clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Het belang van sociale steun in het rehabilitatie-proces van middelenmisbruikers wordt algemeen aanvaard  (zie: Soyez, 2004 voor een overzicht). Onderzoek heeft aangetoond dat significante anderen een belangrijke rol vervullen bij het engageren van middelenmisbruikers tot behandeling. Sociale steun tijdens de behandeling leidt tot duidelijke gedragsverbeteringen (zoals verminderd druggebruik of minder delen van spuiten in de loop van een ambulante behandeling) en is geassocieerd met meer retentie, terwijl de aanwezigheid van druggebruikers in het sociaal netwerk gedurende het behandelproces verbonden is met voortdurend druggebruik. Tot slot is steun na behandeling belangrijk om behandelingsresultaten te behouden en het risico op herval te reduceren. Meer en meer raakt men er binnen de hulpverlening dan ook van overtuigd dat het noodzakelijk is significante anderen op één of andere manier bij dit rehabilitatieproces te betrekken (Copello & Orford, 2002; Soyez & Broekaert, 2005b). 
In relatie tot voorgaande springen twee belangrijke aspecten in het oog. In de eerste plaats is het zo dat vaak voorbijgegaan wordt aan de inspanningen die het verlenen van deze (intensieve) steun voor de sociale netwerkleden met zich mee brengt. Hun eigen noden worden niet echt (h)erkend. Daarnaast moeten we vaststellen dat, anders dan in de literatuur rond alcoholmisbruik, in onderzoek bij illegale drugverslaafden hoofdzakelijk aandacht besteed wordt aan (steun verleend door) de familie van oorsprong (Fals-Stewart & Birchler, 1998; Stanton, 1997). Studies hebben evenwel aangetoond dat ook andere subgroepen sociale netwerkleden, zoals partners of broers en zussen, een belangrijke bron van sociale steun kunnen vormen.
Onderzoek heeft zich tot op heden vooral gefocust op risico’s die de vriendschapsrelaties van (problematisch) druggebruikende adolescenten met zich mee kunnen brengen. Met deze studie werd ook een mogelijk aanwezige positieve kracht vanuit deze vriendschapsrelaties erkend. Aan de hand van een interview werd op zoek gegaan naar gelijkenissen en verschillen tussen de vriendschapsrelaties en het druggebruik van 30 adolescenten in ambulante begeleiding voor drugproblemen en een controle steekproef van 30 adolescenten niet in ambulante begeleiding voor drugproblemen. Twee vragenlijsten peilden specifiek naar de ervaren sociale steun door vrienden en de kwaliteit van de vriendschap met de beste vriend(in). Uit het literatuuronderzoek blijkt immers hoe sociale steunverlening en kwaliteitsvolle vriendschapsrelaties bepalend kunnen zijn voor de ontwikkeling van adolescenten. Na analyse werden tussen de klinische groep en de controlegroep verschillen met betrekking tot de samenstelling, de vrijetijdsbesteding en het druggebruik van de vriendengroep vastgesteld. Op vlak van ervaren sociale steun in de vriendengroep werden tussen beide groepen geen significante verschillen waargenomen. Alsook de kwaliteit van vriendschapsrelaties werd door beide groepen als gelijk ervaren. Verhoudingsgewijs blijkt deze kwaliteit te dalen naarmate de drugproblematiek van de jongere ernstiger wordt. De resultaten wijzen ook op minder intense vriendschappen in het geval van adolescenten met cannabisproblemen. Uit het onderzoek wordt geconcludeerd dat, rekening houdend met de perceptie van de adolescent en de attitude van vrienden, het betrekken van vrienden tijdens de ambulante begeleiding van jongeren met drugproblemen zinvol kan zijn.
Thuisbegeleiding is, in historisch opzicht, een recent gegeven. Desondanks hebben de diensten voor thuisbegeleiding in de loop van de laatste 2 decennia geleidelijk een steeds belangrijker positie verworven binnen het geheel van de zorg voor personen met een beperking. De huidige evoluties in het denken over personen met een beperking (en hun context) en de recente ontwikkelingen en tendensen in het hulpverleningsveld (onder andere de evolutie van aanbodsgestuurd naar vraaggestuurd werken) zorgen er voor dat de ambulante sector, waar de thuisbegeleidingsdiensten deel van uitmaken, voortdurend voor heel wat nieuwe uitdagingen geplaatst worden. 
