clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Ter gelegenheid van de 300ste verjaardag van zijn geboorte werd Jean-Jacques Rous- seau (1712-1778) omschreven als 'een wande- lende paradox'. Diepgelovig en antiklerikaal; gevoelsmens en rationalist; natuurliefhebber
en revolutionair; schrijver van een invloedrijk boek over opvoeding en een vader die zijn vijf kinderen te vondeling legde. Wie twintig studies over Rousseau leest, komt evenveel verschillende 'personages' tegen, in die mate dat men nauwelijks zou geloven dat het om dezelfde auteur gaat. Aan Rousseau's politieke, autobiografische en pedagogische werk zijn talloze interpretaties gewijd. Rousseau lijkt een kameleon en neemt de kleur aan van zijn lezers. Wat aanleiding gaf tot diverse misverstanden over zijn werk.
In Rousseau. De wandelende paradox besteden tien auteurs aandacht aan die verschillende interpretaties en kleurtoetsen van Rousseau. Pleitte hij voor individualisme of collectivisme, is hij een initiator van de Ver- lichting of wou hij een autocratie? Alleen al de verschillende lezingen van zijn baanbrekende Du Contrat Social lopen erg uiteen. Bij het ver- schijnen van zijn Émile ou de l'éducation vroeg het parlement hem per direct te arresteren voor 'blasfemie'...
Inspirerend, provocatief, problematisch. Hoe Rousseau ook wordt gele- zen, hij is een van de belangrijkste politieke filosofen uit de moderne geschiedenis. Rousseau. De wandelende paradox peilt naar verschillende interpretaties van zijn politieke filosofie en van het autobiografische aspect in zijn werk.
Met bijdragen van: Maarten Colette, Paul De Hert, Katrien Horemans, Michel Huysseune, Willem Koops, Sylvie Loriaux, Paul Pelckmans, Jean-Marc Piret, Patrick Stouthuysen, Leo van Maris
In het voorwoord bij dit boek werd benadrukt dat Rousseau met zijn maatschappijproject in Du Contrat Social  een stap verder wil dan (oudere) denkers zoals Locke en Hobbes.   Rousseau is naar eigen zeggen op zoek een politiek van gelijkheid en gelijkwaardigheid waarin de vrijheid van het individu gerealiseerd blijft. Bij Locke en Hobbes is van zo'n politiek geen sprake. Teveel bevoordelen deze denkers het streven naar veiligheid en offeren daarbij de vrijheid op. Deze bijdrage onderzoekt de vrijheidsdenker Rousseau. Zijn uitgangspunten geven een grote zorg voor vrijheid aan, maar het openingscitaat van mijn bijdrage toont dan weer een denker met minder evidente opvattingen over de individuele vrijheid, wat aanleiding geeft tot deze korte studie.
In een eerste deel van deze bijdrage bekijk ik hoe een staatsinrichting gebasseerd op vrijheid en gelijkheid volgens Rousseau het best kan worden gerealiseerd (sub 1). Zoals de titel van zijn boek het aangeeft gebeurt dit op basis van een sociaal contract of maatschappelijk verdrag, op grond waarvan individuen toetreden tot een georganiseerde samenleving en daarbij hun oorspronkelijke handelingsvrijheid inruilen voor een nieuwe soort van vrijheid, de vrijheid van zelfwetgeving. 
Leidraad bij die zelfwetgeving vormt de volonté générale ofwel de algemene wil als uitdrukking van het algemene belang (sub 2). Deze algemene wil valt niet samen met de wil van allen en kan alleen mits bepaalde bestaansvoorwaarden uitgedrukt worden. Het is precies op dit punt dat Rousseau erg dwingend te voor schijn komt en schrijft dat 'desnoods' tegen de wil van de meerderheid èn die van een individuele burger in naam van de algemene wil mag ingegaan worden. Rousseau's vooropgestelde vrije samenleving vertoont bijgevolg overduidelijke dwangaspecten, wat niet wil zeggen dat Rousseau geen checks and balances inbouwt.
Een zestal van die remmen en controlesystemen kunnen het Contrat Social gedistelleerd worden (sub 3), hoewel onze grote filosoof deze niet systematisch presenteert. Een van de meer radicale remmen op gecontroleerde of ongecontroleerde dwanguitoefening in naam van het algemeen belang vormt het recht van de burger op ongehoorzaamheid en verzet wanneer het sociaal contract door de 'regering' of 'soeverein' niet wordt gehonoreerd (sub 4). 
