clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
AFDELING 1. INLEIDING 716. In dit hoofdstuk komt de vraag aan bod in welke mate in het overheids­ organisatierecht rekening is te houden met het primair recht van de Europese unie-in het bijzonder de bepalingen inzake het vrij verkeer-en met het afgeleid EU­recht-in het bijzonder de richtlijnen inzake overheidsopdrach­ ten en concessies. Algemeen kan worden vastgesteld dat het bestuurlijk or­ ganisatierecht evenmin als de meeste andere rechtsgebieden ontsnapt aan de rechtstreekse of onrechtstreekse invloed van het Europese recht (1621). Het vrij verkeer en het afgeleid recht inzake overheidsopdrachten leggen overhe­ den immers in beginsel de verplichting op om mededinging te organiseren wanneer ze-alvast voor wat het Europese recht betreft voor de interne markt relevante-overheidsopdrachten of concessies sluiten en bij uitbreiding eco­ nomische prestaties of schaarse goederen toevertrouwen aan andere entitei­ ten. Op nationaal niveau bestonden voor overheidsopdrachten van oudsher reeds gelijksoortige verplichtingen (1622). Meer recent worden er onder in­ vloed van het Europese recht verplichtingen tot de organisatie van een vorm (1620) De auteur wenst Marie Decock te bedanken voor haar hulp bij het op punt zetten van het voetnotenapparaat. (1621) Dit was ook de conclusie in recente proefschriften zoals W. JANSSEN, EU Public Procurement Law & self organisation, Den Haag, Eleven International Publishing, 2018, 353 p.; E. SLAUTSKY, L'organisation administrative nationale face au droit européen du marché intérieur, Brussel, Larcier, 2018, 458 p. Zie voorts tevens P. KUYPERS, "Publiek publieke samenwerking en niet aanbesteden" in T. FRANSSEN e.a. (eds.), Op het grensvlak: Opstellen aangeboden aan prof. mr. drs. B.P.M. van Ravels, IBR, 2014, 305 e.v.; I. VAN DEN BERG­ HE, Y. DITTERS en A. GELDERMAN, Handreiking Publiek-publieke samenwerking en het aanbestedingsrecht,
Datum beoordeling 18 november 2019 Beoordeeld door 1. INHOUDELIJK 1.1. Kennis van het onderwerp en juridische kennis Over het algemeen zeker in orde. Er is soms een wisselende kwaliteit over de verschillende delen heen, maar niet storend. Algemeen worden de behandelde thema's prima uitgewerkt. Ik blijf persoonlijk wat op mijn honger zitten bij het deel over de bevoegdheidsverdeling, waarbij wordt onderzocht wie bevoegd is om "het bestuursrecht" te regelen. Het probleem van dit hoofdstuk is dat het administratief recht als zodanig geen bevoegdheidspakket is. Dit merkt de auteur zelf ook op. Dit betekent dat we het moeten doen met de meer algemene aanknopingspunten die de Grondwet en de BWHI geven. Naar gelang het onderdeel van het bestuursrecht kan dan een andere regeling voor de bevoegdheidsverdeling gelden. Dat maakt de zoektocht naar de bevoegdheidsverdeling inzake het bestuursrecht allesbehalve evident (waarvoor ik overigens wel begrip heb). Die idee zit wel verscholen in deze bijdrage, maar ik vind dat dit nu nog te weinig tot uiting komt. In dat verband zou de bijdrage er grote baat bij hebben dat een duidelijk standpunt wordt ingenomen over wat de auteur verstaat onder 'het bestuursrecht'. Thans is onduidelijk wat de auteur daaronder verstaat: zijn dat ook de regelingen inzake subsidies? (ik denk het niet, want ook daarvoor geldt een bijzondere bevoegdheidsverdeling) Ook de bevoegdheid van het Rekenhof? Quid de rechtspositie van het overheidspersoneel? Quid het overheidsorganisatierecht? Dat is ook een onderdeel van het bestuursrecht, maar een onderdeel dat toch door specifieke mechanismen wordt beheerd op het vlak van de bevoegdheidsverdeling. Zo staat het buiten kijf dat de Gewesten en de Gemeenschappen op grond van artikel 9 BWHI een zeer ruime bevoegdheid hebben om het juridisch statuut van de door hen opgerichte gedecentraliseerde entiteiten vorm te geven. Of heeft de auteur het integendeel (enkel) over het "materieel bestuursrecht", of nog specifieker, de basisspelregels die de verhoudingen tussen overheid en burger behandelen? Dit lijkt een mogelijke uitweg om toch één en ander te gaan omlijnen en behapbaar te maken. Peer reviewverslag hoofdstuk 'Het bestuursdecreet en de implementatie van het Unierecht'
