clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Dit onderzoek wil de gangbare praktijk in Vlaanderen inzake screening en diagnose van arbeidsgehandicapten inventariseren. Arbeidsgehandicapten zijn in enge zin personen met een handicap die als dusdanig door het Vlaams Fonds voor de Sociale Integratie van Personen met een Handicap erkend zijn. In ruime zin zijn dit alle personen die speciale problemen (bijvoorbeeld lichamelijke, sociale of psychische problemen) ondervinden om zich in het arbeidsproces in te schakelen. Sedert enkele jaren bestaat er in Vlaanderen een systeem van trajectbegeleiding waarbinnen deze groep een plaats krijgt. Een belangrijke schakel daarin is de screening en diagnosestelling, d.w.z. het proces waarbij nagegaan wordt of iemand ‘arbeidsgehandicapt’ is en wat dit inhoudt voor het traject naar werk. We gingen na welke instrumenten hiervoor worden gebruikt (of kunnen worden gebruikt) en welke organisaties bij de diagnose betrokken zijn. In een tweede luik wordt gefocust op een nieuwe ontwikkeling die zich momenteel in dit werkveld voordoet, namelijk de oprichting van Lokale Werkwinkels. Er werd gepoogd via gesprekken met bevoorrechte getuigen de mogelijke gevolgen van deze herstructurering voor de screening, diagnose en trajectbegeleiding van arbeidsgehandicapten in te schatten. Tevens werden in dit verband een aantal beleidsaanbevelingen geformuleerd.
Door de internationalisering maakt een vreemde bevolking in toenemende mate deel uit van de Belgische samenleving. Deze vreemde bevolking moet echter meetellen in de maatschappij. Maar wie beschouwen we als vreemd en hoeveel generaties blijft dit etiket gelden? Deze onduidelijkheid heeft zijn weerslag op de mogelijkheden en kwaliteit van onderzoek, beleid en registratie, en daardoor ook op de samenleving in haar geheel. Dit boek bevat bijdragen waarin de consequenties van deze vragen worden onderzocht voor specifieke deeldomeinen als onderwijs, arbeid, welzijn, gezondheid, politiek, geschiedenis, media, religie, recht en huisvesting. Bijdragen van Frank Caestecker, Patrice Caremans, Stephen Castles, Daniël Cuypers, Barbara Demeyer, Kristof Jacobs, Astrid Janssens, Joke Kusters, Miet Lamberts, Marco Martiniello, Adriaan Overbeeke, Baldwin Van Gorp, Jogchum Vrielink, Sien Winters en Sami Zemni.
Vlaanderen ontvangt jaarlijks meer dan 20 000 nieuwkomers. Immigratie maar vooral de integratie van nieuwkomers, kwam de voorbije jaren dan ook hoog op de Vlaamse politieke agenda te staan. De Vlaamse overheid wil via het inburgeringsdecreet aan nieuwkomers de eerste periode van hun verblijf een aangepast onthaal aanbieden. Het inburgeringstraject dat aan nieuwkomers aangeboden wordt, bestaat uit een vormingsprogramma met drie componenten: maatschappelijke oriëntatie, loopbaanoriëntatie en Nederlandse taallessen, ondersteund door trajectbegeleiding (primair traject). Dit primair traject wordt afgesloten bij de overdracht van de nieuwkomer naar een reguliere voorziening voor een vervolgtraject (secundair traject). Aan de onderzoeksploegen werd de opdracht gegeven om na te gaan in welke mate het inburgeringsprogramma de vooropgestelde doelstellingen bereikt. Deze vraag wordt vanuit twee invalshoeken beantwoord: het institutionele perspectief en het gebruikersperspectief. Dit onderzoek resulteerde in drie deelrapporten en een syntheserapport. In dit eerste deelrapport wordt het concept ‘inburgering’ verder uitgewerkt.
