clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
De relatie tussen de ondernemingsraad (OR) en management is van groot belang voor het functioneren van de eerste. In deze studie is onderzoek gedaan naar de invloedtactieken die ondernemingsraden, in Duitsland en Nederland, gebruiken om meer inspraak in en invloed te krijgen op de besluitvorming. We onderscheiden een zestal tactieken: vakbond raadplegen, samenwerken, tegenwerken, uitwisselen, hogerop hulp zoeken en legitimiteit benadrukken. We onderzoeken verschillen tussen beide landen en tussen ondernemingen met verschillende niveaus van internationalisering. Op informatie op basis van 500 Nederlandse en 853 Duitse vragenlijsten onder OR-leden voeren we regressieanalyses uit. Het gebruik van invloedtactieken heeft een positief verband met inspraak en invloed. In Duitsland zijn formele tactieken zoals legitimiteit benadrukken en de vakbond raadplegen van belang, maar ook samenwerken. Samenwerken is in Nederland de belangrijkste tactiek. In Nederland hebben ORen in organisaties met een buitenlandse moeder de minste invloed. Effectieve tactieken in deze organisaties zijn samenwerken en de vakbond inschakelen. In Duitsland is er geen verschil in inspraak en invloed tussen verschillende niveaus van internationalisering. In organisaties met Duitse moederorganisaties zijn invloedtactieken het meest effectief. Samenwerking is voor beide landen een effectieve tactiek, vooral in organisaties die niet zelfstandig opereren.
Raadvaardigheid is een communicatieve strategie. Voorbeelden van succesvol raden zijn makkelijk te geven als de context er zich mooi toe leent. Maar werkt het ook zo in de praktijk? Welke vormen kunnen we onderscheiden? Wat zijn de risicos van eigenlijke raadvaardigheid? Kunnen we die vaardigheid wel trainen? Raadvaardigheid blijkt een rovige strategie. Rovig? De betekenis valt te ontdekken via dit artikel
De invoering van STEM-richtingen in de eerste graad van het secundair onderwijs lijkt classici en verdedigers van de klassieke talen voor een onvervalst en onversneden dilemma te plaat-sen. Omdat de lestijden voor STEM uit het pak-ket van de vrije uren worden gehaald, betekent omarmen van de nieuwe optie niet meer noch minder dan het afsnijden van de toegang tot richtingen met Latijn en/of Grieks in de tweede graad. Maar zich verzetten is als ingaan tegen wat de evidentie zelve lijkt. Schreeuwt onze maatschappij niet om technisch geschoolde en geletterde mensen en zijn wetenschap, tech-nologie, ingenieurswetenschap en wiskunde niet de toekomst voor talentvolle jongens en meisjes (die voor deze keuze vaak een extra duwtje in de rug nodig hebben)?
In deze bijdrage wordt de nieuwe Belgische Verzekeringswet onder de loep genomen. Vooreerst wordt stilgestaan bij de omstreden totstandkoming en de belangrijkste kenmerken ervan. Daarbij zal ook aandacht worden besteed aan de tekortkomingen van de recente codificatiebeweging. Vervolgens wordt een aantal topics besproken, die werden gewijzigd door de Verzekeringswet 2014. Daarbij valt op dat vanuit het streven naar meer consumentenbescherming de wetgever voornamelijk inzet op meer verplichtingen voor de verzekeraar. In deze bijdrage worden de nieuwe segmentatieregels toegelicht, alsook de ruimere informatieplichten van de verzekeraar. Ook zal aandacht worden besteed aan de nieuwe interpretatieregel.
