clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Natriuretische eiwitten zijn in de medische wereld doorgaans gekend voor hun cardiovasculaire en renale functies. In de huidige wetenschappelijke literatuur is er steeds meer evidentie voor een rol van deze eiwitten in de regulatie van het humaan lipiden- en glucosemetabolisme. Binnen deze regulerende processen blijkt er een belangrijke koppeling aanwezig te zijn tussen het hart enerzijds en verschillende insulinegevoelige
organen zoals het vetweefsel, de skeletspier en de lever anderzijds. Obesitas wordt echter vaak geassocieerd met een verstoorde regulatie van het natriuretisch-eiwitsysteem, hetgeen de ontwikkeling van obesitas en hiermee gerelateerde cardiometabole complicaties mogelijk in de hand werkt. Ondanks het feit dat er tot op heden geen causale verbanden zijn aangetoond, lijken natriuretische eiwitten potentiële targets te zijn om de metabole gezondheid van personen met obesitas of type 2-diabetes mellitus te verbeteren.
In Vlaanderen wordt er op dit moment een hevig debat gevoerd rond het herverdelen van de hoge maatschappelijke kosten die eigen zijn aan het verspreid verstedelijkingsmodel, maar ondanks dit debat blijven we doorverkavelen. We onderzoeken hoe dit debat meer impact kan hebben door de maatschappelijke kosten en baten van alternatieve verstedelijkingsscenario’s te expliciteren.
Een Maatschappelijke Kosten Baten Analyse (MKBA) is een methode om de waarde van alle gevolgen van een beleidsbeslissingen voor alle leden van de samenleving te evalueren door deze gevolgen (de kosten en baten) om te zetten in een aantal monetaire waarden. De uitvoering van een dergelijke MKBA is een complex proces. Het opzet van dit onderzoek is om een model te ontwikkelen voor een ‘participatieve MKBA’ die toelaat dat een collectief van bewoners, lokale overheden en lokale organisaties alternatieve toekomsten voor hun verkaveling coproduceren, en vervolgens de kosten en baten van deze toekomsten doorrekenen.
In de paper wordt een eerste toetsing van dit model besproken aan de hand van een concrete case in de Heilig-Hartwijk in Hasselt. In deze paper maken we de analyse van het participatieproces tot nu toe door te kijken naar hoe de MKBA de transparantie in het proces vergroot en wie zijn kosten en baten er in rekening worden gebracht en dus standing heeft in het proces.
De vraag vanuit de auditwereld naar junior auditors is de laatste jaren steeds toegenomen. Door het vraagoverschot vindt zowat elke geïnteresseerde reeds een job als junior auditor vooraleer zij/hij1 afgestudeerd is. Door de toegenomen competitie tussen de verschillende auditkantoren ontstaat de perceptie dat de focus op kennis als belangrijkste aanwervingscriterium onder druk komt te staan. Ook de recente wijzigingen in de toelatingsexamens van het IBR versterken deze indruk. In dit onderzoek wordt nagegaan of deze perceptie terecht is, en wordt op zoek gegaan naar het ideale profiel van de junior auditor, zoals gepercipieerd door de auditwereld. Uit de literatuur blijkt alvast dat de focus bij de aanwerving van een junior auditor niet langer meer op kennis ligt en worden er twaalf andere kenmerken van het auditberoep naar voor geschoven die van belang zouden zijn bij de aanwerving. Ook de interviews die werden afgenomen bij tien Belgische respondenten bevestigen dat kennis binnen de Belgische auditwereld niet langer het belangrijkste aanwervingscriterium is voor een junior auditor. Auditkantoren geven aan dat ze de dag van vandaag veel meer focussen op kenmerken waarop ze weinig tot geen invloed hebben, zoals het kritisch denkvermogen, de sociale vaardigheden, de teamwerking, de stressbestendigheid en het timemanagement van een sollicitant.