In Vlaanderen is het aanbod van hulp- en dienstverlening in de welzijnssector zeer uitgebreid. Voor diverse bevolkingsgroepen en voor diverse noden zijn er initiatieven en dit in allerlei vormen: naast diensten die openstaan voor alle burgers, zijn er gespecialiseerde en categoriale diensten die zich richten naar specifieke (doel)groepen, naast de institutionele sector is er de ambulante sector, … Dit uitgebreide aanbod heeft echter ook een keerzijde. Het geeft aanleiding tot versnippering en onoverzichtelijkheid van hulp- en dienstverlening en hulpvragers lopen verloren in het bestaande kluwen van voorzieningen of worden van het spreekwoordelijke ‘kastje naar de muur gestuurd’. Bovendien leiden onduidelijke taakafbakeningen tussen diensten tot overlapping en nog meer onoverzichtelijkheid. Daarnaast maken diverse uitsluitingsmechanismen, zowel op het niveau van de voorzieningen, op het niveau van de relatie tussen hulpverlener en cliënt, als cliëntspecifieke kenmerken, dat niet iedereen (gelijke) toegang heeft tot de bestaande welzijnsvoorzieningen. Er zijn m.a.w. diverse drempels die de toegankelijkheid van bepaalde welzijnsvoorzieningen bemoeilijken.<br><br> In voorliggend rapport wordt getracht deze drempels in kaart te brengen. Eerst wordt, op basis van literatuuronderzoek, een theoretisch kader geschetst van mogelijke drempels die hulpvragers kunnen ervaren wanneer zij de stap (willen) zetten naar welzijnsvoorzieningen op de eerste lijn (OCMW, Centra voor Algemeen Welzijnswerk, gemeentelijke sociale dienst, …). In de volgende hoofdstukken komen de ervaringen van diverse doelgroepen - of organisaties die hen vertegenwoordigen – aan het woord. Achtereenvolgens beschrijven we de drempels die worden ervaren door autochtone kansarmen, allochtone kansarmen, mensen zonder papieren, vluchtelingen, woonwagenbewoners en de trekkende beroepsbevolking (foorreizigers, binnenschippers, circusmedewerkers). Tevens worden suggesties gedaan om deze drempels weg te werken, zodat het recht op maatschappelijke dienstverlening voor iedere burger kan gerealiseerd worden, ook – en in het bijzonder – voor de maatschappelijk kwetsbaarsten.
Uitgangspunt van het artikel is een conceptuele verkenning van de wijze waarop getolkte artspatiëntgesprekken beïnvloed worden door de tussenkomst van de tolk. Voor die verkenning gebruiken we inzichten uit de conversatieanalyse, met name met betrekking tot organisatie van de beurtwisseling, de interactionele vormgeving van sequenties van bij elkaar horende communicatieve handelingen en de wisselwerking daartussen. In een klein corpus getolkte arts-patiëntgesprekken onderzoeken we de organisatie van de beurtwisseling in arts-geïnitieerde vraag-antwoordsequenties, en de wijze waarop de posities van beurten in die sequenties interactioneel gerealiseerd worden. Wat betreft de beurtwisseling vinden we dat er een oriëntatie is op verkorting (compressie) van trajecten waarin tolk en patiënt in de taal van de patiënt communiceren om vragen van de arts te beantwoorden. Die oriëntatie komt tot uiting in de minimalisering van de omvang van beurten in het participatiekader patiënt / tolk, en in precompletie overlap van die beurten. Wat betreft de sequentieorganisatie zien we dat er sequentiële varianten zijn waarin de tolk op eigen gezag afwijkt van het basispatroon door bijvoorbeeld zonder tussenkomst van de patiënt al antwoord te geven op een vraag van de arts, of door binnen het participatiekader met de patiënt vervolgvragen te stellen die vooruitlopen op mogelijke, interactioneel nog niet-gearticuleerde informatiebehoeften van de arts.
Wanneer een in Brussel tewerkgestelde werknemer zijn werkgever voor de arbeidsrechtbank wil dagen en de maatschappelijke zetel van de werkgever gelegen is in het Nederlandse taalgebied, kan men het deze werknemer niet kwalijk nemen dat hij de gedinginleidende akte opstelt in het Frans wanneer dit de taal van de sociale betrekkingen tussen de werknemer en de werkgever is. Deze vaststelling dringt zich op na een arrest van 16 september 2010 van het Belgisch Grondwettelijk Hof.
