clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Na meer dan tien jaar praktijkervaring met de Bemiddelingswet, die overigens op het punt staat ingrijpend gewijzigd te worden, is het de hoogste tijd voor een evaluatie. Wat is de huidige stand van zaken op vlak van bemiddeling?
Het onderzoek focust op de gerechtelijke fase, wanneer de rechtszoekende bij justitie aanklopt voor hulp bij zijn conflictoplossing. Welke rol/verantwoordelijkheid is er in dit geval weggelegd met betrekking tot bemiddeling? Zowel in hoofde van de overheid als in hoofde van belangrijke juridische actoren zoals advocaten, magistraten en notarissen. Welke ruimte is er nog voor bemiddeling en hoe pakken we dit dan best aan?
Er wordt meer bepaald gezocht naar een antwoord op volgende prangende vraag: hoe kunnen wetgeving, beleid en de gerechtelijke organisatie een faciliterend juridisch kader bieden voor het gebruik van bemiddeling in rechtszaken? 
Om deze onderzoeksvraag te beantwoorden, wordt niet louter berust op een klassieke literatuurstudie. Het onderzoek bestaat ook uit een belangrijk empirisch luik: een bevraging waaraan maar liefst 1.600 Belgische advocaten, magistraten, notarissen en erkende bemiddelaars hebben deelgenomen.
Aan de hand van interviews, focusgroepen en een grootschalige enquête kon cruciale informatie bekomen worden omtrent de huidige stand van zaken van de Belgische bemiddelingspraktijk en de noden en wensen in het veld.
Op basis van een grondige juridische analyse van de bevindingen, komt de auteur tot enkele concrete voorstellen om het juridisch kader en de gerechtelijke organisatie beter af te stemmen op het gebruik van bemiddeling (en andere ADR) in de gerechtelijke fase. Ook recente evoluties en de nakende wetswijzigingen blijven hierbij niet onbesproken.
In dit artikel worden de ‘lasnaden’ tussen het burgerlijk
recht en het fiscaal recht, zoals die binnen de
Belgische rechtsorde bestaan, nader onderzocht. Dit
thema nog maar zelden het (deel)voorwerp geweest
van fundamenteel juridisch onderzoek. De rechtsleer
die deze verhouding tussen het burgerlijk en het fiscaal
recht en de daarmee verwante onderwerpen bespreekt,
tracht slechts zelden om deze thema’s in een
logisch dwingend schema te gieten.
In dit artikel wordt getracht om een dergelijk schema
te construeren. Het vertrekpunt vormt één van de
meest fundamentele basisregels van het Belgische
fiscaalrechtelijke bestel, zijnde het grondwettelijk gewaarborgd
legaliteitsbeginsel in fiscalibus (art.  170
Gw.). Vanuit een functionele analyse van het legaliteitsbeginsel
in fiscalibus worden vervolgens de volgende
logische stappen binnen het schema afgeleid.
In de eerste plaats zal de logische koppeling tussen
het legaliteitsbeginsel en het zogeheten ‘realiteitsbeginsel’
in fiscalibus worden afgeleid. Ten slotte wordt
het verband gelegd tussen dit ‘realiteitsbeginsel’ en een juist begrip van de exacte verhouding tussen het
Belgisch burgerlijk recht en het Belgisch fiscaal recht.
De focus en de draagwijdte van voorliggend onderzoek
dwingt tot een functionele analyse van de bovenstaande
thema’s. De juridische debatten over de
implicaties en gevolgen van het legaliteitsbeginsel in
fiscalibus, het ‘realiteitsbeginsel’ en dergelijke meer,
betreffen verschillende punten en kennen veel vertakkingen.
Deze debatten zullen worden aangehaald
waar nuttig of interessant, maar blijven op een fundamenteler
niveau buiten het bestek van dit onderzoek.
Het jaar 2017 was een niet onbelangrijk jaar wat het aanbestedingsrecht betreft. Op het gebied van concessies voltrok zich immers een copernicaanse omwenteling. Door de inwerkingtreding
van de wet van 17 juni 2016 betreffende de concessieovereenkomsten
worden concessies van openbare werken immers niet langer geregeld in de overheidsopdrachtenregelgeving, maar voortaan in een aparte wetgeving.1 Maar er is meer: voortaan worden ook concessies van diensten uitdrukkelijk wettelijk geregeld, daar waar voor dergelijke contracten tot voor kort steevast moest worden teruggegrepen naar algemene principes en beginselen.2
In deze bijdrage worden in hoofdlijnen enkele van de belangrijkste
nieuwigheden gesitueerd met als rode draad de eigenheden
van concessies van werken en diensten. De bijdrage
start zeer kort met de afbakening van het begrip concessie (van
werken en diensten) ten opzichte van overheidsopdrachten.