De wijze waarop het fiscale toezicht dient te worden georganiseerd vormt reeds jaar en dag het voorwerp van discussie. Vanuit historisch perspectief is de fiscale controle van belastingplichtigen gericht op de opsporing van overtredingen en het bestraffen van de overtreders. Sinds het begin van de jaren 2000 zetten belastingadministraties zich wereldwijd echter in op alternatieve methoden om de fiscale regelnaleving door belastingplichtigen te vergroten. Één van deze initiatieven bestaat erin de klassieke, antagonistische verhouding te verlaten en een beroep te doen op de medewerking van de belastingplichtige, en wel op basis van wederzijds vertrouwen. Ook in België introduceerde de Administratie GO deze werkwijze in 2018 door middel van het Co-operative Tax Compliance Programme ( CTCP ). Het CTCP staat voor een samenwerking op basis van gerechtvaardigd vertrouwen, transparantie en snellere rechtszekerheid met het stellige oogmerk de compliance van grote ondernemingen te verbeteren. Deze bijdrage onderzoekt op welke wijze dit “vertrouwen” van de fiscale administratie in belastingplichtigen in de praktijk kan leiden tot een aanpassing in het fiscale toezicht. Daarbij wordt in de eerste plaats aandacht geschonken aan de evoluties op het vlak van interne controle en risicobeheersing die aanleiding hebben gegeven tot deze nieuwe manier van werken. Verder wordt onderzocht hoe deze in beginsel niet-fiscale ontwikkelingen ook binnen de context van belastingen van nut kunnen zijn. Concreet geeft dit immers aanleiding tot een zogenaamd Tax Control Framework ( TCF ), hetgeen kan worden omschreven als een amalgaam van processen en interne beheersmaatregelen (of controls ) die tot doel hebben fiscale risico's van de onderneming te identificeren en te beheersen. Dit TCF kan fungeren als proxy voor het gerechtvaardigd vertrouwen van de fiscale administratie in de belastingplichtige, op basis waarvan een “verbeterde” relatie tussen beide partijen kan worden gebaseerd. Dat deze werkwijze reeds internationaal is verspreid wordt in deze bijdrage duidelijk gemaakt aan de hand van een rechtsvergelijkend analyse. In het bijzonder worden de ervaringen van de Nederlandse belastingdienst en de Britse HMRC onder het vergrootglas geplaatst. Daarnaast wordt eveneens op bondige wijze ingegaan op de internationale variant, het zogenaamde International Compliance Assurance Programme . Ten slotte gaat deze bijdrage in op de mogelijke gevolgen van de concepten tax risk management en assurance voor de Belgische fiscale adviespraktijk.
In dit tweede deel van deze Pensioenreeks in dit Vakblad wordt nader ingegaan op de aanvullende pensioenvoorziening in België, Duitsland en Nederland. Bij de uitwerking is hetzelfde uitgangspunt gehanteerd zoals in het eerste deel omschreven. Hiervoor verwijzen de auteurs van deze bijdrage graag naar het betreffende deel. Ook in het tweede deel zal blijken dat het (fiscaal) pensioenrecht mede vanwege het samenspel tussen Europese, internationale en nationale wet- en regelgeving een dynamisch en complex rechtsgebied is. Zoals ook reeds in het eerste deel aangehaald, is binnen de Europese Unie geen sprake van een zogeheten taxonomie van pensioensystemen. De inrichting van het nationale pensioensysteem is immers een aangelegenheid van de lidstaten; waar de Europese Unie een bevoegdheidsgrond mist om te kunnen interveniëren. Dit geldt in gelijke zin voor de fiscale behandeling van (aanvullende) pensioenen waarbij de fiscale soevereiniteit van de lidstaten en het unanimiteitsbeginsel leidend zijn. Onderhavige bijdrage beoogt de overeenkomsten en de verschillen tussen het Belgisch, Duits en Nederlands systeem betreffende de aanvullende pensioenvoorziening gedurende de opbouwfase en uitkeringsfase in kaart te brengen. (Waar ingegaan wordt op de fiscale behandeling in de uitkeringsfase, wordt de nationale wetgeving beschreven. In deze bijdrage wordt niet ingegaan op de grensoverschrijdende fiscale effecten bij grensarbeid.)