In deze bijdrage worden de recente ontwikkelingen in de hogere rechtspraak besproken met betrekking tot een drietal fundamentele problemen bij het bepalen van de opzeggingstermijn en het berekenen van de opzeggingsvergoeding voor bedienden: (1) de mogelijkheidsvoorwaarden van het sluiten van een overeenkomst over de duur van de opzeggingstermijn, (2) het ontstaan en tenietgaan van het recht op een aanvullende opzeggingsvergoeding, en (3) het berekenen van de opzeggingstermijn en de opzeggingsvergoeding in bepaalde gevallen van tijdelijke deeltijdse tewerkstelling.
Commentaar bij een vonnis van de arbeidsrechtbank te Gent van 7 september 2009, waarin het volgende beslist werd: "De werknemer die ertoe gebracht wordt om zijn arbeidsprestaties te verminderen in het kader van
tijdskrediet en geen andere keuze heeft dan dit te aanvaarden, heeft in geval van ontslag recht op een opzeggingsvergoeding
die berekend wordt op basis van het loon voor voltijdse arbeidsprestaties. Ook de forfaitaire
beschermingsvergoeding moet worden berekend op basis van het voltijdse loon."
Recentelijk hebben het Hof van Cassatie, het Grondwettelijk Hof en zelfs het Hof van Justitie zich gebogen over een aantal fundamentele problemen in verband met het bepalen van de duur van de opzeggingstermijn en het berekenen van de opzeggingsvergoeding voor bedienden: de mogelijkheid tot het sluiten van een overeenkomst over de opzeggingstermijn, het ontstaan en tenietgaan van het recht op een aanvullende opzeggingsvergoeding en de berekening van de opzeggingsvergoeding bij vormen van tijdelijke deeltijdse tewerkstelling. De uitspraken van de genoemde rechtscolleges vormen zeker geen eindpunt in de discussie en tonen aan dat er een boeiende interactie bestaat tussen de drie actoren. In de rechtspraktijk bestaat er echter vooral behoefte aan meer rechtszekerheid.
In het licht van het gedachtengoed van flexizekerheid (flexicurity), wordt het arbeidsrecht genoodzaakt zichzelf in vraag te stellen en opnieuw te legitimeren. Twee existentiële vragen worden in dit artikel beantwoord: (1) is flexizekerheid al dan niet verenigbaar met de wezenlijke doelstellingen van het arbeidsrecht?, en (2) bestaat er in het licht van de recente ontwikkelingen binnen de sociale wetenschappen nog wel behoefte aan een arbeidsrecht om deze doelstellingen te verwezenlijken?
Dit boek schetst eerst de hoofdlijnen van de zogeheten "sociale schadeleer". Daarna komen enkele noties aan bod over aansprakelijkheid (en haar verzekering). Het derde deel biedt een grondige studie van het geldende socialezekerheidsrecht. Daarna volgen, in deel 4, enkele capita selecta uit de sociale schadeleer. Het boek eindigt met een open vraag: de sociale schadeleer als basis voor een hervorming van de sociale zekerheid?
De contractfiguur zet zijn opmars verder binnen de wettelijke sociale zekerheid (zie RMI-integratiecontracten, RVA-opvolgingscontracten e.d.). De bijdrage onderzoekt eerst of deze rechtsfiguren beantwoorden aan echte overeenkomsten in de zin van het Burgelijk Wetboek, en komt tot een negatief besluit. Vooreerst omdat de plicht tot het verstrekken van socialezekerheidsuitkeringen uit de wet volgt, en niet beantwoordt aan contractuele verbintenissen. Verder omdat op de niet-naleving ervan sancties staan, eenzijdig opgelegd door de socialezekerheidsinstelling, los van elke gedachte aan schadevergoeding. In een tweede deel neemt de bijdrage de juridische gevolgen onder de loep van de zogenaamde contracten. Negatieve gevolgen: verhulling van de werkelijkheid en slechte ervaring van veel sociaal verzekerden met civielrechtelijke contracten. Postieve gevolgen: accurate naleving, door de socialezekerheidsinstelling, van haar informatieplicht, responsabilisering van de sociaal verzekerde en ten slotte rechtszekerheid, onder meer inzake de verdeling van de bewijslast.
Op basis van de foto's van missionarissen gepresenteerd op de tentoonstelling "Getuigen van een missie. Foto's uit Congo" schetst dit artikel een groepsportret van de katholieke missionarissen die in Belgisch Congo actief waren tussen 1885 en 1960. Het situeert deze figuren als bemiddelaars tussen hun Europese afkomst en Centraal-Afrikaanse werkomgeving.
