clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Tijdens het 22ste Vlaams Wetenschappelijk Economisch Congres (oktober 1995) werd reeds gesteld dat sociale fraude een fenomeen is dat in België, in tegenstelling tot in een land als Nederland, amper bestudeerd en gedocumenteerd is, en blijkbaar ook niet het voorwerp uitmaakt van veel controverse. Daartegenover wijzen diverse ramingen over de omvang van sociale en fiscale fraude op een zeer grote dimensie ervan. Daarom ging het Hoger Instituut voor de Arbeid in het kader van een multidisciplinair onderzoeksproject van het Fonds voor Wetenschappelijk Onderzoek over ‘Sociale fraude: verschijningsvormen, omvang, motieven en bestrijdingsvormen’ op zoek naar de beschikbare evidentie bij de sociale inspectiediensten en administraties zelf. In welke mate registreren zij de aard en omvang van de inbreuken en fraude en welk beleid van controle en beteugeling wordt gevoerd? Op basis van gepubliceerde documenten en verslagen, en tal van gesprekken met diverse instanties in deze administraties wordt een beeld geschetst van deze controle- en sanctiesystemen, de activiteiten van de inspecties en hun zicht op een fenomeen dat uiteindelijk liever verborgen blijft. Ook de problemen waarmee deze inspecties in de praktijk te kampen hebben, komen aan bod. Zo blijkt dat ondanks beperkte controlemiddelen, de controlekans aanzienlijk is. De geconstateerde en gesanctioneerde fraude, nochtans maar een fractie van wat macro-economisch wordt geschat, is eveneens beduidend. Tevens worden een aantal pistes duidelijk waarlangs een efficiënt controlesysteem verder kan evolueren. Zoals typisch voor onderzoek naar fraude (en fraudebestrijding) is hiermee waarschijnlijk maar een topje van de ijsberg gereveleerd, maar dan wel een topje dat tal van nieuwe vragen oproept, en waaruit ook beleidsconclusies kunnen geformuleerd worden. Een daarvan is alvast dat de strijd tegen fraude essentieel is om ‘het schip van staat’ waartoe wij de sociale zekerheid rekenen een veilige koers te laten varen.
In april 2003 organiseerde het HIVA in Brussel een tweedaags Belgisch en Europees colloquium over zwartwerk en sociale fraude. Belgische en buitenlandse sprekers leverden een bijdrage over de afbakening en de omvang van het zwartwerk, de meetbaarheid en beleid ter bestrijding ervan. Het uitgangspunt van het colloquium was de vaststelling dat het zwartwerk in al haar gedaanten de verzorgingsstaat ondermijnt. In een Belgisch gedeelte werd een HIVA-studie geactualiseerd en samengevat, en zetten de sociale partners hun visie uiteen over het Belgisch beleid met betrekking tot de strijd tegen de sociale fraude. In het internationaal luik ging veel aandacht naar de wijze waarop de omvang van het zwartwerk tot nog toe wordt geschat. Nationale rekenaars werden met macro-economische studies geconfronteerd. Ook wordt dieper ingegaan op het probleem van de huishoudelijke arbeid in Europa en werd de specifieke situatie van het zwartwerk in Griekenland, Italië en het voormalig Oostblok belicht. Tenslotte kwam het Europees beleid ter bestrijding van zwartwerk aan bod.<br><br> De referaten van de deelnemende sprekers werden gepubliceerd in <a href="http://www.socialezekerheid.fgov.be/bib/frames/nl/Nr-3-2003-NED.pdf">nummer 3/2003</a> van het Belgisch Tijdschrift voor Sociale Zekerheid.