Het grensoverschrijdend (fiscaal) pensioenrecht is mede vanwege het samenspel tussen Europese, internationale en nationale wet- en regelgeving een dynamisch, complex en interessant rechtsgebied. Tegelijkertijd stelt dit de grensoverschrijdend mobiele werknemer voor uiteenlopende vraagstukken en uitdagingen. De 27 lidstaten binnen de Europese Unie kennen immers een eigen pensioensysteem. Gelet op de bevoegdheidsafbakening kan de Europese Unie in beginsel niet direct invloed uitoefenen op het nationaal pensioensystem. Desalniettemin geldt als uitgangspunt dat de Europese Commissie binnen de Europese Unie een adequaat pensioen voor alle werknemers (en zelfstandigen) bestempelt tot prioriteit. In deze bijdrage – als eerste deel van de aangekondigde Pensioenreeks in dit Vakblad – analyseren de auteurs aan de hand van een rechtsvergelijking de wettelijke pensioenvoorziening (eerste pensioenpijler) tussen België, Duitsland en Nederland. De auteurs analyseren op welke wijze deze drie nationale pensioensystemen invulling geven aan de adequaatheid van pensioenen en in hoeverre rekening wordt gehouden met de positie en belangen van de grensoverschrijdend mobiele werknemer. In deze bijdrage wordt enkel de regeling omtrent de (pensioen)deelnemende werknemer besproken; de (zelfstandige) ondernemer blijft derhalve onbesproken. Uit deze rechtsvergelijking zal volgen dat de Belgische, Duitse en Nederlandse wettelijke pensioenvoorziening zowel kenmerkende overeenkomsten als verschillen kent en de positie en belangen van de grensoverschrijdend mobiele werknemer vaak worden vergeten.
Op 8 oktober 2020 heeft de Vijfde Afdeling van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (hierna: ‘het Hof’) zich uitgesproken over een vermeende schending van de materiële en procedurele onderdelen van artikel 3 jo. artikel 14 EVRM. De zaak had betrekking op vijandigheden die de politie beging tijdens een huiszoekingsinterventie en het bijbehorende onderzoek. De slachtoffers beweerden dat er sprake was van discriminatie op basis van seksuele geaardheid en genderidentiteit.
Dit artikel onderzoekt de relatie tussen het (auto)biografisch narratief en het oeuvre bij de Braziliaanse schrijfster Clarice Lispector en de Duitse kunsthistoricus Aby Warburg en hoe de psychoanalyse in dit geval als 'hermeneutische hulpwetenschap' kan functioneren. Het 'motief' kan hierbij begrepen worden als een narratief instrument om vorm te geven aan het overweldigende, als abject ervaren reële. De intrusie van het traumatiserende niet-tekstuele in de artistieke en theoretische verbeelding van het oeuvre wordt via de herhaling, de herneming en de verschuiving van het motief zowel op een afstand gehouden als uitgedrukt. Het motief laat ook toe het autobiografische relaas, het oeuvre en de bredere culturele context met elkaar in relatie te brengen.
Meervoudige discriminatie is een koepelterm om gevallen aan te duiden waarin één persoon wordt gediscrimineerd op basis van twee of meer discriminatiecriteria. F. werd slachtoffer van drie onderscheiden discriminaties op basis van handicap en geslacht. De arbeidsrechtbank van ntwerpen kent driemaal de wettelijke schadevergoeding van zes maanden brutoloon toe, berekend op basis van het aantal vastgestelde inbreuken op de wet.
