clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Zwaarlijvigheid heeft epidemiologische proporties aangenomen in Europa en de ziektelast ervan die toegeschreven wordt aan niet optimale voeding is aanzienlijk. Onder de impuls van de Wereld Gezondheidsorganisatie (WGO) werden lidstaten aangespoord om gepaste maatregelen te nemen en een nationaal plan voor voeding en lichamelijke activiteit te ontwikkelen. Deze studie beschrijft wat gebeurde op gebied van nationaal voedingsbeleid in de lidstaten van de Europese Unie (EU) net voor de uitbreiding in 2004. Op het ogenblik van schrijven bezitten in het totaal zes van de vijftien lidstaten over een operationeel nationaal plan. Deze landen zijn Zweden, Finland, Denemarken, Frankrijk, Nederland en het Verenigd Koninkrijk (VK). Tegen het einde van 2004 zouden nog vier andere landen over een nationaal plan moeten beschikken. Alle beleidsplannen in deze studie erkennen het belang van een multidisciplinaire aanpak en willen verschillende belangengroepen van een voedingsbeleid hierin betrekken. De meeste weiden echter niet uit over de specifieke rol en strategieën die gebruikt moeten worden om de actoren te mobiliseren. Het lijkt dan ook dat de belangengroepen enkel bij de uitvoering betrokken worden. Alle beschikbare plannen bezitten ook maatregelen om sociale ongelijkheden aan te pakken en traditionele kwetsbare groepen zoals zwangere vrouwen, kinderen en ouderen worden opgenomen in alle beleidsplannen. De specifieke voedingsaanbevelingen per land verschillen echter aanzienlijk. Dit geldt ook voor de opvolging van voedingsproblemen en determinanten ervan. Behalve Denemarken documenteert geen enkel land hoe dit theoretisch aangepakt wordt en hoe het systeem voor opvolging in elkaar zit.
Nationaal voedingsbeleid is duidelijk in volle beroering in Europa en het zwaartepunt lijkt stilaan weg te schuiven van de Scandinavische regio. Er zijn echter grote verschillen tussen de verschillende landen op gebied van terminologie, specifieke voedingsaanbevelingen, institutioneel kader, sociale doelgroep en opvolgingssystemen. Hoewel een brede aanpak en het belang van opvolging van het beleid algemeen onderschreven worden, blijven de verantwoording, grondslag en mechanismen ervoor niet duidelijk beschreven. Onze bevindingen dringen aan op een versterkte wetenschappelijke basis van een maatschappelijk voedingsbeleid. Hiervoor zijn dringend systematische evaluaties en behoorlijk rapporteren nodig om aan te tonen welke voedingsbevorderende maatregelen werken in de verschillende landen in de EU.
Revanchistische stedelijkheid wordt in navolging van Smith doorgaans benaderd vanuit het perspectief van gentrification. Deze bijdrage beschouwt revanchisme vanuit een brede waaier aan praktijken van solidariteit met de daklozen in de Brusselse Marollenbuurt. Dit is een vernieuwend perspectief: de post-Fordistische invulling van solidariteit gaat immers gepaard met voorwaardelijkheid en disciplinering. De vraag rijst in hoeverre Smiths metafoor van revanchistische stedelijkheid herkenbaar is in het geheel van deze praktijken.
Deze bijdrage vertrekt van de stelling dat het overlastdiscours een mythe is, een wijze van betekenen  (Barthes, 2002). Bepaalde maatschappelijke praktijken worden vandaag met het begrip overlast geduid, maar die benoeming is vanzelfsprekend noch neutraal. Ze vertegenwoordigt daarentegen een bepaalde kijk op maatschappelijke praktijken en problemen en geeft voorrang aan specifieke oplossingen. Na een analyse van de beleidsmatige constructie van overlast in het veiligheidsdomein, volgt een analyse van overlastfenomenen die gesitueerd worden in de context van dak en thuisloosheid en asiel/migratie. In het licht van beide analyses vragen we meer aandacht voor de diagnose van overlastfenomenen, voor de organisatie van beleidsvoering, voor de effecten van sociaal beleid en pleiten we voor een grote bescheidenheid bij de inzet van handhavingsinstrumenten. Kortom, met deze bijdrage vragen we andere prioriteiten en accenten in de huidige benadering van overlast en stellen we vragen bij de vanzelfsprekendheid waarmee dit begrip ingang heeft gevonden in het beleidsdiscours.
