clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Binnen een democratisch politiek systeem bestaat onvermijdelijk een enigszins dubbelzinnige houding ten opzichte van het vertrouwen in de politieke en juridische instellingen. Aan de ene kant verwachten we inderdaad een zekere mate van vertrouwen, omdat dit een onderdeel is van de legitimiteit van de democratische instellingen. Als burgers geen vertrouwen (meer) hebben in de instellingen, dan betekent dat onvermijdelijk dat ze niet het gevoel hebben dat de democratie optimaal functioneert. Dat is op zich problematisch: we verwachten dat de bevolking een positief oordeel heeft over het functioneren van de democratische instellingen. Bovendien heeft een gebrek aan vertrouwen ook belangrijke maatschappelijke gevolgen. We weten inderdaad dat de bereidheid om de wetgeving op te volgen mee afhangt van het vertrouwen dat men heeft in de instellingen (Tyler, 1990). Als dat vertrouwen er niet meer is, dan wordt het ook steeds moeilijker om wetgeving te laten opvolgen binnen de samenleving, met alle nefaste gevolgen van dien. Aan de andere kant verwachten we echter al evenmin dat burgers een blind vertrouwen hebben in de instellingen. Hier geldt zelfs het tegenovergestelde: we verwachten dat burgers het functioneren van de instellingen op de voet volgen en evalueren. Als gevolg van de gestegen opleidingsgraad van de bevolking en de betere informatie die burgers ontvangen, kunnen we zelfs van de verwachting uitgaan dat die kritische blik op de instellingen nog verder terrein zal winnen (Norris, 1999). Pierre Rosanvallon (2006) wijst er zelfs op dat wantrouwen een belangrijk onderdeel is van het democratische politieke ethos. Moderne grondwetten gaan ervan uit dat elke vorm van machtsuitoefening op de een of andere manier gecontroleerd moet worden. Vanuit dit perspectief valt het dus juist zeer te waarderen dat de burgers kritisch kijken naar het functioneren van de instellingen, en dus ook naar de manier waarop politie en gerecht werken. Uiteraard kunnen ook burgers die een hoog vertrouwensniveau hebben, nog altijd kritisch naar het functioneren van de instellingen kijken, maar in de internationale literatuur valt het toch op dat wantrouwen en een kritische blik vaak in één adem worden genoemd.
Bij elke verkiezing worden de kaarten opnieuw geschud. Partijen verliezen en partijen winnen. Uit die uitslagen moeten conclusies getrokken worden over wat de kiezers precies hebben willen zeggen. Toch weten we na afloop van verkiezingen nog niet zoveel over wat er zich heeft afgespeeld. Wie stemde precies voor welke partij? Wie veranderde er deze keer van partij? Waarom stemden kiezers voor de ene kandidaat en niet voor de andere? Op basis waarvan werden die keuzes gemaakt? Deze vragen kunnen beantwoord worden aan de hand van het PartiRep-verkiezingsonderzoek, waarbij aan een representatief staal van kiezers een uitgebreide reeks vragen wordt voorgelegd. Dit boek presenteert de resultaten van zo'n onderzoek voor de regionale verkiezingen van 2009. Het beschrijft en verklaart de stemmen van het volk. Die stemmen kunnen van verkiezing tot verkiezing soms heel sterk veranderen, maar toch zijn de kiezers niet echt wispelturig. Sociaaleconomische achtergrond en een aantal overtuigingen over mens en maatschappij bepalen in grote mate voor welke partijen een kiezer kan stemmen. Daarbij speelt het communautaire thema een verbazend kleine rol, en rekruteren partijen die van dat thema hun core business gemaakt hebben veel breder dan rond dat thema alleen. Zij trekken bijvoorbeeld ook veel kiezers aan die het hele politieke systeem wantrouwen. Dat wantrouwen is in Wallonië wat groter dan in Vlaanderen, maar in Wallonië hebben de kiezers geen partij die het politieke wantrouwen met succes mobiliseert. Dit boek bespreekt verder ook de mogelijke gevolgen van de afschaffing van de opkomstplicht, de mate waarin mensen over politiek praten, de redenen waarom kiezers een voorkeurstem uitbrengen, de verwachtingen van kiezers ten opzichte van hun vertegenwoordigers en de rol die politiek dienstbetoon en verzuildheid vandaag nog spelen. Wie dus wil weten hoe een stem tot stand komt, vindt de antwoorden in dit boek.
