clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Wat blijft er bij bezoekers hangen na een museumbezoek? Ieder museum zou waarschijnlijk graag horen dat het de verhalen zijn, of dat het de rijkdom van de collectie is die indruk heeft gemaakt. Maar is dat wel zo? Hoe vaak hoor je bezoekers niet zeggen dat de sfeer in het museum zo bijzonder was. Of hoe vaak was je zelf niet onder de indruk van het monumentale museumgebouw met zijn prachtige zalen? De architectuur van het museum, het gevoel voor ruimtelijkheid en scenografie hebben een grotere impact op de beleving dan we misschien zouden vermoeden. In de commerciële wereld is dat al lang geen geheim meer: denk maar aan winkelcentra en de weloverwogen keuzes over de inrichting, het gebruik van kleuren en geuren, vormen, geluid, teksten en beelden. Ze halen alles uit de kast om zo aantrekkelijk mogelijk te zijn en te blijven voor (potentiële) klanten. Zelfs al betekent dat voor hen dat ze om de vijf jaar de winkel weer helemaal moeten restylen om verveling bij het cliënteel te vermijden. Dat musea hier iets van kunnen leren zonder hun eigenheid te verliezen, blijkt uit het gesprek tussen UHasselt-onderzoekster Ann Petermans en Red Star Line-coördinator Luc Verheyen. Dit vond plaats in Le Pain Quotidien in Hasselt, een bij uitstek ‘ontworpen’ plek die wereldwijd op een consistente manier gevoelens van ‘authenticiteit’ en ‘huiselijkheid’ wil uitstralen. Op de achtergrond weerklinkt de parelende pianomuziek van Erik Satie. Een passende soundtrack. Want even spits en verrassend als Saties minimalistische en lichtvoetige muziek verloopt het gesprek tussen deze twee bevlogen experts.
For 20 years artist and curator Peter de Cupere has been the most prolific and proactive proponent of olfactory art in the world. This book is a unique document to witness the artist’s research,the origins and context of his work and practice, and offers a view and presentation of more than 500 artworks. 7 authors, 472 pages, more than 1500 illustrations and images, 22 images with
11 different scratch and sniff hidden smells, all make this 3kg book a complete guide to discover the world of olfactory art. The publication will surprise and interact with the reader with soft and beautiful smells but in contrast might also shock while presenting intense or mind-teasing smells. Refine your nostrils when reading this book ! Reeds 20 jaar behoort Peter de Cupere tot de belangrijkste voorstanders en protagonisten van de olfactorische kunsten op wereldniveau. Dit boek is een uniek document én getuigenis, dat leidt tot een diepgaand onderzoek naar de oorsprong van zijn kunstpraktijk, met een overzicht van meer dan 500 kunstwerken. 7 auteurs, 472 pagina's, meer dan 1.500 beelden en illustraties, 2 beelden met 11 verschillende scratch & sniff geuren verspreid dwars doorheen het boek. Al deze elementen geven u de mogelijkheid om u met uw neus te verdiepen in de wereld van de geurkunst. Deze publicatie wil de lezer verrassen en op interactieve wijze benaderen met zachte of aangename geuren, maar kan eveneens een shock-effect teweeg brengen door het ervaren van intense en confronterende geuren. Oefen uw neusgaten terwijl u dit boek leest.
De ratiicatie van het Verdrag inzake de Rechten van Personen met een Handicap, aangenomen te New York op 13 december 2006(1), (hierna afgekort als IVRPH) heeft onmiskenbare juridische gevolgen gehad. Niet alleen dient zich een Europese dynamiek aan die gevolgen kan hebben voor het arbeidsrecht(2); ook in andere rechtsdomeinen is het effect te merken, zij het dat lang niet altijd expliciet de link wordt gelegd met dit verdrag. Het effect voor het recht van de Vlaamse Gemeenschap en het Vlaamse Gewest is zeker niet gering. In dit korte artikel wordt het effect besproken inzake de beslissingen in het kader van de zorgregie van het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap (hierna afgekort als VAPH).
