clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Bespreking van de wet van 16 juli 2012 tot wijziging van het Burgerlijk Wetboek en het Gerechtelijk Wetboek, met het oog op een vereenvoudiging van de regels van de burgerlijke rechtspleging.

Inhoud: I. Inleiding. II. Een overzicht van de nieuwe regeling inzake de schriftelijke getuigenverklaring: a) De ratio legis; b) De toelaatbaarheid; c) De vormvereisten; d) De bewijswaarde; e) De afdwinging van de onderzoeksmaatregel. III. Toepassing in het familierecht: a) Bewijs van de onherstelbare ontwrichting van het huwelijk; b) Bewijs van de zware fout als exceptie tegen vordering tot onderhoudsuitkering. IV. Conclusie.
Op 20 juni 2013 besliste het Gentse hof van beroep dat de leden van een feitelijke carnavalsvereniging uit Aalst zelf moeten instaan voor de schade die ontstaan is na het uitbranden van een opslagplaats ten gevolge van een defecte tractor. Ze worden aansprakelijk gesteld omdat hun vereniging een ‘feitelijke vereniging’ zonder rechtspersoonlijkheid is, die niet over de benodigde verzekeringen beschikte. Dit arrest toont het precair statuut aan van de leden van een feitelijke vereniging in een aansprakelijkheidsprocedure.
De vraag naar de buitencontractuele aansprakelijkheid bij schending van persoonlijkheidsrechten is meer dan ooit actueel, onder meer door de opmars van sociale netwerksites. Deze bijdrage gaat na hoe de bescherming van persoonlijkheidsrechten, zoals het recht op afbeelding, het recht op privacy en het recht op naam, georganiseerd wordt en hoe deze ingebed wordt in het buitencontractueel aansprakelijkheidsrecht. Zij bestudeert bovendien een aantal tendensen inzake de begroting van de schadevergoeding bij inbreuken op persoonlijkheidsrechten.
Al vanaf het ontstaan van de moderne financiële markten proberen gedupeerde beleggers de grenzen van hun eigen jurisdictie te overstijgen om compensatie te verkrijgen voor hun geleden verlies. Dat doen ze bij voorkeur in groep, door middel van collectieve vorderingen, om zo de kosten van procesvoering zoveel mogelijk te beperken. In de afgelopen periode hebben zich bijzonder interessante evoluties voorgedaan met betrekking tot die grensoverschrijdende collectieve procedures van gedupeerde beleggers. Deze bijdrage heeft dan ook als doel om een overzicht te geven van die ontwikkelingen en aan te tonen dat de figuur van de âcollectieve vorderingâ ook vanuit transnationaal oogpunt aanzienlijke gevolgen kan teweegbrengen.
Bij veel ouders bestaan juridische bekommernissen over de zelfredzaamheid van hun ‘zorgenkind’, eenmaal het de leeftijd van achttien en dus de meerderjarigheid zal hebben bereikt. Die bekommernis zorgt voor gemoedsonrust, omdat er voor ouders geen pasklare oplossingen bestaan om de kwetsbaarheid van hun kind op te vangen.

De Koning Boudewijnstichting heeft daarom een project opgezet rond zorgstrategieën voor de toekomst die ouders met een zorgenkind zouden kunnen volgen. Eerst zijn de voornaamste bekommernissen van ouders gedetecteerd. Vervolgens is een status questionais van het huidige recht uitgewerkt. Ten slotte zijn zorgstrategieën voor elk van de bekommernissen voorgesteld onder het huidige recht.

Het thans voorliggende onderzoeksrapport ontleedt de huidige stand van het recht met betrekking tot de zorgstrategieën voor zorgenkinderen. Dit rapport is in hoofdzaak bestemd voor vrederechters, notarissen, advocaten en andere juridische of financiële professionals. Het biedt hen een eerste handreiking om de vragen van hun cliënten te beantwoorden en kan ook een handvat zijn voor outreachment.
Het rapport is opgesteld op basis van een wetenschappelijk onderzoek dat voor de Koning Boudewijnstichting is uitgevoerd door prof. dr. Frederik Swennen, hoogleraar aan de Universiteit Antwerpen en advocaat te Brussel, en Guan Velghe, onderzoeksmedewerker aan de Universiteit Antwerpen, met de medewerking van mr. Florence Reusens, assistente aan de FUNDP te Namen en advocate te Nijvel.