Uitgangspunt van dit artikel is dat een kwaliteitsvolle lerarenopleiding gebaseerd is op twee evidenties, namelijk dat elke opleider zich primair identificeert als lerarenopleider (beroepsidentificatie) en dat het team van lerarenopleiders over voldoende autonomie beschikt om als zelfsturende leergemeenschap haar opdracht waar te maken (functionele autonomie). Deze evidenties worden in een eerste stap toegepast op de lerarenopleiding in het algemeen. Vervolgens focussen we op de academische lerarenopleiding en hoe deze vorm gegeven wordt aan de Vlaamse universiteiten. De eerste evidentie, beroepsidentificatie, betreft de expertise van de lerarenopleider. Daar waar die voor de meeste lerarenopleiders tweevoudig is, namelijk vakinhoudelijke expertise en expertise in het lesgeven, komt er voor de academische lerarenopleider een derde expertise bij, namelijk de onderzoeksexpertise. We beschrijven de complexiteit waarmee academische lerarenopleiders een evenwicht zoeken tussen deze drie expertises. De tweede evidentie, functionele autonomie, betekent dat het team van lerarenopleiders voldoende competent is, maar ook voldoende vrijheid heeft om de eigen opdracht vorm te geven. Voor de academische lerarenopleiding wordt deze vrijheid gecompliceerd door de plaats (locus) die de opleiding aan de universiteit inneemt. Drie loci (namelijk verspreid over verschillende faculteiten, als deel van pedagogische wetenschappen en centraal georganiseerd) tekenen zich af, elk met eigen voor- en nadelen. De academische lerarenopleiding beweegt zich voortdurend tussen de drie loci en ziet er haar bevoegdheden dikwijls over verdeeld. Tot slot gaan we na of de door de Vlaamse regering recent goedgekeurde hervorming van de lerarenopleidingen meer kansen biedt tot beroepsidentificatie en functionele autonomie binnen de academische lerarenopleiding.
Op 20 jaar tijd groeiden beroepsstandaarden voor leraren en lerarenopleiders uit tot een vaste waarde in het onderwijsveld in Nederland en Vlaanderen. Beleidsmakers, onderwijsonderzoekers en beroepsgroepen van lerarenopleiders zien er een handig instrument in om de kwaliteit van en de waardering voor hun beroep te bevorderen. Tegelijk maken dit soort instrumenten het mogelijk om opleidingsprogrammas en nascholingstrajecten voor leraren en lerarenopleiders te ontwerpen en te beoordelen. Daarmee is het vanzelfsprekend geworden om (spreken over) leraar-zijn en leraar-worden te verbinden met (het spreken over) een lijst met competenties. Wat zo evenwel uit het zicht verdwijnt, is dat deze lijsten meer doen dan ons enkel een werkinstrument of een referentiekader aanreiken. Van beroepsstandaarden gaat ook een soort sturende werking uit waardoor ze ontegensprekelijk worden. Door deze sturende werking naar de voorgrond te halen, wil dit artikel een aanzet bieden om onze geroutineerde manier van omgaan met beroepsstandaarden te herbekijken.
Deze bijdrage gaat in op de argumenten voor en tegen een aparte rechtspositie voor de ambtenaren. Aanleiding daartoe is de normaliseringswet die zeer recent in Nederland is goedgekeurd en die erop neerkomt dat de Nederlandse ambtenaren voortaan onder dezelfde regels zullen vallen als de werknemers uit de marktsector. Die normalisering is als het ware het sluitstuk van een trend die al jaren aan de gang is. Wat het Belgische luik betreft, reflecteren we over de gelijkenissen en de verschillen met Nederland, om tot slot een antwoord te bieden op de vraag of de normalisering naar Nederlands model al dan niet een lichtend voorbeeld is.