Het belang van het onderscheid wordt vervolgens geïllustreerd
met een uiteenzetting over de duurtijd en de raming van concessies
en een aantal aandachtspunten bij de plaatsing van concessies. Daarna wordt iets uitgebreider stilgestaan bij de uitvoering van concessies. Dat thema kreeg immers in de rechtsleer vooralsnog weinig aandacht, zodat een iets meer uitgebreide analyse zich in casu opdringt.3 De bijdrage rondt af met enkele bedenkingen.
Wat zou de mensheid zijn zonder gezonde bodem en zorgzaam beheerd
land? Hoe zou het terrestrische ecosysteem eruit zien als deze
‘huid’ van onze aarde er niet was? Mens en ecosysteem worden sterk
beïnvloed door wat de bodem geeft. Sinds de eerste agrarische revolutie zijn we als mens afhankelijk van de bodemvruchtbaarheid die ons van voedsel en zoveel meer voorziet. Duidelijk is dat we nog niet voldoende doen om dit zeker te stellen. Een zoektocht naar wat we nog meer zouden kunnen doen.
Het Hof van Justitie heeft zich op 18 januari in een Spaanse zaak uitgesproken over het ontslag van een gehandicapte werknemer voor afwezigheden op het werk. De Spaanse wetgeving laat werkgevers toe om werknemers te ontslaan die bepaalde grenzen van (ziekte)verzuim overschreden hebben, zelfs wanneer het verzuim gerechtvaardigd was. Die regeling bewerkstelligt een indirect
onderscheid op basis van handicap, oordeelde het Hof: het is duidelijk dat werknemers met een handicap meer kans lopen de ‘toelaatbare’ grenzen van het ziekteverzuim te overschrijden. Toch stelde het Hof vast dat het onderscheid gerechtvaardigd kan worden, omdat het doel van de wetgeving - de bestrijding van excessief ziekteverzuim - legitiem is.
Het octrooiverbod is meer dan 150 jaar oud maar
speelt nog steeds een belangrijke rol in de lokale fiscaliteit.
Het verbod ligt vervat in de wet van 18 juli
18601
 en verbiedt gemeenten en provincies om octrooibelastingen
in te voeren. Octrooibelastingen zijn
indirecte belastingen naar aanleiding van de invoer,
uitvoer, doorvoer, opslag, productie en ontginning
van goederen in de gemeente of de provincie.2
Al snel na invoering van het verbod rees de vraag in
welke mate gemeentelijke of provinciale belastingen
op productie en ontginning nog verenigbaar waren
met dit octrooiverbod.3
 Wanneer het een directe belasting
(i.e. een belasting op een duurzame toestand)
op productie of ontginning betrof, bestond er geen
probleem. De wet van 18 juli 1860 verbiedt namelijk
enkel een indirecte belasting (i.e. een belasting op
handelingen of feiten van voorbijgaande aard) op productie
en ontginning. Het probleem ontstond wanneer
gemeenten en provincies een duurzame professionele
activiteit belastten (kenmerkend voor directe belastingen)
maar het bedrag daarvan bepaalden in functie
van de hoeveelheid geproduceerde of ontgonnen
goederen (kenmerkend voor indirecte belastingen).4
Hierdoor verkreeg de belasting een hybride karakter.
De vraag of hier nu sprake was van een toegelaten directe
belasting, dan wel een verboden indirecte (octrooi)belasting,
was niet eenvoudig te beantwoorden.
Het antwoord werd doorheen de jaren op verschillende
manieren ingevuld in de rechtspraak. Vanaf
2011 werden een reeks arresten en vonnissen5
 geveld
die de discussie weer deden oplaaien.6
 De vraag blijft
welke criteria gelden voor het onderscheid tussen een
toegelaten directe belasting op ontginning of productie
en een verboden indirecte (octrooi)belasting op
deze activiteiten.
