clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Sinds de federale stembusgang van 18 mei 2003 brengt het Centrum voor Politicologie van de KU Leuven het profiel in kaart van de Vlaamse kandidaten en verkozenen bij de opeenvolgende parlementsverkiezingen. Ook bij de Vlaamse verkiezingen van 7 juni 2009 werd het profiel van de kandidaten en verkozenen onder de loep genomen. Onderstaande bijdrage bundelt de voornaamste bevindingen.
Een democratie onderscheidt zich van een totalitair regime doordat ze haar onderdanen de kans geeft om op geregelde tijdstippen een nieuwe volksvertegenwoordiging te kiezen. Precies omdat die verkiezingen zo cruciaal zijn, dulden we daarbij geen willekeur. Verkiezingen verlopen bijgevolg op basis van strikte regels, vastgelegd in een kieswet, die bepaalt hoeveel zetels er te begeven zijn, hoeveel kiesdistricten er zijn, hoeveel vrouwen en hoeveel mannen er op de lijsten moeten staan, of je een voorkeurstem mag uitbrengen op de kandidaat van jouw keuze, enz. Wanneer we onze eigen, vertrouwde kiesstelsels voor de verkiezing van de gemeenteraad en van de federale, deelstatelijke en Europese parlementen vergelijken met die van de ons omringende landen, springen heel grote verschillen in het oog. De spelregels van de democratie zijn met andere woorden niet zo absoluut of overal geldend als we op het eerste gezicht zouden denken. In dit boek gaan we dieper in op de effecten van de meest courante kiesstelsels in de Westerse wereld. En die gevolgen zijn legio: voor het aantal zetels per partij, voor de stevigheid van de (coalitie)regering en dus voor de positie van de eerste minister, voor de aan- of liever afwezigheid van vrouwelijke politici en gekozenen van allochtone afkomst, voor het gemak waarmee ‘entrepreneurspartijen’ als Lijst Pim Fortuyn en Lijst Dedecker zetels halen in het parlement, voor het profiel van de gekozen politieke elite in het algemeen, en voor de aanleiding tot het presidentieel campagnevoeren... De keuze van het kiesstelsel is met andere woorden niet zo onschuldig als het op het eerste gezicht lijkt.
De afgelopen jaren geraakte kwaliteitsmanagement steeds meer ingebur gerd bij lokale, provinciale, regionale en federale over heidsorganisaties. Zowel de vraag naar als het aanbod van kwaliteitsmodellen en -technieken is sterk gestegen. Dit boek wil een overzicht bieden van de binnen de publieke sector gangbare kwaliteitsmodellen en -tech nieken. Wat is de achtergrond ervan? Waarom kiest een organisatie voor een bepaald instrument? Wat leert wetenschappelijk onderzoek ons over modellen en technieken? Hoe kan een organisatie er zelf mee aan de slag? Theoretische informatie wordt in elk hoofdstuk geïllustreerd met interessante getuigenissen en praktijk ervaringen.
Doordat werkgeversorganisaties, gekleurde denktanks en ook de media het efficiÙntiedebat in belangrijke mate hebben weten te monopoliseren, is het debat omtrent de efficiÙnte overheid in een taboesfeer terechtgekomen. Willen we onze overheid werkelijk klaarstomen voor 2020, dan moeten de oogkleppen afgenomen worden en moet er dringend een gefundeerd debat plaatsvinden over de efficiÙnte overheid. De statistieken omtrent de overheidsomvang onderstrepen overigens de noodzaak om de personeelsaantallen van dit debat deel te laten uitmaken.
Deze bijdrage focust op de zin en onzin van het bijzondere regime bij de uitvoering van strafrechtelijke sancties ten aanzien van seksuele delinquenten. Een dergelijk regime worstelt onvermijdelijk met twee ogenschijnlijk onverzoenbare ambities, namelijk de maatschappij te beschermen door het recidivegevaar in te dijken, en tegelijkertijd, met respect voor fundamentele rechten, te streven naar een maximale re-integratie van de betrokkene.  Om het bos door de bomen te kunnen zien, gaat een eerste paragraaf dieper in op wie de wetgever in de fase van de strafuitvoering precies als seksuele delinquent beschouwt, en waarom (§ 2). Daarna behandelt een volgend deel wat dit bijzondere regime exact inhoudt (§ 3). Een derde paragraaf besteedt aandacht aan de terbeschikkingstelling van de regering, en aan haar opvolger, de terbeschikkingstelling van de strafuitvoeringsrechtbank (§ 4). Vervolgens wordt nog kort stilgestaan bij de problematiek van gedetineerden die opteren voor strafeinde (§ 5). Ten slotte bekijkt een laatste deel enkele actuele wetsvoorstellen van naderbij (§ 6).