In voorliggend onderzoeksrapport wordt gefocust op de behandelingsuitkomsten zes maanden na afloop van de residentiële opname. Hierbij hebben we vooral oog voor de sociale situatie, het alcoholgebruik en de psychische toestand van de teruggevonden respondenten (n=181). Er wordt ingegaan op de belangrijkste determinanten van succes, herval en heropname, met de bedoeling hier beter te kunnen op inspelen bij aanvang van, tijdens en na de behandeling.
De laatste jaren duiken er meer en meer publicaties op die het belang van en de nood aan ‘evidence-based practice’ en ‘evidence-based richtlijnen’ in de verslavingszorg benadrukken. Naar analogie met de term ‘evidence-based medicine’ wordt hiermee verwezen naar het toepassen van interventies en het voorschrijven van medicatie waarvan men de effectiviteit ‘wetenschappelijk bewezen’ acht. Het vertalen van dit ideeëngoed uit de geneeskunde naar de verslavingszorg blijkt echter geen evidentie.
In dit boek gaan we voor de doelgroep van personen met middelengerelateerde problemen na voor welke interventies er voldoende wetenschappelijk bewijs beschikbaar is en welke ‘evidence-based’ richtlijnen er momenteel voorhanden zijn. In het empirisch onderzoeksluik wordt de kennis over, de toepassing van en de houding tegenover ‘evidence-based practice’ en ‘evidence-based’ richtlijnen in ambulante en residentiële centra voor verslavingszorg in kaart gebracht. Tot slot wordt stilgestaan bij aan te bevelen ‘evidence-based’ richtlijnen voor de Belgische verslavingszorg en de manier waarop deze geïmplementeerd kunnen worden.
De probleemstelling van het vooronderzoek vormde de sterke uitval van mensen met psychische problemen uit de arbeidstrajectbegeleiding binnen het ATB-netwerk in Oost-Vlaanderen, met als resultaat hun noodgedwongen terugkeer naar inactiviteit of bezigheidstherapie, en/of heropname in het psychiatrische systeem. De bevraagde cliënten toonden bij aanvang van hun traject hun volle intentie, motivatie en capaciteit om aan het eind van hun traject een waardevolle (betaalde) tewerkstelling te bekomen. Ook internationaal gezien, bleek de probleemstelling relevant en actueel te zijn. Onderzoek rapporteert immers dat mensen met psychische problemen van alle minderheidsgroepen de meest ernstige vorm van discriminatie ervaren en op grote schaal van de arbeidsmarkt worden geweerd op basis van hun beperking (Beresford, 2001; Duckett, 2002).
De onderzoeksopdracht werd bijgevolg omschreven als het in kaart brengen van kritische factoren die de kans op slagen/mislukken van trajecten van cliënten met een psychische handicap beïnvloeden. Het vooronderzoek vertrok duidelijk van een mensenrechtenperspectief; de kans op deelname aan het arbeidsproces open laten voor mensen met psychische problemen en er niet a priori van uitgaan dat ze geen rol (meer) te vervullen hebben in het reguliere circuit, is een belangrijke graadmeter voor hun volwaardig burgerschap. Het opbouwen van een maatschappelijke identiteit kan via arbeid inhoud krijgen voor en met mensen met psychische problemen (Vermoesen, Bouwen & Plessers, 2001, 247; Michon & Van Weeghel, 1995; Michon et al., 1999; Van Weeghel, 1997; Van Audenhove, 1997; Van Weeghel & Michon, 2001).
Sinds 10 jaar wordt door de Provincie Oost-Vlaanderen – in samenwerking met het provinciaal overlegplatform geestelijke gezondheidszorg (PopovGGZ) en alle betrokken voorzieningen – geïnvesteerd in zorgvernieuwing, coördinatie en afstemming van de zorg in de drughulpverlening. Dit heeft naast heel wat ‘onzichtbare’ realisaties (bv. grotere bekendheid van het zorgaanbod, de intakeprocedure en werkwijze van andere voorzieningen, betere samenwerking tussen voorzieningen als gevolg van meer (informele) contactmomenten), ook tot een aantal duidelijk tastbare resultaten geleid. Het betreft onder meer de oprichting van een netwerkcomité middelenmisbruik, de aanstelling van een zorgcoördinator, de uitbouw van een case managementteam en de organisatie van een driewekelijks cliëntenoverleg. Met name deze laatste twee realisaties komen in voorliggend onderzoeksrapport uitgebreid aan bod. We doen dit in de eerste plaats door de direct betrokkenen (cliënten, hulpverleners en verantwoordelijken) zelf aan het woord te laten.