De discussie heeft vooral betrekking op gemeentebelastingen
op groeven. Deze belastingen belasten namelijk
de exploitatie van een groeve, maar worden
in bepaalde gevallen berekend in functie van de hoeveelheid
ontgonnen goederen. De bijdrage toetst in
welke mate belastingen op groeven, in het licht van
de evolutie in de rechtspraak vanaf 2011, verenigbaar
zijn met het octrooiverbod.
Tillmann is samen met zijn vriendin op vakantie in de Verenigde Staten en correspondeert met een Afro-Amerikaanse collega over het ontstaan ​​van techno en over hun onderzoek naar de evolutie van bluesmuziek. De discussies van het trio variëren van Mariah Carey tot Ronald Reagan, van de Black Power-beweging tot de erfenis van Nazi-Duitsland. En terwijl een orkaan over de Atlantische Oceaan raast, zal hun onderzoek naar hoe etniciteit, ras en geslacht zijn gedefinieerd, met name voor de Afrikaanse en Joodse diaspora in Amerika, culmineren in onthullingen over hun eigen etnische identiteit.
Bemiddeling is een hot topic. Minister van Justitie Geens wil rechters in de toekomst zelfs de mogelijkheid bieden om partijen te verplichten een bemiddeling te proberen. Men kan zich evenwel afvragen of hiermee de juiste weg wordt ingeslagen. Nog fundamenteler is de vraag hoe het nu eigenlijk gesteld is in België met de inzet van bemiddeling als oplossingsmethode in rechtszaken. Via een grootschalige enquête «Justitie en bemiddeling» werd meer informatie verkregen over de huidige stand van zaken en de mogelijke verklaringen hiervoor. De bevraging kaderde in een doctoraal proefschrift  aan de UHasselt waarbij onderzocht werd hoe wetgeving en beleid de organisatie en het gebruik van bemiddeling in rechtszaken kunnen ondersteunen. Het artikel bespreekt de belangrijkste bevindingen.
In de gemeente Gistel kunnen vrijwilligers, stadsmedewerkers en sociaal
assistenten een basiscursus Arabisch volgen. Een persoon van Syrische
afkomst wou met dat initiatief een tegenprestatie leveren voor haar
integratie in de maatschappij. De cursus wordt georganiseerd door het
ocmw van Gistel en kadert binnen de doelstelling van het ocmw om volop
te kunnen inzetten op de integratie van nieuwkomers. De taalcursus heeft
als doelstelling om basisbegrippen Arabisch bij te brengen die kunnen
helpen om nieuwkomers goed te ontvangen en meteen het ijs te breken.
De gedachte is dat door nieuwkomers in hun eigen taal te begroeten, ze
makkelijker Nederlandse woorden en begrippen aanleren. De plaatselijke
N-VA afdeling, nochtans in de meerderheid, vindt dat de omgekeerde
wereld. Ook bevoegd minister voor Binnenlands Bestuur, Liesbeth Homans,
was die mening toegedaan. Daan Bijnens en Stef Keunen (Universiteit
Hasselt) onderzoeken de vraag waar de juridische grens ligt voor een
bestuur om nieuwkomers in onze samenleving in hun eigen taal aan te
spreken.
Kinderen moeten hun belangen in rechte kunnen verdedigen. Ook in het onderwijscontentieux moet een kind die mogelijkheid hebben. Hierbij rijst een aantal vragen: wat zijn de juridische gevolgen van het minderjarig zijn van een kind inzake zijn procesbekwaamheid om op te treden tegen de beslissing van een klassenraad om hem een oriënteringsattest C toe te kennen? Kunnen ouders optreden tegen een dergelijk oriënteringsattest in naam van hun meerderjarig kind? Verschilt die regeling bij een georganiseerd administratief beroep met de procedure bij de Raad van State? Deze bijdrage beoogt uiteen te zetten wie in naam van het kind een initiatief kan nemen tot het op ontvankelijke wijze instellen van een georganiseerd administratief beroep en een vernietigingsberoep bij de Raad van State, in het kader van examenbeslissingen in het secundair onderwijs. In een eerste onderdeel wordt onderzocht of het minderjarig zijn van het kind een absolute hakbijl is voor zijn eigen procesonbekwaamheid en de procesbekwaamheid van zijn ouders (I). Het tweede onderdeel focust op de vraag of het meerderjarig worden van het kind er in elk geval voor zorgt dat hij procesbekwaam is en of dit ervoor zorgt dat zijn ouders niet meer in zijn naam kunnen optreden (II). Er wordt telkens een onderscheid gemaakt tussen het instellen van een georganiseerd administratief beroep en het instellen van een vernietigingsberoep bij de Raad van State.
