clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Harm reduction-strategieën blijken effectief, zo leert internationaal onderzoek. Essentieel is dat een lokaal drugsbeleid, waar harm reduction een pijler van uitmaakt, is afgestemd op de lokale setting en de lokale behoeften. Bij de uitbouw van een drugsbeleid is het dan ook noodzakelijk om alle betrokken actoren een stem te geven. Deze insteek was het startpunt van deze studie, waarbij de lokale behoeften van zowel professionals als drugsgebruikers in kaart werden gebracht wat betreft harm reduction. De resultaten tonen aan dat de prioriteiten van beide groepen respondenten gelijkenissen vertonen, maar ook aanzienlijke verschillen. Dit bevestigt het belang om, binnen een 'bottom-up'-aanpak, ook drugsgebruikers als sleutelfiguren te includeren in beleids- en praktijkgericht onderzoek.
Van 9 mei tot 20 mei vinden opnieuw sociale verkiezingen plaats. De eerste sociale verkiezingen werden al in 1950 georganiseerd. De komma’s en punten van de wetgeving m.b.t. de organisatie ervan werden in de loop van de jaren aangepast, maar voor de volgende editie van 2020 is toch een fundamentele revisie vereist. Waar nu nog aparte lijsten voor arbeiders en bedienden bestaan, zal het verschil moeten worden weggewerkt. Deze oefening zal tot keuzes dwingen: gaan we nog steeds in aparte lijsten voorzien voor ‘jonge werknemers’ (i.e. werknemers jonger dan 25)? Wat doen we met de kaderleden? Is er nog voldoende reden om hen niet als ‘gewone’ bedienden te beschouwen? De vraag is evenwel of de volgende jaren de discussie niet diepgaander gevoerd zal (moeten) worden: halen de sociale verkiezingen überhaupt 2020 nog? - See more at: http://www.sampol.be/index.php/samenleving-en-politiek/zoeken-in-sampol/210-2016/april-2016/2049-halen-de-sociale-verkiezingen-2020#sthash.SeqBYEfx.dpuf
Criminologie heeft lange tijd de studie van milieucriminaliteit en -regulering genegeerd. Het was Lynch die in 1990 voor het eerst wees op het belang van een kritisch criminologische studie van milieuschade en daarmee was de term “groene criminologie” geboren. Milieucriminaliteit verwijst naar schade veroorzaakt door zowel individuen, als bedrijven én overheden aan ecosystemen, mensen en dieren. Het hoeft daarbij niet steeds te gaan om (reeds) strafbaar gesteld gedrag. De aandacht voor het milieu blijft echter nog beperkt, ondanks de gegroeide aandacht. Daarom stellen we in dit Cahier dit studiegebied centraal. We onderzoeken wat de groene criminaliteit betekent voor de politiewerking. Is de politie in staat om over de eigen landsgrenzen heen samen te werken en internationale vormen van groene criminaliteit het hoofd te bieden? Ook niet-politionele actoren krijgen aandacht in dit Cahier, waarbij gedacht wordt aan inspectiediensten, milieuadministraties, douanediensten en NGO’s. Zij zijn voor de politie belangrijke partners in de veiligheidszorg.
Met dit artikel beogen we een overzicht te geven van het studiegebied van de groene criminologie. Deze relatief jonge discipline ontstond twee decennia geleden op een moment dat milieu nagenoeg niet op de criminologische agenda stond. Niettegenstaande de toenemende maatschappelijke relevantie van milieuproblemen is milieuschade en –criminaliteit vandaag nog steeds geen hoofdthema binnen de criminologie. Er is niettemin een rijkdom aan onderzoek dat de relevantie van milieucriminaliteit als onderzoeksthema aantoont. In dit artikel doen we een poging om diverse studies binnen de groene criminologie thematisch te bespreken. We geven daarbij ook een overzicht van de studies die binnen het Nederlands taalgebied zijn gevoerd. We willen de lezer inzicht verschaffen in de kernthema’s van dit studiegebied en de relevantie van dit onderzoek voor de toekomst van de criminologie aantonen.