Het onderzoek werd begeleid door een stuurgroep van deskundigen uit universiteiten, notariaat, magistratuur, advocatuur en de financiële sector. Het rapport geeft niet hun standpunten weer, maar de stand van het recht.

Er zijn voorts hoorzittingen gehouden met zowel professionele tussenpersonen als zelforganisaties
Artikel 50 Sw. bepaalt dat alle personen die wegens eenzelfde misdrijf werden veroordeeld, hoofdelijk gehouden zijn tot teruggave en schadevergoeding.Het is opvallend dat de wetgever geen analoge bepaling heeft opgenomen in het Burgerlijk Wetboek voor wat de burgerrechtelijke aansprakelijkheid betreft van personen die eenzelfde schade hebben veroorzaakt. De rechtspraak ontwikkelde daarom het beginsel van de hoofdelijkheid in geval van een gemeenschappelijke fout en van de in solidum gehoudenheid bij samenlopende fouten. 

Dit onderscheid tussen de strafrechtelijke en burgerrechtelijke regeling inzake de medeaansprakelijkheid, vormt het uitgangspunt van het onderzoek. In een eerste deel wordt vastgesteld dat de hoofdelijkheid krachtens artikel 50 Sw. geen gezamenlijk opzet vereist en dus niet kan worden beschouwd als een toepassing van het algemeen rechtsbeginsel van de gemeenschappelijke fout. Het artikel legt dus ook bij samenlopende fouten onverkort de hoofdelijkheid op hoewel die volgens de burgerrechtelijke beginselen plaats zou moeten maken voor de in solidum gehoudenheid.

Het voorliggend onderzoek legt het discriminatoire karakter bloot van deze verschillende behandeling van slachtoffers van samenlopende fouten die louter civielrechtelijk bleven of resulteerden in afzonderlijke misdrijven ten opzichte van slachtoffers van samenlopende fouten die als eenzelfde misdrijf werden gekwalificeerd, in die zin dat enkel die laatsten de processuele waarborgen van de hoofdelijkheid mogen genieten. Vervolgens wordt nagegaan op welke juridisch en maatschappelijk verantwoorde manier de betrokken situaties kunnen worden gelijkgeschakeld. Verschillende denksporen worden daartoe bewandeld, waarbij de juridische stabiliteit van de in solidum gehoudenheid en het onderscheid tussen gemeenschappelijke en samenlopende
fouten uitgebreid onder de loep worden genomen. 

Gedurende het onderzoek wordt teruggekoppeld naar de regels over medeaansprakelijkheid in Frankrijk, Nederland, Duitsland, de Principles of European Contract Law, de Draft Common Frame of Reference en de Principles of European
Tort Law.
Gelet op het risicovolle karakter van de internationale kunsthandel, beoogt deze bijdrage een overzicht te bieden van de recente ontwikkelingen inzake de beslechting van authenticiteits- en provenancegeschillen.   De authenticiteitsproblematiek komt eerst aan bod. Alvorens in te gaan op de rechtsbescherming in de kunsthandel, licht deze bijdrage kort de draagwijdte van het authenticiteitsbegrip toe. Zo zal de notie veel meer divers blijken dan de spectaculaire vervalsingen waartoe het brede publiek de authenticiteitsproblematiek spontaan lijkt te reduceren. Aansluitend belicht deze bijdrage de diverse vorderingsmogelijkheden in geval van authenticiteitsgeschillen en worden de voor- en nadelen van de diverse rechtsfiguren toegelicht. Tot slot behoeft de rol en aansprakelijkheid van de tussenpersonen in de kunsthandel, zoals experten en veilinghuizen, nog enige duiding.  In een tweede luik belichten we de rechtsbescherming bij de handel in gestolen en gesmokkelde kunstvoorwerpen, die men in vaktermen onder de gemene noemer “provenance-geschillen” vat. Diefstal en smokkel zijn twee afzonderlijke problemen. Niettemin zijn zij inhoudelijk onlosmakelijk verbonden, zodat zij ook samen aan bod komen. Vooreest gaat de aandacht uit naar de rechtsbescherming bij het zogenaamde “koper-eigenaar-dilemma”. Vervolgens belicht deze bijdrage de mogelijke (civielrechtelijke) effecten van de cultureel-erfgoedpolitiek. Tot slot vormt de internationale doorwerking van die nationale beschermingsregimes een interessant punt van discussie.