Deze bijdrage biedt een kennismaking met een nog relatief onbekend concept in de vastgoedwereld: ESCO-projecten (ESCO staat voor Energy Service Company(ies)). Dergelijke projecten bieden een innovatieve insteek voor private en publieke vastgoedeigenaars om hun energiebesparingsdoelstellingen te bereiken zonder zware investeringen te moeten doen. De belangrijkste elementen/obstakels van een ESCO-project worden in deze bijdrage besproken en gedefinieerd waarna er voornamelijk zal worden ingezoomd op het aanbesteden van dergelijke projecten. Hierbij vindt er allereerst een afweging plaats tussen de concurrentiegerichte dialoog (voorkeur in Nederland), de mededingingsprocedure met onderhandeling (voorkeur in België) en het nieuwe innovatiepartnerschap. Verder wordt er een voorstel gedaan voor mogelijke selectie- en gunningscriteria die in de aanbestedingsprocedure kunnen worden gebruikt. Tot slot staat deze bijdrage ook nog even stil bij de belangrijkste elementen en voornaamste knelpunten bij het sluiten van de uiteindelijke overeenkomst met de ESCO.
Een belangrijk deel van de burgers realiseert ondanks meerdere vereenvoudigingsinitiatieven hun sociale rechten niet. Automatische rechtentoekenning, waarbij de overheid rechten automatisch toekent aan rechthebbenden op basis van informatie die ze op al haar niveaus ter beschikking heeft, is een mogelijke strategie om deze non-take-up van sociale rechten aan te pakken. Deze bijdrage brengt de visie van OCMW’s in kaart omtrent (1) welke factoren deze non-take-up verklaren, (2) de voor- en nadelen van automatische rechtentoekenning in het aanpakken van 
deze problematiek, (3) de impact van automatische rechtentoekenning op de interne werking van OCMW’s, en (4) de verwachte uitdagingen op het beleidsniveau verbonden aan deze automatisering. Aan de hand van een grondige literatuurstudie en verkennende interviews werd een conceptueel model opgesteld dat
vervolgens door 148 Vlaamse OCMW’s werd gevalideerd. Hieruit blijkt dat meer dan 90 % van de OCMW’s ervan overtuigd is dat
informatie- en administratieve drempels de realisatie van rechten
in grote mate verhinderen. Meer dan negen op de tien OCMW’s gaven aan dat automatische rechtentoekenning deze drempels sterk zou kunnen verlagen. Maar liefst driekwart van de OCMW’s is dan ook voorstander van automatische rechtentoekenning en vindt het de meest doeltreffende methode om non-take-up te bestrijden. Het systeem, momenteel niet toepasbaar voor elk sociaal recht vanwege uitdagingen op verschillende beleidsniveaus, zou echter ook enkele nadelen met zich meebrengen in de huidige werking van OCMW’s. Meer bepaald vreest ongeveer de helft van de bevraagde OCMW’s contact te verliezen met cliënten en een vierde denkt dat dit zowel sociale fraude als meer terugvorderingen zou 
veroorzaken. Door een reallocatie van de vrijgekomen administratieve tijd zouden OCMW’s zich echter kunnen heroriënteren naar een dienstverlening waarbij het OCMW zich tot de cliënt wendt. Daardoor zouden de verwachte nadelen in grote mate kunnen worden opgevangen.
De afdeling Wetgeving van de Raad van State diende zich recentelijk te buigen over een voorontwerp van
 ordonnantie betreffende het roerend en immaterieel cultureel erfgoed van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.
De afdeling Wetgeving maakte van die gelegenheid gebruik om de puntjes op de i te zetten over de precieze
strekking van het wettigheidsbeginsel in sociaal-economische aangelegenheden, dat is neergelegd in artikel 23
van de Grondwet.1
 Deze grondwetsbepaling stelt dat ieder het recht heeft een menswaardig leven te leiden. De
wet, het decreet of de ordonnantie, rekening houdend
met de overeenkomstige plichten, waarborgen daartoe
de economische, sociale en culturele rechten, waarvan ze
de voorwaarden voor de uitoefening bepalen.2
 De afdeling Wetgeving van de Raad van State en het Grondwettelijk Hof zijn het erover eens dat het waarborgen van de
economische, sociale en culturele rechten en het vaststellen van de voorwaarden voor de uitoefening ervan, een
 materie uitmaakt die door de Grondwet aan de bevoegde
wetgever3
 is voorbehouden.4
 Vandaar dat in beginsel een
wetskrachtige norm de in deze grondwetsbepaling toegekende rechten moet waarborgen.
