clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In dit onderzoek werd gepeild naar de mate waarin Farmaceutische Zorg toegepast wordt in de Belgische apotheek. Hiervoor werd gebruik gemaakt van de BPCS, een gevalideerde vragenlijst bestaande uit 3 dimensies en 14 domeinen. 
623 Belgische apothekers namen aan het onderzoek deel. De totale score op de BPCS schommelde tussen 29 en 131 in het score-interval 15-160. De mediaan was 74. Er werd goed gescoord op adviseren en informatief ondersteunen van patiënten (gemiddelde scores van 72.2 % en 80 %); scores waren eerder laag op het bevragen van de patiënt (41.0 %) en het documenteren (23.7 %). Apothekers die actief farmaceutische zorg verstrekken (gedefinieerd als respondenten met een totale score hoger dan 91) verschilden significant van apothekers die geen farmaceutische zorg verstrekken (totale score lager dan 56) wat betreft het volgen van bijscholing, het deelnemen aan multidisciplinaire vergaderingen en het hebben van een adviesruimte. Verstrekkers van farmaceutische zorg maken ook significant meer gebruik van software om patiëntenprofielen en zelfzorggeneesmiddelen te registreren, eerste uitgifte te begeleiden en therapietrouw na te gaan. Taal en geslacht waren geen determinanten voor verstrekker versus niet-verstrekker. 
Gezien zowel apotheeksoftware, (na)vorming als multidisciplinair overleg in belangrijke mate blijken bij te dragen tot het toepassen van Farmaceutische Zorg, zijn investeringen van alle betrokken partijen in deze domeinen noodzakelijk en verantwoord.
Het werkboek Onrechtvaardig! is een doe-boekje voor de leerlingen met een waaier aan opdrachten over de 3e en 4e wereld. 

De mens is 'aangewezen' op de andere mens. Leerlingen staan stil bij begrippen als 'solidariteit' en 'engagement', vanuit de problematiek van armoede (3e en 4e wereld). In het werkboek wordt stilgestaan bij concrete verhalen over (omgaan met) het menselijk lijden.

Rechten, plichten, wetten: van 'oog om oog, tand om tand' tot de 'tien geboden' en 'de rechten van de mens'. 
In de schoolcontext wordt het (belang van) het schoolreglement onder de loep genomen. 

Uitgave bevat: Regel-recht
Oog om oog, tand om tand
De tien geboden
Mensenrechten
Gesloten deuren
De derde wereld
De vierde wereld
Kringloop van armoede
Het werkboek Proeven van stilte is een doe-boekje voor de leerlingen met een waaier aan opdrachten over stilte, gebed en meditatie.            

Mensen gaan op zoek naar stilte, Stilte diepte-ervaringen zijn een universeel gegeven. Vanuit de stilte ontstaat het gebed: een contemplatieve dialoog.

Jezus bidt: leerlingen leren over de plaats van het gebed in Jezus' leven.

Inhoud:
o Stilte vinden is niet eenvoudig 
o Durven spreken over stilte 
o Mensen op zoek naar stilte 
o Als stilte te moeilijk is ... 
o Meditatie, trainen in stil worden 
o De tijd in handen nemen 
o Luisteren naar de stilte 
o Bidden 
o Stil worden door te kijken en te dromen
Uitgave bevat: en God zag dat het goed was? 
het ontstaan van de wereld rondom ons 
in Genesis schept God de natuur 
verschillende scheppingsverhalen, elk met een eigen visie 
omgaan met de wereld 
mijn ideale wereld 
mensen samen op de bres voor Moeder Aarde 
de aarde graag zien 
het einde der tijden: groene christenen 
dromen over verandering 
dromen over de toekomst
De handleiding voor de leerkracht bij Deus@school is een beknopte gids voor de volledige eerste graad met:
uitleg over het concept 
werkwijze bij de lesvoorbereiding en het verloop in de klas 
hantering werkboekjes 
didactische werkvormen 
voorstel van enkele mogelijke trajecten en jaarplannen 
verbanden tussen de thema's

Op die manier wordt u didactisch ondersteund, maar blijft er ruimte voor uw eigen creatieve inbreng.

De handleiding geeft de leerplandoelen bij elk thema aan en de correlatie tussen de thema's voor de horizontale en verticale samenhang tussen de zes terreinen.
 
De handleiding is opgesplitst in twee delen.

