clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Een ongeziene literaire rijkdom bevindt zich vandaag in de archieven van de openbare omroepen in Nederland en Vlaanderen. Daar liggen de vele hoorspelen en scenario's waartoe literaire auteurs sinds de vroege dagen van de radio hebben bijgedragen. Maar wie herinnert zich nog de hoorspelen van Louis Paul Boon, Hugo Claus of Bert Schierbeek? Wie weet er nog dat literaire auteurs ook buitenlandse hoorspelen vertaalden en dat literaire teksten werden bewerkt voor het oor?

Al die facetten komen aan bod in Luisterrijk der letteren. De inleiding biedt een overzicht van de intensieve raakvlakken tussen het literaire veld en de radio in de Lage Landen. Vervolgens behandelen de hoofdstukken oorspronkelijke hoorspelen van onder meer Walter van den Broeck en Ivo Michiels, vertalingen van Duitse en Engelse hoorspelen, en adaptaties zoals die van Herman Teirlincks toneelstuk De vertraagde film. Bijdragen over Nederlandse hoorspelen uit het interbellum en experimentele verbosonieën van Ab van Eyk versterken het beeld van een genre dat zich voortdurend vernieuwt in interactie met de literatuur. Als sluitstuk krijgt de lezer een overzicht van naoorlogse literaire hoorspelen. Op die manier toont en onderzoekt dit boek voor het eerst de rijkdom van het literaire hoorspel in Nederland en Vlaanderen.
Om de strategie-implementatie van een stad of gemeente op een effectieve manier te laten verlopen is het belangrijk dat de betrokken gemeenteraadsleden een gedeelde strategische visie hebben. De vraag is echter of partijlidmaatschapsdiversiteit en politieke roldiversiteit (d.w.z. meerderheidsrol versus oppositierol), naast andere groepsverschillen dit proces niet bemoeilijken of zelfs onmogelijk maken. Om de impact en relevantie van context-specifieke politieke groepskenmerken in kaart te brengen testen wij op basis van gegevens van 1740 Vlaamse gemeenteraadsleden of politieke groepskenmerken sterker doorwegen op een gedeelde strategische visie dan de in managementtheorie ingebedde demografische groepskenmerken. De studieresultaten bevestigen dat zowel politieke roldiversiteit als partijlidmaatschapsdiversiteit geassocieerd kunnen worden met een minder gedeelde strategische visie en ook sterker doorwegen dan de traditionele demografische diversiteitsindicatoren.
Websites zijn voor Belgische journalisten de belangrijkste bron van informatie, maar sociale media hebben in vijf jaar tijd enorm aan belang gewonnen – ook voor de verspreiding van artikels. Dat blijkt uit de vijfjaarlijkse enquête bij de Belgische beroepsjournalisten. 1.302 journalisten namen daar in het voorjaar van 2018 aan deel, dat is een kwart van alle leden van de Nederlandstalige (VVJ) en Franstalige (AJP) beroepsverenigingen. In het vorige nummer van De Journalist schetsten we een beeld van het sociodemografische profiel en de werksituatie van Belgische journalisten. In dit nummer staan we stil bij het journalistieke bronnengebruik, professionele vaardigheden en opvattingen van Belgische journalisten over recente trends en ethische kwesties binnen de journalistiek.
De gemiddelde Belgische journalist is een hoogopgeleide, blanke man en politiek linksgeoriënteerd. Dat blijkt uit de vijfjaarlijkse enquête bij de Belgische beroepsjournalisten. 1.302 journalisten namen daar in het voorjaar van 2018 aan deel, dat is een kwart van alle leden van de Nederlandstalige (VVJ) en Franstalige (AJP) beroepsverenigingen. De vijfjaarlijkse enquête bestaat al sinds 2003 in Vlaanderen, en bevraagt sinds 2013 ook Franstalige journalisten. In dit nummer van De Journalist leest u de belangrijkste bevindingen over het sociodemografische profiel en de werksituatie. In het volgende nummer bespreken we de resultaten over brongebruik, professionele vaardigheden, en opvattingen van Belgische journalisten over recente trends en ethische kwesties binnen de journalistiek.
Christenen geloven dat God almachtig en liefdadig is. Toch is er lijden en kwaad in de wereld. De god van het christendom is dus almachtig noch oneindig goed.