Tien vragen over isolatie en fixatie in GGZ-Opinie-Sociaal.Net https://sociaal.net/opinie/tien-vragen-over-isolatie-en-fixatie-in-ggz/ 1/5 Opinie Tien vragen over isolatie en fixatie in de geestelijke gezondheidszorg Drie jaar geleden werd een richtlijn ontwikkeld over de preventie en toepassing van afzondering en xatie in de geestelijke gezondheidszorg. Toch blijft dit op de werkvloer een hardnekkig probleem. Een jonge vrouw getuigde recent: 'In die kale isoleercel verloor ik mijn laatste restje waardigheid'. Dit pakkend verhaal trof ook de mede-auteurs van de richtlijn. Met tien vragen en antwoorden zetten ze de richtlijn nogmaals scherp. ETHIEK | GEESTELIJKE GEZONDHEID | JUSTITIE © Unsplash / Elijah Hiett Achtergrond, verhalen en opinie voor sociale professionals 12 februari 2021 Tim Opgenhaen, Kathleen De Cuyper Te vaak, te lang, te onveilig De kinder-en jeugdpsychiatrie maakt te vaak, te lang en te onveilig gebruik van afzondering en fixatie. Dat stelde de Afdeling Zorginspectie eind 2017 vast na een inspectieronde. Daarom gaf de Vlaamse overheid aan het Steunpunt Welzijn, Volksgezondheid en Gezin de opdracht om hierover voor het brede terrein van de geestelijke gezondheidszorg een multidisciplinaire richtlijn te ontwikkelen. 'Het doel is om afzondering en fixatie maximaal te vermijden.' Het doel is om afzondering en fixatie maximaal te vermijden en bij de uitzonderlijke toepassing ervan de menselijke waardigheid te garanderen. De aanbevelingen in de richtlijn zijn gebaseerd op klinisch-wetenschappelijk onderzoek, mensenrechten en de expertise van terreindeskundigen, inclusief patiënten-en familievertegenwoordigers.
d0c101a52d59169a012d5c48e1f62413 T.Vred./J.J.P. 5-6/2021-255 toe, die ook ter inzage zijn van bewind-voerders en andere geïnteresseerden. 3. Een belangrijke vraag bij dit alles is hoe de professionele bewindvoerder moet worden vergoed ingeval de beschermde persoon onvoldoende middelen heeft. Deze situatie komt regelmatig voor. Het kan daarbij gaan om personen in rust-en verzorgingstehuizen waar het OCMW moet bijpassen of jongeren tussen 18 en 21 jaar die nog over geen enkele vorm van inkomen beschikken dan wel perso-nen die over onvoldoende inkomen be-schikken om de bewindvoerder te beta-len. Meestal gaat het hier om mensen die steun genieten van het OCMW onder de vorm van een bestaansminimum of zeer lage vervangingsinkomens genieten dan wel een schuldenproblematiek hebben gecombineerd met al dan niet een schuld-bemiddeling.
Methodologische onderbouwing en conceptuele uitwerking van het gebruik van doelregelgeving en open normen met behulp van experimentwetgeving en regelluwe zones binnen het omgevingsrecht van de Vlaamse overheid Studie in opdracht van de Vlaamse overheid, Beleidsdomein Kanselarij en Buitenlandse Zaken, Departement Kanselarij en Buitenlandse Zaken Herman Teirlinck-gebouw, Havenlaan 88, 1000 Brussel Bestek nr.
De digitale wereld brengt heel wat uitdagingen met zich mee, maar ook opportuniteiten. Sinds 2010 publiceert het Instituut voor Arbeidsrecht maandelijks een elektronische "Nieuwsbrief arbeidsrecht". Na een kleine pauze lanceert het Instituut voor Arbeidsrecht opnieuw het Arbeidsrecht Journaal. Sinds 2016 werd deze publicatie in samenwerking met uitgeverij die Keure verzorgd. Vanaf nu gaan we volledig digitaal. Het Arbeidsrecht Journaal is een aanvulling op de maandelijkse Nieuwsbrief Arbeidsrecht. In de Nieuwsbrief pogen we de lezer binnen een kort bestek een overzicht te geven van de arbeidsrechtelijke actualiteit via een objectieve en neutrale weergave van de voornaamste juridische bronnen en hun inhoud. In het Arbeidsrecht Journaal ligt de focus op analyse, duiding en commentaar bij de actuele ontwikkelingen in het arbeidsrecht. Er wordt gestreefd naar een bondige behandeling van onderwerpen die een relevantie hebben voor de praktijk. We behouden het karakter van een tijdschrift, dat op academische leest is geschoeid, hoewel we optimaal gebruik maken van de mogelijkheden van een digitale ontsluiting. Het verleent de mogelijkheid om kort na de afwerking van een bijdrage, deze snel te publiceren. Met