clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Ons onderwijssysteem filtert, segregeert, rangeert sociale groepen uit elkaar van bij de prille start van de schoolloopbaan. Een overzicht van recent cijfermateriaal toont dat deze ongelijkheid nog steeds hardnekkig voortwoekert, spijts allerlei instrumenten zoals zorgverbreding, onderwijsvoorrang, studietoelagen e.d.m. Het onderwijs creëert geen gelijke kansen, sterker nog: naarmate de schoolloopbaan vordert, wordt de sociaal ongelijke startpositie door het onderwijssysteem eerder gevoed dan weggewerkt.
Leerkrachten liggen er wakker van: dat zoveel leerlingen niet slagen, spijbelen of zelfs volledig afhaken. Het gaat vaak om kinderen van werklozen of allochtonen. Het niet-slagen wordt dan ook toegeschreven aan hun thuisomgeving: zij zijn te zwak voor wiskunde, ze worden thuis niet gestimuleerd, enz. Is het zo eenvoudig? <br><br>Dat het Vlaamse onderwijs zwaar tekortschiet inzake gelijke kansen, is geen nieuwe vaststelling. Maar welke mechanismen zijn er verantwoordelijk voor dat de school de reproductie van ongelijkheden naar sociale en etnische afkomst in stand houdt? <br><br>Nico Hirtt, Ides Nicaise en Dirk De Zutter proberen, met feiten en cijfers in de hand, enkele structurele en culturele wortels ervan bloot te leggen. Ze wijzen met name op de extreme concurrentie op de scholenmarkt, het overbenadrukken van instrumentele kennis tegenover kritische kennis, het misbruik van het buitengewoon onderwijs als sociale bezemwagen, de té vroege studieoriëntering van leerlingen, het zwakke integratiebeleid ten aanzien van migranten, ... <br><br>Maar de auteurs wijzen ook op concrete, haalbare stappen om er iets aan te doen. Ook principes voor de pedagogisch-didactische praktijk op klas- en schoolniveau worden daarbij besproken.
Het aantal diensten ten behoeve van de arbeidsmarkt breidt alsmaar uit, zo ook het aantal erkenningen en kwaliteitslabels voor de aanbieders van die diensten. Het doel van dit expertenrapport is om meer inzicht te bieden in het groeiende arsenaal van regelingen en labels, die overigens evenzeer vanuit de markt als vanuit de overheid komen. Het bevat een theoretische vergelijking van kwaliteit en kwaliteitslabels, evenals een vergelijkende analyse van gevestigde kwaliteitslabels (ISO, EFQM, Q*For) en een analyse van bestaande toepassingen in het Vlaamse werkveld. Uitgaande van een onderscheid tussen de commerciële arbeidsmarktdiensten en overheidsopdrachten komt het rapport tot verschillende scenario’s, waarbij telkens voor- en nadelen worden afgewogen. Dat resulteert dan uiteindelijk in een gefundeerd advies voor een veralgemeend stelsel van erkenning en kwaliteitslabeling van arbeidsmarktactoren of intermediairen.
Onze maatschappij verandert razendsnel. Maar nemen we voldoende tijd om stil te staan bij deze veranderingen? Om ze in kaart te brengen? Om ze te interpreteren? Denken we maar aan de beperkte maar wezenlijke ruimte om een eigen nationaal sociaal-economisch beleid te voeren in een globaliserende wereld. Of aan de hindernissen om kortgeschoolden op de arbeidsmarkt te krijgen en te houden. Hoe zullen we onze solidariteit organiseren in 2050 als er meer dan een miljoen 65-plussers bijkomen? Hoe kunnen we een duurzaam milieubeleid ontwikkelen?<br><br>Onderzoekers die dicht staan bij de wereld van het beleid, van de economie en van het middenveld helpen om de reflecties over deze evoluties in onze samenleving met gegevens en analyses te voeden en te verfijnen. Beleidsinstanties en maatschappelijke actoren reageren hierop. Ook zij zijn ‘denkende spelers’ die continu kennis produceren en absorberen. Onderzoek doen, gegevens interpreteren, onderzoeksresultaten gebruiken is echter geen neutrale bezigheid. Dit levert een boek op met meer dan dertig confronterende visies over werk en wereld, en zeker over de toekomst.<br><br>Het boek werd voorgesteld op 29 november 2007 tijdens een viering ter gelegenheid van het bijzonder emeritaat van <strong>Prof. dr. Hubert Cossey</strong>, dertig jaar drijvende kracht achter het HIVA-K.U.Leuven.<br><br><br> <strong><a href="http://www.hiva.be/docs_web/Werk en Wereld_inhoud.pdf" target="_blank">Inhoud van het boek</a></strong>