Een toekomstverkenning brengt meerdere mogelijke scenario’s in beeld en leert de betrokken actoren beter omgaan met zowel kritische onzekerheden als het koppelen van een kortetermijnaanpak aan een langetermijndenken. Door het opzetten van een actieonderzoek in de Gentse Oostkant trachtten we niet alleen ervaring op te doen met de standaardmethode om tot exploratieve scenario’s te komen en zicht te krijgen op de aard van de (gewenste) eindproducten, maar minstens evenzeer inzicht te verwerven in de meerwaarde van een participatief traject, de succesfactoren en struikelblokken van toekomstonderzoek en de mogelijkheden om
toekomstverkenningen structureler te verankeren in het beleid. De belangrijkste aanbeveling die we vanuit dit SBOV-project kunnen formuleren betreft de noodzaak aan een sterk eigenaarschap van toekomstverkenningen. Wanneer toekomstonderzoek niet vertrekt vanuit een vraag of reële bekommernis van geïnteresseerde actoren en (bijgevolg) niet wordt ingebed in lopende strategische processen, blijft het effectieve potentieel doorgaans onderbenut.
Vele steden en gemeenten beschouwen camerabewaking en -toezicht vaak als effectieve en efficiënte hulpmiddelen om criminaliteit en overlast tegen te gaan. Deze eendimensionale benadering blijkt uit voorliggend onderzoek echter op de helling te staan. De voortschrijdende digitalisering van onze samenleving waarbij lokale besturen steeds meer gebruik maken van nieuwe technologieën om hun omgeving te beheren en te (be)sturen, biedt opportuniteiten voor cameratoepassingen die voorheen niet mogelijk waren. In opdracht van de stad Genk werden de bouwstenen van een doordacht en evidence-based camerabeleid in kaart gebracht. Hierbij werd onderzocht wat de impact is van camerabewaking, welke nieuwe technologieën beschikbaar zijn en hoe die zich verhouden tot de privacywetgeving, hoe het camerabeleid in vijftien vergelijkbare steden werd geconcipieerd en wat de opvattingen zijn van de Genkse stakeholders. Uniek aan dit onderzoek is dat het camerabeleid binnen het bredere smart city-verhaal wordt geplaatst waardoor nieuwe inzichten worden gegenereerd.
Er is groeiende erkenning dat jongeren op hun weg naar volwassenheid, informatiebehoeften hebben die duidelijk verschillen van die van volwassenen. Jongeren vinden in de huidige samenleving een breed scala van informatiebronnen. Deze bronnen kunnen zowel personen of schriftelijke bronnen zijn, als media, radio, televisie en het internet. In dit hoofdstuk bespreekt de auteur waarom de informatiebehoeften van jongeren verschillen van die van volwassenen en de informatiebronnen die specifiek voor jongeren zijn ontworpen en geschreven, met name de jeugdinformatiefolders, de jongerengidsen en jongerenwebsites
Met de ‘Belle Epoque’ wordt de periode van 1870 tot 1914 aangeduid. De term dateert van na de Eerste Wereldoorlog, toen men met enige weemoed terugkeek naar de vooroorlogse periode met haar aanstekelijk ongebreideld vooruitgangsoptimisme, geschraagd door een plejade aan nieuwe ontdekkingen en baanbrekende ontwikkelingen op tal van gebieden. 
De vraag rijst of de ‘Belle Epoque’ ook als een bloeiperiode van het Belgisch recht beschouwd kan worden. In de enge zin herleidt deze vraag zich naar de directe invloed van de ‘Belle Epoque’ op het Belgisch recht. Anders gesteld: in hoeverre en op welke manier kunnen we de specifieke maatschappelijke ontwikkelingen en kenmerken van deze periode weerspiegeld zien in de Belgische rechtscultuur? Daarnaast is er nog een andere, bredere interpretatie mogelijk, waarbij de periode 1870-1914 an sich als een bloeiperiode in de Belgische rechtscultuur beschouwd kan worden. Daarbij kan vooral gedacht worden aan de grote Belgische juristen van dat ogenblik, die niet alleen de Belgische rechtscultuur naar een hoger niveau tilden, maar ook internationaal grote uitstraling genoten, zoals François Laurent, Ernest Nys, de gebroeders Rolin, Adolphe Prins en last but not least, Edmond Picard. 
Dit boek vormt de schriftelijke neerslag van een studiedag op 29 augustus 2014 te Gent, waarbij een aantal historici, rechtshistorici en juristen samengekomen zijn om elk vanuit hun specialisme een blik te werpen op het Belgisch recht tijdens de ‘Belle Epoque’.
