clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
De „Romaproblematiek‟ is alomtegenwoordig in de media. Na een schets van de veranderende maatschappelijke context ten gevolge van nieuwe migratiestromen van Oost- naar West-Europa, staat dit hoofdstuk stil bij de verschillende wijzen waarop Roma maatschappelijk geproblematiseerd worden; respectievelijk gaat het om een ordehandhavingsprobleem, een cultuurprobleem en een armoedeprobleem. De vraag is of we Roma per definitie als een probleem moeten bekijken. Geen enkel van de voorgenoemde probleemdefinities valt immers samen met de Roma als doelgroep. De praktijk biedt genoeg tegenvoorbeelden: er zijn Roma die zich niet inlaten met criminele praktijken, niet beantwoorden aan de culturele eigenschappen die deze groep worden toegeschreven en evenmin in armoede leven. Dat neemt niet weg dat er sprake is van sociale problemen waar beleidsmakers wel degelijk mee aan de slag moeten. Een andere probleemdefiniëring lijkt pedagogisch alvast vruchtbaarder om die uitdaging aan te gaan. „Het Romaprobleem‟ kan dan bekeken worden in termen van samenlevingsproblemen; het gaat om processen die vorm krijgen in dynamische interacties binnen een context. Het laatste deel sluit aan bij een praktijkvoorbeeld dat toont hoe een andere blik om deze mensen tegemoet te treden wel degelijk mogelijk is. Eerder dan de zoektocht naar een oplossing voor het Romaprobleem in onze samenleving, dwingt dit voorbeeld ons tot een blik in de spiegel en roept het de vraag op wat we als samenleving uit deze problematisering over onszelf kunnen leren.
De vroegste publicaties van Franz Cumont (1868-1947) over de oplichter-godsdienst-stichter Alexander van Abonoteichos, over de heidense keizer Julianus "de Afvallige", over de Mithras-cultus die als grootste concurrent van het christendom gezien werd, en over de eeuwigheid versus de geschapenheid-verwoestbaarheid van de wereld, laten een ideologisch profiel vermoeden; zijn bekendste werk over "de oosterse religies" is gestructureerd volgens een opgang doorheen de vijf antieke elementen, op basis van een identificatie van de oosterse godheden met een van de elementen Cybele =aarde, Isis = vuur, Baals = lucht, Mithras = vuur; hij voegde een vijfde hoofdstuk toe over de astrale religie (aether als vijfde element) als eindfase van het antieke heidendom om die te laten evolueren tot een universele, morele spiritualiteit die het materiële oversteeg, de mensheid centraal plaatste en de ziel op een antiek-wetenschappelijke "objectieve" wijze wist te koppelen aan de hele kosmos. Zijn werk is beïnvloed door Hegel en Comte, en het artikel sluit af met de open vraag waardoor Cumont zich heeft laten inspireren voor deze symbolische-historische reis van de antieke mens doorheen de vijf elementen.
In dit hoofdstuk bekritiseert de auteur de therapeuten die in opvoedingsboeken voor ouders gedetailleerd gaan beschrijven hoe ouders hun kinderen moeten opvoeden en die zich steeds opnieuw aanpassen aan de heersende normen en waarden. De rol van pedagogen is niet meer het voorschrijven van hoe ouders hun kinderen moeten opvoeden, maar wel ouders inspireren en uitdagen. Ouders moeten opnieuw zelf actoren van verandering worden in hun opvoedingsproces. Hij geeft ook een aantal concrete voorbeelden van hoe we dit kunnen aanpakken.
De bundel brengt nieuwe thema's voor de brede school en kindcentra bijeen: mediawijsheid, burgerschap, taal en rekenen. Belangrijke onderwerpen die geen kind mag missen. De bundel geeft projecten en voorbeelden die bruikbaar zijn voor de praktijk. In dit hoofdstuk beschrijven we Brede School in Vlaanderen en Brussel. We behandelen voornamelijk de resultaten van de bevraging van de proefprojecten Brede School om aan te geven wat Brede School teweeg kan brengen.
