clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
De neoklassiek economische doctrine heeft haar beste tijd gehad. Het is hoog tijd voor verfrissende en hoopvolle alternatieven. Vanuit een uitgesproken links progressief en humanistisch maatschappijbeeld geven we in dit stuk een voorzet met vijf ankerpunten: een economie op mensenmaat, een bruisende lokale economie, een inclusieve en solidaire economie, een ecologisch verantwoorde economie en een economie geleid door een krachtdadige overheid.
Patricia Galiana en Liselotte Van der Gucht maakten van de lockdown tijdens de eerste weken van de coronacrisis gebruik om hun studenten taal- en letterkunde een bijzondere opdracht te geven. Die luidde als volgt: schrijf een brief aan COVID-19-patiënten in Spaanse en Duitse ziekenhuizen en woonzorgcentra. Patricia en Liselotte vertellen hoe hun idee tot stand kwam.
Architecten geven letterlijk vorm aan de maatschappij: de woningen, kantoren, winkels en scholen die ze ontwerpen vormen het decor waartegen het leven zich afspeelt. Daarbij houden ze rekening met verschillende randvoorwaarden en stemmen ze de wensen van de opdrachtgever, het beschikbare budget, de heersende stedenbouwkundige regels en de geografische context op elkaar af. Maar wanneer de architect zijn eigen bouwheer wordt en hij een woning (ver)bouwt voor zichzelf en zijn gezin verandert de setting waarbinnen hij opereert. Meer dan bij andere ontwerpen kan hij zijn woning uitwerken als een stilistisch manifest, als toonbeeld van een nieuwe architecturale vormentaal of als materiaal-technisch experiment. Bijgevolg kan de architect zich met zijn eigen woning profileren naar toekomstige klanten en een levensgroot visitekaartje aan zijn portfolio toevoegen. De eigen woning, op de scheidingslijn tussen werk en privé, vervult zo een bijzondere functie in het oeuvre van de architect.
De impact van het coronavirus COVID-19 is gigantisch. Ook binnen het straf(proces)recht laat COVID-19 zijn tentakels voelen op vele fronten. Deze bijdrage strekt ertoe te focussen op de coronabestendigheid van het bijzonder strafrecht. Is het actuele gegeven van COVID-19 zo maar inpasbaar in de Belgische bijzondere strafbepalingen? Vooreerst worden de nieuwe coronamisdrijven met wettelijke basis in de recente volmachtbesluiten geanalyseerd. Vervolgens wordt nagegaan of bepaalde coronacasussen überhaupt wel een misdrijf kunnen uitmaken op basis van het vóór het coronatijdperk bestaande wettelijk kader. Waar mogelijk zullen er rechtsvergelijkende accenten met Nederland worden gelegd. De toetsing van de accuraatheid van de strafrechtelijke kwalificaties zal de rode draad vormen van de analyse. De stof voor deze bijdrage werd bijgewerkt tot 10 juni 2020.
In zoverre het de burgerlijke rechtbank niet toelaat de geldboete waarin het voorziet, gepaard te laten gaan met uitstel, schendt artikel 70, § 1bis, van het BTW-Wetboek de artikelen 10 en 11 van de Grondwet. De noot strekt ertoe alle aspecten m.b.t. de matiging van punitieve fiscaal-administratieve sancties in kaart te brengen.
De regeling van de collectieve arbeidsverhoudingen in de gezondheidssector is bijzonder complex. De sociale akkoorden die tot doel hebben de arbeidsvoorwaarden en -omstandigheden van het personeel in deze sector te verbeteren, komen tot stand na een ingewikkeld samenspel van publieke en private actoren. De bevoegdheidsverdeling tussen het federale niveau en dat van de gemeenschappen maakt het er niet makkelijker op. De bestaande regelgeving doet geen recht aan de eigenheden die de gezondheidssector kenmerken. Daardoor zien de sociale partners zich genoodzaakt hun toevlucht te nemen tot informele onderhandelingsstructuren die zich buiten enig juridisch kader situeren. Deze structuren kunnen de formele comités echter niet vervangen, waardoor via een omslachtige werkwijze moet worden gezocht naar een manier om de sociale akkoorden in regelgeving te verankeren. Deze bijdrage brengt diverse facetten van de regeling van de collectieve arbeidsverhoudingen in de gezondheidssector in kaart, waarbij de auteur wijst op enkele moeilijk te verantwoorden knelpunten.
