clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Dat een gezonde voeding als basisbehoefte van de mens, een belangrijke rol speelt in het opgroeien en leven van kinderen wordt zelden betwist. Ouders worden geacht hun kinderen te voorzien van gezonde voeding en het goede voorbeeld te geven via een gezonde levensstijl. Dit blijkt echter gemakkelijker gezegd dan gedaan. In de Westerse wereld nam tijdens de laatste decennia het aantal welvaartsziekten toe. De verklaring hiervoor wordt steevast gelegd bij een gebrek aan lichaamsbeweging en slechte voedingsgewoonten (Hastings e.a., 2003; Vanderwaetere, 2003; VWA, 2006). Zo gaat heel wat aandacht vandaag naar het toenemende aantal jonge obesitaspatiënten (Bownell, 2004). Waar de remedie voor de hand ligt (een gezonde voeding in combinatie met voldoende beweging), bestaat minder eensgezindheid over wat gezonde voeding precies inhoudt. Ouders ontvangen vaak tegenstrijdig informatie vanuit uiteenlopende hoeken, dit van zowel pedagogische instanties (bv. Kind en Gezin) als commerciële spelers (bv. diverse merken van voeding). De tegenstelling tussen het discours van pedagogische en commerciële instanties, wordt door verschillende auteurs aangeduid als een belangrijk deel van het probleem. De commercialisering van de leefwereld van kinderen zou aan de basis liggen van de problematiek (Buyzen & Valkenburg, 2002; Bownell, 2004; OIVO, 2006a;  OIVO, 2006b). Er bestaat immers min of meer academische consensus over de bevinding dat de commercialisering van hun leefwereld kinderen zowel op merk- als categorieniveau beïnvloedt in hun voedselvoorkeuren, aankoopgedrag en consumptie (Hastings e.a., 2003). 

Deze bijdrage schetst vooreerst het spanningsveld tussen de pedagogisering en de commercialisering van de voeding en de voedselpromotie naar kinderen toe. Vervolgens wordt dieper ingegaan op de positie die commerciële instanties binnen dit spanningsveld innemen en van welke strategieën 'kindermarketing' uitgaat. Deze theoretische reflecties worden kort getoetst aan het discours dat de Vlaamse schoolkinderen anno 2008 opbouwen omtrent gezondheidsthema's. Tot slot worden pistes geëxploreerd die een antwoord kunnen bieden op de uitdagingen die de commercialisering van de leefwereld van kinderen stelt voor de pedagogische instanties. 

Deze bijdrage baseert zich op een grondige literatuurstudie en empirisch veldwerk. In 2008 werd een kwalitatief onderzoek opgezet in twee Vlaamse scholen, waarbij de leerlingen uit het eerste, derde en vijfde leerjaar exhaustief bevraagd werden over hun visies met betrekking tot gezondheid, gezonde voeding en de bronnen die ze hierover raadpleegden. De uitspraken van deze kinderen bieden een venster op hun eigen gezondheidsdiscours dat niet noodzakelijk overeenstemt met het volwassen discours of de idee die volwassenen hebben betreffende het kinderdiscours. Deze Vlaamse case studie laat toe om internationale theoretische bevindingen inzake kinderen en gezonde voeding ook in deze locale context empirisch te funderen.
Een van de doelstellingen van de invoering van de IFRS-standaarden voor beursgenoteerde vennootschappen in de Europese Unie vanaf 2005 was een verbeterde vergelijkbaarheid tussen de jaarrekeningen van verschillende ondernemingen, sectoren en landen. Onder IFRS blijft het mogelijk dat ondernemingen aanvullende inlichtingen opnemen in hun jaarrekening om de gebruikers degelijk te informeren over hun financiële toestand en hun financiële prestaties. Dit betreft onder meer de vermelding van alternatieve prestatiemaatstaven (APM's). Het aangetaste vertrouwen van de markt in jaarrekeninginformatie naar aanleiding van diverse boekhoudschandalen heeft een debat op gang gebracht over het gebruik en de bruikbaarheid van APM's in Europa. Europese overkoepelende toezichthouders zoals CESR hebben als reactie hierop aanbevelingen geformuleerd, in het bijzonder om misleiding van niet-professionele beleggers door het gebruik van APM's tegen te gaan.