Dit rapport schetst de evolutie van de werkgelegenheid in de quartaire sector in België en de gewesten van respectievelijk 1973 en 1982 tot nu. Het is een aanvulling bij de meer gedetailleerde opstelling van satellietrekeningen voor de gezondheidssector in België en voor de welzijnssector, de socioculturele sector en het onderwijs in Vlaanderen door het Hoger Instituut voor de Arbeid (HIVA). Het rapport kadert in het non-profit project in opdracht van de Koning Boudewijnstichting en de Confederatie van de Social Profit Ondernemingen en de Belgische Overheden. Medefinanciering was tevens voorhanden vanuit de Christelijke Centrale van de Openbare Diensten. In het basisrapport voor de satellietrekeningen beperkte de opdracht zicht tot vier deelsectoren (onderwijs en de zogenaamde quasi-collectieve goederen) en tot het jaar 1997. Dit rapport herneemt de door het HIVA regelmatig gehanteerde afbakening van de quartaire sector en brengt daarmee niet alleen ook de overige non-profitsectoren (zuiver collectieve goederen) in beeld maar laat vooral toe de evolutie te schetsen over de voorbije kwarteeuw. De quartaire sector evolueerde in de periode 1973–1999 van 23 tot 36% van de gesalarieerde tewerkstelling. In de gezondheidssector was er daarenboven in de jongste periode nog een sterkere expansie van de zelfstandige arbeid. Wanneer gezondheid, welzijn en cultuur nog gelijke tred hielden in de jaren zeventig werden in de jaren tachtig de welzijnssectoren de meest expansieve sectoren (in relatieve termen), gevolgd door cultuur en in de derde plaats gezondheid. De zuiver collectieve goederen kenden de laatste jaren opnieuw een uitbreiding van de reguliere tewerkstelling en onderwijs tenslotte stagneerde bijna volledig in de jaren tachtig, maar kende in de jaren zeventig en jaren negentig nog een, weliswaar beperkte, expansie. Corrigerend voor de toenemende graad van deeltijds werken in de totale economie komt dit rapport tot de onthutsende vaststelling dat de werkgelegenheid in voltijdsequivalenten in de periode 1973–1999 amper is toegenomen (2 % over de gehele periode), maar dat dit op zich schrale resultaat van amper een behoud van de werkvolume volledig op het conto komt van de quartaire sector die een expansie kende van ongeveer 60%. Dit was juist voldoende om de desastreuze inkrimping met 15% van het werkvolume in de marksector te compenseren. Het illustreert de fragiliteit van het sectorale weefsel van onze economie en de enorme uitdaging van jobcreatie waarvoor de economie stond in diezelfde periode omwille van het toegenomen arbeidsaanbod. Het is de non-profit sector, de niet-markt sector, de quartaire sector, in wezen de verzorgingsstaat in verdere uitbouw, die uiteindelijk heeft moeten zorgen voor het behoud van de totale werkgelegenheid.
De financiële inbreng van de Vlaamse overheid in de bedrijfsopleidingen is in internationaal perspectief vrij hoog. Dit komt onder meer tot uiting in een hele reeks van maatregelen, gaande van financiële stimuli tot het zelf aanbieden van werknemersopleidingen. In dit onderzoek wordt nagegaan hoe groot de impact is van deze overheidsinterventies. Een van de kernvragen hierbij is of de verschillende overheidsmaatregelen überhaupt een effect hebben gehad op het investeringsvolume van de Vlaamse bedrijven. Om een antwoord op deze vraag te vinden werden, naast analyses op gegevens van de sociale balans, een zeshonderdtal bedrijven rechtstreeks bevraagd. De vaststellingen die daarbij werden gemaakt, zijn om meer dan één reden boeiend, soms verrassend, en zetten alleszins aan tot nadenken.
Is EVC, de ‘erkenning van verworven competenties’, een kortstondige modegril of is het een fundamentele trend in het denken rond competenties in Vlaanderen en Europa? Een vraag die sceptici onder ons zich zullen stellen bij het opduiken van alweer een nieuw begrip in het beleidsdiscours. Het VIONA-onderzoek naar de praktijk en ontwikkelingen in Vlaanderen heeft aangetoond dat EVC niet nieuw is voor Vlaanderen. Er zijn reeds vele waardevolle aanzetten tot EVC in de praktijk. Knelpunten bij deze praktijken zijn echter het ad hoc gebeuren van EVC in Vlaanderen, samen met het gebrek aan gemeenschappelijke standaarden, een gemeenschappelijk begrippenkader, transparante procedures en criteria. Bovendien is er een gebrek aan registratiegegevens, waardoor monitoring, en dus een geïntegreerd beleid niet mogelijk is. Vlaanderen heeft dus nood aan een beleidsmodel voor EVC, daarbij lerend van de buitenlandse modellen en vertrekkend van de praktijken in Vlaanderen. In een Vlaams EVC-model staat een dubbele doelstelling voorop: de persoonlijke ontwikkeling én de inzetbaarheid van individuen op de arbeidsmarkt en in de samenleving. Een geïntegreerd beleid omtrent EVC en levenslang leren moet ondersteuning en stimulansen bieden voor het bereiken van deze doelstelling. In dit rapport belichten we allereerst de ontwikkelingen die het competentiegerichte denken hebben beïnvloed en gaan we in op het competentiebegrip en het beleidsconcept EVC. In de hoofdstukken die daarop volgen, geven we een overzicht van het institutionele kader en de EVC-praktijken in Vlaanderen en van de mogelijkheden voor verdere ontwikkelingen rond EVC. We sluiten af met een aantal voorstellen voor operationalisering en implementatie van EVC in Vlaanderen en met de beleidsconclusies en aanbevelingen.