Dit vergaand verzetsrecht en ook de andere checks and balances die we in Du Contrat Social aantreffen, nemen geen gevoel van onbehagen weg bij de moderne lezer opgegroeid in een samenleving met zorg voor de individuele rechtsbescherming. Dat onbehagen treffen we reeds aan in het werk van Constant en Beccaria, beide denkers met vroegmodere liberale sensibiliteit (sub 5 en 6). Benjamin Constant typeert Rousseau als een naïeve denker, met een politieke theorie ongeschikt voor de noden van de moderne samenelving. 
In het laatste deel van deze bijdrage poog ik dit beeld van Rousseau als naïeve politieke denker scherper te stellen (sub 7). Ongetwijfeld is er in de politieke filosofie geen groter verwijt denkbaar dan naïviteit, en het is maar de vraag of Rousseau zo'n oordeel verdient.
Sdu Commentaar EVRM is een combinatie van een boek en een online uitgave waarin het EVRM artikelsgewijs wordt becommentarieerd. In deel I worden de materiële rechten besproken, waar deel II de procedurele rechten bespreekt. Per artikel vindt u een diepgaand commentaar, geïllustreerd met diverse citaten uit de jurisprudentie. Tevens vindt u per artikel een actueel overzicht van jurisprudentie en literatuur.

De auteurs richten zich met dit commentaar op de advocatuur en alle andere professionals die in hun praktijk met het EVRM in aanraking komen. Sdu Commentaar EVRM sluit naadloos aan bij de praktijk: de wetsartikelen waarmee u het meest te maken krijgt, worden het meest uitgebreid becommentarieerd. Op www.sducommentaarevrm.nl wordt het commentaar actueel gehouden. Via hyperlinks klikt u door naar achterliggende teksten. www.sducommentaarevrm.nl
Sdu Commentaar EVRM is een combinatie van een boek eneen online uitgave waarin het EVRM artikelsgewijs wordtbecommentarieerd. In deel I worden de materiële rechtenbesproken, waar deel II de procedurele rechten bespreekt.Per artikel vindt u een diepgaand commentaar, geïllustreerdmet diverse citaten uit de jurisprudentie. Tevens vindt u perartikel een actueel overzicht van jurisprudentie en literatuur.De auteurs richten zich met dit commentaar op de advocatuuren alle andere professionals die in hun praktijk met het EVRMin aanraking komen.
Artikel 22 van de Grondwet beschermt het prive ?leven en creëert een zogenaamde voorbehouden bevoegdheid ten voordele van de formele wetgever: elke regeling die verband houdt met de bescherming van het prive ? leven moet, in beginsel, het voorwerp uitmaken van een formele wet.
Traditioneel wordt in Belgie ? aangenomen dat het verwerken van persoonsgegevens raakt aan het privacygrondrecht en bijgevolg valt onder artikel 22 van de Grondwet. Het gevolg van deze zienswijze is dat elke verwerking van persoonsgegevens door een formele wet moet worden voorzien.
Dit leidt evenwel tot meerdere problemen. Vooreerst heeft een strikte toepassing van dit standpunt tot gevolg dat heel wat verwerkingen binnen de overheid, bij gebrek aan een formele wet die ze instelt, niet grondwettelijk dreigen te zijn. Bovendien draagt deze benadering het risico in zich dat het recht op gegevensbescherming aldus wordt herleid tot een onderdeel van het recht op bescherming van het privé leven, wat rechtsbeschermende risico's creëert (de vaststelling dat een verwerking geen verband houdt met het privéleven, is voldoende om geen enkele bescherming meer te voorzien). In die mate menen wij dat een andere benadering zich opdringt. Daarbij kan inspiratie gezocht worden bij het onderscheid tussen het (grond)recht op bescherming van het prive ?leven en het (grond)recht op gegevensbescherming dat zich steeds meer aftekent. In deze bijdrage willen we aangeven wat de gevolgen van dit onderscheid zijn voor de wetgever en overheden die gegevens willen verwerken.