Preventie  wordt algemeen beschouwd als de eerste schakel in de veiligheidsketen (Meijlaers, 2006), en dus als een essentieel onderdeel om te komen tot een integraal veiligheidsbeleid (Deklerck, 2006). Veiligheids- en preventietips zijn dus niet meer weg te denken in het huidig veiligheidsbeleid. Op de website van Dienst Preventie en Veiligheid van FOD Binnenlandse Zake n vinden we verschillende preventietips en zelfs films terug hoe burgers zichzelf en hun gezin kunnen beschermen in hun eigen huis (brandveiligheid, inbraak), in de openbare ruimte (gauwdiefstallen, ziekenhuiscriminaliteit), in hun voertuig (carjacking) en in hun vrije tijd (voetbalsupporters). De tips overlopend stellen we vast dat bij die preventie de nadruk ligt op concrete houdingen (e.g. hou uw autosleutel in uw zak en niet in uw hand, anders toont u eventuele daders dat u uw wagen gaat openen) en technopreventieve maatregelen die de burgers zelf kunnen ondernemen om slachtofferschap en onveilige situaties te voorkomen. Veiligheids- en preventietips worden vaak ook beschouwd als een belangrijke strategie om het onveiligheidsgevoelens tegen te gaan. De veronderstelling is dat burgers een onveiligheidsgevoel hebben doordat ze onveiligheid verkeerd inschatten en/of er verkeerd naar handelen. Door het aanleveren van juiste informatie en handelingsstrategieën, zullen ze hun ‘irrationele’ percepties en gedragingen bijstellen. Bepaalde wetenschappers waarschuwen er echter voor dat deze obsessie met het identificeren en voorkomen van risico’s en daarmee gepaard gaande responsabilisering, burgers in de ban brengen van onveiligheid, en aanleiding zou geven tot problematische vormen van veiligheidsbeleving. Op basis van eigen onderzoek naar veiligheidsbeleving bij bewoners in een doorsnee Vlaamse sociale woonwijk, tonen we aan dat burgers inderdaad (meer) bewust zijn van onveiligheid en hieromtrent maatregelen nemen, hierbij alluderend naar de slogan ‘Je moet het niet gaan zoeken’. Tegelijk merken we echter ook dat burgers dit bewustzijn en deze gedragingen niet noodzakelijk koppelen aan een problematische veiligheidsbeleving. Parallel aan de conclusies van een Australische studie door Deborah Lupton (2000), wordt in deze bijdrage enkele bedenkingen geformuleerd bij de huidige theoretische veronderstelling dat burgers vandaag leven in een ‘Cultuur van Angst’ (Furedi, 2006), of slachtoffers zijn van een ‘Culture of Control’ (Garland, 2001). Daarbij aansluitend plaatsen we ook enkele vraagtekens bij onderzoeken die veronderstellen dat ‘angst voor criminaliteit’ functioneert als een manier om te copen (Hollway & Jefferson, 1997) of uiting te geven (Jackson, 2004; Pleysier, 2009) aan de vage laatmoderne gevoelens van onzekerheid en onbehagen.
In het Mensenhandel-verdrag van de Raad van Europa van 2005, en recent in de Mensenhandel-Richtlijn van de EU, werd een baanbrekend artikel opgenomen dat gewag
maakt van de mogelijkheid voor lidstaten om het gebruik van diensten van slachtoffers van mensenhandel strafbaar te stellen. Dit artikel poogt het pad te effenen voor verder onderzoek naar de wenselijkheid van dergelijke criminalisering. De eerste stap hierbij is het herhalen van de correcte definities van mensenhandel, gezien deze definiëring vandaag nog steeds mis wordt begrepen. Hierbij wordt ook in herinnering gebracht welke gevallen van arbeidsexploitatie kunnen bestaan die niet onder de kwalificatie mensenhandel kunnen vallen. Vervolgens zal in dit artikel worden besproken welke de meerwaarde van dergelijke criminalisering zou kunnen zijn, vanuit de juridische en morele ruimte die daarvoor bestaat. Ook zal in dit artikel gepleit worden voor een uitbreiding van het verder onderzoek naar de wenselijkheid en haalbaarheid van de criminalisering naar vraagzijde-actoren van alle vormen van arbeidsexploitatie, gezien momenteel enkel provisies bestaan voor vraagzijde-actoren van mensenhandel.