Het in dit artikel beschreven onderzoek heeft als belangrijkste doelstelling na te gaan wat de aard en de omvang zijn van het gebruik van alternatieve Earnings Per Share (EPS)-waarden in de jaarrekeningen van Europese beursgenoteerde vennootschappen, en zo inzicht te verwerven in de drijfveren van ondernemingen om APM's te gebruiken. Drie onderzoeksvragen komen aan bod: (1) Is het aantal ondernemingen dat alternatieve EPS-waarden vermeld toegenomen in de periode van drie jaar sinds de invoering van IFRS? (2) Welke alternatieve EPS-waarden gebruiken ondernemingen en hoe stellen ze die voor in hun jaarrekening? (3) Zijn alternatieve EPS-waarden hoger of lager dan GAAP EPS-waarden en heeft dit een invloed op de aard of de omvang van voorstelling?
Het onderzoek heeft betrekking op de jaarrekeningen van 31 Europese beursgenoteerde vennootschappen voor de jaren 2005, 2006 en 2007. Uit de resultaten blijkt een gestage toename van het aantal ondernemingen dat alternatieve EPSwaarden rapporteert. De meeste ondernemingen gebruiken voor hun alternatieve EPS zeer algemene termen zoals «Adjusted EPS» en «Underlying EPS». Achter die begrippen gaat een grote variëteit schuil van uitsluitingen van rubrieken en effecten op het resultaat (resultaatverhogend of -verlagend). In overeenstemming met bestaand onderzoek zijn de alternatieve EPS-waarden meestal hoger dan de GAAP EPS-waarden. Opmerkenswaard is dat wanneer ondernemingen nog tweede of derde alternatieve EPS-waarden vermelden, deze meestal lager zijn dan de GAAP EPS-waarden. Ten slotte blijkt uit de onderzoeksresultaten dat ondernemingen verkiezen om de EPS-waarde die het hoogste resultaat oplevert eerst te vermelden.
Binnen de academische wereld heerst heel wat controverse ten aanzien van
het domein van 'disability studies'. Globaal kunnen twee benaderingen van
disability worden onderscheiden: individuele en sociale modellen. Individuele
modellen situeren de oorzaak voor het verklaren van een handicap binnen het
individu; het medisch model vormt hier een sprekend voorbeeld van. Activisten
van binnen en buiten de academische wereld hebben veel kritiek geuit op
liggende sociale verklaringsmechanismen voor SEGV. In deze bijdrage wordt
het concept van fundamentele sociale oorzaken van ziekte, geïntroduceerd
door Link en Phelan (1995), van een sterkere sociaaltheoretische basis voorzien.
Een belangrijk aandachtspunt is de positie van deze fundamentele oorzaken
binnen het "structure en agency-probleem" van de sociologie. Vervolgens
worden de fundamentele oorzaken preciezer omschreven als "relationele sociale
systemen van middelenallocatie". Centraal staat het betoog dat een zorgvuldige
conceptualisering van de fundamentele sociale oorzaken noodzakelijk
is om ze te kunnen identificeren. Dit wordt aangetoond aan de hand van twee
voorbeelden.
In de negentiende eeuw worden de Brusselse politiediensten overstelpt met aanvraagbrieven van arme stedelingen die smeken om een toestemming om te mogen leuren. De kreten van deze mensen gaan door merg en been: "Sans cette permission, je suis obligé (sic) de me rendre au depot (sic) de mendicité." Dit artikel brengt het verhaal van enkele Brusselse vrouwen die zich genoodzaakt zien om als marchande ambulante aan de slag te gaan, in de hoop niet bij de openbare onderstand te moeten aankloppen.
Dit boek omvat de acta van het colloquium dat wij eind 2006 organiseerden onder de titel 'Humanismen'. Het colloquium fungeerde binnen het kader van het jaarlijks aan een Nederlandse of Vlaamse universiteit georganiseerde 'Vlaams-Nederlandse Filosofiedag'.
Met de titel wordt aangegeven dat er geen alleenrecht bestaat op het gebruik van de term 'humanisme'. Uitgaande van een houding van respect voor pluraliteit en diversiteit wordt in dit boek gezocht naar uiteenlopende vormen van humaniteit binnen de wetenschappen en op maatschappelijk terrein. 
Deze bundel is meteen het nulnummer van een reeks cahiers onder de titel 'Humanismen' die onder leiding van Marc Van den Bossche zal beginnen lopen bij VUBPress.