Deze zaak heeft betrekking op een verleende stedenbouwkundige vergunning voor het bouwen van een windpark
bestaande uit drie windturbines en twee middenspanningscabines. In dit dossier had het Agentschap Natuur en Bos in zijn advies gewezen op de mogelijke cumulatieve effecten die zouden kunnen ontstaan indien andere bijkomende windturbineprojecten zouden worden vergund. Evenwel stelt de GSA in zijn beslissing dat er geen rekening moet worden gehouden met deze effecten, aangezien deze projecten op dat moment nog niet vergund waren. De Raad oordeelt dat deze laatste zienswijze niet strookt met wat van een vergunningverlenende overheid kan worden verwacht in het kader van haar zorgvuldigheidsplicht en dat de negatie van de cumulatieve effecten eveneens haaks staat op de visie dat windturbines dienen geclusterd te worden. De Raad stelt dat de omstandigheid dat het advies van het Agentschap Natuur en Bos niet bindend is, de vergunningverlenende overheid er niet van ontslaat om – bij afwijking ervan – haar motivering des te concreter en preciezer te maken en in het licht van artikel 16 Decreet Natuurbehoud afdoende te motiveren waarom zij van oordeel is dat er geen vermijdbare schade kan ontstaan aan de in het advies vastgestelde natuurwaarden. Door in de bestreden beslissing de cumulatieve effecten naast zich neer te leggen en te stellen dat een afstand van 150 à 250 m ten aanzien van de kanaalkom voldoende is – daar waar in het advies reeds gesteld wordt dat, zelfs als de projecten afzonderlijk worden bekeken, een afstand van 500 m ten aanzien van de percelen die potentieel in aanmerking
komen als pleisterplaats en/of broedplaats moet worden gehouden – worden volgens de Raad de natuurtoets
en de zorgplicht, zoals vervat in artikel 16 van het Decreet Natuurbehoud, de motiveringsplicht en het zorgvuldigheidsbeginsel geschonden.
Dit is het verslagboek van een studienamiddag die op 15 december 2016 plaatsvond aan de universiteit Hasselt. Deze was gewijd aan bemiddeling tijdens civiele gerechtelijke procedures. De bedoeling van dit boek – en van de studienamiddag – bestaat erin de gerechtelijke bemiddeling op een veelzijdige manier in de kijker te zetten. Inzichten vanuit de wetenschap worden gecombineerd met praktische toelichting over concrete projecten. De juridische en de niet-juridische invalshoek krijgen een plaats. De bestaande situatie komt scherp in beeld en toekomstmogelijkheden worden verkend. Het boek omvat twee grote delen die elk bestaan uit drie bijdragen. Het eerste deel heeft een overwegend wetenschappelijke invalshoek, in het tweede deel voert de praktische insteek de boventoon.
Dit is het tweede samenvattend rapport over de EPC databank. Het geeft een overzicht van de gemiddelde energieprestatie en de energetische karakteristieken van de Vlaamse woningen met energieprestatiecertificaat zoals die aanwezig waren in de databank op 14 oktober 2014. Dit rapport kadert binnen het onderzoek uitgevoerd binnen het Steunpunt Wonen.
Aan de hand van het totaal van 724 345 certificaten die op 14 oktober 2014 in de EPC databank zaten, is een grondige analyse gemaakt van de gemiddelde energieprestatie van de woningvoorraad met EPC, de aanwezigheid van energiebesparende maatregelen (isolatie, dubbele beglazing, ventilatiesystemen, verwarmingssystemen, hernieuwbare energiesystemen) bij deze woningen en de relatie met bouwjaar, locatie, eigendomsstatuut, type woning, ...