De bevindingen van onze kwalitatieve evaluatie worden afzonderlijk besproken met betrekking tot het cliëntenoverleg en case management. Vooreerst worden beide werkvormen beschreven en worden enkele cijfergegevens meegegeven over de interventie in kwestie. Daarna volgt een beknopte bespreking van de gevolgde methodologie. Bij de rapportage van de onderzoeksresultaten wordt een onderscheid gemaakt tussen de bevindingen van hulpverleners over het cliëntenoverleg, de visie van cliënten over case management en het perspectief van case managers en projectverantwoordelijken over deze laatste interventie. We sluiten af met een aantal globale conclusies en aanbevelingen voor de toekomstige praktijk, die we terugbrachten tot tien concrete suggesties ter optimalisatie van het cliëntenoverleg en het case management. In tegenstelling tot eerdere publicaties beroepen we ons in dit onderzoeksrapport slechts in beperkte mate op de literatuur. In voorliggend rapport wilden we vooral het ‘insider’-perspectief laten primeren en voor meer theoretische beschouwingen verwijzen we dan ook naar eerdere publicaties (cf. Vanderplasschen, 2004).
Bijna tien jaar geleden werd de idee van de reorganisatie van de geestelijke gezondheidszorg onder de vorm van zorgcircuits en netwerken voor het eerst gelanceerd door de Nationale Raad voor Ziekenhuisvoorzieningen (NRZV, 1997). Eén van de specifieke subgroepen die hierbij onderscheiden werden, waren verslaafden. Deze intenties werden in 2001 bekrachtigd in de respectieve beleidsnota’s drugs en geestelijke gezondheidszorg. Meer dan vijf jaar en een handvol beleidsinitiatieven later maken we een stand van zaken op van de realisaties en de te verwachten evoluties op dit vlak. 
We staan achtereenvolgens stil bij het nieuw beschrijvend begrippenkader geestelijke gezondheidszorg (Nassen et al., 1999) en de door ons voorgestelde vertaling ervan naar de verslavingszorg (Vanderplasschen et al., 2001). We schetsen verder enkele door ons geïdentificeerde stappen in de ontwikkeling van een zorgcircuit middelenmisbruik en belangrijke randvoorwaarden en mogelijke struikelblokken bij het uitbouwen ervan. De implementatie van de functie van “zorgcoördinator” wordt belicht aan de hand van de beschrijving van enkele concrete realisaties op dit vlak in de provincie Oost-Vlaanderen, zoals het intake-overleg, case management en het netwerkcomité middelenmisbruik. Tenslotte werpen we een blik in de toekomst met enkele beschouwingen over de op te starten therapeutische projecten, het transversaal overleg en andere vormen van zorgvernieuwing.
Achtergrond: Mild Cognitive Impairment (MCI) wordt vaak gebruikt om de aanwezigheid van cognitive problemen aan te duiden die enerzijds niet ernstig genoeg zijn om van een dementie te spreken, maar anderzijds te ernstig zijn om nog als normaal beschouwd te kunnen worden. Ondanks een zekere mate van consensus over algemene definities, is MCI nog steeds een heterogeen concept waarvoor nog geen internationaal aanvaarde criteria bestaan. Daarenboven is er nog maar weinig aandacht besteed aan de specifieke relatie tussen een MCI en een depressie bij ouderen. Doel: Deze korte review belicht een aantal opmerkingen die geformuleerd kunnen worden bij het concept MCI en stelt enkele richtlijnen binnen het domein van de neuropsychologie voor. In een tweede deel van het artikel wordt de focus gelegd op de specifieke relatie tussen een depressie bij ouderen en een MCI. Resultaten en Conclusie: Wij zijn van mening dat bepaalde (neuropsychologische) testinstrumenten gehanteerd kunnen worden om de citeria van Petersen te operationaliseren. Daarenboven stellen we cued recall taken voor om een differentiatie te maken tussen progressieve en nonprogressieve MCI. Wat de specifieke relatie tussen een depressie en een MCI betreft, gaan wij ervan uit dat een ouderdomsdepressie die gepaard gaat met cognitieve problemen, in sommige gevallen, kan gezien worden als een MCI met depressieve symptomen en omgekeerd. De voorgestelde uitbreidingen in het diagnostische schema van Petersen kunnen als handvaten bieden bij het detecteren van MCI in de klinische praktijk.