Dit artikel biedt een overzicht van mogelijke benaderingen van pluraliteit vanuit een humanistisch perspectief. Ik pleit er tegen vormen van dualistisch denken en schetst een andere beeld van de metafoor van de grens: niet de plek waar iets eindigt, maar de plek waar iets begint. Onze cultuur wordt zo bij uitstek gekenmerkt door 'transitie'. Dit houdt verder een andere invulling van het begrip van identiteit in, dat du flexibel en plastisch wordt.
In dit artikel tracht ik aan de hand van het werk van de fenomenoloog Maurice Merleau-Ponty, de pragmatist John Dewey en de neurofilosoof Mark Johnson te tonen hoe het lichaam als primaire bron van in-de-wereld-zijn ook de oorsprong is van onze queeste naar zin- en betekenisgeving. Vandaaruit pleit ik voor een geïntensifieerde lichaamscultuur die de ervaring van de eigen lichamelijkheid als betekenisgevend instrument sterker beklemtoont. Daarnaast beargumenteer ik ook dat wij vanuit evolutionair perspectief gezien een erfenis verwaarlozen van onze verre voorouders. Veel van onze hedendaagse beschavingszieketen hebben te maken met het negeren van het belang van lichamelijke inspanning. Gevoelens van zinloosheid zijn dan ook nooit ver weg. 

(Op het moment van het afsluiten van mijn evaluatiedossier, eind april, zal dit boek nog niet verschenen zijn.) De publicatie is gepland voor september.
Van bij de doopvont heeft het forensisch welzijnswerk  een relatie van aantrekken en afstoten met de strafrechtsbedeling. In verscheidene bijdragen in dit tijdschrift werd reeds op constructieve wijze gedebatteerd omtrent de relatie, de fundamenten en de finaliteiten van zowel de strafrechtelijke als de welzijnsgerichte interventies.  De verschuivingen van de missiebepaling, de basisidee van het forensisch welzijnswerk van een kritische functie ten aanzien van de strafrechtsdeling naar de realisatie van een aanbod van hulp- en dienstverlening aan de specifieke doelgroepen van dader en slachtoffer, gingen hiermee gepaard.  

De ontstaansgeschiedenis van het welzijnswerk mag dan wel te vinden zijn in de schaduw van de strafrechtsbedeling, dit neemt niet weg dat het forensisch welzijnswerk zich kan verzetten tegen deze terugslag naar een verankering in de schaduw van het recht.  Het herstelrechtelijk denken kan een mogelijke sleutel zijn tot verzet tegen een verdere instrumentalisering. Herstelrecht heeft zich van meet af aan gepositioneerd tegenover de heersende juridische orde en de inadequate, disfunctionele en contraproductieve strafrechtelijke mechanismen bekritiseerd. Herstelrecht biedt in zijn doelstellingen, waarden en principes aanknopingspunten voor het welzijnswerk om zich te (her)positioneren in zijn kritische functie, en dit niet alleen ten aanzien van de strafrechtsbedeling, maar met een gerichtheid op kwaliteit van samenleven en menswaardigheid. 

Het expliciteren en radicaliseren van herstelrechtelijke principes is een onoverkomelijke noodzakelijke voorwaarde voor het welslagen van de verdere conceptuele ontwikkelingen van het herstelgericht werken in het welzijnswerk. Het ontbreken van deze primordiale oefening maakt een evolutie naar een geïnstrumentaliseerd, ingekapseld en ingebouwd, weliswaar herstelgericht, forensisch welzijnswerk in de strafrechtbedeling mogelijk met het verlies van de eigen visie en finaliteit tot gevolg. Een dergelijke herstelgerichte invulling van het forensisch welzijnswerk bekrachtigt het interveniëren op individueel, persoonsgerichte niveau met het oog op het bestendigen van de maatschappelijke orde. Herstelgericht werken fungeert zo als slot op de deur voor het kritisch bevragen van de probleemconstructies van criminaliteit op maatschappelijk niveau. Wanneer het forensisch welzijnswerk werkelijk zijn oog wenst te behouden op de probleemconstructies van criminaliteit op maatschappelijk niveau en de slagkracht van de welzijnsbenadering van criminaliteit ten aanzien van de gangbare justitiële logica wenst te behouden of zelfs te verhogen, lijkt het implementeren van het herstelgericht werken in het forensisch en algemeen welzijnswerk exclusief de explicitering en radicalisering van herstelrechtelijke principes niet alleen een slag in het water maar een gemiste kans!