Wereldwijd is er sprake van een obesitasepidemie bij kinderen en adolescenten. Volgens officiële richtlijnen wordt beweging als
een hoeksteen beschouwd in de behandeling van obesitas bij kinderen en adolescenten. Kinesitherapeuten die in privépraktijken of in de thuiszorg werken in eerstelijnsbehandeling kunnen een belangrijke rol spelen om deelname aan bewegings- en fysieke activiteitenprogramma’s bij jongeren met obesitas te maximaliseren, waardoor de klinische effecten van zulke programma’s op maatschappelijke schaal gevoelig verhogen. Maar het blijft onduidelijk hoe klinische richtlijnen efficiënt kunnen worden toegepast in de privé kinesitherapiepraktijk of thuiszorg, gezien de beperkte uitrusting, infrastructuur en tijd in deze context. In deze klinische aanbeveling wordt aan eerstelijnskinesitherapeuten een systematische, effectieve en haalbare aanpak voorgesteld voor screening voorafgaand aan deelname aan bewegingsprogramma’s voor kinderen en adolescenten met obesitas. Er wordt ook implementatie
voorzien van klinisch effectieve en medisch veilige bewegingsinterventies of verhoogde fysieke activiteitenprogramma’s voor kinderen en adolescenten met obesitas, om zodoende bij te dragen tot een betere behandeling van obesitas. De huidige aanbeveling bestaat uit drie delen: 1. De impact van bewegingsinterventie, inspanningsfysiologie en optimalisatie van bewegingsinterventie, 2. Screening voorafgaand aan bewegingsdeelname en 3. Het maximaliseren van bewegingstherapietrouw. A global obesity epidemic among children and adolescents is apparent. Official position statements consider exercise therapy as a cornerstone in the treatment of obesity in children and adolescents. Physiotherapists working in private and home care settings in first-line treatment can play a key role in maximizing exercise program participation rates, thereby increasing the community-scale clinical benefits of increased physical activity. However, it remains unclear how clinical guidelines can be applied in private practice and home care physiotherapy settings given the limited equipment, infrastructure and time. In this clinical recommendation, a
systematic, effective, and feasible approach for pre-participation screening and implementation of clinically effective and medically safe exercise interventions or increased physical activity programs in children and adolescents with obesity is provided for firstline physiotherapists, with the aim to contribute to better care and treatment of obesity in these under-aged patients. The current guideline consist of three parts: 1. Impact of exercise intervention, exercise physiology and optimisation of exercise intervention, 2. Screening ahead of exercise participation, and 3. Maximization of exercise therapy adherence.
Aan de Universiteit Hasselt wordt momenteel, in het kader van een doctoraal onderzoek omtrent bemiddeling en de gerechtelijke organisatie, nagegaan of er zich fundamentele knelpunten voordoen die een veralgemeend gebruik van deze oplossingsmethode tot nader order verhinderen. Ondanks diverse inspanningen van de Belgische wetgever om 
de bemiddeling te promoten, voornamelijk in de gerechtelijke context, lijkt de verhoopte cultuuromslag ten voordele van de bemiddeling zich hier vooralsnog niet te hebben voorgedaan. Bijzondere interesse gaat uit naar het juridisch en institutioneel kader voor bemiddeling. Met het onderzoek wordt immers beoogd na te gaan welke faciliteiten het 
recht en de gerechtelijke organisatie aan de bemiddeling kunnen bieden en of de huidige voorzieningen in dit opzicht volstaan dan wel aangepast moeten worden. De werkwijze bij dit rechtswetenschappelijk onderzoek is “vernieuwend” in die zin dat er getracht wordt om 
eventuele knelpunten in de praktijk te identificeren via een raadpleging van de professionele gebruikers van de Bemiddelingswet. 
Het onderzoeksterrein werd hiertoe in een eerste fase geëxploreerd door middel van individuele interviews en focusgroepen 4 . Vervolgens werd in 2015 de enquête “Justitie en bemiddeling” 5 gelanceerd. Deze combinatie van kwalitatief en kwantitatief onderzoek liet toe om binnen een korte tijdspanne meer zicht te krijgen op wat er leeft in de bemiddelingspraktijk. Er werd getracht bij het onderzoek zoveel mogelijk aandacht te besteden aan voor de praktijk relevante topics. De bevindingen uit de rondvraag maken in het proefschrift het 
voorwerp uit van een diepgravende juridische analyse, met als ultiem doel om (voorstellen tot) juridische oplossingen voor de geïdentificeerde obstakels en knelpunten te formuleren. Deze bijdrage kan worden beschouwd als een “smaakmaker”, waarbij een eerste inzicht 
wordt gegeven in enkele opmerkelijke bevindingen naar aanleiding van de rondvraag. Er worden in dit opzicht ook al een aantal mogelijke denkpistes of oplossingen aangereikt, dewelke in het proefschrift uitvoerig op hun wenselijkheid en haalbaarheid onderzocht zullen 
worden. Geheel in de bemiddelingsgeest wordt hierbij getracht zoveel mogelijk “out of the box” te denken, los van het huidig juridisch en institutioneel kader. Het is niet de bedoeling te berusten in keuzes die in het verleden werden gemaakt en waarvan inmiddels gebleken 
is dat zij niet (naar behoren) werken. Ook vertrouwde zienswijzen omtrent bemiddeling en justitie worden dus in vraag gesteld, opdat vernieuwende en meer “uitdagende” denkpistes verkend kunnen worden.
