clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Het Engelse adagium "justice must not only be done, but also be seen to be done" klinkt iedereen bekend in de oren. Dit artikel staat stil bij de invulling van het begrip "rechterlijke onpartijdigheid". Na een begripsomschrijving en analyse van het wettelijk kader, gaan we dieper in op de invulling van dit begrip doorheen de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Zo bestuderen we de mijlpaalarresten in verband met het onderscheid tussen subjectieve en objectieve onpartijdigheid. Vervolgens spitsen we ons toe op een aantal criteria ter beoordeling van de objectieve onpartijdigheid, zoals onder meer de aanwezigheid van lekenrechters en allerlei cumuls in hoofde van de rechter. Alles wijst erop dat het Europees Hof met het arrest KYPRIANOU tegen Cyprus van 15 december 2005 het klassieke onderscheid tussen subjectieve en objectieve onpartijdigheid aan het schuiven heeft gebracht. We gaan de reikwijdte van dit arrest na en bespreken eveneens de gevolgen die dit arrest heeft voor de rechtspraak van het Europees Hof en de Belgische rechtsorde. Wat dit laatste betreft, onderzoeken we kritisch de invulling van het onpartijdigheidsbegrip door het Belgische Hof van Cassatie.
 
 
La maxime anglaise "justice must not only be done, but also be seen to be done" est connue dans le monde entier. L'article ci-dessous s'interroge sur la signification du terme "impartialité judiciaire". Après une définition et une analyse du cadre légal, nous nous concentrerons sur ce concept à travers la jurisprudence de la Cour Européenne des Droit de l'Homme. Ainsi nous étudierons aussi les arrêts de principe concernant la distinction entre l'impartialité objective et subjective. Ensuite, nous porterons notre attention sur un certain nombre de critères afin d'évaluer l'impartialité objective, comme, par exemple, la présence de juges non professionnels et tous genres de cumuls dans le juge. Tous semble indiquer que la Cour Européenne, dans l'arrêt KYPRIANOU contre Chypre du 15 décembre 2005, a bousculé la distinction classique entre impartialité objective et subjective. Nous étudierons le champ d'application de cette décision et discuterons également l'impact de cette décision sur la juridiction de la Cour Europeénne et de la jurisprudence belge. En ce qui concerne cette dernière, nous jetterons un regard critique sur la définition de la notion d'impartialité par la Cour de Cassation belge.
De Oudheid wordt vandaag vaak aangevoerd als rechtvaardiging voor homoseksualiteit. Daarbij projecteren auteurs vaak hun persoonlijke visie op de Oudheid en wordt de seksuele verhouding die een Griekse of Romeinse oudere man inderdaad kon hebben met een jongere geïdealiseerd. Zoals Christian Laes aantoont in zijn bijdrage "Spiegel of masker" liggen de zaken niet zo eenvoudig. Seksualiteit werd anders geconcipieerd in de Oudheid, waarbij hiërarchische sociale verhoudingen veel belangrijker waren dan leeftijd of instemming. Dergelijke verschillen nodigen ertoe uit om ons sterker bewust te worden van onze eigen, hedendaagse visies niet alleen op sekusaliteit, maar ook op het kind, dat soms geïdealiseerd en angstvallig afgeschermd wordt. Zonder te vervallen in relativisme nodigt deze bijdrage uit om verder na te denken over hoe onze visies op pedofilie en pederastie ontstaan zijn.
In de vroegmoderne periode bestond geen tegenstelling tussen handelsgebruiken en officiële regels die uitgingen van wetgevers en rechters. Kooplieden die in de tweede helft van de zestiende en in de zeventiende eeuw in Antwerpen actief waren, onderhandelden met het stedelijke en vorstelijke bestuur over duidelijke normen ter bestrijding van fraude in de zeeverzekeringssector. De Antwerpse overheid stuurde haar wetgeving en rechtspraak steeds bij in het licht van innovaties in de zeeverzekeringspraktijk. Aan het begin van de zeventiende eeuw veroorzaakte strengere wetgeving aanvankelijk een schok in de relatie tussen handelsgemeenschap en stad, waarna uiteindelijk een nieuw evenwicht ontstond tussen enerzijds aanpak van misbruiken en anderzijds bescherming van contractvrijheid en vernieuwing.