In wat volgt belichten we de werking van de diensten voor thuisbegeleiding voor gezinnen met een persoon met een beperking. We staan stil bij een aantal algemene uitgangspunten en werkingsprincipes van thuisbegeleiding, schetsen het historisch en wettelijk kader van de diensten voor thuisbegeleiding en belichten enkele discussiepunten.
In dit artikel worden de echtscheidingsrisico’s binnen de Turkse en Marokkaanse minderheidsgroepen in België vergeleken naar huwelijkstype. De gangbare dichotomie tussen etnisch homogame en etnisch heterogame huwelijken wordt getest door het onderscheiden van een derde type huwelijken, met name etnisch homogame huwelijken van individuen uit een etnische minderheidsgroep met een partner uit het land van herkomst. De hypothese luidt dat deze huwelijken zich differentiëren in termen van echtscheidingsrisico’s als gevolg van een unieke combinatie van zowel mogelijke culturele verschillen als sociale steun. Op basis van de analyse van gekoppelde gegevens van de Belgische Volkstelling van 1991 en het Register van natuurlijke personen wordt het unieke karakter van dit type huwelijken bevestigd: in beide minderheidsgroepen ligt het echtscheidingsrisico voor deze huwelijken boven dat van de andere etnisch homogame huwelijken. Anderzijds wijzen de specifieke echtscheidingsrisico’s naar huwelijkstype ook op het belang van verschillen in transnationalisme en gemeenschapsvorming tussen de Turkse en Marokkaanse minderheidsgroepen.
Zowel in de wetenschappelijke literatuur als in allerlei beleidsdocumenten wordt in toenemende mate het belang benadrukt van het meten van de effectiviteit en efficiëntie van de zorg (Autrique et al., 2007; Keymolen & Casselman, 2007; Vanderplasschen et al., 2006). Ook in de jeugdhulpverlening klinkt de roep naar een wetenschappelijke onderbouwing van de doeltreffendheid en doelmatigheid van het hulpaanbod en naar de toepassing van evidence-based interventies en methoden steeds luider (van Yperen & Veerman, 2006a). Het aanbieden van effectieve en efficiënte jeugdhulp vormt een belangrijke beleidsprioriteit van de Vlaamse minister van Welzijn, Volksgezondheid en Gezin (Jongerenwelzijn, 2008; Vervotte, 2006). Zo voorziet het decreet Integrale Jeugdhulp van 7 mei 2004 (artikel 54) in het uitvoeren van wetenschappelijk onderzoek met de bedoeling een instrument te ontwikkelen om de effectiviteit en efficiëntie van de jeugdhulpverlening in kaart te brengen. We zijn echter van mening dat – voordat kan overgegaan worden tot instrumentontwikkeling – het noodzakelijk is de wenselijkheid en haalbaarheid van dergelijk instrument te onderzoeken. 
In opdracht van het Kenniscentrum Welzijn, Volksgezondheid en Gezin deed de vakgroep Orthopedagogiek van de Universiteit Gent begin 2008 een haalbaarheids-onderzoek naar het (intersectoraal) meten van effectiviteit en efficiëntie in de Integrale Jeugdhulp (Vindevogel et al., 2008). Bij het opzetten van dit onderzoek botsen we echter op een aantal moeilijkheden. Vooreerst worden we geconfronteerd met het probleem dat de termen ‘effectiviteit’ en ‘efficiëntie’ allesbehalve eenduidig en weinig concreet of meetbaar ingevuld worden. We dienen er ons verder van bewust te zijn dat beide concepten uiteenlopende dimensies omvatten en op verschillende niveaus en vanuit verschillende perspectieven gemeten kunnen worden (Walburg, 2003; Wennink & van Wijngaarden, 2006; Fordham et al., 2007). Bovendien bestaan er heel veel instrumenten die (aspecten van) effectiviteit en efficiëntie meten, maar de kwaliteit ervan laat vaak te wensen over (cf. Schittekatte et al., 2003; Van Hooren & Schittekatte, 2005). 

In voorliggend artikel gaan we daarom eerst in op hoe de concepten ‘effectiviteit’ en ‘efficiëntie’ in de literatuur ingevuld worden en op wat jeugdhulpverleners hieronder verstaan. Daarna komt de vraag aan bod hoe jeugdhulpverleners staan tegenover de groeiende nadruk die de overheid legt op het meten van effectiviteit en efficiëntie (= de droom) en waarmee volgens hen hierbij rekening moet gehouden worden. Tenslotte peilen we in hoeverre reeds effectiviteitsmetingen plaatsvinden in de verschillende sectoren van de Integrale Jeugdhulp en welke instrumenten hiervoor gebruikt (kunnen) worden. We sluiten af met een aantal aanbevelingen die de door de overheid gedroomde meting van de effectiviteit en efficiëntie van het hulpaanbod nauwer kunnen afstemmen op de verwachtingen en praktijken op de werkvloer.