Microfinanciering heeft de laatste jaren enorm aan belangstelling gewonnen. De term is niet meer weg te denken uit het hedendaags ontwikkelingsdiscours en in 2006 heeft de bedenker van het microfinancieringssysteem, Mohammed Yunus, de Nobelprijs voor de Vrede gekregen. De Verenigde Naties riepen 2005 uit tot het jaar van het microkrediet en tegenwoordig zijn de banken vragende partij om microfinancieringspraktijken te financieren of zelf aan te bieden. Wat begon als een non-profitactiviteit heeft dus ook de interesse van commerciële investeerders gewekt. Terecht rijzen er dan ook vragen over wat microfinanciering juist betekent en of het inderdaad de ontwikkeling van een land ten goede kan komen. 

In dit boekje wordt eerst dieper ingegaan op de definitie van microfinanciering en op het verschil tussen microkrediet en microfinanciering. Vervolgens wordt de bestaansreden en de geschiedenis van microfinanciering besproken. Ook de voor- en nadelen van het concept komen hierbij aan bod, evenals de kritieken die het regelmatig te verduren krijgt. In een derde hoofdstuk wordt de impact van microfinanciering behandeld en een laatste hoofdstuk handelt over de recente evolutie van de sector en de uitdagingen die daarmee gepaard gaan.
Taalkwaliteit en taalvariatie in de rechtspraak ten tijde van Willem I

Rik Vosters & Wim Vandenbussche


Op de sociolinguïstische conferenties van 1995, 1999, 2003 en 2006 werd uitvoerig bericht over het historisch-sociolinguïstische onderzoeksprogramma dat sinds medio jaren '90 aan de Vrije Universiteit Brussel loopt (zie de bijdragen van De Groof, Vandenbussche, Van Hecke en Willemyns in de diverse conferentiebundels). Van de oorspronkelijke opzet om een grondige sociolinguïstische beschrijving te bieden van taalvariatie, taalcontact en taalkwaliteit in het negentiende-eeuwse Vlaanderen werden inmiddels vrijwel alle deelaspecten behandeld. Steeds opnieuw werd met originele archiefbronnen nagegaan hoe het met de taal gesteld was in een specifiek sociolinguïstisch subdomein (lagere-midden-hogere klasse, administratie, pers), en telkens weer moesten we vaststellen dat de feiten in de archieven niet strookten met de 'algemeen aanvaarde visie' op taalevolutie en taalkwaliteit in de Zuidelijke Nederlanden tijdens de lange negentiende eeuw.

Een van de overblijvende lacunes betreft het taalgebruik in de gerechtelijke sfeer. In deze bijdrage wordt daarom een nieuwe project voorgesteld dat zich richt op een taalkundige analyse van een uitgebreid corpus handgeschreven teksten uit de tijd van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden (1815-1830). Het gaat om assissendossiers uit heel Vlaanderen, die per definitie een veelvoud aan documenten bevatten, gaande van minder formele stukken op lokaal niveau (brieven, getuigenissen, politieverslagen) tot het routinewerk van professionele scribenten. Zowel qua tekstsoort als qua sociale achtergrond betreft het dus een bijzonder rijk corpus, dat geanalyseerd wordt op vlak van taalbeheersing en standaardisering. De gegevens worden teruggekoppeld aan vroegere onderzoeksresultaten en zullen ons toelaten om op empirische basis uitspraken te doen over effect en success (?) van koning Willems taalpolitiek.
Radicale Italiaanse denkers proberen een denkrevolutie te bewerkstelligen door in een collectief project en zoals in een laboratorium traditionele concepten anders en met een nieuwe betekenis te gaan gebruiken. Zij stellen het begrip van 'multitude' voor als een alternatief voor 'democratie' en in hun postfordistisch lexicon betekent dit concept het tegenovergestelde van wat het betekende in de absolutistische traditie. Multitude is een collectief dat haar aanwezigheid oplegt vanuit de crisis van de 'vertegenwoordiging'. In dit artikel wordt een algemene en summiere beschrijving gegeven van het stellen van dit multitudeconcept en van aanverwante concepten zoals 'general intellect', 'individuatie', 'exodus', 'profanatie', 'genealogie van de economie', 'constituerende macht' door een reeks van actuele Italiaanse denkers: Agamben, Illuminati, Morfino, Negri, Virno, Zanini.