Nu algemeen wordt aangenomen dat er geen laatmiddeleeuwse lex mercatoria, in de vorm van een internationaal eenvormig handelsrecht, bestond, rijst de vraag naar een verklaring voor de afwezigheid van normen en default rules inzake handelscontracten in die periode. Een antwoord kan schuilen in relationeel-ethisch gedrag van kooplieden, dat pas in geval van discussies voor rechters in juridische zin werd geduid.
Deze bijdrage gaat over een specifiek soort van herhaling, die ik de identieke tautologie heb genoemd. In dagelijkse conversatie komt vaak een retorische herhaling voor van woorden in een specifiek patroon, die gebruikt wordt om de hoorder te overtuigen van de waarheidswaarde van de voorstelling van een bepaalde stand van zaken (bvb. genoeg is genoeg; als het niet mag, dan mag het niet). Gebaseerd op een corpus van Nederlandstalige voorbeelden worden de mogelijke linguistisch-pragmatische betekenissen van deze constructie besproken.
Het jaarlijkse Maritiem Symposium – georganiseerd door het Maritiem Instituut van de Universiteit Gent in samenwerking met diverse partners aan beide kanten van de Westerschelde – was in 2011 aan haar vijftiende editie toe. Dit was hét uitgelezen moment om een jubileumboek uit te geven, met als rode draad de evolutie inzake havengebeuren, logistiek en scheepvaart in de Scheldemonding. Het werk bevat bijdragen van Vlaamse en Nederlandse experts, zowel uit de academische wereld als van gouvernementele en non-gouvernementele organisaties binnen de maritieme sector. Op heldere wijze tracht het de lezer een overzicht te geven van de verscheidene thema’s die aan bod kwamen tijdens de voorbije symposia, waarbij het actuele belang van de huidige problematiek telkens in de verf wordt gezet. Het belicht de samenwerking alsook de concurrentiestrijd tussen de Scheldemondhavens en plaatst dit gegeven in een ruimere geografische en logistieke context, zonder daarbij het aspect van internationale scheepvaart buiten beschouwing te laten.
Impression management is het manipuleren van informatie om een bepaald beeld te schetsen, met als voornaamste doel het creeren van een gunstiger indruk over de bedrijfsprestaties dan verantwoord is. Met betrekking tot het gebruik van grafieken in jaarverslagen zijn er vier vormen van impression management: selectiviteit, meetafwijking, orientatieafwijking en presentatieverbetering. Het is belangrijk dat we te weten komen in welke mate deze praktijken ook voorkomen bij de grafieken van onze Belgische jaarverslagen. Op die manier kunnen we de gebruikers van Belgische jaarverslagen bewustmaken van het feit dat er niet zomaar blindelings op de vrijgegeven informatie kan worden vertrouwd. Via deze studie wordt het fenomeen van presentatieverbetering in kaart gebracht. Deze studie is een meerwaarde in die zin dat er nog geen andere onderzoekers zich in dit domein hebben verdiept op Belgisch niveau. Na deze verkennende studie werd al snel duidelijk dat presentatieverbetering niet louter een in het buitenland toegepast fenomeen is, maar dat dit zich ook wel degelijk voordoet bij de grafieken in jaarverslagen van onze Belgische beursgenoteerde ondernemingen. Dit ligt geheel in de lijn van onze verwachtingen.
In dit boek worden de resultaten gepresenteerd van een grootschalig onderzoek naar segregatie in het basisonderwijs in drie Vlaamse steden. Een primeur, want eerder onderzoek hiernaar is schaars. Segregatie wordt niet alleen beschreven en gemeten, maar ook onderzocht naar zijn oorzaken en gevolgen. De resultaten worden bovendien op een aangenaam leesbare manier voorgesteld aan de lezer. Naast deze wetenschappelijke bevindingen wordt dit boek verrijkt met reflecties van practici, beleidsmakers en andere wetenschappers in het onderwijsveld. Kortom, dit boek geeft gefundeerde en genuanceerde antwoorden op vele vragen met betrekking tot segregatie in het onderwijs.