Recent heerst er bij vele progressieve intellectuelen en cultuurcritici een onvrede met de resultaten van de seksuele revoluties. Deze seksuele revoluties hebben volgens hen erotiek, begrepen als zinvolle emancipatorische seksualiteit, zoniet onmogelijk, dan toch zeer moeilijk gemaakt. Ze verzetten zich ook tegen de opkomst van een zogenaamde onderhandelings-, of instemmingsmoraal inzake seksualiteit omdat deze volgens hen geen inhoudelijke bijdrage kan leveren aan een project van een emancipatorische seksuele ethiek en praktijk. Ik label hun positie als ?progressief seksueel pessimisme.? In deze bijdrage wordt dit seksueel pessimisme geduid tegen de achtergrond van de seksuele revoluties en wordt hun kritiek op de instemmingsmoraal ge‰valueerd. Ik verdedig de stelling dat zo een onderhandelingsmoraal de enige is die voldoende aansluit bij recente evoluties inzake seksualiteit, identiteit, betekenis en seksuele zingeving.
In deze bijdrage betogen wij dat er in de periode 1900-1914 een Vlaams literaire veld bestond dat we als subveld van het Nederlandse kunnen beschouwen. De contacten en wisselwerking tussen de auteurs waren veel talrijker en intenser dan tot nu toe door literatuurhistorici aangenomen werden. Deze toenadering tussen Noord en Zuid kwam tot uiting op verschillende terreinen: boekhandel en uitgeverij, auteursverenigingen, congressen en lezingen, tijdschriften en kranten. Vooral onderschat wordt de literaire beïnvloeding, wat gedemonstreerd wordt aan het geval Kloos. We besluiten met een poging om de betekenis van onze vaststelling te duiden voor de literatuurgeschiedenis.
In 1912 behaalde Gustave Magnel (1889-1955) het diploma burgerlijk bouwkundig ingenieur aan de Gentse Universiteit. In 1914 onderbrak hij noodgedwongen zijn assistentschap aan de universiteit en week hij tijdelijk uit naar Londen, waar hij als ingenieur en later hoofdingenieur werkzaam was bij D.G. Somerville & Co. Contractor Company. In 1919 nam Magnel zijn academische loopbaan weer op. Op een moment dat in het onderwijs slechts weinig aandacht werd besteed aan gewapend beton, richtte Magnel de eerste vrije cursus hierover in: 'Pratique du calcul du béton armé'.
Via een analyse van de bevoegdheden en de rechtspraak van het Arbitragehof wordt de huidige positie van dit rechtscollege ten aanzien van het internationaal recht bepaald. In een eerste deel wordt onderzocht op welke wijze het internationaal recht dienst doet als toetsingsmaatstaf, m.a.w. binnen welke grenzen kan het Hof wetgevende akten toetsen aan het internationaal recht. Daarbij wordt ook onderzocht in welke mate het Arbitragehof bij de doorvoering van die toetsing aan verdragsconforme interpretatie doet en in hoeverre de rechtspraak van supranationale rechtscolleges het Arbitragehof beïnvloedt. In een tweede deel wordt onderzocht hoe het internationaal recht dienst doet als toetsingsvoorwerp, m.a.w. binnen welke grenzen kan het Hof het internationaal recht toetsen aan de Grondwet? Bijzondere aandacht wordt daarbij besteed aan de relatie tussen enerzijds de Belgische Grondwet en anderzijds het Europees Gemeenschapsrecht en het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. Doordat op de naleving van dit internationaal recht toezicht wordt uitgeoefend door supranationale rechtscolleges ligt de relatie tussen deze verdragen en de Grondwet bijzonder gevoelig. Door een wijziging van de bijzondere wet op het Arbitragehof (9 maart 2003) werd voor deze 'gevoeligheid' - minstens gedeeltelijk - een oplossing geboden.
