clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Een tablet in elke klas? De vraag is brandend actueel. Akkoord, je ziet leerlingen maar wat graag gedifferentieerde wiskundeoefeningen maken of nog snel eens de naam van die schilder opzoeken op het internet, maar heb je er ook al eens bij stilgestaan dat de les Lichamelijke Opvoeding gebaat kan zijn met bepaalde vormen van ICT zoals videofeedback? Videofeedback werd alvast geïntroduceerd in de lerarenopleidingen Lichamelijke Opvoeding van de Associatie KULeuven. Het gebruik en nut van deze implementatie werd bevraagd met een online vragenlijst en gezamenlijk geëvalueerd door 67 betrokken docenten. Videofeedback blijkt vrij goed geïntegreerd te zijn (40% van de actieve respondenten) en biedt tal van mogelijkheden in het bewegingsonderwijs, hoewel er ook nog heel wat hinderpalen een actief gebruik in de weg staan. Deze mogelijkheden en beperkingen komen hier aan bod, samen met een aantal groeimogelijkheden voor het verder gebruik van videofeedback in de les LO.
Het SQD-model (Synthesize Qualitative Data) presenteert effectieve strategieën voor het opleiden van toekomstige leraren op het gebied van educatief ICT-gebruik. Voorbeelden van strategieën die effectief bleken op basis van kwalitatieve studies zijn: het voorzien van rolmodellen, ruimte voor reflectie over de rol van ICT in onderwijs, en het ondersteunen van het ontwerpproces bij ICT-rijke lessen. In de studie die in dit artikel wordt besproken is door middel van semi-gestructureerde interviews nagegaan welke strategieën uit het SQD-model bij beginnende leraren een betekenis hebben gespeeld. Meer specifiek richten we ons op de strategieën die zich op het microniveau bevinden en concrete handvatten geven voor het opleiden van toekomstige leraren. Dezelfde leraren werden vier jaar eerder als laatstejaarsstudent bevraagd in een case studie over de plaats van ICT in hun lerarenopleiding. Nu ze zelf in de praktijk staan, blikken ze in deze follow-up studie terug op de rol de lerarenopleiding gespeeld heeft om hen voor te bereiden op educatief ICT-gebruik. De resultaten bevestigen dat het opleiden van studentleraren voor ICT-integratie nog in zijn kinderschoenen staat. Beginnende leraren stellen bijvoorbeeld dat lerarenopleiders er zelf onvoldoende in slagen een voorbeeldfunctie op te nemen. De beginnende leraren geven ook aan dat er onvoldoende aandacht is om te reflecteren over educatief ICT-gebruik en dat er weinig ondersteuning is in functie van het ontwerpen van ICT-rijke lessen. Tegelijk tonen de resultaten aan dat de lerarenopleiding er wel degelijk toe doet. Zo blijkt dat educatieve ICT-toepassingen die de betrokkenen in dit onderzoek tijdens hun opleiding inzetten, nog steeds gebruikt worden. Maar het voorbereiden van toekomstige leraren op educatief ICT-gebruik hangt volgens deze beginnende leraren nog voor een groot deel af van de individuele opleider. In de discussie van dit artikel bespreken we op welke wijze de didactische ICT-bekwaamheid op een meer systematische manier deel kan uitmaken van de lerarenopleiding.
Historische en recente evoluties tonen aan dat het onderscheid tussen de burgerlijke en de administratieve rechter geleidelijk vervaagt. Bovendien is het onderscheidingscriterium burgerlijke versus politieke rechten en subjectief versus objectief contentieux artificieel en gefalsifieerd. De bijdrage gaat dieper in op de bepalingen in de Hervormingswet Raad van State van 20 januari 2014 die handelen over het belang bij het middel, het administratief kort geding en de dwangsomprocedure.  Met de nieuwe bevoegdheid van de Raad van State om een schadevergoeding tot herstel vergoeding toe te kennen vanaf 1 juli 2014, wordt tevens het traditionele monopolie van de burgerlijke rechter inzake overheidsaansprakelijkheid doorbroken. Net zoals bij de wettigheidstoetsing in het annulatiecontentieux bij de Raad van State en in een burgerlijke procedure via artikel 159 Gw. evenals bij het burgerlijk en administratief kort geding zal zo opnieuw een parallelle rechtsgang beschikbaar zijn voor de burger.