Jonge adolescenten worden vaker dan hun oudere tegenhangers vergeten in onderzoek naar onveiligheidsbeleving en slachtofferschap. Deze verkennende studie tracht dit hiaat op te vullen en kijkt naar de onveiligheidsbeleving van jonge adolescenten. In dit artikel wordt aandacht besteed aan drie dimensies van onveiligheidsbeleving, met name de cognitieve, affectieve en expressieve dimensie en worden individuele verschillen in deze drie dimensies van onveiligheidsbeleving statistisch verklaard vanuit een schoolcontextueel model waarbij specifiek gekeken wordt naar de impact van ecologische concentraties van jongeren met een immigratieachtergrond in hun gezin, negatief sociaal klimaat op school en concentraties van slachtofferschap op school. Nagegaan wordt of deze kenmerken een impact hebben op de onveiligheidsbeleving van jonge adolescenten en in welke mate individueel slachtofferschap van geweld op school een mediërende factor is in het begrijpen van schoolcontextuele invloeden. Uit deze studie blijken slechts heel beperkte schoolcontextuele effecten. Wel vinden we een consistente invloed van individueel slachtofferschap van geweld op school op de individuele verschillen in de drie dimensies van onveiligheidsbeleving.
Het begrip sociaal kapitaal werd al uitvoerig behandeld in de basistekst ‘Netwerken, vertrouwen en wederkerigheid. Over de complexiteit van het concept sociaal kapitaal’ (Welzijnsgids-Noden, Relatiepatronen, Afl.75 dec.2009, Buf.1-36). Deze bijdrage richt zich op de rol van sociaal kapitaal als determinant van gezondheid en welzijn. In de internationale literatuur is de invloed – zowel de positieve als de negatieve invloed – van sociaal kapitaal op gezondheid regelmatig aangehaald. Dit artikel geeft aan de hand van een historisch kader weer dat de aandacht voor de sociale determinanten van gezondheid geen nieuw verschijnsel is. Nadien wordt beschreven hoe verschillende componenten van sociaal kapitaal zowel op micro- als op macroniveau met gezondheid en welzijn in verband worden gebracht. Ten slotte wordt dieper ingegaan op drie dimensies van sociaal kapitaal, namelijk bonding, bridging en linking sociaal kapitaal, en hun invloed op gezondheid. Maar eerst en vooral staan we kort stil bij de betekenis en kenmerken van het begrip sociaal kapitaal.
Eerst worden de concepten naked en covered short selling gedefinieerd, waarna hun impact op de vereffening, marktliquiditeit en het prijsvormingsmechanisme wordt onderzocht. De Belgische noodmaatregelen m.b.t. short selling, die werden ingevoerd door het KB van 23 september 2008, worden vervolgens in detail geanalyseerd. Daarna wordt nader ingegaan op het door CESR voorgestelde model houdende een pan-Europees stelstel voor de bekendmaking van nettoshortposities. De huidige Belgische noodmaatregelen worden tot slot afgetoetst aan het model van CESR.
In de lente van 2010 onderzochten Sarah Van Leuven en Valerie Bourgeois (Center for Journalism Studies, Universiteit Gent) de invloed van voorverpakt materiaal – persberichten, berichten van nieuwsagentschappen of andere media… – op de kwaliteit van de journalistiek. Dit leverde enkele opvallende resultaten op. Zo blijkt onder andere dat niet alle journalisten even transparant berichten over de bronnen die ze gebruiken bij het schrijven van een nieuwsbericht. Ondanks de toegenomen tijdsdruk, zijn grote en diepgravende stukken vooral van eigen makelij. Kant-en-klaar-nieuws en knip-en-plakwerk blijven vooral voorbehouden voor korte, feitelijke artikels. Ten slotte tonen de resultaten aan dat het gebruik van persberichten een fenomeen is dat in de hedendaagse journalistiek steeds belangrijker wordt, maar niettemin enkele gevaren kan inhouden.
