clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Welkom in het antropoceen, het tijdvak waarin de mensheid zich ontpopte tot een geologische superkracht die de toekomst van het leven op aarde in handen heeft. Het antropoceen geeft aan eeuwenoude vragen een nieuwe urgentie. Wie is de mens? Wat is onze plaats in de kosmos? Wat is onze verantwoordelijkheid voor het ecosysteem van de aarde? Welke verhalen moeten we over onszelf vertellen nu we in het antropoceen aanbeland zijn?

Dit boek neemt je mee op een boeiende zoektocht naar wat het betekent om mens te zijn in een wereld vormgegeven door wetenschap en technologie. Het biedt stof tot nadenken, maakt duidelijk hoe kwesties van religie en levensbeschouwing op onverwachte manieren opduiken in de hedendaagse maatschappij en daagt je uit om je eigen spiritualiteit te vormen in gesprek met religie, wetenschap en technologie.
In het openingsartikel beschrijft Jan Maes hoe de GKN rond de Tweede Wereldoorlog Jodenzending bedreven in België. De ambiguïteit van de schuldbelijdenis komt hierin tot leven. Enerzijds de volstrekte afwijzing van antisemitisme, aarzelende hulp voor Joodse vluchtelingen en individuele gereformeerden die Joden tijdens de oorlog gered hebben. Anderzijds een theologie die Joden ertoe wilde brengen Jezus als de Messias aan te nemen (en daarmee zich tot het christendom te bekeren) en een zendingsorganisatie die, toen contact met Joden in de oorlog problematisch werd, hen in de steek liet en zichzelf maar ophief.
Stress en burn-out vieren hoogtij. En terwijl onze maatschappij nood heeft aan creativiteit en innovatie, zijn er steeds meer
werknemers die moeite hebben om alle ballen in de lucht te houden. Vanuit onderzoek naar de aard en de gevolgen van werk,
weten we al lang dat werkbaar werk de sleutel is tot welzijn,
motivatie, betrokkenheid en goede prestaties op het werk. Toch
zijn nog steeds vele jobs van lage kwaliteit. Om dit te kunnen
verklaren, moeten onderzoekers het geweer van schouder wisselen en onderzoeken wat de oorzaken zijn van job design: wat
maakt dat er ‘onwerkbare’ jobs van lage kwaliteit gemaakt worden? In deze bijdrage vatten we ons werk samen dat hierover een
eerste tip van de sluier oplicht.
Corona of niet, deze maand verkiezen in heel België 1,7 miljoen werknemers (digitaal) de werknemersvertegenwoordigers op hun werkplek. Een enorme oefening in economische democratie, maar maakt zo een verkozen vakbondsvertegenwoordiging op de werkplek ook in de praktijk een verschil? Op basis van ons recent HIVA – KU Leuven onderzoek naar de effecten van werknemersinspraak op organisatieniveau geven we een samenvatting van de onderzoeksliteratuur en wat we zelf voor België hebben onderzocht.
Op 11 mei 2020 werd in het Parlement het wetsvoorstel ingediend voor een nieuw Wetboek van Strafprocesrecht. Het voorstel houdt onder meer een wijziging in van de regeling voor onrechtmatig verkregen bewijs. Opvallend is dat de aantasting van de ‘integriteit van Justitie’ één van de nieuwe criteria is op basis waarvan welbepaalde categorieën van onrechtmatig verkregen bewijs al dan niet in rechte gebruikt mogen worden. De Commissie tot hervorming van het strafprocesrecht koos zodoende voor een specifiek normatief principe dat richting moet geven aan de rechter bij de uitoefening van haar rechterlijke appreciatiemarge. Deze bijdrage analyseert de keuze voor dit principe en de implicaties ervan. De keuze voor een normatief principe voor bewijsuitsluiting is welkom en kan in theorie de rechtszekerheid en coherentie ten goede komen. Het wetsvoorstel preciseert evenwel niet hoe de notie ‘integriteit van Justitie’ ingevuld moet worden. Deze bijdrage toont aan dat verschillende invullingen van het integriteitsprincipe denkbaar zijn en dat de keuze voor een welbepaalde invulling niet vrijblijvend is. Dit kan namelijk invloed hebben op de standaard op basis waarvan de aantasting van de integriteit van Justitie beoordeeld moet worden, op de subfactoren die rechters bij de belangafweging in rekening moeten nemen, en zodoende ook op het lot van onrechtmatig verkregen bewijs. Er wacht nog een belangrijke taak voor de wetgever, dan wel voor de rechtspraak om deze aspecten in te vullen. Zonder voldoende duidelijk kader waarbinnen hoven en rechtbanken hun appreciatiemarge kunnen uitoefenen, dreigt de nieuwe regeling voor onrecht matig verkregen bewijs immers opnieuw tot rechtsonzekerheid en -ongelijkheid te leiden.