In deze publicatie analyseer ik de impact van het ruimtelijkeordeningsrecht op het eigendomsrecht. Ik onderzoek kort de inhoud van het eigendomsrecht, om dan na te gaan hoe het ruimtelijkeordeningsrecht de uitoefening van het eigendomsrecht wijzigt. Ik onderzoek daarbij ook de handhaving van het ruimtelijkeordeningsrecht (strafvordering, publieke en private herstelvordering). Dan onderzoek ik drie bijzondere gevallen: het vermoeden van vergunning, de verjaring en het gedogen.
Julius Caesar (1e eeuw v.Chr.) is wellicht een van de bekendste figuren uit de Romeinse oudheid en wordt tot op vandaag geprezen omwille van zijn militaire, politieke en literaire kwaliteiten. Dit verklaart o.a. waarom zijn geschriften nog steeds leesvoer zijn tijdens de lessen Latijn. Er gaan echter ook minder fraaie aspecten schuil in Caesars palmares, gaande van massamoorden tot grootschalige slavernij. Hoe dachten de Romeinen eigenlijk zelf over deze gruweldaden? Was alles zomaar toegestaan tijdens een oorlog? En in hoeverre laten de bronnen daders en slachtoffers aan het woord? Met de Gallische en Burgeroorlog als leidraad proberen we een beeld te vormen van de oorlogsethiek in het oude Rome. Hierbij hebben we aandacht voor de uitdagingen en opportuniteiten die Caesar en zijn geschriften bieden in de klas.
Deze noot becommentarieert het arrest van het Hof van Cassatie van 24 april 2019 (P.19.0018.F). Er wordt ingegaan op de definitie van het begrip 'ziekte' die het Hof in dit arrest lanceert. Daarnaast wordt stilgestaan bij de impact van deze definitie op de kwalificatie van een opzettelijke HIV-besmetting.
Intellectuele eigendomsrechten zijn eigensoortige goederen. In tegenstelling tot lichamelijke goederen en zelfs vele onlichamelijke goederen zijn zij niet-rivale goe- deren, wat betekent dat zij door meerdere personen tezelfdertijd gebruikt kunnen worden zonder dat de gebruikers elkaar hierbij hinderen. De vraag rijst dan of de verkrijgende verjaring van intellectuele eigendomsrechten en de onmiddellijke verkrijging door de bezitter te goeder trouw mogelijk (en opportuun) zijn. Dit wordt namelijk vaak ontkend, soms met verwijzing naar de niet-rivale aard van de intel- lectuele eigendomsrechten, maar er zijn geen wettelijke verboden. Het bezit van onlichamelijke goederen is mogelijk, zoals thans aanvaard wordt, en het is niet zeker dat de niet-rivale aard inderdaad (steeds) een hindernis is voor de deugdelijkheid van het bezit. Er zijn ook praktische problemen – met name de vaak lange verkrijgende verjaringstermijnen (hoewel het nieuwe goederenrecht dit probleem sterk vermin- dert, omdat de tienjarige termijn de gemeenrechtelijke termijn wordt) –, maar die kunnen bezwaarlijk een beginselmatig verbod op de verkrijgende verjaring inhouden. De onmiddellijke verkrijging door de bezitter te goeder trouw doet wel problemen rijzen, want een criterium voor deze verkrijgingswijze is een goed evenwicht met de rechten van de uittredende eigenaar, die een voldoende kans moet hebben om zijn goed tijdig te revindiceren. Dat ontbreekt: zelfs een gerechtigde die zijn intellectueel eigendomsrecht actief uitoefent, kan geconfronteerd worden met een verkrijger te goeder trouw wegens de mogelijkheid van nevenbezit.
Het nieuwe goederenrecht, ingevoerd door een wet van 4 februari 2020 (inwerkingtreding voorzien op 1 september 2021), is hoofdzakelijk gedacht als een codificatie van het bestaande goederenrecht. Het is evenwel geen loutere codificatie à droit constant; er zijn ook talrijke wijzigingen en aanpassingen van het nog uit Napoleons tijd (of kort daarna) stammende goederenrecht aan de moderne tijd. Sommige van die wijzigingen en aanpassingen zijn ook relevant voor het milieu in de brede zin van het woord. Deze bijdrage behandelt die wijzigingen en aanpassingen: de gemene voorwerpen (de vroegere gemene goederen) (art. 3.43, eerste lid BW); het nieuwe goederenrechtelijke statuut van dieren, die thans quasi-goederen zijn (art. 3.38-3.39 BW); het betredingsrecht van onbebouwde gronden (art. 3.67, § 3 BW); de beplantingen in burenrelaties (enerzijds de afstand van beplantingen tot de perceelgrens, anderzijds het lot van doorschietende takken en wortels) (art. 3.133-3.134 BW).