De laatste decennia zijn mensenrechten een belangrijke manier geworden voor inheemse volkeren om respect te eisen voor hun specifieke noden en rechten. Dit hoofdstuk onderzoekt deze groeiende alliantie tussen inheemse volkeren en mensenrechten. Daarbij wijst het op een aantal spanningsvelden die ontstaan wanneer inheemse volkeren mensenrechten gebruiken: een mogelijks minder uitgebreide bescherming van rechten op natuurlijke hulpbronnen dan onder het eigen gewoonterecht of traditionele recht; een risico van onderbelichting van sociaaleconomische en milieuaspecten door de nadruk op culturele identiteit; een geïdealiseerde voorstelling van de inheemse identiteit, met gevaar voor marginalisering van bepaalde groepen binnen de inheemse samenleving, zoals vrouwen of personen met een handicap; de kloof tussen belangrijke internationale arresten en de realiteit van het dagelijkse leven van de betrokken inheemse gemeenschappen; en – vanuit een ruimer perspectief – een gebrek aan aandacht voor de rechten van niet-inheemse lokale gemeenschappen. Bewust omgaan met deze spanningsvelden kan leiden tot een meer adequate realisatie van mensenrechten.
Dit artikel vat, vanuit beleidsgericht perspectief, de belangrijkste bevindingen samen van recent onderzoek naar het causale effect van overzitten tijdens het secundair op verdere schooluitkomsten. Via geavanceerde statistische technieken modelleerden de onderzoekers de schoolcarrières van 3.933 Vlamingen. Wie overzit tijdens het tweede of derde middelbaar ondervindt daar geen voordeel van tijdens het daaropvolgende studiejaar. Bovendien verhoogt overzitten tijdens deze studiejaren de kans met 12 à 13 procentpunten om het secundair onderwijs ongekwalificeerd te verlaten en de kans om af te stromen naar binnen het “watervalsysteem” lager gewaardeerde studierichtingen. De auteurs sluiten af met een pleidooi om eerst zorgvuldig op experimentele schaal alternatieve vormen van remediëring op hun effectiviteit te onderzoeken.
In de huidige gezondheidszorg worden ziekenhuizen constant uitgedaagd om hun kwaliteit van de zorg te verbeteren. Naast het implementeren van nieuwe technologieën en technieken om de klinische praktijk te verbeteren, wordt het belang van participatie van de patiënt in zijn of haar zorgproces meer en meer onderstreept.
Een hogere mate van patiëntenparticipatie leidt immers tot een verbetering van de communicatie, betere gezondheidsuitkomsten voor de patiënt en speelt mogelijk een rol in het betaalbaar houden van de gezondheidszorg. Omwille van deze redenen, en de toenemende druk van accreditatie-eisen, implementeren ziekenhuizen verschillende methodes om het patiëntenparticipatieniveau te doen toenemen. Eén methode om de patiënt actiever te betrekken in het zorgproces is bedside shift report of de overdracht aan bed.
De belastingdienst ondernam begin negentiende eeuw het reusachtige werk om het onroerend vermogen van elke familie te registreren. Deze inventarisatie wordt tot op heden geactualiseerd. Het kadaster brengt deze informatie ook nog eens in kaart. Het resultaat van al dit werk is een belangrijke bron voor het historisch onderzoek. Het kadastraal archief wordt echter relatief weinig geraadpleegd. De toegankelijkheid van al dit materiaal was lange tijd niet optimaal, en daardoor bleven de waardevolle bronnen onderbenut. Deze inventaris ontsluit een reeks kadastrale documenten uit het controlekantoor van Sint-Truiden - de oudste leggers en tafels zijn ruim 150 jaar oud en vormen een onafgebroken reeks archiefbescheiden van onschatbare waarde. Onderzoekers vinden hierin de toegang tot een veelzijdige bron voor de geschiedschrijving van de (deel)gemeenten Aalst, Binderveld, Boekhout, Borlo, Brustem, Buvingen, Duras, Engelmanshoven, Gelinden, Gingelom, Gorsem, Groot-Gelmen, Halmaal, Jeuk, Kerkom-bij-Sint-Truiden, Kortijs, Kozen, Mielen-boven-Aalst, Montenaken, Muizen, Niel-bij-Sint-Truiden, Nieuwerkerken, Ordingen, Runkelen, Sint-Truiden, Velm, Vorsen, Wijer, Wilderen en Zepperen.