250 jaar geleden, in 1764, schreef de Italiaanse filosoof en rechtsgeleerde Cesare Beccaria het traktaat Dei delitti e delle pene (Over misdaden en straffen). Dit boek heeft een enorme impact gehad op ons strafrecht. Beccaria heeft in belangrijke mate bijgedragen tot de humanisering van het strafrecht door het te ontdoen van willekeur, machtsmisbruik en religieuze dogma’s. Hij zette een beweging in gang die leidde tot de afschaffing van de tortuur en van de doodstraf in tal van landen.
De internationalisering van het hoger onderwijs gaat vaak gepaard met de invoering van het Engels als onderwijstaal. Hoe effectief het doceren en leren in deze vreemde taal verloopt, staat nog niet vast. Wél is al gebleken dat zowel docenten als studenten hierbij problemen ondervinden. Een duidelijk gestructureerd college helpt studenten bij het begrijpen en notities nemen en compenseert deels de soms minder duidelijke communicatie door de docent. Een belangrijke soort structurele aanduidingen zijn verbale signalen van het relatieve belang van bepaalde punten in het collegediscours. De taalkundige studie van authentieke colleges laat ons toe na te gaan hoe dit gebeurt. Om inzicht te verwerven in hoe het onderscheid tussen belangrijke en minder belangrijke punten door moedertaalsprekers van het Engels wordt gesignaleerd identificeerde ik ‘belangrijkheidsmarkeerders’ in Britse colleges. De resultaten kunnen verwerkt worden in handboeken en cursussen academisch Engels en laten ons toe niet-moedertaalsprekers gerichter te trainen in het herkennen en produceren van dergelijke structuuraanduidingen. De studie onthult een enorme verscheidenheid aan belangrijkheidsmarkeerders die vaak ook weinig expliciet zijn en toont dat onze intuïtie over het taalgebruik in een specifiek genre zoals het college niet noodzakelijk strookt met het reële taalgebruik.
DOEL. (1) Het beschrijven van de mate waarin een protocol voor voedingszorg aan patiënten met een neurologische aandoening wordt opgevolgd door verpleegkundigen en logistiek assistenten. (2) Het inventariseren van beïnvloedende factoren voor de mate van protocolopvolging.
METHODE. Een descriptief correlationeel onderzoek. Door middel van dossieranalyse werden gegevens verzameld over het opvolgen van cruciale interventies (indicatoren) uit het protocol en mogelijke beïnvloedende factoren bij de patiënt. Ervaren knelpunten door verpleegkundigen werden bevraagd met behulp van een gevalideerde vragenlijst.
RESULTATEN. Er werden 141 patiënten geïncludeerd. Bij de helft van de patiënten werd niet meer dan één indicator opgevolgd. Naargelang de indicator varieerde de mate van protocolopvolging. Patiënten met een ischemische hersenaandoening hadden significant meer kans dat indicatoren werden opgevolgd. Feedback verbeterde significant de opvolging van de indicator ‘bevragen lichaamsgewicht bij opname’, een indicator met veel ruimte voor verbetering. De respons van verpleegkundigen op de vragenlijst was laag.
DISCUSSIE EN CONCLUSIE. In deze studie was de mate van protocolopvolging laag. Er werden beïnvloedende factoren geïdentificeerd op het niveau van de patiënt (diagnose), de verpleegkundige (feedback) en het protocol (indicator). Onderzoek naar meerdere beïnvloedende factoren op meerdere niveaus (waaronder sociale en organisatorische context) wordt aanbevolen om de implementatiestrategie op maat te kunnen bijsturen.
Internationaal stijgt de aandacht voor evidence-based policy (EBP), de term duikt steeds vaker op in het beleidsdiscours. Het empirisch onderzoek naar kennisgebruik en doorwerking van wetenschappelijk onderzoek is evenwel eerder gelimiteerd, al bestaat er consensus dat de doorwerking van sociaalwetenschappelijk onderzoek beperkt is. De vraag stelt zich of het recente EBP-discours hierin verandering kan brengen. Kan EBP leiden tot meer doorwerking van sociaalwetenschappelijk onderzoek, gelet op de inherente kenmerken van beleid en wetenschappelijk onderzoek die belangrijke obstakels blijken te vormen voor kennisgebruik en doorwerking? Kunnen we in Vlaanderen reeds spreken over een EBP? Wat verstaan beleidsmakers onder ‘evidence-based’? Is een EBP überhaupt mogelijk? Wat zijn de belangrijkste obstakels voor kennisgebruik volgens beleidsmakers en wat zijn de belangrijkste gebruiksverhogende factoren? In dit artikel wordt aan de hand van een literatuurstudie, een bevraging van (Vlaamse) beleidsmakers en een citaats- en inhoudsanalyse van Vlaamse parlementaire bronnen gepoogd een antwoord te bieden op deze vragen.