De nood aan zorgplanning treedt meer en meer op de voorgrond in de gehandicaptensector sinds uit de centrale wachtlijsten blijkt dat een grote groep personen met een handicap geen gepast antwoord op zijn zorgvraag vindt. Op vraag van de Provincie Oost-Vlaanderen ontwikkelde het HIVA een planningsinstrument op korte en lange termijn om de provinciale zorgnoden in kaart te brengen. In dit rapport wordt de methodiek van (regionale) zorgplanning toegelicht en de resultaten van deze scenario’s worden besproken voor vier types voorzieningen voor volwassenen (nursingtehuizen, bezigheidstehuizen, dagcentra en tehuizen voor werkenden) in Oost-Vlaanderen. Tevens worden de resultaten gesitueerd ten opzichte van vroegere en nieuwe HIVA-prognoses voor gans Vlaanderen en wordt ook een vergelijking gemaakt met de officiële planning van het Vlaams Fonds. Tenslotte wordt aangetoond hoe deze simulaties verhelderend en functioneel blijken te zijn voor het tot stand komen van de provinciale adviesverlening ter zake. <br><br> Het zorgplan van de Provincie Oost-Vlaanderen dat gebaseerd is op het rekenschema van dit rapport vindt u op de website van de <a href="http://www.oost-vlaanderen.be/">Provincie Oost-Vlaanderen</a>.
De universitaire ziekenhuissite St. Rafaël - St. Pieter is gesitueerd in de Leuvense benedenstad in de onmiddellijke omgeving van het historische stadscentrum. Het gebied zal de volgende jaren grondige veranderingen ondergaan omdat de ziekenhuis-, onderwijs- en onderzoeksafdelingen geleidelijk aan worden overgebracht naar Gasthuisberg. Het OCMW van Leuven beheert op de site 150 RVT-bedden. De K.U.Leuven en het OCMW van Leuven bereiden samen de herontwikkeling van het gebied voor. Binnen het gehele project willen de initiatiefnemers een bijzondere plaats voorbehouden voor het realiseren van toekomstgerichte woon-, leef- en zorgvoorzieningen voor ouderen. Vanuit demografisch oogpunt is het aandachtspunt ‘ouder worden in de stad’ een evidente keuze. Maar vooral leent de centrale ligging in de stad zich bijzonder goed tot het integreren van vernieuwende woonvormen binnen het stedelijk weefsel. Aan het HIVA vroegen de initiatiefnemers voorstellen uit te werken. Hiertoe verzamelden de onderzoekers gegevens over de behoeften van ouderen in Leuven, het huidige aanbod aan woon- en zorgvoorzieningen voor ouderen in Leuven, de wensen en ideeën van potentiële partners bij de uitvoering. Deze gegevens werden gesitueerd binnen de ontwikkelingen in Vlaanderen en Europa. Dit alles resulteerde in concrete suggesties voor de herontwikkeling van de site.
Hoe kan de overheid verwerving en renovatie van woningen door particulieren beter ondersteunen? Wie moet toegang hebben tot deze overheidssteun? Hoe hoog moet de steun zijn? Welke vernieuwende vormen van overheidssteun zijn denkbaar? De resultaten van dit onderzoek dat uitgevoerd werd in opdracht van de heer Gabriëls, Minister van Huisvesting, vindt u in 3 thematische papers (juridisch, economisch, informatief) en in een samenvattende paper met beleidsaanbevelingen. We gaan daarbij in op een aantal actuele beleidsvragen, o.a. betreffende de verkoop van sociale huurwoningen.