Bypasses bij verkeerslichtengeregelde kruispunten zijn een ingreep om de verkeersdoorstroming te verbeteren, aangezien rechts afslaand verkeer de verkeerslichten kan vermijden en enkel volledig dient te stoppen wanneer dit noodzakelijk is. Vaak zijn hierop oversteekvoorzieningen voor voetgangers en (brom)fietsers voorzien. De internationale literatuur toont aan dat bypasses de algehele veiligheid verhogen, maar suggereert dat er met betrekking tot kwetsbare weggebruikers verhoogde veiligheidsrisico’s bestaan: bestuurders van motorvoertuigen focussen voornamelijk op andere motorvoertuigen en letten minder op de eventuele aanwezigheid van (brom)fietsers en voetgangers. In Vlaanderen bestaan er geen harde richtlijnen voor het ontwerp van bypasses en de bijbehorende fietsoversteekplaatsen, wat geresulteerd heeft in een verscheidenheid aan toepassingen. De meest voorkomende vorm van bypass-ontwerp heeft een fietsoversteek voorziening centraal op de bypass, waarop fietsers in beide richtingen kunnen oversteken. Met betrekking tot de voorrangsregeling is er echter geen uniformiteit, wat kan leiden tot onduidelijke en verwarrende situaties. Daarom wordt in dit
onderzoek getracht een beter inzicht te verkrijgen in de manier waarop het interactieproces tussen (brom)fietsers en bestuurders van motorvoertuigen op bypasses verloopt. Bijkomend wordt er een
verkeersveiligheidsanalyse uitgevoerd, waarbij de invloed van de voorrangsregeling op de veiligheid van de fietsers wordt getoetst. Ook werd gekeken naar de invloed van de aanwezigheid van een zebrapad op de veiligheid van fietsers, maar geen significante effect kon gevonden worden. Vier locaties in de provincies Antwerpen en Limburg werden geselecteerd voor een week continue video observatie. Op twee locaties waren de fietsers in de voorrang, op de andere twee de bestuurders van motorvoertuigen. In totaal werden 1366 interacties geanalyseerd.
In deze zaak wordt een stedenbouwkundige vergunning aangevochten voor het oprichten van een meergezinswoning met twee woongelegenheden waarbij als vergunningsvoorwaarde wordt opgelegd dat er “achteraan 4 parkeerplaatsen [moeten worden] voorzien” en dat er “ook achteraan nog steeds een tuinstrook gevrijwaard [dient] te worden aansluitend bij de eengezinswoning”. Een vergunningverlenend bestuursorgaan kan slechts voorwaarden opleggen bij een vergunning voor zover ze voldoende precies zijn, ze redelijk zijn in verhouding tot de vergunde handelingen, ze kunnen worden verwezenlijkt door enig toedoen van de aanvrager en ze de uitvoering van de vergunde handelingen niet afhankelijk maken van een bijkomende beoordeling door de overheid. De Raad oordeelt dat de deputatie artikel 4.2.19, § 1 VCRO schendt door niet te bepalen waar exact de parkeerplaatsen moeten worden ingeplant en evenmin op welke manier deze parkeerplaatsen moeten worden uitgevoerd (afmetingen, materialen).
