clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Wat zijn cruciale vuistregels bij het formuleren van eenduidige en efficiënte meerkeuzevragen? Hoe kan je meerkeuzevragen opstellen die peilen naar zowel kennis, inzicht als toepassingen? Hoe kan je voorkomen dat meerkeuzevragen hints bevatten naar het juiste antwoord? Is giscorrectie altijd de beste methode om gokken bij studenten te ontmoedigen? Meer en meer lesgevers, zowel in het hoger onderwijs als in de derde graad van het secundair onderwijs, maken gebruik van meerkeuze-examens. Deze handleiding biedt mogelijkheden aan om de kwaliteit van meerkeuzevragen te controleren. Ook worden verschillende methodes om het gokken van studenten tegen te gaan, besproken. Daarnaast staat dit boek boordevol praktische tips m.b.t. inhoudelijke en vormelijke aspecten van meerkeuzevragen, met een handige checklist als toemaatje. De synergie tussen onderzoek, onderwijsbeleid en praktijk maakt van deze handleiding een interessant hulpmiddel voor alle lesgevers die aan de slag willen gaan met meerkeuzevragen in hun onderwijspraktijk, voor verantwoordelijken toetsbeleid of voor iedereen die docenten ondersteunt in hun onderwijs- of evaluatiepraktijk.
Dit boek onderzoekt hoe internationale actoren in Sub-Sahara Afrika omgaan met traditionele rechtsinstellingen en mechanismen voor geschillenbeslechting in het kader van transitional justice en ontwikkelingshulp aan de justitiesector. Daartoe werden het beleid en de interventies van internationale actoren in zes landen (Malawi, Mozambique, Rwanda, Oeganda, Sierra Leone en Zambia) ganalyseerd. Donoren blijken geen specifiek beleid te hebben inzake het gebruik van traditionele machanismen in transitional justice en laten zich vooral leiden door het belang van lokaal eigenaarschap en respect voor mensenrechten, hetgeen tot spanningen leidt. In ontwikkelingshulp aan de justitiesector is er al wat meer aandacht voor traditioneel recht, alhoewel dit beperkt blijft tot officiële traditioneelrechtelijke structuren, terwijl interventies inzake onofficieel recht aan actoren van het maatschappelijke middenveld worden overgelaten. Het boek analyseert de problemen die hieruit voortvloeien en formuleert voor elk domein en voor beide domeinen samen een reeks aanbevelingen voor toekomstige interventies.
Deze derde editie van het Handboek Psychofarmacotherapie bevat een grondige herziening van de bestaande data en aanvulling met meer recente wetenschappelijke gegevens en aanbevelingen.
Het accent ligt op de farmacologische aspecten van de diverse aangehaalde farmaca en minder op de theoretische achtergrond van de ziektebeelden. Het gebruik van overzichtelijke schema's, beslissingsbomen, en overzichtelijke tabellen werd aangemoedigd voor deze nieuwe editie. Naast evidence based literatuur;, wordt ook gekeken naar eigen opinies en standpunten berustend op individuele ervaring (expert opinion).
Er werden een aantal nieuwe hoofdstukken ingevoegd zoals de farmacologische benadering van ADHD en autisme, educatie in correct psychofarmacagebruik, ethiek van het voorschrijven,  de toekomstperspectieven van de farmacogenetica, het interpreteren van onderzoek- en studieresultaten en een kort historisch overzicht van deze nog relatief jonge discipline.
Het Handboek Psychofarmacotherapie is geschikt als handboek in het (hoger) onderwijs en als naslagwerk. Het is een leidraad voor de geneesheer in opleiding (psychiaters, maar ook huisartsen en neurologen), de apotheker, de farmaceutische industrie en alle professionelen geïnteresseerd in de materie.
Een uitgave in samenwerking met BCNBP (Belgian College of Neuropsychopharmacology and Biological Psychiatry - www.bcnbp.org).