Werkcontinuering en werkhervatting bij depressie en burn-out
moeten op een constructieve manier gebeuren om ziekte herval te
vermijden en een langdurige vlotte samenwerking tussen werkgever
en werknemer te bekomen. Uit de realiteit blijkt dat de tijd
dat mensen thuis zitten vaak lang is, wat werkhervatting moeilijk
maakt. Verder hebben deze mensen het moeilijk om hun werk te
behouden. Toch zijn er tot op heden maar weinig mogelijkheden
om zowel de hulpvrager (klant), als de werkgever te begeleiden
in dit proces, deze worden doorgaans te weinig gebruikt. Om een
brug te bouwen tussen het zorgnetwerk, het werknetwerk en de
werknemer is er binnen het ESF-project ‘Depressie en Werk’ een methodiek
ontwikkeld om extra ondersteuning te bieden aan zowel
hulpvragers als werkgevers. Deze methodiek heeft als doel het aan
de slag te blijven of succesvol terug aan de slag te gaan bij een
depressie of burn-out. Hierbij werden een coachingsprogramma en
een website (www.zorgwerkportaal.be) ontwikkeld en getest.
Waarom leren zoveel kinderen niet goed lezen? Waarom schrijven ze zulke hanenpoten en spellen ze zo slecht? Komt dat door computers en internet? Of hebben ze ‘iets in hun brein’ waardoor ze het gewoon niet kúnnen leren?

In Exit dyslexie begeleidt Erik Moonen het concept dyslexie naar de uitgang. Als we moeizame lezers de hulp willen geven die ze nodig hebben, moeten we ons niet bezighouden met wie dyslectisch is en wie niet. We moeten hun problemen oplossen. Daarover gaat dit boek. Over hoe we leren, over hoe het schrift werkt en vooral over de Alfabetcode: over hoe u elk kind vlot leert lezen en schrijven.
Sinds 1 september 2014 is het eengemaakte beschermingsstatuut voor kwetsbare meerderjarigen in werking getreden. Ondertussen maakte de hervorming zelf het voorwerp uit van heel wat kleine reparaties en wijzigingen. De redactie van een nieuwe editie in de reeks nieuwe wetgeving wordt gerechtvaardigd door twee wetten die de beschermingsregeling ingrijpend wijzigen, nl. de wet van 21 december 2018 en de wet van 10 maart 2019. Dit boek behandelt de wetgeving inzake bewind en zorgvolmachten anno 2019 en bevat een samenvatting van de wetgeving, een overzicht van de structuur van het eengemaakte statuut met een korte toelichting aan de hand van trefwoorden, een artikelsgewijze bespreking van de aangepaste wetgeving en een gecoördineerde wettekst van alle basisartikelen.
In deze bijdrage bespreken de auteurs een drietal
’eigendomsbeperkingen’ in het licht van het fundamentele recht op bescherming van eigendom. De bijdrage vangt aan met een schets van het toetsingskader voor eigendomsbeperkingen in het licht van dit
fundamenteel recht. Vervolgens worden achtereenvolgens belastingen, bouwverboden na planwijziging en het beginsel van de gelijkheid voor de openbare lasten onder de loep genomen
Duurzaam wonen voor kwetsbare groepen is een veelomvattend thema. Het raakt zowel aan het debat over de betekenis van duurzaamheid, als aan thema’s zoals het recht op kwaliteitsvol wonen of de wenselijkheid van beleidsondersteuning voor huurders versus verhuurders en sociale versus private huisvesting. Eerder onderzoek wees uit dat mensen in armoede vaker in woningen van ontoereikende kwaliteit wonen, de middelen (of de mogelijkheid) niet hebben voor een renovatie en zelden gebruikmaken van financiële steunmaatregelen en dat huurprijzen in het laagste segment stegen. Om hierop verder te bouwen, kozen we ervoor in dit hoofdstuk specifiek te focussen op de duurzame woning in de betekenis van een energiezuinige en kwaliteitsvolle woning. Die wordt als een belangrijk middel gezien om de precaire situatie van kwetsbare gezinnen substantieel te verbeteren. Of die aanname correct is, onderzoeken we in dit hoofdstuk. Eerst bekijken we de aanwezigheid van individuele energiebesparende maatregelen bij verschillende types huishoudens en hoe die de laatste jaren is geëvolueerd. Dan definiëren we niveaus van duurzaamheid en bespreken we het verschil in duurzaamheid van de woningen van kwetsbare huishoudens ten opzichte van de rest van de Vlaamse huishoudens. We kijken daarvoor zowel naar de energetische duurzaamheid an sich als naar de relatie met de woningkwaliteit. Vervolgens koppelen we het aspect duurzaamheid aan de betaalbaarheid. Daarvoor gaan we aan de hand van twee gangbare betaalbaarheidsindicatoren (de woonquote en het resterende inkomen) na wat de impact van wonen in een duurzame woning is op het risico op betaalbaarheidsproblemen bij kwetsbare groepen. We maken daarvoor gebruik van de data van de Woonsurvey 2005, het Grote Woononderzoek 2013 en de Woonsurvey 2018, drie grootschalige bevragingen uitgevoerd in opdracht van het Agentschap Wonen Vlaanderen en methodologisch begeleid door het Steunpunt Wonen. Ten slotte bekijken we de praktische haalbaarheid van duurzaam wonen voor kwetsbare groepen via een aantal voorbeeldprojecten die de woningsituatie van kwetsbare huishoudens proberen te verduurzamen. Afsluitend brengen we de lessen uit de verschillende perspectieven samen die het best ter harte worden genomen bij het ondersteunen van kwetsbare huishoudens op hun weg naar een duurzame woningsituatie.