Deeltijdwerk biedt de kans om bij belangrijke levenslooptransities een link met de arbeidsmarkt te behouden. Dit maakt deeltijdbanen in Europa tot een van de drijvende krachten achter de toename in het aantal werkenden tijdens de voorbije decennia. Deeltijdarbeid is echter zeer heterogeen, aangezien een vermindering van de arbeidsprestatie onder verschillende voorwaarden kan gebeuren, wat belangrijke verschillen tussen landen tot gevolg heeft. Dit artikel onderzoekt eerst of deeltijdwerk unieke kenmerken vertoont in België, een onderbelichte casus wat betreft deeltijdwerk. We maken hiervoor gebruik van data van de European Labour Force Survey en vergelijken de Belgische situatie met de situatie in Nederland en andere Europese landen. Ten tweede gaat dit artikel na of het sociaal beleid mede ondersteunend heeft gewerkt bij de recente groei van deeltijdwerk bij specifieke groepen in België. Op basis van administratieve gegevens wordt beargumenteerd dat het specifieke karakter van deeltijdwerk in België samenhangt met de ondersteuning waarin binnen het werkloosheidssysteem voorzien wordt. In België is deeltijdwerk meestal vrijwillig, wordt het vaker gedaan door oudere werknemers en is het verschil in werkuren beperkt in vergelijking met voltijdwerk. We concluderen dat deeltijdwerk in België gemiddeld een relatieve hoge baankwaliteit kent omdat er vanuit een transitionele arbeidsmarkt logica-specifieke ondersteuning bestaat voor deeltijders.
Overheidsorganisaties opereren in een complexe omgeving. De meerlagigheid veroorzaakt door Europese integratie is hier een cruciale dimensie van. De Europese Unie verkeert echter in een legitimiteitscrisis: in toenemende mate zijn burgers ontgoocheld over het onvermogen van de EU om de negatieve gevolgen van de globalisering op te vangen. Deze bijdrage vertrekt van de vaststelling dat de meerlagigheid van de EU vooral uitvoerende actoren aan het roer plaatst. Opdat het Europese beleid kans zou maken om bijgestuurd te worden is een politisering wenselijk. Dat kan op verschillende manieren. In deze bijdrage wordt een alternatief bicameraal stelsel geëxploreerd waarin de Europeanisering van nationale parlementen centraal staat. Er wordt beargumenteerd dat politisering door middel een meerlagig parlementair systeem Europese beleidskeuzes expliciteert, met potentiële effecten op een herverdelend beleid dat de verliezers van de globalisering een reden geeft om de EU opnieuw als een legitiem bestuursniveau te beschouwen.
De dienstverlening van lokale besturen is de laatste twee decennia veranderd en gemoderniseerd. De principes van het Nieuw Publiek Management hebben een meer klantgerichte dienstverlening opgeleverd. Er staan lokale besturen echter nog heel wat uitdagingen te wachten. Deze bijdrage geeft een overzicht van de evolutie die de lokale besturen in hun dienstverlening doormaakten en schetst de belangrijkste uitdagingen. Vooral de behoefte aan een betere samenwerking tussen besturen is de volgende stap die lokale besturen kunnen zetten om hun dienstverlening te verbeteren.
De argumenten voor en tegen burgerparticipatie zijn gegrond in verschillende visies op de democratie. Voorstanders staan doorgaans een deliberatieve democratie voor, terwijl tegenstanders vasthouden aan de parlementaire democratie. John KEANE stelt echter dat geen van beide democratieën in de realiteit nog bestaat. Na WOII, en met de opkomst van de massacommunicatie, heeft zich een nieuw democratietype ontwikkeld: de monitory democracy. Deze bijdrage onderzoekt wat de monitory democracy betekent voor participatie en representatie in Vlaanderen.
De sociale problematiek in Molenbeek wordt in dit essay besproken in relatie tot het jihadisme. De auteur is sedert 1981 als antropoloog en vanuit een sociale betrokkenheid dagdagelijks aanwezig in Molenbeek. Het uitgangspunt is een reconstructie van het gewelddadige jhadisme en de aantrekkingskracht ervan zoals het zich in MOlenbeek heeft kunnen vestigen. Als sociale uitdagignen worden vermeld: huisvesting, lage scholingsgraad, werkloosheid en andere. Uiteraard bevatten de sociale uitdagingen in Molenbeek nog andere belangrijke luiken die niet vermeld worden, zoals de hoge mortaliteit, de luchtvervuiling, maar deze worden in dit bestek niet behandeld. Aansluitend wordt naar een verklaring gezocht voor wat men de mentaliteit van omertà noemt. Tenslotte wordt kort vermeld wat volgens de auteur de uitdagingen zijn, wil men het 'negatief klimaat' keren.