Sinds de invoering van het statuut leraar-in-opleiding in Vlaanderen (hierna genoemd het lio-statuut) in het schooljaar 2007-2008, merken een aantal opleidingsinstellingen verbonden aan het expertisenetwerk van de lerarenopleidingen Antwerpen (ELAnt1) een stijgende populariteit op van dit leerwerkstatuut. Steeds meer studenten vinden via deze mogelijkheid van studeren en tegelijkertijd werken de weg naar het beroep van leraar. Maar wat betekent dit succes juist voor de scholen en opleidingsinstellingen? In februari 2009 werd een praktijkgericht, kwalitatief onderzoek opgestart, waarbij semigestructureerde interviews met mentoren en lios werden afgenomen. Op deze manier kon het lio-statuut vanuit de praktijk bestudeerd worden. In dit artikel worden de resultaten van deze interviews beschreven en wordt duidelijk welke de kwaliteiten en pijnpunten zijn van dit statuut tijdens het proces van begeleiden en beoordelen. Ook wordt duidelijk wat scholen en opleidingsinstellingen (samen) kunnen doen om aan de intensieve begeleiding en samenwerking die dit lio-statuut vereist, tegemoet te komen.
In de aanloop naar de nieuwe beheersovereenkomst van de VRT die inging op 1 januari 2012 discussieerden politici, academici, private mediabedrijven en vertegenwoordigers van het middenveld intens over hoe de VRT er de komende vijf jaar moet uitzien. Dit debat werd meer dan vorige keren ook door onderzoek gevoed: de mediasector werd bevraagd en ook de Vlaming kon zijn/haar mening geven. Dit boek beoogt op bevattelijke wijze inzicht te bieden in de inhoud van de beheersovereenkomst 2012-2016 en het proces dat eraan vooraf ging. De lezer wordt hierbij uitgenodigd zelf een mening te vormen over de vraag: heeft Vlaanderen nog nood aan een publieke omroep of is de VRT in het digitale landschap meer en meer een overbodige luxe geworden?
Na een lange institutionele crisis en anderhalf jaar regering in lopende zaken, werd uiteindelijk een akkoord gesloten over de zesde staatshervorming. De contouren van deze staatshervorming, die nog volop in uitvoering is, komen in dit boek aan bod. Belangrijker nog dan de details van deze staatshervorming, is echter de vraag welke toekomst België nog heeft op lange termijn. Deze bundel biedt reflecties over deze basisvraag, om uitdagingen en knooppunten te identificeren, taboes te doorbreken en voorstellen te lanceren. De grote delen van het institutionele kader worden behandeld: taal en territorialiteit, de dubbele gelaagdheid van het federale staatsbestel, Brussel, de bevoegdheidsverdeling, fiscale autonomie en de financieringswet, en sociale zekerheid. Hiervoor werden experten bij elkaar gebracht van beide zijden van de taalgrens en uit verschillende wetenschappelijke disciplines. Zij geven een levensverwachting van België en sparen daarbij geen heilige huisjes, of die nu gaan over taalgrenzen, Brussel, het exclusiviteitsbeginsel, of sociale en financiële transfers. Met bijdragen van Patricia Popelier en Dave Sinardet, Philippe Van Parijs, Jan Velaers, Wouter Pas, Hugues Dumont, Hendrik Vuye, Jürgen Vanpraet, Sébastien Van Drooghenbroeck, Bruno Peeters, André Decoster en Willem Sas, en Bea Cantillon.
Evaluatie en behandeling van patiënten met chronische whiplashgeassocieerde stoornissen Daenen L, Van Oosterwijck J, Meeus M, Roussel N, Cras P, Nijs J. Chapter 10 in: P. Calders, JJXR Geraerts, J Nijs, C. Veenhof, EEH van Wegen, CP van Wilgen (eds). Jaarboek Fysiotherapie/Kinesitherapie 2012 (Yearbook Physiotherapy). Houten, the Netherlands. Bohn Stafleu Van Loghum 2012: pp. 151-161.
