clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In 1962 schreef M. STORME in de inleiding van zijn proefschrift: “in tal van geschillen ondervinden de rechtspractici bijna dagelijks dat de bewijslast zeer ernstige problemen kan stellen.” Onverminderd de grote waarde van zijn onderzoek, heeft die uitspraak in 2014 nog niets van zijn geldingskracht verloren. Discussies omtrent de bewijslast zijn nog steeds alomtegenwoordig in de Belgische rechtsleer en rechtspraktijk. Op het eerste gezicht is dat verwonderlijk, omdat de wettelijke regels inzake de bewijslastverdeling een duidelijke indruk geven. Op basis van art. 1315 BW moet hij die de uitvoering van een verbintenis vordert, het bestaan daarvan bewijzen (‘actori incumbit probatio’). Omgekeerd moet hij die beweert bevrijd te zijn, het bewijs leveren van de betaling of van het feit dat het tenietgaan van zijn verbintenis heeft teweeggebracht (‘reus in excipiendo fit actor’). Luidens art. 870 Ger.W. moet iedere partij het bewijs leveren van de feiten die zij aanvoert (‘Onus probandi incumbit ei qui dicit’). Een verdere beschouwing leert dat het de concrete toepassing is van het wettelijk kader dat aanleiding geeft tot grote debatten in de rechtsleer en vele uitspraken van de hoven en rechtbanken.
In 1969 schrijven Serge Gainsbourg en Jane Birkin met het Franse controversiële duet "Je t'aime…, moi non plus" wereldgeschiedenis. In de veronderstelling dat Gainsbourg als antwoord op Birkin’s liefdesverklaring effectief “ik ook niet” bedoelde, vormt deze uitspraak een mooi uitgangspunt voor een studie over de loyale medewerking aan de partijen aan de bewijsvoering. Wanneer partijen er na een onrechtmatige daad niet in slagen om hun geschil minnelijk op te lossen, komen ze voor de rechtbank terecht. Ze staan lijnrecht tegenover elkaar en proberen de rechter van hun eigen aanspraken of verweer te overtuigen. Op het eerste gezicht is het verwonderlijk dat ze dan oog zouden hebben voor legitieme belangen van hun tegenpartij en in wederzijdse loyauteit zouden meewerken aan de bewijsvoering. Die bedenking geldt des te meer wanneer de rechter daar geen specifieke opdracht toe heeft gegeven.
In het Belgisch recht is al heel wat inkt gevloeid over de bewijslastverdeling bij schendingen van informatieverplichtingen door een professional zoals een arts, advocaat, notaris of beleggingsadviseur. Traditioneel neemt ons rechtsstelsel als uitgangspunt dat de informatiegerechtigde moet bewijzen dat de informatieplichtige in zijn verplichting is tekortgeschoten. Dat bewijs is echter niet eenvoudig. Sommigen omschrijven het zelfs als een ‘probatio diabolica’: de persoon die beweert dat hij niet of niet voldoende is ingelicht, moet het bewijs leveren van een negatief feit. In een recente uitspraak lijkt het Hof van Cassatie nu de slinger de andere richting te doen uitslaan.
In het burgerlijk procesrecht moet een partij die de rechter van haar aanspraken wil overtuigen, daarvan het nodige bewijs naar voren brengen (art. 1315 BW en 870 Ger.W.). Dat is niet altijd een eenvoudige opdracht. Het gebeurt regelmatig dat de doorslaggevende bewijsstukken zich in handen van de tegenpartij bevinden3. Aangezien die meestal niet geneigd zal zijn om daar spontaan mee naar boven te komen, zal de andere partij aan de rechter vragen om een onderzoeksmaatregel te bevelen (bv. de overlegging van stukken op basis van de art. 871 en 877 et seq. Ger.W.). Wanneer de rechter deze maatregel toekent, is het mogelijk dat de tegenpartij bewijzen zal moeten voorleggen die in haar nadeel spelen. Aangezien ze er in bepaalde omstandigheden juist belang bij heeft dat de waarheid verborgen blijft, kan ze in de verleiding komen om dat bewijsmateriaal te wissen, te verbergen of te vernietigen. In die gevallen rijst de vraag of een veralgemeend bewijsbeslag een oplossing kan bieden. Bewijsbeslag betekent dat er beslag wordt gelegd op stukken of andere gegevensdragers die zich bij de tegenpartij of een derde bevinden met als doel om deze voor de bewijslevering veilig te stellen. In combinatie
met een voorafgaande procedure op eenzijdig verzoekschrift kan dergelijke beslaglegging een totale verrassing zijn voor de tegenpartij. Aldus is de kans reëel dat er daadwerkelijk bewijs wordt aangetroffen en dat dit bewijs kan worden veiliggesteld.
