clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In 1867 vatte Hendrik Conscience (1812-1883) een ambitieus muziekproject aan: hij zou voor de Gentse componist Karel Miry (1823-1889) een operalibretto schrijven. Conscience baseerde het libretto op De pelgrim in de woestyn, een enigszins merkwaardige novelle die hij 27 jaar eerder had gepubliceerd in het debuutnummer van de literaire periodiek De Noordstar (1840). Het resultaat van deze samenwerking tussen een debuterend librettist en een ervaren en gevierd componist is de opera Dedichterenzijndroombeeld, die te Brussel in première ging op 1 december 1872. Ondanks de lovende recensies van tijdgenoten (zoals Julius Hoste), zou de opera slechts één keer opgevoerd worden. Adelheid Ceulemans en Jan Dewilde lichten in dit artikel de ontstaansgeschiedenis van Dedichterenzijndroombeeldtoe, van de publicatie van de novelle in 1840 tot de première van de opera in 1872. De pelgrim in de woestyn en Dedichterenzijndroombeeld worden tekstueel geanalyseerd en met elkaar vergeleken (vanuit een tekstanalytisch perspectief). Beide werken (novelle en opera) worden ook gesitueerd in respectievelijk de literair-historische en de muziek-historische context (de literaire romantiek; première en receptie van de opera
Praktisch administratief recht volgt het concept van de Praktisch recht-reeks. <br/> <br/>In de tekst wordt verwezen naar rechtsbronnen en zijn er talrijke concrete voorbeelden opgenomen die voor een meer praktische benadering van de theoretische beschouwingen zorgen. Dit maakt het boek ook bijzonder geschikt voor zelfstudie. <br/> <br/>Achteraan het boek vindt u een uitgebreide oefeningenmodule bij ieder hoofdstuk, alsook één oefening die kennis van het hele boek vereist. Vergelijkbare, integrale oefeningen worden voor docenten op de ondersteunende website www.praktischrecht.be ter beschikking gesteld. Hier vindt u ook extra casussen en de oplossingen. Docenten kunnen een persoonlijke code om het docentenmateriaal te ontsluiten, aanvragen via helpdesk@deboeck.com. Vergeet hierbij niet uw stamboeknummer te vermelden. Studenten kunnen inloggen met de code die zij terugvinden binnenin de kaft van het boek. <br/> <br/>U behandelt niet alle onderdelen die het boek bundelt en u stelt dan ook liever zelf uw eigen boek samen? Dat kan! Met onze service 'Printing On Demand' bieden wij u de mogelijkheid om snel en eenvoudig uw eigen boek samen te stellen. U hoeft enkel de gewenste hoofdstukken te selecteren en de afwerking te kiezen. Op het titelblad bieden wij u tevens de mogelijkheid om het boek verder te personaliseren.
Godsdienst, religie, levensbeschouwing en hun varianten zijn zo oud als de mens. Geloof is van ‘in den beginne’, maar dan in zoveel gedaanten als er mensen zijn. Deze verschillende vormen hebben minstens één ding gemeen: het zoeken naar zingeving, het vinden van een betekenis voor het onzekere bestaan, van antwoorden op grote en kleine vragen. Zeer veel mensen vinden dergelijke antwoorden in de boeken die in deze tentoonstelling centraal staan. Het zijn kanalen van zingeving in het leven van de individuele jood, christen of moslim. Voor gelovigen hebben deze boeken een goddelijke betekenis, zijn deze geschriften tekens die heden met toekomst, hiernu- maals met hiernamaals verbinden, en waarmee men zorgzaam moet omgaan. Het zijn bovenmenselijke, sacrale, ja, voor sommigen zelfs Heilige Boeken.