Abraham en Odysseus blijven onze cultuur tot op vandaag inspireren. Beide figuren hebben de westerse beschaving en religie diepgaand beïnvloed. Hun levensverhalen lopen in meerdere opzichten gelijk - en toch getuigen ze van een fundamenteel verschillend mens- en wereldbeeld. Het eerste deel van het boek biedt een meervoudige lezing van het Abrahamverhaal. Centraal staat de evolutie van de zintuiglijke Abram tot Abraham als aartsvader van het geloof. Het tweede deel plaatst drie figuren in literair-antropologisch en Bijbels perspectief: Abraham, Odysseus en - ergens daartussenin - de kwetsbare epische held Aeneas.
Deze bijdrage gaat na of grootschalig DNA-onderzoek – zijnde de afname van celmateriaal van een ruime groep personen die op 
het eerste gezicht niet betrokken zijn bij een strafzaak – tot de mogelijkheden van de Belgische strafprocedure behoort. Vooreerst 
wordt een kort overzicht gegeven van de oude en de nieuwe DNA-wet. Na vervolgens te hebben uiteengezet wat grootschalig 
DNA-onderzoek precies inhoudt en hoe men hier enerzijds op Europees niveau en anderzijds binnen de Nederlandse straf-
procedure tegenover staat, passen we het vraagstuk toe op zowel de oude als de nieuwe Belgische DNA-wet. Ten slotte wordt de 
bijdrage afgesloten met enkele bedenkingen omtrent de geldigheid van de toestemming die in dezen als noodzakelijke geldigheids-
voorwaarde geldt.
Zonder exhaustief te zijn, beoogt deze bijdrage een stand van zaken te bieden aan de hand van drie basisvragen. De eerste viseert het toepassingsgebied van art. 5 Sw. want: wie is strafbaar? Daarbij gaat de aandacht vooral uit naar de categorie van de vennootschappen.  De tweede vraag – wanneer zijn vennootschappen strafrechtelijke verantwoordelijk – bestrijkt de toerekening van een misdrijf aan een vennootschap, en peilt ook naar aanvang en einde van de strafrechtelijke verantwoordelijkheid. In de derde en laatste vraag naar het ‘hoe’ van de strafrechtelijke verantwoordelijkheid van vennootschappen, bespreken we de samenloop met de natuurlijke persoon en enkele strafprocesrechtelijke topics, om te eindigen met de strafsancties voorzien voor de vennootschap.
Het hof van beroep te Brussel wijst de vordering van Telenet tot schorsing van de door de Conferentie van Regulatoren voor de Elektronische Communicatiesector (CRC) opgelegde regulering van de omroepmarkt af. Het hof oordeelt dat de ernst van de door Telenet ingestelde middelen de schorsing van de beslissingen van de CRC niet rechtvaardigt. Bovendien is er geen sprake van ernstig en moeilijk te herstellen nadeel bij onmiddellijke tenuitvoerlegging van de betreffende beslissingen.
De lidstaten van de Europese Unie staan aan de vooravond van een grondige wijziging van de regelgeving op het gebied van bescherming van persoonsgegevens. De Europese Commissie maakte daaromtrent op 25 januari 2012 haar voorstellen bekend, waaronder het voorstel van een Verordening inzake de bescherming van personen bij de verwerking van persoonsgegevens. Dit Voorstel beoogt een einde te maken aan de soms aanzienlijke verschillen tussen de wetgeving in de lidstaten van de EU en de verschillen in interpretatie en handhaving door toezichthouders. Het internationale bedrijfsleven stuurde hierop sedert enige tijd aan. Maar er worden ook diverse nieuwe verplichtingen gentroduceerd en op diverse punten worden de regels aangescherpt, niet alleen voor verantwoordelijken, maar ook voor verwerkers. Tegelijkertijd worden de rechten van de betrokkenen geactualiseerd en versterkt. De strekking van diverse bepalingen is evenwel nog onzeker. Duidelijk is wel dat de toezichthouders meer 'tanden' krijgen. Alle reden om de ontwikkelingen kritisch te volgen. Dit artikel biedt een eerste verkenning van het Voorstel.
Sociale media zijn alomtegenwoordig. Zowel in onze persoonlijke levenssfeer als op het werk, in familiale context of in onze hoedanigheid van consument zijn ze niet meer weg te denken. Door de democratische toegang tot sociale media, waarvoor men enkel een e-mailadres en een beperkte computerkennis nodig heeft, zijn sociale media uitgegroeid tot de grootste hype van het begin van deze eeuw. Hoewel de sociale media vele voordelen bieden, bleven inbreuken en misbruiken niet uit. De snelheid en dominantie waarmee sociale media hoe langer hoe meer ons internetgebruik sturen, roepen een brede waaier van juridische vragen op.