Ook de afgelopen verkiezingen van 13 juni waren niet zo’n succes voor de progressieve partijen. De SP.a haalde 15,0 procent van de stemmen, een verlies van bijna twee procent. Groen! eindigde op 7,1 procent, een winst van een half procent. Samen haalden de progressieve partijen dus 22 procent van de stemmen, en dat is een van de laagste niveau’s in West-Europa. Op dit ogenblik is het nog te vroeg om al een wetenschappelijk verantwoorde analyse te maken van het kiesgedrag bij de laatste federale verkiezingen. Uit een media-analyse blijkt in elk geval dat de campagne zo goed als volledig beheerst werd door Bart De Wever, terwijl de SP.a en Groen! nauwelijks in het verhaal voorkwamen. Maar intussen zijn wel al de resultaten bekend van een omvangrijk verkiezingsonderzoek ter gelegenheid van de regionale verkiezingen van juni 2009. Het interuniversitair consortium peilde toen naar de stemmotieven van de Vlaamse bevolking, en de resultaten zijn nu binnen. Ook toen waren de resultaten eigenlijk niet echt bemoedigend voor de progressieve partijen, dus allicht kan de analyse van de resultaten van 2009 nog altijd relevant zijn voor partijen die hun strategie willen herzien.
Wie naar het hoger onderwijs gaat, wordt geconfronteerd met een heel andere manier van spreken en schrijven. Van de student wordt verwacht dat hij de ‘academische taalvaardigheid’ beheerst. Dat betekent onder meer: op een academische manier zinnen en teksten formuleren, gericht luisteren naar hoorcolleges, efficiënt noteren tijdens de les, de juiste academische termen gebruiken bij het beantwoorden van examenvragen, enzovoort. Het boek Taal@hogeronderwijs biedt tal van authentieke voorbeelden en oefeningen uit de praktijk van het hoger onderwijs. De voorbeelden en oefeningen zijn afkomstig uit uiteenlopende vakdomeinen. Doel van dit boek is beginnende studenten sneller vertrouwd te maken met de academische talige verwachtingen. Op die manier kunnen ze zich tijdens de colleges en de studies meer op de inhoud concentreren.
Een steeds groter wordende groep eerstejaarsstudenten heeft moeite om academische syllabi, cursussen en wetenschappelijke onderzoekspapers te doorgronden, notitie te nemen bij hoorcolleges of op een consistente en ‘academische’ manier schriftelijke antwoorden te formuleren op examenvragen. Zelf verslag doen van wetenschappelijke onderzoek is een zo mogelijk nog moeilijkere opgave voor veel eerstejaars. De laatste jaren heeft de K.U. Leuven verschillende initiatieven gelanceerd die studenten moeten helpen bij de overgang van het secundair naar het universitair onderwijs. In dit artikel ligt de klemtoon op twee projecten die vanuit het Instituut voor Levende Talen (ILT) van de K.U. Leuven gestuurd worden. Enerzijds gaat het om het OOP (Onderwijsgericht Ontwikkelings Project) ‘Academisch Nederlands’ (promotoren Serge Verlinde en Lieve De Wachter), anderzijds om het project ‘Taalvaardig aan de Start (kort: TaalVaST)’ (promotor Lieve De Wachter). Beide projecten focussen op de verbetering van de talige vermogens in wetenschappelijke vakgebieden, de zogenaamde ‘academische taalvaardigheid’ van de studenten.
Het project Taalvaardig aan de Start (TaalVaSt) (1/10/2009-30/09/2011) wil een aantal taalleerzorgproblemen van eerstejaarsstudenten aanpakken door middel van een pretest en aangeboden begeleidingsoefeningen. Het blijkt immers dat een toenemend aantal studenten moeite heeft met de eisen die aan een hogeschool of universiteit worden gesteld op het vlak van taalvaardigheid (zowel voor lezen, luisteren, spreken als schrijven). Dat uit zich zowel bij het begrijpen en instuderen van teksten in syllabi, als bij het begrijpen en beantwoorden van examenvragen. Omdat de beoogde doelgroep soms ‘ontwijkingsgedrag’ vertoont ten aanzien van bestaande initiatieven die remediërend bedoeld zijn, opteert dit project voor een grootschalige pretest en specifieke begeleidingsoefeningen op basis van de resultaten van die test in samenwerking met de studiebegeleiders van de verschillende faculteiten. In deze presentatie worden de resultaten van de eerste testafnames voorgesteld en wordt inzage gegeven in de aanpak van de taalleerzorgproblemen door middel van concrete begeleidingsoefeningen. De K.U. Leuven en haar associatie wil onder meer met dit soort initiatieven het taalbeleid concreet vorm geven en de samenwerking tussen aanbodsverstrekkers, studiebegeleiders en de dienst studieadvies bevorderen.