Met een onontkoombare overtuigingskracht toont Etienne Vermeersch aan dat we het bestaan van de god van het christendom  niet alleen om principiële redenen, maar ook op grond van ‘zijn Openbaring’ zowel op rationele als op ethische gronden niet kunnen aannemen.
Alles wat positief is in de wereld en in de Bijbel kunnen we op een wetenschappelijke, ‘naturalistische’ wijze verklaren, zonder op het bestaan van een god een beroep te moeten doen. Alles wat negatief is, wordt, als we in de leiding en inspiratie van een goede, wijze en almachtige god geloven, volkomen onbegrijpelijk en absurd.
Etienne Vermeersch toont heel helder aan dat hetzelfde trouwens geldt voor de god van de islam en ‘zijn Openbaring’ in de Koran.
Het dorp Waarschoot in Oost-Vlaanderen vormde eind negentiende eeuw de voorwacht van de delokalisatie van katoenbedrijven van stad naar platteland. Hoewel het nog steeds een actieve textielfabriek telt - een zeldzaamheid, zeker in dit deel van België - is Waarschoot al lang niet meer het katoenbastion dat het tot enkele decennia geleden was. Toch zijn nog heel wat tastbare sporen bewaard die het industriële verleden heeft nagelaten. Het landschap bevat verschillende fabriekselementen, relicten van textielproductie en zelfs een zeldzame onaangeroerde arbeiderswijk. De expertise rond interpretatie en kennis over dit industrieel erfgoed verdwijnt helaas hand over hand. Waarschoot is zonder meer een ideale casus om de textielproductie van vroeger en nu tastbaar te maken, om de verhalen die de plaatselijke en regionale textielgeschiedenis uitmaken te inventariseren en te bewaren, en om het delicate bouwkundig erfgoed te valoriseren.
Het werk met zedenplegers lijkt een belangrijke impact te hebben op het welzijn van de betrokken professionals. Het is echter opvallend dat er zowel in de praktijk als in de literatuur nog relatief weinig aandacht naartoe gaat. Daar wil de Nederlands-Vlaamse tak van ATSA (NL-ATSA) verandering in brengen. NL-ATSA richt zich op de preventie van seksueel geweld en op de behandeling van zedenplegers. Om de impact van het werken met zedenplegers meer onder de aandacht te brengen organiseerde de vereniging recentelijk een symposium. Vier sprekers werden hiervoor uitgenodigd. Zij bespraken onder andere de mentale weerbaarheid en copingstrategieën van kinderpornorechercheurs, de prevalentie en ernst van (seksuele) agressieve incidenten in een tbs-kliniek, hoe collega’s elkaar kunnen steunen na een incident met een cliënt en hoe je als professional grensoverschrijdend gedrag vanuit de cliënt kunt halt houden. In dit artikel wordt verslag gedaan van deze dag om het onderwerp meer onder de aandacht te brengen.
Er zijn twee manieren om aan wereldpolitiek te doen: macht of regels. 
De formule is uiteraard te simpel om correct te zijn. Regels zonder macht zijn los zand, en macht zonder regels botst al snel op haar grenzen – of ontaardt. Maar de formule bevat niettemin de kern van de twee alternatieve wegen om de wereldpolitiek te regisseren. Vroeger en nu.