Ouders stellen zich vragen over het socialemediagebruik van hun kinderen, consumenten over hun vrijheid en privacy, overheden over de gevaren van het circuleren van zoveel persoonsgegevens. Bedrijven onderzoeken de invloed van sociale media op hun klantenrelaties, op hun naam en reputatie. Ondernemers worstelen evenzeer met de bescherming van hun intellectuele eigendommen en zijn bovendien genoodzaakt positie in te nemen ten opzichte van het gebruik van sociale media door en voor hun werknemers. Regulatoren van hun kant zien nieuwe platformen ontstaan voor (kans)spelen, marketeers en headhunters daarentegen specialiseren zich in het gebruik ervan om zo direct mogelijk gebruikers te kunnen aanspreken.
Dit boek laat onderzoekers en praktijkjuristen aan het woord, die vanuit het bestaande wettelijke kader en actuele rechtspraak dieper op deze vragen ingaan. Rekening houdend met de snelle ontwikkelingen, worden instrumenten aangereikt om risico’s in kaart te brengen, misbruiken te voorkomen en inbreuken tegen te gaan.
Het doel van dit hoofdstuk is een overzicht te brengen van het onderzoek over wonen in Vlaanderen in de periode 2007-2012. Het grootste deel van dit onderzoek op Vlaams niveau werd verricht binnen het luik wonen van het Steunpunt Ruimte en Wonen. In deze bijdrage vatten we de resultaten samen van een selectie van deze studies. Vooraf situeren we nog kort de geschiedenis van onderzoek over wonen in Vlaanderen, de huidige organisatie van gegevensverzameling en wetenschappelijk onderzoek ter voorbereiding van het woonbeleid en de voornaamste gegevensbronnen voor onderzoek over wonen. We sluiten de bijdrage af met een aantal beschouwingen bij de rol van wetenschappelijk onderzoek bij de voorbereiding van het woonbeleid.
Dit artikel betreft een analyse van de verdeling van de woonsubsidies in Vlaanderen, gebaseerd op surveydata voor 2005 en administratieve data voor 2008. Een woonsubsidie wordt gedefinieerd als elk overheidsinitiatief dat zorgt voor een daling van de kost of de productie van wonen, op een expliciete of impliciete manier. De omvang van de subsidies wordt berekend met de gebruikskostenmethode. Op Vlaams bestuursniveau bestaan deze subsidies onder meer uit de verminderde huur in de sociale huisvesting en het (beperkt) systeem van huursubsidie, die beiden sterk gericht blijken op de 20% laagste inkomens. Op federaal niveau, komt 70% van de hypotheekaftrek en de verlaagde btw bij renovatie terecht bij de twee hoogste inkomensquintielen. Daarnaast komen ook de verminderingen van onroerende voorheffing en registratierechten eerder terecht bij de hogere inkomens, maar in mindere mate omdat deze voornamelijk worden toegekend voor bescheiden woningen. In totaliteit, komt ongeveer 48% van de woonsubsidies terecht bij de top 40% inkomens, terwijl 20% terecht komt bij het laagste inkomensquintiel. Tot slot blijkt de gemiddelde eigenaar 4,3 keer meer te ontvangen aan woonsubsidiëring dan de gemiddelde huurder.
In de voorbije decennia is reeds meerdere malen empirisch aangetoond dat op vlak van woonbeleid in België/Vlaanderen de verdeelde middelen in mindere mate toekwamen aan de meest behoeftigen. Het woonbeleid is hiermee een voorbeeld van een Matteüs-effect. Het is onder meer bekend dat de hypotheekaftrek – nu Woonbonus – in grote mate terecht komt bij hogere inkomens en dat hetzelfde geldt voor andere woonsubsidies gericht op eigenaars. Simpelweg omdat het eigenaarschap onevenredig verdeeld is over arm en rijk in de samenleving. Nieuwe cijfers op basis van de Woonsurvey 2005 tonen aan dat 68% van de fiscale subsidies terechtkomt bij de 40% hoogste inkomens. Deze voordelen betreffen de hypotheekaftrek, de vermindering van registratierechten en onroerende voorheffing en het verlaagde btw-tarief bij renovatie. De selectievere maatregelen die op de huurders gericht zijn - sociale huisvesting en huursubsidies - betreffen minder hoge bedragen dan de totale fiscale voordelen. Hierdoor ontvangt de gemiddelde eigenaar in Vlaanderen gemiddeld vier keer meer woonsubsidies dan de gemiddelde huurder.