Deel 1
bevat: 

-uitleg bij het totaalconcept 
-algemene handleiding en lestips
-didactische suggesties bij het gebruik van het infoboek
-didactische suggesties bij het gebruik van de eerste 6 
-thematische werkboekjes

Deel 2 
bevat:

-didactische suggesties bij het gebruik van de laatste 6 thematische werkboekjes
In dit derde artikel van de reeks Klinische Logica nemen de auteurs de overgang van diagnosestelling naar verder beleid onder de loep. Hierbij beantwoorden ze twee belangrijke vragen: (1) wanneer is de waarschijnlijkheid van een vooropgestelde diagnose op een bepaald moment voldoende hoog om zinvolle hulp aan te bieden ? en  (2) kan een bijkomend (para)klinisch gegeven (zoals de uitslag van een test) de beslissing om hulpaanbod op te starten, nog wijzigen ? Zij reiken ons tevens handvatten aan  om de beslissing tot hulpaanbod accuraat en logisch te onderbouwen.
We staan er niet meer bij stil, maar hoe 'denken' artsen als ze een patiënt zien met een bepaalde klacht ? Wat gebeurt er eigenlijk in hun brein? Waarom kan een diagnosestelling de mist ingaan? En hoe kan een diagnostisch landschap helpen? Dit artikel beschrijft hoe artsen vanuit een centraal aandachtspunt of niet-pluisklacht een diagnostisch landschap kunnen uittekenen en hoe ze bepaalde valkuilen uit de weg kunnen gaan.
Dat efficiënte communicatie een basisvoorwaarde is om
de patiënt goed te kunnen helpen, wordt steeds meer erkend.
Dit blijkt ook uit het toenemend aantal onderzoeken
over dit onderwerp. In dit artikel worden een aantal
actuele thema’s over communicatie in de gezondheidszorg
toegelicht. Zijn patiëntenfolders voldoende begrijpelijk?
In welke mate kunnen training en feedback de communicatie
verbeteren? Wat is de invloed van de openingsvraag
van de huisarts op de ervaring van de patiënt? En induceert
de massale gezondheidsvoorlichting niet te veel angst
bij de bevolking?
Dit onderzoek evalueerde de ‘normale’ diabeteszorg in de regio Leuven, voorafgaand aan het kwaliteitsverbeteringsprogramma van het ‘Diabetes Project Leuven’. De resultaten van deze studie pleiten voor een betere integratie van de verschillende zorgniveaus en voor de invoering van een meer gestructureerde en op richtlijnen gebaseerde behandeling van patiënten met diabetes type 2 die nu eigen is aan de diabetescentra.
Sinds de Lissabondoelstellingen staat de preventie van voortijdig schoolverlaten hoog op de Europese agenda. In Nederland heeft het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen (OCW) in samenwerking met steden en regio’s
diverse maatregelen getroffen om het aantal leerlingen dat
de middelbare school zonder diploma verlaat, terug te dringen.
Dit artikel evalueert het project ‘Bewust Aanwezig op
School’. Dit project geeft verscherpte aandacht aan leerlingen die verzuimen (spijbelen) om zo het voortijdig schoolverlaten terug te dringen. In de literatuur wordt verzuim immers aangegeven als een goede voorspeller van voortijdig schoolverlaten. Bij dit project worden mentoren, leerkrachten en leerplichtconsulenten betrokken. Indien nodig krijgt de betrokken jongere professionele hulp in het kader van huisbezoeken. De resultaten tonen aan dat een actief verzuimbeleid inderdaad succesvol voortijdig schoolverlaten terugdringt met -2,33 procentpunten. Daarnaast wordt ook aangetoond dat de baten van een actief verzuimbeleid de kosten ruimschoots overstijgen.
Het Belgisch federalisme is een chequeboekfederalisme. Gewestelijke overheden kunnen onvoorziene kosten steeds afwentelen op de centrale overheid. De sleutel voor beter bestuur is een strictere toepassing van het principe 'no representation without taxation'. Burgers kan dan zien in hoeverre de baten van de publieke goederenvoorziening sporen met de lasten die zij moeten opbrengen.