Interview met de Italiaanse filosoof Paolo Virno over de relatie tussen creativiteit en actuele economie, uitbuiting en mogelijke vormen van verzet. Virno maakt een analyse van het postfordisme, definieert een grammatica van de multitude en kortom, politieke filosofie en taalfilosofie vallen voor hem samen. Tijdens het interview formuleert Virno ook een nieuwe idee namelijk dat esthetica en sociale strijd samen komen in een zoeken naar nieuwe vormen. In de disproportie of 'onmaat' van de kunst - hij haalt vooral voorbeelden aan uit poëzie en film - ziet hij een gelijkaardig verzet als in het communisme.
Interpretatie van Spinoza's metafysica als onderbouwd en in functie van zijn politieke denken. Een van de belangrijkste kenmerken van Spinoza's filosofie is zijn systematiek en coherentie: dit betekent dat politiek en ontologie een logisch geheel vormen, en ook dat atheïsme noodzakelijk is in een materialistisch en democratisch denken van onderuit, vanuit het perspectief van de 'menigte'.
Een lectuur van de Verhandeling over de Verbetering van het Verstand als de bepaling van het werk en leefprogramma van Spinoza: de VVV is een programmatisch werk. Spinoza wil een methode bepalen voor kennisverwerving die uiteindelijk leven in gemeenschap moet ten goede komen, en dus in functie staat van politiek en economie, the common. Hij stuit echter voortdurend op de verbeelding, antipool van de methode, waartegen hij de methode wenst te bepalen maar waaraan men als mens toch niet kan ontsnappen en het is zelfs andersom, de terugkoppeling naar de verbeelding blijkt een voorwaarde voor methodisch handelen dat in functie staat van het algemeen goed.
Recensie van het werk van Miriam van Reijen: 'Spinoza. De geest is gewillig maar het vlees is sterk'. In haar studie leest de auteur Spinoza doorheen de bril van Marx en meer nog Freud of ook de Franse interpretaties van het eind van vorige eeuw (Matheron en Bove); met een knipoog naar Nietzsche voegen we daaraan toe dat deze lectuur (in een soort ketting: van van Reijen via de Fransen naar Marx en Freud) samenkomt met die derde grote kritiek van de 19de eeuw en het derde moment van heropname daarvan aan het eind van de 20ste eeuw namelijk door Foucault: Spinoza is een werk van 'omkering' van het discours.
Ondernemingen spenderen veel tijd en geld aan het opstellen van jaarrekeningen. Deze jaarrekeningen zouden de informatiebehoeften van «de gebruikers» ervan moeten bevredigen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de literatuur en de normgevers proberen om de belangrijkste gebruikersgroepen van jaarrekeningen te bepalen. De gebruikte aanpak tot nu toe is echter vooral axiomatisch. Er is dan ook meer empirisch onderzoek nodig om de echte gebruikers van jaarrekeningen te identificeren.
Dit artikel draagt bij aan de literatuur door te onderzoeken wie de gebruikers zijn op basis van een unieke verzameling van antwoorden van 455 gebruikers van jaarrekeningen van voornamelijk Belgische beursgenoteerde ondernemingen.
De resultaten tonen aan dat - in overeenstemming met eerdere onderzoeksresultaten en de veronderstellingen van de normgevers - aandeelhouders, investeerders en analisten belangrijke gebruikers zijn. Leveranciers, klanten, adviseurs en concurrenten zijn echter ook zeer belangrijke gebruikers. De resultaten tonen verder aan dat frequente gebruikers wel geïnteresseerd zijn in ondernemingen van verschillende sectoren maar veel minder in jaarrekeningen van ondernemingen
uit verschillende landen. Ten slotte blijkt dat bijna 50% van de gebruikers minder dan 15 minuten spendeert aan het analyseren van een jaarrekening.