Deze bijdrage gaat dieper in op de rol van de Centrale Toezichtsraad voor het Gevangeniswezen en de commissies van toezicht. Na een korte historische schets, worden de precieze bevoegdheden van deze instanties en de belangrijkste bevindingen en pijnpunten uit de jaarverslagen over 2005, 2006 en 2007 uiteengezet. Een blik op de toekomst sluit deze bijdrage af.
Een van de meest toonaangevende stemmen in de hedendaagse criminologie is ongetwijfeld David W. Garland. Vanaf zijn eerste publicaties in het begin van de jaren tachtig tot op heden heeft hij zijn stempel gedrukt op het debat in de internationale criminologie. Zijn interesses situeren zich in de domeinen van de geschiedenis van de criminologie, het ontstaan en de transformatie van strategieën van criminaliteitscontrole en vooral de uitwerking en beoefening van de bestraffingssociologie. Dit boek biedt een leidraad tot het leven en werk van Garland. Het gaat uitvoerig in op de verschillende fases in zijn intellectuele levensloop en besteedt in twee aparte hoofdstukken aandacht aan het grootscheepse debat dat Garland met zijn studie The Culture of Control op gang heeft gebracht. Dit boek is van belang voor studenten, docenten en onderzoekers die willen kennismaken met Garlands typerende kijk op heel wat thema's die bovenaan de wetenschappelijke en publieke agenda prijken.
Eind december 2008 leverde de senaatsfractie van CD&V een wetsvoorstel af dat het herstel in eer en rechten wil hervormen voor seksuele delinquenten die een aanranding van de eerbaarheid of een verkrachting pleegden ten aanzien van min 14-jarige slachtoffers. Dit voorstel kon op de nodige mediabelangstelling rekenen, en kreeg daar reeds weerwerk.
Aangezien een herstel in eer en rechten een kostbaar goed is, zijn er aan deze figuur, ook nu al, terecht strenge voorwaarden gekoppeld. Het besproken wetsvoorstel verstrengt de voorwaarden aanzienlijk en beperkt tegelijkertijd de ‘beloning’, doordat herstelde veroordelingen nog steeds een spoor nalaten.
De behandeling met anticoagulantia is niet zonder risico. Een juiste dosering is vaak van cruciaal belang. Deze studie gaat na hoe de antiwcoagulantiatherapie door huisartsen kan worden verbeterd aan de hand van verschillende interventies. Opleiding, een website, informatiebrochures, maar ook training in het gebruik van het CoaguChek- toestel en computergeassisteerd advies werden ingevoerd om de anticoagulantiatherapie te verbeteren. Deze interventies hadden een duidelijke positieve invloed op het beleid, hoewel het computergeassisteerd advies minder goed door de huisartsen werd opgevolgd dan verwacht.
Dit boek bevat de resultaten van een interdisciplinair onderzoek bij een representatief staal leerlingen uit het (gewoon voltijds) secundair onderwijs in Vlaanderen. Nagenoeg 5000 jongeren tussen 12 en 18 jaar vulden gedurende het schooljaar 1998-1999 een vragenlijst in op de schoolbanken. Daarin werd gepeild naar hun beleving van een groot aantal levensdomeinen, zoals hun welbevinden en zelfbeleving, de opvoedingsstijl van hun ouders, hun beleving van de school, vrije tijd en vrienden, werk en werkloosheid, religie, delinquentie, en naar hun opvattingen over de samenleving en politiek. Dit onderzoek is opgevat als een 'platformonderzoek': het biedt een referentiekader voor iedereen die wil weten hoe het met de jeugd in Vlaanderen gesteld is. Deze basisinformatie is relevant voor het brede publiek, voor beleidsmakers, jeugdwerkers, onderzoekers, de media én voor allen in de samenleving die begaan zijn met jongeren. Het onderzoek werd uitgevoerd door een samenwerkingsverband van vijf onderzoeksgroepen van de K.U.Leuven, en werd gefinancierd door de Vlaamse Gemeenschap (Impulsprogramma Humane Wetenschappen).