een digitale ontsluiting kiezen we ervoor om breed toegankelijk te zijn. We zetten alle informatie in 'open access'. Dit alles past in onze idee om knowhow zodanig te delen dat er een goede kruisbestuiving tot stand komt tussen het academische en het praktische werk. Daarmee is ook de algemene rechtsontwikkeling gebaat. Bovendien impliceert het dat het bredere werkveld een partner kan zijn. Een 'open access' benadering neemt uiteraard niet weg dat we tijd en middelen investeren. Om die verantwoord te houden, hopen we deels een beroep te kunnen doen op de steun van onze lezers. Onder Crowdfunding vindt u de praktische informatie hierover terug. We hopen alvast met het Arbeidsrecht Journaal een degelijk en origineel platform te bieden om de juridische dynamiek in onze wereld van het arbeidsrecht op een juiste toon te vatten en mee vorm te geven. Peer review Om jouw bezoek aan onze website te optimaliseren zetten we cookies in. Indien je gebruik maakt van deze website, gaan we uit van je akkoord. Ok
De uitdagingen voor de vele kerken buiten de stad die Vlaanderen rijk is, verschillen op het eerste gezicht niet zo héél erg van de uitdagingen waarmee de 21ste eeuw de stadskerken confronteert. Het priestertekort is op beide plaatsen even goed voelbaar, de poorten van de parochiekerken blijven voor het overgrote deel van de week of zelfs maand gesloten-op enkele expliciet 'open kerken' na-, de trouwe kerkgangers worden schaars en de onder-houds-en beheerskosten wegen voor de steden en gemeenten steevast niét op tegen het beperkte gebruik van de gebouwen. In zowel de stad als op het platteland liggen er zogenaamde kerkenbeleids-plannen voor, opgesteld door de stad of gemeente en het centraal kerkbestuur (de 'koepel' van kerkraden, meestal over een hele gemeente), met daarin voorzichtige of minder voorzichtige keuzes voor de parochiekerken op het grondgebied van de betreffende stad of gemeente. Blijft een bepaalde kerk behouden? Krijgt ze een her-of een neven-bestemming? Wordt ze afgebroken? Die keuzes zijn opgenomen in de kerkenbeleidsplannen. Omdat zowel steden als (fusie)gemeenten doorgaans
191 INHOUD Deze bijdrage bevat een overzicht van enkele interessante en geselecteerde wijzigingen in het milieu-en energierecht van 1 april tot 30 juni 2020. EUROPA * Waterschaarste De watervoorraden van de Europese Unie staan in toene-mende mate onder druk, wat leidt tot waterschaarste en een verslechtering van de waterkwaliteit. (Overweging 1) Die toenemende druk op watervoorraden kan worden verminderd door het gebruik van gezuiverd afvalwater uit te breiden, het oppompen van oppervlaktewaterlichamen en van grondwater-lichamen te beperken en het effect van de lozing van gezuiverd afvalwater in waterlichamen te verminderen. (Overweging 2) De mededeling van de Commissie van 18 juli 2007 getiteld "De aanpak van waterschaarste en droogte in de Europese Unie" bevat de hiërarchie van maatregelen die lidstaten in overweging dienen te nemen bij het beheer van waterschaarste en droogte. In de mededeling wordt gesteld dat in gebieden waar alle preventiemaatregelen zijn uitgevoerd in overeenstem-ming met de waterhiërarchie en waar de vraag naar water de beschikbaarheid ervan blijft overtreffen, de aanleg van extra watervoorzieningsinfrastructuur kan dienen als alternatieve aanpak om de effecten van ernstige droogte te verzachten. Daarbij dient men de kosten redelijk te houden. (Overweging 4) In haar mededeling van 2 december 2015 getiteld "Maak de cirkel rond-een EU-actieplan voor de circulaire economie" verbond de Commissie zich ertoe een aantal maatregelen te nemen om hergebruik van gezuiverd afvalwater te bevorderen, waaronder het opstellen van een wetgevingsvoorstel inzake minimumeisen voor hergebruik van water. De Commissie behoudt watervoorraden als een prioritair actiedomein. Doel van de verordening inzake minimumeisen voor her-gebruik van water 1 is het bevorderen van hergebruik van water waar dit passend en kostenefficiënt is. Zo kan een faciliterend kader gecreëerd worden voor die lidstaten die aan hergebruik willen of moeten doen. Hergebruik van water 1 Verord.Raad nr. 2020/741, 25 mei 2020 inzake minimumeisen voor hergebruik van water, Pb.L. 5 juni 2020, 177, 32. Recente ontwikkelingen op het gebied van milieu-en energierecht Marianne Hoppenbrouwers Doctor Faculteit Rechten UHasselt this Jurisquare copy is licenced to Universiteit Hasselt