Op 31 december 2013 verscheen in het Belgisch Staatsblad de wet 26 december 2013 betreffende de invoering van een eenheidsstatuut tussen arbeiders en bedienden inzake de opzeggingstermijnen en de carenzdag en begeleidende maatregelen (hierna verkort ‘wet eenheidsstatuut). Deze wet die het ongrondwettelijk onderscheid tussen arbeiders en bedienden met betrekking tot de opzeggingstermijnen en de carenzdag moest wegwerken, behandelt nog meer thema’s, onder meer het recht op outplacement. De wijzigingen zijn vrij ingrijpend, wat de aanleiding is voor deze bijdrage die een overzicht wil bieden van de outplacementreglementering zoals deze nu, anno februari 2014 van kracht is.
De Belg en de baksteen vormen een levend cliché. Het verwerven van een eigen woning wordt door velen beschouwd als de best mogelijke belegging. Het faciliteren van deze droom is een frequent weerkerend stokpaardje van veel politici. Nochtans werden er de afgelopen twee decennia heel wat argumenten geformuleerd die zowel het doel als de gebruikte methodes onderuithalen. Een van die argumenten heeft betrekking op de gevolgen van huiseigenaarschap voor de arbeidsmarkt. Deze thematiek vormt het onderwerp van een doctoraal proefschrift (Isebaert, 2013) bestaande uit drie wetenschappelijke artikelen. We bespreken deze achtereenvolgens, en plaatsen de verschillende resultaten vervolgens binnen één overkoepelende hypothese. Nadien vertalen we onze resultaten naar concrete aanbevelingen voor het beleid.
Dit jaar vieren we 50 jaar Turkse en Marokkaanse migratie naar België. Hiep hoi, waar is dat feestje? Maar is er wel veel reden tot feesten? Vijftig jaar nadat hun grootouders als gastarbeider in België aankwamen,  kampen Turkse en Marokkaanse jongeren nog steeds met een hogere kans op schoolachterstand en werkloosheid. Ook de wederzijdse vooroordelen en discriminerende praktijken blijken hardnekkig onze samenleving verzieken. Niettemin ben ik optimistisch gestemd over de toekomst. Ver van de spotlights van televisiestudio’s en opiniepagina’s volstrekt er zich een stille revolutie. Hieronder lees je dit verhaal van een opkomende etnische mozaïek.
Opzet van dit artikel is een antwoord te geven op de vraag wat de minimale vereisten zijn waaraan een verklaring moet voldoen om een filosofische verklaring te zijn. Achtereenvolgens gaan wij na hoe de filosofische verklaring zich verhoudt tot de andere activiteiten in het domein van de filosofie, en hoe zij zich verhoudt tot de verklaring in het domein van de wetenschap. Om de eigenheid van de filosofische verklaring duidelijk in het licht te stellen, nemen wij de ‘klassieke’ analyse van wetenschappelijke verklaringen als referentiepunt. Uit die ‘vergelijking’ blijkt dat de filosofische verklaring zich van de wetenschappelijke verklaring onderscheidt, niet door het soort vragen dat zij behandelt, maar door haar zuiver theoretische aard en door haar logica. Waar de wetenschappelijke verklaring ‘wat verklaring verlangt’ afleidt uit de uitleg, brengt de filosofie haar uitleg binnen in ‘wat zij wil verklaren’. Volledigheidshalve behandelen wij ook nog de vraag naar criteria waarmee wij de kwaliteit van een filosofische verklaring kunnen toetsen, en sluiten deze uiteenzetting af met een korte reflectie over het nut van de filosofie in het algemeen en van filosofische verklaringen in het bijzonder.