Het doel van dit artikel is een kort overzicht te geven van de conversatieanalyse (CA) als onderzoeksmethode van gesprekken, en te laten zien hoe CA gebruikt kan worden om de interactie in systeemtherapeutische sessies te onderzoeken. Aan de hand van een video-opname van relatietherapie met een narratieve therapeut worden enkele aspecten van de interactie geanalyseerd. Te zien is hoe de therapeut op de partners reageert met acties zoals formuleringen, interpretaties en observaties, hoe hij e ectief omgaat met momenten van spanning in de therapeutische relatie en hoe hij een echtgenoot helpt zijn verhaal om te ze en van beschuldigingen naar een gedeelde verantwoordelijkheid in een relatieprobleem.
CA blijkt een krachtige methode om diepgaande inzichten te verwerven in de complexe praktijk van het systeemtherapeutische werk. Het betrekken van ouders en systeemtherapie bij suïcidale jongeren is van grote betekenis voor zowel de diagnostiek van het suïcidale gedrag als voor het realiseren van de benodigde veiligheid. Maar belangrijker nog is het herstel van gezinsrelaties, als de jongere deze niet meer zo belangrijk vindt dat ze reden zijn om te willen blijven leven. In de gezinsgesprekken biedt circulair vragen stellen een grote meerwaarde bij het bespreekbaar maken van de onderlinge betrekkingen. Non-verbale methoden helpen daar waar openlijk praten over de relaties niet of nog niet mogelijk is.
Mensen met een psychiatrische problematiek die strafbare feiten hebben gepleegd kunnen worden geïnterneerd. Toch komen ook (steeds meer) mensen met een psychiatrishe problematiek in contact met politie of justitie zonder dat dit leidt tot een internering. Dit laatste is één van de onbedoelde effecten van de vermaatschappelijking van de (geestelijke) gezondheidszorg (Vander Laenen, Audenaert & Wittouck, 2015).
De politisering van het Trans-Atlantisch Handels- en Investeringsverdrag (TTIP) is opmerkelijk in de recente geschiedenis. Publieke debatten over dit thema, zowel in de Eurobubbel als in de lidstaten, worden frequent opgepikt door diverse (nationale) media. De mobilisering van bedrijven en NGO’s is intenser en gevarieerder dan ooit, en zelfs het brede publiek is niet langer een passieve toehoorder van dit soort handelsdebatten. Hoewel deze explosie van aandacht voor velen onverwacht kwam, is bezorgdheid rond het Europees handelsbeleid niet ongekend, en blijkt TTIP een kristallisatie van deze sluimerende zorgen te zijn. Het feit dat de Amerikanen aan de andere kant van de tafel zitten, heeft het vat finaal doen ontploffen.
Eind 2013 bracht het Europees anti-foltercomité een bezoek aan vier Belgische gevangenissen. Op 31 maart 2016 verscheen het evaluatierapport. Het anti-foltercomité bespreekt daarin onder meer het tuchtregime in de bezochte penitentiaire inrichtingen. Dit artikel gaat dieper in op de bedenkingen die het anti-foltercomité formuleerde en vergelijkt deze, waar nuttig, met de praktijken in enkele andere Europese landen. Het anti-foltercomité toonde voornamelijk kritiek op de strafcelcondities. De Belgische overheid antwoordde, net als in het verleden, dat de inwerkingtreding van de basiswet voorzien is en zo aan de problemen verholpen zou worden. Het wordt reikhalzend uitkijken naar de realisatie van deze beloftes.
Sander is druk, Oona is spontaan, Yurin is verlegen, Mira is gevoelig. Het beschrijven van de unieke, typerende eigenschappen van kinderen en jongeren heeft een centrale plaats in onze omgangstaal, maar ook in de professionele hulpverlening. Dit hoofdstuk beantwoordt de vraag hoe we de unieke persoonskenmerken die kinderen en jongeren reeds op vroege leeftijd vertonen, best kunnen omschrijven en meten. Zowel in het huidige wetenschappelijke onderzoek als in de diagnostische praktijk worden twee ‘talen’ (Tackett, 2006) gebruikt om de adaptieve, individuele verschillen bij kinderen en jongeren te beschrijven: temperament en persoonlijkheid. Het eerste luik van dit hoofdstuk biedt een overzicht van de meest toonaangevende temperaments- en persoonlijkheidsmodellen en evalueert kritisch de instrumenten die momenteel beschikbaar zijn voor het Nederlandstalig taalgebied. In een tweede luik geven we praktische richtlijnen voor een meer optimale trekdiagnostiek van kinderen en jongeren in de hulpverleningspraktijk.