Sinds 1 januari 2019 telt Vlaanderen nog 300 gemeenten, acht minder dan voorheen . Op zich gaat het om een bescheiden daling, maar symbolisch kan ze tellen. 42 jaar na de grootschalige fusieoperatie in 1976 hebben 15 gemeenten op een vrijwillige basis de stap gezet naar een fusietraject richting zeven nieuwe gemeenten. Het contrast met die vorige fusies kan bovendien niet groter zijn. Destijds ging het om een verplichte fusie waarbij nagenoeg alle Belgische gemeenten betrokken waren. Nu gaat het om vrijwillige fusies van een heel beperkt aantal Vlaamse gemeenten. Ze tonen wel aan dat er lokaal wel degelijk wordt nagedacht over de schaalgrootte van onze gemeenten. Men ziet daarbij de noodzaak van schaalvergroting in en is bereid om gebruik te maken van de aangeboden ondersteuning vanuit de Vlaamse overheid. In dit hoofdstuk kijken we naar hoe het zover is gekomen. Het is in Vlaanderen immers lange tijd niet evident geweest om over die gemeentelijke schaal te spreken in het algemeen, laat staan over gemeentelijke fusies in het bijzonder. Daarvoor lag de negatieve ervaring uit de jaren 1970 bij velen nog te vers in het geheugen. Dat dit debat bovendien gevoelig ligt hoeft weinig betoog. Het raakt immers al snel vertroebeld met emotionele argumenten zoals de gehechtheid aan een lokale gemeenschap of het gevoel anders te zijn dan de inwoners van een buurgemeente. Dat zijn vaak voldoende redenen om het debat dan maar niet te moeten voeren. Rationele argumenten omtrent bestuurskracht, lokale financiën of de versterking van de gemeentelijke organisatie spelen in het debat vaak een secundaire rol. Zoals ook is gebleken tijdens de huidige fusiegolf vraagt het heel wat politieke moed om dit verhaal lokaal te initiëren. Alleen al door het verdwijnen van heel wat politieke mandaten ten gevolge van een fusie plaatsen politici die een fusie bepleiten hun eigen politieke toekomst op de helling. In dit hoofdstuk gaan we na welke stappen Vlaanderen recent heeft gezet om die vrijwillige fusies van onderuit mogelijk te maken en aan te moedigen. We focussen daarbij zowel op de inspanningen gedurende de vorige als tijdens de huidige Vlaamse legislatuur. Verder bekijken we kort de gemeenten die gebruik hebben gemaakt van die ondersteuning door een blik te werpen op de zeven nieuwe gemeenten die ontstaan op 1 januari 2019. Om af te sluiten leggen we enkele scenario’s op tafel die vooral richting willen geven aan het toekomstig schaaldebat in Vlaanderen.
Deze bijdrage toont aan dat de Vlaamse hervormingen aan het ‘lokaal’ bestuur (en het voorafgaande debat daarover) geen alleenstaand geval zijn. Sinds het einde van de vorige eeuw vormen de lokale besturen in verschillende landen het voorwerp van een hervormingsdiscours. De Vlaamse provincies - en de aanverwante besturen op het intermediaire niveau in andere landen - vormen slechts één onderdeel van de vele plannen maar in veel landen staan ze sterk onder druk. Vaak liggen exogene factoren aan de basis van de hervormingen waarvan de provincies het voorwerp vormen (bv. regiovorming). Deze bijdrage neemt zowel functionele als territoriale hervormingen onder de loep, waarbij we niet enkel oog hebben voor het feitelijke hervormingsproces, maar ook voor het hervormingsdiscours en mogelijke toekomstscenario’s. Naast internationale tendensen met betrekking tot functionele en territoriale hervormingen, stellen we scherp op de Vlaamse casus. Welke standpunten nemen de verschillende politieke partijen in inzake hervormingen aan het ‘lokaal’ bestuur? Welke argumenten worden in het debat naar voren geschoven en zijn er ook alternatieve argumenten?
Tot 2002 was het lokaal bestuur in Vlaanderen en Nederland op een monistische
leest geschoeid. In beide systemen stond de gemeenteraad formeel aan het hoofd
van het bestuur. Door een samenspel van factoren en evoluties taande de invloed
van de raad in de praktijk evenwel steeds meer. In deze bijdrage vergelijken en evalueren
de auteurs de institutionele hervormingen die in Vlaanderen en Nederland
de voorbije decennia werden doorgevoerd in een poging om de rol en positie van de
raad te herwaarderen. Terwijl Vlaanderen koos voor beperktere hervormingen
binnen het bestaande monistisch bestel (bijv. een eigen voorzitter voor de raad, een
bijzondere commissie voor intergemeentelijke samenwerking, een procedure tot
herstel van structurele onbestuurbaarheid), opteerde Nederland met het dualisme
voor een radicale personele en functionele scheiding tussen raad en college. Hoewel
de hervormingen in Vlaanderen vaak halfslachtig lijken en raadsleden in Nederland
zichzelf meer invloed toedichten, blijkt uit onderzoek ook dat de herwaardering van
de raad in Nederland eveneens (nog) onvoltooid is. De komende jaren blijft dit
thema ongetwijfeld verder op de politieke agenda staan. We denken dan aan de uitwerking
van een beter statuut voor raadsleden, of het functioneren van de raad als
democratische waakhond van de netwerksamenleving.
