen zullen afzonderlijke planningresultaten voor deze beroepsgroepen met behulp van de geactualiseerde planningmodellen worden gerapporteerd.
In opdracht van de Milieu-en Natuurraad van Vlaanderen en de Openbare Afvalstoffen-maatschappij voor het Vlaamse Gewest (OVAM) heeft het HIVA het 'Participatieproject' uitgevoerd. Dit onderzoeksproject gaat na hoe gemeentelijke milieuraden een inbreng kunnen doen in de werking van de MiNa-raad. De OVAM werd bij dit project betrokken omdat het steunde op een testcase over 'diftar'. Diftar staat voor gedifferentieerde afvaltarifering in functie van de hoeveelheid afval en de wijze van inzamelen. Dertig gemeentelijke milieuraden ontvingen eind vorig jaar een vragenlijst en een bundel met informatie van OVAM over diftar. Het eerste deel van de vragenlijst peilde naar de mening over specifieke kwesties inzake diftar. Het tweede deel van de vragenlijst vroeg om reacties bij de gevolgde procedure. In dit rapport wordt duidelijk dat de gemeentelijke milieuraden algemeen positief staan, zowel tegenover diftar als tegenover het initiatief van de MiNa-Raad. Zij geven wel bedenkingen voor een geschikte toepassing van diftar binnen het gemeentelijk afvalbeleid. Bovendien geven de milieuraden aan onder welke (deels praktische) voorwaarden de MiNa-Raad adviezen kan stellen aan de lokale milieuraden.<br><br> Het rapport wordt ook beschikbaar gesteld via de website van de MiNa-Raad. <a href="http://www.minaraad.be/studies/studies.htm" target="_blank">Klik hier</a>.
In hun hoofdstuk geven de auteurs een historisch overzicht van het afvalbeleid in Vlaanderen; hierin wordt ook het ontstaan en de precieze rol van het uitvoeringsplan toegelicht. De eigenlijke evaluatie gebeurt aan de hand van de verschillende fasen uit de beleidsketen: doelstellingen, operationalisering, uitvoering en resultaten.<br><br> De conclusie is dat het instrument een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan de aanpak van het probleem van de huishoudelijke afvalstoffen. Mits verbetering van een aantal zaken kan het instrument in de toekomst nog worden versterkt.
Het Korsakoff-syndroom is een stoornis die gepaard gaat met zware geheugenproblemen en executieve functiestoornissen. De behandeling van de geheugenproblemen bestaat typisch uit het aanbieden van externe hulpbronnen en het aanleren van een adequaat gebruik ervan. In dit onderzoek wordt dieper ingegaan op de mogelijkheid tot het aanwenden van interne geheugenstrategieën. De  bedoeling is een duidelijker beeld te krijgen van het effect van ‘mentale verbeelding’ op de geheugenprestatie van Korsakoff-patiënten. Uit de literatuur blijkt dat de techniek van mentale verbeelding effectief kan zijn in het verbeteren van de geheugenprestatie, zowel bij gezonde deelnemers als bij patiënten met geheugenproblemen. In het huidige onderzoek wordt deze bevinding voor Korsakoff-patiënten enkel bevestigd voor de ‘gepaarde associatietaak’, maar niet voor taken als de ‘methode van de plaatsen’ en de ‘pegword technique’. De resultaten worden bediscussieerd in het licht van de cognitieve mogelijkheden van de patiënten.