Naar Belgisch recht is de vordering uit ongerechtvaardigde verrijking bedoeld om leemtes in de wet op te vullen. In de praktijk wordt echter niet zo vaak een beroep gedaan op deze rechtsfiguur. Dit komt omdat zij naar Belgisch recht onderontwikkeld is. Onbekend maat immers vaak onbemind. Om hieraan tegemoet te komen, wordt in dit preadvies een eerste aanzet gegeven tot verfijning van zowel de toepassingsvoorwaarden als de gevolgen van de vordering uit ongerechtvaardigde verrijking. Hierbij zal duidelijk worden dat de vordering uit ongerechtvaardigde verrijking naar Belgisch recht meer potentieel heeft dan meestal wordt gedacht. Zo zal blijken dat deze vordering nuttig kan worden ingezet in de sfeer van het familiaal vermogensrecht, het zakenrecht en het zekerheidsrecht, net zoals bij inbreuken op intellectuele eigendomsrechten of persoonlijkheidsrechten.
Religieuze instellingen hebben het landschap beïnvloed, maar het landschap heeft ook invloed uitgeoefend op hun inplanting en hun activiteiten. Landschappen ondergingen verandering als gevolg van economische strategieën en exploitatie, en dat had op zich opnieuw een impact op de omgeving. De transformatie van het middeleeuwse landschap is over het algemeen het gevolg van humane processen en de aanpassing van de natuurlijke omgeving op die activiteiten. Wat is de stand van zaken in het onderzoek binnen deze thema’s? Op welke manier hebben onderzoekers deze thema’s aangepakt? Waarom en wanneer werd de religieuze instelling gesticht? Hoe was ze georganiseerd? Op welke economie was ze gebaseerd? De klemtoon wordt gelegd op inplanting, bezitsverwerving en land- en goederenbeheer.
Studies over het middeleeuwse domein van de abdij Ten Duinen in het Vlaamse Westkwartier beperken zich doorgaans tot de periode vóór 1300. Uit een vergelijking met summiere gegevens uit de 16de en 17de eeuw blijkt dan dat het domeinbezit daarna eerder afgenomen lijkt. Dit in tegenstelling tot het Oostkwartier (Zeeland en de Vier Ambachten), waar uit de 14de en de 15de eeuw nog tientallen verwervingen bekend zijn, en de waterstaat een sterke rol bleef spelen. Uithoven in het Westkwartier, die pas na 1300 in de bronnen opduiken, worden dan al snel geïnterpreteerd als afsplitsingen van oudere, beter bekende domeinen. Dit betekent eigenlijk dat die oude domeinen groter geweest moeten zijn dan verwacht. Allicht kenden ze dan ook een heel andere beheersstructuur, dan met de kleinere uitbatingeenheden na de opsplitsingen het geval zou zijn. Vernieuwd onderzoek maakt echter duidelijk dat de abdij ook na 1300 nog actief aan grondverwerving in het Westkwartier deed. De abdij speelde hierin duidelijk in op opportuniteiten, toen private eigenaars of kerkelijke instellingen uit politieke of financiële redenen tot verkoop moesten overgaan. Daarbij lijken de relaties die de abt als raadsheer van de graaf van Vlaanderen had, handig gebruikt te zijn. Na de eerste verwerving werd dan telkens een actieve politiek gevoerd om door middel van gerichte aankopen die domeinen uit te breiden en eventueel zelfs diverse domeinen met elkaar te verbinden. Hierbij werd zelfs gebruik gemaakt van schenkingen bij de intrede van nieuwe conversen, die blijkbaar sterk gestuurd konden worden.
Eerder dan een reconstructie van de vroege geschiedenis op basis van archeologische vondsten is dit hoofdstuk een onderzoek naar de historische interesse voor de archeologie in het duingebied: aan de hand van sleutelfiguren uit de 19de en 20ste eeuw worden zowel het onderzoek zelf als de resultaten ervan onder de loep genomen. Voor het eerst wordt daarmee een volledig wetenschappelijk onderbouwd overzicht gegeven van het historische onderzoek naar landschap en bewoning in de Westhoekduinen van ijzertijd tot middeleeuwen.
Deborah van den Brande gaat in haar bijdrage na hoe Feuchtwanger en Dürrenmatt, twee boegbeelden van de Duitse literatuur, vrouwen met een fysieke handicap beschrijven binnen een tot dan toe overwegend patriarchale literaire traditie. Op basis van tekstfragmenten wordt getracht het vrouwbeeld van beide auteurs te reconstrueren en met cultuurhistorische ontwikkelingen te verbinden. De fysiek benadeelde maar machtige vrouw blijkt de perfecte graadmeter voor een normatieve inschatting van beide auteurs te zijn, omdat zij als marginale figuur - door de combinatie van gender, uiterlijk en machtspositie - tegen de grenzen van sociale aanvaarding en afwijzing stoot. Zo lokt deze figuur kritische reflecties over fundamentele begrippen zoals menselijkheid, schuld, aanvaarding en schoonheid uit.
