clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Brussel is de internationale hoofdstad geworden voor regionaal en lokaal lobbyen. De oprichting van een vertegenwoordiging in de EU te Brussel is voor de regio's van de EU-lidstaten de norm geworden (en in mindere mate ook voor lokale overheden). Het werkterrein van die vertegenwoordigingen vertoont een specifiek profiel dat hen gedeeltelijk onderscheidt van de klassieke belangen- en lobbygroepen. Ze werden opgericht vanuit heel verschillende motivaties, zoals het zoeken van fondsen, het spelen van een politieke rol op het niveau van de EU, of het in kaart brengen van hun regio en aansluiten bij netwerken en een supranationale gemeenschap in de nabijheid van de EU-instellingen. De doelstellingen en werkterrein van de regionale kantoren vallen steeds meer samen: op dit moment houden ze zich vooral bezig met het verzamelen van informatie, netwerking, lobbying, contacten leggen en onderhandelen voor hun regio. Regio's met wetgevende bevoegdheden willen vooral de EU-beleidsvorming beïnvloeden; door hun bevoorrechte toegang tot de Raad krijgen ze van de Europese Gemeenschap ook de kans dit effectief te doen. Door hun ruime takenpakket zijn de regionale kantoren relevant en nuttig voor de thuisregio en zullen ze waarschijnlijk een blijvende aanwezigheid zijn in Brussel.
Hoewel niemand ontkent dat de overheid een belangrijke taak op het vlak van veiligheid  heeft te vervullen, blijkt de criminaliteit de jongste jaren een zodanige omvang te hebben aangenomen dat bijna iedereen de onmogelijkheid van het bestrijden en het voorkomen ervan door alleen de overheid, erkent.  Aan het bedrijfsleven, en meer bepaald aan de bewakingsondernemingen, wordt hierbij een grote rol toebedeeld.  Zij worden steeds meer ingeschakeld in het kader van het waarborgen van de veiligheid en in veel westerse landen zien we een groeiende tendens om naast de reguliere politie ook de private politie in te schakelen.   Dit in de eerste plaats voor de bewaking en bescherming van goederen en personen. 
Maar toch hebben outsourcing en publiek-private samenwerking op het terrein van de veiligheid, en dan meer bepaald in verband met politietaken, al voor heel wat gespreksstof gezorgd de voorbije jaren.  Immers, wanneer de criminaliteit voor de zoveelste maal een piek bereikt kan men niet snel genoeg beginnen praten over publiek-private samenwerking en uitbesteding van politietaken, maar eens het hoogste peil bereikt, verschuift deze discussie weer voor een poosje naar de achtergrond.  Ook enige tijd terug, namelijk ten aanzien van het wetsontwerp  van gewezen minister van Binnenlandse Zaken A. Duquesne omtrent deze materie, hebben voor- en tegenstanders weer danig van zich laten horen. 

In wat volgt zullen we de belangrijkste bevindingen van ons onderzoek inzake uitbesteding van politietaken aan de bewakingsondernemingen bespreken.  Zoals de titel en de inleiding laten vermoeden kunnen we niet over outsourcing spreken zonder melding te maken van de mogelijkheid van publiek-private samenwerking. 
Echter, er mee rekening houdende dat het onderzoek gevoerd werd in de periode oktober 2002 - december 2003, moeten we opmerken dat de wet van 10 april 1990 op de bewakingsondernemingen, de beveiligingsondernemingen en de interne bewakingsondernemingen, hierna Bewakingswet genoemd, zes maanden na het beëindigen van het onderzoek werd gewijzigd en tevens omgevormd tot de wet tot regeling van de private veiligheid.   Jongstleden werden aan deze wetgeving opnieuw wijzigingen aangebracht en dit door middel van de Programmawet.  Hierbij werd de titel nogmaals gewijzigd, met name in wet tot regeling van de private en bijzondere veiligheid.   Deze titelwijziging is het gevolg van het feit dat deze wet voortaan ook de veiligheidsdiensten die georganiseerd worden in de schoot van de openbare vervoersmaatschappijen regelt en deze veiligheidsdiensten zich onderscheiden van de private bewakingsdiensten.  Om deze redenen werd het aangewezen geacht de titel van de wet aan te passen.