Vanuit het perspectief van het Europese concentratiecontrolerecht wordt in deze bijdrage ingegaan op de vraag of het speelveld op de Europese fusie- en overnamemarkt gelijk is danwel zou moeten zijn, of dat er juridisch gezien ruimte bestaat voor het beschermen en/of creëren van nationale en Europese kroonjuwelen, en of het al dan niet bestaan van dergelijke ruimte gewenst is.
Op 11 juni 2014 heeft de Europese Commissie een formeel
onderzoek ingesteld naar de door de Nederlandse
belastingdienst afgegeven tax ruling aan koffieketen
Starbucks. De Commissie heeft ernstige twijfels
omtrent de verenigbaarheid van wat werd overeengekomen
in deze ruling met de Europese staatssteunregels.
De uiteindelijke uitkomst van deze zaak is vanuit het
oogpunt van tax planning van een niet te onderschatten
belang. Zij zal namelijk iets kunnen zeggen over de
beleidsmarge die de Commissie de belastingdienst laat
wanneer zij in concrete situaties invulling geeft aan de
beginselen voor transfer pricing, zoals neergelegd in de
Nederlandse belastingwetgeving en de OESO-regels.
De notie pedagogical content knowledge (PCK) werd door Shulman (1986, 1987) geïntroduceerd en verwijst naar de kennis die leerkrachten inzetten bij het ondersteunen van het leren van bepaalde leerinhouden bij leerlingen, rekening houdend met specifieke leerling- en contextkenmerken. De voorliggende studie onderzoekt de PCK van wiskundeleerkrachten en leerkrachten gedragswetenschappen bij het onderwijzen van respectievelijk de normale verdeling en het nature-nurture debat. Daarenboven beoogt de studie de invulling die beide groepen leerkrachten aan PCK geven te vergelijken en na te gaan in welke mate de manier waarop leerkrachten denken over het onderwijzen van hun vak beïnvloed wordt door het vak dat ze onderwijzen. Gebaseerd op de conceptualisering van PCK door Loughran, Berry en Mulhall (2012) werden semi-gestructureerde interviews afgenomen bij vier leerkrachten wiskunde en vier leerkrachten gedragswetenschappen die aan dezelfde groep leerlingen uit de bovenbouw van het secundair onderwijs lesgeven. De interpretatieve analyse van de data toont zowel treffende verschillen (bijv. in de keuze en verantwoording van lesdoelen) als enkele gelijkenissen (bijv. ter evaluatie van de leerinhoud) tussen de PCK van leerkrachten wiskunde en gedragswetenschappen. Daarnaast merken we niet enkel verschillen in de PCK van leerkrachten tussen beide disciplines, maar ook binnen eenzelfde discipline.
CMR hanteert net zoals COTIF-CIM en CMNI een strikt onderscheid tussen de schadevergoeding in geval van schade door verlies of beschadiging enerzijds en vertraging van de levering anderzijds. Vermits de schadevergoeding in geval van verlies of beschadiging vaak veel gunstiger is, heeft de ladingbelanghebbende er alle belang bij te  beargumenteren dat de vertraging verlies of beschadiging tot
gevolg heeft. Wanneer door de vertraging een lading voedingswaren bedorven is, wordt algemeen aanvaard dat het in dat geval gaat om verlies van de lading en dat artikel 23, lid 1 en 2 en de in artikel 23, lid 3 opgenomen limiet speelt.
De vraag is echter of dat ook het geval is indien de voedingswaren nog wel eetbaar zijn, maar ze door de vertraging en de daaropvolgende weigering tot inontvangstneming door de bestemmeling nagenoeg waardeloos zijn geworden.
In de geannoteerde zaak werd deze schadevergoeding wegens verlies inderdaad toegekend, hoewel de vervaldatum van de charcuterie nog niet verstreken was.