In België is voor arbeidsongeschikte werknemers op ziekteverzekering gedeeltelijke werkhervatting onder bepaalde voorwaarden een mogelijke opstap naar volledig herstel. Dit wordt zelfs sedert enkele jaren gepromoot.
Hoewel heel wat arbeidsongeschikte werknemers gebruik maken van die mogelijkheid werd nauwelijks enige evaluatie gemaakt. 
Vandaar dit retrospectief onderzoek bij een welbepaalde populatie werknemers (n = 127) tussen 01.01.2007 en 30.06.2007  met een follow-up tot 30.06.2009.
De resultaten geven een idee over de werkhervattingskansen en duur van toegelaten arbeid volgens leeftijd, geslacht, socio-professionele klasse, aanvangsmoment, arbeidsregime en pathologie. 
Toegelaten arbeid is in heel wat gevallen een opstap naar volledige werkhervatting. Hoe vroeger hoe meer kans op succes, maar zelfs na méér dan één jaar arbeidsongeschiktheid is er nog kans op volledige professionele reclassering. Soms echter blijft gedeeltelijke werkhervatting het maximum haalbare. 
Aanvullend en meer veralgemeend onderzoek en opvolging is aanbevolen. Een strategie naar opstelling en opvolging kan aangewezen zijn zowel voor adviserend geneesheer als RIZIV.
Zowel in het recht van de EG als in de WTO wordt de vrijmaking van de handel in diensten gestimuleerd. Deze bijdrage geeft een stand van zaken van deze rechtsregels die niet meer weg te denken zijn uit de Belgische economie. Recente ontwikkelingen in deze domeinen hebben het belang van deze regels alleen maar doen toenemen. Er wordt uiteengezet wat de onderliggende ratio van beide integratieprojecten is en hoe deze evolueert. Ten tweede wordt aandacht besteed aan de toepassing van deze bepalingen op private handelingen. Vervolgens wordt aangegeven hoe het recht van de EG en de WTO het begrip ‘belemmering aan het vrij verkeer’ afbakent. Tenslotte wordt toegelicht in welke mate belemmeringen niettemin kunnen worden gerechtvaardigd.
‘Werken aan veiligheid’ is lang niet meer enkel een taak van politie en overheid. Steeds meer burgers nemen zelf maatregelen tegen criminaliteit en onveiligheid, ondermeer door het opstarten van of participeren in lokale burgerinitiatieven. Dit artikel belicht enkele van deze initiatieven. Na een korte inleiding, waarin de meer actieve rol van de burger in de veiligheidszorg wordt gekaderd, worden de resultaten weergegeven van een multiple casestudy naar drie lokale burgerinitiatieven. Dit onderzoek kwam voort uit interesse de wijze waarop lokale criminaliteits- en onveiligheidsproblemen worden ervaren, geïnterpreteerd en verklaard door buurtbewoners en hoe ze met een burgerinitiatief een antwoord trachten te formuleren op deze problemen.
Uit proza kan heel wat afgeleid worden over wat leeft in onze samenleving. Daarom citeren diverse wetenschappers uit romans om zo de maatschappelijke fenomenen die ze onderzoeken te illustreren. In onderstaand essay worden citaten uit romans van de bekendste Vlaamse schrijvers geplaatst tegenover beschrijvingen van de ruimtelijke ordening in meer zakelijke literatuur. Deze dialoog tussen proza en planning is opgedeeld in zeven delen, de zeven hoofdzonden van de ruimtelijke ordening, en toont aan dat een roman soms meer kan leren over ruimtelijke ordening dan een wetenschappelijk artikel.