Plannen om rekeningrijden in te voeren doen heel wat stof opwaaien. Experten zien rekeningrijden als een rationele oplossing voor het fileprobleem en de slechte luchtkwaliteit. Tegenstanders zijn volgens hen emotioneel, niet objectief of denken enkel aan hun eigen belang. Maar hebben critici altijd ongelijk? Dit boek legt uit waar het idee van rekeningrijden vandaan komt, wie het promoot en hoe het op de beleidsagenda kwam. Een kritische analyse toont aan dat zowel voor- als tegenstanders zinvolle en minder zinvolle argumenten gebruiken. Door een brede waaier aan standpunten en wetenschappelijke kennisvelden aan bod te laten komen, biedt het boek een welkome aanvulling op de bestaande literatuur over dit onderwerp.
Ongetwijfeld vormt de coronacrisis één van de grootste en meest ingewikkelde problemen uit de naoorlogse geschiedenis. Volgens David Criekemans vormt deze pandemie, en vooral hoe we ermee omgaan, ook een crisis van de hedendaagse neoliberale wereld. Als antwoord op de huidige mondiale crises pleit hij voor een ‘herglobalisering van onderaf’.
Deze bijdrage probeert duidelijk te maken waarom uitgerekend in Antwerpen de Remonstrantse Broederschap werd opgericht in 1619. Dat er in Antwerpen na 1585 steeds een ondergrondse protestantse gemeenschap was blijven functioneren speelde ongetwijfeld een rol. De context van het Twaalfjarig Bestand was voor de gevluchte Remonstranten uit de Republiek eveneens een positieve factor. Bovendien probeerden de katholieke autoriteiten (zowel wereldlijke als geestelijke) van het verblijf van de Remonstranten gebruik te maken om verdeeldheid te zaaien in de gereformeerde kerk van de Republiek.
Vroegmoderne energietransities (of het gebrek ervan) waren lang diepgeworteld in de huishoudelijke praktijken en gewoonten van stedelingen die het verbruik van energie voor verwarming en verlichting veronderstelden. Dit artikel probeert te illustreren hoe niet alleen veranderingen en continuïteiten in het aanbod van energie de huishoudelijke energieconsumptie hebben beïnvloed, maar ook hoe – omgekeerd – een veranderende materiële cultuur en consumptiepraktijk zelf energietransities hebben gemaakt. Daarin heeft de toenemende nadruk op comfort, gemak en huiselijkheid geleid tot een groeiende verspreiding van energie in huis.
In gezondheidsbeleid wordt er overwegend gesproken over de individuele verantwoordelijkheid van iedere persoon voor zijn of haar eigen gezondheid en die van zijn of haar (toekomstige) nakomelingen. Steeds vaker wordt ter rechtvaardiging van dat beleid ook gesteund op bevindingen in de epigenetica, een relatief nieuw wetenschapsgebied dat onderzoekt hoe bepaalde genen in specifieke omgevingen tot expressie komen. Waarom deze bevindingen rechtstreeks zouden impliceren dat aanstaande ouders een vergrote individuele verantwoordelijkheid hebben, is echter niet duidelijk. Of dat wenselijk zou zijn, is ook nog maar zeer de vraag. Is toenemende wetenschappelijke kennis een vrijbrief om zwangere vrouwen met alle zonden van Israël te beladen? Het is zinvol om ook eens te bekijken wat onze collectieve verantwoordelijkheid voor toekomstige generaties zou kunnen inhouden. Wat zou het, met het oog op bevindingen in de epigenetica, kunnen betekenen om te zeggen dat ieder van ons in meer of mindere mate verantwoordelijkheid draagt voor de gezondheid van toekomstige generaties? Dit artikel vormt een toegankelijke inleiding tot deze problematiek.