Hoewel niemand ontkent dat de overheid een belangrijke taak op het vlak van veiligheid  heeft te vervullen, blijkt de criminaliteit de jongste jaren een zodanige omvang te hebben aangenomen dat bijna iedereen de onmogelijkheid van het bestrijden en het voorkomen ervan door alleen de overheid, erkent.  Aan het bedrijfsleven, en meer bepaald aan de bewakingsondernemingen, wordt hierbij een grote rol toebedeeld.  Zij worden steeds meer ingeschakeld in het kader van het waarborgen van de veiligheid en in veel westerse landen zien we een groeiende tendens om naast de reguliere politie ook de private politie in te schakelen.   Dit in de eerste plaats voor de bewaking en bescherming van goederen en personen. 
Maar toch hebben outsourcing en publiek-private samenwerking op het terrein van de veiligheid, en dan meer bepaald in verband met politietaken, hebben al voor heel wat gespreksstof gezorgd de voorbije jaren.  Immers, wanneer de criminaliteit voor de zoveelste maal een piek bereikt kan men niet snel genoeg beginnen praten over publiek-private samenwerking en uitbesteding van politietaken, maar eens het hoogste peil bereikt, verschuift deze discussie weer voor enige tijd naar de achtergrond.  Ook zeer recent, namelijk ten aanzien van het wetsontwerp van gewezen minister van Binnenlandse Zaken A. Duquesne, hebben voor- en tegenstanders weer danig van zich laten horen. 

In het artikel zullen we de belangrijkste bevindingen van ons onderzoek inzake uitbesteding van politietaken aan de bewakingsondernemingen bespreken.  Zoals de titel en de inleiding laten vermoeden kunnen we niet over outsourcing spreken zonder rekening te houden met de mogelijkheid van publiek-private samenwerking.
Een zorginstelling is vooral een plaats waar mensen naartoe komen om te herstellen van hun ziekte.  Het is een plaats waar iedereen zich veilig moet voelen.  Om een veilige en rustige omgeving voor de patienten, het personeel en de bezoekers te creëren, vereist kwalitatikeve en klantgerichte zorgverlening een veiligheidscomponent.
Dit artikel handelt over de mogelijke toegevoegde waarde dat een externe bewakingsonderneming kan hebben binnen de zorgsector.
Jaarlijks organiseert het Europees Agentschap voor Veiligheid en Gezondheid op het Werk een Europese Week met een centraal thema. Dit jaar werd van 22 tot 26 oktober het accent gelegd op het thema 'Vertil je niet' ter preventie van overbelastingsproblemen in de werkomgeving. Terecht, want een kwart van alle werknemers in EU klaagt van rug- of spierpijn bij het uitvoeren van hun arbeidstaken en daarmee vormt deze problematiek veruit het merendeel van arbeidsgerelateerde aandoeningen.
Uit de Belgische gezondheidsenquête van 2004 blijkt dat heel de bevolking vaak met rugpijn te kampen heeft.  10% heeft zelfs te maken met rugaandoeningen van hardnekkige aard (meer dan 3 maanden pijn). Risicofactoren zijn vooral volgende situaties: werken met de rug gebogen en gedraaid, te weinig van houding kunnen veranderen, vroegere en herhaaldelijke rugklachten en bewegingsangst (BelCoBack, 2003). Uit verschillende internationale onderzoeken blijken vooral die personen getroffen te worden die zwaar manueel werk uitvoeren, de zorgsector is hier zeker een voorbeeld van (Op De Beeck en Hermans 2000).
Gegevens uit de 4th European Working Conditions Survey (Eurofound 2007) tonen aan dat de ergonomische werkomstandigheden niet verbeteren en dat de werkgerelateerde klachten niet afnemen. Meer specifiek voert 62 % van de werknemers in Europa werkomstandigheden uit waarbij repetitieve bewegingen van de armen of de handen voorkomen en 43 % wordt geconfronteerd met werkhoudingen die vermoeiend en pijnlijk zijn.  Circa 23 % van de werknemers in Europa rapporteren spierpijnen en 22 % heeft stress problemen.  Betreffende België zegt 29 % van de bevraagde personen dat het werk een negatieve invloed heeft op hun gezondheid. 