Over het boek: Het traditionele kerngezin met twee biologische ouders en hun kind(eren) kunnen we niet langer zien als de norm. De titel van dit boek verwijst dan ook naar de diversiteit in gezinnen impliciet naar de opvoeding die gepaard gaat met vele veranderingen en aanpassingen in gezinnen. Deze publicatie schetst een actuele stand van zaken omtrent de ouder-kindrelatie binnen specifieke gezinsomstandigheden. Onder meer de volgende thema’s komen aan bod: vaders, opvoeding van meerdere kinderen, het opvoeden van meerlingen, kinderopvang en de professionaliteitsdiscussie, opvoeding in islamitische allochtone gezinnen, scheiding en opvoeding, adoptie en de ouder-kindrelatie, opvoeding na medisch begeleide bevruchting en door lesbische moeders. Verschillende experten hebben deze topics vanuit wetenschappelijk of beleidsmatig oogpunt uigediept. Overzichten van recent onderzoek, beleidsvisies en verwijzingen naar de pedagogische praktijk bieden een voedingsbodem voor kritische reflectie en discussie over deze maatschappelijk relevante onderwerpen.
Nederlandse samenvatting: Dit artikel beschrijft een uitgevoerde kwalitatieve metasynthese van case studies over rouwprocessen bij personen met een verstandelijke beperking en de begeleiding hiervan. We concluderen dat personen met een verstandelijke beperking rouwreacties onder verschillende vormen uiten en dat er vaak vertraagde rouwreacties plaatsvinden. We rapporteren een grote variabiliteit aan interventies. In de gevonden case studies worden positieve effecten toegeschreven aan psychologische interventies. Additioneel worden in de geïncludeerde artikels ook verscheidene medicamenteuze en sociale interventiecomponenten werkzaam geacht. Er worden verschillende contextuele aspecten aangehaald, zoals het bijwonen van rituelen en de betrokkenheid van familieleden en begeleiders, die een invloed kunnen hebben op het rouwproces.

English summary: The present article describes a qualitative metasynthesis of case studies on grief and bereavement processes and interventions for persons with intellectual disabilities. We conclude that persons with intellectual disabilities express their grief in many forms, and often as delayed grief reactions. We describe various bereavement interventions. The retrieved case studies report positive effects for psychological interventions. Additionally, they report positive effects for several applied pharmacological and social intervention components. Various important contextual intervention components are described, such as attending the funeral and other rituals, and the involvement of family and staff.
Rond adviesgesprekken met kinderen bij de afronding van een diagnostische cyclus bestaat al heel wat goede praktijk in Vlaanderen. Wanneer de (beginnende) hulpverlener hiervoor echter houvast zoekt in de literatuur, komt hij of zij niet zo ver. Zelfs in eigentijdse handboeken over diagnostiek wordt hierover amper uitgewijd. Daarom voerden we een drieledig onderzoek betreffende het diagnostisch adviesgesprek met kinderen. In een eerste fase verkenden we de mate waarin er op het internationale wetenschappelijke forum aandacht besteed wordt aan dit onderwerp, en welke kennis er reeds voorhanden is. We stelden vast dat voornamelijk twee tendensen in de hulpverlening de voorbije jaren ruimte creëerden om na te denken over het adviesgesprek met kinderen. Enerzijds is er de aandacht voor de rechten van het kind en het decreet rechtspositie in Vlaanderen, anderzijds zien we een ruimere paradigmaverschuiving binnen de hulpverlening, met de begrippen ‘kinderen als sociale actoren’ en ‘kinderparticipatie’ als sleutelbegrippen in het huidige discours (Vandenbroeck, M & Bouverne-De Bie, M, 2007). Een tweede deel van ons onderzoek betrof een kwantitatieve, beschrijvende studie, waarin we aan de hand van vragenlijsten een beeld van de Vlaamse praktijk omtrent het voeren van adviesgesprekken wilden verkrijgen. Zo stelden we vast dat er in Vlaanderen wel degelijk een groep hulpverleners is, die kinderen actief betrekken bij het diagnostisch adviesgesprek. Ze zien het kind als een actieve participant en willen door het adviesgesprek ook naar het kind toe een transparante hulpverlening bieden. Onder meer de leeftijd en ontwikkelingsleeftijd van het kind blijken een belangrijke rol te spelen bij de beslissing om het kind al dan niet te betrekken bij het adviesgesprek. Tot slot interviewden we in een derde fase een select aantal respondenten die reeds deelnamen aan het vragenlijstonderzoek, om op die manier een idee te verkrijgen van de concrete invulling die hulpverleners geven aan het adviesgesprek met kinderen. Uit dit luik van ons onderzoek bleek dat niet alle respondenten de diagnose rechtstreeks naar het kind toe benoemen. Het toegekend krijgen van een etiket kan volgens hen zwaar wegen op het kind en op die manier het verwerkingsproces belemmeren. Kinderen hebben soms niet voldoende draagkracht en focussen op zorgpunten in plaats van op de diagnose zelf zou dan meer aangewezen kunnen zijn. Tot slot werd uit de interviews duidelijk dat de aanpak van het adviesgesprek met kinderen vaak erg verschilt, afhankelijk van de problematiek en de specifieke situatie van het kind en zijn/haar context.