De Belgische beurstaks beperkt het vrij verkeer van diensten, maar mogelijk is deze beperking gerechtvaardigd. Dat moet het Belgische Grondwettelijk Hof uitmaken. Het bestaan en de werking van de Belgische beurstaks en gelijkaardige taksen in andere EU lidstaten - of initiatieven voor de invoering ervan - doet enkele bijzondere vragen rijzen die in deze bijdrage aan bod komen.
Om gevelisolatie aan te brengen over een naburig erf, dient men te beschikken over een juridische grondslag. Het eigendomsrecht van de buren is immers absoluut. Op het absolute karakter van het eigendomsrecht bestaan er slechts bepaalde publiekrechtelijke (i.c. niet van toepassing) en privaatrechtelijke uitzonderingen (zijnde erfdienstbaarheden, (accessoire) opstalrechten of rechtsmisbruik). De buren oefenen hun eigendomsrecht niet op kennelijk onredelijke wijze uit wanneer zij gedeeltelijk instemmen met de gevelisolatie en voor het overige weigeren, maar hierbij een beroep doen op geldige argumenten ontleend aan hun eigendomsrecht en aan de negatieve impact die de gevelisolatie zou hebben op het genot van hun goed.
Sexting, het verzenden van zelfgemaakte seksueel getinte foto’s, kan een normaal onderdeel zijn van hoe sommige jongeren hun seksualiteit beleven. Sexting is vooral problematisch wanneer het gebeurt onder druk of wanneer de beelden zonder toestemming verder worden verspreid. Eerder kwantitatief onderzoek naar sexting is vaak louter gericht op het beschrijven van de prevalentie van het verzenden van sextingfoto’s zonder vragen te stellen over de bredere context waarin het gedrag plaatsvindt of zonder te focussen op problematische vormen van sexting. In deze bijdrage willen we een dieper inzicht verwerven in de bredere context waarin sexting bij jongeren plaatsvindt door middel van een elektronische enquête die werd afgenomen bij een gewogen steekproef van 1309 Vlaamse middelbare scholieren. De resultaten leiden tot enkele belangrijke aanbevelingen voor de praktijk en ze nuanceren enkele vaak gehoorde aannames over sexting, zoals de assumptie over genderverschillen bij het verzenden en doorsturen van sextingfoto’s.
Volgens de theorie van de Industrious revolution (Jan De Vries) was de aantrekkingskracht van koloniale kruidenierswaren zoals koffie en tabak en semi-duurzame gebruiksgoederen zoals katoenen kledingaccessoires en porseleinen serviesgoed zo groot dat brede lagen van de bevolking er harder voor gingen werken. In dit boek wordt aan de hand van bijna duizend gedetailleerde beschrijvingen van de bezittingen van gezinnen uit Leuven en Lier en enkele dorpen gelegen tussen Antwerpen en Brussel nagegaan of dit ook in het hertogdom Brabant het geval was. Na een historiografische inleiding en grondige analyse van de belangrijkste bron, de boedelinventaris, komen de productie- en consumptiezijde van de huishoudeconomie aan bod. De voornaamste behandelde thema’s omvatten aan de ene kant de landbouw en huisnijverheid en aan de andere kant het bezit van meubilair, huisraad en kleding, en het verbruik van tabak en warme dranken.
In een context van stijgende waterschaarste verkennen wij, naar ons weten voor het eerst in Vlaanderen, publieke steun voor de behandeling en het hergebruik van afvalwater als drinkwater. Vlaanderen is vandaag een van de weinige regio’s waar afvalwater reeds gerecycleerd wordt voor drinkwaterdoeleinden. Dit gebeurt op kleinschalig niveau en de uitbreiding hiervan is vandaag een van de Vlaamse beleidsdoelstellingen. Internationale voorbeelden toonden echter dat een gebrek aan publieke steun een aanzienlijk obstakel kan zijn. Vaak worden gezondheids- en veiligheidsbezorgdheden aangehaald als oorzaak voor het beperkte draagvlak. Minder is geweten over de socio-demografische distributie van dit draagvlak. Daarbovenop blijft er onduidelijkheid over de samenhang tussen socio-demografische kenmerken en gezondheids- en veiligheidsbezorgdheden. Met behulp van een enquête uitgevoerd in Vlaanderen (N=2309), bestudeerden wij ten eerste deze socio-demografische verschillen op basis van bivariate associaties (gender, opleidingsniveau, leeftijd en woonplaats). Ten tweede construeerden we een padmodel om te onderzoeken of deze verschillen verklaard kunnen worden aan de hand van gezondheids- en veiligheidsbezorgdheden. Onze resultaten toonden dat publieke steun voor afvalwaterhergebruik voor drinkwaterdoeleinden in Vlaanderen beperkt is. Het draagvlak was het laagst bij oudere mensen, vrouwen, lager geschoolde groepen en mensen die niet in de Provincie Antwerpen wonen. Voor een groot deel konden socio-demografische verschillen verklaard worden door hogere gezondheids- en veiligheidsbezorgdheden bij vrouwen, lager geschoolden en mensen uit West- en Oost-Vlaanderen. Dit suggereert een gebrek aan vertrouwen in waterexperts en -technologie bij bepaalde socio-demografische groepen, wat zich vertaalt in een verminderde publieke steun voor afvalwaterhergebruik. Op basis van deze bevindingen bespreken we een aantal potentiële actiestrategieën om publieke oppositie te anticiperen en proactief publieke steun te verwerven via doelgerichte (risico)communicatie.
