clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In de negentiende eeuw bloeide de haven van Antwerpen en dat leidde tot een groeiende aantrekkingskracht op zowel internationale immigranten alsook werkmigranten uit andere hoeken van het land. In dit boek wordt onderzocht hoe de stad Antwerpen omging met buitenlandse nieuwkomers in een periode waarin niet enkel het aantal migratiebewegingen steeg, maar waarin ook de inmenging van de centrale staat alsmaar toenam. Na de onafhankelijkheid van België was de medewerking van de lokale bestuursniveaus aan het vreemdelingenbeleid geen evidentie: de meeste steden in de Zuidelijke Nederlanden hadden van oudsher een sterke traditie van politieke autonomie opgebouwd. Deze studie toont aan hoe de prioriteiten van het stedelijke vreemdelingenbeleid verschilden van die van de nationale staat, en hoe de stad het beleid ten aanzien van buitenlandse nieuwkomers soms bewust selectief toepaste. Het zijn tendensen die ook in de eenentwintigste eeuw nog actueel zijn en die het vreemdelingenbeleid - zowel vroeger als vandaag - vorm geven.
In vijf reflecties verkent Hannah Van Hove, vanuit haar eigen schrijf- en onderzoekservaringen, wat het betekent om in het onderzoeksproces de ‘ik’, meestal ogenschijnlijk weggecijferd in academische teksten, te benadrukken. Een centrale vraag bij deze bedenkingen betreft de invloed van de onderzoekservaring zelf op ideeën over taal als methodologisch instrument, wetenschappelijke argumentatie en de waarde van onderzoek.
De 'uitbraak' van beelden van geweld in de vroeg-moderne tijd gaat, paradoxaal misschien, gepaard met belangrijke ontwikkelingen in de forensische retorica, die voorrang verleend aan procedurele en discursieve instrumenten, ten koste van bewijs met lichamelijke middelen zoals foltering. Jody Enders, in haar studie over het 'Middeleeuws schouwspel van wreedheid', stelt dat de klassieke retorica - Quintilianus volgend - en foltering een punt van tegenstrijdigheid bereikt hadden, dat enkel kon opgelost worden de 'theatraliteit' van de juridische procedure. Lorna Hutson, in haar onderzoek rond recht en mimesis in het Renaissance drama, weidt uit over de 'mentale' technieken waarmee het theater experimenteerd en die bijdroegen aan de discursieve omslag in juridische kwesties, meer specifiek in de forensische retorica. Zowel het Middeleeuws als het Renaissance theater zorgden dus voor een experimenteerruimte waarin de rechtszaal 'gekuist' kon worden van al te gewelddadige ervaringen en beelden. Deze observatie staat uiteraard niet los van Foucaulds concept van secularizering en transformatie van de westerse samenleving volgens het biopolitieke paradigma. Maar de zeer open en waarneembare confrontatie tussen een overvloed aan beelden van fysiek geweld en de gelijklopende evacuatie van geweld uit de forensische scyne - rechtszaal, executieplaats, enz. - verdient bijzondere aandacht. De kwestie is of deze theatrale verschuiving in het vroeg-moderne juridisch discours enig verband heeft met specifieke veranderingen in de visuele cultuur, meer in het bijzonder de representatie van het geweld. De volgende vraag is dan uiteraard of deze (hypothetische) verschuiving ook de relatie tussen geweld (als fysieke realiteit) and recht (als officieel monopolie van geweld), zoals die allebei aanwezig zijn in de publieke ruimte en de publieke cultuur, herdefinieert. Voorlopige antwoorden hierop vertrekken bij een dramaturgische analyse van William Shakespeare’s zogenaamd 'probleemstuk' (of is het een komedie?) 'Measure for Measure'. Het stuk heeft het over sluipend of onderdrukt sexueel geweld, en met de ongewilde consequenties van dit gedrag door deze te duiden, impliciet of openlijk, binnen een forensisch of juridisch discours, waarmee fysieke aggressie omgevormd wordt tot een discursief strijdperk Een juridisch discours werkt als surrogaat voor échte beelden van gewelddage ontaarding, het meest uitgesproken in het personage van Angel in 'Measure for Measure' – wetgever, rechter en hypocriet.
Op school en in het klaslokaal ontstaan er vaak spanningen over culturele, etnische en levensbeschouwelijke waarden. Ouders die aan leraren vragen om rekening te houden met bepaalde omgangsvormen, leerlingen die zich verzetten tegen leerinhouden, maar ook leraren die de realisatie van de eindtermen moeten verenigen met hun persoonlijke engagement.