Ruimtelijke verschillen in concentraties van criminaliteit worden vaak verklaard door een gebrek aan sociale cohesie. Een populaire dimensie van sociale cohesie is het concept ‘collective efficacy’. Dit concept werd in 1997 geïntroduceerd door de Amerikaanse socioloog-criminoloog R.J. Sampson en wordt gedefinieerd als ‘social cohesion among neighbors combined with their willingness to intervene on behalf of the common good’. Noord-Amerikaans onderzoek heeft uitgewezen dat collective efficacy een criminaliteitswerend effect heeft in de gemeenschap. Gebieden met een hoge economische achtergesteldheid, etnische heterogeniteit en residentiële instabiliteit zouden de ‘collectieve weerbaarheid’ van een bevolking aantasten. Dit gebrek aan collective efficacy zou op zijn beurt leiden tot hogere criminaliteitconcentraties. Een aantasting van het sociaal vertrouwen en de informele sociale controle in de woonomgeving heeft uiteraard ook repercussies voor het individu, denken we dan aan het risico dat men loopt om slachtoffer te worden of aan het ontwikkelen van angstgevoelens. Toepassingen in de West-Europese context naar de invloed van collective efficacy zijn eerder onbestaande. In deze studie hebben we gebruik gemaakt van het SCIF-survey dat in 2009 werd afgenomen bij 2080 respondenten in 40 fusiegemeenten van Vlaanderen. Door middel van multilevel analyses werd nagegaan of de mate van collective efficacy in de fusiegemeente een zelfstandig contextueel effect heeft op het mijdgedrag van een individu, onder controle van demografische kenmerken zoals leeftijd, geslacht en sociaal-economische status. Hierbij werd ook gecontroleerd voor de mate waarin een individu in het verleden reeds slachtoffer is geworden van criminaliteit in zijn/haar fusiegemeente en voor de mate waarin dat individu overlast percipieert in zijn/haar fusiegemeente.
De hier besproken versie van moreel relativisme houdt in dat we moeten verdragen dat andere mensen morele oordelen hebben die niet verenigbaar zijn met onze eigen oordelen. Bepaalde filosofen verwijzen recent naar de nieuwste bevindingen in de moraalpsychologie om een haalbare versie van dit moreel relativisme te verdedigen. Ik evalueer één van deze redeneringen en argumenteer dat de besproken versie, hoewel zij niet in tegenspraak is met de werking van ons morele vermogen, beperkt is door haar eigen normatieve vooronderstellingen. De besproken auteur maakt dus succesvol gebruik van empirische informatie zoals deze verkregen door experimentele filosofen; daarbij ziet hij echter de eigen niet-empirische, normatieve vooronderstellingen over het hoofd.
Criminaliteit is van alle tijden, zo ook de behoefte om daartegen te reageren. Toch kan vastgesteld worden dat zowel de behoefte om te reageren tegen criminaliteit en onveiligheid, als de wijze waarop gereageerd wordt, in de loop van de laatste decennia grondige wijzigingen heeft doorgaan. Opvallend hierbij is de opkomst van nieuwe partijen in de veiligheidszorg en, parallel hieraan, het relatief afnemende belang van de staat. Naast andere partijen treedt de burger terug op de voorgrond als actieve actor in de zorg voor veiligheid, een actor die in toenemende mate maatregelen treft tegen criminaliteit en onveiligheid. Naast beveiligings- en vermijdingsgedrag, welke voornamelijk te situeren zijn op individueel niveau of op het niveau van het huishouden, proberen burgers ook op collectieve wijze aan hun veiligheidsnoden te voldoen. Deze bijdrage handelt over (het ontstaan van) deze nieuwe vormen van collectieve reacties tegen criminaliteit en onveiligheid. Hiervoor wordt geput uit een doctoraatsonderzoek naar drie lokale burgerinitiatieven in het Gentse (Degraeuwe, 2008). Nadat dit onderzoek en de verschillende initiatieven worden voorgesteld, volgt een bespreking van de redenen waarom bewoners van de betrokken buurten besloten om actie te ondernemen tegen criminaliteit en onveiligheid. Bij deze
bespreking zal ik een aantal aspecten aanhalen die volgens mij essentieel zijn om deze vormen van burgermobilisatie te begrijpen. Eveneens zal worden nagegaan over welke mogelijkheden tot collectieve reactie buurtbewoners beschikken en met welke obstakels ze worden geconfronteerd. Ter uitgeleide worden een aantal bemerkingen geformuleerd over de rol van deze initiatieven bij het realiseren van de veiligheidszorg en de garanties die daar dienen voor in acht te worden genomen. Maar eerst wordt een overzicht gegeven van een aantal historische en sociale condities die ons in staat
stellen te begrijpen waarom burgers en private actoren steeds meer betrokken zijn bij het creëren van een veilige leefomgeving. Dit overzicht start met de georganiseerde moderniteit en beschrijft de gewijzigde omstandigheden van de laatmoderniteit welke er toe hebben bijdragen dat er nieuwe
actoren figureren in het veiligheidslandschap.