Niels is een 15-jarige adolescent. De weg die hij dagelijks moet afleggen naar de middelbare school is behoorlijk gevaarlijk. Daarom wil zijn moeder hem, net zoals in de basisschool, dagelijks met de auto naar school brengen. Toch rijdt Niels elke dag met de fiets naar school. Niet omdat hij de mening van zijn moeder niet respecteert. Maar, hij vindt zichzelf een veilige fietser en hij geniet echt van de dagelijkse fietstocht. Bovendien vindt Niels het persoonlijk erg belangrijk om op die manier zijn steentje bij te dragen aan een schoner milieu. En door met de fiets te rijden kan Niels ook elke dinsdag een stuk met zijn nieuwe vriendinnetje naar de school fietsen, maar dat hoeft zijn moeder natuurlijk (nog) niet te weten. 

Laat het duidelijk zijn, Niels is behoorlijk autonoom. Maar, wat is autonomie? Wat betekent het in de adolescentie? In de psychologie, maar ook in de filosofie, economie en sociologie buigen wetenschappers zich al decennia lang over deze vraag. Ze zijn het er allemaal over eens dat autonomie ontwikkelen een belangrijke ontwikkelingstaak is in de adolescentie (Soenens, Vansteenkiste & Van Petegem, 2018) maar debatteren vaak over de vraag of deze toenemende autonomie bij jongeren altijd een goede zaak is, of dat dit afhangt van de timing van de ontwikkeling van autonomie (Wat als jongeren te vroeg autonoom worden?), of van de hoeveelheid autonomie (Kan een jongere té autonoom zijn?), of van de culturele context (Is autonomie alleen goed voor Westerse jongeren?). Om deze vragen goed te beantwoorden dienen we de precieze betekenis van autonomie in de adolescentie te verhelderen. 
In het gedrag van Niels ontwaren we alvast twee verschillende aspecten van autonomie. Enerzijds maakt Niels duidelijk dat hij zelf een beslissing kan nemen, los van zijn moeder. Hij vindt ook dat zijn moeder het niet moet weten dat hij een nieuw vriendinnetje heeft. Niels wordt geleidelijk meer onafhankelijk van zijn moeder. Anderzijds zien we dat Niels naar school fietst, niet om zich af te zetten tegenover zijn moeder, maar gewoon omdat hij dit zelf persoonlijk belangrijk vindt en er bovendien van geniet. Niels ervaart in zijn gedrag een gevoel van vrijwilligheid en psychologische keuzevrijheid. Deze twee aspecten van autonomie in de adolescentie (onafhankelijkheid en vrijwillig functioneren) worden duidelijk van elkaar onderscheiden en gedefinieerd in het eerste deel van dit hoofdstuk (9.2). Vervolgens gaan we in 9.3 in op de ontwikkeling van beide aspecten van autonomie, door te verwijzen naar theorieën en empirisch onderzoek op dit gebied. In 9.4 bespreken we onderzoek waaruit blijkt dat autonomie en de ontwikkeling ervan mogelijk een bron is voor het welbevinden en positief functioneren van jongeren, zowel autonomie als onafhankelijkheid als autonomie als vrijwillig gedrag. In 9.5 dieper in op contexten die de ontwikkeling van autonomie bij jongeren bevorderen, of juist hinderen. We focussen daarbij op de rol van het gezin en concreet de opvoeding van de ouders, maar ook op omgevingsinvloeden van buiten het gezin (vb. leeftijdgenoten). Tot slot vragen we ons in 9.6 af of autonomie een privilege is voor Westerse jongeren.
Leerstrategieën effectief inzetten en strategisch combineren blijkt voor veel leerlingen nog erg moeilijk. Promotieonderzoek van Emmelien Merchie van de Universiteit van Gent toont aan dat expliciete strategie-instructie met aangereikte mindmaps in de onderwijspraktijk veelbelovend is om leerlingen te helpen studeren. Op lange termijn gaan zij meer diepgaande studiestrategieën toepassen bij het leren van teksten dan leerlingen die zelf mindmaps maakten
Op 7 februari 2019 weigerde de voorzitter van de rechtbank in Brussel in te gaan op de vordering van de minister van Justitie en het Antwerps parket tot uitzendverbod van een reportagereeks op VTM over een moord in 1996. Met hun actie f toonden de minister van Justitie en het parkett weinig eerbied voor de meest fundamentele grondwettelijke waarborg inzake de persvrijheid, namelijk het verbod van preventieve censuur.
