clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Met de overkapping van de ring komen nieuwe opportuniteiten vrij. Voor de onderbouw, voor de bovenbouw, voor de aanliggende wijken. De uitdaging voor de bouwheer is om de ‘grote verbinding’ niet enkel vanuit een infrastructurele dimensie te benaderen, maar ook vanuit een maatschappelijk-culturele dimensie. De langdurigheid van de werf is hierbij een kwaliteit om processen van (culturele) toe-eigening tot stand te laten komen, lokale baten te genereren en een duurzaam draagvlak waar te maken eerder dan als een hinderende werf ervaren te worden.Het onderzoeksproject Cultural Brokerage bracht 123 (lokale) actoren en 67 internationale voorbeeldpraktijken van ruimtelijke en culturele toe-eigening in kaart, op basis van hun toepasbaarheid in een context van langdurige werf. Gerangschikt volgens alfabet zijn deze referenties integraal terug te vinden in bijlage, een selectie wordt behandeld in dit begeleidend rapport. De inventaris vertrekt vanuit de principes van het ‘verzoenen’, ‘plaats maken’ en ‘memorie maken’. Onder ‘verzoenen’ worden tijdelijke en gerichte acties verstaan die als doel hebben potentiële knelpunten tussen werf en wijk te ontzenuwen en lokale noden te anticiperen. Het ‘plaats maken’ is gericht op het uitzetten van sociale en ruimtelijke ankers voor de toe-eigening van een continu veranderend landschap. De inventaris reikt daarnaast ook voorbeelden aan die een geheugenfunctie installeren als katalysator bij het totstandkomen van nieuwe identiteiten (memorie maken).Het rapport volgt de structuur van het gelopen traject met tussentijdse ‘foresight sessions’ waarin opdrachtgever Lantis met de Design Sciences Hub in dialoog trad. Frederik Vandyck coördineerde het onderzoek in overleg met Alexander D’Hooghe en Sven Verbruggen. Marc Jacobs, Marleen Goethals en Johan de Walsche brachten kennis aan vanuit hun respectievelijke achtergronden inzake ‘memorie maken’, ‘verzoenen’ en ‘plaats maken’.
In teksten van Hugo Claus worden raciale kwesties ogenschijnlijk terloops of in de marge aangeraakt. Maar in de marge of niet, racisme groeit zeker vanaf de roman De verwondering (1962) uit tot een belangrijk topos in zijn oeuvre. Deze bijdrage brengt dit topos in kaart, bespreekt de functie ervan en onderzoekt of en hoe Claus racisme als probleem in Vlaanderen op de agenda heeft willen plaatsen.
Deze bijdrage neemt de totstandkoming van contracten op Airbnb’s platformapplicatie onder de loep. Volgens het Belgische verbintenissenrecht gebeurt de totstandkoming klassiek door middel van een aanbod en aanvaarding. Het aanbod moet de ‘essentiële elementen’ bevatten, in een bepaalde of bepaalbare vorm. Het aanbod via Airbnb voldoet hier volgens de auteur niet aan. De klassieke remedie is een relatief nietige overeenkomst, maar deze lijkt niet gepast voor de contractsluiting via Airbnb’s applicatie. Enkele oplossingen ontvangen daarna een eigen bespreking, met inbegrip van een verbintenisrechtelijke rol voor het platform of bijzondere informatieverplichtingen over de essentiële elementen.
Beleid is mobiel en het transportbeleid vormt daar geen uitzondering op. De mobiliteit van beleid (policy mobility) doelt op het verspreiden van beleidsideeën, -maatregelen en -vertogen die van het ene land naar het andere reizen. Het concept is verwant met termen als gidsland en beste praktijken. Rekeningrijden is een voorbeeld van een idee dat al een hele weg heeft afgelegd en de laatste jaren op de beleidstafel lag in zowel het Vlaams Gewest als het Brussels Hoofdstedelijk Gewest als Nederland. In deze bijdrage gaan we in op de mobiliteit van het beleidsidee rekeningrijden, in het bijzonder tussen Nederland en Vlaanderen.
Recent empirisch onderzoek bevestigt dat de COVID-19 vaccinatiebereidheid in Nederland toeneemt met de leeftijd. Uit het onderzoek blijkt dat ook andere factoren de vaccinatiebereidheid beïnvloeden. In dit artikel wijzen we op het belang van het inkomen: hoe hoger het inkomen, hoe groter de bereidheid van Nederlanders om zich te laten vaccineren.