Patiënten met een drankprobleem worden door hun huisarts vaak niet herkend. Toch is een tijdige interventie van belang om de gezondheidsrisico's voor de patiënt en diens omgeving te beperken. Deze studie werd verricht op een steekproef van1.992 patiënten ouder dan achttien jaar uit een populatie van 69 praktijken van een welomschreven regio. Men onderzocht de diagnostische waarde van verschillende vragenlijsten en laboratoriumtests in het screenen van patiënten op alcoholabusus of -afhankelijkheid. Uit de vergeleijking van de verschillende screeningsinstrumenten komt de Five-shot-vragenlijst er als beste uit. Voor de huisarts met een drukke praktijk is deze korte en gebruiksvriendelijke questionnaire een handig en accuraat hulpinstrument in de detectie van patiênten met een drankprobleem. Laboratoriumtests scoren daarentegen zeer zwak.
De impact van evidence-based praktijkvoering (EBP) is de laatste jaren sterk gestegen. Toch blijken zorgverleners moeite te hebben met het toepassen ervan. 
Doel: In kaart brengen welke barrières Vlaamse zorgverleners ervaren bij het toepassen van EBP.
Methode: Een kwalitatief onderzoek, gebaseerd op 25 focusgroepen, waaronder 5 focusgroepen bij psychiaters.
Resultaten: Psychiaters deelden met zorgverleners uit andere disciplines de bezorgdheid omtrent de karakteristieken van bestaande evidence en de invloed van partners binnen de gezondheidszorg, vooral overheid, commerciële firma's en patiënten. Psychiaters percipieerden hun discipline als complex in vergelijking met andere disciplines, voornamelijk op het vlak van onderzoeksontwerp, de problematiek van patiënten, de diagnostiek en de therapeutische relatie tussen psychiater en patiënt. Uit de literatuur en de preliminaire resultaten van lopend onderzoek bleek dat ook andere beroepsgroepen geconfronteerd worden met die complexiteit.
Conclusie: Het simpelweg verwerpen van EBP in de psychiatrie op basis van disciplinegebonden barrières lijkt ongegrond.

BACKGROUND: The impact of evidence-based practice (EBP) has increased substantially in recent years. However, health care practitioners are experiencing difficulties in implementing EBP. AIM: The specific task was to find out what problems are encountered by Flemish (Belgian, Dutch-speaking) health care practitioners. method In order to explore this problem, we adopted a qualitative research strategy and set up 25 focus groups, 5 of which consisted solely of psychiatrists. results Psychiatrists shared with other health care disciplines some concerns about the characteristics of 'evidence' and about the influential role played by their 'partners' in the health care system, namely by government, commercial firms and patients. Psychiatrists perceived their discipline to be much more complex than other disciplines, particularly in areas such as research design, patients' problems, psychiatric diagnosis and therapeutic psychiatrist-patient relationships. The literature and the preliminary results of ongoing research revealed that other disciplines too are confronted with similar complexities. CONCLUSION: There seems to be no justification for ruling out the possibility of implementing EBP on the basis of discipline-related barriers.
In België worden zorgbehoefte en zelfredzaamheid gemeten aan de hand van de beoordeling van ADL-activiteiten. Ook de financiering wordt hieraan gekoppeld. Het instrument dat voor die beoordeling wordt gebruikt is de Katz-schaal of varianten ervan. Welke schalen zijn er momenteel in omloop en hoe worden ze in de verschillende sectoren toegepast? Dit artikel wil ter zake enige duidelijkheid scheppen en stelt zich bovendien terecht de vraag of deze instrumenten wel geschikt zijn voor het doel dat ze beogen.