Vergeleken met de vorige studie van de Europese Stichting vijf jaar geleden, is er zelfs een toename van de problematiek rond overbelastingsletsels. Werk aan de winkel, zou men kunnen denken, maar verkondigen we dit niet al jaren?
Het internet wordt door grote maatschappelijke geledingen in de meest uiteenlopende toepassingen gebruikt. Online bankieren, aankopen, reizen boeken en belastingaangiftes invullen zijn nog maar enkele voorbeelden. Ook in het onderwijs zijn elektronische leeromgevingen, zoals Blackboard, Dokeos, Moodle, Smartschool , … alom tegenwoordig. Daar waar gedacht of gehoopt werd dat de inzet van ICT-tools spontaan een positief effect op het innovatieve karakter van opleiden zou hebben, is dat tot op heden echter uitgebleven. Vandaag worden een aantal internet-toepassingen, zoals bv. Youtube, Flickr, Wikipedia, … ook zeer intensief gebruikt. Deze internet-toepassingen kenmerken zich door het aanbieden van een globaal kader, dat dan door individuele gebruikers kan ingevuld worden. Deze toepassingen waarbij de gebruiker centraal staat, worden WEB 2.0 genoemd. Ook leerlingen en studenten gebruiken het internet en deze WEB 2.0 toepassingen intensief. Deze toepassingen zijn bijzonder laagdrempelig zowel wat toegang als wat technologiekennis betreft. Je hoeft enkel nog maar met een gsm of digitale camera een opname te maken en online publicatie is gratis. Het WEB 2.0, dat heel wat pedagogisch-didactische mogelijkheden heeft, wordt echter niet altijd op een educatieve waardevolle manier aangewend. Zo zijn er reeds online publicaties op youtube en aanverwanten van pestgedrag tussen leerlingen onderling, maar ook allerhande opnamen van lerarengedrag te zien. Het probleem dat hierbij opduikt is tegelijkertijd een kernkenmerk van het gehele WEB 2.0. Het is namelijk niet meer controleerbaar. Verbied je, als leerkracht of school vandaag youtube, dan wordt het morgen op myvideo of garagetv gepubliceerd. Omdat WEB 2.0 heel wat zinvolle educatieve mogelijkheden heeft, werd vanuit het RENthema WEB 2.0 didactisch materiaal aangemaakt. Technische hulpkaarten die de leerkrachten en leerlingen op een zelfstandige basis helpen met diverse WEB 2.0-toepassingen. En didactische fiches, die didactische toepassingen voor integratie in de dagelijkse onderwijspraktijk beschrijven. De betrokken hulpkaarten en fiches kunnen ook via de RENwebsite (http://www.renvlaanderen.be) geraadpleegd worden. We wensen u veel leesplezier en succes met de integratie van Web 2.0 in de onderwijspraktijk!
Het ontstaan van ongevallen is een uiterst complex fenomeen dat ingebed is in een context waarbij drie verschillende componenten constant op elkaar inwerken (Wierwille et al. 2002). Deze drie componenten worden traditioneel benoemd als (1) de mens, (2) het voertuig en (3) de omgeving, een term die hier ruim dient opgevat te worden met ondermeer aspecten zoals infrastructuur, wegbeeld, andere weggebruikers, wetgeving, tijdsdruk, etc. Volgens het Swiss Cheese Model van Reason (1997) komt een maximaal doeltreffend veiligheidsbeleid neer op een systeembenadering waarbij men aandacht schenkt aan ieder van deze drie componenten en poogt een ‘nultolerantie’ na te streven inzake het voorkomen van mogelijke tekortkomingen met betrekking tot elk van deze drie kernaspecten.