Een van de merkwaardigste paviljoenen op de Wereldtentoonstelling van Brussel was ongetwijfeld dat van het Nederlandse elektronicaconcern Philips. Het sprak tot de verbeelding: niet alleen door zijn futuristische architectuur en zijn karakteristieke silhouet, maar eveneens door zijn gedurfde tentoonstellingsconcept. Het interieur van het Philipspaviljoen was volledig donker en leeg, en werd verschillende keren per uur getransformeerd tot een caleidoscopisch totaalspektakel door middel van ritmische kleurprojecties en elektronische muziek. Acht minuten lang waande de bezoeker zich in het oog van een storm. Het idee om de mogelijkheden, kwaliteiten en betrouwbaarheid van de Philipsproducten inzake licht en geluid te demonstreren aan de hand van een geautomatiseerd multimediaspektakel was afkomstig van Louis C. Kalff, in de jaren vijftig artistiek directeur van het bedrijf. Volgens Kalff moest de bezoeker zozeer overweldigd worden dat hij de merknaam van Philips blijvend zou associëren met deze ’magische‘ ervaring. Voor het paviljoen dat deze multimediashow zou huisvesten, dacht Kalff meteen aan Le Corbusier. Deze stelde maar één voorwaarde: hij wilde niet alleen het paviljoen, maar ook het multimedia-spektakel ontwerpen. Le Corbusier zag het als een ruimtelijk totaalkunstwerk dat de potenties van de nieuwste elektronische media zou exploreren en van de ruimte een expressief medium maken. Voor de architecturale uitwerking deed hij een beroep op Iannis Xenakis, in die tijd een van zijn naaste assistenten.
Wereldtentoonstellingen gaan van oudsher gepaard met een overdaad aan beelden, prikkels en sensaties. Bij een dergelijk ‘bombardement van de zintuigen’ gaat het minder om het produceren van inhoud of betekenis dan het intensifiëren van de ervaring van de bezoeker. De wereldtentoonstelling van Brussel in 1958 vormde hierop geen uitzondering. De nieuwste beeld- en geluidtechnologie werd er ingezet om de betrokkenheid van het miljoenenpubliek te stimuleren en de bezoekers een intense, onvergetelijke ervaring te doen beleven. Een van de meest spectaculaire voorbeelden hiervan was het Philipspaviljoen. [Afbeelding 1] Het was ontworpen door de beroemde architect Le Corbusier in opdracht van het Nederlandse elektronicaconcern Philips, dat met een eigen paviljoen zijn status als ‘multinational’ wilde bevestigen. Philips was daarmee niet alleen; verschillende grote bedrijven hadden op de tentoonstelling een eigen paviljoen. Het Amerikaanse IBM stelde bijvoorbeeld rekenmachines, computers en elektronische typemachines tentoon, terwijl Coca-Cola in zijn paviljoen een knap staaltje van automatisering liet zien: er stond een lopende band die 5500 flesjes per uur vulde, waarbij de foute flesjes via optische controle geëlimineerd werden. Iets gelijkaardigs vond de bezoeker in het paviljoen van Marie Thumas, maar dan met conservenblikjes. In contrast met deze accumulatie van consumptiegoederen en demonstratieve displays wachtte de bezoeker in het Philipspaviljoen een grote verrassing. Het interieur van dit futuristische bouwwerk bestond namelijk uit één enkele, verduisterde en lege binnenruimte. Zes keer per uur, gedurende 8 minuten, transformeerde deze donkere grot in een caleidoscopisch licht- en geluidspektakel, het Poème Electronique. In het paviljoen waren niet de toestellen van Philips te zien, maar werden hun mogelijkheden, kwaliteiten en betrouwbaarheid gedemonstreerd via een volledig geautomatiseerd multimediaspektakel. Het idee om het publiek een artistieke ervaring aan te bieden in plaats van een commerciële of didactische boodschap, was afkomstig van Louis C. Kalff, de toenmalige artistiek directeur van het bedrijf.  Volgens Kalff moest de bezoeker in het Philipspaviljoen een dermate overweldigende belevenis meemaken dat hij de merknaam van Philips blijvend zou associëren met deze nieuwe, ‘magische’ ervaring. De associatie met een dergelijk avant-garde meesterwerk moest het bedrijf een ongekend prestige opleveren. Voor het paviljoen dat deze multimediashow zou huisvesten, dacht Kalff meteen aan Le Corbusier. Een samenwerking met de beroemde en vaak omstreden Frans-Zwitserse architect stond garant voor publiciteit. Daarnaast getuigde zijn werk van een virtuoze omgang met precies die elementen waarmee Kalff het Philipspaviljoen wilde optrekken, namelijk klank, licht en kleur.