Onderzoek toont aan dat er een duidelijke groei van het aantal inspraakmechanismen- en participatiearrangementen kan worden waargenomen in verschillende landen. Kenmerkend aan het Belgische bestel is dat deze inspraakprocessen vooral verlopen via formeel geïnstitutionaliseerde adviesraden. Ondanks het belang van de adviesraden als inspraak- en participatiearrangement bij uitstek, is er echter weinig gekend over de werking van deze organen in Vlaanderen. Dit artikel levert een bijdrage aan de reeds bestaande wetenschappelijke kennis over inspraakarrangementen in het algemeen en over de werking van adviesorganen binnen de Vlaamse overheid in het bijzonder. We analyseren die werking en maken hiervoor gebruik van een schriftelijk survey-onderzoek bij de leden van de adviesraden. De resultaten die in deze bijdrage worden besproken, hebben betrekking op aspecten uit de throughput-fase van het adviesproces. In onze analyse stellen we vast dat de strategische adviesraden voor de invulling van aspecten zoals consensus, facilitatoren en transparantie de juiste keuzes blijken te maken volgens de leden. Aan aspecten zoals betrokkenheid, en feedback en verantwoording dient dan weer meer aandacht te worden besteed. Een optimalisatie van deze aspecten door de adviesraden of de overheid zou ook de effectiviteit van de throughput-fase van het adviesproces kunnen verhogen
In deze bijdrage volgt een bespreking van enkele aspecten die tijdens een workshop over toekomstverkenningen op het Politicologenetmaal 2010 aan bod kwamen. Er wordt onder meer ingegaan op de ontwikkeling van toekomstverkenningen, op de mogelijke betekenis ervan voor het beleid, maar ook op een aantal verwachtingen die toekomstverkenningen zeker niet kunnen inlossen, vandaar de term ‘mythes’. Op deze wijze voorzien we beleidsactoren (meer) vertrouwd te maken met toekomstverkenningen op zich en trachten we het debat omtrent de relevantie van de inzet van deze specifieke instrumenten in het beleid te stimuleren. De bijdrage is ontwikkeld als gezamenlijke reflectie door medewerkers van het Steunpunt Bestuurlijke Organisatie Vlaanderen en het Steunpunt Ruimte en Wonen, gezien bij beiden onderzoek gevoerd wordt naar de mogelijke inzet van toekomstverkenningen in het beleid.
Hoe kunnen we prestaties van netwerken in de publieke sector beoordelen? We ontwikkelen een analysekader met drie dimensies: productie-, proces- en regimeprestatie dat we toepassen op het niveau van de actoren, het netwerk en de samenleving. Het beoordelen van de prestaties van netwerken vereist dat naast economische criteria ook principes zoals democratische kwaliteit en capaciteitsopbouw worden meegenomen. We gebruiken de case van het netwerk rond het ‘parkbos Gent’ als illustratie van ons kader.
In haar streven naar een meer slagkrachtige overheid (als één van de ‘Vlaanderen in Actie Pact 2020’-doorbraken) heeft de Vlaamse Regering aan het College van Ambtenaren-Generaal (CAG) de opdracht gegeven om een voorstel uit te werken van een meerjarenprogramma dat moet resulteren in de nodige efficiëntie- en effectiviteitswinsten. Om succesvol te kunnen zijn, dienen zulke overheidsbrede veranderingsprogramma’s voorzien te worden van een governancestructuur die zorgt voor een duurzame, stabiele aansturing en beheersing van het hervormingstraject. In deze bijdrage gaan we dieper in op de vraag naar welke actoren op welke wijze betrokken zijn bij het aansturen en opvolgen van veranderingsinitiatieven. Dit doen we aan de hand van twee buitenlandse gevallenstudies. Meer bepaald beschrijven we de rol van politieke, ambtelijke en externe actoren bij hervormingen in Nederland en het Verenigd Koninkrijk, en bekijken we de wijze waarop vernieuwingen in deze landen aangestuurd en opgevolgd worden. De bevindingen uit de cases stellen ons in staat generieke aandachtspunten te formuleren voor de governance van hervormingsprogramma’s in Vlaanderen.