Het fenomeen van de rondtrekkende daders krijgt toenemende aandacht binnen het Belgische en Europese veiligheidsbeleid. Deze aandacht is gegroeid vanuit diverse vaststellingen op het terrein en heeft geleid tot allerhande definities en concrete beleidsmaatregelen. In deze bijdrage wordt dit fenomeen en de kenmerken die aan deze dadergroepen worden toebedeeld, voor België aan een empirische toets onderworpen. Op basis van dit onderzoek wordt gesteld dat de kenmerken "mobiliteit" en "nationaliteit"
empirisch zinvolle aanknopingspunten geven om deze dadergroepen apart te bestuderen. Er zijn geen aanwijzingen dat het bijzonder karakter van deze groepen het gevolg is van beleidsmatige interesse,maar eerder de katalysator ervan.
In het eerste volume van La technique et le temps 1. La faute d'Epiméthée schrijft de Franse filosoof Bernard Stiegler : “l'homme est cet accident d'automobilité que provoque une panne d'essence” . De mens is de uitkomst van een accident, waarmee Stiegler niet zozeer bedoelt dat zijn existentie een toevallig feit is, dan wel dat hij een in gebreke blijvend wezen is. De mens is van nature zonder oorsprong, en dit terwijl de vraag naar de oorsprong hem steeds blijft belagen. De mens kan dan ook niet anders dan te antwoorden op dit gebrek, en wel door te ‘verdichten’ (fictionnement). Literatuur en kunst vormen verdichtingen van een oorspronkelijk gebrek aan oorsprong; ze zijn artificieel, maar in hun artificialiteit of accidentaliteit oorspronkelijk. Het gebrek is dus geenszins een negatieve notie, maar vormt de constitutieve kern van de techniek, waaronder Stiegler ook de taal en de kunst rekent.
In deze bijdrage ga ik in op de manier waarop Stiegler de techniek begrijpt als een spel van leven op dood: doen we afstand van de techniek (wat onmogelijk is), dan worden we opgeslokt door de afgrond van de oorsprongsvraag; geven we ons over aan de verdichtingen van de techniek, dan stellen we ons tegelijkertijd ook bloot aan de mislukkingen die deze accidentaliteit riskeert.
De laatste jaren is er in de lage landen heel wat criminologisch onderzoek verricht naar organisatiecriminaliteit, financiële criminaliteit, corruptie e.d.m. Hieruit vloeiden een aantal waardevolle publicaties voort. Financieel-economische criminaliteit werd als vak ook opgenomen in de curricula van verschillende criminologische opleidingen in Nederland en België. “Schade bij het ondernemen” is niet langer meer een thema in de marge van de criminologie.
Tegelijkertijd stellen we vast dat het onderzoek binnen het studiedomein een evolutie heeft doorgemaakt van “onderzoekers op de barricade” naar onderzoekers die in gesprek gaan met het bedrijfsleven en met bedrijfsgerichte disciplines. Termen als “crimes of the powerful” en “white-collar crime” verdwijnen en moeten plaats ruimen voor een meer concreet en een meer beleidsgericht denken over risico’s, handhaving en preventieve aanpak. 
Het leek ons tijd om deze recente ontwikkelingen binnen het onderzoeksdomein van financieel-economische criminaliteit te bundelen. Het resultaat is een reader met vernieuwende bijdragen van Nederlandse en Belgische onderzoekers. 
De thema’s omvatten de studie van 
•	fenomenen als milieucriminaliteit, transnationale criminaliteit, witwassen, fraude, voedselveiligheid, werknemerscriminaliteit, belangenvermenging, … ; 
•	de nieuwe functies binnen de handhavingsketen zoals de forensisch auditor of de compliance officer; 
•	het integriteitsbeleid of het maatschappelijk verantwoord ondernemen als noodzakelijke aanvulling bij de reactieve benadering; … .    
Met dit boek willen we zowel onderzoekers en studenten bereiken als ook mensen die dagelijks betrokken zijn bij het ondernemen of de controle ervan. We hopen dat dit boek ook een inspiratiebron kan zijn voor verder onderzoek naar financieel-economische criminaliteit in Nederland en België.
In navolging van Richtlijn nr. 2003/87/EG werd een handel in broeikasgasemissierechten binnen de Europese Unie tot stand gebracht als antwoord op de klimaatsproblematiek. Deze richtlijn is evenwel problematisch op verschillende vlakken, waaronder het toepassingsgebied en de allocatiemethode. De auteur bestudeert deze aspecten tegen de achtergrond van de voorbereidende werkzaamheden en de richtlijn zelf, alsook rekening houdend met de recente voorstellen van de Europese Commissie.