Naar aanleiding van het vijftigste Cahier “De essentie van politiewerk” werd ons gevraagd
terug te blikken op twee nummers uit de intussen ruime cahierscollectie die ingaan op
het thema politie en geweld. Het eerste themanummer, getiteld “Politie en het gebruik
van geweld” (Cahier nr. 5, 2007), gaat grotendeels in op de geweldsbevoegdheid, en meer
bepaald geweldgebruik door politie. Het tweede nummer over dit thema, “Politie en
geweld” (Cahier nr. 23, 2012), bekijkt de relatie politie en geweld een stuk breder en gaat
over geweld in de interactie tussen burgers en politie. Daarbij wordt zowel aandacht
besteed aan het aspect geweld in de samenleving als geweldgebruik door en tegen de
politie. In deze bijdrage worden enkele thema’s aangesneden die bepalend kunnen zijn
in de keuze van politieambtenaren om al dan niet geweld te gebruiken. Concreet gaan
we in op de rol van geweldgebruik tegen de politie, training en organisationele steun.
We bespreken elk van deze thema’s vertrekkend vanuit de bovenvermelde Cahiers en
reflecteren vervolgens over elk van deze topics in de huidige context.
In vergelijking met hun tegenhangers in de vrije maatschappij hebben gedetineerden een sterk verhoogd risico om te overlijden door zelfdoding. Ze vertonen vaak al risicofactoren wanneer ze de gevangenis binnenkomen, en het gevangenschap zelf kan hen extra kwetsbaar maken. Hoewel bepaalde aspecten van het gevangenisleven suïcidepreventie kunnen vergemakkelijken in vergelijking met de algemene populatie (zoals verhoogd toezicht en controle) zijn er andere factoren (zoals sociale isolatie, geweld en gebrek aan zinvolle activiteiten) die het suïciderisico net kunnen verhogen bij een reeds kwetsbare populatie, gekenmerkt door een hoge mate van psychiatrische morbiditeit, drugsmisbruik en trauma. Het is duidelijk dat suïcidepreventie in de gevangenis een multifactoriële en multidisciplinaire aanpak vraagt, wil men de incidentie van suïcidaal gedrag onder gedetineerden reduceren.
De bijdrage gaat in op de wijzigingen die de laatste jaren zijn
aangebracht aan het juridische kader waaraan de maatschap zonder
rechtspersoonlijkheid onderworpen is. Het WVV heeft zijn invloed gehad op de
maatschap, maar ook een aantal nieuwe regels op het vlak van de boekhouding,
de inschrijvingsplicht in het KBO en de registratie van uiteindelijke begunstigden
in het UBO-register hebben belangrijke gevolgen voor de maatschap. In het licht
van al deze zaken wordt nagegaan of de flexibele BV een alternatief kan zijn voor
de maatschap die specifiek gebruikt wordt bij familiale vermogensplanning.
Sinds 2018 mag de Belgische politie gebruik maken van bodycams (ook
wel body-worn camera’s) en dashcams. PZ Westkust experimenteerde als
eerste zone met bodycams, maar ook andere zones zijn reeds gevolgd (bv.
PZ Mechelen-Willebroek, PZ Lokeren, PZ Antwerpen en PZ Gent). Vaak
gaat het echter om specifieke en afgebakende gelegenheden zoals de
Gentse Feesten of ter ondersteuning bij huiszoekingen door het drugsondersteuningsteam.

Buitenlandse ervaringen met bodycams leren ons dat het gebruik ervan
een aantal voordelen heeft: verhoogde transparantie en toegenomen legitimiteit
van politie (men aanvaardt met andere woorden het politiegezag
meer), een positief effect op het gedrag van zowel politiemensen als burgers,
en, bijgevolg, een daling van het aantal klachten (Morrow, Katz &
Choate, 2016). In sommige gevallen kunnen de opnames ook als onderdeel
van het gerechtelijk dossier nuttig zijn. In een recent onderzoek bij
de Los Angeles Police Department (McCluskey et al., 2019) werd bovendien
aangetoond dat het gebruik van bodycams een positief effect had op
het gedrag van politie in het algemeen en procedurele rechtvaardigheid in
het bijzonder, en dit zonder voorafgaande training of bewustwording.

Dat lijkt dus in veel gevallen een positieve evolutie te zijn. Er worden echter
ook kritische vragen gesteld. Wat met de privacy van de burger? Wat
met de privacy van de politieambtenaar? Wat indien er een opname werd
gemaakt waarin het optreden van politie in slecht daglicht komt te staan?