Scepsis met betrekking tot nut en noodzaak van vroege opsporing van dementie is niet terecht. Niet alleen de patiënt, maar ook en vooral de mantelzorger is zeer gebaat bij een tijdige diagnose. De huisarts hoeft daarvoor niet per se zijn toevlucht te nemen tot screening of vroegdiagnostiek, maar zou veeleer alert moeten zijn bij de eerste verdachte signalen. Naast de drie fasen in het diagnostisch proces – inclusie, differentiaaldiagnose en zorgdiagnostiek – is als vierde fase ook de diagnostiek van de mantelzorger belangrijk. Wat dat laatste betreft, ontbreekt huisartsen momenteel vooral aan duidelijke richtlijnen om de zorgsituatie rond een patiënt met dementie op een aanvaardbare manier te benaderen. Zonder deze richtlijnen voelen zij zich niet de meest geschikte hulpverlener om de mantelzorger te ondersteunen, hoewel deze hen wel als zodanig ziet. In elk geval is het belangrijk, de mantelzorger ook apart te consulteren, dus zonder dat de dementerende patiënt aanwezig is.
Ernstige infecties bij kinderen (sepsis, meningitis, pneumonie, pylonefritis, osteomyelitis en cellulitis) veroorzaken een belangrijke mortaliteit en morbiditeit. Aan de hand van accurate symptomen en tekens moeten deze ernstige infecties van minder ernstige ziektebeelden in de eerste lijn onderscheiden worden, zodat tijdig kan worden verwezen. Doel: In deze prospectieve studie in de erste lijn werd de diagnostische waarde van de klinische symptomen en tekens onderzocht en een multivariabel triage-instrument ontwikkeld. Methode: Kinderen tussen 0-16 jaar met een acute ziekte gedurende maximum vijf dagen werden opeenvolgend in de studie opgenomen. De symptomen en tekens werden geregistreerd en vergeleken met de finale uitkomst (ernstige infectie waarvoor hospitalisatie was vereist). De waarde van deze symptomen en tekens werd getest aan de hand van een bivariate analyse. Op basis van een CART-analyse (Classification and regression tree) werden multivariabele triage-instrumenten ontwikkeld. Resultaten: Deze studie includeerde in totaal 3981 kinderen, van wie er 31 gehospitaliseerd werden met een ernstige infectie (0.78%). De waarde van de klinische symptomen en tekens was betrekkelijk laag. De klinische tekens vermeld in de klassieke handboeken (menigeale prikkeling, gestorode perifere circulatie), hadden een hoge specificiteit. de eerste beslisboom met vijf beslisknopen vertoonde een sensitiviteit van 96.8% (95% BI 83.3-99.9), een specificiteit van 88.5% (95% BI 87.5-89.5), een positief voorspellende waarde van 6.2% (95% BI 4.2-8.7) en een negatief voorspellende waarde van 100% (95% BI 99.8-100.0). Kinderen die negatief testten op deze beslisboom, hadden geen ernstige infectie. Het meest dominante teken in deze beslisbomen was het niet-mluisgevoel van de arts. Besluit: Sommige individuele tekens hebben een hoge specificiteit. Een ernstige infectie kan op basis van een beperkt aantal klinische symptomen en tekens worden uitgesloten.
Online-on-the -spot of kortweg OOS is het zoeken op internet in een aantal EBM-databanken naar een antwoord op de vraag in aanwezigheid van de patiënt tijdens de consultatie. Methode: Wij ontwikkelden OOS als een kwaliteitsverbeteringsproject in onze huisartsengroepspraktijk. Hierbij werd eerst gezocht in de NHG standaarden en indien nodig verder in Clinical Evidence, de TRIP-database of de BMJ. Resultaten: Drie huisartsen en twee HAIO's registreerden in drie maanden tijd 365 zoekopdrachten (OOS'en) op 2920 art-patiëtncontacten, tijdens de consultatie. Dit betekende één OOS per acht patiëtncontacten. De gemiddelde duur van opzoeken en verwerken voor de patiëtn bedroeg zeven minuten. Op het einde van het OOS-project was het aantal zoekopdrachten die minder dan vijf minuten duurden, significant hooger dan bij het begin: respectievelijk 51% tegenover 33%. In acht op de tien zoekopdrachten vonden wij een antwoord, wat bij vier op de tien nieuwe informatie opleverde en bij twee op de tien tot een verandering van de medische beslissing leidde. Bij vijf op de tien OOS'en werd de patiënt direct betrokken. Besluit: OOS vormt een antwoord op de educatieve behoefte van de arts. OOS brengt patiënt, arts en bestaande wetenschappelijke evidentie samen.