De laatste decennia was het arbeidsmarktbeleid in België - en Vlaanderen - sterk gericht op het bestrijden van de hoge werkloosheid. Op dit ogenblik is er echter een kentering zichtbaar. Zowel het Vlaamse Regeerakkoord als de beleidsnota’s van de huidige regering vermelden heel expliciet de strategische doelstelling om de werkzaamheidsgraad te verhogen en te zorgen voor de creatie van nieuwe en duurzame arbeidsplaatsen. Het uitwerken van een concreet beleid terzake vereist echter informatie omtrent de dynamiek van de Vlaamse arbeidsmarkt. Zo is het belangrijk om niet alleen een beeld te hebben van de omvang van de instroom in en uitstroom uit ondernemingen, maar daarnaast ook te weten welke organisaties de grootste aanpassingen doorvoerden in hun personeelsbestand. Verder is het ook als overheid interessant inzicht te hebben in de werkgelegenheidseffecten van fenomenen zoals globalisering, kennisintensivering en technologische vooruitgang.<br><br> Dit dossier heeft dan ook als voornaamste doelstellingen:<ul> <li>het in kaart brengen van de gemiddelde nettowerkgelegenheidsgroei, de jobcreatie en -destructie, en de in- en uitstroom in Vlaamse vestigingen;</li> <li>het clusteren van Vlaamse vestigingen naar groeiers, krimpers en stabiele organisaties en het bestuderen van de onderliggende dynamiek in elk van deze clusters;</li> <li>het zoeken naar verklarende factoren voor de werkgelegenheidsgroei, met andere woorden het onderzoeken van de werkgelegenheidseffecten van verscheidene fenomenen als de kenniseconomie, innovatie, globalisering, toenemende concurrentie, outsourcing, ...</li> </ul>.<br> Voor meer info betreffende het PASO-project, zie <a href="http://www.paso.be">http://www.paso.be</a>
Deze studie schetst de tewerkstellingsmogelijkheden voor ervaringsdeskundigen in de armoede. Op een exploratieve wijze werd hiertoe een ruime waaier van organisaties uit diverse sectoren aangeschreven. Liefst 167 organisaties uit o.a. het algemeen welzijnswerk, de bijzondere jeugdzorg, vorming en onderwijs, kind- en gezinszorg, arbeid en tewerkstelling, de samenlevingsopbouw, tonen interesse om ervaringsdeskundigen in de armoede in de eigen werking in te schakelen.<br><br> Het kwantitatieve gedeelte van deze studie beschrijft voor welke functies en opdrachten men deze ervaringsdeskundigen in de armoede denkt in te schakelen. Naast de meerwaarde komen hierbij ook de knelpunten en de voorwaarden aan bod.<br><br> In een tweede kwalitatief gedeelte staan tien organisaties in de kijker die meer concrete informatie geven over een mogelijke tewerkstelling van ervaringsdeskundigen in de armoede in de eigen werking. Het zijn: het OCMW van Wetteren, het Comité Bijzondere Jeugdzorg van Antwerpen, de Gemeenschapsinstelling Bijzondere Jeugdzorg ‘De Zande’ in Beernem, het Centrum Basiseducatie Klein-Brabant/Rupelstreek/Vaartland in Willebroek, het Centrum voor Kinderzorg en Gezinsondersteuning, het ‘Dennenhuis’ in Kapellen, vzw Atelier Groot Eiland in Brussel, de basisschakelinitiatieven van RISO Oost-Vlaanderen, de vrouwenwerking ’t Ogenblik in Gent en het Wijkgezondheidscentrum ‘Botermarkt’ in Ledeberg.<br><br> De publicatie wordt afgerond met een aantal belangrijke globale vaststellingen uit het onderzoek, gekoppeld aan aanbevelingen voor het beleid en andere betrokken partners. Het welslagen van het inschakelen van ervaringsdeskundigen in de armoede is in belangrijke mate een kwestie van visie en voorwaarden, zoniet zijn dezen ‘pionnen’ in plaats van ‘pioniers’ in de armoedebestrijding.