De bijdrage is opgebouwd rond een aantal capita selecta, m.n.: (1) -geen strafrechtelijke verantwoordelijkheid van het dier; (2) opportuniteiten en begrenzingen m.b.t. diergerelateerde strafbaarstellingen; (3) de beoordeling van rechtvaardigingsgronden, schuldontheffingsgronden, gronden van niet-toerekeningsvatbaarheid en verschoningsgronden in het licht van het dier; (4) het dier als instrument van het misdrijf; (5) de effectiviteit van de bestraffing bij diergerelateerd strafrecht.
Twintig jaar aanmodderen met koolstofemissiehandel heeft niet bijgedragen aan het vermijden van onomkeerbare klimaatverandering. Politiek-economische doorlichting verklaart hoe de fos-siele energie-industrie het EU ETS gebruikt als façade om ‘Gewoon Voortdoen’ door de industrie te verlengen. De koolstofprijs, als ultiem symbool van succesvolle marktwerking in het neoklas-sieke Cap & Trade-narratief, houdt de façade overeind. De discursieve macht van de architecten en behoeders van het EU ETS blijft uitzonderlijk sterk om emissiehandel tot 2030 te kunnen ver-lengen. Dit bevordert geenszins een doeltreffend, doelmatig, en rechtvaardiger klimaatbeleid.
In een vonnis van 26 mei 2021 heeft de correctionele rechtbank van Mechelen vier leden van Voorpost veroordeeld tot elk een gevangenisstraf van zes maanden wegens het aanzetten tot haat jegens het geloof van de moslimgemeenschap op grond van artikel 22 antidiscriminatiewet. De betrokken leden droegen tijdens een betoging op de zaterdagmarkt in Mechelen spandoeken en borden met het opschrift ‘Is dit de toekomst van Vlaanderen!? Nee, bedankt!’ en ‘Stop Islamisering’, vergezeld van een tekening van vrouwen in nikab en boerka.
Het aantal personen dat moet terugvallen op voedselhulp nam de afgelopen jaren gevoelig toe in België en andere hoge-inkomenslanden. Deze verontrustende tendens zet zich door in een tijdperk waarin heel wat Europese landen geconfronteerd worden met stijgende armoedecijfers en een inadequate minimum inkomensbescherming voor de bevolking op beroepsactieve leeftijd. Het tekort aan financiële middelen is de belangrijkste reden waarom personen gebruikmaken van voedselhulp. Toch ontbreekt in België empirische evidentie over de financiële impact van voedselhulp. Dit artikel maakt een schatting van de monetaire waarde van voedselpakketten in Antwerpen en een vergelijkt dit met de hoogte van de sociale minima in België, in het bijzonder het leefloon. We vinden dat een voedselpakket maandelijks zo'n 67 voor een alleenstaande bedraagt en oploopt tot iets meer dan 100 euro voor een gezin bestaande uit vier personen. Ten opzichte van het leefloon vertegenwoordigt voedselhulp 4 à 7%, afhankelijk van het gezinstype. Hoewel voedselhulp een niet te onderschatten geldwaarde heeft, is het duidelijk dat louter voedselhulp onvoldoende is om de tekorten van het leefloon te kunnen compenseren. Daarvoor is de afstand tussen het leefloon en het budget dat nodig is om niet in armoede te vallen en een menswaardig bestaan leiden, te groot.
Internationale samenwerking tussen staten lijkt één van de meest gepaste manieren om de opwarming van de aardatmosfeer tegen te gaan. Nochtans hebben decennia lange pogingen daartoe helemaal niet genoeg opgeleverd. In dit hoofdstuk over de politieke pijler van duurzaamheid leggen we uit hoe dat komt. Beleid in de vorm van vrijwillige internationale verdragen tegen klimaatopwarming ruimte laten voor vrijbuitergedrag – het genieten van de inspanning van anderen zonder zelf bij te dragen tot het publieke goed. Dit frustrerend resultaat komt tot stand omdat het moeilijk is landen die niet bijdragen uit te sluiten. Eerder dan blijven proberen centralistisch van bovenaf normen op te leggen tegen fossiele brandstofemissies, heeft de stimulering van alternatieve energiebronnen kans op slagen, net omdat er minder internationale moeilijke samenwerking voor nodig is. We sluiten af met een afweging van wat de voor- en nadelen van een dergelijke governance aanpak zijn.