'Zonder wrijving geen glans' biedt een leidraad om zulke situaties zichtbaar te maken en zoekt naar een juiste uitweg. Het is een leidraad met enkele herkenbare casussen om de eigen werkwijze te bevragen en alternatieven te voorzien. Dit boek bevat bovendien een handige praktijkwijzer die het handelen concreet richting geeft. Het is een uitnodiging aan alle betrokkenen in het onderwijs om die (in)spannende oefening te maken.
Binnen de afasierevalidatie staan we aan de vooravond van het introduceren van neuroplasticiteitsgerichte diagnostiek.
Neuroplasticiteitsgericht onderzoek is niet alleen sensitiever dan pen-en-papiertaken, het geeft ons ook een
betrouwbaar zicht op de manier waarop de hersenen zich reorganiseren tijdens het afasieherstel (plasticiteit). Bovendien doen educatie en globalisering het aantal meertalige afasiepatiënten toenemen, wat het belang van meertaligheid binnen dit onderzoek in de verf zet. Het doel van deze studie is om de impact van tweetaligheid op de cerebrale reorganisatie van fonologisch begrip na een beroerte te meten en een correlatie tussen de elektrofysiologische en de gedragsmatige resultaten in kaart te brengen. Het auditief fonologisch discriminatievermogen werd gemeten bij 17 personen met afasie (6 mono- en 11 bilingualen, 41-71 jaar) en dit op twee tijdstippen binnen het herstel van afasie. De resultaten van dit onderzoek geven aan dat bilinguale afasiepatiënten meer mogelijkheden hebben om hun verwerkingssnelheid te verbeteren, wat resulteert in een verkorting van de latentietijd van de Mismatch Negativity in de loop van de tijd. Vermoedelijk is dit gerelateerd aan de cognitieve controlemechanismen waarop bilingualen kunnen terugvallen, terwijl monolingualen enkel beroep kunnen doen op restoratieve mechanismen.
Het beroepsgeheim is en blijft een centrale waarde in de gezondheidszorg. Het is een oud monument dat samen met de Algemene Verordening Gegevensbescherming de centrale pijler vormt van het gegevensbeschermingsrecht. Maar monumenten evolueren met de tijd en lijden vaak ook onder de tijd. Wij geven hierbij een panoramisch overzicht van de recentste wijzigingen in de wetgeving over het beroepsgeheim, van relevante innovaties in parallelle wetgeving en van de belangrijkste evoluties in de rechtspraak en de doctrine. Soms gaat het over echte renovaties. Soms over eenvoudige opfrissingswerken, maar er is ook vandalisme te bespeuren.
De jaarrekening is het sluitstuk van de boekhouding.  Dit handboek behandelt op een grondige wijze de verschillende rubrieken van de jaarrekening.  De lezer is in staat op vasis van dit boe op een correcte manier een jaarrekening conform het Belgisch Boekhoudrecht op te stellen.  Deze editie werd geactualiseerd naar aanleiding van het nieuwe Wetboek van Vennootschappen en Verenigingen en het nieuwe KB tot uitvoering van het WVV van 29 april 2019.  Het rekeningenstelsel werd eveneens helemaal aangepast om in overeenstemming te zijn met de vereisten van deze nieuwe wetgeving.
In dit boek getuigen mensen met dyscalculie over de drempels die ze moeten overwinnen, maar ook over de diversiteitswaarde die zij te bieden hebben. De auteurs laten zien hoe studenten met dyscalculie hun studies tot een goed eind kunnen brengen, welke faciliteiten drempelverlagend werken, wat afgestudeerden kan helpen bij sollicitaties en hoe de arbeidsmarkt gesensibiliseerd kan worden. Op die manier willen ze jongeren en jongvolwassenen met dyscalculie een hart onder de riem steken, en tegelijkertijd werk-gevers laten zien dat zij riskeren om hidden potentials te missen als zij zich uitsluitend baseren op standaard selectiecriteria.