Terzake deze problematiek rijzen aldus steevast de volgende twee vragen, nl. is er vertraging en heeft men te maken met vertragingsschade dan wel verlies. Na een analyse van deze Charcuterie-zaak, behandelen we voornoemde vragen door een vergelijking met twee andere zaken waar de bestemmeling weigert de levering te aanvaarden: de Kerststronken-zaak en de Kerstbomen-zaak. In deze zaken duiken een aantal mogelijke onzekerheden op die aan vergoeding van het volledig verlies van de waarde van de goederen bij geweigerde aflevering door vertraging in de weg kunnen staan.
Onbemande luchtvaartuigen zijn innovatief en een specifiek juridisch kader ontbreekt tot op heden. Verschillende kernvragen over het gebruik van onbemande luchtvaartuigen zijn echter al onderworpen aan internationale, Europese of nationale regelgeving. In deze bijdrage onderzoekt de auteur welke beperkingen deze bestaande regels opwerpen voor het professioneel gebruik van algemene luchtvaartuigen en of die regels ook de regelgevende ruimte vóór het aankomende koninklijk besluit kunnen beïnvloeden.
Vragen over de bevoegdheidsverdeling binnen vennootschappen halen met de regelmaat van een klok de krantenkoppen. Bij de teloorgang van Fortis bijvoorbeeld werd er uitgebreid gedebatteerd over de vraag of de raad van bestuur wel bevoegd is om belangrijke vennootschapsactiva te verkopen. Zo ook raakten de gemoederen erg verhit over de noodzaak van ‘say on pay’, m.a.w. inspraak van aandeelhouders over de remuneratie van bestuurders en managers. Ook in de praktijk duiken voortdurend bevoegdheidsvragen op. Welk orgaan is bevoegd voor de niet duidelijk in de wet toegewezen bevoegdheden ? Moet (of kan) de raad van bestuur belangrijke beslissingen voorleggen aan de algemene vergadering ? Mag de algemene vergadering zelf een beslissing nemen wanneer de wet een machtiging aan het bestuursorgaan voorschrijft ? Kan de raad van bestuur bij de voorbereiding van een besluit de mogelijke keuzes voor de algemene vergadering reeds beperken, ook al staat de bevoegdheid van laatstgenoemde vast ? Welke onderdelen van haar beslissing of uitvoeringshandelingen kan de algemene vergadering precies aan de raad van bestuur delegeren ? In welke mate kunnen de statuten afwijken van de wettelijke bevoegdheids­verdeling ?

In het eerste deel van dit boek ontwikkelt de auteur een algemeen kader voor de verdeling van bevoegdheden in Belgische naamloze vennootschappen tussen enerzijds de algemene vergadering en anderzijds de raad van bestuur en situeert ze het ontworpen kader in een ruimere economische, juridische en rechtshistorische context. Het tweede deel bakent de rol van de residuaire bevoegdheden af ten opzichte van de noties ‘impliciete’ en ‘inherente’ bevoegdheden en vice versa en bespreekt vervolgens op systematische wijze de toewijzing van de verschillende concrete bevoegdheden. Het derde (en laatste) deel schept klaarheid in de betekenis van begrippen zoals ‘exclusieve’ versus ‘concurrerende’ bevoegdheden, ‘zelfstandige’ versus ‘gedeelde’ bevoegdheden, ‘machtiging’, ‘exclusief initiatiefrecht’, ‘goed­keuring’, enz; bakent de rol van de raad van bestuur in de voorbereidings- en uitvoeringsfase af en onderzoekt in welke mate de algemene vergadering en de raad van bestuur wettelijk toegewezen bevoegdheden kunnen overdragen en/of delegeren, zowel op permanente als op ad hoc-basis.
Met de liquidatiereserve, ook wel VVPR-ter genoemd, creëerde de regering-Michel een populaire techniek om de verdeling van winsten fiscaal te optimaliseren. Deze werd in de rechtsleer reeds uitgebreid belicht vanuit fiscaalrechtelijke en boekhoudkundige hoek. Aan de vennootschapsrechtelijke aspecten werd tot dusver amper aandacht besteed. Toch blijken in de praktijk twijfels te bestaan over de vraag welke vennootschapsrechtelijke categorie van reserve de liquidatiereserve vormt, de vraag welk orgaan bevoegd is om te besluiten tot de aanleg van de liquidatiereserve en de betaling van de daarmee gepaard gaande heffing en de vraag of een dergelijk besluit wel het vennootschapsbelang dient. In ettelijke vennootschappen bestaan er ook scherpe belangentegenstellingen tussen de aandeelhouders onderling, wat fundamentele én praktische vragen oproept in verband met de gelijkberechtiging van aandeelhouders. Na een beknopte uiteenzetting van de verschillende verschijningsvormen van de liquidatiereserve, toetst dit artikel achtereenvolgens elk van deze kwesties af aan het positieve Belgische vennootschapsrecht. Het sluit af met een aantal mogelijke, nog verder te onderzoeken denkpistes om eventuele ongelijkheden tussen aandeelhouders weg te werken.