In het Gelderse Overkwartier is gemunt op naam van ‘Willem, hertog van Gulik en Gelre’. De betreffende munten zijn tot nu toe toegeschreven aan Willem van Gulik, hertog van Gelre en graaf van Zutphen (r. 1377-1402). De titel op de munten verwijst echter naar diens vader, zoals is aan te tonen aan de hand van archivalia en zegels. Diens muntslag in de steden Erkelenz, Roermond en Venlo wordt besproken tegen de achtergrond van de strijd om en heerschappij over Gelre in de betreffende periode.

Hitherto, the coins struck for ‘William, Duke of Jülich and Gelre’ have been attributed to William, Duke of Gelre and Count of Zutphen (r. 1377-1402).
These were struck in Erkelenz, Roermond and Venlo. As is demonstrated by means of archival documents and seals, the title appearing on these coins instead belongs to his father. His coinage as Duke of Gelre is discussed against the historical background of the struggles over Gelre in this period.
De sluiting van een huurovereenkomst, bijvoorbeeld met betrekking tot een woonst, moet het resultaat zijn van een weloverwogen beslissing. Wachten is echter een risico daar de verhuurder het pand al aan een ander kan verhuren. De kandidaat-huurder heeft dan ook nood aan zekerheid met behoud van flexibiliteit. De optieovereen-komst komt aan beide noden tegemoet. Het geeft aan de optienemer, eventueel tegen vergoeding, het recht om eenzijdig te beslissen een huurovereenkomst tot stand te brengen. Ook voor de verhuurder kan de optie een nuttig instrument zijn (zowel als optiegever als als optienemer). De bijdrage gaat nader in op de huuroptieover-eenkomst waarbij deze allereerst wordt onderscheiden van andere opties zoals de handelshuurhernieuwingsoptie en de verlengingsoptie. Hierna staat de bijdrage stil bij de totstandkoming (geldigheid en algemene vereisten) en de modaliteiten (prijs en duurtijd) van huuropties. Op deze wijze wordt meer duidelijkheid geboden over de (opstelling van een) optieovereenkomst. Deze is immers slechts een nuttig instrument ter verkrijging van flexibiliteit en zekerheid in zoverre ook over (de draagwijdte en gevolgen van) de optieovereenkomst zelf zekerheid bestaat. * De auteur is verbonden aan de KU Leuven en de UHasselt. Hij bereidt een proefschrift voor over voorovereenkomsten (ORCID 0000-0002-3430-7268). Dank aan prof. dr. Bernard Tilleman voor het nalezen van deze bijdrage en de nuttige opmerkingen en aan mr. Yves Delacroix, Bruno Kerckhof (BIV), mr. Maximilien van de Werve en Daisy Vervenne (FOD Economie) voor het aanleveren van interessant bronnenmateriaal en nuttige (praktische) opmerkingen. De finale versie van deze bijdrage werd ingeleverd op 15 juli 2020. this Jurisquare copy is licenced to Universiteit Hasselt
Overheden willen momenteel absoluut vermijden om dezelfde bezoekregeling te treffen in woonzorgcentra als tijdens de eerste COVID-19-golf. In deze bijdrage kijken we terug op de argumenten die werden aangevoerd om tot een strikte bezoekregeling te komen en nemen we deze kritisch onder de loep. Door aan te dringen op een diepgaand debat willen we van deze crisis een leermoment maken die ethisch verantwoorde zorg in woonzorgcentra alle kansen geeft.
De overdracht van een zaak strekt zich uit tot haar toebehoren (art. 1615 BW). Enkele de overnemer heeft, behoudens andersluidend beding, belang om de rechten die nauw verbonden zijnmet de zaak uit te oefenen, ook wanneer de overdracht plaatsvindt nadat een rechtsvordering is ingesteld. De rechten die nog steeds belang vertonen voor de overdrager worden niet geacht in de overdracht begrepen te zijn.