In deze bijdrage wordt de veiligheid van de zwakke weggebruiker in het verkeer belicht. Uit
de statistieken blijkt dat voetgangers en fietsers de meest kwetsbare groepen van
weggebruikers zijn en in verhouding tot hun verplaatsingen een zeer hoog risico hebben. Ook
de gemotoriseerde tweewielers (bromfietsers en motorrijders) zijn veel minder beschermd dan
autobestuurders en mogen dus evenzeer tot de zwakkere weggebruikers gerekend worden.
Wanneer we werk willen maken van een verkeersveilig Vlaanderen, moet er dus voldoende
aandacht gaan naar de zwakke weggebruikers. Maar ook met het oog op de ontwikkeling van
een duurzame mobiliteit op langere termijn is de zwakke weggebruiker een cruciale doelgroep.
Om een beeld te krijgen van de omvang van het probleem en de specifieke knelpunten, kijken
we in deze bijdrage naar de evolutie in verkeersveiligheid van de 4 groepen zwakke
weggebruikers in Vlaanderen over de tijd heen. Omdat de mobiliteit doorheen de jaren is
gewijzigd, is het niet ondenkbaar dat ook in de verkeersveiligheid van de zwakke
weggebruikers een trend is waar te nemen. Nadien vergelijken we de cijfers met de prestaties
in andere Europese landen. Vlaanderen is immers niet de enige regio die de onveilige situatie
van de zwakke weggebruiker erkent en kan dus baat hebben bij een uitwisseling van kennis
over deze problematiek. Vervolgens zetten we de belangrijkste problemen in de veiligheid
van zwakke weggebruikers op een rij en geven we een aantal pistes aan voor het beleid.
Het aantal letselongevallen en slachtoffers wordt vaak vergeleken tussen landen om een idee te krijgen van de relatieve prestatie inzake verkeersveiligheid. Het is echter zinvol om daarnaast de onderliggende risicofactoren (zoals alcohol, snelheid en voertuig) te beschouwen. Zo kunnen de goede en slechte aspecten met betrekking tot verkeersveiligheid geïdentificeerd worden voor elk land. Deze informatie is nuttig aangezien het inzicht geeft in de topics die dringende actie vereisen. Bovendien kan bij een internationale vergelijking een bepaald land als voorbeeldland naar voren geschoven worden voor een relatief slecht presterend land. Omdat de methode rekening houdt met de specifieke karakteristieken van elk land kan dit voorbeeldland verschillen voor meerdere landen. In dit onderzoek wordt de mate van verkeersveiligheid vergeleken voor 21 Europese landen. De laatste decennia is de verkeersactiviteit sterk toegenomen, wat zich vertaald heeft in extra verkeersproblemen. De wereldgezondheidsorganisatie schat het aantal verkeersdoden op wereldschaal op 1,2 miljoen en het aantal gewonden op 50 miljoen per jaar (WHO, 2004). Gegeven de gevolgen van onveiligheid is er een continue drang om de verkeersveiligheid te verbeteren. Zo heeft de Europese Unie een halvering van het aantal verkeersdoden vooropgesteld tussen 2000 en 2010 (EC, 2001). Ook Vlaanderen stelt ambitieuze doelen (Verkeersveiligheidsplan Vlaanderen, 2007). Verschillende maatregelen kunnen aangewend worden om een daling in het aantal slachtoffers te bekomen. Het is echter noodzakelijk dat elk land hieruit de meest effectieve en geschikte set kiest. Het vergelijken van landen op basis van verkeersveiligheidinformatie levert hierbij nuttige inzichten.
Rotondes hebben onmiskenbaar een positieve bijdrage geleverd tot de verkeersveiligheid. Toch vormen de veiligheidseffecten voor fietsers een punt van zorg. In eerder onderzoek bleek dat in Vlaanderen het aantal letselongevallen met fietsers na aanleg van een rotonde gemiddeld is toegenomen. De vraag drong zich op of bepaalde kenmerken in de vormgeving van een rotonde, vooral dan het type fietspaden, invloed hebben op de veiligheidsprestatie. Een vervolgonderzoek ging op zoek naar een antwoord.