ACHTERGROND Functionele magnetische-resonantiebeeldvorming (fmri) is een belangrijk onderzoeksinstrument voor het opsporen van neurale netwerkproblemen bij schizofrenie. Het belang van een aangepaste taak voor het onderzoek met fmri bij schizofrenie blijft echter vaak onderbelicht. DOEL Aantonen hoe de keuze van een taak fmri-resultaten bij schizofrenie op hersenniveau beïnvloedt, in het bijzonder door prestatiegerelateerde problemen. METHODE We schetsen een beknopte geschiedenis van de functionele neurobeeldvormingstechnieken om de plaats van fmri voor de opsporing van disfunctionele netwerken bij schizofrenie duidelijk te maken. Ook maken we duidelijk waarom door de snelle ontwikkeling van de techniek en analysemethodes bij beeldvormingstechnieken de keuze van de taak in de scanner een steeds groter belang krijgt voor het meten van specifieke verschillen bij psychiatrische stoornissen. RESULTATEN Met voorbeelden uit eigen onderzoek illustreren wij het complexe verband tussen cognitieve problemen bij patiënten met schizofrenie tijdens de taakuitvoering en verschillen in hersenactiviteit gemeten met fmri. Het belang van taakonafhankelijke neurale netwerken voor de interpretatie van dit verband wordt toegelicht. CONCLUSIE De ontwikkeling van taken waarbij vermeden wordt dat prestatieverschillen door aspecifieke factoren zoals demotivatie of opgave neurale activiteit beïnvloeden, is cruciaal voor het verder onderzoek met fmri bij schizofrenie.
De financiële en economische crises van de laatste jaren hebben de spanning tussen innovatie en ondernemen aan de ene kant en rechtsregels aan de andere opnieuw op de voorgrond geplaatst. Vaak wordt de markt opgevat als een min of meer autonoom veld binnen de samenleving. Vandaag bestaat nog de algemeen verspreide overtuiging dat in de markt een eigen dynamiek heerst die door overheidsoptreden kan worden verstoord. Doorheen de Westerse geschiedenis echter zijn samenlevingen in hun geheel fundamenteel economisch geweest. Bovendien hebben in alle perioden van het verleden gezagdragers, en ook corporaties en private instellingen die door hen werden erkend, regels over commerciële transacties en situaties naar voren geschoven, niet alleen om fraude te voorkomen en te sanctioneren, maar ook ter ondersteuning. De rijke traditie van het Westerse handels-, faillissements- en vennootschapsrecht, van de Romeinse tijd tot vandaag, biedt hiervan tal van voorbeelden. In dit boek worden deze thema's onderzocht vanuit een historisch-rechtsvergelijkend perspectief en wordt vastgesteld dat historische tradities weerbarstig zijn en dat ze het geldende recht blijven beïnvloeden.
In 1870 verzorgde Guillaume De Longé een uitgave van De statuyten der stat van Antwerpen ghenaempt het Gulden Boeck, in het eerste volume van de editie van costuymen van de stad en vrijheid van Antwerpen, in de reeks Coutumes du pays et duché de Brabant van de Koninklijke Commissie voor de uitgave der Oude Wetten en Verordeningen van België. Dat Gulden Boeck is een verzameling van Antwerpse normen uit de vroege zestiende eeuw. In het vermelde volume werd ook de compilatie van costuymen van Antwerpen uit 1548 uitgegeven. <br/> <br/>In tegenstelling tot die laatste costuymen, heeft het Gulden Boeck zelden de aandacht getrokken, en zelfs niet van onderzoekers van het Antwerpse recht. Dat kan verklaard worden door de rijkdom van de costuymen van 1548, en van de latere costuymen van 1570, 1582 en 1608. De omvangrijke en uitgebalanceerde inhoud van die bundelingen van Antwerpse rechtsregels steekt inderdaad schril af tegen het Gulden Boeck. De meeste auteurs wezen bijna uitsluitend op het beperkte en weinig doordachte karakter van dat laatste werk. Ze hadden daarbij echter niet veel oog voor de context van het ontstaan van de tekst en voor zijn evolutie. Die zijn nochtans van groot belang voor een goed begrip van de groei van het Antwerpse recht in de periode tussen circa 1490 en circa 1565, toen de stad van een middelgrote centrumplaats een internationale handelsmetropool werd. De tekstuele traditie van het Gulden Boeck biedt een inkijk in de langzame uitwerking, abstrahering en indeling van voordien summiere, en vaak ongeschreven en rechterlijk toegepaste, regels en principes tot een logisch-sluitend geheel van gedetailleerde, op tekst gestelde bepalingen van Antwerps privaatrecht. Bovendien tonen de opeenvolgende herwerkingen van versies van het Gulden Boeck aan dat het Antwerpse recht ook inhoudelijk in volle ontwikkeling was. Uit andere juridische teksten, zoals ordonnanties, een rechtsboek en proeven van hoofdstukken van de costuymen van 1548, uit de periode tussen circa 1510 en circa 1550, blijkt eveneens dat de spanningen tussen de autoriteit van teksten en vernieuwing in die tijd groot waren, aangezien tal van vijftiende-eeuwse normen in het licht van sterk gewijzigde economische en sociale omstandigheden werden aangevuld en zelfs veranderd. Pas naar aanleiding van de redactie van de costuymen van 1548 werden bepaalde juridische twistpunten min of meer definitief beslecht.
