clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Piketty heeft het mis: waarom ongelijkheid goed is Ongelijkheid in de 21ste eeuw: de bepalende kwestie van onze tijd anders bekeken. - Worden de rijken steeds rijker en de armen steeds armer?- Zullen onze kinderen het wel beter hebben dan wijzelf?- Waarom scheppen topmanagers en topsporters zoveel poen?- Wat maakt superondernemers zo super?- Is de middenklasse verleden tijd?- Zal het internet onze jobs afpakken?- Bepalen gezinnen en genen de ongelijkheid vanaf de eerste seconde van een mensenleven? In Ongelijk maar fair geeft Marc De Vos een origineel antwoord op de grote vraag van onze tijd: is ongelijkheid goed of slecht? Dit boek roeit tegen de stroom in en biedt een positief wereldbeeld van kansen, mensen, diversiteit en merite. Het kijkt voorbij de cijfers en legt het echte hart van de ongelijkheid bloot. Ongelijkheid op basis van verdienste en succes kan iedereen in de samenleving ten goede komen. Ongelijk maar fair is helder en toegankelijk geschreven, en zit boordevol vernieuwende inzichten en sterke statements. Je kijk op ongelijkheid zal nooit meer dezelfde zijn.
Debruyne S., Annaert R., Clerbaut T., Haneca K. & Lentacker A. 2015: 'Daar bij Groot Cueteghem. Een rurale nederzetting uit de vroege en volle middeleeuwen te Hove', in: Relicta. Archeologie, Monumenten- en Landschapsonderzoek in Vlaanderen, volume 14, pp. 205-286, Brussel, 2015.
ISSN 1783 6425
Opkomen voor de belangen van thuislozen, voorzien in een passende opvang en begeleiding, en actief meewerken aan de verbetering van de kwaliteit van hun leven, dat zijn de doelstellingen van vzw Beschut. Deze organisatie bouwt verder op het werk van organisaties in de Brusselse thuislozenzorg waarvan ze de directe erfgenaam is: de onthaalhuizen Albatros en Open Deur/Porte Ouverte, de voorziening voor beschut wonen De Schutting, zorgboerderij Kodiel, en andere Brusselse organisaties die, op maat van thuislozen, werken aan vertrouwen en verbinding.
Vandaag staat thuislozenzorg op een kruispunt: welke ruimte krijgt thuislozenzorg vandaag in de stad?
In deze publicatie kijkt vzw Beschut achterom: hoe is de thuislozenzorg in Brussel gegroeid en wat maakt de aanpak van deze Brusselse voorzieningen zo typisch? Beschut vzw kijkt ook vooruit: deel twee van ’Thuis in de stad’  toont de identiteit van deze organisatie en geeft een idee van hun plannen, wensen en dromen voor de toekomst.
Deze publicatie is het resultaat van het onderzoek 'Historiek en identiteit van thuislozenzorg in Brussel' van Odisee-HIG.
Iedere Vlaamse vrouw krijgt vanaf haar vijftigste verjaardag een uitnodiging om in het kader van het Vlaamse bevolkingsonderzoek een gratis mammografie te laten nemen. Een paar weken na het onderzoek krijgt ze een brief met het resultaat in de bus. Zelfs als de brief positief nieuws brengt, staat die vol met negatieve formuleringen. De slechtnieuwsbrief is positiever geformuleerd. Als gevolg daarvan roepen beide brieven een ambigu gevoel op.
Dit artikel schetst de ontstaansgeschiedenis van het tolken in de oudheid, bespreekt de verschillende vormen van het tolken en staat stil bij het simultaan en/of het conferentietolken. 

Tevens behandelt het artikel de overdrachtsproblematiek van de niet verbale elementen en van de impliciet aanwezige culturele en cultuurgebonden elementen die het tolkproces beïnvloeden. 

Tot slot bekijkt het artikel de fundamentele termen en begrippen verbonden met het tolken nader en toetst ze aan de praktijk.