Wat van ‘seksualisering’ te denken? Het eerste wat opvalt is dat de term ‘seksualisering’ een vage term is die vaak in conjunctie met, of als synoniem van ‘pornoficatie’ wordt gebruikt. Wat wordt precies met ‘seksualisering’ bedoeld? Kunnen we verschillende vormen, doelgroepen, niveaus en processen van seksualisering onderscheiden? Als we de media, cultuurcritici, academici en seksuologen mogen geloven dan heeft seksualisering de laatste decennia een hoge vlucht genomen. Maar is ‘seksualisering’ wel zo nieuw? In de grote meerderheid van publicaties over dit thema wordt voornamelijk gewezen op de schadelijke effecten van ‘seksualisering.’ Maar kan seksualisering ook positieve effecten hebben? Wie bekritiseert seksualisering en waarom? Zijn er mensen die het verwelkomen? En om welke redenen dan wel? Is onze moderne samenleving nu daadwerkelijk meer geseksualiseerd dan vroeger? En hoe uit zich dat dan? Welke mechanismen en actoren spelen een rol bij seksualisering? Wat zijn de maatschappelijke en individuele gevolgen ervan en hoe daarmee omgaan? Hoe seksualisering evalueren? Wat zegt een groeiende seksualisering over ons, onze samenleving en cultuur? Het is op dit soort vragen dat ik in deze bijdrage een antwoord probeer te formuleren of de discussie zal proberen weer te geven.
Ik wil zo een aanzet geven tot een genuanceerde, inzichtelijke en bredere kijk op het brede fenomeen seksualisering. Ik hoop hierdoor ten minste aannemelijk te maken dat er behalve negatieve aspecten ook positieve elementen in het seksualiseringverhaal kunnen worden geduid.
Het veranderen van culturele praktijken maakt deel uit van de emancipatorische opdracht van mensenrechten. Daarbij is het cruciaal te luisteren naar de betrokkenen en hun autonomie centraal te stellen. Als dat niet gebeurt riskeert het identificeren van schadelijke praktijken in andermans cultuur een uitlaatklep te worden voor vooroordelen en paternalisme. Om dezelfde reden moet de aanpak van schadelijke culturele praktijken consequent zijn en dus ook de balk in het eigen oog aanpakken.
De culturele beleving wordt beïnvloed door alle contactmomenten tussen een bezoeker en de medewerkers van een culturele organisatie. Dit betekent dat een organisatie aandacht moet hebben voor het gehele belevingstraject van een bezoeker, vanaf de verwachtingen gecreëerd door marketing van de organisatie tot hij de organisatie verlaat ( “total customer experience”). Hoe de kwaliteit van alle contactmomenten van de bezoeker met de culturele organisatie bevorderen, is het onderwerp van dit hoofdstuk.
Autisme is een ontwikkelingsstoornis die zich kenmerkt door tekortkomingen op het vlak van communicatie en sociale interactie, alsook door de aanwezigheid van beperkte en zich herhalende, stereotiepe patronen van gedrag en/of interesses. Een recente toename in het diagnosticeren van autismespectrumstoornissen (ASS) bij volwassenen brengt deze problematiek onder de aandacht. Mogelijke verklaringen en hypothesen voor de vastgestelde stijging in prevalentie worden toegelicht aan de hand van een literatuurstudie.
Wat leert ons een vogelvlucht over de bijna zeventig jaar Nederlands-Belgische betrekkingen sinds 1945 ? Een eerste conclusie kan niet anders zijn dan dat de bilaterale relaties tussen beide vuurlanden onderhevig zijn geweest aan wisselende krachten van aantrekking en afstoting, toenadering en verwijdering. Een schets met ruwe borsteltrekken levert drie opeenvolgende fasen op: nauwe samenwerking in de twee decennia na het einde de Tweede Wereldoorlog, gevolgd door een periode van verwijdering die duurde tot het einde van de Koude Oorlog, en, meer recentelijk, in een derde fase vanaf het midden van de  jaren negentig, schuchtere tekenen die kunnen wijzen op een mogelijke nieuwe toenadering.