Robert Schumann was een visionaire kunstenaar. Met een ongebreidelde vurigheid smeedde hij de muzikale conventies van zijn voorgangers om tot hij zijn visioen in perfect gave klanken kon vatten. Over deze romantische componist bij uitstek schreef Jan Christiaens samen met vier Vlaamse musicologen een toegankelijke gids. Schumanns oeuvre wordt er vanuit diverse hoeken belicht en in een ruimere cultuurhistorische en biografische context geplaatst. Hoewel de muzikale taal van Schumann de erfenis van zijn voorgangers verraadt, betreedt de componist nieuw territorium, vooral op vlak van de muzikale vormentaal, de ritmische en harmonische vindingrijkheid.
achtergrond Automutilatie is intentionele, directe verwonding van lichaamsweefsel zonder de aanwezigheid van suïcidale ideatie. Deze komt zeer frequent voor bij patiënten met as II-gerelateerde stoornissen, in het bijzonder borderlinepersoonlijkheidsstoornis (bps). Binnen de psychodynamische theorie werd automutilatie vroeger vooral benaderd vanuit de symbolische
betekenis die dit gedrag kan hebben, zoals zelfbestraffing. Nu wordt automutilatie eerder in het kader geplaatst van de rol die deze heeft in het psychisch functioneren zelf, soms op een niveau voor er betekenisgeving aanwezig is, zoals affectregulatie.
doel Belichten van een recentere psychodynamische benadering van het begrip automutilatie en schetsen van de klinische implementatie hiervan. 
methode Systematische zoektocht in de literatuur over automutilatie en recente psychodynamische modellen hierover in het bijzonder. 
resultaten Wij beschrijven drie dimensies van psychische verandering en demonstreren hoe men deze kan implementeren in de klinische behandeling. De focus ligt daarbij niet meer op de symptomen, maar op een breder psychotherapeutisch proces, gericht op het bereiken van een structurele verandering in de persoonlijkheid. Daarbij is de relatie tussen de basis van dit proces en het therapeutische effect op automutilatie bij bps van belang. 
conclusie De geschetste benadering van automutilatie is een belangrijke pijler in de psychodynamische behandeling van patiënten met een bps. Huidige psychodynamische modellen gericht op behandeling van bps bieden een theoretische achtergrond om dit in de klinische behandeling te implementeren
In dit boek openen we de geheime schatkist van de therapeut. Ervaren psychotherapeuten onthullen hun impliciete kennis en demonstreren de kracht van bepaalde innovatieve interventies, concrete oefeningen en creatieve werkmethodes. Meer dan 40 therapeuten uit diverse stromingen dragen aan wat zij in het therapeutisch werk waardevol en helpend vinden om specifieke moeilijkheden te hanteren en te bewerken. Ze delen hun favoriete 'schatten' die ze bij elkaar gesprokkeld hebben uit boeken, syllabi, workshops, losse aantekeningen,eigen ervaringen,...
De wet van 6 april 2010 betreffende marktpraktijken en consumentenbescherming (hierna: ‘WMPC’) moderniseert en
coördineert het Belgisch handelspraktijken- en consumentencontractenrecht. Opzet van dit artikel is (i) de structuur en de bepalingen van de wet kritisch te analyseren; (ii) incorrecte omzettingen van richtlijn 2005/29/EG te identificeren en de praktische juridische gevolgen hiervan te schetsen; (iii) suggesties te doen voor een verbeterd en vereenvoudigd Belgisch handelspraktijken- en consumentencontractenrecht. In een eerste deel schetsen de auteurs de harmonisatie van het handelspraktijkenrecht door richtlijnen 2005/29/EG en 2006/114/EG en de omzetting van beide richtlijnen in België en de buurlanden, met bijzondere aandacht voor het lot van de reglementeringen inzake verkooppromoties.
In een tweede deel beschrijven zij de totstandkoming van de WMPC en bespreken zij kritisch de vernieuwde structuur en bepalingen van de WMPC (de definities en de regels over ‘informatie van de markt’, consumentencontracten,
verboden praktijken en handhaving). In een derde deel maken zij kritische bedenkingen bij de open textuur
van het geharmoniseerde handelspraktijkenrecht en stellen zij strategieën voor om uniforme toepassing van de open
verbodsbepalingen te garanderen. Ten slotte staan zij stil bij de plaats van de WMPC in het geheel van het Belgisch
economisch recht.