In deze masterproef wordt de problematiek van het inzageverbod, de vertrouwelijkheid en de tegenspraak van de verslagen in het persoonlijkheidsdossier van de minderjarige bij de jeugdrechtbank aangekaart. Deze punten kunnen als 'hot topics' in het jeugdrecht worden beschouwd omdat ze zeer controversieel zijn en spanningsvelden aanduiden die nog duidelijker zijn bij 'uithandengeving'. De bedoeling was te onderzoeken of de rechtspositie van de minderjarige t.a.v. deze punten nog kan verbeteren. Het onderzoek werd gevoerd d.m.v. een juridische analyse van wetgeving, rechtsleer en rechtspraak, vervolgens getoetst aan een praktijkanalyse. Deze laatste bestond er in kwalitatieve data in te zamelen via interviews bij advocaten uit Brussel en Antwerpen. Het onderzoek toont aan dat de vraag bestaat naar meer rechtswaarborgen voor de minderjarige: o.a. een persoonlijk, volledig inzagerecht in zijn dossier en meer tegenspraak bij het medisch-psychologisch onderzoek naar zijn persoonlijkheid.
Bespreking van proefschrift Koemans, M.L., The war on antisocial behaviour. Rationales underlying antisocial behaviour policies. Comparing British and Dutch discourse analyses, E.M. Meyers Instituut,Instituut voor Rechtswetenschappelijk Onderzoek, 2011, 180 p., ISBN 978-90-6464-501-3

Er is reeds heel wat geschreven over de Engelse antisocial behaviour order en de Nederlandse aanpak van ernstige overlast, maar zelden vanuit de hoek gehanteerd door Monique Koemans. In haar zeer ambitieuze en complexe uitgewerkte proefschrift wil ze vanuit een sociaal-constructionistische visie nagaan of deze maatregelen kunnen gelezen worden als een van de uitingen van een groeiend repressiever en meer controlerend wordend veiligheidsbeleid, zoals gesignaleerd door Garland in zijn culture of control (2001). Garland analyseerde discoursen en deed uitspraken over macro-evoluties in samenlevingen. Maar zoals hij ook zelf aangaf (Garland, 2004), kan dit soort van analyses lijden aan een overbenadrukken van de gegevens die de geschetste trends ondersteunen en is het noodzakelijk om hun aanwezigheid in concrete lokale situaties na te gaan. Koemans gaat deze uitdaging aan en wil via de analyse van vier discoursen tot nuanceringen komen.
Gedrag in de openbare ruimte werd vroeger veeleer op informele wijze gereguleerd, terwijl dat heden ten dage vooral formeel wordt gedaan, onder meer via gemeentelijke administratieve sancties. Gesprekken met burgemeesters leren ons dat deze sancties worden verantwoord met het "pedagogische argument". Tegelijk toont ontwikkelingspsychologische literatuur aan dat gedrag in de publieke ruimte door jongeren, ver weg van de klassieke milieus van socialisatie en controle, een heilzaam effect heeft. Deze twee perspectieven op opgroeien worden getoetst aan elkaar en aan een analyse van heersende discoursen in media sinds de verstrenging van de GAS-wetgeving.
In deze bijdrage wordt gekeken naar het fenomeen van lekenparticipatie met als leidraad de Politika van Aristoteles. Dit tot voor kort niet integraal in het Nederlands vertaalde werk,  bekend voor klassieke quotes zoals deze over de mens als een politiek dier-,  vormt een eerste standaardtekst inzake constitutioneel denken. Aritoteles gaat op zoek naar de beste staatsvorm, de rol van de burgers in zo'n stgaat en  de verhouding tussen volksvergadering en de uitvoerende en rechtsprekende machten en hanteert daarbij een zeer modern ogende omschrijving van Onder meer bevat het een quasi-hedendaags begrip van de aard van een constitutioneel regime, als "a government of freemen and equals".  De Politika vertelt ons zeer veel over 
Deze constitutionele bijbel bevat tevens talrijke nuttige paragrafen over het thema van de nood aan de participatie van de burger aan bestuur en rechtspraak. Democratische, rechtsstatelijke, kennistheoretische én constitutionele argumenten - meestal voor, doch soms ook tegen, lekenparticipatie - zijn bijna allemaal aanwezig in deze studie over politieke structuren. Onderstaande bijdrage vangt aan met een reflectie over het huidig debat over lekenparticipatie - vaak gekaderd in termen van meer democratie - (sub I) en bekijkt enkele vruchtbare nieuwe perspectieven op het thema (sub II). Dan laten we Aristoteles aan het woord over oordeelsvorming (sub III) en de rol van deskundigheid bij die oordeelsvorming (sub IV). Zijn praktische wijsheid of phronèsis indachtig, sluiten we deze bijdrage af met een kort uitgewerkt voorstel om leken en deskundigen (professionele rechters) samen in te zetten en de juiste mix bij lekeninzet af te stemmen op het concrete rechtsgebied (handelsrecht, strafrecht, etc.) (sub V).