Dit artikel beschrijft de resultaten van een vragenlijst die nagaat welke plaats interne audit inneemt binnen het Belgische overheidslandschap. Interne auditdiensten binnen vier overheidsniveaus werden ondervraagd (Vlaamse overheid, federale overheid, Waals Gewest, Franse Gemeenschap). De onderzoekers kwamen tot de bevinding dat er qua regelgeving op het vlak van interne audit een groete heterogeneiteit bestaat over overheidsniveaus heen. Sommige overheden bleken al te beschikken over een (centraal) auditcomité, wat de onafhankelijke positie van de interne auditdienst versterkt, terwijl andere overheden nog wachten op de implementatie van zulke auditcomités. Verder bleek de auditrol te evolueren naar meer consultinggerichte auditpraktijken, alhoewel de zekerheidsverstrekkende rol nog steeds de belangrijkste bleek te zijn binnen de praktijk van publieke interne auditdiensten
Deze bijdrage onderzoekt in welke mate de voorstellen van de Commissie Holsters (Commissie Straftoemeting) ook toepasbaar zijn op ondernemingen. Een eerste deel beschrijft kort de strafdoelen, (straftoemetings-)beginselen en straffen die de Commissie voorstelde. In een tweede deel wordt nagegaan of en vooral in welke mate deze doelen, beginselen en straffen nuttig zijn voor de bestraffing van ondernemingen.
Deze systematische review bevestigt dat er een belangrijke diversiteit is in de diabeteszorgprogramma’s en de gerelateerde kwaliteitsindicatoren. Geen enkel conceptueel raamwerk biedt een volledig beeld van de attributen van hoogkwalitatieve diabeteszorg dat gelinkt is aan kwaliteitsindicatoren op structureel, proces- en resultaatsniveau.
Suïcidaliteit is een complex en multifactorieel probleem. Centraal staat een onevenwicht tussen beschermende en risicoverhogende factoren. Dit derde artikel in de reeks over suïcidepreventie wil huisartsen een leidraad bieden om suïcidaliteit bij hun patiënten te detecteren en om het risico op effectief suïcidaal gedrag in te schatten.
Ondanks de voordelen van de pulsoxymeter, zoals beschreven in het vorige artikel, zijn de indicaties en de inzetbaarheid van dit instrument voor de huisarts niet altijd duidelijk. In dit onderzoek bij twee huisartsenpraktijken werd nagegaan hoeveel patiënten een te lage zuurstofsaturatie hebben, wat het ideale afkappunt is en hoe pulsoxymetrie de evolutie, diagnostiek en het beleid kan optimaliseren.
Pulsoxymetrie kan worden gebruikt in iedere klinische setting waar hypoxemie kan voorkomen. Het biedt een meerwaarde bij een hele reeks acute en chronische pulmonaire en cardiale aandoeningen en is extra nuttig tijdens een huisartsenwacht bij onbekende patiënten met een acuut medisch probleem. Dit artikel beschrijft de toepassingen en beperkingen van pulsoxymetrie, alsook de meerwaarde ervan voor de huisartsenpraktijk
Een snelle diagnose van een myocardinfarct of een acuut coronair syndroom is zeer belangrijk. Om de diagnostische nauwkeurigheid van tien belangrijke klachten en symptomen te bepalen bij al dan niet geselecteerde patiënten werd een systematische review uitgevoerd. Deze meta-analyse kon geen belangrijke rol aantonen voor één van de klachten of symptomen in de diagnose van een acuut myocardinfarct en acuut coronair syndroom. Alleen ‘pijn bij palpatie’ kon in een lage prevalentiesetting de diagnose van een acuut myocardinfarct of acuut coronair syndroom grotendeels uitschakelen.