De vraag naar het goede leven raakt de kern van het bestaan en is dan ook sinds mensenheugenis een populair thema van het denken.  Wat relatief nieuw is, is de ontvoogding van het thema uit de sfeer van religie en moraal en de opname ervan in de wetenschap.  De Verlichting heeft een nieuw tijdperk ingeluid voor welzijn, en de snelle expansie van 'Quality of Life' (QOL) of 'Happiness Studies', door Bernheim 'felicitometrie' genoemd (Bernheim 2006b), is hier een uitloper van.  Onze eigen bijdrage hiertoe is de autobiografisch geankerde Anamnetisc Comparatie Self-Assessment (ACSA), die levenskwaliteit beschouwt als een individueel, experientieel emergent construct. Verscheidene veldstudies suggereren dat ACSA culturele en andere relativiteitsbiases gereklateerd aan conventionele maten voor levenskwaliteit reduceert. Er wordt besloten dat ACSA in het bijzonder tot nut kan zijn in combinatie met conventionele multidimensionele, meer-item instrumenten.
Het artikel schetst de toepassing en de reikwijdte van het recht op toegang tot persoonsgegevens en tot de logica van geautomatiseerde beslissingen wanneer niet alleen computers, maar ook subjecten, objecten en omgevingen uitgerust worden met informatieverwerkende interfaces die in computernetwerken met elkaar verbonden worden. Mede dankzij de verwerking van persoonsgegevens ('iedere informatie betreffende een geïdentificeerd of identificeerbaar persoon') ontstaat een slimme omgeving, waarin automatisch en ongemerkt op maat gesneden informatie wordt aangeboden op basis van de voorkeuren van het individu. Maar wie bepaalt die voorkeuren? Bespreking aldus in dit kader het belang van het subjectief recht op toegang tot persoonsgegevens en analyseren het recht op basis van het privacyrecht en op basis van het gegevensbeschermingsrecht
Lesgeven is een uiterst stembelastend beroep.  Leerkrachten zijn immers elke dag uren aan een stuk met hun stem bezig en zijn er beroepshalve afhankelijk van. Alleen beseffen we dat niet genoeg. Stemaandoeningen zijn onzichtbaar en lijken dus minder serieus dan een gebroken been of griep. Door hun beroep lopen leerkrachten een hoog risico om problemen met hun stem te krijgen. Stemproblemen zijn dus geen privilege van zangers of acteurs, er komen zelfs méér stemproblemen voor bij leerkrachten (Timmermans, 2003). Een onderzoek naar de prevalentieverdeling bij de algemene populatie met stemstoornissen spreekt over een prevalentie van 5,2% bij leerkrachten en 1,5% bij zangers (n=1158) aan (Coyle et al, 2001). 

In dit artikel beschrijven we wat stemproblemen precies zijn en hoe ze ontstaan. Het is zeer belangrijk dat je je stem op een juiste manier gebruikt. Je kunt hier voldoende inzicht in krijgen als je begrijpt hoe je stemorgaan werkt: wat gebeurt er bijvoorbeeld als je luid praat? Wanneer loopt het fout en wat is een goede stemkwaliteit? Een goede stemzorg of stemhygiëne kan al heel wat stemproblemen voorkomen. We staan hier uitgebreid bij stil en geven je heel wat praktische adviezen en tips mee. Tot slot leggen we stap voor stap uit wat een goede stemtechniek precies inhoudt. Houding, ademhaling, een voorwaartse articulatie en stemplaatsing zijn de belangrijkste sleutelwoorden. Af en toe bieden we je een paar oefeningen aan zodat je zelf aan de slag kunt.
Analyse van de bevraging van de Belgische magistraten over de toepassing van de wet van 26 april 2007 ivm. de ingereedheidbrenging van de zaken.
Deze bespreking wordtgevolgd door conclusies omtrent de daadwerkelijke toepassing van de desbetreffende regels, de doeltreffendheid ervan, de evaluatie van bepaalde tendensen bij de hoven en rechtbanken en wenselijke geachte alternatieven of bijsturingen.
Vlaanderen kent eens terk vertakt sociaal-cultureel netwerk. Dat omvat naast jeugdwerk, amateurkunsten, bibliotheken, cultuur- en gemeenschapscentra, sociaal-cultureel volwasenenwerk en zelforganisaties ook samenlevingsopbouw, basiseducatie, bolwassenenonderwijs en erfgoed. Deze caleidoscoop aan initiatieven vraagt uiteraard om een beleid. Maar wat is beleid, wie maakt het en hoe komt het tot stand? Dit boek is een wegwijzer voor iedereen die een antwoord zoekt op deze en andere vragen. Het is opgeval als een inleiding en maakt het soms taaie beleidsjargon verteerbaar voor iedereen. het richt zich daarmee tot studenten, docenten en beroepskrachten, toekomstige en - wie weet - ook huidige beleidsmakers.