De introductie van een concept van ‘dierwaardigheid’ in de Zwitserse dierenbeschermingswetgeving – recentelijk geïmiteerd in de Brusselse versie van de Dierenwelzijnswet– ontketende een debat over de mogelijke toepassing van het concept van ‘waardigheid’ op niet-menselijke entiteiten. Hoewel het concept van oudsher werd uitgelegd als een begrip dat de mens juist onderscheidt van andere dieren, zijn rationele autonomie reflecteert en aanspraak op mensenrechten fundeert, wordt deze enge definitie nu steeds vaker in vraag gesteld. Dit hoofdstuk tracht helderheid te verschaffen over het academische debat omtrent de mogelijke toepassing van ‘waardigheid’ op dieren middels een kritische analyse van het concept in de bestaande literatuur en rechtsleer. Het zal onderzoeken in welke mate 'dierwaardigheid' geschikt is als normatieve richtlijn voor de juridische benadering van het dier in het recht.
Voorgaand onderzoek naar de rol van partnerkeuze in relatieontbinding toont aan dat partners die afkomstig zijn uit verschillende herkomstgroepen doorgaans een hogere kans hebben om uit elkaar te gaan. Deze onderzoeken focussen zich echter voornamelijk op huwelijken en het blijft daarom onduidelijk of dezelfde dynamieken zich ook aftekenen binnen ongehuwd samenwonende koppels en wat de rol is van voorhuwelijks samenwonen. Dit artikel bestudeert de samenhang tussen partnerkeuze en relatieontbinding voor een steekproef van koppels die voor de eerste keer huwden of ongehuwd gingen samenwonen tussen 1999 en 2001. De data zijn afkomstig uit de Belgische Kruispuntbank voor Sociale Zekerheid en geven informatie over de ontbindingskansen van gehuwd en ongehuwd samenwonende koppels met minstens één partner van Belgische, Zuid‐Europese, Turkse, Marokkaanse, Congolese, Burundese of Rwandese afkomst. Aan de hand van survival analyse en multivariate event history modellen gaat dit onderzoek na of ontbindingskansen verschillen tussen endogame en gemengde koppels en of deze dynamieken gelijkaardig zijn over de verschillende relatietypes heen. De resultaten geven aan dat endogame koppels de laagste ontbindingskansen hebben als het gaat om een huwelijk zonder substantiële periode van voorhuwelijks samenwonen. Voor koppels die ongehuwd samenwonen of huwden na een periode van ongehuwd samenwonen zien we dit patroon echter niet terugkomen en zijn verschillen naar partnerkeuze beperkter of zijn het net de gemengde koppels die lagere ontbindingskansen hebben. Na controle voor relevante achtergrondkenmerken blijkt vooral voor gemengde koppels de kans op relatieontbinding sterk te verschillen naar relatietype.
Het boek Cost Accounting schenkt aandacht zowel aan het verzamelen van kosteninformatie als aan de manier waarop die kosten op zinvolle wijze kunnen toegewezen worden aan mogelijke kostenobjecten (bv producten, diensten, klanten, markten, distributiekanalen, ...). Op deze wijze kan het management de winstgevendheid van deze kostenobjecten evalueren en met deze informatie beslissingen nemen.
In het boek Management Accounting richten we onze aandacht op het gebruik van financiële en niet-financiële informatie in een organisatie. In een inleidend deel belichten we de rol van management accounting informatie in de organisatie. In het deel besluitvorming introduceren we het gebruik van kosten- en opbrengstengegevens in het kader van besluitvorming op korte en lange termijn. In dit deel komen een aantal belangrijke management accounting concepten aan bod die een organisatie kunnen helpen haar strategie te bepalen, te ondersteunen en te controleren. De belangrijkste concepten die aan bod komen zijn activity based management, customer profitability analysis, target costing, life cycle costing, benchmarking, kwaliteitskosten, ... In het deel management controle wordt stilgestaan bij de systemen die de onderneming kan hanteren om de prestaties van de onderneming, de afdelingen en de personeelsleden te evalueren en bij te sturen.