Met de nieuwe beleids- en beheerscyclus sloten de Vlaamse gemeenten zich in 2014 aan bij een internationale trend naar grotere prestatiegerichtheid in de publieke sector. Die hervorming moedigt de gemeenten immers aan om prestatie-informatie in de informatiebronnen van die cyclus te integreren. Om in baten te kunnen resulteren, moeten politici en/of managers die informatie echter ook instrumenteel en doelmatig gebruiken, met name om te leren, te sturen en te beheersen en/of verantwoordingsrelaties te verdiepen. Dit onderzoek ging in 2019 via interviews binnen een middelgrote centrumstad na hoe dat gebruik wordt gefaciliteerd en belemmerd door de kenmerken van de prestatie-informatie en de wijze waarop die in de informatiebronnen wordt geïntegreerd. Het legde daarbij ook concrete succesfactoren bloot. De volgende informatiekenmerken werden invloedrijk bevonden: hoeveelheid, meetbaarheid, tijdigheid en gepercipieerde kwaliteit. Ook bleken enkele aspecten van de incorporatiewijze belangrijk: doelgerichtheid, presentatiewijze, toegepaste analyses en formattering van de rapportering. Het onderzoek heeft praktische implicaties: het verschaft inzicht in de manier waarop besturen hun vrijheidsgraden het best benutten, alsook in mogelijke bijsturingen van BBC 2020.
In het nieuwe jeugddelinquentierecht wordt, ten opzichte van de vorige wetgevingen, meer nadruk gelegd op de verantwoordelijkheid van de jongere over zijn daden en de gevolgen hiervan. Hierbij wordt de jongere meer beschouwd als schuldbekwaam dan onbekwaam of 
 onverantwoordelijk. Echter, gebaseerd op neurowetenschappelijke en psychologische inzichten kan in vraag worden gesteld in welke mate adolescenten controle hebben over hun impulsen. Hersenonderzoek toont namelijk aan dat jongeren moeilijker zelfcontrole kunnen uitoefenen in emotionele of sociale situaties. De vraag rijst dan of iemand die minder controle heeft over zijn gedrag, even verantwoordelijk kan worden gesteld voor zijn daden als iemand die meer controle kan uitoefenen. In dit artikel wordt eerst de literatuur rond zelfcontrole en de link met risicogedrag tijdens de adolescentie besproken. Hierbij wordt aandacht besteed aan recente modellen in neuropsychologisch en criminologisch onderzoek. Daarna wordt de impact van deze inzichten op het concept van verantwoordelijkheid in het jeugddelinquentierecht bediscussieerd. Er is ook oog voor hoe deze kennis invloed had op het jeugdrecht in andere landen, zoals Nederland en de Verenigde Staten van Amerika.
Deze bijdrage analyseert de Belgische belangenconflictprocedures bij vermo- gensrechtelijke belangenconflicten van bestuurders (artikel 7:96 WVV) en bij transacties met verbonden partijen (artikel 7:97 WVV). De focus ligt hierbij op de recente wijzigingen door de invoering van het WVV en de omzetting van de Tweede Aandeelhoudersrichtlijn. De bijdrage analyseert de ratio en geschiedenis van de belangenconflictprocedures en evalueert hoe ze de afweging maken tus- sen de bescherming van aandeelhouders en de flexibiliteit in het besturen van de vennootschap. De bijdrage concludeert dat de recente wijzigingen terecht hebben gezorgd voor een sterkere aandeelhoudersbescherming, met vooral een breder toepassingsgebied en een strengere procedure in artikel 7:97 WVV. De bijdrage doet niettemin nog een aantal suggesties tot verbetering.
Acute keelpijn wordt vaak gezien in de huisartsenpraktijk. Soms gaat het echter om een ernstiger
beeld dan banale faryngitis. In dit artikel wordt er een casus beschreven van een twintigjarige dame
die zich aanbiedt op de huisartsenpraktijk met acute keelpijn, sliklast en koorts. Initieel wordt er
gedacht aan acute faryngitis en wordt er een symptomatisch beleid ingesteld. De volgende dag
consulteert de patiënte opnieuw met progressieve keelpijn, speekselstase en korte episoden van
dyspneu. Ze wordt met spoed doorverwezen voor observatie en intraveneuze antibiotica.
Epiglottitis is een sporadische oorzaak van acute keelpijn. Het beeld bij volwassenen kenmerkt
zich veelal door koorts, snel progressieve keelpijn en odynofagie. De klachten staan dikwijls niet in
verhouding tot wat men ziet bij klinisch onderzoek. Bij het minste vermoeden van epiglottitis moet
men prompt doorverwijzen gezien het reële risico op verstikking door een laryngospasme. Bij de
opname worden intraveneuze antibiotica gegeven, al dan niet in combinatie met corticosteroïden.