Lineaire koudebruggen vormen een belangrijk onderdeel van de totale warmteverliezen in gebouwen, daarom zal het Vlaams Gewest binnen afzienbare tijd eisen opleggen om die verliezen te beperken. De berekening van de warmteverliezen ter plaatse van bouwknopen is een correctie voor de vereenvoudigde tweedimensionale vereenvoudiging op basis van buitenafmetingen (NBN B 62-002) en is sterk afhankelijk van de geometrie. Meestal wordt gebruik gemaakt van numerieke berekeningsmethodes voor twee- of drie-dimensionaal warmtetransport om de thermische prestaties van bouwdetails te analyseren. Architecten en ingenieurs dienen echter te beschikken over criteria om de resultaten van de berekening te kunnen toetsen: wanneer voldoet een detail, en wanneer zijn verdere ingrepen nodig? Er is een methodologie ontwikkeld om dergelijke criteria te bepalen voor woongebouwen, waarbij er rekening is gehouden met de geometrie en technische mogelijkheden.
In dit boek vertelt de auteur een verhaal over het verloop van de psychotherapie bij een vijfjarige jongen. Het is zijn bedoeling dat de lezer zich zo getrouw mogelijk een beeld kan vormen van wat er zo allemaal tijdens de onderneming van een dergelijk psychotherapetuisch avontuur kan plaatsgrijpen. Het verhaal is niet alleen bestemd voor ouders met kinderen die psychotherapie volgen, maar ook voor wie het hele psychotherapeutische gebeuren met kinderen argwanend van op een "veilige" afstand aanschouwt. Daarnaast kan het boek natuurlijk ter hand genomen worden door al wie zich door het vraagstuk van de kinderpsychotherapie aangesproken voelt. In het bijzonder richt de auteur zich tot jong aanstormend talent dat zich in deze boeiende materie verder wil bekwamen. Deze jonge mensen stellen hem al jarenlang onophoudelijk tijdens seminaries, lezingen of intervisies de vraag hoe je psychotherapeutisch of psychoanalytisch met kinderen kunt werken. Dit boek is een van zijn antwoorden.
‘Seksualisering’ staat tegenwoordig hoog op de maatschappelijke en intellectuele agenda. In de Nederlandse Emancipatienota uit 2007 wordt het zelfs een ‘nieuwe uitdaging in het emancipatieproces’ genoemd. Maar is deze ‘seksualisering’ wel zo nieuw? En is het per definitie iets negatiefs, of zijn er ook positieve aspecten aan verbonden? Wie bekritiseert seksualisering en waarom? Zijn er mensen die het verwelkomen? En om welke redenen dan wel? Is onze moderne samenleving meer geseksualiseerd dan vroeger? En hoe uit zich dat dan? Welke mechanismen en actoren spelen een rol bij seksualisering? Wat zijn de maatschappelijke en individuele gevolgen ervan en hoe daarmee omgaan? Hoe seksualisering evalueren? En wat zegt een groeiende seksualisering over ons, onze samenleving en cultuur? Het is op dit soort vragen dat ik in deze bijdrage een antwoord probeer te formuleren of de discussie zal proberen weer te geven.
Over het algemeen neemt men aan dat het middelengebruik bij etnisch-culturele minderheidsgroepen even hoog of zelfs hoger ligt dan bij de autochtone bevolking, maar dat eerstgenoemde groep moeilijker de weg vindt naar de hulpverlening. Men schuift verschillende hypothesen naar voor om deze (vermeende) ondervertegenwoordiging te verklaren, zoals het fenomeen van de ‘dubbele uitsluiting’, concurrentie tussen de reguliere hulpverlening en initiatieven vanuit de allochtone gemeenschap en de ‘culturele blindheid’ binnen de verslavingszorg.
In dit boek gaan we aan de hand van een uitgebreide literatuurstudie, secundaire analyse van bestaande onderzoeksgegevens en diepte-interviews in op de vertegenwoordiging van etnisch-culturele minderheden in de Belgische verslavings¬zorg, de zorgtrajecten die ze afleggen en de factoren en mechanismen die dit beïnvloeden. Dit leidt tot gerichte aanbevelingen voor het optimaliseren van de bestaande hulpverleningspraktijk.