In deze bijdrage wil ik een korte, klare verkenning maken van een prangend moreel vraagstuk: het belang dat wij hechten aan natuurlijk en authentiek leven. Die termen worden vaak ingeroepen als toetssteen om uit te klaren of afwijkend gedrag ziek of moreel verwerpelijk is. Dat anorexia een positieve, zelfgekozen levensstijl zou zijn – zoals aanhangers van de ‘pro-ana’ beweging zich dat voorstellen – wordt zo vaak bestreden op grond van tegennatuurlijkheid van het gedrag en onechtheid van de gedachte. Zelfverstervende monniken, daarentegen, worden verheven tot de heiligenstand – hun gedrag getuigt plots van bovennatuurlijkheid en een hogere authenticiteit. Immers, zij volgen een zuiver geestelijk, goddelijk richtsnoer, hebben zich bevrijd van natuurlijke, aardse driften. ‘Natuurlijkheid’ speelt dus een diepdubbele rol: enerzijds het grote ideaal, anderzijds de grote kwaal. Om tot de angel van het vraagstuk te komen en klaarheid te scheppen, trek ik het blikveld open naar de grondvraag: mogen wij ons lichaam en geest drastisch hervormen? En zo ja, op welke manieren, en hoe ver mag het gaan? Anders gesteld: welke zijn de verboden middelen, welke de verboden lichamen? Deze vragen worden steeds prangender in een tijdperk waarin steeds meer technologieën worden ontwikkeld waarmee we rechtstreeks in ons lichaam kunnen ingrijpen om onszelf te ‘verbeteren’.
Deze noot is een korte bespreking van de zaak Neulinger and Shuruk v. Switzerland, EHRM 6 juli 2010 (GK), nr. 41615/07 betreffende een geval van internationale parentale ontvoering. De Grote Kamer onderwerpt in deze zaak "het belang van het kind" aan een grondig onderzoek, en komt tot het besluit dat het tijdsverloop hierbij een beslissende factor kan zijn. Dit met name wanneer het gaat over een kind dat ontvoerd wordt op zeer jonge leeftijd en vervolgens gedurende een geruime tijd bij de ontvoerende ouder verblijft. Het belang van het kind vereist in dat geval dat het kind op zijn gewone verblijfplaats kan blijven, ook al is dit bij de ontvoerende ouder.
In deze bijdrage vragen de auteurs zich af of de rol van een Belgisch gemeenteraadslid in de praktijk werkelijk verwaterd is tot louter ritueel mopperen dan wel legitimeren, of er daarin tussen raadsleden verschillen bestaan en hoe we die eventueel kunnen verklaren. Een eigenaardige vaststelling is immers dat enerzijds het probleem rond het functioneren van raden en raadsleden wordt (h)erkend, maar dat we anderzijds tot op heden weinig concreet empirisch bewijs voor dit disfunctioneren terugvinden. De drie auteurs proberen om dit hiaat op te vullen door een antwoord te formuleren op de vraag: fungeren Belgische raadsleden in de praktijk als hoeksteen of toch eerder als broksuk van de lokale democratie?
De Europese (en ook trans-Atlantische) ruimte was aan het begin van de twintigste eeuw een dankbare omgeving voor sociaal geëngageerde activisten en intellectuelen. Tijdens de laatste fase van de lange negentiende eeuw kende grensoverschrijdende contacten een tot dan toe ongekende bloei en zagen tijdgenoten een vroege voorafspiegeling van de huidige mondialisering, dit in sterk contrast met de naderende botsing tussen de staten. Tegen deze achtergrond grepen velen de kans om zich transnationaal te organiseren in formele en informele netwerken waarin informatie, ideeën en strategieën omtrent een of meerdere sociaalreformistische bewegingen werden uitgewisseld. Dit artikel focust zich op een klein tandwiel binnen dit grotere geheel (een sindsdien vergeten associatie, meer bepaald de oprichter en directeur daarvan) en reconstrueert aan de hand daarvan hoe verschillende invloeden in tandem met deze brede uitkijk op de wereld een verklaring kunnen bieden voor enkele van de toenmalig populaire gedachtestromen. Meer bepaald hoe het denken en handelen binnen de vrouwenbeweging aan het begin van de twintigste eeuw op deze manier mee vorm werd gegeven binnen dit soort milieus, waar individuen uit uiteenlopende werelden en met verschillende achtergronden samenkwamen.