Negatieve berichtgeving heeft immers een veel groter gevolg dan positieve
berichten (McCluskey et al., 2019). Hoe verhoudt deze innovatie
zich ten opzichte van de wetgeving? Wordt er een beleid rond ontwikkeld
dat dit in goede banen leidt? Het overlaten van de keuze tot het al dan
niet aan- of uitzetten van de bodycam aan de individuele politieambtenaar
kan immers leiden tot misleidend bewijs en een grotere negatieve
respons opwekken (Kampfe, 2015).

In deze bijdrage wordt ingegaan op de voordelen en nadelen van het
gebruik van bodycams, de impact van bodycams op de integriteit en de
ethische vragen die daarrond bestaan. Tot slot wordt ook stilgestaan bij de
vraag in welke mate opleiding en een duidelijk beleidskader nodig zijn om
het gebruik van bodycams in goede banen te leiden.
Uit onderzoek blijkt dat legitimiteit van de politie belangrijk is om medewerking van burgers te
stimuleren en gedrag dat in overeenstemming is met de wet aan te moedigen. Vertrouwen van
de burger in de politie is hiervoor belangrijk. De manier waarop politieambtenaren omgaan
met morele dilemma’s, kan een invloed hebben op deze vertrouwensband. Er is echter nog
maar nauwelijks onderzoek gevoerd naar deze link. In deze bijdrage wordt, op basis van
verkennende interviews met politieambtenaren uit de verschillende lokale basisfunctionaliteiten
in combinatie met resultaten uit een online survey, een aanzet tot dergelijk onderzoek gegeven.
Hieruit kan geconcludeerd worden dat dilemmatraining en debriefings een belangrijke rol
kunnen spelen in dit verhaal. Deze instrumenten kunnen politieambtenaren helpen bij het
ontwikkelen van hun morele redeneervermogen, wat nodig is om een goed evenwicht te vinden
tussen maatwerk enerzijds en consistentie anderzijds.
Door de huidige beperkingen van het piraterijregime van het Internationaal Zeerechtverdrag wordt vaak naar andere instrumenten gekeken om enkele problemen te verhelpen en performanter te kunnen ageren tegen piraterij. Eén van de verdragen die binnen deze context vaak genoemd worden, is de SUA Convention: door zijn breed toepassingsgebied en krachtdadig ogende regels wordt dit verdrag als een nuttige aanvulling op het Internationaal Zeerechtverdrag gezien, maar ook andere verdragen kunnen in bepaalde omstandigheden relevant blijken. In dit artikel worden de eigenschappen van deze instrumenten uitvoerig belicht, met een duidelijke analyse van de kwaliteiten en zwaktes, en wordt afgewogen in welke mate deze een meerwaarde kunnen betekenen in de strijd tegen piraterij. Er wordt tevens gereflecteerd over mogelijk samenspel tussen verschillende verdragen: één allesomvattende piraterijconventie mag dan wel de beste optie zijn, maar is niet meer dan een onhaalbare illusie, waardoor dringend moet worden bekeken hoe de bestaande combinatie van instrumenten het best kan worden ingezet.
Piraterij betreft één van de oudste internationale misdrijven en groeide in de laatste decennia uit tot een grootschalig misdaadfenomeen dat zich op verschillende plaatsen in de wereld duchtig manifesteerde. Er bestaan echter geen internationale tribunalen of berechtingsmechanismen voor piraterij en de universele jurisdictie leidt tot disparate vervolging in talloze landen. Een nadere kijk op de cijfers wijst uit dat er ruwweg drie bestraffingsculturen kunnen worden ontwaard en dat de strafvariantie enorm is. Berechting van internationale misdaden door diverse nationale rechtbanken leidt veelal niet tot gelijkmatige straffen, maar de afwijkingen binnen de context van piraterij lijken onverantwoord hoog en in combinatie met de veelvuldige overdracht van piraterijverdachten is de willekeur enkel maar groter. Bij het bepalen van de straf wordt over het algemeen met dezelfde elementen en omstandigheden rekening gehouden, maar aan de strafmaat in andere landen wordt amper belang gehecht. In dit artikel wordt afgewogen wat er precies ondernomen kan worden om meer uniformiteit te realiseren en welke strafmaat dan gepast lijkt om piraten te sanctioneren.