De franse psychoanalyticus Jacques Lacan ontwikkelde een uniek denkkader om psychotische ervaringen te bestuderen en te behandelen. In dit boek brengt Stijn Vanheule de fineses van Lacan’s denken over psychose in kaart. Globaal onderscheid hij vier periodes in diens oeuvre. In elk van deze periodes staan een aantal sleutelteksten en specifieke concepten centraal. Deze worden in detail besproken en gekoppeld aan de kliniek van de psychose. Bijzondere aandacht gaat uit naar het klinisch materiaal waar Lacan van vertrekt en naar zijn kritische dialoog met andere theorieën en verwante disciplines. Lacan’s volledige oeuvre komt aan bod, wat van dit boek een belangrijk naslagwerk maakt.
De wet van 26 maart 2012 wijzigt de collectieve schuldenregeling. Zij verduidelijkt een aantal rechten en plichten van de actoren van de procedure. De wet verankert de schuldbemiddelingsrekening en regelt de hoogte en de tijdige uitbetaling van een leefgeld dat de schuldenaar in staat stelt menswaardig te leven. Zij herziet het statuut van de schuldbemiddelaar en breidt diens informatieplicht uit. Tevens versterkt deze wet de dynamiek van de procedure door maatregelen betreff ende de looptijd van een minnelijke aanzuiveringsregeling en de tijd waarover de schuldbemiddelaar beschikt om een regeling tot stand te brengen. Parallel met de wet van 26 maart 2012 behandelt de wet van 14 januari 2013 houdende diverse bepalingen inzake werklastvermindering binnen justitie een aantal knelpunten van de collectieve schuldenregeling, zoals de beëindiging ervan op initiatief van de schuldenaar, het lot van de gelden op de bemiddelingsrekening en de wachtperiode voor het indienen van een nieuw toelaatbaarheidsverzoek.
Op het vlak van financieel management is er met
uitzondering van Antwerpen weinig tot geen samenwerking tussen
de centrumsteden en hun OCMW’s. Zo er wel samenwerking is, betreft
die voornamelijk domeinen die het beheersmatige overstijgen
of die enigszins grijp- en meetbaar zijn. BBC kan een aanleiding
zijn om de samenwerking te intensifiëren. Of dit zal gebeuren, lijkt
afhankelijk te zullen zijn van de lokale politieke wil om samen te
werken en van de mate waarin de financieel beheerders loskomen
van hun ontvangersrol en zich als managers ontplooien.
In dit artikel gaan we op zoek naar pedagogische strategieën die jongeren warm kunnen maken voor taalvariatie. We gaan na hoe we jongeren kunnen laten kennismaken met het Vlaamse taallandschap en hoe we ze op een interactieve en kritische manier bewust kunnen maken van de rijkdom aan talige variatie in Vlaanderen. Het volledige continuüm passeert de revue, gaande van dialect over het zogenaamde Verkavelingsvlaams (het Oe-noemde-gij-Nederlands) tot het Algemeen Nederlands. Aan de hand van didactische tips proberen we oraal erfgoed op een aantrekkelijke manier over te brengen.
In dit artikel staat het wegkwijnen van het Vlaamse Soeverein-Baljuwschap in de 17e eeuw centraal. Dit rechtersambt dateerde uit de 14e eeuw en had het hele graafschap Vlaanderen als ressort, maar verloor in de Vroegmoderne Tijd geleidelijk verschillende competenties en aanzien. Uit financiële overwegingen schakelden de functionarissen daarom over van hoofdzakelijk onbemiddelde zwervende delinquenten naar een meerderheid van gedomicilieerde lieden uit de middenklassen. Op die manier kwamen de soeverein-baljuws echter in het vaarwater terecht van lokale en regionale instanties die het berechten van deze personen als hun eigen bevoegdheid beschouwden. Met de hulp van de Raad van Vlaanderen werd het optreden van het Soeverein-Baljuwschap steeds meer betwist, wat leidde tot het bevragen van zijn maatschappelijke nut en uiteindelijk tot het verdwijnen van het ambt.