Binnen het Vlaamse beleidsthema ‘Sport voor Allen’ voert het Steunpunt ‘Cultuur, Jeugd en Sport’ (CJS) verschillende onderzoeksprojecten uit. Eén van de onderzoeksprojecten is een evaluatie van de impact van projecten gebaseerd op het ’10.000 Stappen’ concept. Deze bijdrage biedt de lezer een inzicht in de achtergrond van deze evaluatie, de resultaten en relevante beleidsaanbevelingen. Het onderwerp sluit ook aan op de bijdrage ‘Bewegingspromotie met 10.000 stappen Vlaanderen: Elke stap telt’ (zie: VTS nr. 218, blz. 43-47).
Net zoals in andere beleidsdomeinen wint beleidsevaluatie geleidelijk aan aandacht binnen het domein van politie, justitie en veiligheid. Potentiële actoren van beleidsevaluatie zijn de wetenschappelijke onderzoeksinstellingen die op basis van onafhankelijk beleidsevaluerend onderzoek een antwoord kunnen formuleren op de vraag naar de wenselijkheid om het gevoerde beleid verder te zetten en de voorwaarden die daaraan verbonden zijn. In deze bijdrage stellen we de vraag naar de plaats en betekenis van evaluatieonderzoek in de ontwikkeling van de veiligheids- en preventieplannen vanaf 1991 tot vandaag. 
Bij de vraag naar de plaats van evaluatieonderzoek stellen we vast dat beleidsevaluatie oorspronkelijk een taak was voor onafhankelijke onderzoekinstellingen maar dat deze verantwoordelijkheid verschoven is naar de contractanten van de veiligheids- en preventiecontracten, waardoor ook het evaluatieonderzoek veranderde in een administratieve evaluatie met het oog op verlenging van de contracten. 
Voor het beantwoorden van de tweede vraag over de betekenis van evaluatieonderzoek werd een beroep gedaan op het bestuurskundige model van Weiss dat de relatie tussen onderzoek en beleidspraktijk conceptualiseert.  
Deze verkennende bijdrage is het resultaat van een interdisciplinaire oefening tussen bestuurskunde en criminologie: op basis van bestuurskundige modellen en concepten inzake beleidsevaluatie werd een criminologisch beleidsdomein geëxploreerd en geanalyseerd. De theoretische kennis hieromtrent werd aangevuld met interviews met sleutelfiguren op lokaal en federaal niveau.
Dit standaardwerk bespreekt de organisatie en de techniek van het dubbel boekhouden aan de hand van de Belgische boekhoudwetgeving. Het boek is gestructureerd volgens de verschillende bedrijfsprocessen. Dit boek stelt de lezer in staat zelf alle transacties boekhoudkundig te verwerken en een dubbele boekhouding op een correcte wijze af te sluiten.
Er bestaat weinig eensgezindheid met betrekking tot de geografische schaal waarop het stedenbouwkundige model van de compacte stad functioneert, bekeken vanuit de verplaatsingspatronen van haar bewoners en gebruikers. In Vlaanderen is de gemiddelde afstand die per verplaatsing overbrugd wordt (12.5 km) te groot om nog geassocieerd te kunnen worden met de schaal van de bestaande compacte steden. Dit betekent echter niet dat de veronderstelde relatie tussen de ruimtelijke karakteristieken van de compacte stad en verplaatsingsgedrag van haar bewoners en gebruikers niet langer geldig is.
We onderzoeken de impact van verschillende maten voor ruimtelijke nabijheid op de pendelafstanden in Vlaanderen, waarbij we aannemen dat de ritlengte een goede indicator is voor de duurzaamheid van de verplaatsing. Om ruimtelijke nabijheid te meten maken we gebruik van klassieke indicatoren, zoals woondichtheid, jobdichtheid en ruimtelijke diversiteit, waaraan we de “minimale pendelafstand” toevoegen. De minimale pendelafstand moet begrepen worden als de theoretische afstand die elke werknemer minimaal zou moeten afleggen om zo dicht mogelijk bij huis te werken, uitgaande van de huidige ruimtelijke configuratie van woningen en jobs.