De missing link of 'kloof' tussen mensen die in armoede leven enerzijds en hulpverleners en beleidsmakers anderzijds krijgt steeds meer aandacht binnen de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting. De wederzijdse onwetendheid en onbekendheid met elkaars achtergrond en leefwereld zorgen er immers meer dan eens voor dat er ­ ondanks de vele en vaak goedbedoelde inspanningen ­ toch geen daadwerkelijke vooruitgang wordt geboekt. De overtuiging groeit dan ook dat de hulp­ en dienstverlening aan mensen in armoede en het beleid t.a.v. armoede en sociale uitsluiting alleen doelmatig en effectief kunnen zijn als armen er zelf actief in betrokken worden als partner. Vanuit deze ideeën ontstond binnen de armoedebestrijding een nieuwe methodiek en aansluitend daarbij, een nieuw beroep: ervaringsdeskundige in de armoede en sociale uitsluiting.<br><br> Ervaringsdeskundigen in de armoede en sociale uitsluiting hebben zelf armoede en sociale uitsluiting meegemaakt en ervaren. Door het verwerken en verruimen van hun persoonlijke ervaringen (via een intensief groei­ en leerproces) kunnen zij deze ervaringen op een deskundige manier aanwenden binnen de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting. Vanuit hun doorleefde kennis over armoede en sociale uitsluiting en hun vertrouwdheid met het perspectief van deze mensen zijn zij in staat een brug te slaan tussen mensen in armoede en vertegenwoordigers van de samenleving (o.a. beleidsmakers en hulpverleners).<br><br> Dit (eerste) beroepsprofiel werd opgesteld in opdracht van Vlaams coördinerend minister voor armoedebestrijding, Mieke Vogels. In dit beroepsprofiel wordt uitgebreid ingegaan op de eigenheid van dit nieuwe beroep. Daarna wordt stilgestaan bij de taken en activiteiten die ervaringsdeskundigen in de armoede en sociale uitsluiting op zich (kunnen) nemen. Aansluitend daarbij schetsen we de beroepshoudingen, vaardigheden en kennis die het beroep vereist. De arbeidsomstandigheden, de arbeidsorganisatie en een aantal knelpunten i.v.m. het beroep komen eveneens aan bod. Tenslotte blikken we ook even vooruit en beschrijven we enkele toekomstige evoluties.
Welk zijn de groeiperspectieven voor de zorgsector onder invloed van de vergrijzing van de bevolking en een wijzigende zorgpolitiek? Zullen wij voldoende beroepskrachten vinden om al deze zorg te verstrekken? Dat zijn de twee prangende vragen die het Hoger Instituut voor de Arbeid (HIVA) van de Katholieke Universiteit Leuven opnieuw tracht te beantwoorden in een tweede reeks van rapporten omtrent manpowerplanning in de zorgsector. De resultaten van vroeger onderzoek over de periode 1995-2010 worden hier in een nieuwe reeks herbekeken, geactualiseerd, gecorrigeerd, aangevuld en verfijnd en de toekomstverkenningen worden doorgetrokken tot 2020. De analyse gebeurt voor de voornaamste zorgberoepen (met uitzondering van de medische beroepen) en de voornaamste zorgsectoren. Het wordt daarmee een oefening in zorgplanning, onderwijsplanning, manpowerplanning en arbeidsmarktanalyse tegelijk. Voor de zorgsector, werkgevers en werknemers, de onderwijswereld en de overheid is het een naslagwerk en 'spoorboekje' voor de voorbije en mogelijke evolutie in de periode 1995-2020.<br><br> De sector van gezondheid en welzijn in Vlaanderen staat de komende twintig jaar voor een uitdaging die van dezelfde orde is als diegene die zij de voorbije kwarteeuw met succes heeft waargemaakt. Op dezelfde manier als in het verleden zal zij de komende decennia een belangrijke motor van jobcreatie blijven. Daartegenover staat evenzeer een historisch hoge interesse voor zorgopleidingen en zorgberoepen die zich vermoedelijk zal verder zetten, maar waarbij het beleid van alle betrokken instanties er zorg voor moet dragen dat een ruime instroom van beroepskrachten wordt aangemoedigd. Dit hoopvolle perspectief maakt van de zorgsector 'de sector van de toekomst' bij uitstek waarin velen een waardevolle beroepsloopbaan zullen vinden. De titel 'Plus est en vous herbekeken' verwijst naar dit grote potentieel aan arbeidskrachten en arbeidsplaatsen dat in de zorgsector bestaat. Zes delen hebben voornamelijk betrekking op de zorgsector in ruime betekenis. Een apart deel is gewijd aan de socioculturele sector. Een gelijkaardige reeks van rapporten werd opgesteld door Socio-Economie de la Santé (SESA) van de Université Catholique de Louvain voor de Franse Gemeenschap en beide equipes verzorgden ook een synthese voor België.<br><br> In dit vijfde deel vatten wij de manpowerplanning voor de zorgsector en zorgopleidingen voor de Vlaamse Gemeenschap samen. Zowel een schets van de voorbije evolutie als de toekomstverkenningen voor zowel vraag als aanbod worden samengevat en tenslotte ook met elkaar geconfronteerd. Ook een aantal beleidsconclusies worden geformuleerd.