Jaarlijks worden er talrijke onderwijsinnovaties in klassen en scholen geïmplementeerd. Dit gebeurt vaak door leraren en directies die nieuwe ideeën in de praktijk willen brengen. Oude initiatieven worden vervangen of afgeschaft terwijl nieuwe initiatieven hun ingang vinden. Uiteraard is de overtuiging dat de vernieuwingen het onderwijs ten goede zullen komen. Helaas is er daar vaak maar weinig bewijskracht voor, behalve het idee dat het nieuwe ‘beter’ is. Evidence-based onderwijs wil hier verandering in brengen. Evidence-based onderwijs of evidence-based education (EBE) betekent dat in het onderwijs zoveel als mogelijk gebruik gemaakt wordt van kennis uit wetenschappelijk onderzoek en op onderzoek gebaseerde methodes (Davies, 1999; Maes et al., 2012; Onderwijsraad, 2006). Het wil op systematische wijze onderzoeken ‘wat werkt’. Initiatieven die blijken te werken, of gewerkt hebben in eerdere studies, worden ingevoerd en veralgemeend. Initiatieven die na onderzoek niet blijken te werken, worden aangepast of stopgezet. Veelbelovende initiatieven die nog onvoldoende onderzocht zijn, worden uitgeprobeerd en grondig geëvalueerd.
Wie 's avonds van het platteland de stad in fietst heeft het ongetwijfeld wel eens gemerkt: de temperatuur in de stad is soms opvallend hoger. Dit verschil in temperatuur verwijst naar het stedelijk warmte-eiland. Aangezien vandaag de dag meer dan vijftig procent van de wereldbevolking in een stad leeft en het mondiale klimaat steeds verder opwarmt is het de hoogste tijd dit fenomeen nader te onderzoeken. Wat is het, wat zijn de gevolgen en belangrijker, wat kunnen we eraan doen? Melbourne laat zien hoe het microklimaat deel van het stedelijke planproces kan zijn.
Om verschillende redenen zijn de tuinbouwers in Dakar georganiseerd in economische tuinbouwgroeperingen, Groupes d'intérêt économique, GIE. De stadstuinbouwers die in de rol van de GIE's geloven zeggen hoopvol "l'union fait la force". De stadstuinbouwers die teleurgesteld hun lidmaatschap opgaven klagen "Un GIE, ça bouffe l'argent". Dit artikel za deze uitspraken kaderen in de stadstuinbouw van Dakar
Dit artikel geeft een kritisch overzicht van stedenfonds acties in het domein van het wonen. Meer bepaald wordt nagegaan hoe de acties van het stedenfonds een antwoord kunnen bieden op de stedelijke wooncrisis van betaalbaarheid, stadsvlucht en gedegen woonkwaliteit. Het komt tot de conclusie dat de aangehaalde recepten beloftevolle experimenten vormen, maar dat ze een ruimere toepassing behoeven om de stedelijke wooncrisis aan te pakken.
In dit artikel gaan we na welke inhoudelijke klemtonen er worden gelegd binnen de journalistieke praktijk, de opleidingen en het onderzoek in de journalistiek in Vlaanderen. Ook wordt onderzocht welke mediaplatformen de meeste aandacht krijgen in elk van deze drie domeinen. We besluiten dat er een aantal discrepanties bestaan tussen de drie onderscheiden domeinen en bespreken de mogelijke implicaties hiervan.