Intubatie is nodig bij een bedreigde luchtweg. Na een spoedige doorverwijzing is de prognose
meestal uitstekend.
Een acute salicylaatintoxicatie is een medische urgentie. Wegens het wijdverbreide gebruik van
ontstekingsremmers blijft het herkennen en snel kunnen instellen van een aangepaste behandeling
uitermate belangrijk. Acetylsalicylzuur (Aspirine®) is het meest gebruikte salicylaat op de markt en is
aangewezen bij koorts, inflammatie en pijn. Door zijn anti-aggregerende eigenschappen is acetylsalicylzuur
ook zinvol voor secundaire cardiovasculaire preventie.
De symptomen van een acute intoxicatie zijn hyperpneu, koorts, tinnitus, nausea en braken,
alsook stoornissen in het zuur-base-evenwicht, die zich meestal uiten als primaire respiratoire alkalose
of een mengbeeld van respiratoire alkalose en metabole acidose. Bij ernstige gevallen kunnen
centrale symptomen en longoedeem optreden.
Aangezien salicylaten uitsluitend renaal worden uitgescheiden, is een inschatting van de nierfunctie
heel belangrijk voor de diagnostiek. Een thoraxfoto is aanbevolen om te screenen naar longoedeem.
Een serumlactaatmeting of een bloedgasanalyse helpt om de mate van metabole acidose
in te schatten.
De behandeling bestaat primair uit het alkaliniseren van het serum en de urine met behulp van
natriumbicarbonaat, hetzij via een snel infuus, hetzij als een bolus en later als een onderhoudsinfuus.
In bepaalde gevallen moet er hemodialyse worden opgestart. Het kaliumgehalte moet
steeds worden gecorrigeerd naar hoognormale waarden. Indien mogelijk moet intubatie worden
vermeden.
Tijdens de huidige coronaviruspandemie legden verschillende internationale overheden beperkingen
op om de verspreiding van het „severe acute respiratory syndrome”-coronavirus-2 (SARS-CoV-2)
in te dijken. Ook de Belgische gezondheidszorg onderging grote veranderingen. Voor de huisartsen
kwam de nadruk te liggen op de telefonische raadplegingen. Dit vormt een grote uitdaging voor de
clinicus. Dit artikel gaat verder in op de specifieke moeilijkheden van de telefonische raadplegingen,
in het bijzonder in deze tijden, en geeft enkele opties en perspectieven om na te denken over de
rol van de eerstelijnsgeneeskunde in de aanpak van een pandemie.
Deze onderbouwde kunsthistorische studie van Stefaan Grieten legt een link naar de beeldhouwer Jan Mone, al moet zijn aandeel in deze geveldecoratie wel worden genuanceerd. De iconografie verwijst niet onverwacht naar de activiteiten van de visverkopers, toen een machtig Mechels ambacht die graag uitpakten met deze nieuwe vormentaal all'antica. De gebeeldhouwde friezen en bogen worden ook in hun breder cultuurhistorisch kader geplaatst.
Begin 2019 werd het onderzoek over monetarisering van urban sprawl in Vlaanderen afgerond. Dit onderzoek, geeft nieuwe inzichten in het voorkomen en de kostprijs van urban sprawl in Vlaanderen.
De resultaten zijn niet verrassend, maar toch wel confronterend. 95% van de Vlamingen woont in een omgeving die wordt getypeerd als ‘urban sprawl’. Dit verspreid wonen heeft een kostprijs, zowel voor de individuele burger als voor de maatschappij. Deze kostprijs zal aanzienlijk toenemen indien we er niet in slagen om in de toekomst een beleid uit te rollen dat inzet op het verminderen van urban sprawl.
In dit artikel worden de belangrijkste resultaten uit vergelijkende internationale onderzoeken over urban sprawl toegelicht. De situatie in Nederland en Vlaanderen (België) is voor heel wat indicatoren vergelijkbaar, maar op terrein toch verschillend. Voor Vlaanderen werd een ruimtelijke en monetaire analyse uitgevoerd naar het fenomeen van urban sprawl. Hierbij werden drie kostenposten in beeld gebracht: infrastructuur, mobiliteit en verlies aan ecosysteemdiensten. Als we in Vlaanderen doorgaan zoals vandaag zal dit onvermijdelijk leiden tot meer sprawl met meer kosten. Een anti-sprawlbeleid kan in totaal (doorrekening tot 2050) 25,6 miljard euro kosten besparen.