Jaarlijks vragen in Vlaanderen ongeveer vijftienduizend koppels de echtscheiding aan, een levensloopgebeurtenis die ingrijpt in het leven van twee mensen die elkaar ooit liefhadden. Maar het is ook een gebeurtenis die ingrijpt in het leven van anderen: kinderen, ouders en kleinkinderen. Dit boek geeft een breed overzicht van wat een echtscheiding doet met mensen en hun omgeving. We geven de eerste resultaten van de studie Scheiding in Vlaanderen die meer dan 12.000 mensen ondervroeg over huwen, gehuwd blijven, scheiden en de gevolgen van een stukgelopen huwelijk. De gegevens werden verzameld door een interuniversitair consortium van sociologen, demografen, juristen en psychologen. In dit boek wordt echtscheiding belicht vanuit deze verschillende disciplines. Het boek schetst de evolutie van echtscheidingen en hun maatschappelijke context en biedt een inzicht in het procedurele verloop van een scheiding. Een tweede deel focust op het voormalige gezin: Hoe beleven partners en kinderen de echtscheiding, welke verblijfsregeling wordt er afgesproken en hoe verlopen de relaties tussen al die actoren na de scheiding? Het derde deel zoomt in op enkele specifieke gevolgen van echtscheiding: de financiële aderlating die een echtscheiding soms met zich meebrengt, de gewijzigde participatie op de arbeidsmarkt, de gevolgen voor de gezondheid en het zorggebruik van de ex-partners en voor de schoolresultaten van de kinderen. Tot slot komt het krijgen van kinderen na de echtscheiding, het contact met vrienden en familie en de steun die daar uit voortkomt, aan bod. Over de auteurs: De auteurs zijn lid van het interuniversitair consortium ‘Scheiding in Vlaanderen’ waarin vier universiteiten (UA, UGent, VUB en K.U.Leuven) en de Studiedienst van de Vlaamse regering samenwerken aan de grootste representatieve studie over relatieontbinding in Vlaanderen.
Spoedgevallendiensten en crisiscentra spelen een belangrijke rol in het verstrekken van eerste hulp aan personen met middelengebonden problemen. Zij kunnen op dat moment ook het meer gespecialiseerde hulpverleningsaanbod kenbaar maken, evenals motivatie tot verandering en behandeling opwekken. Vaak wordt er gewerkt met een aantal motivatieverhogende technieken. Een belangrijke ondersteunende methodiek binnen de crisisopvang is case management. Case management is vooral werkzaam om alcohol- en druggebruikers in contact te brengen met de hulp- en dienstverlening die ze nodig hebben op verschillende leefgebieden. In België wordt sinds 1999 geëxperimenteerd met deze werkvorm in de verslavingszorg. Er is evenwel weinig bekend over de effectiviteit van deze werkvorm, noch bestaat er eenduidigheid met betrekking tot de toepassing ervan. Ondanks het gegeven dat crisis- en spoeddiensten vaak worden geconfronteerd met middelengebruikers in crisis, is een formele evaluatie van deze diensten tot nu toe onbestaande geweest, en is er dus geen kennis van het aantal patiënten dat in behandeling, hun profielen, hun gebruik van middelen of hun psychische toestand. Kennis van deze aspecten is noodzakelijk opdat een duurzaam beleid kan worden ontwikkeld. Het gebrek aan kennis ter zake impliceert dat een langdurig beleid voor deze patiëntengroep zich niet kan ontwikkelen. De in dit boek beschreven studie, Evaluatie van Crisis en Case Management (ECCAM), betreft een formele evaluatie van twee specifieke crisisprogramma’s voor middelgebonden problemen in België: de FOD pilootprojecten ‘Crisis en Case Management’ en de RIZIV-geconventioneerde crisisinterventiecentra. Aan de hand van specifieke doelstellingen willen we onder andere onderzoeken hoeveel personen per jaar worden behandeld binnen de crisisopvang, welke middelen het vaakst worden gebruikt en in hoeverre middelengebruikers ook psychische stoornissen hebben. Er wordt op inhoudsanalytische wijze onderzocht via literatuurstudie nagegaan welke de psychologische, sociale en psychiatrische aspecten zijn van het begrip ‘crisis’. Verder wordt specifiek stilgestaan bij het case management, dat op een kwalitatieve en kwantitatieve wijze wordt getoetst aan de specifieke vereisten en de positie van de crisisopvang. Het zwaartepunt van deze studie ligt evenwel in het presenteren van beleidsvoorstellen voor een duurzaam crisisbeleid voor patiënten met middelgebonden problemen in België, rekening houdend met een aantal gezondheidseconomische realiteiten en beperkingen.