De gemiddelde levensverwachting van patiënten met mucoviscidose is de laatste twintig jaar sterk toegenomen Dit leidt niet automatisch tot een even grote toename van de levenskwaliteit De intensieve therapieën en de beperkingen die de ziekte meebrengt vragen een sterke psychosociale aanpassing van de patiënt en zijn omgeving.
In dit artikel wordt het voorkomen van psychiatrische aandoeningen bij patiënten met mucoviscidose beschreven Er is hierover veel inconsistentie in de literatuur Veel heeft te maken met de methodologie van de studies Als algemeen besluit kan gesteld worden dat het psychosociale functioneren van de patiënten vrij gelijklopend is met dat van de algemene bevolking tot de ziekte ernstiger wordt Toch is er evidentie dat de prevalentie van een aantal psychiatrische symptomen en stoornissen significant gestegen is Er is een duidelijke evolutie in de aard van de psychiatrische symptomatologieën volgens de leeftijdscategorie Bij kinderen komen voornamelijk gedragsstoornissen en een verstoord eetgedrag voor Bij adolescenten en volwassenen is voornamelijk het voorkomen van angstsymptomen en klinische depressies significant verhoogd in vergelijking met de algemene bevolking evenals de symptomen passend bij atypische eetstoornissen.
Ook het opvolgen en behandelen van de geestelijke gezondheid zou dus deel moeten uitmaken van de totale aanpak van de ziekte.
Hoe ‘evidence-based’ zijn ‘Beter Bestuurlijk Beleid’ (BBB) en ‘Copernicus’? Beide hervormingen hebben respectievelijk de Vlaamse en de federale administratie ingrijpend veranderd. We kunnen daarom veronderstellen dat zij niet lichtzinnig zijn ingevoerd, maar weloverwogen en gefundeerd zijn opgebouwd. Is dit wel zo? In dit artikel bestuderen we het al dan niet gebruik van verschillende bronnen van ‘evidence’ tijdens de beleidsvoorbereidende fase van BBB en Copernicus. Daarnaast onderzoeken we in welke mate externe maatschappelijke druk een verklaring kan bieden voor het al dan niet gebruik van ‘evidence’  We beschrijven kort de beide hervormingen waarbij we focussen op hun gemeenschappelijke deler: de veranderende organisatiestructuur. Daarna ontleden we het begrip ‘evidence-based policymaking’ (EBPM). We duiden externe maatschappelijke druk in de tijdsgeest van de beide hervormingen. Vervolgens passen we het begrip EBPM toe en gaan we op zoek naar mogelijke verklarende factoren voor het al dan niet gebruik van ‘evidence . We baseerden ons op literatuurstudie, documentenanalyse en interviews met diverse betrokken actoren tijdens de beleidsvoorbereiding van BBB en Copernicus.
Milaan is op 16 en 17 oktober 2014 gastheer van de 10de Asia-Europe Meeting (ASEM), een top tussen 29 Europese en 20 Aziatische landen. Reden voor een evaluatie zowel als een vooruitblik. Hoe functioneert de ASEM en waarover wordt overleg gepleegd? Wat zijn de doelstellingen van de EU? Worden er wel echte beslissingen genomen of betreft het voornamelijk ‘handjes schudden’-diplomatie? De top van Milaan zal zeker een belangrijke high level-ontmoeting van Europese en Aziatische wereldleiders worden, met serieuze uitdagingen op de agenda.