Onderwijsinvesteringen vormen in alle ontwikkelde landen een substantieel deel van de publieke uitgaven. In Vlaanderen maakt de overdracht van publieke middelen, iets meer dan vijf procent uit van het totale Vlaamse inkomen. Van alle onderwijsniveaus liggen de investeringen per student het hoogste in het hoger onderwijs. Ook al is men overtuigd van de rendabiliteit van deze investeringen in de kennissamenleving, dan nog rijzen vragen. Wat is de hoogte van dit rendement? Welke elementen zijn bepalend voor de grootte van het rendement? Zijn er rendementsverschillen tussen de verschillende studiedomeinen, sociale groepen, enzovoort? Het HIVA-K.U.Leuven voerde dit onderzoek uit in opdracht van de Vlaamse Minister van Onderwijs en Vorming. De studie brengt drie types van rendement in kaart, met name het private rendement voor het lerende individu; het fiscale rendement voor de overheid en het sociale rendement of het rendement voor de maatschappij als geheel. De studie geeft een antwoord op een aantal fundamentele vragen. Is de private opbrengstvoet voldoende hoog om jongeren aan te moedigen om maximaal te investeren in hoger onderwijs? In welke mate wegen de fiscale en parafiscale terugverdieneffecten voor de overheid op tegen de publieke investeringen in hoger onderwijs? Zijn de baten voor de samenleving even groot of groter dan de individuele baten? Het antwoord op deze vragen is belangrijk om te oordelen of de grote investeringen van de gemeenschap in het hoger onderwijs verantwoord zijn. Daarnaast wordt ook inzicht verkregen in de balans tussen private en publieke investeringen, en wordt de vraag beantwoord in welke mate een financiële bijdrage van het individu gerechtvaardigd is.
Ondanks de sluitende aanpak van het Jeugdwerkplan komen een deel van de jongeren, vooral in de steden, niet opdagen of haken snel af. In zijn zoektocht naar een alternatieve aanpak waarmee deze ‘non-respons jongeren’ wel bereikt en begeleid kunnen worden, zette de VDAB in acht Vlaamse steden experimenten op met lokale partners. Dit rapport is het resultaat van de wetenschappelijke evaluatie van deze experimenten door het HIVA in opdracht van de VDAB. De volgende vragen worden beantwoord: 1) Wie zijn de ‘moeilijk bereikbare jongeren’; 2) Waarom zijn zij moeilijk bereikbaar voor de VDAB; en 3) Op welke manier slagen de experimenten er eventueel wél in om deze jongeren te bereiken? Samengevat hebben de jongeren baat bij een integrale en intensieve aanpak op maat van hun behoeften en capaciteiten. Een open en vertrouwenwekkende opstelling van de trajectbegeleider, aandacht voor persoonlijke problemen en een hecht lokaal partnernetwerk zijn cruciale randvoorwaarden. Het onderzoek is gebaseerd op een omvangrijke reeks interviews met VDAB-medewerkers, de uitvoerders van de experimenten en de jongeren zelf. Daarnaast maakten we ook gebruik van een unieke survey bij de trajectbegeleiders in de experimenten en de gegevens in het VDAB-cliëntvolgsysteem.
Onder impuls van de Europese werkgelegenheidsrichtsnoeren werd in de afgelopen jaren (2002-2004) in het Vlaamse arbeidsmarktbeleid sterk de nadruk gelegd op het belang van een preventieve aanpak in de werkloosheid. De <strong>preventieve</strong> aanpak betekent dat niet gewacht wordt met het aanbieden van begeleiding en opleiding tot de werkzoekende langdurig werkloos wordt, maar dat de werkzoekende daarentegen reeds van bij de instroom in de werkloosheid actief benaderd wordt. Het <strong>sluitende</strong> karakter van deze aanpak ligt in het feit dat ze voor elke werkloze geldt. In dit onderzoek werd nagegaan of deze beleidskeuzes uiteindelijk wel bijdragen tot het terugdringen van de (langdurige) werkloosheid.