d0c101a52d59169a012d5c48e1f62413 RECHTSPRAAK IN KORT BESTEK 79 INHOUD Deze bijdrage bevat een overzicht van enkele interessante en geselecteerde wijzigingen in het milieu-en energierecht van 1 december 2020 tot 31 januari 2021. VLAANDEREN * Bescherming van bedreigde soorten Het vliegend hert 1 Bij het ministerieel besluit van 19 november 2020 werd een rode lijst vastgesteld van saproxyle (doodhout afhankelijke) kevers, waarbij het vliegend hert is opgenomen in de cate-gorie "bedreigd". Voor het vliegend hert werden de gewestelijke instandhou-dingsdoelstellingen vastgesteld bij het besluit van de Vlaam-se Regering van 23 juli 2010 tot vaststelling van gewestelijke instandhoudingsdoelstellingen voor Europees te bescher-men soorten en habitats. Volgende speciale beschermingszones werden vastgelegd: Hallerbos en nabije boscomplexen met brongebieden en heiden; Zoniënwoud; Valleien van de Dijle, Laan en IJse met aangrenzende bos-en moerasgebieden; Noord-Oost-Lim-burg; Jekervallei en bovenloop van de Demervallei; Bossen en kalkgraslanden van Haspengouw; Voerstreek. Conform artikel 26 van het Soortenbesluit van 15 mei 2009 werd een rapport opgemaakt door het Agentschap voor Natuur en Bos, waarin een uitvoerige onderbouwing wordt gegeven voor de te nemen maatregelen. Artikel 1 van het besluit voorziet in de verplichting een soortenbeschermings-programma op te maken dat ten minste de volgende onder-delen dient te bevatten: 1° een synthese van de kennis over de soort of soorten in kwestie, waarbij aandacht wordt besteed aan het voor-1 MB Vl. 21 december 2020 houdende de vaststelling van een soorten-beschermingsprogramma voor het vliegend hert (Lucanus cervus), BS 18 januari 2021. Recente ontwikkelingen op het gebied van milieu-en energierecht Marianne Hoppenbrouwers Doctor Faculteit Rechten UHasselt this Jurisquare copy is licenced to Universiteit Hasselt
Eerste kamer Voorzitter: E. Dirix Raadsheren: K. Mestdagh, A. Lievens, I. Couwenberg en S. Mos-selmans Verslaggever: S. Mosselmans OM: R. Mortier Inzake: V.L., L.J. en L.V./J.V. en D.G. Bewind over de goederen-Bewindvoerder-Machti-gingbehoevende handelingen-Procedure-Voorbe-houden karakter-Gevolgen-Procespartijen-Tussen-komst-Derdenverzet-Gebrek aan hoedanigheid Een procedure tot rechterlijke machtiging aan de bewindvoer-der over de goederen om ten behoeve van de beschermde per-soon een in artikel 499/7, § 2 oud BW bepaalde rechtshandeling te stellen, is een toegewezen procedure in die zin dat zij enkel door de bewindvoerder ten behoeve van de beschermde per-soon kan worden gevoerd. Derden, zoals kandidaat-medecon-tractanten, missen hoedanigheid in de zin van artikel 17 Ger.W. om als procespartij hetzij tussen te komen, hetzij derdenverzet in te stellen.
Iedereen krijgt vroeg of laat te maken met een zorgvraag of-nood, en komt in contact met een ruimtelijke context waarin zorg verleend wordt. Vaak staan we echter niet stil bij de manier waarop deze ruimtes ontworpen zijn, noch hoe ze mogelijk een impact kunnen hebben op het welbevinden dat we er al dan niet kunnen ervaren. In deze bijdrage gaan we hier wat dieper op in.
Hoe balanceer je de vrijheid als burger en het algemeen belang voor de maatschappij? De persoonlijke bewegingsvrijheid is een grondwettelijk gewaarborgd recht dat niet absoluut is en waarop dus beperkingen mogelijk zijn, bijvoorbeeld om de openbare orde en gezondheid te vrijwaren, denk aan de coronapandemie. In dit boek wordt een toetsingskader naar voren geschoven waaraan de betrokken actoren (de wetgever, het bestuur, de rechter maar vooral ook de burger zelf) een (voor)genomen maatregel kunnen toetsen om te oordelen of deze maatregel de wettigheidstoets doorstaat. Dit boek is de handelseditie van het doctoraal proefschrift dat op 10 juni 2020 door Liesbeth Todts werd verdedigd aan de Universiteit Antwerpen.