Steden zijn voortdurend in transformatie. Omwille van veranderende noden, gebruikers en visies wordt er zonder ophouden aan de stedelijke ruimte gesleuteld. Maar omdat de cyclus van ingebruikname, verlating en hergebruik van de ruimte niet altijd continu is, kent elke stad geregeld verlaten en verwaarloosde plekken. Dan vallen er - tijdelijk - gaten in de stad.
Deze lege plekken vormen hybride, informele en marginale ruimtes. In de stedenbouw gaat vandaag veel aandacht naar de restanten van ons industrieel verleden. De vrijgekomen ruimtes worden aangeduid als “wastelands” of “brownfields”, die om een snelle herontwikkeling vragen. Benamingen als “terrains vagues” , de schaduwstad  of “the porous city”  wijzen er dan weer op dat deze restgebieden ook als een wezenlijk onderdeel van de stad kunnen worden opgevat.
De houding tegenover leegtes in het stedelijk weefsel is dus ambigu. Er treedt een spanning op. Aan de ene kant is er de gangbare, planmatige en sturende manier van stadsontwikkeling die van bovenuit (“top-down”) wordt opgelegd en het gebruik van de ruimte op middellange en lange termijn wil regelen. Tegelijk moeten, binnen deze opvatting, de leegstaande plekken ook snel weer worden opgevuld en dus weer in de gangbare cyclus van het ruimtegebruik worden opgenomen. Aan de andere kant staan allerlei meer spontane vormen van stadontwikkeling. Die ontstaan van onderuit (“bottom-up”), zijn minder sturend en voegen zich gemakkelijker naar veranderende noden. Deze benadering erkent dat de toekomst vol met onzekerheden is en beschouwt stedelijke leegte veeleer als expansieruimtes van de stad, die mogelijkheden bieden om nieuwe ontwikkelingen uit te testen en te laten groeien. Beide benaderingen zouden in tijdelijk of tussentijds gebruik een raakvlak kunnen vinden.
Nadat de schokkende cijfers over laaggeletterdheid in Vlaanderen bekend werden, 
heeft de Vlaamse overheid een reeks initiatieven genomen om aan de verhoging 
van de geletterdheid van de bevolking te werken. Eén van die initiatieven richt zich 
op leerlingen in het beroeps- en technisch secundair onderwijs. Een logische keuze, 
want wat laaggeletterdheid bij jongeren betreft, is dat de meest kwetsbare groep. 
Met het project G-kracht stimuleert het Centrum voor Taal en Onderwijs (CTO) van 
de K.U.Leuven scholen met beroepsrichtingen om actief werk te maken van de 
geletterdheid van hun leerlingen. In dit artikel schetsen we de uitgangspunten en 
werkwijze van het project en zetten we de eerste resultaten op een rijtje.
Als voorbereiding op het goede leven is de school een institutionele vrijplaats van maatschappijkritisch en creatief verzet tegen elke vorm van monocultuur die kinderen stroomlijnt en klaarstoomt voor het hogere doel. Niet 'competence development', output en kwaliteitscontrole, maar verantwoordelijkheid, vrijheid en vertrouwen zijn de sleutelcategorieën van eigentijds, dialogaal en humaan onderricht.
Voltaire, Baudelaire, Renan, Sartre, Aron, Levinas, Derrida, Finkielkraut zijn enkele van de auteurs die in Frankrijk en het Jood-zijn worden behandeld.    De titel van het boek verbindt de naam van een staat, Frankrijk, met een identiteit, het zijn van de Jood. De naam Frankrijk verwijst niet alleen naar de staat maar is ook een beeld voor verschillende stromingen in het Franse denken. Jood-zijn, met hoofdletter, refereert niet alleen aan de Joodse religie maar ook  aan een meervoudige culturele eigenheid.
De Britse psychiater Theodore Dalrymple staat bekend als een spraakmakend cultuurcriticus. Dag- en weekbladen publiceren zijn columns en al vijf van zijn boeken zijn in het Nederlands vertaald. Politici lezen en becommentariëren Dalrymple en sociale wetenschappers beschouwen hem als een belangrijke discussiepartner. 