De Wereldtentoonstelling in Gent in 1913 lokte heel wat kelners, koks en maîtres d'hôtel die hoopten aan de slag te kunnen gaan in de horecazaken die de toeristen verwelkomden. Via advertenties, bureaux de placements, de stedelijke arbeidsbeurs en persoonlijke netwerken vernamen de horecawerkers dat er personeel werd gezocht. Hotel- en restaurantuitbaters wierven echter geregeld teveel mensen aan en stuurden het overtollige volk wandelen. Uit de behandeling van de klachten die het gedupeerde personeel bij de Gentse werkrechtersraad neerlegde, blijkt dat de compensaties verschilden al naargelang men kok, kelner of hotelmeester was. Voor de maîtres d'hôtel en andere personeelsleden met een leidinggevende functie, was de compensatie beduidend gunstiger dan voor de koks die men als arbeiders rangschikte. Men was er nog niet uit of kelners nu arbeiders, dienstboden of bedienden waren, maar het feit dat zij enkel werkten voor fooien en hun maaltijden, keerde zich tegen hen bij de berekening van een ontslagvergoeding. Voor horecawerkers waren er echter ook compensaties van een andere aard: het zich toe-eigenen van bepaalde voordelen in natura, tot en met het georganiseerd afromen van de winst.
Oud worden in je eigen huis. Is dat niet waar iedereen op hoopt? Verhuizen naar een woonzorgcentrum of een serviceflat, bij de kinderen intrekken... het zijn opties waar veel ouderen liever niet de voorkeur aan geven. Omdat bij ouderen mobiliteit en buitenhuisactiviteiten kunnen afnemen, zijn zij meer en meer aangewezen op hun woning en woonomgeving. Zij zijn ook emotioneel gehecht aan hun woning waar vaak allerlei herinneringen aan vasthangen. De woning symboliseert als het ware hun hele leven.
In dit artikel wordt nagegaan welke structurele kenmerken van de siblings in de dyade er toe zullen leiden dat sommige adolescente broers en zussen meer conflict ervaren in de relatie dan andere. Door het gezin als een systeem met een bepaalde statushiërarchie te beschouwen, kunnen er vier hypotheses geformuleerd worden over de effecten van geboortevolgorde, geboorteafstand en gendersamenstelling. Voor deze studie werden gegevens verzameld van jongeren tussen twaalf en achttien jaar uit de regio van Brugge. Via multilevelanalyse worden de hypotheses getoetst bij een populatie van 139 siblingparen. De resultaten tonen aan dat de geboortevolgorde van de siblings in de dyade en de gendersamenstelling van de dyade bepalend zijn voor de mate van gepercipieerd conflict in de siblingrelatie. De geboorteafstand speelt in deze studie geen rol voor siblingconflict. Structurele kenmerken van de siblings en de dyade verklaren dus verschillen tussen dyades en tussen siblings binnen de dyade.
Het belangrijkste doel van het onderzoek was om de actoren van de Vlaamse gemeenschap in de gevangenis van Antwerpen te ondersteunen bij de ontwikkeling van het hulp- en dienstverleningsaanbod en hen cijfers te bieden voor het onderbouwen van een eigen actieplan. In oktober 2012 vond een grootschalige bevraging plaats van alle gedetineerden en geïnterneerden die op dat moment in de gevangenis van Antwerpen verbleven (N=507, respons=73,4%). Door de bevraging kregen de actoren inzicht in het profiel van de gevangenispopulatie, welke profielen van gedetineerden deelnamen aan het aanbod (en welke niet), waardoor gedetineerden gemotiveerd of juist gedemotiveerd werden om deel te nemen en welke noden gedetineerden hadden bij de overgang naar de samenleving. Op basis van deze inzichten kunnen zij aan de slag met het opstellen en uitvoeren van een actieplan zoals voorgeschreven in het nieuwe decreet betreffende de organisatie van hulp- en dienstverlening aan gedetineerden.