Het huidige winkellandschap is het resultaat van meer dan vijftig jaar schaalvergroting, resulterend in ruimtelijke decentralisatie. Gespecialiseerde producten worden op een beperkt aantal locaties aangeboden. Consumenten met een steeds grotere mobiliteit en steeds meer vrije tijd hoeven niet meer zo nodig in de eigen buurt te winkelen. Naast runshoppers, die kiezen voor de snelste winkelformule, zijn er funshoppers die tijd en geld genoeg hebben om van winkelen een uitje maken, maar ook steeds meer sofashoppers die hun via het internet geplaatste bestelling aan huis laten leveren. Past dit winkellandschap wel in een 15 minutenstad? Of zitten we met onmogelijk te verzoenen ruimtelijke winkelstructuren?
De Antwerpse cineast Robbe De Hert (20 september 1942 ‒ 24 augustus 2020) raakte in 1980 bij het grote publiek bekend als regisseur van de immens populaire Ernest Claesverfilming De Witte van Sichem. Nadien volgden publieksfilms als Zware jongens (1984), Blueberry Hill (1989) en Lijmen/Het been (2000), alsook diverse documentaires over de filmgeschiedenis, met Hollywood aan de Schelde (2018) als zwanenzang. Intussen had hij met zijn rebelse, weinig diplomatieke temperament een stevige reputatie opgebouwd als ʻenfant terrible van de Vlaamse cinemaʼ. Veel minder bekend is dat De Hert ten tijde van De Witte van Sichem al bijna twee decennia bezig was met films maken. Meer nog, het is net in de jaren 1960 en 1970 dat De Hert zijn meest vernieuwende bijdrage aan de Belgische filmgeschiedenis leverde, als sleutelfiguur binnen Fugitive Cinema. De avant-gardistische dichter Paul De Vree fungeerde als voorzitter van dit in 1966 opgerichte filmcollectief. Fugitive Cinema verwees ook wel naar zichzelf als ʻPaul De Vree and his lonely filmersʼ, omdat ze in de marge werkten, buiten en meestal ook tegen ʻhet systeemʼ, de maatschappelijke status quo met zijn officiële instanties waartegen de filmmakers fulmineerden. Het collectief injecteerde de Belgische cinema met een dosis politiek en sociaal engagement, waarbij het alternatieve karakter van de kritische films vaak versterkt werd door vormexperimenten. Heel wat Fugitive-producties, De Herts eerste langspeler Camera sutra (1973) voorop, golden als een soort filmische vertalingen van de mei ʼ68-contestatie. Sociale reportages als S.O.S. Fonske (1968) en De dood van een sandwichman (1971) veroorzaakten nationale controverse. Tegelijk kenden kortfilms als De bom (1968) en A Funny Thing Happened on my Way to Golgotha (1967) internationale bijval. Naast de productie van films bood Fugitive Cinema ook een alternatief binnen de bredere filmcultuur door het opzetten van SPOT, een filmdistributiesysteem en diverse andere filmactiviteiten. In deze publicatie bekijken we de vroege periode van De Hert en Fugitive Cinema van naderbij.
In deze kroniek wordt een overzicht gegeven van belangrijke ontwikkelingen in 2019 en 2020 in de wetgeving en de voornamelijk Europese rechtspraak m.b.t. het auteursrecht en de naburige rechten (met inbegrip van het sui-generis-beschermingsregime voor databanken), het tekeningen- en modellenrecht (deel I), het merkenrecht en het octrooirecht (deel II).
Overheden in OESO-landen hebben de afgelopen decennia intense hervormingstrajecten doorgevoerd om performantere en/of responsievere overheidsinstellingen te creëren. Aangezien onderzoek reeds aantoonde dat organisatieveranderingen onbedoelde negatieve effecten kunnen veroorzaken, dient de vraag zich aan of er ook een cumulatief effect kan optreden wanneer een organisatie te veel verandertrajecten na elkaar doorloopt. Een dergelijke accumulatie van negatieve effecten zouden vervolgens de gewilde positieve effecten van hervormingen teniet kunnen doen. In dit artikel geven we een overzicht van de vorderingen in een voortschrijdende onderzoekslijn over dit onderwerp. Ons onderzoek bij Vlaamse en Noorse overheden leverde empirische aanwijzingen van negatieve neveneffecten van herhaaldelijke hervormingen. We vonden zulke effecten op het microniveau van de individuele werknemers, op het mesoniveau van de overheidsorganisatie en op het macroniveau van de publieke sector.