Dalrymple dankt zijn bekendheid aan Leven aan de onderkant. Het systeem dat de onderklasse instandhoudt, waarin hij scherpe kritiek op het sociaal werk formuleert. Het sociaal werk richt zich eenzijdig op de materiële leefomstandigheden van de onderklasse en verwacht dat een verbetering daarvan automatisch tot aangepast gedrag zal leiden. Dalrymple betwist dat en stelt dat we de onderklasse beter op hun eigen verantwoordelijkheden wijzen. In de huidige aanpak, die bij het sociaal determinisme aanleunt en zich laat inspireren door de egalitaire overtuiging dat alle levenstijlen en culturen evenwaardig zijn, draait de elite de onderklasse een rad voor ogen. Zelf weet ze maar al te goed welke wegen tot een interessant leven leiden, maar vermeende solidariteit en heilige schrik voor paternalisme belet de elite de weg te wijzen.  

In andere publicaties maakt Dalrymple beschouwingen over politiek en ideologie, hedendaagse kunst en onze omgang met drugs- en verslavingsproblemen. Hij hekelt intellectuelen en politici die denken met popularisering en vulgarisering van onze cultuur de democratie een goede dienst te bewijzen. Door hun ontkenning van klassenverschillen behoort sociale mobiliteit weldra tot het verleden en verwordt onze klassenmaatschappij tot een kastenmaatschappij.

Dalrymple brengt zijn inzichten met Brits flegma en de zelfrelativerende toon van een gentleman. Belezen en wereldwijs – door zijn ervaringen als arts in gevangenissen, achterbuurten en de derde wereld – werpt hij zich op als een nieuwe, authentiek conservatieve stem, hoewel zo’n politieke positionering hem naar eigen zeggen niet interesseert.