We onderzoeken het voorkomen van retorisch im- pressiemanagement in de brieven aan de aandeel- houders die we traditioneel terugvinden in de jaar- verslagen van beursgenoteerde ondernemingen. Een begeleidende brief aan de aandeelhouders wordt meestal opgesteld in naam van de CEO of van de voorzitter van de raad van bestuur en bespreekt de verwezenlijkingen van het voorbije boekjaar van de onderneming in brede zin en de uitdagingen voor de toekomst. De resultaten en prestaties van de onderneming worden in een begeleidende brief aan de aandeelhouders veelal gekaderd in de algemene economische omgeving waarin het bedrijf werk- zaam is. In tegenstelling tot de eigenlijke jaarreke- ning en het wettelijk voorgeschreven jaarverslag zijn begeleidende brieven aan de aandeelhouders vrij- willig opgestelde documenten en nauwelijks gere- guleerd. We onderzoeken de inhoud en de retori- sche stijlkenmerken van de aandeelhoudersbrief aan de hand van geautomatiseerde linguïstische tekst- analyse. Op basis van een factoranalyse van de geïdentificeerde linguïstische stijlkenmerken onder- scheiden we drie prominente samengestelde retori- sche gedragspatronen: een assertief zelfpresentatie- patroon (emphatic assertiveness), een defensief profiel (cautious sensegiving) en een rationaliseren- de houding (rational appeal). Naast het vaststellen van de retorische impressiemanagementpatronen in de aandeelhoudersbrieven, wordt in de empirische analyse nagegaan in hoeverre de retorische impres- siemanagementprofielen in de aandeelhoudersbrie- ven nuttige informatie bevatten voor externe finan- ciële analisten en informatiewaarde hebben voor het voorspellen van de toekomstige financiële prestaties van de onderneming.
Belgen doen het beter. Toen in 2003 een zelf- benoemde staatscommissie van onderzoekers en adviseurs deze conclusie trok, kreeg dit niet alleen in Nederland heel wat weer- klank. Zeker in Vlaanderen keek men tot dan op naar bestuurlijk Nederland, waar alles toch net iets beter geregeld leek. De laatste jaren is de bestuurlijke idolatrie wel wat getemperd, maar niette- min blijven de Nederlandse bestuurlijke discussies een belangrijke bron van inspiratie voor vooral het Vlaamse bestuurlijke beleid. Bij heel wat observatoren leeft de overtuiging dat wanneer het regent in Den Haag, het druppelt in Brussel. Reden te meer om het regeer- akkoord van het kabinet-Rutte-Asscher 3 onder de loep te nemen. Wat zijn de bestuurlijke agendas? Wat zijn de kritieke punten? En wat betekent dit voor Vlaanderen? Dit artikel gaat in op een aantal opvallende passages uit het regeerakkoord. We geven de citaten letterlijk weer en bespreken vervolgens de inhoud en impli- caties van de voorstellen. We stellen ons ook de vraag wat dit zou kunnen betekenen voor het Vlaamse debat.
De onderzoeksgroep management en bestuur van de Universiteit Antwerpen maakte onlangs een draaiboek op voor de samenwerking tussen gemeente en OCMW. Daarin wordt vooral gefocust op de beheersmatige samenwerking, meer bepaald de ondersteunende diensten. In dit artikel wordt ingegaan op misschien wel het belangrijkste onderwerp, namelijk hoe het personeelsbeleid van beide organisaties op mekaar kan worden afgestemd. In het artikel komen organieke en organisatorische elementen aan bod (integratie van personeelsdiensten, personeel ter beschikking stellen) maar wordt ook meer duiding gegeven bij het personeelsbeleid waarin beide organisaties naar mekaar kunnen toegroeien (rechtspositieregeling, meer aandacht voor HRM in plaats van enkel oog te hebben voor de personeelsadministratie). Kosten en baten van de samenwerking worden kritisch afgewogen. Het artikel wordt ook gevoed met enkele juridische tips.