In dit essay bespreekt de auteur waarom Europa tot in 2050-2060 een in-migratiecontinent zal zijn. Van dan af zal de werelddemografie stagneren. Bij normale groeibewegingen zal Europa binnen 40 jaar 700 miljoen inwoners tellen, onder wie ruim 6% 80-plussers,Afrika 2 miljard 800 miljoen inwoners en Azië 5 miljard 200 miljoen.
In de tussenliggende decennia zullen de migraties een mengeling zijn van asiel-, globaliserings-, (laaggeschoolde) verstedelijkings- en ontwikkelings- migraties die vooral uit Afrika en het Nabije Oosten verstandig gekanaliseerd zullen moeten worden, zodat win-winsituaties worden gerealiseerd.
Voor de integratie zullen overheden moeten uitgaan van inclusie en maatwerk. Onderwijs, veiligheidsbeleid – ook via sociale cohesie – en promotie van ondernemerschap zullen essentieel zijn om te slagen.
Het essay sluit af met concrete aanbevelingen voor toekomstig beleid.
Op precieze plaatsen en momenten, vaak tijdens de weekends, gaan mensen in Brussel op zoek naar een vorm van zachte religieuze trance, of noem het zelf-overstijging, geestesverruiming. Het gaat onder meer om islamitische broederschapsbijeenkomsen buiten de moskeeën. het gaat ook om christelijk pentecostaalse en evangelicaalse erediensten bij Roemeense Roma, Rwandees-Burundese voormalige vluchtelingen, Braziliaanse migranten, Brusselse Iraniërs. Het gaat ten slotte eveneens om enkele boeddhistische bijeenkomsten. Het lijkt erop dat grootstedelijkheid en multiculturalisme, door een nostalgisch verlangen heen, een hunkering naar persoonlijke groei en een authentieke zoektocht naar spiritualiteit, tot dit soort bijeenkomsten leiden.
Relaas over het onderzoeksproject 'Urban trance', uitgevoerd door Foyer vzw, met fotografie van Kim Uytterhaegen, film Henri Erumba en muziek van Brent Vanneste. Het gaat over het fenomeen van de zachte trance zoals het zich voordoet in sommige Brusselse volkswijken, bij islamitische broederschappen, pentecostaals christelijke kerkgemeenschappen en sommige boeddhistische verenigingen. De gemeenschappen sluiten etnisch aan bij de Iraanse, Rwandese, Braziliaanse, Roma Roemeense en Marokkaanse gemeenschappen.
Anno 2016 boeit het sterrendom ons meer dan ooit. Via allerhande media bieden celebs een ongeziene, al dan niet georkestreerde inkijk in hun privéleven. In de cultuurwetenschappen is zelfs een tak Celebrity Studies opgericht. ‘Beroemdheid’ als cultuurfenomeen wordt te vaak herleid tot tegenstrijdige clichés, meent Antoine Lilti in Figures publiques. Om een genuanceerder beeld te krijgen moeten we terug naar de achttiende eeuw, waar volgens deze auteur de oorsprong ligt van de celebritycultuur.
Jongvolwassenen (18-25 jaar) met een autismespectrumstoornis (ASS) bevinden zich
in een uitdagende levensfase die gekenmerkt wordt door persoonlijke exploratie en
verandering op allerlei levensdomeinen. Eén aanzienlijke verandering is de transitie
van kind/jongerenzorg naar volwassenenzorg, een overgang waarin gepaste en
kwaliteitsvolle transitiezorg een essentiële rol kan spelen. In dit artikel bespreken we
eerst wat transitiezorg is, om vervolgens in te zoomen op mogelijke struikelblokken die
ermee gepaard gaan. Ten slotte behandelen we de beschikbare richtlijnen en ‘good
practices’ voor transitiezorg aan jongvolwassenen met ASS.
Deze studie onderzocht hoe leerkracht-leerlingrelaties, peerstatus, en gedragsmatige betrokkenheid onderling samenhangen in het secundair onderwijs. Hierbij werd er onderscheid gemaakt tussen een positieve en negatieve dimensie in de leerkracht-leerlingrelatie en tussen twee aspecten van peerstatus, namelijk acceptatie en populariteit. 