De analyse kadert in de huidige discourshift die naar aanleiding van het klimaatdebat prominent is. Het oude maatschappelijk discours van “wat gaat dat allemaal kosten, wie gaat dat betalen en hebben we daar wel budget voor” maakt langzaam plaats voor een discours dat meer aandacht heeft voor een langetermijnperspectief en kan worden begrepen als “we moeten nu investeren om in de toekomst winst te maken of op zijn minst de verliezen te beperken.”
Big Data is hot. Maar leidt meer data tot meer inzicht? En kunnen we dergelijke data inzetten voor beleidsvraagstukken in de ruimtelijke ordening? 
Op dit moment groeit de interesse van beleidsmakers voor bronnen zoals Facebook, Google, Twitter, Instagram of blogs die waardevolle informatie bevatten die normaal moeilijk te verzamelen zijn op korte termijn. Big Data kan een meer regelmatige, kosteneffectieve en geharmoniseerde gegevensverzameling bieden en een gelegenheid zijn om gemakkelijker nieuwe belangrijke problemen aan te pakken zoals bijvoorbeeld klimaat, gezondheid of huisvesting. De grote doorbraak betreffende praktische toepassingen van Big Data-bronnen in plannings- en ontwikkelingsprocessen moet echter nog komen..

De beschikbaarheid van tijdige, nauwkeurige statistische informatie stelt beleidsmakers, praktijk-mensen, onderzoekers en andere belanghebbenden in staat om een breed scala aan kwesties aan te pakken in het zich snel ontwikkelende economische en sociale landschap van vandaag. In toenemende mate kan informatie van het analyseren van internetactiviteiten of sociale media worden gebruikt voor het observeren van trends in ruimtelijke ordening en interessante mogelijkheden bieden om beleid te ondersteunen met actuele informatie. 

Spanningen op de woningmarkt hebben gevolgen voor het verhuisgedrag van mensen, wat opnieuw gevolgen heeft voor de arbeidsmobiliteit. Dit onderzoek illustreert in hoeverre 'big data' kan worden gebruikt om bestaand ruimtelijk beleid te verrijken en meer up-to-date bewijsmateriaal te leveren bij het inschatten van nieuwe trends voordat hun effecten zichtbaar worden in traditionele gegevensverzamelingen (nationale statistieken). 
Het onderzoek gaat dieper in op bestaande praktijkervaringen in België en Nederland, werkt een case uit m.b.t. huisvestingsdynamieken en doet voorstellen naar de toekomst om na te gaan hoe big data in beleidsvraagstukken omtrent ruimtelijke ordening een rol kan spelen. Van belang daarbij is het slim combineren van data.
De geschiedenis heeft ons geleerd dat een crisis een trigger vormt om maatschappelijke veranderingen in gang te zetten. Ook de Covid-19 pandemie zal ons met andere ogen naar ons dagelijks leven laten kijken. Deze crisissen veranderen het speelveld waar ook de ruimtelijk professional zijn zetten plaatst. Vanuit deze onzekere situatie kijkt dit paper terug op het werk van Peter Marcuse in tijden van de wederopbouw van New Orleans na de orkaan Katrina en na de economische crisis van 2008.
Marcuse (2007) omschreef naar aanleiding van deze crisissen een vorm van ruimtelijke planning die hij “critical planning” noemde. Critical planning formuleert zich op basis van een collaboratief leertraject dat bestaat uit drie stappen: Expose, propose en politicize.  Dit paper legt de focus op de expose fase; collaboratief onderzoek dat zich niet beperkt tot het in kaart brengen van symptomen, maar ook de wortels hiervan tracht bloot te leggen.

Het paper reflecteert aan de hand van deze artikels van Marcuse op het lopende stadsvernieuwingsproject van de wijk Muide-Meulestede, onderdeel van de stad Gent. Het stelt dat de ruimtelijk professional dagelijks omgaat met crisissen van verschillend formaat, waardoor een “crisis aanpak” voor vele projecten relevant is. Op deze wijze wil het de expose fase lokaliseren in het lopende proces en het belang ervan duiden voor zowel het lopende als volgende stadsvernieuwingsprojecten
In het spreken over zorgarchitectuur richtten we ons doorgaans op de vormgeving van deze of gene afdeling. Dat is begrijpelijk, want in het ontwerp van een ziekenhuisafdeling komen heel wat functies van de dienstverlening samen. En toch blijft hierbij een niet onbelangrijk deel van het psychiatrische centrum buiten beeld: de campus als geheel. Deze tekst schetst drie hedendaagse gevallen in de Vlaamse geestelijke gezondheidszorg waarbij het landschap een positieve rol vervult als therapeutische setting.