SAMENVATTING
De afgelopen jaren is het gebruik van zogenaamde loot box-mechanismen in videospelen enorm toegenomen. Parallel
daarmee is ook het verzet tegen dit commercieel model – dat bepaalde gelijkenissen kan vertonen met gokmechanismen
– alleen maar gegroeid. In België toetste de Kansspelcommissie in april 2018 vier spelen waarin loot boxen
werden aangeboden aan de definitie van het kansspel voorzien in de wet van 7 mei 1999. Zij kwam tot de vaststelling
dat de loot box-mechanismen van deze spelen voldoen aan de constitutieve elementen van het kansspel, althans in de
mate dat de loot boxen tegen betaling worden aangeboden. Huidige bijdrage gaat over tot een alternatieve analyse
betreffende de constitutieve elementen van het kansspel. De standpunten en bevindingen worden daarbij getoetst aan
de videospelen die tevens het voorwerp uitmaakten van het onderzoeksrapport van de Kansspelcommissie.
RÉSUMÉ
L’utilisation de mécanismes appelés loot box dans les jeux vidéo a considérablement augmenté ces dernières années.
Parallèlement à cela, l’opposition à ce modèle commercial – qui présente certaines similarités avec le mécanisme des
machines à sous – n’a fait qu’accroître. En Belgique, la Commission des jeux a, en avril 2018, analysé quatre jeux
dans lesquels des loot box étaient offertes au regard de la définition de jeux de hasard de la loi du 7 mai 1999. Elle en
arrive à la conclusion que les mécanismes de loot box présents dans ces jeux contiennent tous les éléments constitutifs
du jeux de hasard, à tout le moins lorsque les loot box sont offertes contre paiement. La présente contribution propose
une lecture alternative des éléments constitutifs des jeux de hasard. Les positions et conclusions en résultant sont
ensuite appliquées aux jeux vidéo qui ont fait l’objet du rapport d’enquête de la Commission des jeux.
Dit artikel beschrijft een participatief ontwerpend onderzoeksproces, ‘Kolensporen’, waarin een aantal ruimtelijke en maatschappelijke kwesties elkaar kruisen. In dit proces geeft ons ontwerpend onderzoeksteam alternatieve ruimtelijke toekomsten vorm voor een oud Kolenspoor, samen met (of zelf-georganiseerd door) kleine burger- en professionele initiatieven, grootschalige initiatieven en lokaal beleid. ‘Kolensporen’ gaat de uitdaging aan om kleinschalige initiatieven mee de regels van het complexe ontwerpproces te laten bepalen, hoewel ze niet altijd de steun of onderhandelingsmacht hebben om hierin mee te doen. Ons standpunt is dat een uitgebreide aandacht voor het opbouwen van vaardighe- den (ofwel capaciteitsopbouw) van de betrokken initiatieven in het deelnemen aan partici- patief ontwerpend onderzoek een mogelijke manier is om met deze uitdaging om te gaan. Doordat we het korte traject van dit project kaderen in een Living Lab met een langdurig engagement in de stad, kunnen we met deze groepen vaardigheden ontdekken, overstijgen en ruimte geven om verder te ontwikkelen. We zullen toelichten dat we dit capaciteitsop- bouw-proces vormgeven via het concept van de democratische dialoog, ondersteund door een diversiteit aan infrastructuren, ontwerpers- en deelnemersrollen. We eindigen met een discussie over de uitdagingen van het expliciet aandacht besteden aan vaardigheden in complexe ontwerpprocessen.