De informatiemaatschappij waarin we leven heeft ook gevolgen voor wie aan politiek-wetenschappelijk onderzoek wil doen. Dit werk is opgebouwd uit drie delen. In een eerste deel krijgt de lezer een inleiding op het literatuuronderzoek in de politieke wetenschappen. Naast een beschouwend hoofdstuk komt o.m. het zoeken naar, lezen en integreren van literatuur in het eigen werk aan bod. In het tweede deel wordt dan een overzicht gegeven van de voornaamste bronnentypes en de plaatsen waar deze bewaard worden. Praktische bruikbaarheid staat voorop: wat zijn de basiskenmerken van deze types of bewaarplaatsen en op welke manier beïnvloedt dat hun beoordeling en gebruik? In het derde deel wordt dan een overzicht gegeven van de voornaamste literatuur in de politieke wetenschappen, zowel algemeen als per vakgebied. De opgenomen referenties helpen de lezer op weg die zich wil verdiepen in een bepaald politicologisch onderwerp.
Het klimaat verandert en zet Vlaanderen onder druk. De voorbije jaren lag de focus in het klimaatdiscours vooral op mitigatie. Maar nu we het klimaatprobleem beter begrijpen, treedt adaptatie stilaan op de voorgrond. Hoe gaan we om met de gevolgen van klimaatverandering? Wat zijn de klimaateffecten waar we in Vlaanderen rekening mee kunnen en zullen houden? Hoe gaan we om met de klimaatimpacten en welke kansen kunnen we benutten? In het boek Klimaat in Vlaanderen als ruimtelijke uitdaging staat de zoektocht naar adaptatiestrategieën voor de Vlaamse ruimtelijke structuur, ontwerpend onderzoek en een aanzet to beleidsaanbevelingen centraal.
Beweegt de Belgische samenleving twintig jaar na de Aardetop (1992) in de richting van duurzame ontwikkeling? Of bevinden we ons op een hellend vlak? Twee redacteurs, beide van de ‘Rio-generatie’ en afkomstig uit twee gemeenschappen van dit land, gingen de uitdaging aan om in het eerste deel van De samenleving in beweging die vraag te onderzoeken. Zij stelden diezelfde vraag ook aan sleutelfiguren uit de maatschappij. Vrouwen, jeugd, allochtonen, ngo’s, lokale overheden, werknemers, werkgevers, wetenschappers, boeren…: coauteurs die deze groepen vertegenwoordigen of goed kennen hebben het in het tweede deel over deze evolutie, over hun ervaringen en hun verwachtingen. In het derde deel vragen experten zich af of wij de huidige ontwikkeling terdege met indicatoren opvolgen en hoe de jeugd via educatie wordt voorbereid op de toekomst die hen wacht. De vaststellingen in De samenleving in beweging zijn soms verrassend maar ze covergeren minstens op één punt: de uitdagingen zijn enorm en moeten dringend worden aangepakt. De titel van het laatste deel spreekt dan ook boekdelen: ‘Oproep tot dringende actie om de transitie te versnellen!’
De ontelbare oorlogen en conflicten waarbij België of Belgen sinds 1830 werden betrokken lopen als een rode draad door dit boek. Fascinerende foto’s die een speciaal licht werpen op de wereldgeschiedenis zijn het uitgangspunt en brengen stuk voor stuk minder bekende oorlogsverhalen en -omstandigheden onder de aandacht.Onder leiding van historici Bruno De Wever, Martine Van Asch en Rudi Van Doorslaer brengen twintig auteurs elk een aangrijpend verhaal over onbekende beelden die iets bijzonders te vertellen hebben. Op die manier gaat Belgen in oorlog de boeiende confrontatie aan met de vraag of foto’s ooit het ware gelaat van oorlog kunnen tonen. Dit rijk geïllustreerde boek wordt gepubliceerd naar aanleiding van de gelijknamige tentoonstelling in de Gentse Sint-Pietersabdij van 16/11/2012 tot 21/4/2013. Boek en tentoonstelling werden samengesteld door Historische Huizen Gent, het SOMA (Studie- en Documentatiecentrum Oorlog en Hedendaagse Maatschappij) en het Instituut voor Publieksgeschiedenis Universiteit Gent.