Deze studie onderzocht of er een verschil bestaat in cardiovasculaire prognose tussen patiënten met wittejashypertnsie en patiënten met constante hypertensie. Daarnaast ging ze na of de bloeddruk die in de spreekkamer wordt gemeten een andere prognostische betekenis heeft dan de bloeddruk die ambulant wordt gemeten. De resultaten tonen alvast aan dat ambulante bloeddrukname overdag een betere voorspeller is van majeure cardiovasculaire incidenten.
In juli 2002 werden de resultaten van de „Women’s Health Initiative”(WHI)-studie bekendgemaakt, waaruit bleek dat gecombineerde hormonale substitutietherapie (HST) positief geassocieerd was met het ontstaan van borstkanker. Deze informatie sijpelde langzaam door naar het Belgische publiek, met een daling van het HST-gebruik vanaf het 4e trimester van 2002 en een verdere scherpe daling in de volgende 3 jaar tot gevolg. Vanaf 2006 stabiliseerde het gebruik op ongeveer de helft van dit in 2001. Uit de registratie van borstkanker in de provincie Limburg (LIKAR) tussen 1996 en 2005 blijkt dat de borstkankerincidentie bij vrouwen tussen 50 en 69 jaar stijgt tot en met 2002, en dan scherp daalt in 2003 en 2004. In 2005 is er een niet te verklaren stijging van het aantal borstkankers. De incidentie blijft evenwel significant lager dan in 2002. Deze trend wordt alleen vastgesteld bij de vrouwen die veruit het vaakst HST gebruiken, nl. vrouwen tussen 50 en 69 jaar, maar niet in andere leeftijdscategorieën. De WHI-studie heeft dus een aardverschuiving teweeggebracht in het HST-gebruik. De daling van HSTgebruik wordt, zoals in alle landen waar er een hoog gebruik van HST bestond, vrij snel gevolgd door een daling van het aantal borstkankers.
Sinds jaren worden cervixcytologiegegevens doorgestuurd vanuit pathologielaboratoria naar het Limburgs
Kankerregister (LIKAR). Tot op heden zijn slechts kortetermijngegevens gepubliceerd over de status van de
cervixkankerscreening in België en Vlaanderen. Deze 10 jaar LIKAR-gegevens weerspiegelen de performantie
van cervixkankerscreening in de provincie Limburg en geven een inzicht in de omvang van de opgespoorde
pathologie.
Dekkingsgraden voor cervixkankerscreening in deze populatie van vrouwen tussen 25 en 64 jaar bedroegen
48, 63 en 91% over observatieperioden van respectievelijk 3, 5 en 10 jaar. Nochtans worden te veel
vrouwen te dikwijls gescreend. Het aantal uitstrijkjes dat genomen wordt in een periode van 5 jaar is echter
voldoende om, althans in theorie, 80% van de vrouwen tussen 25 en 64 jaar te screenen. Andere cijfers die
in deze studie getuigen van een opportunistisch screeningsgedrag zijn een hoge screeningsfrequentie (52 en
96% van de uitstrijkjes dragen niet bij tot de dekkingsgraad over een observatieperiode van respectievelijk
3 en 5 jaar), de afname van de dekkingsgraad naarmate de vrouwen ouder worden, wat resulteert in het vinden
van invasieve letsels bij vrouwen ouder dan 65 jaar.
Tussen 1996 en 2006 had 8% van de vrouwen (alle leeftijden) die ooit getest werden ten minste eenmaal
een abnormaal uitstrijkje. Men zag een sterke toename in de tijd van het aantal abnormale uitstrijkjes
van 4,6% (periode 1996-2000) naar 7,6% (periode 2001-2006). Deze gegevens illustreren de inefficiëntie van
niet-georganiseerde screening voor een ziekte die meer prevalent wordt.
Vragen en problemen die door gasten gebracht worden in een inloophuis voor kankerpatiënten en hun
naasten in Hasselt kunnen ons wellicht op het spoor brengen van mogelijkheden tot verbetering van de reguliere
zorg. Met dit doel werden de routineregistratiegegevens van 214 gasten bestudeerd.
De meeste gasten zijn vrouwen en ouderen. De meeste van hen zijn gehuwd of wonen samen en hebben
kinderen. Zij komen vooral omdat zij behoefte hebben aan een luisterend oor of hun verhaal eens kwijt
willen. Daarbij is de nood niet zozeer formele psychologische hulp, maar wel een gewoon menselijk gesprek.