In de 'Belgian  improvement study on oral anticoagulation therapy' (BISOAT), een gerandomiseerde klinische studie, verbeterde de kwaliteit van het orale anticoagulatiebeleid significant na de implementatie van 4 verschillende kwaliteitsbevorderende interventies bij 4 groepen huisartsen: merzijdige opleiding met richtlijnen, specifieke anticoagulatiedossiers en patiënteninformatieboekjes al dan niet aangevuld met feedback, contorle van de 'international normalized ratio' (INR) door de huisarts met het Coagucheck (c) - toestelof computergeleide dosisaanpassing. De verbetering was gelijkaardig in de 4 groepen. Het doel van deze studie was na te gaan op welke manier deze kwaliteitsbevorderende interventies aanvaard worden door de aan BISOAT deelnemende huisarts(HA)-praktijken. Een schriftelijke vragenlijst werd opgestuurd naar de 66 HA-praktijken. De huisartsen waren positief over de richtlijnen en de anticoagulatiedossiers. Ze gebruikten de patiënteninformatieboekjes om de patiënten bewust te maken van hun orale anticoagulatiebehandeling. De helft van de huisartsen was niet overtuigd dat de patiënten deze boekjes lazen of dat ze de informatie begrepen. De groep met de Coagucheck(c)-toestellen was het meest tevreden wat betreft de bruikbaarheid in de dagelijkse praktijk en de meerwaarde ervan voor het huisartsgeneeskundig handelen. Ze vinden dag de interventie moet geimplementeerd worden in hun dagelijkse praktijk. De HA'en waren positief aangaande interventies om de kwlaiteit van het orale anticoagulatiebeleid te verbeteren.
Huisartsen pleiten al jaren voor echelonnering. De zogenaamde medische centra voor huisartsen (MCH's) betekenen hierin een doorbraak. Hun belangrijkste kenmerk is de obligate verwijzing van de patiënt door de huisarts. Deze situatie is uniek voor Vlaanderen. In deze beschrijvende studie worden de negen tot hiertoe opgerichte MCH's vergeleken op vlak van verenigingsvorm, interne organisatie, personeelsbeleid, financiële structuur en externe samenwerking. Ook andere gelijkaardige initiatieven worden onder de loep genomen.
Achtergrond: Sinds het invoeren van de Wet van 7 mei 2004 inzake experimenten op de menselijke persoon (WEM) diende geen enkele huisarts een aanvraag in om een geneesmiddelentrial op te starten. Tijdens het uitschrijven van een eigen gerandomiseerde klinische studie (RCT) ondervonden we veel wettelijke en praktische problemen. Daarom inventariseerden wij de vereisten voor een door huisartsen geïnitieerde geneesmiddelentrial en evalueerden wij of het mogelijk is om dit als huisarts-onderzoeker  (HO) op te starten.
Methode: De literatuur werd onderzocht, diensten en instellingen (de afdeling onderzoek en ontwikkeling (O & O) van het Federale Agenschap voor Geneesmiddelen en Gezondsheidsproducten (FAGG), ethische commissies) bevraagd, wetteksten en reglementeringen geanalyseerd. De eigen moeilijkheden en problemen die we ondervonden bij het opstellen van de RCT worden beschreven.
Resultaten: Het departement O & O bevestigde dat onze studie de eerste RCT was die door huisartsen ingediend werd sinds de WEM van kracht is. Bij niet-commercieel onderzoek is de HO niet alleen verantwoordelijk voor het opstellen van het protocol van het onderzoek en de contacten met de ethische commissie, maar ook voor de contacten met de overheid, ook als de studiemedicatie geleverd wordt door een farmaceutische firma. 
Conclusie: Wij besluiten dat het opzetten van een onafhankelijk en niet gesponsorde geneesmiddelentrial, geïnitieerd door een HO  niet onmogelijk, maar wel zeer moeilijk is.
Samenvatting
Psychotische fenomenen en symptomen komen vaak voor in de eerste lijn. Het is een taak van de huisarts
om uit een geheel van vage symptomen te oordelen of de situatie al dan niet pluis is.