De afgelopen jaren nam het aandeel 50-plussers in de werkloosheid aanzienlijk toe. In 2003 bedroeg het aandeel 50-plussers in werkloosheid 8,3% in Vlaanderen, terwijl dit tegen 2011 gestegen was tot 26,6% (Herremans et al., 2012). Mede hierdoor is ook het belang dat gehecht wordt aan het activeren van 50-plussers toegenomen in het afgelopen decennium, getuige daarvan bijvoorbeeld het recente loopbaanakkoord (SERV, 2012). Tegelijk blijken de kansen van 50-plussers om opnieuw aangeworven te worden erg laag te liggen (Sels et al., 2010; Herremans et al., 2012). Het is echter onduidelijk welke factoren hiertoe bijdragen. 
Daarom nemen we in deze bijdrage de zoektocht naar werk van 50-plussers onder de loep. We hanteren daarbij een breed
perspectief en kijken zowel naar het kwantitatief en kwalitatief zoekgedrag, als naar attitudes, hindernissen en begeleiding die dit zoekgedrag beïnvloeden. Tot slot zoomen we ook in op de slaagkansen van het zoeken naar een nieuwe job.
Met de hervorming van het vervroegd rustpensioen beoogt de
federale regering langere loopbanen. Door de leeftijd en de loopbaanvoorwaarden op te trekken, zullen heel wat werknemers wat langer moeten werken vooraleer vervroegd met pensioen te kunnen. Doordat de loopbaanvoorwaarden sterker stijgen dan de minimumleeftijd kunnen we bovendien verwachten dat minder werknemers de kans zullen hebben om via vervroegd rustpensioen de arbeidsmarkt te verlaten. In deze bijdrage gaan we na wat de potentiële impact is van de pensioenhervorming op de begunstigden voor een vervroegd rustpensioen. Dit doen we aan de hand van een steekproef van werknemers die in 2007 vervroegd met pensioen gingen. Op basis van hun loopbaangegevens gaan we na of ze ook met de nieuwe criteria in aanmerking zouden komen voor een vervroegd rustpensioen.
Dit voorjaar nam de regering Di Rupo een aantal maatregelen
die mensen langer aan het werk moeten houden. We zien één
constante: al wie vóór 65 jaar op pensioen wil, zal aan strengere voorwaarden moeten voldoen. Het gaat in eerste instantie om het optrekken van de leeftijd- en loopbaanvoorwaarden bij vervroegd rustpensioen en brugpensioen. In dit artikel simuleren we het effect van deze maatregelen op de tewerkstelling en de uitstroom van 55-plussers. Daarnaast onderzoeken we een meer hypothetisch scenario waarbij alle vervroegde uittreders twee jaar langer werken. In dit scenario is het tewerkstellingseffect
groter. Maar ook in het eerste model wordt een wezenlijke impact op de werkzaamheidsgraad van 55-plussers verwacht. Het uiteindelijke effect op de totale tewerkstelling zal evenwel afhangen van de mate waarin de arbeidsvraag mee evolueert met het verruimde aanbod. Mogelijk zal het positieve tewerkstellingseffect bij de 55-plussers deels geneutraliseerd worden door een krimp in andere leeftijdsgroepen (substitutie-effect) en een toename in werkloosheid.
In de vorige versie van de boordtabel stelden we vast dat we weliswaar de deadline bereikt hadden, maar niet de vooropgestelde doelen (zie Sels et al., 2010). De doelstelling bestond erin om tegen 2010 50% van de 55-plussers aan het werk te krijgen. In 2010 landden we echter op een schamele 38,2%. In 2011 deden we het iets beter met 38,9%. In vergelijking met een decennium eerder (25% in 2000) kunnen we spreken van een heuse ‘tour de force’. Ten opzichte van de doelstelling (50%) en het Europees gemiddelde (47,1%) was de progressie echter ondermaats.
Intussen geldt nog steeds dezelfde doelstelling, maar werd de deadline verschoven naar 2020. In deze update van de boordtabel eindeloopbaan maken we een nieuwe stand van zaken op en gaan we na in welke mate de voorbije jaren vooruitgang geboekt werd in het streven naar de 50%-doelstelling.