Dit encyclopedisch naslagwerk bevat een volledige beschrijving van het arbeidsrecht, met verwerking van alle rechtsbronnen: verdragen, wetgeving, CAO's, rechtspraak, doctrine en administratieve interpretaties.

Het Sociaal Compendium Arbeidsrecht is tegelijkertijd een wetboek, een rechtspraakoverzicht en een bibliografie, met verwijzingen en referenties naar andere experten.

In het Compendium vindt u een gedetailleerde uitleg over de fiscale impact van alle arbeidsrechtelijke vergoedingen en alle wetgeving die voor de rechtspraktijk van belang is. Verder krijgt u verwijzingen naar de meest relevante artikels uit de rechtsleer. U vindt ook een compleet overzicht van alle nog gangbare monografieën, verzamelingen van wetgevingen en CAO's en overzichten van rechtspraak.

Jaarlijks verschijnt er van het Sociaal Compendium Arbeidsrecht een geactualiseerde uitgave.

De redactie van het Sociaal Compendium is in handen van Willy van Eeckhoutte. Zijn expertise als buitengewoon hoogleraar aan de Universiteit Gent en zijn jarenlange praktijkervaring als advocaat bij het Hof van Cassatie garanderen u 100% betrouwbare informatie.
Tijdens de laatste decennia heeft de stad Buenos Aires diepgaande transformaties ondergaan, die ook in de Argentijnse romanliteratuur gestalte hebben gekregen. Onder de militaire dictatuur (1976-1983) werd een grootschalige liberalisering en privatisering van de economie ingezet en werd het sociale en politiek weefsel vernietigd. Deze ontwikkelingen kenden een hoogtepunt in de jaren 90, toen Argentinië zich inschreef in de globalisering, en leidden uiteindelijk tot een systeemcrisis in december 2001. Al die processen hebben een weerslag gehad op de publieke ruimte en de sociale geografie. Er hebben zich verschijnselen voorgedaan als fragmentatie, ghettovorming en segregatie, verpaupering van de middenklasse en criminalisering van armoede. De sociale ontwrichting komt tot uiting in de opkomst van gated communities, shopping malls en country clubs enerzijds en de uitbreiding en herdefiniëring van de villas of sloppenwijken anderzijds. Ook hebben nieuwe actoren hun intrede gedaan in het straatbeeld (cirujas, cartoneros, piqueteros etc.) en zijn er nieuwe migratiestromen op gang gekomen. Aan de hand van een analyse van twee romans, La villa van César Aira (2001) en Puerto Apache van Juan Martini (2002), zal worden aangetoond hoe schrijvers vandaag de dag naar structurele armoede kijken en aan de hand van welke narratieve en stilistische procedés ze die in kaart brengen. Esthetisering en artistieke fascinatie (Aira) of rauwe beschrijving van de overlevingsstrategieën en subculturen van de villeros (Martini) voeren de boventoon. Er zal verwezen worden naar recente inzichten over de evolutie van Buenos Aires en de verbeelding ervan in haar literatuur van onder meer Adrián Gorelik, Gisela Heffes en Beatriz Sarlo
Het Internationaal Zeerechtverdrag schrijft voor dat bestrijdingsmaatregelen tegen piraterij enkel door oorlogsschepen (of andere schepen die duidelijk aangeduid en identificeerbaar zijn als zijnde in overheidsdienst en daartoe gemachtigd zijn) kunnen worden uitgevoerd. Een koopvaardijschip is in principe dus niet bevoegd om repressief op te treden. Deze begrijpelijke voorwaarde geeft echter aanleiding tot problemen: is het in afwezigheid van een oorlogsschip de bedoeling dat men piraterijverdachten zomaar laat ontkomen, bij gebrek aan enige bevoegdheid om deze aan te houden? Velen pleiten voor een soepele interpretatie van de internationaalrechtelijke bepalingen en achten het passend dat private actoren op koopvaardijschepen ook bevoegd zijn om in te grijpen en  piraterijverdachten te arresteren. De Belgische wetgeving inzake private maritieme beveiliging voorziet in vergelijkbare bevoegdheden, maar deze regelgeving roept veel vragen op. Dit artikel analyseert de pijnpunten van de Belgische wetgeving ter zake en tracht een algemene beoordeling van dergelijke verregaande, delicate bevoegdheidsbepalingen op te maken.