Er bestaan echter weinig diagnostisch sterke tekens die hierbij behulpzaam kunnen zijn. Extra aandacht
en diagnostische fijngevoeligheid, samen met een goed uitgebouwde samenwerking met de gespecialiseerde
sector, zijn de kernelementen om tot een goede detectie en behandeling te komen.
Deze editie brengt - overzichtelijk en in samenhang - informatie over gezondheid en de gezondheidszorg in Vlaanderen. Overkoepelende thema's als voeding, reizen en beweging komen aan bod. Relevante hoofdstukken zijn speciaal op de Vlaamse situatie gericht, waaronder "Ouder worden", "Medische behandelwijzen" en "Zorg aan huis: wie doet wat?". Het handboek beschrijft daarnaast in woord en beeld de bouw en werking van het menselijk lichaam en enkele veel voorkomende kwalen.
Deze gezondheidsgids geeft u, op basis van de meest recente medische kennis, op een overzichtelijke en toegankelijke wijze deskundige en praktische informatie. Over meer dan 150 alledaagse gezondheidsproblemen vindt u tips over wat u er zelf aan kunt doen, adviezen over hoe u deze problemen kunt voorkomen, maar er wordt ook duidelijk aangegeven wanneer u wel naar uw huisarts moet gaan.
• Meta-analyse op basis van individuele-patiëntdata (IPD-meta-analyse) wordt in toenemende mate toegepast
binnen de geneeskunde. De IPD-meta-analyse heeft methodologische voor- en nadelen.
• In tegenstelling tot traditionele meta-analyses die zijn gebaseerd op samengestelde effectschatters, zijn IPDmeta-
analyses gebaseerd op gegevens van individuele patiënten.
• Het verzamelen van ruwe gegevens is tijdrovend en vraagt een nauwe samenwerking met de oorspronkelijke
onderzoekers.
• Voordelen van IPD-meta-analyses zijn een betere kwaliteit van de gegevens en van de analyses. IPD-meta-analyses
zijn bijzonder geschikt voor subgroepanalyses van variabelen op patiëntniveau.
• Daarnaast zijn er voordelen aan de internationale samenwerkingsverbanden die rondom IPD-meta-analyses worden
opgezet.
• Het belangrijkste nadeel van IPD-meta-analyses is dat hiervoor meer middelen nodig zijn. Ook is de methodologie
nog in ontwikkeling.
• Voorafgaand aan een IPD-meta-analyse moet men goed overwegen of het verkrijgen van individuele-patiëntgegevens
voldoende substantiële voordelen zal opleveren voor de specifieke onderzoeksvraag.
Kernpunten De toenemende vergrijzing van de westerse samenleving, dwingt ons ertoe de opvang van dementerende burgers te plannen. Tijdens het ziekteproces ondergaan de persoon met dementie en zijn omgeving verschillende transities. Er zijn nog talrijke barrières in de diagnose en behandeling van dementie, in alle landen en alle gezondheidszorgsystemen. Disease management programmes (DMPs) werden ontwikkeld om door middel van richtlijnen, zorgprotocollen en formularia de coördinatie van zorg tussen verschillende zorgverstrekkers te stroomlijnen en te doen resulteren in geïntegreerde zorg. Casemanagement is een gespecialiseerde vorm van zorg- en dienstverlening gericht op mensen met een grote behoefte aan zorg en ondersteuning of met een verhoogd risico op falen van de zorg , uitgevoerd door professionals met een beperkte case load. Hoewel mantelzorgers er baat bij hebben, is het effect ervan nog onvoldoende onderbouwd. De toenemende fragmentering van de zorg vergt nieuwe modellen van integratie van de hulpverleningsprocessen. Hiervoor moeten duidelijke keuzen gemaakt worden. Een uitgebreide lijst van organisatorische, structurele en inhoudelijke elementen moet worden ontwikkeld. Een goed georganiseerde eerstelijnszorg met een sterk geïntegreerde werking biedt belangrijke mogelijkheden om aan de nieuwe nood tegemoet te komen. Dit moet door degelijk onderzoek verder onderbouwd en ontwikkeld worden. De zorg voor dementerenden kan niet zonder een permanente en volgehouden aandacht voor en begeleiding van de mantelzorger.