In dit hoofdstuk zal besproken worden wat tolken (als beroep) inhoudt, waar en hoe de tolken – m.a.w. de mensen die het beroep uitoefenen - werken. In mindere mate wordt besproken in hoeverre hun taken en vaardigheden vergelijkbaar zijn met die van vertalers, maar vooral in hoeverre deze verschillen van die van een vertaler. Dit zal duidelijk worden dankzij een heldere definitie van tolken in de eerste paragraaf, samen met de meest essentiële terminologie van het tolken die de lezer zal toelaten om de rest van het hoofdstuk vlot te kunnen begrijpen. Vervolgens zullen we in de tweede paragraaf beschrijven hoe de tolkwetenschap ontstaan is, hoe dit zijn impact heeft gehad op het professionaliseringsproces van tolken tout court en hoe deze jonge wetenschap zich vrij snel heeft ontwikkeld tot de tolkwetenschappelijke discipline zoals we die nu kennen. De volgende paragraaf gaat met name in op die methodologieën binnen de tolkwetenschap en bespreekt kort een aantal mogelijke methodologische benaderingen voorafgegaan door een beknopte beschrijving van het begrip interdisciplinariteit en op welke manieren dit kan geïnterpreteerd worden in de tolkwetenschap. Ten slotte zal in de vierde en laatste paragraaf aangegeven worden wat de mogelijke effecten zijn van tolkwetenschappelijk onderzoek op de maatschappij waarin de tolken dagelijks werken en op de opleidingen waar ze gevormd worden.
Dit artikel beschrijft een verkennende studie naar de klaspraktijken inzake grammaticaonderwijs Frans vreemde taal, in de derde graad van het secundair onderwijs in Vlaanderen. We willen zo een beter zicht krijgen op de plaats die grammatica inneemt in de les, welke grammatica onderwezen wordt en op welke manier, en hoe de leerkrachten zich voorbereiden. We hebben vastgesteld dat nog steeds heel wat tijd uitgaat naar deze topic. Toch is het belangrijk om aan te stippen dat grammatica niet langer een doel is op zich, maar een ondersteunende rol vervult. Vanuit deze conclusie formuleren we een paar aanbevelingen voor de praktijk.
In deze bijdrage focussen we op de impact van het nieuwe erfrecht op de schenking en vererving van familiebedrijven. Eerst schetsen we de obstakels en mogelijkheden voor familiale bedrijfsopvolging onder het huidige erfrecht. Vervolgens analyseren we de belangrijkste regels van het nieuwe erfrecht die gevolgen kunnen hebben voor de schenking en vererving van familiebedrijven. Tot slot bestuderen we de overgangsbepalingen en gaan we na in welke gevallen het aangewezen kan zijn om een notariële verklaring van behoud af te leggen.
Met de Erwet van 31 juli 2017 wordt een langverwachte grondige hervorming van het Belgische erfrecht gerealiseerd. In deze bijdrage focussen we op de impact van het nieuwe erfrecht op de overdracht van familiebedrijven. Eerst analyseren we de belangrijkste regels van het nieuwe erfrecht die gevolgen kunnen hebben voor de schenking en vererving van (aandelen in) familiebedrijven. Vervolgens bestuderen we de overgangsbepalingen en gaan we na in welke gevallen het aangewezen kan zijn om een notariële verklaring van behoud af te leggen.
Ephameron tekende en schreef een autobiografisch verslag over de manier waarop de ziekte van haar vader - primair progressieve afasie - zijn omgeving het afgelopen decennium raakte. In haar typerende collagestijl, waar geen lijn of kleurvlak verloren staat, vertelt de auteur een aangrijpend verhaal waarin woord en beeld elkaar aanvullen tot een caleidoscopisch geheel. Waar de visuele chaos soms tot verwarrende abstractie leidt, brengt de kwetsbare tekst je weer terug naar de melancholische herkenbaarheid van Ephameron.
Een gelaagd beeldverhaal om te lezen, herlezen en herherlezen.
Welke competenties heb je nodig om als muziekleraar succesvol voor de klas te staan? Moet je zelf kunnen musiceren of volstaat een grondige kennis en liefde voor het vak? En welke kennis is er nodig? Gaat het om muzikale
kennis in het algemeen, om technisch-muzikale kennis of om vaardigheden die betrekking hebben op het bespelen van een instrument? Het zijn vragen die lange tijd verhitte discussies hebben gevoed met vaak sterk gepolariseerde standpunten,waarbij enerzijds het muzikale vakmanschap en anderzijds de pedagogisch-didactische kwaliteiten van de leraar werden onderstreept.In deze bijdrage wordt een poging ondernomen om beide standpunten  te verzoenen met mekaar. Er wordt gepleit voor de nodige muzikale expertise om voldoende diepgang te kunnen garanderen maar ook voor meer algemene kennis en vaardigheden die als hefbomen kunnen dienen voor het ontsluiten van de muziek.