Een integraal parkeerbeleid is een noodzakelijke stap voor elke gemeente die een duurzaam mobiliteitsbeleid wil voeren. Parkeerbeleid is maatwerk en vraagt een gedifferentieerde aanpak. In een onderzoek van de Universiteit Hasselt werd het parkeerbeleid van de 10 Vlaamse kustgemeenten onder de loep genomen. De opzet was een kader te creëren dat het ontwikkelingsniveau van het lokale parkeerbeleid in kaart kan brengen.
Beursgenoteerde groepen in de Europese Unie zijn sinds 1 januari 2005 verplicht hun groepsjaarrekening of geconsolideerde jaarrekening op te stellen volgens de internationale rapporteringsnormen (IAS/IFRS). In heel wat EU-landen werd deze verplichting uitgebreid naar niet-genoteerde groepen en financiele instellingen. Ook heel wat middelgrote ondernemingen kiezen nu al de internationale rapporteringsnormen voor hun groepsverslaggeving. Dit boek wil de lezer vertrouwd maken met deze nieuwe regels voor verslaggeving en hem of haar inzicht verschaffen in de toepassing ervan. Alle actieve internationale rapporteringsnormen worden in dit boek uiteengezet.
Financiële opties spreken tot de verbeelding. Een basismodel voor het waarderen van call opties, uitgaande van een binomiale verdeling van aandelenkoersen, werd besproken in een eerdere bijdrage. Wereldwijd wordt dagdagelijks standaard het Black-Scholes model gehanteerd. Dit 'continu' model is gemakkelijk in gebruik, maar een mogelijke afleiding wordt in de financiële literatuur nogal eens vaag omschreven als 'wiskundig (te) complex'.
Het Black-Scholes model dateert van 1973. Sindsdien werden meerdere theorieën ontwikkeld om het model te staven. Myron Scholes is Nobelprijswinnaar economie 1997 (samen met Robert Merton, eveneens een onderzoeker op het vlak van opties). Fisher Black overleed in 1995.
De bedoeling van deze tekst is te komen tot een verstaanbare, stapsgewijze opbouw, uitgaande van de veronderstelling dat aandelenkoersen evolueren volgens een geometrische Brownse beweging. Enige basiskennis uit de kansrekening volstaat.
Complexe getallen hebben de connotatie ‘complex’ te zijn.  Vandaar dat soms wordt gedacht dat deze getallen onbruikbaar zijn in economische en bedrijfskundige contexten.  Niets is minder waar.  

De bedoeling van  deze tekst is een concreet macro-economisch model te bespreken waarin complexe getallen aan bod komen.  Gekozen wordt voor het inflatiemodel van Phelps, ook wel het expectations-augmented Phillips model genoemd.  Naast complexe getallen en differentievergelijkingen, is deze toepassing ook illustratief voor het gebruik van vectorruimten in de economische praktijk.
In deze bijdrage kiezen we voor een bedrijfseconomische context waarbij het getal e als limiet van een rij wordt gedefinieerd. Ook enkele bewijzen worden opgenomen. In de financiële analyse, met name bij continu samengestelde interest en continue verdiscontering, ontstaat die rij bijna op natuurlijke wijze waardoor het getal e als vanzelf een centrale rol gaat spelen. Dit wordt heel nadrukkelijk het geval bij afgeleide financiÃ«le producten zoals opties. Als illustratie gaan we uitvoerig in op het in beurskringen dagdagelijks gebruikte Black-Scholes model voor het waarderen van call opties. Dit model dateert van 1973 en wordt algemeen erkend als een van de fundamenten van de spectaculaire groei van de afgeleide financiÃ«le producten. Samen met Robert Merton, eveneens een onderzoeker op het vlak van opties, is Myron Scholes Nobelprijswinnaar economie 1997. Fisher Black overleed in 1995.
In deze uitgave zoomen we in op de actieleergroep als hefboom van interorganisationeel leren en innoveren. We stellen de aanpak aan de lezer voor, gaan dieper in op de gevolgde werkwijze en trekken lessen over (1) het leerproces dat deelnemers ‘mee-maken’ en (2) de werkende ingrediënten van de actieleergroep. We gaan dieper in op onze centrale uitgangspunten rond leren en geven slotbeschouwingen. We illustreren met foto’s en quotes. Achteraan kan u ter verdieping inspirerende literatuur vinden.