Bedrogen door de elite is het titelessay van deze bundel. In deze nog niet eerder gepubliceerde tekst bespreekt Dalrymple het onvermijdelijke onderscheid tussen hoge en lage cultuur. Centrale thema’s uit zijn werk komen er aan bod, zodat het een goede inleiding biedt voor wie nog niet met zijn ideeën vertrouwd is. De hierop volgende reacties en commentaren van o.a. Erik Schokkaert, Hans Boutellier, Bart Pattyn en Jozef Corveleyn bieden kritisch weerwerk aan Dalrymples standpunten, wat zijn positie tegenover sociaal werk, klassieke moraal en conservatisme meer reliëf geeft. Dit boek is bestemd voor degenen die zich niet louter willen verlustigen aan Dalrymples anekdotiek, maar ook kritisch wensen verder te denken op zijn inspirerende inzichten.
Taalbeleid inzake Nederlands staat al een tijd op de agenda in het hoger onderwijs en in de politiek. Veel hogeronderwijsinstellingen zijn intussen op verschillende manieren aan de slag gegaan. Vaak werd gestart met aparte bijspijkercursussen en/of taaltoetsen maar geleidelijk aan evolueren veel instellingen naar een taalbeleid dat in de opleiding geïntegreerd is. Maar werpt het ook vruchten af? Of is taalbeleid al de hype voorbij?    Het boek bestaat uit drie delen: taaltesten in het hoger onderwijs, taalbeleid in het hoger onderwijs in de praktijk en ten slotte kritische reflecties bij taalbeleid in het hoger onderwijs. In 15 hoofdstukken biedt dit boek een uitgebreid overzicht van wat er de laatste jaren inzake taalbeleid in het hoger onderwijs in Vlaanderen en Nederland gerealiseerd is maar plaatst er ook kritische kanttekeningen bij. Verschillende thema’s komen aan bod: ontwikkeling van taaltoetsen, het nut van oriënterende en diagnostische taaltoetsen, het uitvoeren van een behoefteanalyse, ontwikkeling van taalondersteuningsmateriaal, het opstarten van taalgericht vakonderwijs of taalonderwijs geïntegreerd in het curriculum en taalbeleid in de lerarenopleiding. Naast een stand-van-zaken werpt het boek ook een blik op de toekomst.    Het boek biedt beleidsmensen, taalcoördinatoren, docenten en lectoren concrete tips om zelf met taalbeleid aan de slag te gaan of nieuwe ideeën op te doen.
Wat is een behoefteanalyse? Hoe kan je een behoefteanalyse inzetten voor taalbeleid? Waarom is een behoefteanalyse belangrijk voor de ontwikkeling van taalondersteuningsmateriaal? Met welke belangrijke principes moet je rekening houden? Op deze vragen proberen we tijdens het eerste deel van deze sessie een antwoord te geven aan de hand van een praktijkvoorbeeld: een behoefteanalyse die in het kader van het project “Taalvaardig in het hoger onderwijs: doorstroom en taalbeleid" (van het Onderwijsontwikkelingsfonds van de Associatie K.U.Leuven) werd opgezet voor vier opleidingen aan vier Vlaamse hogescholen. Vervolgens wordt deze aanpak vergeleken met een meer gangbare methode om een taalbeleid op te starten: een taaltest. De merites en beperkingen van beide methodes worden besproken.
Taal en taalachterstand zijn actuele thema’s in het onderwijs. Ook in het hoger onderwijs wordt vaak de vraag gesteld of instromende studenten voldoende taalvaardig zijn, en in het bijzonder of ze teksten die ze moeten lezen, voldoende begrijpen. Deze exploratieve studie probeert de vaardigheid in begrijpend lezen en samenvatten van 176 eerstejaarsstudenten uit vier verschillende Vlaamse hogescholen in kaart te brengen. De resultaten tonen aan dat studenten goed kunnen lezen op het beschrijvende niveau (= beantwoorden van letterlijke vragen) maar dat ze talrijke moeilijkheden ondervinden op het boventekstuele niveau (= informatie uit verschillende teksten vergelijken). Bovendien blijkt dat ze bij het schrijven van een samenvattend verslag nog een aantal andere problemen ervaren.
Kinderen opvoeden is vandaag voor veel ouders een heel andere taak dan een paar decennia geleden. Zo is er de druk op het gezin vanwege de noodzaak van een tweeverdienerhuishouden. We willen onze kinderen alle kansen bieden en ze niets, of toch weinig, ontzeggen. Daarnaast willen we ook zelf, in onze partnerrelatie en als individu, een rijk gevuld leven leiden – iets wat men her en der gebald probeert te vatten onder het begrip ‘individualisering’. Veel gezinnen hebben bovendien geen ruim sociaal netwerk van grootouders en vrienden meer waarop ze kunnen terugvallen. Opvoeden lijkt er dus niet gemakkelijker op geworden en we spreken daar doorgaans over in termen van ‘een uitdaging’. Blijkbaar hebben we ons een bepaalde visie op de opvoeding van kinderen eigen gemaakt die we als vanzelfsprekend zijn gaan beschouwen. Daarachter schuilt echter een niet zo vanzelfsprekende invulling van opvoeden, het doel daarvan, de rol van de ouders en de vaak noodzakelijk geachte begeleiding. Misschien is het dus eens tijd om buiten de gekende paden te treden en een alternatieve benadering van opvoeding en opvoedingsondersteuning te belichten.
De voorbije twintig jaar is de aandacht in het onderwijs verschoven van de achterstand van meisjes naar de achterstand van jongens. Vandaag stellen we vast dat
jongens het minder goed doen in het onderwijs dan meisjes. Terwijl veel onderzoek is gebeurd naar de verschillen tussen jongens en meisjes in vakken zoals wiskunde en
Nederlands, is er minder bekend over de verschillen in hun schoolloopbanen. In deze tekst presenteren we robuuste cijfers over de verschillen tussen jongens en meisjes in
de schoolloopbaan gedurende de hogere jaren van het voltijds secundair onderwijs en over verschillen in de ongekwalificeerde uitstroom.
De vraag die we ons stellen is of er gelijke kansen zijn voor jongens en meisjes in het Vlaams onderwijs. Het begrip ‘gelijke onderwijskansen’ is belangrijk in het huidige onderwijsbeleid. Het is een vlag die vele ladingen kan dekken. Maar het is in elk geval zo dat volgens sommige interpretaties van ‘gelijke onderwijskansen’ het niet
aanvaardbaar is dat de economische, sociale of culturele achtergrond voorspelt hoe het een kind in het onderwijs zal vergaan. Moeten we dan ook niet spreken over gelijke kansen voor jongens en meisjes? Onze cijfers illustreren zeer duidelijk dat jongens zich moeilijker een weg banen door het onderwijs dan meisjes. Ze blijven meer zitten, maken meer gebruik van deeltijds en buitengewoon onderwijs en hebben meer kans dan meisjes om te eindigen met lege handen. Met onze bijdrage willen we iedereen die met kinderen en jongeren werkt ertoe aanzetten even bij deze vraag stil te staan.