De harmonisatie van aanvullende pensioenen tussen arbeiders en bedienden blijft een werk van lange adem. In dit artikel schets ik de historiek van dit onderscheid, gevolgd door een korte analyse van het eenheidsstatuut zelf. Om de eerder beperkte verwezenlijkingen te kaderen sta ik stil bij de pijnpunten tijdens de sectorale onderhandelingen. Daarna volgt een kritisch overzicht van de te harmoniseren elementen van de pensioentoezegging (o.a. groepsverzekering) en tot slot bekijken we enkele alternatieve oplossingen. Het recente sociaal akkoord van 8 juni 2021 verlengt het tijdsschema van het eenheidsstatuut voor aanvullende pensioenen, maar voorziet tegelijk in een aantal garanties. Deze recente wijziging wordt geduid in een addendum dat zal verschijnen in het volgende nummer van sociaalrechtelijke kronieken. Gelet op de complexiteit van de harmonisatie kan enig begrip worden getoond voor de bijkomende tijd en ademruimte die de sociale partners zichzelf gunnen om het eenheidsstatuut te realiseren. Toch valt dit uitstel ook te betreuren: een onderscheid dat reeds meer dan 30 jaar ter discussie staat, blijft hierdoor immers nog langer overeind. Vandaar mijn warme oproep aan alle betrokken actoren om dringend werk te maken van het eenheidsstatuut en de sprint in te zetten, ook al werd de wedstrijd verlengd.
Een minuscuul scheurtje, bijna onzichtbaar voor het blote oog en dus onopgemerkt in een metalen afsluiter van een brandslang op de derde verdieping van de Universiteitsbibliotheek (UB) van de Universiteit Antwerpen (UAntwerpen), veroorzaakte een waterlek en flink wat commotie. In het verlengd weekend van 18 tot 22 juli 2020 baande het water zich een weg via vloeren, plafonds, muren, liftschachten en trappen tot het diepste punt in de magazijnen drie verdiepingen onder de grond, dus over zes vloerlagen. Tijdens de eindevaluatie van de herstelwerkzaamheden in maart 2021 bleek dat er geen permanente schade of verlies is. Een geluk bij een ongeluk. Maar dat wisten we nog niet op die mooie zomerdag in juli 2020. Had deze calamiteit voorkomen kunnen worden? Welke lessen hebben we geleerd? Welke kosten waren ermee gemoeid? Wat hebben we veranderd om de risico’s te beperken? Welke rol kunnen de kwaliteitslabels van de Vlaamse overheid voor erfgoedinstellingen zoals bibliotheken of archieven vervullen?
Wanneer bepaalde maatregelen worden overwogen tegen personeelsleden van het bestuur, rijst de vraag of het bestuur daarbij gebruik kan maken van anonieme of geanonimiseerde getuigenissen. De vraag of anonieme getuigenissen in een tuchtdossier verenigbaar zijn met de rechten van verdediging is erg pertinent. In de praktijk komt deze vraag vaak aan bod. Wanneer de tuchtfeiten slaan op intermenselijke relaties zullen de slachtoffers van ongepast gedrag soms pas bereid zijn om een verklaring ten behoeve van het tuchtdossier af te leggen, indien de aangeklaagde niet weet wie die verklaringen heeft afgelegd. Dit geldt te meer wanneer de aangeklaagde een hiërarchische overste is, van wie represaillemaatregelen kunnen worden gevreesd. Ook klachten over personeelsleden bereiken het bestuur soms anoniem of de klagers vragen soms om anoniem te blijven. In dit verband rijst ook de vraag naar de bewijswaarde van het advies dat de preventieadviseur psychosociale aspecten aflevert aan het bestuur na het onderzoek van een verzoek tot formele psychosociale interventie. Een dergelijk verzoek kan ingegeven zijn door (beweerde) feiten van pesterijen, geweld of ongewenst seksueel gedrag. Indien het bestuur een advies ontvangt waarin is aangegeven dat er wel degelijk sprake is van grensoverschrijdend gedrag door een personeelslid, dan leidt dit vaak tot een tuchtprocedure tegen het aangeklaagde personeelslid of tot het nemen van ordemaatregelen. Mogelijke tuchtfeiten of feiten die tot een ordemaatregel nopen kunnen overigens ook blijken uit een psychosociale risicoanalyse, die wordt uitgevoerd ingevolge de algemene preventieverplichting die op de werkgever rust, los van enig formeel verzoek. In al deze gevallen rijst de vraag of zonder meer op dat advies van de preventieadviseur psychosociale aspecten mag worden gesteund, dan wel of het bestuur een eigen onderzoek moet voeren. In het advies is weliswaar sprake van de klager en aangeklaagde, doch enkel de preventieadviseur psychosociale aspecten kent de identiteit van de getuigen die hij heeft gehoord.