Participatie golven 'Participatie' werd, in de nasleep van 1968, een sleutelwoord in architectuur, stedenbouw en ruimtelijke ordening in Vlaanderen en Brussel. Sindsdien zijn processen van medezeggenschap, inspraak en coproductie min of meer ingeburgerd in ontwerp-en planningspraktijken. Het enthousiasme voor deze processen is aan wisselende invloeden onderhevig en participatie staat dus lang niet altijd centraal in de feitelijke beslissingsstromen. Dit boek documenteert deze golfbewegingen aan de hand van historische overzichten, gevalstudies, interviews en kritische reflecties. Daarbij wordt nagedacht over de rol van actoren, de kracht van het ontwerp en het belang van (de) politiek. De wetenschappelijke inzichten en praktijkgebaseerde beschouwingen rond de drie grote participatiegolven van 1968 tot nu ronden af met een prospectieve kijk op participatieve benaderingen en een kritische reflectie op toekomstige sociaal-politieke uitdagingen. Deze veelheid aan complementaire invalshoeken maakt Participatiegolven tot een onmisbaar referentiewerk voor een breed lezerspubliek, van architecten, planologen en ontwerpers tot sociale geografen en stadssociologen, en van studenten tot academische en praktijkgerichte professionals. Annette Kuhk is postdoctoraal onderzoeker aan KU Leuven en is tevens actief als consultant voor participatieve trajecten. Hilde Heynen is gewoon hoogleraar aan de KU Leuven, waar ze architectuurtheorie doceert. Liesbeth Huybrechts is hoofddocent aan de Universiteit van Hasselt, waar ze onderzoek doet naar participatief ontwerp, mens-computerinteractie en ruimtelijke transformatieprocessen. Jan Schreurs is emeritus van de KU Leuven, waar hij onderzoeksprojecten geleid heeft rond participatie, ontwerpend onderzoek en ruimtelijke kwaliteit. Frank Moulaert is emeritus professor van de KU Leuven en is internationaal gekend voor zijn onderzoek over stadsplanning en sociale innovatie. Digitale overdruk uit "Participatiegolven"-ISBN 978 94 6270 181 6
Beyond the Urban-Tine Segers Steden zijn in trek. Ze zijn het centrum van ongekende groei, tomeloze verjonging, innovatie en creatieve ontwikkelingen. Ruimtelijke praktijken focussen zich dan ook al decennia op 'stad maken', als oplossing voor de globale uitdagingen. Voor velen is wat buiten een stedelijke omgeving valt-de dorpen en het platteland-een plek van stilstand. In de beeldvorming bestaat een idylle van het ongerepte landschap, een plek voor rust of reflectie, maar ook een zweem van artistieke armoede en culturele kaalslag omheen. Rijkdom, vooruitgang en clusters van innovatieve industrieën worden gelinkt aan de graad van urbanisatie. Een lage verstedelijkingsgraad of het afnemen van verstedelijking-stedelijke of regionale krimp-staat gelijk aan achteruitgang: sluiten van voorzieningen, afbouwen van openbaar vervoer, leegstand,... Het platteland is een context die op vele plekken vergrijst en krimpt. Toch doen we hiermee het platteland tekort. Deze paper kadert drie creatieve praktijken en hun houding ten opzichte van de dorpen en het platteland: Office for Metropolitan Architecture (OMA), public realm artist Kathrin Böhm en kunstenaar Gert Robijns. Het zijn praktijken die zelf een boost krijgen van platteland, of die de periferie van nieuwe impulsen voorzien. Hoe gaan ze tewerk? Wat leren ze over de context? Hoe gedragen ze zich ten opzichte van nieuwe vraagstukken? Tot slot, wat leren ze voor plannen voor de toekomst van de periferie? De paper is gebaseerd op een publieke avond in maart 2018 waarop de drie praktijken een aantal standpunten presenteerden en in gesprek gegaan zijn over hun praktijk.