Er zijn vele voordelen verbonden aan het bezitten van een eigen woning. Het beleid heeft eigen woningbezit ook altijd sterk mee gesteund. Het resultaat is dat vandaag drie kwart van de Vlaamse bevolking een eigen woning bewoont. Maar de gevolgen hiervan laten zich voelen, in een krimpende private huurmarkt, die in toenemende mate zwakke groepen huisvest. Nochtans kan een goed werkende huurmarkt een sterke pijler van de woningmarkt zijn en een troef voor tewerkstelling en economie. Vraag is dan ook of we ons niet moeten herbezinnen over de plaats die we de private huurmarkt willen geven in het Vlaamse wonen. In dit artikel proberen we met cijfers en feiten uit te leggen wat zich de voorbije decennia heeft afgespeeld op de verschillende deelmarkten van de Vlaamse woningmarkt en wat de uitkomsten daarvan zijn voor het huidige wonen.
In opdracht van de Vlaamse overheid hebben het Kenniscentrum voor Duurzaam Woonbeleid (2004-2006) en het Steunpunt Ruimte en Wonen (2007-2011) een voorstel uitgewerkt voor een meet­instrument voor het Vlaamse woonbeleid. Het voorstel is beschreven in een paper die elk jaar werd aangevuld of bijgewerkt naargelang de evolutie in het beleid en de wetenschappelijke inzichten. In dit rapport wordt nagegaan welke indicatoren kunnen gedefinieerd worden voor de beleidssdoelstellingen leefbaarheid, integratie en gelijke kansen.
Deze studie heeft tot doel na te gaan of het zinvol is voor het Vlaamse woonbeleid een indicator te definiëren die het effect van wonen (woonuitgaven) nagaat op de kans om in een situatie van armoederisico te geraken. Deze indicator is berekend door de groep huishoudens die vóór aftrek van de woonuitgaven (dus op basis van het besteedbaar inkomen) in een situatie van armoederisico verkeert in mindering te brengen op de groep die na aftrek van de woonuitgaven (op basis van het residuele inkomen) in een situatie van armoederisico geraakt. De gedachte die ten grondslag lag aan het gebruik van deze indicator was om de effecten bloot te leggen van het woonbeleid op de relatie tussen woonuitgaven en het verkeren of geraken in een situatie van armoederisico. Deze indicator zou een bijdrage kunnen leveren aan het monitoren van de sociale insluiting van huishoudens: hoe kan het woonbeleid bijdragen in het terugdringen van armoede en sociale uitsluiting om te komen tot meer sociale insluiting? De berekeningen voor deze oefening zijn met de EU-SILC verricht. Naast het verkennen van de mogelijkheden en beperkingen van een dergelijke indicator, was het doel ook om de mogelijkheden en beperkingen van dit databestand en het maken van een internationale vergelijking te onderzoeken.
Een stad is permanent in beweging. Voor een stadsbestuur is het daarom belangrijk om een vinger aan de pols te houden. Hoe is het om in de stad te wonen, leven en werken? Zijn de wijken aangenaam en de huizen betaalbaar? Zijn er voldoende goede scholen en plaatsen voor kinderopvang? Beantwoordt het aanbod aan ontspanning en cultuur aan de verlangens? Welke initiatieven zijn er op vlak van energie en duurzaamheid? Voelen de inwoners zich voldoende betrokken bij het beleid dat hun stad voert en zijn ze ook fier op hun stad?

Met het project ‘Thuis in Halle’ wenst het stadsbestuur van Halle op een systematische en weldoordachte manier over dit alles informatie te verzamelen. De ‘Stadsmonitor’ van de 13 Vlaamse centrumsteden stond daarvoor model. HIVA, het Onderzoeksinstituut voor Arbeid en Samenleving van de KU Leuven voerde in 2012 de nulmeting uit. Net zoals bij de stadsmonitor voor de centrumsteden haalden de onderzoekers informatie uit bestaande databanken. Ook de stadsdiensten leverden gegevens. De derde bron van gegevens zijn de resultaten van een enquête die werd verzonden naar 1500 inwoners van Halle.

In dit rapport worden de resultaten van de stadsmonitor Halle voor het jaar 2012 voorgesteld en besproken.