Humanitaire hulp bieden aan ontwikkelingslanden kan op talrijke manieren, ook op medisch vlak. Steunend op het principe van effectief altru•sme kan men goed bepalen welke hulp geboden moet worden. Dit wordt soms uit het oog verloren wanneer regeringen budgetten (die steeds beperkt zijn) vrijmaken voor bepaalde projecten. Het medische humanitaire aanbod wordt meestal gebracht door niet-gouvernementele organisaties. Soms gaat het om kleine projecten gedragen door kleine organisaties, maar ook grote organisaties bieden deze hulp op grotere schaal aan. Daarnaast kan ook het Belgische leger instaan voor een dergelijke vorm van hulpverlening in gebieden waar militairen worden ingezet.
De detachering van werknemers en zelfstandigen binnen de Europese Unie heeft de afgelopen jaren herhaaldelijk de aandacht gekregen van juristen en beleidsmakers. In het bijzonder het arbeidsrechtelijk en sociaalzekerheidsrechtelijk statuut van de gedetacheerden is onderwerp van discussie.De toepassing van de detacheringsregels (of het misbruik ervan) zou leiden tot oneerlijke concurrentie of sociale dumping en sociale misstanden. Deze discussies hebben aanleiding gegeven tot opvallende rechtspraak van het Hof van Justitie en de nationale rechterlijke instanties.Recent werden een aantal toepasselijke Europese regels gewijzigd en heeft de Europese Commissie voorstellen tot wijziging van andere regels ingediend.
Axel Honneth, neo-Hegeliaan en een van de meest invloedrijke denkers in de erkenningstheorie, is gekend om zijn drie sferen van erkenning: liefde, wet en solidariteit. In de eerste sfeer, liefde, ontwikkelt men het zelfvertrouwen dat het fundament zal vormen voor de andere relaties-tot-zelf in de andere sferen van erkenning. In zijn uitwerking van deze eerste sfeer van erkenning, steunt Honneth op de objectrelatietheorie van psychoanalyticus en kinderarts Donald W. Winnicott. Aan Winnicott ontleent Honneth de notie van een behoeftig subject, dat hij in dienst stelt van zijn bredere subjectnotie van een rationeel, autonoom individu. Dit individu is bij Honneth echter ook onbelichaamd. Aan de hand van een analyse van deze subjectnotie aanwezig in Honneths erkenningstheorie, zullen we zijn verwaarlozing van het lichaam trachten te duiden. Hierin vertrekken we van de hypothese dat Honneths verwaarlozing van het lichaam geen toeval is, maar net ten dienste staat van zijn subjectnotie, waarin een logica van normaliteit werkzaam is. Hoewel Winnicott het lichaam wel een plaats geeft, blijkt deze logica van normaliteit ook bij hem werkzaam, gezien hij enkel normafwijkende lichamen in overweging neemt. We concluderen door de (gedeeltelijke) afwezigheid van het ‘normale’ lichaam bij Honneth en Winnicott te verklaren door een terugwijken voor de verdeeldheid die het lichaam kan brengen.
De „severe acute respiratory syndrome coronavirus 2”-pandemie (SARS-CoV-2) heeft een grote invloed op de organisatie en de werking van de revalidatiecentra. De eerste prioriteit is uiteraard het beperken van een snelle verspreiding van het virus, door middel van preventieve maatregelen bin-nen de maatschappij, maar ook bij de revalidanten en de zorgverstrekkers. Niettemin blijft een reva-lidatiedienst verantwoordelijk voor de continuïteit van de zorg, zowel voor de gehospitaliseerde, de ambulante, als voor de multidisciplinair revaliderende patiënten. Dit artikel beschrijft de situatie in en de aanpak van een groot Belgisch revalidatiecentrum, het Algemeen Ziekenhuis Delta, om tot een beredeneerd en een meer uniform beleid te kunnen komen.
De meest frequente klachten van slechthorende ouderen zijn gerelateerd aan een verminderd spraakverstaan en een toegenomen luisterinspanning, voornamelijk in rumoerige luistersituaties. Ondanks gehoorrevalidatie in het kader van leeftijdsgebonden gehoorverlies (d.i. presbyacusis) voornamelijk met behulp van hoortoestellen verloopt, blijkt het hoortoestelvoordeel variabel te zijn. Recent wordt in de literatuur meer aandacht gegeven aan de link tussen cognitie en spraakverstaan. Een mogelijke hypothese is dat de variabiliteit in hoortoestelvoordeel te wijten zou zijn aan intersubject verschillen op vlak van cognitie. Het doel van dit review artikel is dan ook om de relatie tussen hoortoestellen, cognitie, auditief-cognitieve training en luisterinspanning in kaart te brengen en dit specifiek bij volwassen binaurale hoortoestelgebruikers.