Geschiedenis in het Frans en wiskunde in het Engels? Dat is volgens sommigen de oplossing om de Vlaamse leerlingen (nog) beter vreemde talen aan te leren. Vlamingen gaan er al prat op veel talen te spreken. Terecht, zo blijkt uit internationale onderzoeken. Maar die onderzoeken tonen ook aan dat andere landen het stilaan beter doen. In dit artikel pleiten de auteurs voor meertalig onderwijs in Vlaamse scholen. Ze voeren een aantal argumenten pro aan en wijzen op de gunstige resultaten van gedane experimenten. Dit geldt ook voor migrantenkinderen. Ze bespreken tevens een drietal obstakels die de invoering in de weg staan: wetgeving, eentalig denken, vooroordelen.
De inwoners van Butembo, een middelgrote stad in het oosten van de Democratische Republiek Congo, kozen wel een bijzondere bijnaam voor hun stad: “Bruxelles au Congo.” Deze naam is bijzonder, omdat op het eerste zicht de twee steden elkaars tegenpool lijken. Terwijl Brussel een bruisende en lawaaierige stad is, lijkt Butembo wel een ingeslapen dorpje. Bij gebrek aan elektriciteit, valt het leven elke dag bij valavond stil. De 700 000 inwoners moeten zich eveneens redden zonder waterleidingsnet en zonder riolering. Huizen zijn voornamelijk uit aarde opgetrokken, en geen millimeter van het wegennet is verhard. Ondanks het gebrek aan urbane infrastructuur die naam waardig, spreken de bewoners over hun stad als “Brussel in Congo,” als een moderne en dynamische stad. Deze bijnaam dankt de stad niet alleen aan de prominente plaats die ze inneemt op vlak van wereldhandel, maar vooral aan de levensvisie van haar bewoners. Het artikel wil een bijdrage leveren aan het actuele debat over stedelijkheid in Sub-Saharisch Afrika, een debat waarin wetenschappers over de disciplines heen trachten het eurocentrisme afschudden. Het is een denkoefening in het bekijken van een Afrikaanse stad door de bril van haar inwoners.
In dit boek reflecteren experts over het hedendaagse menselijke verlangen naar verlossing. Wie wil verlost worden, waarvan en waarom? En waar wordt vandaag verlossing beloofd en gezocht? Wat maakt iemand tot een schijnheilige of een heilige, een charlatan of een verlosser, een zakkenroller of een echte redder en hoe kunnen we vandaag mensen ondersteunen om zelf dit onderscheid te leren vinden? Is verlossing hetzelfde voor een boeddhist, een christen, een moslim of een jood? Wie zijn de spirituele meesters vandaag in de grote wereldgodsdiensten en kan hun boodschap of visie iets betekenen voor de hedendaagse mens op zoek naar verlossing? Welke zijn de grote spirituele meesters die vandaag nog te (her)ontdekken zijn? In het eerste deel van dit boek wordt het accent voornamelijk gelegd op de betekenis van idolen, heiligen en verlossers voor de moderne mens. In de tweede helft wordt vooral ingegaan op specifieke hedendaagse spirituele meesters binnen jodendom, christendom, islam en boeddhisme. Wil er iemand mijn Messias zijn? brengt bijdragen van: Henk Tieleman, Anne-Marie Korte, Ruard Ganzevoort, Geertje de Vries, Leo van der Tuin, Johan Verstraeten, Meins Coetsier, Dirk Boone, Jan Leyers en Frans Goetghebeur.
Sinds 2005 is het Steunpunt GOK actief op het terrein van de Brede School. Op vraag van de Vlaamse Minister van Onderwijs, Vorming en Werk en in samenwerking met diverse actoren uit het veld en het beleid, met name het Departement voor Onderwijs en Vorming, het Departement voor Cultuur, Jeugd en Sport, het Departement voor Welzijn, Volksgezondheid en Gezin en de Vlaamse Gemeenschapscommissie, werd een referentiekader voor de Brede School ontwikkeld. Tevens volgt het Steunpunt GOK gedurende drie schooljaren 17 proefprojecten Brede School op met de bedoeling daaruit lessen te trekken voor een bredere implementatie van de Brede School in Vlaanderen en Brussel. Twee jaren opvolging laten toe de initiële contouren van de Brede School verder te verfijnen en in te vullen. In eerste instantie gaat daarbij vooral aandacht naar het organiseren van een Brede School, een topic dat binnen de proefprojecten ruimschoots aandacht kreeg. Tevens belichten we het inhoudelijke verhaal van de Brede School, want ook op dit vlak zijn de uitdagingen groot. In dit artikel laten we u alvast mee proeven van de opgedane ervaringen in de hoop dat ze voor de lezer inspirerend werken.