Welk zijn de groeiperspectieven voor de zorgsector onder invloed van de vergrijzing van de bevolking en een wijzigende zorgpolitiek? Zullen wij voldoende beroepskrachten vinden om al deze zorg te verstrekken? Dat zijn de twee prangende vragen die het Hoger Instituut voor de Arbeid (HIVA) van de Katholieke Universiteit Leuven opnieuw tracht te beantwoorden in een tweede reeks van rapporten omtrent manpowerplanning in de zorgsector. De resultaten van vroeger onderzoek over de periode 1995-2010 worden hier in een nieuwe reeks herbekeken, geactualiseerd, gecorrigeerd, aangevuld en verfijnd en de toekomstverkenningen worden doorgetrokken tot 2020. De analyse gebeurt voor de voornaamste zorgberoepen (met uitzondering van de medische beroepen) en de voornaamste zorgsectoren. Het wordt daarmee een oefening in zorgplanning, onderwijsplanning, manpowerplanning en arbeidsmarktanalyse tegelijk. Voor de zorgsector, werkgevers en werknemers, de onderwijswereld en de overheid is het een naslagwerk en 'spoorboekje' voor de voorbije en mogelijke evolutie in de periode 1995-2020.<br><br> De sector van gezondheid en welzijn in Vlaanderen staat de komende twintig jaar voor een uitdaging die van dezelfde orde is als diegene die zij de voorbije kwarteeuw met succes heeft waargemaakt. Op dezelfde manier als in het verleden zal zij de komende decennia een belangrijke motor van jobcreatie blijven. Daartegenover staat evenzeer een historisch hoge interesse voor zorgopleidingen en zorgberoepen die zich vermoedelijk zal verder zetten, maar waarbij het beleid van alle betrokken instanties er zorg voor moet dragen dat een ruime instroom van beroepskrachten wordt aangemoedigd. Dit hoopvolle perspectief maakt van de zorgsector 'de sector van de toekomst' bij uitstek waarin velen een waardevolle beroepsloopbaan zullen vinden. De titel 'Plus est en vous herbekeken' verwijst naar dit grote potentieel aan arbeidskrachten en arbeidsplaatsen dat in de zorgsector bestaat. Zes delen hebben voornamelijk betrekking op de zorgsector in ruime betekenis. Een apart deel is gewijd aan de socioculturele sector. Een gelijkaardige reeks van rapporten werd opgesteld door Socio-Economie de la Santé (SESA) van de Université Catholique de Louvain voor de Franse Gemeenschap en beide equipes verzorgden ook een synthese voor België.<br><br> In dit tweede deel zullen wij de arbeidsvraag beschrijven voor de voorbije periode 1995-2000. Hier is de invalshoek de sector of deelsector.
Welk zijn de groeiperspectieven voor de zorgsector onder invloed van de vergrijzing van de bevolking en een wijzigende zorgpolitiek? Zullen wij voldoende beroepskrachten vinden om al deze zorg te verstrekken? Dat zijn de twee prangende vragen die het Hoger Instituut voor de Arbeid (HIVA) van de Katholieke Universiteit Leuven opnieuw tracht te beantwoorden in een tweede reeks van rapporten omtrent manpowerplanning in de zorgsector. De resultaten van vroeger onderzoek over de periode 1995-2010 worden hier in een nieuwe reeks herbekeken, geactualiseerd, gecorrigeerd, aangevuld en verfijnd en de toekomstverkenningen worden doorgetrokken tot 2020. De analyse gebeurt voor de voornaamste zorgberoepen (met uitzondering van de medische beroepen) en de voornaamste zorgsectoren. Het wordt daarmee een oefening in zorgplanning, onderwijsplanning, manpowerplanning en arbeidsmarktanalyse tegelijk. Voor de zorgsector, werkgevers en werknemers, de onderwijswereld en de overheid is het een naslagwerk en 'spoorboekje' voor de voorbije en mogelijke evolutie in de periode 1995-2020.