Recente innovaties in stedelijk sociaal beleid voor achtergestelde buurten evolueren naar een meer bestraffende aanpak. Volgens de Franse socioloog Loïc Wacquant is sociaal beleid, wat hij de linkerhand van de staat noemt, niet de enige manier om armoedeproblematiek en mensen in armoede te reguleren. Hij stelt dat de staat onder neoliberaal bestuur steeds meer gebruikt maakt van haar rechterhand. Financiële maatregelen, het strafrechtelijk apparaat en de politie worden ingezet om armoede en marginaliteit te managen (Wacquant, 2009, 2010). Aan de hand van een casestudy onderzoeken we hoe lokaal sociaal beleid omgaat met de spanningen tussen ondersteunende en bestraffende benaderingen van armoedeproblematiek in de stad. De discussie focust op het De Coninckplein te Antwerpen in de periode van oktober 2010 tot juni 2011. Op en rond dit plein, berucht voor druggebruik, drugverkoop en de aanwezigheid van dakloze en verslaafde pleinbewoners, gebruikte de stad sinds januari 2011 GAS-boetes en trajecten (Gemeentelijke Administratieve Sancties) om zogenaamde overlast te verminderen en om pleinbewoners in zorgtrajecten te dwingen. In de woorden van een van de promotoren van het beleid gebruikt men de rechterhand om mensen in de linkerhand te plaatsen. In de paper wordt deze innovatieve combinatie van controlerende, bestraffende en sociaal ondersteunende logicas besproken in relatie tot hedendaagse tendensen van welvaartstaathervorming. Er wordt bijzondere aandacht geschonken aan het gebruik van betwiste beleidscategorieën zoals overlast, zichtbaarheid en vrijblijvende hulpverlening.
Macro-economische indicatoren uit de nationale boekhouding domineren het besparingsdebat. Het gaat om het overheidsbeslag, het begrotingstekort/BBP en de publieke schuld/ BBP. Vaak gaat de discussie over cijfers na de komma. Dit artikel concludeert dat er heel wat ruis zit op deze indicatoren. De metingen van zowel de noemer (het bruto binnenlands product) als de teller (het aandeel van de overheid) zijn inaccuraat. Deze vaststelling doet vragen rijzen over de waarde van macro-economische indicatoren in het besparingsdebat. Eerder dan een oppervlakkig discours over wat meer of wat minder overheid, pleit ik voor een diepgaandere discussie over de rol van de overheid in concrete maatschappelijke sectoren.
In deze studie worden individuele verschillen in leren bij studenten in de lerarenopleiding die stage lopen in kaart gebracht aan de hand van het referentiekader van Oosterheert (2001). Daarnaast wordt de relatie tussen deze kenmerken van leren en motivatie verkend vanuit de prestatiedoelentheorie. De resultaten tonen aan dat studenten in stages het leren onderwijzen zien als lesgeven en uitproberen, maar kennelijk ook veel behoefte hebben aan ondersteuning door anderen. Ze stappen op hun mentor en collegas af en kijken naar hun leerlingen om hun eigen lessen te evalueren. Negatieve leservaringen vormen voor hen geen bron van informatie maar eerder een bezorgdheid. Hoe studenten leren in stages hangt matig samen met hun motivatie voor leren. Er treden vooral verschillen op in stageleren naargelang de afstudeerrichting die studenten volgen. Implicaties voor onderzoek en praktijk worden toegelicht.
In deze noot wordt onderzocht welke invloed het arrest Petrova van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens heeft op de rechtspositie van de nabestaanden bij orgaanwegneming na overlijden in België. Hoewel het arrest voor interpretatie vatbaar is, kan eruit worden afgeleid dat artikel 8 EVRM in principe een subsidiair, eigen verzetsrecht voor de nabestaanden omvat. De Belgische wetgeving erkent dergelijk verzetsrecht niet. Een veroordeling van België lijkt niettemin veraf.