“Vorige week was ik artist-in-residence aan de PXL-MAD School of Arts in Hasselt. Ik ben langs het lange, weidse, grijze, bedrijvige, saaie, indrukwekkende Albertkanaal naar daar gewandeld (met overnachtingen te Herentals en Beringen-Paal) en heb er onder andere hard gewerkt aan een literaire reportage (over mijn voettocht en verblijf).
Afgelopen vrijdag presenteerden we in boekhandel Grim het resultaat, KANAAL, een geïllustreerd boekje van 24 pagina’s met klaproosrode cover, uitgegeven door het balanseer als nummer 2 in de reeks ‘PXL-MAD Lectures’. Het is een klein maar voor mij nogal belangrijk experiment in alternatieve journalistiek geworden.” KS
De onduidelijkheid betreffende de kwalificatie van inkom- 
sten uit de overdracht of licentie van intellectuele eigendoms- 
rechten in de inkomstenbelastingen werd al meerdere malen 
in de rechtsleer gesignaleerd. In het geannoteerde arrest ging 
het meer specifiek om de inkomsten uit een merklicentie (of 
kortweg royalty’s) waarbij de vraag rees of deze inkomsten 
als roerende inkomsten, dan wel als beroepsinkomsten dien- 
den te worden beschouwd. Hoewel de inkomsten uit een 
merklicentie principieel als roerende inkomsten kwalificeren, 
kunnen deze inkomsten op basis van artikel 37, eerste lid 
WIB 1992 geherkwalificeerd worden in beroepsinkomsten. 
Meer bepaald wanneer het merk gebruikt wordt voor het uit- 
oefenen van de beroepswerkzaamheid van de verkrijger van 
de inkomsten. In de zonet vermelde rechtsleer rees al eerder 
de vraag of deze bepaling ruim of strikt moet worden geïn- 
terpreteerd. Dit arrest doet evenwel nog een andere vraag rij- 
zen. Met name of de uitvoering van een door een vennoot- 
schap gesloten overeenkomst door de zaakvoerder wel als 
gebruik voor zijn beroepswerkzaamheid in de zin van 
artikel 37, eerste lid WIB 1992 kan worden beschouwd. Die- 
nen deze handelingen niet aan de vennootschap te worden 
toegerekend o.b.v. de orgaantheorie? Na een weergave van 
de relevantie voorgeschiedenis en de beslissing wordt het ar- 
rest voornamelijk a.d.h.v. deze twee vragen belicht.
Tendensen in de moderne rechtspraktijk wijzen op een groeiende aandacht voor het menselijk welzijn van de partijen. Onderliggende factoren voor conflicten krijgen een prominentere plaats. Om te komen tot integrale oplossingen wordt stilaan meer multidisciplinair te werk gegaan. De ontwikkelingen bieden
ook perspectieven voor sociaal kwetsbare groepen. Samenwerking en outreachend werk van hulpverleners én juristen kunnen de toegang tot rechtshulp en kwaliteitsvolle conflictoplossing bevorderen, stelt Wendy Hensen.
Het is een gekend probleem dat bepaalde sociodemografische groepen ondervertegenwoordigd blijven op de Vlaamse arbeidsmarkt. De laatste jaren zien we debatten omtrent het arbeidsmarktbeleid
gericht op deze groepen steeds meer focussen op activering met een sterkere nadruk op individuele verantwoordelijkheid – individualisering – en op de flexibilisering van arbeidsrelaties.
Dit stuk biedt een kritische analyse van dit soort beleid. Op basis van inzichten uit de internationale wetenschappelijke literatuur rond diversiteit en ongelijkheid op de arbeidsmarkt, bespreken we voorwaarden die ingevuld moeten worden om tot een meer gelijke Vlaamse arbeidsmarkt te komen.
Veertien partners uit Vlaanderen en Nederland bundelen hun krachten in het Interreg-project ‘Grenzeloos Biobased Onderwijs’. De komende vijf jaar ontstaan er in deze regio naar verwachting zo’n 5000 banen in de biogebaseerde economie, waarin biomassa de rol overneemt van fossiele brand- en grondstoffen. Daarbij willen we zowel de kwantiteit (het aantal) als de kwaliteit (aansluiting onderwijs-arbeidsmarkt) van de afgestudeerden verbeteren. Dit artikel vat de stand van zaken samen sinds de start van het project ongeveer een jaar geleden.