Pint, K. (2019), 'Kunst als terreinkennis. Dwalen in het blikveld van Bruegel.' in: Stefan Devoldere (ed.), Kijken naar de Blik van Bruegel: over de artistieke, ontwerpende blik op het landschap, Mechelen: Public Space, pp. 71-76. (isbn 978-94-9178-921-2) (definitieve auteursversie) Het weten van het landschap 'Waar / ze waren blijft geheim, en wat ze zagen is / niet uit te spreken. Maar dat ze weten / staat als bomen bij hen': zo beschrijft Erik Spinoy in Een terugkeer de groep jagers en honden die van een besneeuwde helling afdalen naar het dorp in de verte, zoals Bruegel ze schilderde op zijn Jagers in de sneeuw (1565). 1 De versregels lijken te herhalen wat de humanist en cartograaf Abraham Ortelius in een lofdicht voor zijn vriend schreef: 'Bruegel heeft veel geschilderd, wat niet geschilderd kan worden' en: 'In zijn al werken is ook meer aanwezig dan hij schilderde.' 2 Maar wat wist Bruegel dan, over welke kennis beschikte hij die verder ging dan er staat afgebeeld? Wat reist er, ongeschilderd maar aanwezig, mee in de blik van Bruegel? Wat gebeurt er als we met zijn blik op een andere manier naar het huidige landschap proberen te kijken? Dat is voor mij de centrale vraag bij de verschillende interventies die curator Stefan Devoldere samenbracht in het Pajottenland, en die, van voorjaar tot vroege herfst, door fotograaf Michiel De Cleene op verschillende momenten zijn vastgelegd. Welk weten over het landschap verschijnt hier, in deze betekenisvolle uitwisseling van blikken: van de blik van
Mijn eerste confrontatie met het werk van de voortvluchtige was als kind. In de straat van onze huisarts had hij zijn bunker gebouwd: een volume dat nauwelijks boven het maaiveld aan de straatkant uitstak, omringd door onopvallende gezinswoningen. (Fig. 1) Het huis was als een barst in de alledaagsheid van mijn dorp, en in mijn verbeelding verbonden met al die andere moderne infrastructuur in het landschap van het pajottenland. Het maakte deel uit van een mysterieus netwerk van schizofrene elementen die af en toe opdoken in de zichtlijnen vanuit de traditionele woonwijken, voorbij de glooiende velden die sinds de tijd van Breughel weinig waren veranderd. Er was de koeltoren van een gascentrale langs het kanaal, de smalle zendmast van de openbare omroep, de Brusselse hoogbouw in de verte, en de eclectische lompheid van het justitiepaleis, gebouwd op de voormalige galgenberg van de hoofdstad van Europa. De plek waar ook Vesalius zou opgroeien tussen de lichamen van de gehangenen en zijn interesse voor de menselijke anatomie zou ontwikkelen. Elk zichzelf respecterend dorp had in het verleden wel een galg voor misdadigers, zoals we die bijvoorbeeld terugvinden op het laatste schilderij van Breughel: De ekster op de galg, uit 1568. Ook in het dorp waarin ik opgroeide: mijn huisarts woonde in de Galgstraat. Geweld heeft de voortvluchtige altijd gefascineerd. Een collage, Executions of Time (1989), (Fig. 2) toont een ruimtetuig in een oude gravure, naast een guillotine die net haar werk heeft gedaan. Een jongetje met pet kijkt toe. Het is me niet duidelijk of hij de zoon van de onthoofde is, of de zoon van de beul. Een stamboom maakt goed galgenhout: op de vraag wat hij later wou worden, antwoordde een klasgenootje in mijn lagere school doodernstig: 'Dief, zoals mijn vader'. De vader van de voortvluchtige stond aan de andere kant: die van de wet, als
Bestaat er echt een recht op toegang tot de Raad van State als cassatierechter? Op die vraag biedt Elsbeth Loncke in dit boek een antwoord.

U krijgt daarvoor in het eerste deel van dit boek een historisch overzicht van de ontstaansgeschiedenis van de Raad van State in het algemeen en van zijn cassatiebevoegdheid in het bijzonder. Vervolgens krijgt u in het tweede deel een analyse van de toelaatbaarheidsprocedure en de ontvankelijkheidsvoorwaarden in de cassatieprocedure. Daarbij trekt de auteur de vergelijking met de Franse Conseil d’Etat en het Belgische Hof van Cassatie. Telkens wordt nagegaan in welke mate de bestaande regeling voldoet aan de vereisten van artikel 6, § 1 EVRM.

Tot op vandaag werd nog geen uitgebreid onderzoek gevoerd naar deze cassatiebevoegdheid en cassatieprocedure. Dit boek probeert, weliswaar binnen de grenzen van een strikte afbakening, een bijdrage te leveren aan dergelijk onderzoek. Dit boek is voor elke jurist die in de dagelijkse praktijk in aanraking komt met de cassatieprocedure bij de Raad van State.