Dit is de basistekst van een reeks over sociaal kapitaal. Hier worden de theoretische concepten behandeld die in de bijhorende artikels over sociaal kapitaal worden geconcretiseerd en geïllustreerd. De inleiding brengt sociaal kapitaal in verband met enkele verwante begrippen, met name sociale cohesie, gemeenschap en solidariteit. Vervolgens gaan we op zoek naar de wortels van het concept. Het zal duidelijk worden dat sociaal kapitaal geen recente uitvinding is, maar zijn oorsprong vindt bij klassieke denkers uit de 18e en 19e eeuw. Ook de term sociaal kapitaal is niet nieuw; we bespreken enkele prominente auteurs die het begrip als eerste introduceerden. In een derde punt komen enkele recentere definities aan bod. De visies van de drie sociaal kapitaal-protagonisten Pierre Bourdieu, James Coleman en Robert Putnam worden achtereenvolgens besproken. Ten vierde tonen we aan dat sociaal kapitaal zich laat ontleden in twee belangrijke componenten: netwerken en houdingen, ook wel de structurele en attidunale component genoemd. Vervolgens gaan we dieper in op drie fundamenteel verschillende types sociaal kapitaal, met name bonding, bridging en linking. Sociaal kapitaal kan verder op verschillende niveaus bestudeerd worden. In een zesde punt komen zowel het macroperspectief als de microbenadering aan bod. De bronnen en effecten van sociaal kapitaal worden respectievelijk in deel zeven en acht behandeld. Ten slotte worden naast de positieve effecten ook enkele schaduwzijden van sociaal kapitaal belicht. We ronden af met enkele conclusies en kritische bedenkingen.
In verzekerde bewaring vertelt de geschiedenis van de Vlaamse kinderopvang, van de oprichting van de eerste crèche in 1845 tot de impact van het kwaliteitsdecreet in 2003. Deze grondige studie gaat uit van een aantal actuele vragen. Waarom werd er nooit een coherente sociale pedagogiek ontwikkeld in deze sector? Waarom wordt kinderopvang nog steeds beschouwd als een noodzakelijk kwaad? Door de kinderopvang in zijn maatschappelijke context te plaatsen, maakt de auteur duidelijk hoe politieke, economische en andere veranderingen een invloed hebben op hoe we denken over kinderen, over moeders en over opvang. Meteen maakt hij ook een kritische analyse van de pedagogiek – of van het ontbreken ervan. Het boek geeft ook mee hoe een dergelijke pedagogiek in de toekomst ontwikkeld kan worden.
In deze lezing bouwt Eva Brems vanuit haar academische expertise en haar ervaring als mensenrechtenactivist een politiek project op. De staatshervorming is niet het alfa en omega van de Belgische politiek. Hoe de staat ook georganiseerd is, belangrijker is de visie die deze uitdraagt. Eva Brems durft dromen van een België dat zijn complexen achter zich laat en een voortrekkersrol durft opnemen in een aantal fundamentele debatten. Eén van de thema’s die aan bod komen is de internationale rol van België. Ooit was België voortrekker van de Europese eenmaking. Recenter werd België koploper in de strijd tegen ontoelaatbare wapens (antipersoonsmijnen, clustermunities, wapens met verarmd uranium). Kan België zich profileren als promotor van het internationaal recht en de mensenrechten in de internationale relaties? Ook de mensenrechten in België krijgen een plaats. Eva Brems stelt vast dat er nog gaten zitten in de bescherming van de fundamentele rechten in ons land, en doet concrete voorstellen om deze te dichten. Ten slotte neemt ze het diversiteitsbeleid onder de loep, in het bijzonder de emancipatie van vrouwen en van culturele en religieuze minderheden.