De rechtspraak van het Administratief Tribunaal van de Internationale Arbeidsorganisatie (ILOAT; hierna: het Tribunaal’) krijgt vaak niet de aandacht die ze verdient. Nochtans speelt dit Tribunaal een belangrijke rol. Het is het rechtsprekend orgaan voor tal van werknemers bij internationale organisaties en vult de arbeidsvoorwaarden bij deze organisaties aan op plaatsen waar zich een juridisch vacuüm manifesteert.                                 De zaak A.L.G./International Criminal Court is interessant in verschillende opzichten.
Om te beginnen heeft deze zaak interessante inhoudelijke aspecten. Het was de eerste keer dat het Tribunaal zich moest buigen over het specifieke geval van een werkneemster van een internationale organisatie die haar administratie vroeg om tijdelijk flexibele arbeidsvoorwaarden toegekend te krijgen, zodat zij haar kind
borstvoeding kon geven. Ook bij andere administratieve tribunalen, zoals dat van de Verenigde Naties (UNAT/UNDT) en van de Raad van Europa (COE-AT), zijn er geen gelijkaardige zaken terug te vinden.
Bovendien bevat deze zaak ook enkele interessante procedurele elementen. Zo herbevestigt het Tribunaal wat het verstaat onder een ‘beslissing’ en gaat het met name in op de vraag of een ‘mededeling’ al dan niet een beslissing kan uitmaken. Daarnaast past het Tribunaal het principe van de dies a quo non computator toe (de
termijn wordt gerekend vanaf de dag na de beslissing), en haalt het bovendien aan dat hierbij de reguliere werkdagen van de internationale organisatie in kwestie van belang zijn. Voor wat betreft de na te leven termijnen stelt het Tribunaal dat  deze beginnen te lopen vanaf het moment dat de werknemer kennis kon nemen
van de beslissing. In dit geval gaat het om een kennisgeving per e-mail.
Cultuurverschillen juist interpreteren, in een andere taal nuanceren, begrijpen wat tussen de regels gezegd of geschreven wordt, onderhandelen over een offerte, een klacht omzetten in een win-win, uw bedrijf voorstellen, het spreekritme van uw gesprekspartner kunnen volgen, een ontspannen tafelgesprek voeren of netwerken, de technische vereisten van een product omschrijven … al deze zakelijk-professionele communicatieve situaties worden systematisch uitgewerkt, met u als hoofdrolspeler.
Na jaren van uitstel en afstel is het Nationaal Pandregister
eindelijk een feit. De wet van 11  juli 2013
(hierna: wet roerende zekerheden) creëerde het pandregister,
en delegeerde de opdracht om de werking ervan
te regelen aan de Koning.1 Die taak is volbracht
bij koninklijk besluit van 14  september 2017.2 Door
de publicatie van dit KB in het Belgisch Staatsblad
zal de wet roerende zekerheden vanaf 1 januari 2018
in werking kunnen treden. Jammer genoeg hebben
de jarenlange besluitvormingen en heroverwegingen
er (mogelijk) niet voor gezorgd dat die wetgeving de
fiscale grondbeginselen respecteert. Uit wat volgt zal
immers blijken dat, niettegenstaande het gegeven dat
de wet roerende zekerheden een in de eerste plaats
burgerrechtelijke aangelegenheid regelt, de bestaande
regeling mogelijk ook een problematiek van fiscaalrechtelijke
aard met zich meebrengt.