<br><br> De sector van gezondheid en welzijn in Vlaanderen staat de komende twintig jaar voor een uitdaging die van dezelfde orde is als diegene die zij de voorbije kwarteeuw met succes heeft waargemaakt. Op dezelfde manier als in het verleden zal zij de komende decennia een belangrijke motor van jobcreatie blijven. Daartegenover staat evenzeer een historisch hoge interesse voor zorgopleidingen en zorgberoepen die zich vermoedelijk zal verder zetten, maar waarbij het beleid van alle betrokken instanties er zorg voor moet dragen dat een ruime instroom van beroepskrachten wordt aangemoedigd. Dit hoopvolle perspectief maakt van de zorgsector 'de sector van de toekomst' bij uitstek waarin velen een waardevolle beroepsloopbaan zullen vinden. De titel 'Plus est en vous herbekeken' verwijst naar dit grote potentieel aan arbeidskrachten en arbeidsplaatsen dat in de zorgsector bestaat. Zes delen hebben voornamelijk betrekking op de zorgsector in ruime betekenis. Een apart deel is gewijd aan de socioculturele sector. Een gelijkaardige reeks van rapporten werd opgesteld door Socio-Economie de la Santé (SESA) van de Université Catholique de Louvain voor de Franse Gemeenschap en beide equipes verzorgden ook een synthese voor België.<br><br> In dit derde deel wordt de toekomstverkenning voor zowel het arbeidsaanbod (naar beroepsgroep) als de arbeidsvraag (naar sectoren) uitgewerkt. Het worden prognoses op korte termijn (2000-2005) en scenario’s voor de verdere toekomst (2000-2020).
Welk zijn de groeiperspectieven voor de zorgsector en de socioculturele sector? Zullen wij voldoende beroepskrachten vinden om al deze functies in te vullen? Dat zijn de twee prangende vragen die het Hoger Instituut voor de Arbeid (HIVA) van de Katholieke Universiteit Leuven opnieuw tracht te beantwoorden in een tweede reeks van rapporten omtrent manpowerplanning in de zorgsector en de socioculturele sector. De resultaten van vroeger onderzoek over de periode 1995-2010 worden hier in een nieuwe reeks herbekeken, geactualiseerd, gecorrigeerd, aangevuld en verfijnd en de toekomstverkenningen worden doorgetrokken tot 2020. De analyse gebeurt voor de voornaamste zorgberoepen (met uitzondering van de medische beroepen) en de voornaamste zorgsectoren. Het wordt daarmee een oefening in zorgplanning, onderwijs-planning, manpowerplanning en arbeidsmarktanalyse tegelijk. Voor de zorgsector, werkgevers en werknemers, de onderwijswereld en de overheid is het een naslagwerk en 'spoorboekje' voor de voorbije en mogelijke evolutie in de periode 1995-2020.<br><br> Zes delen hebben voornamelijk betrekking op de zorgsector in ruime betekenis. Een gelijkaardige reeks van rapporten werd opgesteld door Socio-Economie de la Santé (SESA) van de Université Catholique de Louvain voor de Franse Gemeenschap en beide equipes verzorgden ook een synthese voor België.<br><br> Een apart deel dat hier voorligt is volledig gewijd aan de socioculturele sector in Vlaanderen. Omwille van het feit dat deze sector hier duidelijk te onderscheiden is van de zorgsector, is de analyse volledig apart gehouden. Samen met de sector is in dit deel werk gemaakt van een sectorafbakening en hierbij lanceren wij de oproep dat het statistisch apparaat deze sector in al zijn verscheidenheid (h)erkent. De evolutie van de werk-gelegenheid in de diverse werksoorten wordt beschreven voor de periode 1995-2000 en vormt het vertrekpunt voor een toekomstverkenning of socioculturele planning en manpowerplanning. In tegenstelling tot het buitenland, en ondanks een aantal aanzetten, staat deze planning in Vlaanderen nog in zijn kinderschoenen. De werkgelegenheid in de socioculturele sector zelf kende na een aanzienlijke expansie in de jaren zeventig en tachtig in de jaren negentig een stagnatie, een trend die wij doortrekken tot 2010. In een sector die dermate bepaald wordt door overheidsfinanciering en maatschappelijke keuzen daartoe, is deze toekomstverkenning vooral een uitnodiging aan de sector en de overheid zelf om hierover een toekomstreflectie te starten. Wensen wij de sector in de post-industriële samenleving een nieuwe impuls te geven, of is men op een voldoende hoog niveau beland? Het rapport levert de ingrediënten voor deze reflectie.