Europees recht – Inzage in documenten – Verordening (EG) nr. 1049/2001 – Advies van juridische dienst van Raad betreffende openen van onderhandelingen met het oog op internationale overeenkomst – Uitzonderingen op recht van toegang – Bescherming van openbaar belang op vlak van internationale betrekkingen – Bescherming van juridische adviezen – Gedeeltelijke weigering van toegang
De talrijke modellen en theorieën voor de verklaring van jeugddelinquentie focussen telkens op één of meer structurele factoren, maar verwaarlozen het belang van de jongere zelf en zijn agency of actorschap in het proces van delinquentie. Recent criminologisch desistance-onderzoek benadrukt agency in het proces van ‘desistance’ (stoppen met delinquentie), maar biedt geen helder kader om de betekenis en verklarende waarde van deze concepten voor de start van jeugddelinquentie te duiden. Het voorgestelde onderzoek tracht op basis van theorievorming uit verschillende disciplines en op basis van kwalitatieve interviewdata van jongeren die in Vlaamse jeugdinstellingen verblijven een geïntegreerd kader te ontwikkelen van agency en structure en te duiden hoe deze elementen kunnen bijdragen tot de verklaring van jeugddelinquentie.
PortaVoces vloeit voort uit de grondige herwerking en actualisering van de boeken Vocabulario básico del español: listas temáticas (K. Buyse & N. Delbecque, Wolters 1993) en PortaVoces (K. Buyse, N. Delbecque & D. Speelman, Wolters-Plantyn 2005 & 2009). Het is een thematische woordenschat van de Spaanse taal die op een overzichtelijke manier frequent gebruikte woorden en zegswijzen weergeeft. De woordenschatlijsten zijn opgebouwd volgens thema en moeilijkheidsgraad.

Naast het boek omvat PortaVoces ook een uitgebreide online oefenmodule. Deze Edumatic-module bevat meer dan 15.000 oefeningen met automatische feedback. Zonder afbreuk te doen aan de wetenschappelijke onderbouw en uitgebreidheid hebben de auteurs een schat aan woorden en woordcombinaties in een uiterst heldere en eenvoudige thematische structuur gegoten, waardoor PortaVoces het ideale instrument vormt voor Nederlandstaligen die Spaans willen leren onder begeleiding of op zelfstandige basis.
In het vreemdetalenonderwijs lijkt de uitspraakcomponent vaak bijkomstig te zijn, terwijl het leerproces er eigenlijk mee zou moeten beginnen: het is dé manier om het vertrouwen en vooral het respect te winnen van je Spaanstalige gesprekspartner. Een slechte, onverzorgde en/of “verdachte” uitspraak getuigt meestal van weinig respect voor de taal zelf en ook voor degene die ze als moedertaal spreekt. Basisuitspraak Spaans laat je als Vlaming of Nederlander toe om snel onder begeleiding of op zelfstandige basis de basisuitspraak van het Spaans onder de knie te krijgen. 

Wat je in dit werk zal kunnen lezen en beluisteren (via de downloadbare mp3-files met de juiste uitspraak), is dan ook bedoeld voor iedereen die met Spaans begint of er reeds mee bezig is en op een snelle, aangename, praktische, nietnormatieve en wetenschappelijk gefundeerde manier een “nietverdachte” uitspraak wil bekomen. Als autodidact of in het kader van een opleiding. In dag- of avondonderwijs.
In deze bijdrage gebruiken we het Grote Woononderzoek 2013 om enkele belangrijke trends op de Vlaamse woningmarkt te beschrijven. We stellen vast dat de Vlaamse woningvoorraad de aangroei van de huishoudens goed blijft volgen, maar dat daarbij het aandeel appartementen is toegenomen. Waar vroeger het merendeel van de Vlamingen opteerde voor nieuwbouw, betreft nu het merendeel van de verwervingen de aankoop van een bestaande woning. De eigen woning is daarbij veel minder dan vroeger de definitieve woning. Mede als gevolg van de prijsstijgingen was er een toenemende doorstroming op de eigendomsmarkt. 