Vier interacties tussen binauraal hoortoestelgebruik, digitale hoortoestelfeatures, cognitie en luisterinspanning werden onderzocht: (1) Wat is de invloed van binauraal hoortoestelgebruik op cognitie? (2) Hoe beïnvloedt de cognitieve status van de hoortoestelgebruiker het hoortoestelvoordeel met betrekking tot spraakverstaan? (3) Wat is de invloed van binauraal hoortoestelgebruik op luisterinspanning? (4) Hoe beïnvloedt de cognitieve status van de hoortoestelgebruiker het hoortoestelvoordeel met betrekking tot luisterinspanning?

Daarnaast werd ook het effect van auditief-cognitieve training op het hoortoestelvoordeel onderzocht.

De huidige literatuur omtrent de besproken interacties is beperkt en toont variabele resultaten. Het is daarom niet mogelijk algemene uitspraken te definiëren. Verder onderzoek naar het hoortoestelvoordeel vanuit een auditief-cognitief perspectief is essentieel voor het optimaliseren van het hoortoestelvoordeel.
Verwondering als brug tussen wetenschap en kunst
Wie een realistisch beeld wil tonen van de wetenschappelijke praktijk, kan niet enkel pronken met succesverhalen en gemakkelijk behapbare resultaten. Maar hoe toon je de schoonheid, complexiteit én kwetsbaarheid van wetenschap, zonder haar geloofwaardigheid op het spel te zetten?

In Het museum van de twijfel gaat Marjan Doom op zoek naar een antwoord op die vraag. De opening van het Gents Universiteitsmuseum (GUM) bood haar als curator de kans om na te denken over de functie van wetenschapsmusea in de 21e eeuw. Ze houdt een bezield pleidooi voor een betere dialoog tussen wetenschap en kunst, maar ook voor een herwaardering van de twijfel. Musea zijn, net als wetenschap zelf, bij uitstek vrijhavens om valse zekerheden los te laten en twijfel opnieuw de plaats te geven die ze verdient.
In het Wetboek van de inkomstenbelastingen 1992 (WIB 92) zijn momenteel elf gedeeltelijke vrijstellingen van doorstorting van bedrijfsvoorheffing opgenomen (artikel 275/1-275/11 WIB 92). In deze bijdrage focussen we specifiek op de recente ontwikkelingen in de vrijstelling voor onderzoek en ontwikkeling naar aanleiding van enkele parlementaire vragen. Bovendien geldt in het kader van de COVID-19-pandemie een nieuwe tijdelijke vrijstelling van doorstorting van bedrijfsvoorheffing en zal in het kader van de fiscale maatregelen van het voorontwerp van programmawet “Begrotingsopmaak 2021” nog een nieuwe gedeeltelijke vrijstelling ingevoerd worden voor de opleiding van werknemers. Dit brengt het totale aantal vrijstellingen in de bedrijfsvoorheffing ondertussen al op dertien. Onderstaand een overzicht van deze recente evoluties binnen de bedrijfsvoorheffing
Sinds 1 januari 2018 wordt het privéleven van transgender personen in België beter beschermd ingevolge de wet van 25 juni 2017. De aanpassing van de registratie van het geslacht in de registers van de burgerlijke stand is niet langer gekoppeld aan medische voorwaarden. De afgifte van afschriften en uittreksels uit de akten van de burgerlijke stand met zichtbare aanpassing van de geslachtsregistratie is sterk beperkt. De nieuwe regeling gaat uit van zelfbeschikking met voorlichting en een bedenktermijn. Ook minderjarigen kunnen vanaf de leeftijd van zestien jaar hun geslachtsregistratie laten wijzigen, maar enkel mits tussenkomst van een kinder- en jeugdpsychiater. Er werden garanties ingebouwd voor een standvastige keuze en tegen fraude. Terugkeer naar het oorspronkelijke geslacht is mogelijk, maar enkel na een gerechtelijke procedure. Er geldt specifiek nieuw afstammingsrecht voor transgender personen en de regels inzake voornaamswijziging werden versoepeld. Al deze innovaties gaan gepaard met een overgangsregeling.