De onderzoeksgroep bestond uit 1116 Vlaamse adolescenten uit het eerste, tweede, en derde leerjaar van het secundair onderwijs. Tijdens jaarlijkse metingen werden peernominaties van leerkracht-leerlingrelaties en peerstatus, en zelfrapportages van gedragsmatige betrokkenheid afgenomen. 
Uit cross-lagged analyses bleek dat positieve leerkracht-leerlingrelaties meer betrokkenheid en negatieve leerkracht-leerlingrelaties minder betrokkenheid voorspelden over de tijd. Daarnaast hingen zowel acceptatie als populariteit in de peergroep negatief samen met latere gedragsmatige betrokkenheid. Gedragsmatige betrokkenheid was niet voorspellend voor leerkracht-leerlingrelaties of peerstatus. Resultaten toonden aan dat relaties met leerkrachten en leeftijdsgenoten onafhankelijk van elkaar een belangrijke rol spelen in de ontwikkeling van gedragsmatige betrokkenheid van adolescenten.
Leraren voelen zich vaak machteloos tegenover kinderen die in armoede leven. Toch kunnen ze hun leren en leven duurzaam verbeteren: door het executieve functies (EF) te stimuleren. Dat zeggen docent kleuteronderwijs Sanne Feryn en prof. orthopedagogiek Dieter Baeyens. De kleuterjuf krijgt de glansrol.
Stad aalst en hogeschool odisee slaan de handen in elkaar om een begeleidingstraject voor leerkrachten te ontwikkelen om de executieve functies van kleuters, ook zij die opgroeien in een kwetsbaar gezin, te versterken. Dat project kreeg de naam ‘Zet je eF-bril op’. In deze bijdrage stellen we dat project voor. Met dit wetenschappelijk onderbouwde project beogen we bij te dragen aan de ontwikkeling van een nieuwe didactiek voor het Vlaamse kleuteronderwijs, waarbij de aandacht voor executieve functies duurzaam verankerd wordt om zo al onze kleuters een beter toekomstperspectief te bieden.
Wat zijn executieve functies? Het vermogen om na te denken voor je iets zegt of doet, je te concentreren op een taak en je niet te laten afleiden, de vaardigheid om informatie in het geheugen te houden bij het uitvoeren van complexe taken…
Kortom, allemaal vaardigheden die we dagelijks nodig hebben maar toch niet vanzelfsprekend zijn voor kleuters. Wanneer jij als leerkracht echter je EF-bril opzet, kun jij je steentje bijdragen om deze vaardigheden te stimuleren bij jouw kleuters. Het boek “Zet je EF-bril op” geeft je handvaten om deze executieve functies bij jouw kleuters te versterken. We doen dit aan de hand van een verhelderend kader en concrete didactische tips en materialen.
Het Hof Bladelin, oorspronkelijk een patriciërswoning uit 1450 aan de Naaldenstraat in Brugge, werd later een filiaal van de machtige Medicibank. In de zogenaamde Romeinse zaal bevindt zich een merkwaardige schilderijenreeks, die een kopie is van fresco's van Rafaël in het Vaticaan. Joris Snaet, Lieve Watteeuw en Jos Vaesen stellen de kunsthistorische en materiaaltechnische vooronderzoeken voor die aan de gang zijn ter voorbereiding van de dringend noodzakelijke restauratie van dit merkwaardig ensemble.
Deze bijdrage behandelt een aspect van de thematiek van bankruptcy governance, in het bijzonder de invloed van de remuneratie van de curator op de wedersamenstelling van de boedel. Na een korte inleiding waaruit de actuele relevantie van deze thematiek blijkt, wordt in Deel I het toepasselijk rechtseconomisch model toegelicht. In Deel II wordt eerst de huidige remuneratieregelgeving m.b.t. de curator op een descriptieve en kernachtige wijze weergegeven, om daarna via een positieve rechtseconomische analyse te onderzoeken aan welke prikkels die regelgeving de curator blootstelt. Deel III en IV brengen ten slotte via een rechtseconomisch en rechtsvergelijkend onderzoek alternatieven aan het licht, waarna we eindigen (deel V) met enkele aanbevelingen voor de Belgische wetgever.