Oriënterings- en toelatingsproeven (ijkingstoetsen, SIMON, …) hebben alle dezelfde beperking: de correlatie met de werkelijk behaalde studieresultaten in het eerste jaar hoger onderwijs is hoogstens 0,50 - 0,55. Dit heeft impact op het percentage leerlingen dat verkeerdelijk een negatief of positief advies krijgt om een opleiding in het hoger onderwijs aan te vatten. De Universiteit Hasselt werkte samen met een 35-tal secundaire scholen aan een alternatief. Zowel studentfactoren (vaardigheden m.b.t. evaluaties, doorzetten-inspannen, enz.), als factoren m.b.t. de vooropleiding werden bestudeerd. Het onderzoek leidde tot een prototype van een oriënteringsinstrument dat rekening houdt met de fit tussen de vooropleiding en de beoogde opleiding in het hoger onderwijs enerzijds, en met de schoolprestaties van de leerling in het secundair onderwijs anderzijds. Dit nieuwe instrument heeft een hoge correlatie (± 0,70) met studieresultaten aan de universiteit. Higher education orientation and admission tests (the Flemish engineering and science positioning tests, SIMON,…) all have the same limitation: they correlate at most 0,50 - 0,55 with obtained study results in the first year of higher education. This has an impact on the percentage of students unjustly receiving a positive or negative advice to enroll in a bachelor programme. Hasselt University worked together with ± 35 secondary schools to develop an alternative. Both student factors (test taking and preparation strategies, persistence - effort, …) and factors with respect to prior education were studied. A prototype of an orientation instrument is presented that takes into account the match between a students’ prior education and the chosen bachelor programme as well as the results obtained at secondary school. The instrument has a high correlation with academic performance at university (± 0,70).
Dit artikel behandelt de focusverschuiving binnen het domein van duurzaam bouwen. De focus op de energieprestatie in de gebruiksfase van een gebouw wordt verlegd naar de milieu-impact over de volledige levensduur van het gebouw. In deze context worden eerst de beschikbare internationale en Europese standaarden omtrent de standaardisatie van een levenscyclusanalyse (LCA) voor gebouwen en bouwproducten besproken. Daarna wordt ingegaan op de invoer en reglementering van een LCA-gebaseerde milieu-impactbeoordeling van gebouwen. Hierbij wordt eerst ingegaan op het voorbeeld van Nederland, waar deze milieuprestatieberekening reeds sinds 2013 verplicht is en vanaf 2018 ook moet voldoen aan een grenswaarde. Daarna worden de ontwikkelingen omtrent de milieu-impactbeoordeling in Vlaanderen meer in detail toegelicht. Tot slot worden mogelijke hindernissen en implicaties voor de bouwpraktijk bij de invoer van een (verplichte) milieu-impactbeoordeling opgelijst.
Er wordt stilgestaan bij het begrip van de interbestuurlijke loyauteit in de context van een reeks beslissingen van de Raad van State over het inzagerecht van de gemeenten in bestuursdocumenten van de federale overheid. De federale overheid had een belastingvermindering toegekend op de onroerende voorheffing wat een financiële impact had op de financiering van welbepaalde gemeenten. Deze gemeenten wensten de motieven van de belastingvermindering te kennen en moesten hun toevlucht zoeken tot de wetgeving inzake de openbaarheid van bestuur. Deze uitspraken worden uitvoerig toegelicht en vervolgen gesitueerd binnen het begrip van de interbestuurlijke loyauteit.
Veroudering gaat gepaard met een verminderde werking van lichaamsorganen, cognitief functioneren en spierkracht, en met een verhoogde kans op het ontwikkelen van ouderdomsgerelateerde ziekten zoals hart- en vaatziekten, kanker, diabetes of dementie. De meest eenvoudige maatstaf voor veroudering is de chronologische leeftijd uitgedrukt in levensjaren. Deze maat heeft echter geen achterliggende biologische betekenis, en wetenschappelijk onderzoek naar veroudering heeft in de laatste decennia verschillende biologische processen aan het licht gebracht die op moleculair niveau betrokken zouden zijn in het verouderingsproces. Een belangrijke ontdekking met betrekking tot het biologische verouderingsproces zijn telomeren. Telomeren zijn herhalende stukjes DNA op het uiteinde van chromosomen die verkorten naarmate een cel zal delen en dus veroudert. De lengte van telomeren is hierdoor een maat voor de biologische leeftijd en algemeen wordt aanvaard dat,
hoe korter de telomeren zijn, des te ouder een persoon is op moleculair niveau. Begin jaren 90 werd door epidemioloog David Barker de hypothese geopperd dat ziekten op oudere leeftijd hun oorsprong al zouden vinden in het vroege of zelfs foetale leven (1).
Hierbij spelen zowel genetische als omgeving- en leefstijlfactoren een grote rol. Recent werd de hypothese naar voor geschoven dat de telomeerlengte bij de geboorte bepaald wordt door gunstige en minder gunstige condities tijdens het leven in utero.