De klimaatverandering die zich vandaag aan het voltrekken is, kent geen precedent: nooit eerder in de menselijke geschiedenis veranderde het klimaat op aarde zo snel en zo ingrijpend. Nooit eerder waren de gevolgen voor de samenleving zo groot. En nooit eerder lag de oorzaak van die verandering zo duidelijk bij de mens. Omdat klimaatverandering pas echt als een majeur probleem werd beschouwd vanaf de late twintigste eeuw, lijkt het op het eerste gezicht weinig zinvol om op zoek te gaan naar de impact van klimaatverandering in een verder verleden, lang voor er sprake was van een toename van CO2 in de atmosfeer, en lang voor de mens dat CO2-gehalte überhaupt kon meten. Toch willen we in dit hoofdstuk aantonen dat voor 1950 het klimaat op aarde ook evolueerde, vaak geleidelijk, maar soms ook vrij abrupt. De bezorgdheid om die – echte of vermeende – klimatologische veranderingen was voor 1950 soms zelfs groter dan vandaag. Verslechterende weersomstandigheden hadden immers een directe impact op de landbouw en de welvaart, ook al was die impact – net als vandaag – vaak erg ongelijk verdeeld.
Campussen van hogescholen en universiteiten en hun omgevingen hebben specifieke eigenschappen die zorgen voor grote uitdagingen op het vlak van criminaliteit, overlast, onveiligheidsbeleving en beveiliging en vereisen een aangepast beveiligingsmodel. Hoewel hoger onderwijsinstellingen vaak investeren in technologische maatregelen, zoals camerabewaking of toegangscontrole, worden menselijke beveiligingsaspecten soms uit het oog verloren. Rekening houdend met het open en publiek toegankelijke karakter van hogescholen en universiteiten, kunnen personeelsleden en studenten een belangrijke rol spelen in het beveiligingsbeleid.
Hersenstamimplantatie is een relatief recent hoorhulpmiddel voor kinderen. Kinderen waarbij de cochlea misvormd of verbeend zijn en/of waarbij de gehoorzenuw afwezig of beschadigd is, kunnen sinds begin deze eeuw een hersenstamimplantaat krijgen. Studies toonden al aan dat er een verbetering van de geluids- en spraakperceptie verwacht kan worden na implantatie. Ook voor spraakproductie tonen de eerste studies aan dat het implantaat een positief effect heeft. Maar, uit deze studies blijkt ook dat er een aanzienlijke individuele variatie is en dat die positieve gevolgen voor spraakperceptie –en productie slechts voor een beperkt deel van de kinderen te bereiken lijkt. Verder lijkt de literatuur aan te tonen dat de spreekvaardigheden van kinderen met een hersenstamimplantaat ver onder die van kinderen zonder gehoorverlies en kinderen met een cochleair implantaat blijven. Tot slot is het noodzakelijk om voorzichtig te zijn met deze vaststellingen, aangezien er nog heel erg veel niet geweten is over de taalontwikkeling van kinderen met een hersenstamimplantaat. In dit overzichtsartikel gaan we in op wat we wel en niet weten en op de impact daarvan op de logopedische begeleiding van deze kinderen.
Dagelijks geniet meer dan 90% van de volwassenen van koffie. De cafeïne die zorgt voor het typische opkikkertje, heeft al vele mythes doorstaan. Nu er ook in de sportwereld steeds meer aandacht komt voor dopingvrije, opwekkende middelen, is het tijd om de feiten eens op een tijtje te zetten. Wat is cafeïne? Wie wordt er ijzersterk van en wie een bang haasje? Haal je best pillen, kauwgoms of koffie in huis? Het sleutelwoord: individueel.
‘Algemene didactiek’ is hét basisboek voor elke beginnende (praktijk)leraar, docent en vor-mingswerker. Aan de hand van een actueel didactisch referentiekader bespreken de auteurs uitgebreid de verschillende didactische componenten bij het ontwerpen en het analyseren van lessen(reeksen). Ze combineren de didactische theorie met praktische bruikbaarheid voor elke lespraktijk. De wetenschappelijke onderbouwing en kritische blik is verrijkend, waardoor het ook voor ervaren lesgevers een uitstekend naslagwerk vormt.