In dit dossier wordt aandacht besteed aan het begrip flexibiliteit. Flexibiliteit wordt ontleed in al haar componenten en varianten en geplaatst binnen het kader van een economische organisatie. De ruime waaier aan concrete flexibiliteitsvormen wordt bovendien getypologeerd aan de hand van de driedeling: contractuele, temporele en functionele flexibiliteit. Verder wordt de aandacht gevestigd op de niet-flexibele doelen die flexibiliteitsvormen kunnen dienen. Vervolgens wordt aan de hand van macro-economische data, de evolutie en de stand van zaken inzake flexibilisering (van de arbeid) in België geschetst. De resultaten van dit onderzoek vonden hun weerslag in een reeks van acht cahiers.
In 1989 werd op initiatief van de (toenmalige) Diensten voor de Programmatie van het Wetenschapsbeleid een eerste grootschalig onderzoek uitgevoerd naar de houding van de Belgen tegenover migranten. Onbekend bleek onbemind. Voorliggende onderzoeken uitgevoerd eind 2002 en begin 2003 zijn een vervolg. Naast de zgn. 'oude' migranten die tot het vertrouwde straatbeeld zijn gaan behoren, worden wij geconfronteerd met een ruime waaier van 'nieuwe' migranten. De jaren negentig kenden een maatschappelijk debat rond de inplanting van opvangcentra voor asielzoekers. Na een schets van de evolutie van het aantal asielzoekers en de opgerichte opvangcentra worden drie op elkaar afgestemde onderzoeken samengebracht. Het eerste onderzoek bevat het verslag van 58 diepgaande gesprekken over de asielthematiek. De daarin aangebrachte thema's vormen de achtergrond van een gestructureerde vragenlijst die in een tweede onderzoek schriftelijk werd afgenomen bij 3178 toevallig gekozen Vlamingen in 18 Vlaamse gemeenten, waarvan de helft met en de helft zonder asielcentrum. Na controle van de relevante kenmerken van de ondervraagden blijkt de inplanting van een opvangcentrum in de gemeente globaal genomen geen invloed op de houding tegenover asielzoekers te hebben. Het Belgische deel van de European Social Survey onderzoekt ten slotte in een toevalsteekproef bij 1900 Vlamingen en Franstalige Belgen in hoever deze er gelijkaardige opvattingen en houdingen inzake asiel en immigratie op nahouden. Er wordt een genuanceerd en gevarieerd beeld opgehangen over een actueel en gevoelig thema. Het boek besluit met een aantal aanbevelingen voor het beleid.
De term sociale tewerkstelling slaat op een aanbod van tewerkstelling, eventueel gecombineerd met opleiding, aan achtergestelde doelgroepen met de bedoeling om hen nieuwe kansen te bieden op de arbeidsmarkt. Meestal zijn de deelnemers langdurig werkloos, laaggeschoold en eventueel ook belemmerd door een aantal persoonsgebonden of maatschappelijke risicofactoren.<br><br> Concreet worden in dit rapport drie vormen van sociale tewerkstelling onder de loep genomen: (a) werkervaring met het oog op doorstroming naar de reguliere arbeidsmarkt; (b) permanente tewerkstelling in invoegbedrijven met een tijdelijke en degressieve subsidie; en (c) blijvend gesubsidieerde tewerkstelling in sociale werkplaatsen.<br><br> Tot welk segment van de doelgroep richt elk van deze werkvormen zich in de feiten? Wordt de doelgroep afgeroomd of is er integendeel sprake van positieve discriminatie? Welke effecten heeft de sociale tewerkstelling op de arbeidsloopbaan van de betrokkenen, en op andere aspecten van hun welzijn?<br><br> Een uitgebreide bevraging en effectmeting levert in een notendop de volgende conclusie op: achtergestelde groepen worden vrij goed bereikt. De doelgroep wordt er financieel niet zoveel beter van, maar wel gelukkiger en meer geïntegreerd (zowel op arbeidsvlak als inzake sociaal-culturele participatie).