Er blijkt ook nog steeds behoefte te bestaan aan meer informatie rond allerhande praktische aspecten van
het leven met kanker.
Nu kankerpatiënten steeds minder lang in het ziekenhuis verblijven, vormen deze resultaten een uitdaging
voor met name de thuiszorg.
Inleiding. Analyse van het Limburgs Kankerregister (1996-2001) toonde een geografisch cluster van blaaskanker
bij mannen aan. De hoogste waarde werd gevonden in de regio Hasselt-Alken. Deze verhoogde
waarden konden niet verklaard worden door ecologische analysen. Daardoor werd besloten tot een epidemiologisch
onderzoek met het individu als eenheid van analyse.

Methodologie. Een patiëntcontroleonderzoek werd gestart waarbij 203 patiënten en 380 controlepersonen
werden opgenomen. Patiënten met blaaskanker werden tot medewerking verzocht door hun huisarts of
uroloog. De controlepersonen werden bepaald aan de hand van een gerandomiseerde steekproef uit de Limburgse
bevolking ouder dan 50 jaar. Een uitgebreid gestructureerd interview werd afgenomen en bloedmonsters
verzameld voor het bepalen van de bloedwaarden en voor genetische analysen.

Resultaten. Roken is de belangrijkste risicofactor voor het ontstaan van blaaskanker. Fruitconsumptie
vermindert het effect van roken op het risico op blaaskanker, maar neutraliseert het niet. Selenium vermindert
het risico op het ontstaan van blaaskanker. Beroepsblootstelling aan aromatische aminen en verhoogde
bloedwaarden van cadmium zijn geassocieerd met een verhoogd risico op blaaskanker.
In het vorige artikel over tien jaar kankerregistratie in Limburg werd gerapporteerd over de methodiek vanhet Limburgs kankerregister (Likar)en over de incidentie, tijdstrends en voorspellingen van alle kankers samen. In dit artikel worden meer in detail borstkanker, prostaatkanker, longkanker, gastro-intestinale kankers, blaaskanker, melanomen en andere huidkankers, kankers van uterus, ovaria en cervix, en hematoligsche kankers belicht.
In de periode 1996-2005 werden in Limburg 36.812 primaire kankers gediagnosticeerd en histopathologisch/cytoligsch of hematologisch bewezen (basocellulaire carcinomen van de huid niet inbegrepen). Daarvan ware er 33.795 invasieve en 3.017 niet-invasieve kankers. de ruwe incidentie van invasieve kankers bedroeg 480/100.000 persoonsjaren voor mannen en 370/100.000 voor vrouwen; gestandaardiseerd naar de Europese populatie is dit respectievelijk 448 en 312. De top 5 van de kankerlokalisaties bij de man zijn de prostaat, de longen, het colon, de urineblaas en non-melanoomhuidkanker. Bij de vrouw zijn dit de obrst, het colon, de uterus, de non-hodgkinlymfomen en de non-melanoomhuidkanker. Bij de mannen is de naar leeftijd gestandaardiseerde tijdstrend voor al de kankers samen tussen 1996 en 2005 stabiel. Bij de vrouwen is er een statistisch significante toenmae, toe te schrijven aan de toename van borstkanker. Prostaatkanker neemt toe, longkanker neemt af bij mannen en blijft stabiel bij vrouwen. Colorectale kanker blijft stabiel, zo ook blaas- en cervixkanker. Maagkanker lijkt af te nemen. daarentegen lijkt het melanoom licht toe te nemen bij mannen. De hoge incidentie van hematologische kankers is opvallend. De recente implementatie van de resultaten van de hematologische laboratoria is een mogleijke verklaring hiervoor.
Selecties voor theaterfestivals lokken altijd discussies uit. De jury van het Theatertreffen Berlin 2010 koos expliciet voor hedendaagse stukken over overleven, samenleven en alledaagsheid onder de fall-out van de financieel-economische explosie. En zo liet ze een deel van het Duitse publiek bewust op zijn honger naar klassiekers zitten. In de plaats kwamen ‘lustvolle Weltuntergangsbeschwörung’, ‘Heiterkeit der Überlebenden’ en Theater jenseits der Angst’. Vijf steekproeven en een coda. Het volledige artikel in electronische versie via volgend adres: www.rektoverso.be/nummers/920-nr-42-juli-augustus-2010/1468-staying-alive-in-butzbach