In het voorjaar van 2016 velde zowel het Hof van Cassatie in België  als dat in Frankrijk  een belangrijk arrest met betrekking tot het zogenaamde ‘recht op vergetelheid’. Beide zaken betroffen een verzoek tot het anonimiseren van welbepaalde artikels in online krantenarchieven. Daar waar de onderliggende feiten op het eerste zicht vrijwel identiek lijken, kwamen de Hoven nochtans tot een tegengesteld besluit: in België haalde de eiser zijn slag thuis, daar waar de eiser in Frankrijk met lege handen naar huis diende terug te keren.
Deliberatieve methoden worden zowel gebruikt om democratische processen te versterken als om collaboratief onderzoek op te zetten. Vanuit de ervaringen van
een onderzoekstraject delen we inzichten over deliberative inquiry of beraadslagend onderzoek, een voorbeeld uit het brede scala van dergelijke deliberatieve methoden.
Aan bod komt een fasering van een deliberative inquiry-traject met een toelichting van de verantwoordelijkheden voor facilitator en deelnemers. Aan de hand van theorievorming over legitimiteit worden een aantal ervaringen met deze methode kritisch geëvalueerd. Uitgangspunt hierbij is dat deliberatieve methoden niet alleen legitieme resultaten moeten opleveren, maar dat ook het proces om tot die resultaten te komen vanuit principes van rechtvaardigheid moet worden opgezet.
De Dienst voor Geneeskundige Evaluatie en Controle (DGEC) controleert en evalueert verstrekkingen die door zorgverleners aan de GVU-verzekering worden aangerekend. In geval van onregelmatigheden kan de leidend ambtenaar de onterecht uitbetaalde bedragen van de zorgverlener terugvorderen en/of een bestuurlijke geldboete opleggen. Deze bijdrage focust op de rechten van verdediging van de zorgverleners in deze procedures, in het bijzonder in het licht van artikel 6 EVRM. Hoewel in principe enkel van toepassing in de rechterlijke fase, is het mogelijk dat artikel 6 EVRM zijn schaduw vooruitwerpt en ook reeds in de bestuurlijke voorfase invloed uitoefent. Zo zal een verdachte zich in een bestuurlijk onderzoek vaak reeds kunnen beroepen op een non-incriminatierecht en het recht op bijstand van een advocaat (Salduz). Daarnaast wordt gekeken naar de rechterlijke controle van de kamer van eerste aanleg (en de kamer van beroep) op beslissingen van de leidend ambtenaar. Ook hier geldt artikel 6 EVRM, en meer bepaald de vereiste an een toezicht met volle rechtsmacht, als referentiekader.
De impact van rekenproblemen en/of dyscalculie bij jongvolwassenen mag niet worden onderschat. Zowel tijdens de schoolloopbaan als in het dagelijkse leven ondervinden veel jongeren beperkingen door een gebrek aan basisrekenvaardigheden.

Het rekenvaardighedenprofiel is een diagnostisch instrument dat alle basisrekenvaardigheden in kaart brengt:

automatisatie van de rekenfeiten
conceptuele kennis
procedurele kennis en vaardigheden integratie van de bovenstaande vaardigheden
aanvullende rekenvaardigheden (vraagstukken, interpreteren van grafieken en tabellen, kloklezen, hanteren van geld, ruimtelijke oriëntatie)
compenserende vaardigheden: cijferen en het gebruik van de rekenmachine
Alle subtests worden afgelegd onder tijdsdruk (een cruciale factor om dyscalculie bij jongvolwassenen te herkennen) en de metacognitieve vaardigheden worden per subtest in kaart gebracht.

Binnen de cyclus van de handelingsgerichte diagnostiek biedt het instrument hulpverleners een meerwaarde om problemen te onderkennen en een gefundeerde diagnose van dyscalculie te stellen. Aan de hand van een uitgebreide foutenanalyse en sterkte-zwakteanalyse krijg je tegelijk concrete handvaten voor ondersteuning op maat.
Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg te Brussel, 22ste Kamer 4 april 2017, rolnr. 2016/4461/A, m.nt. prof. dr. S. Voet Prof. dr. S. Voet Rolnr. 2016/4461/A (Zie de noot onder deze uitspraak.)  consumenten  Wetboek van economisch recht  misleidende handelspraktijken  rechtsvordering tot collectief herstel  class action  ontvankelijkheid  mogelijke inbreuk  geschikte groepsvertegenwoordiger  doelmatigheid  toekomstige schade  opt-out  opt-in De vereniging zonder winstoogmerk (vzw) Test-Aankoop stelt een rechtsvordering tot collectief herstel in tegen de NV van publiek recht Proximus. De rechtbank verklaart de rechtsvordering ontvankelijk op grond van art. XVII.36 WER (Wetboek van economisch recht). Wat de eerste ontvankelijkheidsvoorwaarde betreft, overweegt de rechtbank dat het gebruik van het woord 'mogelijk' in art. XVII.36, 1° WER betekent dat de rechter zich niet uitspreekt over de vraag of er sprake is van een schending van een wettelijke bepaling. Er moet worden nagegaan of er op het eerste gezicht voldoende elementen aanwezig zijn die wijzen op een mogelijke schending. De vordering kan worden afgewezen als zij op het eerste gezicht (dus kennelijk) ongegrond blijkt, bijvoorbeeld omdat ze zonder voorwerp is of omdat geen schade aannemelijk wordt gemaakt of omdat de inbreuk niet aannemelijk wordt gemaakt.
Angst is een fenomeen van alle tijden, maar piekt in onze moderne, westerse maatschappij . In deze bijdrage gaan we na of angst een vergoedbare schadepost kan zijn in het Belgische aansprakelijkheidsrecht. Kan angstschade verhaald worden op degene die door foutief handelen de angst heeft veroorzaakt? De aanleiding tot deze denkoefening is de overvloed aan recente Franse cassatierechtspraak die angstschade (“le préjudice d’anxiété”) erkent en daar zeer ver in gaat. De klassieke bezwaren tegen een erkenning van angstschade als vergoedbare schadepost zijn gekend en al in kaart gebracht. Het gaat bij angstschade vaak om gevallen van tijdelijke en geringe aard. Er is een gevaar van simulatie, waarbij personen angsten gaan veinzen. Het vaststellen van aard en duur is moeilijk tot onmogelijk. Het fenomeen van de ‘eierschaal-persoonlijkheid’ schept gevaren: de voorbeschiktheid of bijzondere gevoeligheid van een slachtoffer (die we niet in aanmerking mogen nemen in het aansprakelijkheidsrecht) speelt een grote rol speelt bij angstschade. Tot slot, is er het floodgate-argument : als we de vergoeding van angstschade toelaten, gaan alle remmen los. In deze bijdrage onderbouwen we de stelling dat angstschade in het Belgische aansprakelijkheidsrecht (uiteraard) een vergoedbare schadepost kan vormen en inpasbaar is in het schadebegrip.
In België gebeurt het slechts uitzonderlijk dat een
rechterlijke uitspraak over een burgerlijk geschil
ruime aandacht krijgt in de nationale media. In het
voorjaar van 2017 was dit ontegensprekelijk het geval
voor een arrest van het hof van beroep te Antwerpen
van 19 december 2016. In die uitspraak beslist
de eerste kamer van het hof van beroep dat een overeenkomst
over de koop van een onroerend goed niet
tot stand kan komen, noch bewezen kan worden via
elektronische weg. “Rechter jaagt schok door immosector”,
luidt de ene krantenkop. “Een bom onder de
immosector”, meldt de andere. Bij de verkoop van vastgoed is het immers heel gebruikelijk dat makelaars,
kopers en verkopers via e-mail of sms onderhandelen
over een bod en daar ook op deze manier op
ingaan. De vrees bestaat dat soortgelijke beslissingen
deze modus operandi op de helling zetten.
Patiënten die het slachtoffer zijn van een fout of van een incident geven vaak aan onvoldoende, gebrekkig of zelfs niet geïnformeerd te worden over het voorval zelf en over de gevolgen en de feitelijke toedracht ervan. Nochtans blijken ze op dergelijke momenten een grote behoefte te hebben aan informatie. Deze bijdrage onderzoekt in welke mate de patiënt recht heeft op informatie over fouten en incidenten. Over deze vraag is tot op heden weinig inkt gevloeid in het Belgische recht. Dit staat in schril contrast met verschillende buitenlandse rechtsstelsels, die al veel meer aandacht besteed hebben aan deze problematiek en zelfs al in een wettelijke regeling ervan hebben voorzien. Deze studie werpt daarom ook een blik op een aantal buitenlandse rechtsstelsels.