Eén van de ambities van ondernemingen uit de sociale economie bestaat erin om kansengroepen duurzaam te integreren op de arbeidsmarkt – en zo bij te dragen tot sociale inclusie. Deze ‘sociale inschakelingseconomie’ werd dankzij een combinatie van opeenvolgende onderzoeksprojecten aan een grondige evaluatie onderworpen. Het voorliggende rapport is het laatste in een reeks HIVA-rapporten over dit thema. De arbeids- en levensloopbanen van doelgroepwerknemers werden diepgaand onderzocht over een periode van 5 tot 10 jaar. Dit laat ons toe om de tewerkstellings- en welzijnseffecten op (middel)lange termijn met een grote precisie vast te stellen. Bovendien worden de maatschappelijke kosten en baten voorzover mogelijk in kaart gebracht. Dat de sociale inschakelingseconomie een uitstekende investering is, lijdt ons inziens geen twijfel. Tegelijk worden een aantal knelpunten belicht en beleidsconclusies getrokken.<br><br> Het onderzoek werd gefinancierd door de Federale Overheidsdienst Wetenschapsbeleid en het ACV-mecenaatskrediet.
Dit boek biedt een brede waaier van concrete strategieën, zowel in de klas als op school- en systeemniveau. Het inleidende hoofdstuk geeft een overzicht van sociale achterstellingsmechanismen in het onderwijs. Daarna zetten zestien thematische hoofdstukken elk één deelstrategie voor meer gelijkheid in de kijker. Hoe zorgt u: dat u randvoorwaarden creëert om de ongelijke beginsituatie te compenseren? dat u sociale barrières sloopt in de structuren, leerplannen, onderwijsmethoden? dat u de ouders en de leerlingen sterker betrekt in het proces? dat meer kinderen zich goed voelen op school? U vindt in dit praktische boek beleidsadviezen en inzichten in mechanismen van ongelijkheid en uitsluiting. Maar vooral veel nuttige tips en handvatten waarmee u aan de slag kunt. Reportages uit het Belgische onderwijsveld bewijzen dat er al veel deskundigheid bestaat. De auteurs zetten op een boeiende manier voor u de theorie om in praktijkvoorbeelden.
De laatste vijftig jaar heeft het Westen meer dan 1000 miljard US dollar veil gehad voor ontwikkelingshulp. Jaarlijks zetten rijke landen niet minder dan 50 à 70 miljard US dollar opzij voor hun officiële hulp. Naast handel, internationale leningen, internationale investeringen en remissies door migrantengemeenschappen is ontwikkelingshulp een zeer belangrijke financiële hefboom die ontwikkelingslanden kan helpen om de economie aan te zwengelen, armoede te bestrijden en sociale voorzieningen uit te bouwen.<br><br>Maar als - ondanks zoveel hulp - bitter weinig landen een goed economisch en sociaal rapport kunnen voorleggen, zullen we dan maar a priori stellen dat het hulpinstrument ondoeltreffend is? Of toch niet?<br><br> De bijdrage 'Hulp helpt maar is niet de oplossing' van Patrick Develtere is verschenen in B. Raymaekers, G. Van Riel & B. Pattyn (2007), <i>Ruimte voor kennis. Lessen voor de eenentwintigste eeuw</i>, Universitaire Pers Leuven, p. 237-256.
Vakbonden lijken in België er wel altijd geweest te zijn. Vandaag worden ze zeker niet openlijk in vraag gesteld. De instituties van het sociaal overleg houden stand. De vakbondsaanhang blijft hoog. Toch worden de vakbonden met nieuwe uitdagingen geconfronteerd. Het voorliggend syntheserapport tracht daarom enerzijds een algemeen beeld te schetsen van het hedendaagse Belgische syndicalisme, anderzijds wordt dieper ingegaan op een aantal uitdagingen, waarmee deze vakbeweging vandaag wordt geconfronteerd. Naast een korte inleiding op het Belgische syndicalisme, vat dit rapport daarom vier deelonderzoeken samen, die behoren tot een interuniversitair project dat de titel meekreeg 'De vakbond naar de 21ste eeuw'. Deze deelonderzoeken hadden betrekking op: een kwantitatieve analyse van de sociale verkiezingen die peilt naar het democratisch gehalte van deze verkiezingen; een survey-analyse van hoe de vakbond op bedrijfsniveau functioneert; een econometrische studie over de impact van het collectief onderhandelingsniveau en van de wijze van CAO-onderhandelingen op de resultaten (loon, tewerkstelling, armoedebestrijding, ...); case studies over de eerste werkingsjaren van de Europese Ondernemingsraden in Belgische ondernemingen. Dit interuniversitair project is goedgekeurd binnen het ‘Toekomstgericht sociaal-economisch onderzoek’ van de Federale Diensten voor Wetenschappelijke, Technische en Culturele Aangelegenheden. De volgende onderzoeksinstellingen waren betrokken in het project en rapporteren hier kort hun resultaten: Departement Sociologie K.U.Leuven, HIVA K.U.Leuven (sector arbeid en organisatie), Steunpunt WAV K.U.Leuven, DULBEA U.L.Bruxelles en Institut de Sociologie U.L.Bruxelles.