Leerlingenevaluatie wordt in het deeltijds kunstonderwijs op zeer diverse wijze ingevuld. Ze gebeurt veelal op het niveau van de klas, gekarakteriseerd door de intuïtieve aanpak van elke individuele leraar. Deze tekst bevat een pleidooi voor een evaluatiesysteem dat werkzaam is op alle niveaus van de school en zowel het leerproces van de leerling, het didactisch handelen van de leraar, het inhoudelijk beleid van de school als de communicatie met de ouders ondersteunt. Op basis van een theoretische uitwerking die aansluit bij de didactiek van het ‘begeleid zelf- 
standig leren’ (uitgangspunten) wordt evaluatie gesystematiseerd in een 
geheel van elementen (mogelijkheidsvoorwaarden) die bijdragen tot de 
creatie van een krachtige leeromgeving. Vervolgens wordt een prototype 
van een evaluatieformulier uitgewerkt dat aansluit bij de geformuleerde 
uitgangspunten en mogelijkheidsvoorwaarden. De inhoud van dit for- 
mulier is geïnspireerd door het onderzoek naar flow experience en maakt 
het mogelijk om naast de instrumentaal-technische en artistieke vaar- 
digheden ook de motivatie en de cognitieve vaardigheden van een leer- 
ling diepgaand te evalueren.
Dit boekje wil de lezer inzicht geven in de werking van de Belgische staat. We hebben geprobeerd de Belgische staatsstructuur zo eenvoudig en duidelijk mogelijk
uit te leggen. Maar ingewikkelde structuren eenvoudig uitleggen is niet gemakkelijk, al was het maar omdat we begrippen moeten gebruiken die voor de meeste lezers zeker geen dagelijkse kost zijn. Verstaanbaarheid was ook de leidraad voor de indeling. In het eerste deel leggen we een aantal beginselen van de Belgische staatsstructuur uit. Dat moet om de rest te begrijpen. De delen II, III en IV behandelen de verschillende Belgische beleidsniveaus. In deel II komt de federale overheid aan bod, deel III behandelt de gemeenschappen en de gewesten, en deel IV de provincies en de gemeenten. In deel V behandelen we de internationale rechtsorde (de Europese Unie, de Verenigde Naties en de Raad van Europa). In het laatste deel worden een aantal fundamentele rechten van de mens uitgelegd. Telkens is er aan het eind een samenvatting. Om uw kennis van de Belgische staat te testen, hebben we ten slotte ook vragenreeksen ontwikkeld. Die zijn terug te vinden op het internet (http://www.belgtoets.ugent.be). Op het einde van dit boekje vindt u daarover meer informatie (p. 305). Op het einde treft u ook een lijst met nuttige websites aan (p. 302)
HRM plannen is een veelzijdige en langdurige bezigheid. Het beperkt zich niet enkel tot het schrijven van een uitgewerkt plan. Het gaat over mensen overtuigen, de organisatie voorbereiden op HRM, een grondige analyse maken van zowel de omgeving als de interne organisatie, prioriteiten stellen, een plan schrijven om tenslotte werk te maken van het opvolgen, evalueren en bijsturen van het plan. In dit werk hebben we niet alleen aandacht voor  deze verschillende fasen in het planningsproces, maar ook voor de onderliggende visies en uitgangspunten van strategische planning. HRM is een managementactiviteit die een sterke behoefte heeft aan een coherente visie. Mensen worden aangesproken op basis van een verhaal waarin duidelijk de ambities en de visie van HRM naar voren worden gebracht. Dit grote verhaal kan vervolgens worden geconcretiseerd aan de hand van HR-doelstellingen en -toepassingen. Het planningsproces gaat bovendien uit van de centrale vraag hoe HRM een bijdrage kan leveren aan de organisatie. Dit ‘bijdrage-denken’ is in het werk de rode draad doorheen de HRM planning, wat een sterk uitgangspunt vormt om tot een volwaardig HRM in de organisatie te komen.