Bij arrest van 15 juni 2017 heeft het Grondwettelijk Hof artikel 36/24 van de wet van 22 februari 1998  in strijd met het grondwettelijk gelijkheidsbeginsel bevonden.  Deze bepaling ligt aan de basis van de Arco-garantieregeling, waarmee de Belgische Staat in 2008 een garantie heeft verleend ten gunste van ruim 800.000 natuurlijke personen die destijds aandeelhouder waren van de drie financiële Arco-coöperaties,  i.e. de financieringsvennootschappen van het ACW (nu: beweging.net). Die garantie werd verleend in het kader van de herkapitalisatie van de Belgisch-Franse bank Dexia.  De uitspraak van het Grondwettelijk Hof kwam voor velen wellicht niet als een verrassing: eind 2016 oordeelde het Europese Hof van Justitie (HvJ) reeds dat de garantie die België had verleend aan aandeelhouders in de coöperatieve vennootschappen van de Arco-groep in strijd was met het staatssteunrecht.  Vervolgens besloot het Grondwettelijk Hof dat het Unierecht geen ongelijke behandeling kon rechtvaardigen tussen aandeelhouders in de coöperatieve vennootschappen van Arco en andere aandeelhouders in vennootschappen in het licht van de Belgische Grondwet. De motivering van het Grondwettelijk Hof is dan ook grotendeels gebaseerd op de uitspraak van het HvJ. Het is de bedoeling van deze noot om de juridische balans van de Arco-garantieregeling op te maken, niet in de laatste plaats voor de toekomst.
In deze methodologische bijdrage reflecteren de auteurs over hoe ‘frame building’ onderwerp van onderzoek kan vormen. Het paper spitst zich toe op culturele frames, en bekijkt hoe deze zich verhouden tot het nieuws, met de schemata van journalisten en met interacties op de werkvloer. Daarbij wordt voor een multimethodische aanpak gepleit die triangulatie toelaat: observaties, frameanalyses, surveyonderzoek in combinatie met reconstructie-interviews.
Waarschijnlijk heeft u vandaag, net zoals miljoenen andere Belgen, een politiek artikel op Facebook of Twitter gelezen. Sociale media zijn onlosmakelijk verbonden geraakt met de politiek. Bijna elke politicus probeert zijn boodschap via sociale media aan het kiespubliek over te brengen, in een strategie om zijn of haar naambekendheid te vergroten of om een complexe politieke gebeurtenis te herleiden tot een bepaalde hashtag of statusupdate. In dit stuk kijken we hoe Twitter door de jaren heen de politiek veranderde. Tegelijk blikken we vooruit, want zal de burger het conflictueuze gebruik van sociale media door politici niet stilaan beu geraken?
De nieuwsmedia krijgen vaak de schuld van wat er misgaat in de wereld. Veel discussies over de journalistiek eindigen in een gescherm met termen als ‘sensatiezucht’, ‘subjectiviteit’ en ‘roddel’, terwijl niemand die begrippen grondig definieert. Ook het begrip framing leidt een heel eigen leven in het publieke debat. Er is nood aan een genuanceerd beeld van de journalistiek: het gaat immers niet op om de nieuwsmedia een gebrek aan nuance te verwijten als die verwijten zelf de nodige nuance missen.

In Verdraaid! kijkt hoogleraar journalistiek Baldwin Van Gorp met een open blik naar de media. Hij wil weten hoe het precies zit met journalistieke objectiviteit, tabloidjournalistiek en het gebruik van frames in het nieuws. Daarover gaat hij ook in dialoog met verschillende gerenommeerde journalisten zoals het ‘Watergate’-duo Carl Bernstein en Bob Woodward, winnaar van World Press Photo 2017 Burhan Özbilici, undercoverjournalist Günter Wallraff en buitenlandverslaggevers, zoals Rudi Vranckx, Robin Ramaekers, Peter Verlinden, Arnold Karskens en Jens Franssen.
Dit artikel bestudeert de pneumatologische herontdekking na het Tweede Vaticaan Concilie (1962-1965). Volgens gangbare beeldvorming bracht het concilie een definitieve keer ten goede voor de Geistvergessenheit van kerk en theologie. Tijdens het concilie zelf manifesteerde de herontdekking van de Heilige Geest zich bijvoorbeeld in wat het document over de kerk Lumen gentium zei over charisma's. In dit artikel bestuderen we een na-conciliaire pneumatologische herontdekking, namelijk de introductie van epiclesen om de Geest in de nieuwe eucharistische gebeden. In de 'consecratie-epiclese' wordt gebeden dat brood en wijn veranderen in het lichaam van Christus; de latere 'communio-epiclese' betreft de omvorming van de gelovigen tot lichaam van Christus. De introductie van deze epiclesen is een belangwekkende vooruitgang in vele opzichten: oecumenisch, liturgie-theologisch en eucharistie-theologisch, trinitair. Het is echter spijtig dat de oorspronkelijk enkelvoudige epiclese opgesplitst is in twee delen en dat het onduidelijk blijft wat de Geest zélf eigenlijk doet. Ronduit verwonderlijk is dat lang niet alle eucharistische gebeden een expliciete epiclese om de Geest hebben. Voor alternatieve gebeden geldt dat nog meer dan voor officiële. De Geest is zeker niet meer lost, maar er valt ook nog veel te vinden.