Het netto-jobverlies viel mee tijdens het eerste crisisjaar in België, maar dat cijfer verhult een turbulent proces van jobcreatie en -destructie. Dankzij een innovatieve methode die HIVA-K.U.Leuven ontwikkelde in samenwerking met de Dienst Statistiek van de RSZ beschikken we vandaag over data die toelaten de reële dynamiek op de arbeidsmarkt in kaart te brengen. HIVA analyseerde deze unieke Belgische data voor het eerste crisisjaar.
‘Werkervaring’ is een instrument binnen het Vlaamse arbeidsmarktbeleid dat voor langdurig werkzoekenden een brug wil slaan tussen werkloosheid en reguliere tewerkstelling. Dit gebeurt door het aanbieden van werkervaring in combinatie met opleiding en begeleiding op en naast de werkvloer. Tot 1 januari 2009 kreeg deze maatregel vorm in het Werkervaringsplan-plus, of WEP+. Vanaf 1 januari 2009 werd WEP+ grondig hervormd. Via een evaluatie-onderzoek brachten we de financiële, inhoudelijke en organisatorische impact van het nieuwe werkervaringsprogramma in kaart.
Dit onderzoek vormt het tweede luik van de evaluatie van de VDAB-trajectwerking. Het eerste luik had tot doel meer inzicht te verschaffen vanuit consulentenperspectief.1 De trajectwerking is echter geen doel op zich, maar ontleent haar bestaansreden aan de doelgroep van het beleid, namelijk de werkzoekenden. In de evaluatie van de individuele trajectwerking kan het perspectief van de werkzoekende dan ook niet ontbreken. Daarom peilden we in dit deelonderzoek bij 633 werkzoekenden naar hun waardering over de kwaliteit van de trajectwerking.
De VDAB-trajectwerking is een belangrijke component van het actief arbeidsmarktbeleid in Vlaanderen en bereikt een steeds grotere groep werkzoekenden: van 59 500 werkzoekenden in 1999 tot 89 000 in 2003. Deze cijfers ondersteunen de opvatting dat de trajectwerking succesrijk is. Dit VIONA evaluatieonderzoek keek achter de cijfers en evalueert vanuit uitvoerdersperspectief de wijze waarop vorm wordt gegeven aan de trajectwerking op de werkvloer.
Sinds het inburgeringsdecreet van 2004 biedt de Vlaamse overheid aan nieuwkomers die via legale immigratie ons land binnenstromen, een aangepast onthaal. Dit bestaat uit een vormingsprogramma met drie componenten: maatschappelijke oriëntatie, loopbaanoriëntatie en Nederlandse taallessen, onder­steund door trajectbegeleiding. Ook oudkomers komen sinds 2007 in aanmerking voor dit aanbod. Decretaal is ingeschreven dat dit beleid om de drie jaar dient geëvalueerd te worden. De resultaten van deze evaluatie zijn beschreven in drie deelrapporten en een syntheserapport. In een eerste deelrapport wordt het beleidskader in kaart gebracht met focus op de beleidswijzigingen die sinds 2007 hebben plaatsgevonden.
Inspraak van leerkachten wordt in deze studie niet enkel beschouwd als een democratisch doel maar ook als een middel om het functioneren van de school te verbeteren. Vertrekkend vanuit dit gegeven werd de participatiepraktijk in acht Vlaamse scholen via een integraal analysemodel bestudeerd. Het betrof scholen die allen bekend staan om hun goede participatiepraktijk. Deze gegevens werden geconfronteerd met survey data en internationale bevindingen. Aldus komen de onderzoekers tot een aantal concrete aanbevelingen die scholen kunnen inspireren in de verbetering van hun participatiebeleid. De inspraak van de leerkrachten speelt zich in de onderzochte scholen vooral af binnen een aantal zelf-opgerichte schoolorganen. De wettelijke raden zorgen eerder voor een gewaarborgde basisparticipatie. Het medezeggenschap van de leerkrachten is verder vooral een kwestie van schoolcultuur, open communicatie, duidelijke afspraken en innovatief optreden van de schooldirectie. De inspraak organiseren binnen een breder en jaarlijks kwaliteitszorgprogramma lijkt de beste garantie voor een verhoogde efficiëntie en doelmatigheid. Deze publicatie is het resultaat van het onderzoeksproject 'Leerkrachtenparticipatie in de sturing van onderwijsorganisatie(s): een benchmarking door middel van binnen- en buitenlandse cases' gefinancierd door het programma ‘Onderwijskundig beleids- en praktijkgericht wetenschappelijk onderzoek’ (OBPWO) en in opdracht van de Vlaamse Minister voor Onderwijs.