In dit boek wordt de rechtspositie van transgender personen in België multidisciplinair benaderd. Sociologische en psychiatrische perspectieven vervolledigen een veelzijdige juridische benadering. Zowel de mensenrechten, het materiële personen- en familierecht als het procesrecht worden behandeld en er is ook aandacht voor belangrijke aspecten van internationaal privaatrecht en migratierecht. De baanbrekende rechtspraak van het Grondwettelijk Hof, dat op 19 juni 2019 bepaalde aspecten van de nieuwe regeling heeft vernietigd omwille van de grondrechten van genderfluïde personen, kon nog worden meegenomen in de finale versie van dit boek.
Dit werk is in eerste instantie gemaakt ten behoeve van de betrokken transpersonen en hun naasten, maar het is ook gericht op advocaten, magistraten, ambtenaren en beambten van de burgerlijke stand en andere professionals die de betrokkenen mogen begeleiden. De lezer kan een heldere uiteenzetting van de complexe rechtsregels combineren met het complete juridische bronnenmateriaal dat als bijlage is opgenomen.
Tot op heden werd er relatief weinig gepubliceerd over dyslexie en dyscalculie bij (jong)volwassenen. De impact van deze leerstoornissen in het hoger onderwijs en in de transitie naar de arbeidsmarkt is dan ook onderbelicht. Om hier een kentering in te brengen, werden twee bachelorstudies (één aan de Arteveldehogeschool en één aan HoGent) en een masterstudie (aan UGent) opgezet en werd ook een City of People (CoP) impulsproject ‘Inclusie in 4D’ (zie www.cityofpeople.be) gestart. De bevindingen van deze studies benadrukken dat de impact van leerstoornissen niet stopt nadat men de schoolbanken verlaat. Verder blijkt de nood aan selectieprocedures die een ‘eerlijker’ en ‘rijker’ beeld kunnen geven van de capaciteiten van de volwassenen met dyslexie/dyscalculie. Alleen op die manier kunnen werkgevers vermijden dat ze ‘hidden potentials’ missen. We moeten de arbeidsmarkt dan ook sensibiliseren om de kaart van de ‘diversiteit’ te trekken. Implicaties voor het werken met (jong)volwassenen met leerstoornissen worden belicht.
Achtergrond. Omdat het slaapgedrag van adolescenten in de afgelopen decennia verslechterd is en dit samenhangt met negatieve gezondheidsgevolgen, zijn interventies nodig. Voor de ontwikkeling daarvan is kennis nodig over de belangrijkste factoren die het slaapgedrag beïnvloeden. Het doel van dit kwalitatieve onderzoek was de determinanten van slaapgedrag bij Vlaamse adolescenten te onderzoeken. Methode. Er werden negen focusgroepgesprekken met telkens acht adolescenten georganiseerd (63,9 % meisjes, 14,8 ± 1,0 jaar) met behulp van een gestandaardiseerde vragenroute. Op de transcripties van de focusgroepgesprekken werd een thematische inhoudsanalyse uitgevoerd met Nvivo 11. Resultaten. Adolescenten hadden voldoende kennis van de kortetermijngevolgen van slaaptekort, maar beperkte kennis van slaaprichtlijnen, slaaphygiëne en de langetermijngevolgen van slaaptekort. De attitude ten opzichte van gedragingen, zoals schermtijd, was positiever dan de attitude ten opzichte van slaap. Hobby’s, smartphones, televisie, schoolwerk, vroege schoolstarttijd en piekeren werden vermeld als barrières voor gezonde slaap. Adolescenten vertoonden een lage eigen-effectiviteit om hun slaapgedrag te veranderen en ervaarden een negatieve sociale norm ten opzichte van slaap bij leeftijdgenoten. Hoewel sommige adolescenten aangaven dat ouderlijke regels een positieve invloed hadden op hun slaapgedrag, gaven anderen aan dat deze juist frustraties opwekten. Conclusie. Toekomstige interventies ter bevordering van gezonde slaap bij adolescenten zouden kunnen focussen op het verhogen van kennis over slaaphygiëne en de langetermijngevolgen van slaaptekort, het verbeteren van de attitude ten opzichte van op tijd gaan slapen, de eigen-effectiviteit om het slaapgedrag aan te pakken, het creëren van een positieve sociale norm rond slaap en het wegwerken van barrières, zoals piekeren.