Artikel 50, derde lid, van de wet van 31 januari 2009 betreffende de continuïteit van de ondernemingen (WCO), in samenhang gelezen met artikel 2, d), van die wet, houdt geen schending in van de artikelen 10 en 11 van de Grondwet, in zoverre het schuldeisers met een bijzonder voorrecht als buitengewone schuldeisers in de opschorting beschermt tegen een definitieve verzaking aan de betaling van hun schuldvorderingen zonder hun voorafgaande toestemming, althans voor die zakelijke rechten die door eenieder kunnen bedongen worden. Het verschil in behandeling t.o.v. de gewone schuldeisers in de opschorting beantwoordt aan het bij de wet nagestreefde doel, dat erin bestaat de rechten van de buitengewone schuldeisers in de opschorting niet aan te tasten teneinde de kostprijs van het krediet niet indirect ongunstig te beïnvloeden. Wat de evenredigheid van de maatregel betreft, wijst het Hof op de voorzieningen dat (i) schuldvorderingen ontstaan uit arbeidsprestaties voor het openen van een procedure van gerechtelijke reorganisatie overeenkomstig artikel 49/1 WCO niet het voorwerp kunnen uitmaken van een vermindering of kwijtschelding in het plan van gerechtelijke reorganisatie, (ii) elke schuldeiser vrij zakelijke zekerheidsrechten kan overeenkomen met zijn schuldenaar, (iii) de vereiste van de betaling van een minimumbetaling van 15 pct., zoals opgenomen in artikel 49/1, eerste lid WCO, om de gewettigde rechten van de gewone schuldeisers in de opschorting te vrijwaren en (iv) de rechterlijke controle bij de homologatie van het reorganisatieplan op een eventuele schending van de openbare orde.
In deze bijdrage betogen we dat de anterioriteitsvoorwaarde van de Pauliana geschrapt moet worden. Na de vaststelling dat noch de Belgische aanwezigheid noch de Nederlandse afwezigheid van de anterioriteitsvoorwaarde een deugdelijke grondslag heeft, beargumenteren we dat die voorwaarde evenmin efficiënt is. Vervolgens nemen we de fusie en splitsing als testcase. Daaruit concluderen we dat de schrapping van de
anterioriteitsvoorwaarde de efficiëntie van de Pauliana als gemeenrechtelijk schuldeisersbeschermingsmechanisme
(bij fusie en splitsing) ten goede zou komen.
Sinds de dioxinecrisis, het paardenvleesschandaal en de onheilspellende berichten over obesitas heerst er een grote maatschappelijke bezorgdheid rond voedsel. Maar naast de vraag hoe gezond te eten, plaatst de 21ste eeuw ons voor nog veel meer voedseluitdagingen: - Hoe slagen we erin om op een duurzame manier voedsel voor iedere burger te produceren? - Zijn landbouw en behoud van biodiversiteit te verzoenen? - Wat is een duurzaam voedingspatroon? - Hoe groot is de impact van landbouw en veeteelt op het milieu? - Is er nog een toekomst voor de Vlaamse boer? Wat met ons voedsel? geeft op al deze vragen een wetenschappelijk onderbouwd antwoord en presenteert een zienswijze om in de toekomst met de uitputting van grondstoffen, de milieuproblematiek en de nood aan voedselzekerheid om te gaan.
In dit stuk brengen we de ruimtelijke ongelijkheid van luchtkwaliteit in Antwerpen in beeld. We tonen hoe deze sociale ongelijkheden weerspiegelt en versterkt. We bespreken hoe actiegroepen (de verbeelding van) deze ruimtelijke ongelijkheid al dan niet mobiliseren in hun initiatieven om luchtkwaliteit op de agenda zetten in de stad.