‘Maatzorg’, een methodiek voor de begeleiding van personen in maatschappelijk kwetsbare situaties, is ingeburgerd in het welzijnswerk. Met een toenemende aandacht voor participatie van personen die in armoede leven, voor de krachten van hulpvragers en voor structurele belemmeringen bij armoedebestrijding, wordt maatzorg in dit boek verder ingekleurd. Zo wordt maatzorg ingebed in een bredere ecologische visie en aangevuld met het krachtenperspectief en de notie ‘psychologisch kapitaal’.<br>‘Empowerment’ biedt voor deze ontwikkelingen een fundamentele theoretische onderbouw. Hierbij hoort een omschrijving van armoede die ruimte geeft aan de trots van personen die in armoede leven en die structurele veranderingen aangeeft die nodig zijn om bestaande kloven te dichten. Een armoedebeleid moet zorgen voor de realisatie van deze psychologische en structurele randvoorwaarden opdat personen die in armoede leven hun levenswandel naar eigen behoefte kunnen invullen op eigen maat.<br>Het empowermentparadigma krijgt ruime aandacht in de Angelsaksische literatuur waarbij het als een radicale verandering in de visie op maatschappelijk werk wordt beschouwd. Dit boek vult een hiaat op in de Nederlandstalige literatuur en kan als basis gebruikt worden voor meer fundamentele en ethische discussies t.a.v. maatschappelijke vraagstukken. Met maatzorg als praktijkvertaling, is deze publicatie niet enkel interessant voor wetenschappers en beleidsverantwoordelijken, maar ook voor praktijkwerkers in o.a. OCMW’s, centra voor algemeen welzijnswerk, samenlevingsopbouw, sociaal-artistieke projecten, integratiesector, tewerkstellings- en opleidingsinitiatieven, bijzondere jeugdzorg, thuisbegeleidingsdiensten, lichamelijke en geestelijke gezondheidszorg maar ook voor iedereen die met maatschappelijke kwetsbaarheid geconfronteerd wordt of begaan is.
Empowerment geraakt in het armoedediscours stilaan ingeburgerd. Dit empowerment-paradigma reikt een kader aan waarom participatie, het benadrukken van krachten van personen die in armoede leven en het structureel werken zo belangrijk zijn. De psychologische dimensie van armoede krijgt met empowerment een volwaardige plaats. Empowerment zet zich af tegen het individueel schuldmodel en gaat actief op zoek naar krachtbronnen van individuen en hun omgeving om sociale problemen aan te pakken. Deze studie toont aan dat empowerment geen louter theoretisch gegeven is, maar ook in de praktijk kan vertaald worden en bruikbaar is bij het werken met personen die in armoede leven. Zo vertaalt empowerment zich in de hulpverlening in krachtgerichte methodieken als maatzorg, het vraaggestuurd cliëntoverleg, de dialoogmethode, ervaringsdeskundigen in de armoede en sociale uitsluiting, krachtgericht groepswerk en cliëntenraden of gebruikersgroepen.<br> Deze studie zoemt in op de OCMW-praktijk. Illustrerende voorbeelden van empower-ment worden gegeven uit de werking van drie OCMW's: het OCMW Ichtegem, het OCMW Heusden-Zolder en het OCMW Leuven. De stem van de praktijkwerkers en van de hulpvragers komen hierbij uitgebreid aan bod. Ook worden er vanuit de verenigingen waar armen het woord nemen krachtige stimulansen voor empowerment gegeven die door het OCMW positief worden onthaald. <br> Empowerment vraagt om de uitbouw van een partnerschap tussen hulpvragers en hulpverleners en behoeft hierbij een krachtige ondersteuning en betrokkenheid van de betrokken organisaties en beleidsactoren. Zo komen zinvolle synergieën tot stand. De publicatie wordt dan ook afgesloten met een blauwdruk voor het (OCMW-)beleid. Hierbij worden talrijke suggesties gegeven hoe een beleid empowerment in de samenleving en in de OCMW-hulpverlening in het bijzonder, kan stimuleren. Het ontwikkelen van een krachtgericht participatorisch sociaal beleid staat hierbij centraal. Personen die in armoede leven worden hierbij tot participatie uitgenodigd en op hun krachten aangesproken. Het empowermentparadigma werkt verbindend en schept kansen op positieve ontmoeting tussen machtige en minder machtige organisaties, groepen en individuen in onze samenleving.