Onderzoek naar de toekomst van vijf Hasseltse parochiekerken – De Heilig-Hartkerk, De SintHubertuskerk, De Heilig-Kruiskerk, De Sint-Martinuskerk (Hollands Veld) en de OLV van Banneuxkerk - uitgevoerd in opdracht van de stad Hasselt door de onderzoeksgroep ArcK van de Universiteit Hasselt (faculteit Architectuur en Kunst)
De vraag naar mantelzorg zal ongetwijfeld verder stijgen door de toenemende vergrijzing van de bevolking en de hiermee gepaard gaande chronische (multi)morbiditeit. Socio-economische veranderingen kunnen echter de beschikbaarheid van mantelzorg in de toekomst beperken. Het eerste deel van dit artikel bestaat uit een literatuuronderzoek betreffende de karakteristieken van de mantelzorger, zijn gezondheid en welbevinden, zijn specifieke taken inzake informele hulpverlening, en de financiële impact van en op mantelzorgers. Het tweede deel betreft een simulatiemodel waarin de economische waarde van mantelzorg en de financiële impact ervan op de ziekteverzekering wordt berekend. Uit het literatuuronderzoek is gebleken dat het klassieke profiel van de mantelzorger vandaag nog steeds dominant is. Volgens het simulatiemodel bedraagt de economische waarde van mantelzorg in België en in het Vlaams Gewest op jaarbasis respectievelijk €22,27 miljard en €11,38 miljard. De financiële impact van mantelzorg op de ziekteverzekering in België en in het Vlaams Gewest wordt geraamd op respectievelijk €1,2 miljoen en €0,6 miljoen per dag. Idealiter kan het bedrag van deze kost beter geïnvesteerd worden in ondersteunende maatregelen teneinde mantelzorgers beter te erkennen, ondersteunen, en begeleiden.
Het EU-recht vereist dat een energieregulator onafhankelijk is van alle marktpartijen. Dat geldt eveneens voor de politiek. Om de Vlaamse energieregulator VREG aan de bemoeienissen van de regering te onttrekken, verschuift de regulator daarom binnenkort naar het Vlaams parlement. Maar ook het parlement is een politieke instantie, en een aantal bepalingen uit het ontwerpdecreet voor de verschuiving zijn volgens Laura De Deyne niet in overeenstemming met het EU-recht.
Zelfstandig mobiel blijven is van groot belang voor de levenskwaliteit van senioren. De auto is voor velen het middelpunt van een zelfstandige mobiliteit. Toch kan de rijvaardigheid bij het verouderen verminderen waardoor autorijden niet langer vanzelfsprekend is, bijvoorbeeld door lichamelijke of mentale achteruitgang. Een goede beoordeling van de rijvaardigheid, samen met training op maat en het tijdig zoeken naar mobiliteitsalternatieven, zal helpen senioren langer zelfstandig mobiel te houden.
Verkeerswisselaars vormen een essentieel onderdeel van het autosnelwegennetwerk. België telt een 40-tal verkeerswisselaars die goed zijn voor een aandeel van 5,5% van het totaal aantal doden op autosnelwegen. Daarom worden in dit onderzoek een aantal
snelheidsreducerende maatregelen getest in een rijsimulator.
De traditionele rol van de externe accountant en de standaarddiensten die eruit voortvloeien, komen steeds meer onder druk te staan. Diverse evoluties hebben ervoor gezorgd dat het accountingberoep in zekere zin onder vuur komt te liggen. In dit artikel willen we ingaan op de rol die voor de externe accountant is weggelegd bij Vlaamse micro-ondernemingen. Daartoe maken we gebruik van unieke informatie, verkregen van 401 zaakvoerders van Vlaamse micro-ondernemingen. Uit onze resultaten blijkt alvast dat de zaakvoerders een toegevoegde waarde ervaren ten aanzien van de standaarddiensten, maar tegelijkertijd wordt de nood aan aanvullende informatie aangehaald. Ook op de markt van adviserende diensten is de externe accountant de belangrijkste bron van advies. Hoewel deze diensten over het algemeen positief worden gepercipieerd, is dit toch nadrukkelijker het geval voor het corebusiness-advies van de externe accountant. Veel zaakvoerders ervaren ook een sterke vertrouwensrelatie met hun externe accountant, maar een verband met de vraag naar adviserende diensten kunnen we in dit artikel vooralsnog niet aantonen.