Klimaatbeleid, handel en ontwikkeling: kwadratuur van de cirkel?

argues that the failure to reach an ambitious, global and binding agreement during the UNCCC in Copenhagen (COP15) will result in pleas in industrialized countries to take unilateral trade meas­ures against developing country 'laggards'. A carbon bordertax is appealing for politicians while it seems to save jobs, prevent carbon leakage and persuade emerging economies to commit to ambitious and binding climate change mitiga­tion measures. However, such pleas in the past have appeared only to further the atmosphere of distrust between industrialized and develop­ing countries in climate change and trade negotiations alike. Moreover, a green trade war is the most likely but undesirable consequence of such actions. Other, more constructive and symbiotic linkages between the trade and climate regimes are pos­sible and preferable. Such creative cross-regime bargaining offers the potential to make 2010 the historical year during which a climate change and Doha deal would eventually be reached.
Sinds ongeveer een decennium krijgen politie-instanties in West-Europa af te rekenen met (Zuid)Oost-Europese daderbendes die al dan niet tijdelijk in West-Europa verblijven, vele eigendomsdelicten plegen en zeer mobiel zijn. Vraag is echter hoe men deze mobiliteit moet beschouwen. Gaat het om een tijdelijke verplaatsing, een vorm van crimineel toerisme, of is er sprake van migratie? Dit artikel rapporteert over een onderzoek onder rondtrekkende daders veroordeeld voor heling. Uit deze bevraging bleek dat deze heling zowel in West-Europa als in het thuisland kan plaatsvinden. Samen met heling lijkt ook het zwaartepunt van de sociale contacten van deze daders op een van beide plaatsen gelegen. Deze heterogeniteit geeft aan dat het weinig zin heeft om te proberen dé Oost-Europese bendes bestrijden, omdat deze simpelweg niet bestaan en omdat het om verschillende dadertypes met een verschillende achtergrond gaat.
In het onderzoek “Korpschefs! Een onderzoek naar het profiel en de evaluatie van de korpschefs van de lokale politie”, vormt het profiel van de korpschef van de lokale politie object van onderzoek naar politieleiderschap. Het onderzoek werd uitgevoerd door Lieselot Bisschop, Sofie De Kimpe en Paul Ponsaers van de onderzoeksgroep Sociale Veiligheidsanalyse van de Universiteit Gent in opdracht van de Federale Overheidsdienst Binnenlandse Zaken. In het onderzoeksrapport gaan de onderzoekers op zoek naar een antwooord op de twee onderzoeksvragen. (1) Hoe moet een profiel van een korpschef er uit zien? (2) Hoe zou een korpschef op dit profiel moeten geëvalueerd worden? De auteurs analyseren het profiel en de evaluatie van de korpschefs van de lokale politie, en staan ook stil bij het beleid dat ten aanzien van de ontwikkeling en de evaluatie van deze politieleiders gevoerd wordt. Het is een vrij omvangrijk stuk waaruit blijkt dat het zeer moeilijk is om te komen tot één enkel profiel voor de korpschef van de lokale politie, en waarbij vooral aandacht wordt gevraagd voor een meer procesmatige afstemming en beleidsvoering ten aanzien van de recrutering, selectie, opleiding en evaluatie van leidinggevenden bij de politie.
In ‘Jongeren in cijfers en letters – Bevindingen uit de JOP-monitor 2’ wordt de leefwereld van Vlaamse jongeren tussen 12 en 30 jaar in kaart gebracht, op basis van de tweede afname van de JOP-monitor. Een brede waaier aan thema’s komt hierbij aan bod: jongeren in hun socialisatieruimtes (gezin, school, werk en verenigingsleven), vrijetijdsbesteding en mediagebruik, levensloopperspectieven, onveiligheidsgevoelens, etnocentrisme en delinquentie. Dit boek komt hiermee tegemoet aan de nood naar een meer uitgebreide kennis naar en een meer accurate beeldvorming van jongeren.