Ontwikkelingen zoals de steeds toenemende vergrijzing en diversiteitsgolf nopen ons om stil te staan bij zowel de positie als de rol die ouderen in onze samenleving kunnen of willen spelen. Bovendien blijkt in onze representatiedemocratieën de nood aan nieuwe en vooral vernieuwende vormen van politieke participatie. Burgers zien zich steeds vaker als actieve participanten in beleidsvoering en zoeken nieuwe wegen om dit verlangen te realiseren. Het belang van de lokaliteit is hier dan ook niet te miskennen. Of politieke participatie moet bekeken worden vanuit een categoriale of inclusiebenadering levert voer voor discussie. Een discussie die we niet uit de weg gaan.
Bespreking van de wet van 23 mei 2013 "tot wijziging van artikel 2244 van het Burgerlijk Wetboek teneinde aan de ingebrekestellingsbrief van de advocaat, van de gerechtsdeurwaarder of van de persoon die krachtens artikel 728, § 3, van het Gerechtelijk Wetboek in rechte mag verschijnen, een verjaringsstuitende werking te verlenen". Deze wet voert, kort samengevat, een nieuwe stuitingsdaad in.
Commentaar bij arrest nr. 123/2013, 26 september 2013 van het Grondwettelijk Hof. 
Art. 6 van de wet 30 november 2011 tot wijziging van de wetgeving wat de verbetering van de aanpak van seksueel misbruik en feiten van pedofilie binnen een gezagsrelatie betreft wordt vernietigd, doch enkel in zoverre het van toepassing is op de advocaat die houder is van vertrouwelijke informatie van zijn cliënt, dader van het misdrijf dat is gepleegd in de zin van dat artikel, wanneer die informatie mogelijkerwijs incriminerend is voor die cliënt. De wetgever heeft op onevenredige wijze afbreuk gedaan aan de waarborgen die bij art. 6 EVRM aan de rechtzoekende worden toegekend en hij heeft de art. 10 en 11 Gw geschonden. 

De regel van het beroepsgeheim dient maar te wijken indien zulks kan worden verantwoord door een dwingende reden van algemeen belang en indien het opheffen van het geheim strikt evenredig is gezien dat doel. Hoewel de bescherming van de fysieke of psychische integriteit van minderjarige of meerderjarige kwetsbare personen een dwingende reden van algemeen belang uitmaakt kan een dergelijke reden de bestreden maatregel niet redelijk verantwoorden, rekening houdend met de bijzonderheden die het beroep van advocaat kenmerken ten opzichte van de andere houders van het beroepsgeheim wanneer de vertrouwelijke informatie aan de advocaat is meegedeeld door zijn cliënt en voor die laatste mogelijkerwijs incriminerend is. De deontologische regels die eigen zijn aan het beroep van advocaat en het aanvoeren van de noodtoestand maken het mogelijk om een billijk evenwicht tot stand te brengen tussen de fundamentele waarborgen die aan de rechtzoekende in strafzaken moeten worden toegekend en de dwingende reden van algemeen belang die bestaat in de bescherming van de fysieke of psychische integriteit van kwetsbare minderjarige of meerderjarige personen. Het beroep op de noodtoestand veronderstelt in casu, anders dan in de bestreden bepaling, dat de advocaat het bestaan aantoont van een daadwerkelijk en ernstig gevaar dat onmogelijk op een andere wijze kon worden vermeden dan door het meedelen, zij het in laatste instantie, van het door zijn cliënt gepleegde misdrijf aan de procureur des Konings.
Commentaar bij het arrest 132/2013 van 26 seprtember 2013 van het Grondwettelijk Hof. Als een ambtenaar van de burgerlijke stand een schijnhuwelijk vermoedt en geen toestemming geeft voor het huwelijk, kan het koppel dat wil trouwen daar beroep tegen aantekenen bij de rechtbank. Kan de ambtenaar in kwestie verplicht worden de rechtsplegingsvergoeding te betalen, ook al treedt hij op in het alge-meen belang? Het Grondwettelijk Hof beantwoordde een prejudiciële vraag daarover negatief in zijn arrest van 26 september 2013.