In deze uitgave maken we drie praktijkverhalen zichtbaar rond “hoe concreet te werken aan werkgoesting en organisatieontwikkeling binnen een organisatie”. We nemen de lezer mee in drie begeleidingstrajecten die vanuit het Werkgoesting-project zijn opgezet en/of ondersteund: 
(1)	Generatief leren tussen ‘meester’ en ‘gezel’ ingebed in een ruimer ontwikkelingstraject van kennisdeling en opvolging binnen Veldeman Bedding, een fabrikant van matrassen en lattenbodems
(2)	Persoonlijke groei ingebed in een ruimer ontwikkelingstraject binnen Sirris (het vroegere WTCM), het collectief centrum van de Belgische technologische industrie
(3)	Een proces van werken aan werkgoesting via het ‘doorontwikkel’-traject van vzw Isis, een buurt- en nabijheidsdienst aanvullende thuishulp.
We stellen telkens eerst de organisatie voor en verwoorden dan hoe het begeleidingstraject verlopen is: ‘met wie’ en ‘de manier waarop’ staat hierbij centraal. We illustreren met foto’s. Daar waar helpend kaderen we met theoretische reflecties. Achteraan kan u ter verdieping literatuurverwijzingen vinden. 
We geven een beeld van mogelijke verbeteringstrajecten en de manier waarop deze trajecten procesmatig aangepakt kunnen worden. Op die manier willen we tegemoetkomen aan de toenemende nood om een procesgerichte manier van werken zichtbaarder, concreter en duidelijker te maken. De manier waarop de drie trajecten in de organisaties zijn vormgegeven is niet simpelweg ‘over te nemen’ in andere organisaties juist omdat mede-eigenaarschap essentieel is. Maatwerk is daarom steeds noodzakelijk. Wel denken we dat de praktijkverhalen in deze uitgave nieuwe mogelijkheden en acties kunnen oproepen om eigen in-company trajecten in goede banen te leiden.
Het Finse overheidsprogramma TYKES wordt wereldwijd beschouwd als een inspirerende praktijk betreffende langlopende overheidsprogramma’s die organisatieontwikkeling willen stimuleren op nationaal niveau. Tykes stimuleert manieren van werken in Finse organisaties die tegelijkertijd de productiviteit én de kwaliteit van arbeid verbeteren. Dit wordt werken aan “qualitatively sustainable productivity growth” genoemd (Alasoini, 2005, p. 31). Het doel is welvaartcreatie en –behoud in de brede zin van het woord: het bevorderen van economische groei en innovatie, en het continueren van de sociale welvaart, waarbij dit laatste vooral gezien wordt als ‘nationaal geluk’.
Herwaarderen van materiële vaste activa is voor Belgische ondernemingen eerder uitzonderlijk. Slechts 5,8% van de grote ondernemingen en 1,77% van de KMO’s hebben hun MVA geherwaardeerd. In waarde vertegenwoordigt dit minder dan 1% van het balanstotaal (0,91% voor de grote ondernemingen, 0,98% voor de KMO’s). Daarbij passen een aantal nuanceringen. Een eerste nuancering van het beeld is dat, als wij enkel rekening houden met vennootschappen die MVA op hun balans hebben, het aandeel van de meerwaarden in de waarde van de MVA voor grote ondernemingen 9,07% bedraagt en voor KMO’s 2,94%. Grote ondernemingen herwaarderen hun MVA dus niet alleen frequenter, maar ook voor relatief grotere bedragen dan KMO’s. Een tweede nuancering is dat men voor ogen moet houden dat het in het totaal voor het boekjaar 2005 in absolute cijfers om het aanzienlijke bedrag van 12,5 miljard euro gaat. Een heel beperkt aantal vennootschappen neemt het leeuwenaandeel in. Voor de vennootschappen die herwaarderen heeft het dus in een aantal gevallen een grote invloed op de balansstructuur.