Het doel van deze studie is om een inzicht te verkrijgen in de omvang en de verdeling van de subsidies die de kopers van een sociale koopwoning ontvangen. We richten ons hierbij zowel op het voordeel dat voortkomt uit de verkoopprijs die onder de marktprijs blijft, als op het voordeel van de Vlaamse Woonlening. De analyses hebben betrekking op een administratieve dataset voor de periode 2003-2008 met 2 418 dossiers van sociale koopwoningen en bijhorende sociale leningen. De verdelingsanalyse heeft betrekking op het inkomen, de leeftijd van de eerste ontlener en de gezinssamenstelling. Om de subsidies bij sociale koopwoningen voor 2008 te berekenen, werd de gebruikskostenmethode toegepast. Er werden aparte scenario’s uitgewerkt voor de omvang van de marktkorting bij de grondverkoop en een apart scenario in geval er beroep is gedaan op de subsidie voor bouw in de eigendomssector (SBE).
Tien jaar zijn scholen aan de slag met het uitwerken en implementeren van een gelijke onderwijskansenbeleid. Scholen hebben een weg gezocht en gevonden om dit beleid te integreren in hun schoolbeleid. We staan in dit rapport stil bij de vraag of die weg getuigt van trouw aan wat het beleid als bedoeling vooropstelde en of scholen de gekregen vrijheid hebben aangegrepen om het beleid optimaal te laten renderen in hun lokale context.
Hoewel onderzoek naar en de zorg voor het cultureel erfgoed essentieel is, wordt pas sinds kort ten volle aandacht besteed aan educatie hierover. De educatieve werking van veel erfgoedorganisaties doet het goed. Toch vallen jongeren vaak uit de boot. Erfgoed wordt nochtans des te belangrijker naarmate het meer plaats inneemt in het handelend lichaam van zoveel mogelijk jongeren. Wat is erfgoededucatie nu juist? Waarom mogen jongeren als doelgroep niet vergeten worden en welke evoluties maakt de sector door? Deze bijdrage omvat een bondige situatieschets van de huidige relatie tussen erfgoededucatie en jongeren vanuit wetenschappelijk oogpunt.
Interessante provocatie: een artikel over kunsteducatie met de titel ‘schrap educatie, onthoud kunst’. Die imperatief van Wouter Hillaert vraagt om wat nuancerend tegengewicht. Want als je de helft van kunsteducatie schrapt, hou je enkel de kunsten over. Niets minder, maar ook niets meer. En dat zou jammer zijn. ‘Educatie’ mag dan wel het laatste deel van het samengestelde woord zijn, het staat er niet toevallig. Het duidt op die bijzondere eigenschap van kunst: je kan het leren, je kan er iets mee leren, je kan er iets van leren, je kan er iets over leren. Het kan allemaal, maar dat gebeurt niet vanzelf. Het vraagt een doordachte educatieve aanpak.
Kunnen deelnemen aan sociale, culturele en sportieve activiteiten wordt vandaag als een basisrecht gezien. Toch hebben velen moeite om de stap naar die activiteiten te zetten. Vooral mensen met een achtergrond van kansarmoede of financiële onzekerheid worden vaak ontmoedigd in hun participatie: ze hebben geen echt overzicht welke activiteiten zoal bestaan, ze zijn bang een buitenbeentje te zijn en voelen zich daarom niet thuis in het aanbod, ze hebben tijd te kort of geld te weinig. Om deze doelgroepen toch aan te zetten tot sociale, culturele en sportieve participatie, formuleerde de federale overheid enkele jaren geleden enkele gerichte subsidiemaatregelen. Op basis van die maatregelen kunnen Belgische OCMW’s voor hun cliënten participatiebevorderende initiatieven nemen. In dit hoofdstuk evalueren we de maatregelen en schetsen we een meer algemeen beeld van de sociale, culturele en sportieve vrijetijdsparticipatie van OCMW-cliënten.
Sinds juli 2003 volgt de loopbaanbegeleiding voor werkenden een nieuw model, met het oog op een dienstverlening die vraaggestuurd is en maatwerk mogelijk maakt. Elke werkende heeft per periode van zes jaar recht op twee basispakketten van (minimaal) vier uur loopbaanbegeleiding. Het is de bedoeling dat in de toekomst werkenden die daar baat bij kunnen hebben, bovenop het basispakket extra uren zullen krijgen. De vraag is op basis waarvan bepaald kan worden welke werkenden recht zullen hebben op deze extra tijd en hoe dit geoperationaliseerd kan worden in een indiceringssysteem.