Identiteitsvorming tijdens de Belgische Kamerdebatten over talen in bestuurszaken in 1932 Karen Lauwers De literatuur over de Belgische taalwetgeving vertrekt nog vaak van stabiele identiteiten die op een stabiele wijze in het parlement worden vertegenwoordigd. Deze bijdrage tracht via een integratie van linguïstische methoden een andere blik te werpen op de totstandkoming van de wet over talen in bestuurszaken in 1932. In deze specifieke casestudy van de Kamerde batten uit die periode worden de identificatie - en alterificatieprocessen van verschillende volksvertegenwoordigers onder de loep genomen. Het is de bedoeling om de diverse (taalkundige) groepen te ontleden waarin de Kamerleden zichzelf of anderen onderb rachten tijdens de debatten en om na te gaan welke kenmerken ze hier al dan niet expliciet aan toekenden om hun argumenten te legitimeren. P er deelthema van de discussie wordt gevraagd of er sprake was van geografische (nationale, subnationale of regionale ) identificaties en of die versterkt of doorkruist werden door andere (bijvoorbeeld partijpolitieke) vormen van identificatie. Zo kan vastgesteld worden hoe men uiteindelijk tot de nieuwe wet over talen in bestuurszaken in 1932 gekomen is , met welke groepe n individuele politici zich identificeerden om hun standpunten te legitimeren en hoe dit veranderde door de debatten heen. De aandacht wordt met andere woorden verschoven van de uiteindelijke resultaten naar het proces dat eraan voorafging en dus naar de v rij complexe in - en uitsluitingsdynamieken die achter de relatief eenduidige stemming schuilgingen. Hieruit blijkt dat de spanningen binnen voornamelijk de Franstalige en de Brusselse groepen veel groter waren dan in de bestaande literatuur wordt erkend.
In de maatschappelijke discussie rond de zogenaamde taalverloedering waaraan de huidige generatie jongeren ten prooi zou vallen, wordt wel vaker met een beschuldigende vinger gewezen naar nieuwe communicatietechnologieën zoals chat en sms. Het taalgebruik dat tieners in hun online conversaties produceren, zou voor buitenstaanders maar moeilijk te begrijpen zijn en bovendien een nefaste invloed hebben op hun offline taal- en spellingsvaardigheden. Wetenschappelijk bewijs hiervoor werd tot nu toe nog niet geleverd. Om een debat te kunnen voeren over de impact van het gebruik van sociale media in het algemeen en van chattaal in het bijzonder, is evenwel in de eerste plaats een gedetailleerde en veelzijdige beschrijving van die chatcommunicatie nodig, die verder kijkt dan ongefundeerde stereotypen en uitvergrotingen. Daarom werd aan de Universiteit Antwerpen tussen 2007 en 2013 een omvangrijk corpus van spontane en informele Vlaamse tienerchattaal verzameld. Uitvoerige analyses leggen een aantal opvallende tendensen bloot.
ACHTERGROND De complexe zorgsituatie bij het verplegen van psychiatrische patiënten maakt dat verpleegkundigen voortdurend voor ethische dilemmas komen te staan. Het ethische klimaat op een afdeling is hierbij van groot belang. Deze studie is de eerste naar dit ethisch klimaat in de psychiatrie. DOEL Onderzoeken of de enige vragenlijst die het ethisch klimaat in algemene ziekenhuizen meet, de Hospital Ethical Climate Survey (hecs), een valide en betrouwbaar instrument is voor de psychiatrie. METHODE Cross-sectioneel onderzoek, uitgevoerd in een psychiatrisch ziekenhuis in Vlaanderen. Alle 320 verpleegkundigen werden uitgenodigd om deel te nemen, met een respons van 265. De factorstructuur van de hecs werd nagegaan via exploratieve principalecomponentenanalyse (pca) en confirmatorische factoranalyse (cfa). De betrouwbaarheid van de verkregen subschalen werd onderzocht. RESULTATEN Vijf factoren werden geïdentificeerd, waarbij de gevonden factorstructuur van de vertaalde hecs grotendeels overeenkwam met die van het originele instrument en met de onderliggende theoretische basis. Door de toegevoegde items over paramedici werd de dimensie verhouding met arts uitgebreid naar verhouding met andere disciplines. CONCLUSIE De betrouwbaarheid van het instrument bleek goed en was vergelijkbaar met die in vroeger onderzoek in de somatische gezondheidszorg. De onderzochte setting had significant betere scores voor ethisch klimaat dan eerder onderzochte settings.