This book peers into Troubleyn/Laboratorium, the workplace, collective art space and and creative incubator of Belgian multidisciplinary artist Jan Fabre. It more specifically shows and discusses the integrated collection of art works housed there. Het werk van de veelzijdige kunstenaar Jan Fabre spreekt al meer dan dertig jaar tot de verbeelding. Met zijn legendarische voorstelling Het is theater zoals te verwachten en te voorzien was plaatste hij begin jaren 1980 een bom onder het toenmalige theaterbestel. Sindsdien is Fabre, ook met zijn beeldende kunst en literaire werk, niet meer van het culturele voorplan verdwenen. Hij exposeerde in talrijke grote musea zoals het Louvre, het Kunsthistorisches Museum Wien, het Stedelijk museum Amsterdam, en binnenkort ook in de Hermitage St. Petersburg. Zijn obsessie met de verschillende gedaantes van het menselijk lichaam en het opvoeren van zichzelf als personage maakten zijn creaties wereldberoemd.
Dit boek zoomt in op de centrale plek waar al deze verbeelding en creativiteit borrelt en ontstaat: het Troubleyn/Laboratium, de werkplaats van Jan Fabre aan de rand van de Seefhoek, de Antwerpse volkswijk waar de kunstenaar is opgegroeid. Hier werkt Jan Fabre met zijn theatergezelschap Troubleyn aan nieuwe creaties. Tegelijk is het bijzondere gebouw met zijn bewogen geschiedenis ook een vrijplaats waar jonge kunstenaars in een professionele en stimulerende omgeving vorm kunnen geven aan hun dromen. Bovendien huisvest het Troubleyn/Laboratorium een collectie unieke geïntegreerde werken van vooraanstaande internationale kunstenaars met wie Jan Fabre zich verwant voelt. Dit boek getuigt van het aangrijpende enthousiasme waarmee deze kunstenaars op uitnodiging van Jan Fabre hebben bijgedragen tot wat het Troubleyn/Laboratorium vandaag is: een kunstenaarsutopia, een unieke vrijplaats voor de kunst.
15. Wanneer beide arresten (nr. 117/2013 en nr. 71/2016) worden samengelegd dan lijkt het prima facie niet evident om beide uitspraken met elkaar te verzoenen. Nader bekeken, moet worden vastgesteld dat beide arresten toch niet zoveel van elkaar afwijken. Het arrest nr. 71/2016 vormt wel een verduidelijking (en misschien toch ook wel een verzachting) van de rechtspraak uit 2013. Volgens de huidige stand van zaken en de rechtspraak van het Hof moet eerst en vooral worden aangenomen dat algemene richtsnoeren inzake
energiebeleidsdoelstellingen, betaalbaarheid, betrouwbaarheid
en de duurzaamheid toch betrekking kunnen hebben op de tariefbevoegdheid. Deze richtsnoeren mogen evenwel niet zo ver gaan dat zij raken aan de exclusieve en autonome bevoegdheid van de energieregulator inzake het nemen van de reguleringsbeslissingen. Het mag dus niet gaan om een specifieke, technische directe	 instructie. Vandaar dat het Hof ook richtsnoer per richtsnoer nagaat of er geen sprake is van een directe instructie. De vraag is evenwel of het Hof – wanneer het de uitgebreidere redenering uit het arrest van 2016 zou toepassen op het arrest uit 2013 – in 2013 niet tot
een andere uitkomst had moeten komen …                            16. Samengevat mogen richtsnoeren dus geen concrete voorschriften zijn en mogen zij niet van technische aard zijn. Ze moeten algemeen van draagwijdte zijn en betrekking hebben op het beleid. Wanneer de beleidsregels of richtsnoeren dermate specifiek en technisch geformuleerd zijn, zijn deze dus niet in overeenstemming met de onafhankelijkheid van de energieregulatoren. Terughoudendheid is
bijgevolg bijzonder noodzakelijk.