Waarom vallen landen uit elkaar?
Welke economische en politieke factoren spelen een rol?
Wat kunnen we leren uit het verleden?

In de Europese politieke arena speelt de roep om regionale autonomie vandaag een grotere rol dan ooit tevoren. Maar de toenemende vraag naar regionale zelfstandigheid is allesbehalve een nieuw fenomeen. Meer nog: het aantal onafhankelijke staten is al sinds de tweede helft van de 20ste eeuw fors gestegen.

Waarom vond er in de 20ste eeuw een trendverschuiving plaats naar het uiteenvallen van landen? En kan een afscheiding de economische welvaart in nieuwe staten verhogen? Exiteconomie biedt een overzicht van de belangrijkste politiek-economische antwoorden op deze vragen.

Daartoe brengt het de essentiële ingrediënten van het hedendaagse politiek-economische denken over staatsvorming samen en confronteert het de centrale bevindingen met het beschikbare cijfermateriaal. Aan de hand van talrijke historische voorbeelden helpt het boek om een beter begrip te krijgen van de oorzaken en gevolgen van de regionale instabiliteit die Europa vandaag kent.
Vanaf 1 januari 2018 trekt de Vlaamse gemeenschapsinspectie het veld in met een vernieuwd kwaliteitstoezicht, de Inspectie 2.01. Sinds de overheveling van de bevoegdheid 'onderwijs' naar de gemeenschappen in 1991 staat deze Vlaamse gemeenschapsinspectie in voor de controle van het onderwijs in Vlaanderen. Vóór 1991 werd het staatsonderwijs gecontroleerd door een rijksinspectie. In dit artikel staat de evolutie van rijksinspectie naar Vlaamse gemeenschapsinspectie centraal. In het bijzonder willen we nagaan of de overgang als een radicale breuk dan wel een geleidelijke evolutie moet worden beschouwd. Aan de hand van beschikbare wettelijke bronnen en andersoortig bronnenmateriaal zal deze vraag worden beantwoord. Op basis van onze analyse kan worden besloten dat de overgang van rijksinspectie naar Vlaamse gemeenschapsinspectie gekenmerkt wordt door zowel continuïteiten als discontinuïteiten.
Er wordt regelmatig gepleit voor meer aandeelhoudersinspraak («shareholder democracy») bij het bestuur van vennootschappen. Sommige auteurs baseren zich daarvoor op een interne rechtsvergelijking tussen de
vennootschap en een parlementaire democratische staat. Anderen menen dat die vergelijking niet opgaat en
dat de aangetroffen verschillen gerechtvaardigd kunnen worden. Deze bijdrage sluit zich aan bij die tweede
strekking en verrijkt de bestaande doctrine door de vergelijking uit te breiden naar vennootschappen in financiële moeilijkheden, met inbegrip van insolventieprocedures.
De herinnering aan Willem van Oranje, de zestiende-eeuwse aanvoerder van de Nederlandse Opstand blijkt levendiger dan ooit. Een private weldoender financiert een reeks standbeelden van de held en het kabinet Rutte III vraagt (lagere) scholen aandacht te besteden aan het Wilhelmus.

Wel geeft deze generatie een nieuwe invulling aan het politieke streven van de prins. Voor de hedendaagse generatie van opinie -en beleidsmakers blijkt hij vooral voor vrijheid en tolerantie te hebben gestaan.
Als veertienjarige werd Filips van Oranje-Nassau op bevel van koning Filips II naar Spanje gebracht. Slechts zeventwintig jaar later kon hij terugkeren naar de Nederlanden. In de tussentijd was zijn vader, Willem van Oranje, overleden en had zijn halfbroer Maurits de leiding van de Nederlandse Opstand genomen. Filips Willem bleef een onbekende en onbeminde prins van Oranje. Wel stond dynastiek belang bij hem voorop.