Bij de statistische analyse houden we rekening met verstoring door schaalbaarheid van ruimtelijke eenheden en ruimtelijke autocorrelatie. Op basis van een ruimtelijk regressiemodel stellen we significante verbanden tussen ruimtelijke nabijheid en pendelafstanden vast. Een hoge woondichtheid hangt samen met kortere ritten, terwijl voor een hoge jobdichtheid een tegenovergesteld verband waargenomen wordt. Ook een hoge mate van ruimtelijke diversiteit in de zones waar de pendelbewegingen ’s ochtends vertrekken is gelinkt aan kortere verplaatsingen. De minimale pendelafstand loopt ten dele gelijk met de geobserveerde pendelafstand, wat aangeeft dat ruimtelijke nabijheid inderdaad de afgelegde afstanden beïnvloedt. Opmerkelijk is dat deze resultaten geldig zijn op het regionale schaalniveau, dus ook buiten de gebieden die als compacte stad kunnen worden omschreven.
"Het spel voorbij de waanzin: een theatrale praktijk?" tast de grensgebieden tussen de werelden van de theatrale verbeelding en de psychiatrie af. Het boek bundelt de lezingen 'over gekte en theater' die op de studiedag "Het spel van de waanzin" gepresenteerd werden, aangevuld met nieuwe bijdragen door theateronderzoekers en -makers. De studiedag kaderde in de gelijknamige tentoonstelling in het Gentse Museum Dr. Guislain; een tentoonstelling die getuigde van de eindeloze reeks gezichten van de waanzin: de megalomaan, de dwaas, de freak, de melancholieke eenzaat, het miskende genie ...
Evenveel variaties in theatrale visies op de waazin worden in het boek behandeld door onderzoekers en kunstenaars. Naast die van samenstellers Evelien Jonckheere, Christel Stalpaert en Katrien Vuylsteke Vanfleteren zijn ook bijdragen opgenomen van Patrick Allegaert, Christian Biet, Marijs Boulogne, Thomas Crombez, Marc de Kesel, Viviane De Muynck, Violaine Heyraud, Luc Joosten, Hanneke Pauwe, Frank Peeters, Dirk Roofthooft, Dominique Van malder, Benjamin Van Tourhout, Karel Vanhaesebrouck en Staf Vos.
'Lessen in goed wonen' introduceert de lezer in een bijzondere vorm van woonadvies, eigen aan de naoorlogse periode in België. Het boek werpt een licht op een breed debat over zogenaamd ‘goed' of ‘beter' wonen. Heel wat gesprekspartners waren bij dit debat betrokken: overheidsinstellingen, architecten, designers, beroepsorganisaties, socioculturele verenigingen, producenten en bouwmaatschappijen. Talrijke tentoonstellingen, boeken, artikels, lezingen en lessenreeksen waren bedoeld om de bezoeker, lezer of toeschouwer te informeren en ‘op te voeden' inzake wooncultuur. Het naoorlogse debat over ‘goed wonen' was geworteld in het interbellum, maar kreeg onder invloed van de politieke en maatschappelijke evoluties, de woningnood, de industrialisatie en de vernieuwingen in de bouwsector, het meubelbedrijf en de huishoudtechnologie een uitgesproken nieuwe dynamiek. Fredie Floré bespreekt in 'Lessen in goed wonen' de inhoud van de vernieuwde educatieve vertogen en in het bijzonder de hieraan gekoppelde ruimtelijke modellen voor de woning. Ze laat ook zien hoe de woonvoorlichting omstreeks 1958 - het jaar van de wereldtentoonstelling in Brussel - onder toenemende druk kwam te staan.
De Romeinse provinciehoofdstad Reims wist zich ook na de volksverhuizingen een machtspositie te verwerven: het aartsbisdom Reims wist zich blijvend op te werpen als de kerk waarin de koningen van Frankrijk gezalfd en gekroond werden. De bijdrage toont de ontwikkeling van mythen en legenden die de stichting van Reims met die van Rome, en de bekering van Clovis met die van Constantijn in verbinding brachten. De geschiedenissen van Gregorius van Tours, van Flodoardus van Reims, en het Leven van de Heilige Remigius geschreven door Hincmar aartsbisschop van Reims, tonen de ontwikkeling van steeds grotere machtsaanspraken voor de Kerk in het algemeen en voor de kerk van Reims in het bijzonder. In al deze verhalen spelen vrouwen (Clothilde, de Heilige Helena, later Jeanne d’ Arc) de rol van middelares, wat hen vergelijkbaar maakt met vrouwe Ecclesia en met de Middelares waaraan de kathedraal Notre-Dame is opgedragen. De zeer rijke iconografie waarvoor de dertiende-eeuwse kathedraal van Reims terecht beroemd is, laat toe deze legenden en deze aanspraken ook te lezen in steen.