In de afgelopen decennia toonde de literatuur over 'nieuwe migratie' de transformatie aan van internationale migratie naar Europa van een permanente vestigingsmigratie naar vormen van migratie die meer divers, tijdelijk en vloeiend van karakter zijn. Wij dragen bij aan deze literatuur door aan te tonen dat arbeidsmigratie in Europa een juridisch-institutionele diversificatie van migrantenstatussen ondergaat buiten de categorieën die in de huidige nieuwe-migratieliteratuur worden verondersteld, en zelfs buiten de grenzen van de EU-lidstaten. Met behulp van unieke en gedetailleerde gegevens voor België stellen we dat de aanzienlijke stroom van arbeidskrachten binnen de EU gebaseerd op het vrij verkeer van diensten (detachering) minstens zo belangrijk is in het vormgeven van die nieuwe migratie. Bovendien wordt detacheringsmobiliteit zelf in toenemende mate gebruikt als toegangspoort voor arbeidsmigranten uit derde landen, als gevolg van de jurisprudentie van het Europees Hof. Deze diversificatie zou ons moeten stimuleren om onze notie van arbeidsmigratie in Europa uit te breiden tot verschillende vormen van arbeidsbewegingen.
Op 24 augustus 2020 overleed Robin “Robbe” De Hert op 77-jarige leeftijd. De Hert werd in 1942 geboren in het Engelse Farnborough. Na de oorlog vestigde zijn gezin zich in de buurt van Antwerpen, de stad waarmee De Hert de rest van zijn leven nauw verbonden zou zijn. Antwerpen kende in die naoorlogse jaren een enorme bloei aan bioscopen en het filmbezoek scheerde ongekend hoge toppen. De Hert had hier zijn aandeel in: al van jongs af aan was hij een echte “cinemaloper”, zoals hij het zelf noemde. De jonge De Hert verslond alles wat hij te zien kon krijgen, zonder onderscheid. Als de beelden maar bewogen. Met de jaren werd hij selectiever in zijn appreciatie, maar een filmveelvraat zou hij altijd blijven. Ook toen zijn gezondheid het nog nauwelijks toeliet, ging hij vaak meerdere malen per dag naar de bioscoop voor een ratjetoe aan films. De Herts veelzijdige filmconsumptie vertaalde zich ook in zijn eigen filmproductie. Van experimentele kortfilms tot maatschappijkritische filmpamfletten, van metafilm tot populaire komedie, van autobiografische drama’s tot een oorlogsfilm over het verzet, en van de adaptatie van een historische plattelandsroman tot een Elsschotverfilming: De Hert deed het allemaal.