Na een decennialange groei van het eigen woningbezit is het aandeel huishoudens dat een eigen woning bewoont, voor het eerst gedaald. Tegelijkertijd was eigen woningbezit sinds het begin van de meting (in 1976) nog nooit zo ongelijk verdeeld. Bij gebrek aan voldoende middelen blijven lage inkomens nog meer dan vroeger aangewezen op de huurmarkt. Positief in dit opzicht is dat de private huurmarkt terug aantrekt. Zorgwekkend is echter het lage en afnemende aantal eengezinswoningen voor verhuur, samen met de verder afnemende betaalbaarheid in de private huur en een aanzienlijk en stabiel aandeel slechte huurwoningen.
Op basis van het Grote Woononderzoek 2013 hebben we een analyse voor Vlaanderen uitgewerkt van het profiel van de deelmarkten, de woonuitgaven en de betaalbaarheid van wonen. Meerdere resultaten werden vergeleken met deze van de Woonsurvey uit 2005. Een belangrijke vaststelling is dat het aandeel eigenaars in 2013 (71%) bijna vier procentpunten lager ligt dan in 2005, terwijl het aandeel van de private huurmarkt licht is toegenomen. Bovendien blijkt het aandeel eigenaars voornamelijk gedaald bij de twee laagste inkomensquintielen. We vonden ook dat vier op de tien huidige eigenaars ‘doorstromers’ zijn, een fenomeen dat sterk is toegenomen tussen 1980 en 2005, maar sindsdien stagneerde. Daarnaast stelden we vast dat de huurprijs op de private markt sterker gestegen is dan de inflatie tussen 2005 en 2013, met jaarlijks gemiddeld 1%. Deze stijging blijkt meer uitgesproken voor de kleinere woningtypes (studio’s, kamers) en voor de meer kwetsbare socio-economische groepen. Voor de eigenaars met hypotheek is de stijging van de gemiddelde afbetalingslast van de starters gestagneerd sinds 2009, in lijn met de evolutie van de woningprijzen. De inkomens blijken in de verschillende deelmarkten gemiddeld stabiel gebleven in de periode 2005-2013. In combinatie met gestegen woonuitgaven leidt dit echter tot een verminderde betaalbaarheid (volgens de woonquote). In 2013 kent 20% van de gezinnen een woonquote van minder dan 30% en houdt 14% te weinig over volgens de norm van het resterend inkomen. Wat de woonquote betreft houdt dit een aanzienlijke stijging in tegenover 2005, ook voor elke deelmarkt apart. Voor de bugetmethode is er daarentegen een status quo.
In Vlaanderen is het grondwettelijk recht op kwaliteitsvol en betaalbaar wonen nog verre van gerealiseerd. De onderzoeksliteratuur pleit voor een transitie naar een nieuw Vlaams woonmodel. Maar om de noodzakelijke omslag te realiseren heeft ook het beleid zelf nood aan een transitie. De afgelopen decennia wijzigde de rol van de overheid in het Vlaamse woonbeleid, maar het gaat traag en de wijziging werpt nog onvoldoende resultaten af. Een verdere evolutie naar meer langetermijnplanning en in de richting van een netwerk- en marktbenadering, waarbij de regelgeving wordt vereenvoudigd en de sturing van actoren meer op afstand gebeurt, lijkt aangewezen. Randvoorwaarden daarvoor zijn dat lokale woonactoren professioneel georganiseerd zijn, dat goede beleidsinformatie beschikbaar is en dat aan het brede publiek goed wordt uitgelegd waarom koerswijzigingen nodig zijn. Verder is er nood aan nieuwe beleidsinstrumenten. Deze moeten toelaten vanuit meerdere beleidsvelden samen tot geïntegreerde oplossingen te komen en zo de noodzakelijke vernieuwing op het terrein mogelijk maken en stimuleren.
In opdracht van Kleur Bekennen, onderzocht deze studie de behoeften en de huidige situatie van secundaire scholen in de Vlaamse Gemeenschap betreffende wereldburgerschapseducatie (WBE).