Empirische literatuur toont aan dat jongens over het algemeen slechter presteren dan meisjes op heel wat onderwijsindicatoren, waaronder schoolprestaties onder de vorm van eindpercentages. De genderkloof in onderwijsprestaties is internationaal en in Vlaanderen gekend. Vooral kwalitatieve studies suggereren dat de genderkloof afhankelijk is van de etnisch culturele achtergrond en de sociale klasse van leerlingen. Weinig kwantitatieve studies hebben de genderkloof in onderwijsresultaten onderzocht op een kruispunt met etniciteit en sociale klasse. Vooral in Vlaanderen is hier weinig onderzoek over gebeurd. Het doel van deze empirische studie bestaat erin kwantitatief te toetsen of de genderkloof in onderwijsprestaties varieert naargelang de etnische achtergrond en sociale klasse van leerlingen. Er wordt gebruik gemaakt van data (2004-2005) van het Vlaams Leerlingenonderzoek (VLO) bekomen bij 11872 studenten in het derde en vijfde middelbaar uit een steekproef van 85 Vlaamse scholen. Multilevel analyses suggereren dat er in het Vlaams secundair onderwijs een genderprestatiekloof in de behaalde eindpercentages bestaat ten voordele van meisjes en dat de omvang van deze kloof afhankelijk is van de sociale klasse van leerlingen. De genderkloof blijkt groter te zijn bij leerlingen uit de hoogste sociale klasse dan bij leerlingen uit de arbeidersklasse. De genderkloof varieert echter niet naargelang de etniciteit van leerlingen. De implicaties van de resultaten worden binnen deze bijdrage bediscussieerd.
Voor jongeren uit de bijzondere jeugdbijstand (BJB) is de overgang van de BJB naar het opbouwen van een zelfstandig leven cruciaal. Fundamenteel hierbij is de vraag hoe de jongeren zelf de transitieperiode beoordelen. Daarom gaat deze bijdrage in op de beleving en ervaring van en noden bij de transitieperiode, vanuit het perspectief van de jeugdzorgverlaters.

Daartoe werd een follow-uponderzoek uitgevoerd. Bij de eerste Onderzoeksfase verbleef de jongere in de BJB; de tweede fase volgde minimaal 18 maanden nadien. Tijdens de eerste fase werden 71 jeugdzorgverlaters bevraagd; tijdens de tweede fase werden 58 jeugdzorgverlaters opnieuw bevraagd.

Uit deze interviews blijkt dat een positief toekomstperspectief, vóór de uitstroom, eerder regel dan uitzondering is. Bovendien maakt het merendeel van de bevraagde jongeren een positieve transitie door, niettegenstaande een veelheid aan barrières de transitieperiode typeert. Tot slot blijkt dat zowel de intrinsieke motivatie van de jongeren zelf, als de steun van het informeel en professioneel netwerk belangrijk kan zijn om de transitieperiode succesvol te doorlopen. Een belangrijke voorwaarde hierbij is dat bij professionelen de basisattitudes respect, dialoog en geloof in de competenties van de jongeren centraal staan.
Dit is een hoofdstuk uit een boek waarin alle auteurs in gesprek gaan met "Ethiek van de vertaling" een artikel van de Franstalige vertaalwetenschapper Berman. Daarin stelt hij onder meer dat vertaling in essentie "l'auberge du lointain" is. In mijn stuk ga ik kritisch in op Bermans concept van "het vreemde" aan de hand van een literaire vertaling in en uit het Frans.
De onbeslagbaarheid van het onroerend goed dat de zelfstandige tot hoofdverblijfplaats dient, is een uitzondering op het principe van de ondeelbaarheid van het vermogen zoals bepaald in de Hypotheekwet. Omwille van de uitzonderlijke aard geldt deze bescherming slechts zolang de zelfstandige het onroerend goed als hoofdverblijfplaats bestemt. Nadien vervalt de bescherming, zonder dat de bescherming van dit onroerend goed automatisch herleeft wanneer de betrokkene dit goed later opnieuw bestemt als zijn hoofdverblijfplaats.