In het geannoteerde arrest diende de Raad van State uitspraak te doen overe een beroep tot nietigverklaring van een besluit van 18 mei 2000 van de Vlaamse Minister van Economie, Ruimtelijke Ordening en Media houdende gedeeltelijke goedkeuring van een bijzonder plan van aanleg van de gemeente Knesselare. De verzoeker vooerde aan dat de betroken minister niet bevoegd was om het bijzonder plan van aanleg alleen goed te keuren, zodat het arrest onder meer betrekking heeft op de wijze waarop de Vlaamse Regering beslissingen kan nemen en meer bepaald op de vraag in welke mate en onder welke voorwaarden de individuele ministers gemachtigd zijn om beslissingen alleen te nemen.
Dit hoofdstuk geeft enkele vaststellingen. In de eerste plaats wordt een schets geboden van de immigratiesamenleving en het belang van het onderwijs in het proces van inburgering en integratie. Daarna wordt kort ingegaan op de zorgelijke onderwijspositie van allochtone groepen. Vervolgens wordt de totstandkoming in de loop der tijd van het overheidsbeleid inzake integratie en minderheden toegelicht, zij het met de nadruk op het onderwijs. Na een bespreking van de uitkomsten van de beleidsinspanningen gaat de auteur op zoek naar mogelijke verklaringen voor de moeizame vormgeving en het vermoedelijke gebrek aan zichtbaar succes.
Criminologie associeert corruptie vaker met derdewereldlanden dan met maatschappelijke problemen van westerse welvarende landen. Naar aanleiding van die derdewereldlanden, ook gekend als het ‘zich nog ontwikkelende Zuiden’, doet de beschikbare literatuur bovendien een hechte band veronderstellen tussen georganiseerde misdaad en corruptie, al wordt toegegeven dat de illegale aard van beide empirisch onderzoek belemmert. De gebruikelijke criminologische belichting levert bijgevolg geen beeld op waarvan de waarachtigheid is verzekerd. Dit beeld laat zich alvast aanscherpen naar aanleiding van georganiseerde misdaad die verband houdt met de productie en export van cocaïne. Die thematische vernauwing brengt een afbakening mee van de te beschouwen derdewereld regio, tot een handvol Latijns-Amerikaanse landen waar deze misdaad wordt vermoed: Bolivië, Colombia, Mexico en Peru. In deze bijdrage wordt dan eerst de ruimere regionale context van deze landen verkend, en wordt deze gepositioneerd ten aanzien van andere landen uit het Zuiden. Daartoe wordt gebruik gemaakt van rapporten van gespecialiseerde niet-gouvernementele organisaties, zoals Transparency International (TI) en Global Integrity (GI), en van studies van het United Nations Office on Drugs and Crime (UNODC) - het adviesorgaan van de Verenigde Naties dat actief is in de misdaadbestrijding. Er wordt ook verwezen naar werkzaamheden van gerechtelijke en andere overheden uit de betreffende landen. Met die oefening wordt de aard en omvang ingeschat van de corruptie die de illegale productie en export van cocaïne genereert, maar ook van de reactie tegen die corruptie. Daarbij wordt eveneens ingegaan op indicatoren van dodelijk geweld in bronlanden van de cocaïne economie.
Metaforiek vormt een belangrijk mechanisme van terminologievorming en veraanschouwelijking van concepten in elke wetenschap, en wel heel prominent in de vertaalwetenschap. In deze bijdrage gaan we kort in op het wezen van de metafoor, een gegeven dat op een aantal punten verwantschap vertoont met dat van de vertaling zelf. Van de metaforen in het vertaalbeschouwelijk discours besteden we aandacht aan de klassieke die betrekking hebben op de gespannen relatie tussen vertaling en origineel, en de modernere die meer het vertaalproces betreffen, en de rol van de vertaler als bemiddelaar, soms gevreesd, gewantrouwd of benijd om zijn geprivilegieerde toegang tot voor anderen door taal- en cultuurverschillen van elkaar afgescheiden sferen.