Ouderdomsdepressie is een veelvoorkomende psychische stoornis bij ouderen, met een geschatte prevalentie van 13,3%. De aandoening gaat gepaard met een verhoogde morbiditeit en mortaliteit en genereert hoge kosten voor de samenleving. Zo liggen de kosten voor de behandeling van een oudere persoon met depressie 1,86
keer hoger dan de behandeling van een oudere persoon zonder depressie. De gevolgen van onbehandelde ouderdomsdepressie zijn een slechte levenskwaliteit, verergering van chronische ziekten en zelfdoding. Vanwege de
atypische presentatie wordt de diagnose vaak over het hoofd gezien. Het vroegtijdig herkennen van een ouderdomsdepressie kan levensreddend zijn. Een behandelde ouderdomsdepressie kent een goede prognose: tot 70% van de oudere patiënten met een depressie behandeld met antidepressiva herstelt van een episode van depressie.
Het doel van deze review is om een uitgebreide en praktische leidraad te bieden met betrekking tot de belangrijkste
risicofactoren en de diagnostische en therapeutische aanpak van ouderdomsdepressie.
Elke laatstejaarsscholier die van plan is om verder te studeren in het hoger onderwijs dient een keuze te maken tussen verschillende hogescholen of universiteiten. Om deze keuze gericht te kunnen maken, worden verschillende factoren tegenover elkaar afgewogen. Terwijl buitenlandse studies hebben aangetoond dat zowel factoren met betrekking tot de kwaliteit van de opleiding als het sociale klimaat van de campus aan de basis van de schoolkeuze liggen, is het onderzoek in België nog beperkt. Daarnaast werd tot op heden weinig rekening gehouden met het belang van veiligheid in dit beslissingsproces. In deze studie werden 385 laatstejaarsscholieren bevraagd over het belang van veiligheid in hun schoolkeuze. De resultaten tonen aan dat zowel de kwaliteit en de reputatie van de hogeronderwijsinstelling als de kenmerken van de stad waarin de hogeschool of universiteit is gelegen de sterkste determinanten zijn, maar dat ook veiligheid een belangrijk aandeel heeft in het beslissingsproces. Verder blijkt dat de verwachting om zelf slachtoffer te worden van criminaliteit een grotere rol speelt in de keuze voor een onderwijsinstelling dan de algemene risicoperceptie. Deze studie geeft een eerste inzicht in het belang van veiligheid in de schoolkeuze van Vlaamse laatstejaarsscholieren.
Op 1 september 2019 ging de hervorming van het secundair onderwijs in Vlaanderen van start.Deze hervorming omvat onder andere de uitrol van 16 sleutelcompetenties met bijbehorende bouwstenen en eindtermen. In dit artikel analyseren we één van deze 16 sleutelcompetenties, namelijk ‘cultureel bewustzijn en culturele expressie’. We analyseren de mogelijke spanningsvelden tussen het format van de herziene taxonomie van Bloom en Cultuur in de Spiegel als inhoudelijk referentiekader en de mogelijke implicaties hiervan voor de leraar in opleiding. Voor deze nieuwe eindtermen geldt namelijk een resultaatsverbintenis, niet louter een inspanningsverplichting zoals dit voorheen bij de vakoverschrijdende eindtermen het geval was. Een grondige analyse van beide kaders zal de leraar in opleiding ondersteunen wanneer hij/zij gaat onderzoeken op welke manier deze sleutelcompetentie gerealiseerd kan worden in de lessen en/of op school.
De aanleiding voor het schrijven van dit boek ligt bij een reële echtscheiding. Niet die van mezelf, maar van iemand die mij contacteerde als professor aan de UGent. De persoon in kwestie zat in een echtscheidingsprocedure maar noch haar advocaat noch haar notaris wisten hoe ze de verdeling van de groepsverzekering van haar ex-partner moesten aanpakken. 
Er werd aan mij advies gevraagd hoe dit moest worden aangepakt. Uit dat advies en alle nakomende overdenkingen is dit boek ontstaan.  
Het schrijven ervan leek overigens sterk op het werk van een archeoloog: hoe dieper er werd gegraven, hoe meer er werd gevonden.  

En daarom is dit werk niet af. Er zijn wellicht zaken die over het hoofd werden gezien en bemerkingen zijn zeker welkom.  Misschien kent iemand een betere aanpak voor een specifiek probleem en dan zien we die graag tegemoet.  

Hoe dan ook; dit boek kan misschien helpen om mensen alvast op het praktische vlak door een zeer moeilijke periode in het leven te helpen en mogelijke verzekeringsproblemen te vermijden.  Dat alleen al is voldoende als argument om het schrijven en lezen ervan te verantwoorden.