In deze noot wordt stilgestaan bij de veroordeling van een arts die patiëntengegevens had doorgegeven aan de medische industrie. Eerst wordt bekeken welke de wisselwerking is tussen de strafbaarstelling van de schending van het beroepsgeheim en het misdrijf van onrechtmatige verwerking van persoonsgegevens. Verder wordt aangegeven dat de strafmaat gesteld op de schending van het beroepsgeheim niet meer in de actuele context past, zeker wanneer het gaat om de bekendmaking van informatie met een economische waarde.
Ook de Nederlandse beoefenaars van het recht van de intellectuele eigendom zijn zonder meer vertrouwd met de verschillende ‘klassieke’ bronnen van het intellectueel eigendomsrecht in België: de auteurswet van 30 juni 1994, de octrooiwet van 28 maart 1984, de wet databanken van 31 augustus 1998, enz. Al deze verschillende intellectuele eigendomswetten zullen weldra opgeheven worden. Het merendeel van de wetgeving inzake het recht van de intellectuele eigendom wordt immers overgeheveld naar een nieuw wetboek, waarin het grootste deel van de Belgische economische wetgeving zal terug te vinden zijn, namelijk het Wetboek van Economisch Recht (WER). Deze bijdrage geeft een overzicht van de hele codificatieoefening met een overzicht van de inhoud van boek XI waarin de wetgeving inzake intellectuele rechten, zoals deze gold voor de inwerkingtreding van het WER, werd samengebracht. Daarbij werd steeds de laatst aangenomen wet gecodificeerd, zelfs indien deze nog niet in werking was getreden, wat o.m. in de sector van het auteursrecht, het octrooirecht en het kwekersrecht het geval was. De Belgische wetgever heeft zich evenwel niet beperkt tot een loutere coördinatieoefening. Een aantal wijzigingen en nieuwigheden werden aangebracht, met als centrale doelstelling de bestaande wetgeving inzake intellectuele rechten te rationaliseren en de juridische zekerheid te vergroten, alsook om Europese richtlijnen om te zetten. Wat het auteursrecht betreft, werd daar nog de specifieke doelstelling van het vergroten van de ‘transparantie’ van het beheer van deze rechten aan toegevoeg. De bijdrage zoemt tenslotte ook in op de regels die eigen zijn aan deze materie maar die niet in boek XI werden geïntegreerd. Het gaat met name om regels die respectievelijk in boek I ‘Definities’, boek XV ‘Rechtshandhaving’ en boek XVII ‘Bijzondere rechtsprocedures’ werden ondergebracht.
Net als de andere Baltische staten heeft Letland in de twintigste eeuw een woelige geschiedenis gekend: het land werd bezet door nazi-Duitsland en tot twee keer toe door de Sovjet-Unie. Dat de Letten slachtoffer waren staat buiten kijf. Maar ook Joden werden massaal vervolgd. Hoe gaat Letland om met dat verleden in zijn musea en gedenkplaatsen? Edward Anders, een Letse Jood die de eerste Sovjetbezetting en de naziperiode meemaakte en die na de oorlog bekend werd als hoogleraar scheikunde in de VS, gaf een boeiende getuigenis.
De Franse historicus Stéphane Audoin-Rouzeau (°1955) heeft heel zijn carrière gewijd aan de Eerste Wereldoorlog. Zijn opvatting daarover gaat lijnrecht in tegen de manier waarop men meestal over die oorlog spreekt en denkt, namelijk in termen van een zinloos offer. Volgens Audoin-Rouzeau beschouwden de tijdgenoten die oorlog echter wel degelijk als zinvol. Die interpretatie leidde tot bittere discussies binnen het Franse historische gilde. In zijn jongste werk legt de historicus zijn persoonlijke en familiale band bloot met de Grote Oorlog.
In De vrouw die de honden eten gaf geeft Kristien Hemmerechts het woord aan Odette, in wie de lezer meteen Michelle Martin herkent, de vrouw van Marc Dutroux, de vrouw die verantwoordelijk is voor de dood van Julie en Melissa. De roman ontketende een polemiek: is het geoorloofd in een roman een stem te geven aan de figuur van de beul? En wat als dit gebeurt op een ogenblik dat de feiten nog vers in het geheugen liggen? De auteur verwijst naar andere werken in dit subgenre en betoogt dat het gerechtvaardigd is inzicht te geven in de figuur van de beul als mens, zonder dat diens daden worden vergoelijkt of gebanaliseerd