Deze bijdrage bespreekt de visie op de stedenbouw die naar voor komt in drie propaganda-films die voor het Bestuur van de Stedenbouw gerealiseerd werden in 1951. De historische kadering legt een aantal dimensies van de stedenbouw bloot die in de naoorlogse periode (en soms tot op vandaag) bepalend zullen zijn: een anti-stedelijke houding, focus op rechtzekerheid, de dominantie van economische motieven bij de ruimtelijke inrichting van het land en arbitraire esthetische controle. Tegelijk wordt een kritische bespreking gegeven van de gehanteerd filmische technieken om deze boodschap over te brengen.
Verschillen tussen leerlingen zijn eerder regel dan uitzondering. Om positief om te gaan met deze verschillen tussen leerlingen (in de klas) en om iedere leerling in de klas maximale leerkansen te kunnen bieden, is differentiatie wenselijk. Deze praktijkgerichte literatuurstudie richt zich op de effectiviteit en efficiëntie van die didactische werkvormen die zich focussen op het ontwikkelen van maximale leerkansen voor alle leerlingen. Er zijn twee manieren om met verschillen tussen de leerlingen in de klas om te gaan. Enerzijds door op maat van kleine groepen en/of individuen onderwijs te geven (divergeren), anderzijds door diversiteit samen te brengen (convergeren), zodat de verschillen tussen de leerlingen complementair werken. Het boek maakt de lezer vertrouwd met verschillende didactische werkvormen die er vandaag voorhanden zijn om differentiërend te werken en de wijze waarop deze kunnen omgaan met verschillen tussen leerlingen. 

Online worden uitgewerkte praktijkvoorbeelden aangereikt. 

Dit boek levert informatie vanuit wetenschappelijke literatuur en voorbeelden vanuit reële klassen aan voor het vormgeven van een leeromgeving die aan de slag gaat met de mogelijkheden van élke leerling.


Over de auteurs:

Catherine Coubergs is als doctoraatsstudent verbonden aan de Vakgroep Educatiewetenschappen, Vrije Universiteit Brussel.

Katrien Struyven, Nadine Engels, Wouter Cools en Kristine De Martelaer zijn als (vak)didactici betrokken bij de specifieke lerarenopleiding aan de Vrije Universiteit Brussel. Zij zijn tevens verbonden aan respectievelijk de faculteiten Psychologie en Educatiewetenschappen, Lichamelijke opvoeding en Kinesitherapie en/of het Interfacultair Departement Lerarenopleiding.
De discussie over de kwaliteit van leraren en de aantrekkelijkheid van het lerarenberoep bereikt na het eerste decennium van de 21ste eeuw langzamerhand een hoogtepunt. De zorg om de kwaliteit van leraren en de aantrekkelijkheid van het beroep is niet plaatselijk. Internationale studies tonen dat het om een wereldwijd probleem gaat (Schleicher, 2012). Het aantal inschrijvingen voor de lerarenopleiding daalt de laatste jaren dramatisch; een derde van de leraren verlaat het beroep binnen de vijf jaar; de media verbazen zich over het tekort aan algemene kennis van leraren. 
Op de achtergrond woedt in Vlaanderen al enkele jaren het loopbaandebat. De overheid wil het aangekondigde tekort aan leraren aanpakken en wil kunnen rekenen op een lerarenkorps van hoge kwaliteit. De vraag naar een opleiding van hoge kwaliteit en permanente professionele ontwikkeling wordt geflankeerd door voorstellen om met een loopbaanladder van junior tot expert en door functiedifferentiatie meer reliëf te brengen in de carrière van de leraar. Het is ongetwijfeld een goede zaak om de lat hoog te leggen in de basiscompetenties en beroepsprofielen, om een coach en begeleider te voorzien voor beginnende leerkrachten, om doorgroeimogelijkheden te voorzien, en om van professionalisering een recht en een plicht te maken. 
Het vastleggen van de verwachtingen ten aanzien van leraren in verschillende stadia van de loopbaan en het inplannen van voorzieningen voor ondersteuning zijn organisatorische maatregelen. De opgesomde maatregelen vertellen echter weinig over de wijze waarop leraren professionaliteit in hun kerntaken verwerven. Wat verwachten we van het professioneel handelen van ervaren leraren? Over welk soort leren gaat het? Onder welke voorwaarden kunnen we succesvolle transities van opleiding naar beginnend leraarschap tot ervaren leraar ondersteunen? Reflectie over deze vragen staat centraal in dit essay.