Deze bijdrage bespreekt de biosociale criminologie en haar historische evolutie. Ook hedendaagse inzichten en toepassingen komen aan bod. We kunnen niet spreken van een ‘criminologische traditie’ in België omwille van een langdurige breuklijn tussen biosociaal en criminologisch onderzoek. De effecten van en de kritieken op het ‘Lombrosiaanse denken’ heeft menig humaan wetenschapper beïnvloed om biosociale verklaringen niet op te nemen in de analyse. Het paradigma waarmee de Italiaanse School bekendheid heeft gekregen is in ons land naar de achtergrond verschoven. Op internationaal niveau merken we echter dat  biosociaal onderzoek aan een heropleving toe is (Blokland, Thienpont & Donker, 2005; Simons, Lei, Beach, Brody, Philibert & Gibbons, 2011, 2012; Hanlon, Brook, Stratton, Jensen & Rubin, 2013; Raine, 2013). Om dergelijke ‘shifts’ beter te begrijpen is het noodzakelijk om de evoluties en trends van de biosociale criminologie onder de loep te nemen. Daarnaast is het van primordiaal belang om het concept ‘paradigma’ te behandelen. Welke plaats krijgt het biosociale denken binnen de criminologie toebedeeld en is er een mogelijkheid om hedendaagse inzichten te integreren in humaan wetenschappelijk onderzoek? Dit ethisch en methodologisch vraagstuk is geen evident gegeven. Paradigma’s kunnen immers al snel een limitatieve manier van werken vooropstellen waarbij weinig tot geen rekening wordt gehouden met andere zienswijzen. Ons inziens biedt een integratieve onderzoekshouding een interessant alternatief. Criminologen zijn geen biologen en vice versa. Willen we daadwerkelijk een multidisciplinaire werking voorop stellen (Barak, 1998, 2009) dan is het noodzakelijk om hiervoor een platform te creëren. In the end is de grootste uitdaging van de hedendaagse criminologie het besef dat meerdere disciplines onderzoek verrichten naar criminaliteit. Het biosociaal paradigma is hiervan een perfect voorbeeld.
Voor de realisatie van de zesde staatshervorming beslisten de regeringsonderhandelaars om eenmalig een tijdelijke afwijking in te voeren van artikel 195 van de Grondwet, zodat ook grondwetsartikelen die niet voor herziening vatbaar waren verklaard, toch gewijzigd konden worden. Hoewel de meerderheidspartijen mekaar discreet polsen over een nieuwe herzieningsverklaring, wordt die ‘eenmalige’ truc best niet herhaald. De enige legitieme reden voor een herziening van artikel 195 is het volledig herdenken en moderniseren van de huidige grondwetsherzieningsprocedure.
In 2014, honderd jaar na de start van Wereldoorlog I, worden een hele reeks initiatieven georganiseerd die de slachtoffers en de horreur van dit conflict in herinnering brengen. Waar het nu als vanzelfsprekend wordt beschouwd om het menselijke leed in dergelijke situaties te begrijpen door de lens van psychisch trauma, was dat toentertijd helemaal niet evident. In dit artikel wordt kort het huidige, hegemoniale model van psychisch trauma omschreven, met aandacht voor de problematische kernassumpties die daaraan ten grondslag liggen. Vervolgens wordt een blik op de geschiedenis van traumastudies geworpen, met de focus op twee structurerende momenten daarin: (1) de spoorwegongevallen in de 19e eeuw, die aanleiding gaven tot het idee van railway spine, en (2) de controverse rond Shell shock ten tijde van de Eerste Wereldoorlog. Deze terugblik staat ons toe om enkele conclusies te formuleren die ingaan tegen de tendens tot reïficatie van het huidige traumamodel.
Hoe grijpt de Vlaamse overheid in op de werking en de organisatie van steden en gemeenten? Lokale besturen moeten op verschillende tijdstippen informatie aanleveren aan diverse Vlaamse overheidsdiensten. Die informatie-uitwisseling beïnvloedt op verschillende manieren het informatiebeheer en de inzet van ICT in steden en gemeenten. In dit artikel focussen we op informatiestromen met een recurrent karakter waarbij lokale besturen aan minstens één Vlaamse overheidsdienst informatie digitaal moeten aanleveren. We vertrekken vanuit een breedteperspectiefwaarbij we een overzicht geven van de onderzochte interacties in vier lokale besturen: Aalter, Leuven, Pittem en Gent. Daarna gaan we dieper in op informatie-uitwisseling met een geografische component waarbij we twee cases uitgebreid bespreken: 1) het leegstandsregister en 2) de energieprestatiedatabank. Vanuit deze twee cases bestuderen we de variëteit in de wijze waarop lokale besturen zich organiseren en de percepties rond administratieve last die al dan niet met deze informatieverplichting gepaard gaan. We eindigen met een aantal overkoepelende vaststellingen waarbij we in het bijzonder aandacht schenken aan de meervoudige koppelingsproblematiek. We kiezen voor een vernieuwende aanpak waarbij we de administratieve interacties aan de hand van ketenreconstructies in beeld brengen. We vertrekken daarbij telkens vanuit lokaal perspectief en vervolledigen de keten tot op het niveau van de verwerking en afhandeling van dossiers op Vlaams niveau.