Via een mix van kwalitatieve en kwantitatieve onderzoeksmethodes werden interne stakeholders
(directeurs, leerkrachten, en leerlingen) bevraagd alsook externe stakeholders van zowel de aanbod als
vraagzijde. 19 scholen uit alle Vlaamse provincies namen deel aan de studie maar omdat 2 scholen in eenzelfde gemeente werden samengevoegd tijdens de kwalitatieve analyses wordt er bij de bespreking van de resultaten naar 18 scholen verwezen. De studie identificeert een aantal mogelijke aanknopingspunten of opportuniteiten die als hefbomen kunnen gebruikt worden bij de ondersteuning van WBE op school.
- Zo vormt de lokaal maatschappelijke en culturele context van de school, zoals bijvoorbeeld de diversiteit onder de leerlingen, een belangrijk aanknopingspunt. De meerderheid van de scholen zien dit immers als een prioritair element van WBE. Concepten vanuit internationale solidariteit
of ontwikkelingssamenwerking worden in mindere mate vernoemd door leerkrachten en directies.
Desalniettemin worden er in de meerderheid van de scholen toch ook activiteiten en projecten rond internationale solidariteit opgezet.
- Een tweede aanknopingspunt is de indrukwekkende diversiteit en intensiteit van vakoverschrijdende
projecten of activiteiten die (volgens de scholen) op één of andere manier verband houden met wereldburgerschapseducatie. Ook de variëteit in werkvormen valt op. Aandacht voor de onderliggende oorzaken van globale problemen blijft echter beperkt. Het stimuleren van meer diepgang en een kritische insteek binnen deze initiatieven biedt dan ook een belangrijke opportuniteit
voor ondersteuning alsook het beter leren omgaan met gevoelige thema’s zoals IS en Charlie Hebdo.
- Een derde aanknopingspunt is het feit dat heel wat scholen stappen willen zetten om WBE meer te verankeren en zo ook duurzamer te maken. Een stijgende mate van verankering lijkt gepaard te gaan met een sterkere aansluiting bij de lessen hetgeen ook de kans verhoogt voor meer diepgang en een meer kritische insteek. De studie identificeerde vijf niveaus van verankering van WBE op
school.
- Het vierde aanknopingspunt tenslotte is de wens van een behoorlijk deel van de leerlingen (soms 50%) om meer te leren over thema’s die nauw aansluiten bij wereldburgerschapseducatie. De actualiteit, politieke gebeurtenissen, armoede, kinder- en mensenrechten zijn voorbeelden van zulke thema’s. Hierbij is het belangrijk om rekening te houden met verschillen in interesses naar
gelang gender, thuistaal, leeftijd en attitudes.
Gezien de bovenstaande aanknopingspunten, onderstreept de studie het belang van een dialoog tussen aanbieders van WBE en scholen om samen na te gaan waar de mogelijkheden liggen voor het versterken van WBE op school. Dit is nodig omdat scholen en leerkrachten een hoge mate van autonomie hebben en dus in grote mate zelf bepalen of en hoe ze WBE willen vormgeven. Op die manier kan er meer relevante ondersteuning op maat worden geboden.
Uit internationale PIAAC-data blijkt dat beroepsonderwijs een relatief veilige overgang naar werk garandeert (in vergelijking met algemeen onderwijs). Dit voordeel van beroepsgerichte opleidingen verdwijnt echter als werknemers ouder worden, terwijl de waarde van algemene vaardigheden net toeneemt met de leeftijd. Deze tendens kan in verband worden gebracht met veranderende eisen op de arbeidsmarkt, waarbij werknemers zich eenvoudiger kunnen bijscholen als ze kunnen vertrekken van een voldoende brede basisopleiding.
Aan het begin van dit artikel wordt de aanleiding besproken: de te lage uitstroom uit STEM-richtingen in het Secundair Onderwijs. De resultaten van de ROSE-studie, die in het tweede deel besproken worden, reiken hiervoor een duidelijke reden aan: het feit dat jongeren de relevantie van wetenschappen en wiskunde niet inzien. In het derde deel wordt onze visie op de didactiek van geïntegreerd STEM-onderwijs uit de doeken gedaan aan de hand van de verschillende principes waarop ze stoelt. Om de ontwikkeling en uitrol van deze nieuwe didactiek, zoals ze voorgesteld wordt in dit artikel, te ondersteunen en te valideren,  is het project ‘STEM@school’ opgezet door verschillende partners. Het artikel sluit af met de objectieven, het samenwerkingsconcept, de invulling en de planning op langere termijn van dit nieuwe project in het kader van Strategisch Basisonderzoek (SBO).