Bij het tewerkstellen van personen met een handicap kan een werkgever onder bepaalde voorwaarden een beroep doen op een loonkostensubsidie. Momenteel bestaan er in Vlaanderen overigens twee specifieke systemen van loonkostensubsidie, met name de CAO-26 en de Vlaamse Inschakelingspremie. In dit onderzoek werd nagegaan wie nu eigenlijk gebruik maakt van deze maatregelen, en of de maatregelen ook leiden tot extra tewerkstelling. Speciale aandacht ging ook naar het bestuderen van het functioneren van de gesubsidieerde werknemers met een handicap binnen het arbeidsproces. De studie wordt afgesloten met een aantal hervormingsscenario's.
Sinds het inburgeringsdecreet van 2004 biedt de Vlaamse overheid aan nieuwkomers die via legale immigratie ons land binnenstromen, een aangepast onthaal. Dit bestaat uit een vormingsprogramma met drie componenten: maatschappelijke oriëntatie, loopbaanoriëntatie en Nederlandse taallessen, onder­steund door trajectbegeleiding. Ook oudkomers komen sinds 2007 in aanmerking voor dit aanbod. Decretaal is ingeschreven dat dit beleid om de drie jaar dient geëvalueerd te worden. De resultaten van deze evaluatie zijn beschreven in drie deelrapporten en een syntheserapport. De synthese geeft een beknopte weergave van de bevindingen uit de verschillende deelrapporten en bevat aanbevelingen naar het beleid toe.
Binnen de huidige modernisering van de Belgische overheidsdiensten wordt herhaaldelijk betoogd dat de betrokkenheid van het personeel bij deze veranderingen groot moet zijn. Zulke aandacht voor personeelsbetrokkenheid is niet toevallig. Volgens heel wat internationale auteurs kan diepgaande verandering immers maar slagen als medewerkers er volwaardig worden bij betrokken. Vanuit deze gedachtegang heeft het HIVA van de K.U.Leuven samen met het Institut des Sciences du Travail van de UCL bestudeerd op welke wijze werknemers en hun vakbonden kunnen worden betrokken bij de sturing van veranderingsprocessen in de Belgische overheidsorganisatie. Een aantal binnenlandse cases zijn bestudeerd. Het gaat om overheidsdiensten die zichzelf recentelijk op een verregaande wijze hebben hervormd. Er is voor elke case nagegaan op welke wijze werknemers en hun vakbonden betrokken werden bij het management van de verandering. Uit de analyse van deze cases worden vervolgens een aantal voorwaarden gedistilleerd om tot een succesvolle participatiepraktijk te komen. Tevens wordt ingegaan op een aantal ondersteunende maatregelen die beleidsmakers kunnen nemen om zulke particpatie bij veranderingen in overheidsorganisaties te stimuleren. Hierbij wordt een informatierecht voor vakbonden bepleit. Deze publicatie is het resultaat van het onderzoeksproject 'Werknemersparticipatie bij de sturing van veranderingsprocessen in de overheid' gefinancierd door de Programmatorische Federale Overheidsdienst Wetenschapsbeleid in het kader van het onderzoeksprogramma 'De modernisering van de overheidsinstellingen'. Het project werd uitgevoerd onder leiding van Guy Van Gyes, projectleider HIVA en prof. Armand Spineux, Institut des sciences du travail, Université catholique de Louvain.