In de seminariereeks 'Debating multiculturalism van 18 maart 2013 was Eva Brems, professor Mensenrechten van de Universiteit Gent en lid van het Belgisch federaal parlement te gast om een toelichting te geven bij het ontstaan van de wet die het bedekken van het gezicht in België verbiedt. Vanuit kwalitatief onderzoek dat in dezelfde periode werd opgezet als de wet tot stand kwam, wordt de motivatie van de wetgever kritisch in vraag gesteld.
Welk effect heeft het vermelden van blindheid, doofheid of autisme bij het solliciteren op de kans om uitgenodigd te worden voor een jobgesprek? Hoe verschilt dit effect naar het al dan niet vermelden van een aanmoedigingspremie? Deze niet-technische samenvatting van de resultaten van een uitgebreid veldonderzoek op de Vlaamse arbeidsmarkt gaat in op deze vragen.
Alle minderjarigen die in België verblijven hebben recht op onderwijs. Een analyse van beleidsdocumenten laat zien dat de jongeren ondersteunen om een toekomst op te bouwen in België een van de belangrijkste doelen is die de overheid stelt aan het onderwijs aan jonge vluchtelingen. Ook in onderzoek met jonge vluchtelingen wordt duidelijk dat de kansen die onderwijs kan bieden om een beter leven en een betere toekomst op te bouwen voor hen het belangrijkste aspect zijn van het recht op onderwijs. Dit staat in schril contrast met het grote aantal jongeren dat de beslissing krijgt dat ze niet in België kunnen blijven en hun toekomst elders zullen moeten uitbouwen. Het spanningsveld tussen het recht op onderwijs enerzijds en het huidige migratiebeleid anderzijds, dat teruggebracht kan worden naar het spanningsveld kind versus vluchteling, is over het algemeen onderhevig aan 'silencing' in het onderwijsbeleid. 'Silencing' van dit spanningsveld plaatst jonge vluchtelingen en hun leerkrachten in een 'limbo': enerzijds worden ze aangemoedigd om een toekomst in België op te bouwen, anderzijds zal die toekomst voor velen van hen niet in België liggen. We stellen hier dat de bevoegde overheidsinstanties dit spanningsveld expliciet moeten erkennen in hun onderwijsbeleid, omdat dit het emotionele welzijn van de kinderen kan versterken en de mogelijkheden van leerkrachten om hen te ondersteunen kan vergroten.
Meer en meer wordt onze samenleving geconfronteerd met complexe problemen: kansarmoede, sociale uitdagingen, schooluitval, beperkte participatie van bepaalde groepen ... Heel veel actoren zijn op het terrein actief om vanuit verschillende invalshoeken uitdagingen aan te pakken en maximale ontwikkelingskansen voor kinderen en jongeren te creëren. Tegelijkertijd stellen we vast dat door specialisatie en door de complexiteit van uitdagingen, samenwerking tussen verschillende organisaties uit verschillende sectoren meer dan ooit nodig is. Kortom, het bundelen van krachten en vormen van netwerken rond kinderen en jongeren is cruciaal, zodat niemand door de mazen glipt. In dit artikel bekijken we de ontwikkeling van 'kinderzones', een werkwijze geïntroduceerd in Harlem (VS), overgenomen in Rotterdam (Nederland) en met interesse bestudeerd in Engeland (VK). We beschrijven uitgebreid de verschillende aspecten van deze werking. In de conclusies zetten we de kenmerken van deze kinderzone naast ontwikkelingen als Brede School en Huis van het Kind en geven enkele aanbevelingen.
Jaarlijks trekken heel wat EU-studenten naar een andere lidstaat om er hogere studies aan te vatten of voor te zetten. Vele lidstaten ondersteunen deze mobiliteit door de meeneembaarheid van hun studiefinanciering te voorzien. Deze exporteerbaarheid kan om uiteenlopende redenen aan bepaalde voorwaarden worden onderworpen. Zo ook in Luxemburg, dat de meeneembaarheid van zijn studiefinanciering voor studies in het buitenland enkel toestaat aan Luxemburgse ingezetenen. De verenigbaarheid van deze regelgeving met EU-recht werd onlangs door het Hof van Justitie van de Europese Unie onderzocht in de zaak Giersch e.a..