Begin jaren negentig van de vorige eeuw werd de syllabus van Marc Rigaux bewerkt tot een tweedelig handboek dat onder de titel Algemene beginselen van het Belgisch arbeidsrecht op de markt werd gebracht. In 1999 werd er voor een andere uitgever gekozen en werden de teksten samengevoegd tot één boekdeel onder de naam Synopsis van het Belgische arbeidsrecht. Normaliter wordt het boek om de drie jaar geüpdatet. Nu hebben we zes jaar gewacht. Er was – onder andere door politieke impasses – weinig te melden. Voor deze zevende editie werd ervoor geopteerd om opnieuw te splitsen. We beginnen met het deel “collectief arbeidsrecht”, een materie die vrij stabiel is gebleven. De interuniversitaire equipe werd herschikt. Nieuw bloed was nodig, want de oude garde verdwijnt langzaam maar zeker. Aan de vorm werd nauwelijks geraakt. We speelden met het idee om de bibliografieën te schrappen. Vanuit het werk- veld kregen we echter signalen dat dit soort van informatie wordt gewaardeerd. Google maakt sommige verwijzingen, bijvoorbeeld naar websites van organisa- ties en overheidsinstellingen, overbodig zodat hierin wel is gewied. De auteurs hebben vooral de nadruk willen leggen op de facetten die in hun colle- ges uitgebreid aan bod komen, i.e. thema’s waarmee het gros van de studenten na hun afstuderen relatief vaak worden geconfronteerd. Dit is met andere woorden geen werk waarin de lezer alles kan terugvinden, maar een basisdocumentatie met bijna uitsluitend verwijzingen naar Belgische rechtsleer. Namens het auteurscollectief, Patrick Humblet 1 juni 2020
Deze bijdrage strekt ertoe de krachtlijnen van de beveiligingsperiode te analyseren. De beveiligingsperiode betreft een minimale termijn die in bepaalde gevallen kan worden opgelegd door de strafrechter waarbinnen een veroordeelde niet in vrijheid kan worden gesteld. Los van het wettelijk kader, wordt aan de hand van een aantal objectieve vaststellingen nagegaan in hoeverre de invoering van de beveiligingsperiode noodzakelijk is ter bescherming van de maatschappij, dan wel een loutere veruiterlijking betreft van ongefundeerd strafpopulisme.
Terwijl Plantijn zijn drukkerij uitbouwde, groeide op het Antwerpse stadhuis al sinds 1481 een bbliotheek. Plantijn en zijn opvolgers, de Moretussen, schonken regelmatig boeken aan wat nu de Erfgoedbibliotheek Hendrik Conscience is. Nieuw onderzoek, waarbij archiefbronnen aangevuld worden met aanwijzingen op boekbanden, toont aan dat deze samenwerking nog intenser was dan eerder werd aangenomen.
Elke omgeving waar een ingrijpende verandering van het systeem of van het gedrag noodzakelijk is, kampt met een paradoxaal spanningsveld: handelen op korte termijn op basis van zekere resultaten, zonder dat deze resultaten bijdragen aan lange termijn oplossingen voor complexe problemen vol onzekerheden. Een vernieuwende kijk om dit paradoxaal spanningsveld te ontzenuwen kwam destijds uit de planologische hoek. Rittel, een praktiserend urbanist, poneerde in zijn essay “Dilemma’s in General Theory of Planning”(Rittel, Weber 1973) dat planningsproblemen “Wicked Problems” zijn: problemen die slechts aangepakt kunnen worden als ze erkent worden in hun systemische verwevenheid en de onmogelijkheid om ze te ontleden tot eenduidige, vereenvoudigde deelproblemen. “But then, you may agree that it becomes morally objectionable for the planner to treat a wicked problem as though it were a tame one, or to tame a wicked problem prematurely, or to refuse to recognize the inherent wickedness of social problems.” We zijn bijna 50 jaar later, en kunnen nog steeds uit Rittel’s stellingnames leren. Inmiddels zijn uit de hoek van veranderingsmanagement, “systemic leadership”, “systemic design”, en “design thinking” verdere inzichten ontwikkeld in hoe dergelijke complexe problemen aan te pakken. Naast de inzichten is er de vraag naar welke omgeving effectief ruimte en tijd maakt om duurzame antwoorden op Wicked Problems te ontwikkelen. Een onderzoeksstudio in academische context zou wel eens een van de laatste plekken in de hedendaagse maatschappij kunnen zijn waarin een dergelijke incuberende capaciteit ontwikkeld wordt. Deze paper wil de koppeling maken tussen methodieken rond Wicked Problems en de academische vrijplaats: de onderzoeksstudio. Deze paper wil daarmee nagaan hoe een ontwerper antwoorden kan bieden op de meest uitdagende stedelijke problemen van onze tijd. Hoe een ontwerper door buiten het bestaande systeem te gaan, nieuwe inzichten kan aanreiken en verandering kan introduceren. De paper bespreekt een concreet initiatief om deze aanpak te testen: the Blue Sky Studio.