Sinds het inburgeringsdecreet van 2004 biedt de Vlaamse overheid aan nieuwkomers die via legale immigratie ons land binnenstromen, een aangepast onthaal. Dit bestaat uit een vormingsprogramma met drie componenten: maatschappelijke oriëntatie, loopbaanoriëntatie en Nederlandse taallessen, onder­steund door trajectbegeleiding. Ook oudkomers komen sinds 2007 in aanmerking voor dit aanbod. Decretaal is ingeschreven dat dit beleid om de drie jaar dient geëvalueerd te worden. De resultaten van deze evaluatie zijn beschreven in drie deelrapporten en een syntheserapport. Een tweede deelrapport beschrijft de resultaten van de procesevaluatie. Deze evaluatie omvatte de vraag naar de efficiëntie en effectiviteit van het beleid ná de decreetswijziging van 2007. De uitvoering van het beleid is in handen van verschillende actoren met telkens hun organisatorische eigenheid en bevoegde aansturende overheid: onthaalbureaus, Huizen van het Nederlands, aanbodsverstrekkers Nederlands, gemeenten, VDAB en recent ook OCMW’s. Kernvraag voor deze procesevaluatie is dan ook in welke mate de verschillende uitvoerders van het inburgeringsbeleid er samen in slagen de doelstellingen van het beleid te realiseren (effectiviteit) en of ze dit op een efficiënte wijze doen. Effectiviteit definiëren we daarbij op een enge wijze, namelijk het behalen van een inburgeringsattest. Deze vraag hebben we beantwoord via een combinatie van semigestructureerde interviews, casestudies en de analyse van monitoringsdata. De analyses werden gedaan op de cohorte 2007 of alle inburgeraars die zich in 2007 in een onthaalbureau hebben aangemeld. De evaluatie en resultaten van de evaluatie 2005-2006 werden als referentie en ijkpunt gehanteerd (zie De Cuyper & Wets, 2007).
Werkervaring is al vele jaren een belangrijk instrument voor de integratie van langdurig werkzoekenden op de arbeidsmarkt. Deze maatregel kreeg tot voor kort vorm in het Werkervaringsplan-plus of WEP+. Op 1 januari 2009 trad een nieuw kader voor werkervaring in werking, waarmee een einde kwam aan meer dan tien jaar WEP+. Het nieuwe werkervaringsprogramma heeft als belangrijkste doelstelling een evenwaardige begeleiding voor elke WEP-plus werknemer te realiseren, ongeacht de plaats waar de werkervaring doorgaat. Daarnaast wordt de focus sterker op uitstroom naar het Normaal Economisch Circuit (NEC) gelegd. Om bovenstaande doelstellingen te bereiken, werden inhoudelijke, organisatorische en financiële wijzigingen aangebracht. Via dit onderzoek zijn we nagegaan hoe dit nieuwe (organisatie)model wordt geïmplementeerd en wat de eventuele knelpunten zijn. Bijzondere aandacht ging daarbij naar de vraag of de vooropgestelde nieuwe financieringssystematiek kostendekkend is en voldoende om een kwalitatieve begeleiding te waarborgen. Om de onderzoeksvragen te beantwoorden maakten we gebruik van verschillende onderzoeksmethoden: desk research, een survey bij de interne werkervaringspromotoren en semi-gestructureerde interviews met beleidsactoren en de penhouders van vijftien leerwerkbedrijven.
Supported employment heeft als doel personen met een handicap te begeleiden naar en in een betaalde job in het normaal economisch circuit. Deze methodiek ontstond op het einde van de jaren ’70 in de Verenigde Staten als een alternatief voor de traditionele tewerkstellingsmogelijkheden zoals de beschutte werkplaatsen en de dagcentra. In dit onderzoek wordt nagegaan of en hoe een dergelijke benadering ook in Vlaanderen kan wordeningevoerd.