Beste Walter De Donder, Beste meneer de burgemeester, Ik bewonder u voor uw barmhartigheid. Elke week neemt u de tijd om uw burgers te woord te staan op facebook-live. ‘Hier ben ik, wat kan ik voor u doen?’, zegt u. Vanaf dat moment kan elke burger met zijn of haar problemen bij u terecht. Door hen met raad en daad bij te staan, doet u – weliswaar in ruil voor een stem - aan een vorm van burgerparticipatie waarvan het effect uiteindelijk veel groter is dan via de meer gevestigde participatiekanalen. Maar wat u doet, is niet zonder gevaar. Door het willen oplossen van acute problemen, dreigen dienstverlenende politici zoals u de visie op de totale ruimtelijke ontwikkeling in de gemeente te verliezen. Door de facto de rol van de administratie over te nemen, ondermijnt u niet alleen de noodzakelijke langetermijnvisie voor een gedegen ruimtelijk beleid die door uw diensten wordt opgemaakt en bewaakt, maar kan ook een persoonlijk conflict over bevoegdheden ontstaan met uw ambtenaren. Verder kunnen beslissingen op basis van dienstbetoon de normale besluitvormingsprocessen binnen de gemeente verstoren of vertragen. Met alle respect, maar het mag een opluchting heten dat u er niét in geslaagd bent om een zetel in het parlement te bemachtigen. Dat zou u immers in staat hebben gesteld om de door u gecapteerde, lokale, individuele onzekerheden van uw burgers door middel van decreten en besluiten te vertalen naar regionale, generieke zekerheden.
Een gevalstudie over de vormgeving van een kleinschalig woonzorgcentrum voor personen met dementie als uitbreiding van Huis Perrekes in Oosterlo (Geel), onder regie van Studio Ester Goris en ontwerp van NU architectuuratelier, aangesteld na een Open Oproep, in verwijzing naar het concept van onzichtbare zorg van de Vlaams Bouwmeester.
De context van mensen op de vlucht en de solidariteit die hieruit ontstaat,
vormt een concrete aanleiding om op zoek te gaan naar een ruimtelijk
concept voor plaatsen van solidariteit in de publieke ruimte. Hoe kan
zo’n plaats een brug slaan tussen diverse (lokale) groepen en collectieve
functies? Hoe kan ze gedeelde noden lenigen en ontmoeting faciliteren,
zodat tijdelijke aanwezigheid leidt tot permanente infrastructuur? Covid-19
maakt deze zoektocht lastiger en tegelijk belangrijker dan ooit.
Kindvriendelijkheid staat als thema steeds sterker op de agenda in het debat en de beleidsvoering over kwalitatieve stedelijke ruimte. Sinds enkele jaren heeft het instrument van het ‘Speelweefsel-plan’ zich weten te ontwikkelen tot een belangrijk beleidsinstrument om de ruimtelijke noden van kinderen en jongeren een structurele positie in te laten nemen. Het valt echter te beargumenteren dat er naast de opmaak van een speelweefsel-plan als ‘losstaand’ instrument, vaak onvoldoende wordt ingezet op het sterker integreren en uitwisselen van knowhow rond het ruimtegebruik en de ruimtelijke noden van kinderen in ruimtelijke ontwikkelingsprocessen. In opdracht van de afdeling Jeugd van de stad Leuven voert het multidisciplinaire samenwerkingsverband tussen Endeavour, Expeditions, Eyckveld en Spaced, een onderzoek uit naar de mogelijkheden van een nieuw instrumentarium. Dit wordt gekoppeld aan het bouwen van een online kennis-platform, dat onder meer het ruimtegebruik van kinderen inzichtelijk maakt en daarmee toegankelijk voor een duurzame integratie binnen het beleid van de stad. In deze bijdrage presenteren we een eerste reflectie op dit lopende proces, waarbij casestudy onderzoek wordt ingezet om nieuwe tools en methodes te ontwikkelen, inspelend op een diversiteit aan probleemstellingen. Het instrumentarium dat eruit voortvloeit is dynamisch en ent zich op de dagdagelijkse beleidsuitvoering binnen het gehele stadsapparaat.