Net zoals in de lichamelijke gezondheid zijn er ook in de geestelijke gezondheid sociale breuklijnen. Zo lopen mensen die opgroeien of leven in een kansarme situatie een verhoogd risico op de ontwikkeling van psychische en/of psychiatrische problemen. Een belangrijke kwestie is dan ook of het hulpverleningsaanbod op een passende wijze aansluit bij de hulpvragen van deze specifieke kwetsbare doelgroep, of de geestelijke gezondheidszorg-voorzieningen voor hen voldoende toegankelijk zijn.<br> In deze studie wordt nagegaan welke drempels een rol spelen en welke maatregelen men kan nemen om de toegankelijkheid van de geestelijke gezondheidszorg voor personen die in armoede leven te bevorderen. Dit gebeurt aan de hand van een uitgebreide literatuurstudie en door een actiegericht praktijkonderzoek. De klemtoon ligt hierbij op methodiek-ontwikkeling en netwerkvorming vanuit het empowermentgedachtegoed.<br> Praktijkinzichten en -voorstellen om zorgvernieuwend en drempelverlagend te werken komen aan bod binnen twee focusgroepen in Leuven en Genk. Deze groepen bestaan uit verschillende welzijns- en gezondheidszorgvoorzieningen uit diverse echelons. Ook de ervaringen van personen die in armoede leven komen in het onderzoek aan bod. Twee 'best practices' worden uitvoerig beschreven: het SMES-project in Brussel en SIAJeF te Luik.<br> In de beleidsaanbevelingen staat het versterkend werken door het uitwerken van nieuwe vormen van liaisons tussen verschillende voorzieningen en sectoren centraal. Het toepassen van 'shared care' of gedeelde zorg op praktijk- en beleidsniveau, waarbij verbindingen worden gelegd met andere zorgsectoren en algemeen maatschappelijke voorzieningen, is een belangrijk aspect bij de ontwikkeling van een brede en vraaggestuurde hulpverlening die aansluit bij de noden en hulpvragen van maatschappelijk kwetsbare personen met geestelijke gezondheidsproblemen. Vanuit de empowermentbenadering vormen hierbij partnerschap en dialoog met de zorggebruikers noodzakelijke invalshoeken om een kwaliteitsvolle zorg aan te bieden.<br><br> Er is ook een <a href="http://www.hiva.be/publicatie_detail.php?id=2763&option=detail">Franstalige versie</a> beschikbaar van dit rapport.
Het HIVA voerde in opdracht van de Ondersteuningsstructuur Bijzondere Jeugdzorg (OSBJ) een behoefteonderzoek uit bij de private voorzieningen van de bijzondere jeugdzorg. De centrale onderzoeksvraag is welke noden en behoeften er in deze sector leven, en dit in de eerste plaats ten aanzien van de OSBJ als steunpunt.<br><br> Alle private organisaties (de zeven erkenningscategorieën en de groep van projecten/experimenten) werden in het onderzoek betrokken. Dit gebeurde aan de hand van een schriftelijke enquête bij alle voorzieningen en via focusgroepen. De focusgroepen bouwen voort op de resultaten uit de postenquête, diepen deze nader uit en vullen ze verder aan. Op basis van dit kwantitatieve en kwalitatieve onderzoeksmateriaal worden er aanbevelingen geformuleerd voor de OSBJ.<br><br> Het rapport is opgedeeld in vier hoofdstukken. In een eerste hoofdstuk wordt het onderzoek gesitueerd en de onderzoeksopzet toegelicht. Het tweede hoofdstuk beschrijft de resultaten van de schriftelijke enquête. De weerslag van de focusgesprekken komt in het derde hoofdstuk aan bod. Het vierde en laatste hoofdstuk geeft de concrete aanbevelingen weer.