clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
De herstructureringsrichtlijn legt de EU-lidstaten de verplichting op ervoor te zorgen dat ondernemingen bij dreigende insolventie toegang hebben tot een doeltreffend preventief herstructureringsstelsel. Hierbij hebben de lidstaten de mogelijkheid om aan tussentijdse financiering die in het kader van dit preventieve herstructureringsstelsel wordt verleend, in een navolgende insolventieprocedure een recht van voorrang toe te kennen.

Na een bespreking van de voor- en nadelen van het toekennen van een recht van voorrang aan tussentijdse financiering, gaat de aandacht naar de Amerikaanse regeling van de debtor-in-possession financing, die als inspiratiebron voor de Europese wetgever diende. Vervolgens wordt nagegaan of Frankrijk, Nederland en Duitsland bij de omzetting van de herstructureringsrichtlijn een recht van voorrang aan tussentijdse financiering hebben toegekend (of zullen toekennen). Ook het Verenigd Koninkrijk komt kort aan bod, omdat daar in 2020 een belangrijke hervorming van het insolventierecht
plaatsvond. Aan het einde van deze bijdrage pleiten wij ervoor dat de Belgische wetgever bij de omzetting van de herstructureringsrichtlijn een sterker recht van voorrang aan tussentijdse financiering zou toekennen.
Matchfixing is heden ten dage een uiterst relevant topic. Hoewel algemeen geweten is dat matchfixing tuchtrechtelijk aangepakt  kan worden door de relevante sportfederaties, kan dergelijk gedrag ook aanleiding geven tot strafrechtelijke vervolging.  Volgens de – in aantal beperkte – literatuur over dit topic zijn passieve en actieve private omkoping (art. 504bis & 504ter Sw.)  dé standaardbepalingen wat betreft de strafrechtelijke aanpak van matchfixing in België. In deze bijdrage worden de private omkopingsbepalingen verder toegelicht in het licht van matchfixing en wordt verduidelijkt waarom deze mogelijk niet geschikt zijn om alle bijzonderheden van de sportwereld en veruitwendigingen van matchfixing te omvatten.
Indien een vennootschap met beperkte aansprakelijkheid binnen de drie jaar na de oprichting failliet wordt verklaard, lopen de oprichters het gevaar om hoofdelijk aansprakelijk gesteld te worden voor een deel of het geheel van het netto-passief van de gefailleerde vennootschap. Hun aansprakelijkheid komt in het gedrang wanneer zij een kennelijk ontoereikend aanvangsvermogen voorzien hebben bij de oprichting, wat voornamelijk kan blijken uit het bewaarde financieel plan. De praktijk leert dat oprichters voor de opstelling van dit plan vaak een beroep doen op de beoefenaar van een cijferberoep. Bijgevolg rijst de vraag in welke mate deze cijferberoeper ook aansprakelijkheid kan dragen voor het kennelijk ontoereikend aanvangsvermogen dat mogelijks uit het financieel plan naar voren komt. Deze bijdrage toont aan dat de professionele zorgvuldigheidsplicht de cijferberoeper ertoe dwingt om enerzijds de door de oprichters aangereikte cijfergegevens in beperkte mate te controleren, en anderzijds een waarschuwing te verstrekken wanneer duidelijk blijkt dat de in het financieel plan voorziene middelen ontoereikend zijn om de beoogde activiteiten te verwezenlijken.
De Europese Kaderrichtlijn 89/391/EEG van 12 juni 1989 diende als basis voor de Belgische welzijnsreglementering. Zowel de EU als België maakt gewag van de specificiteit van brandweer, politie, civiele bescherming en defensie. Deze bijdrage geeft de resultaten weer van een doorlichting van de omzetting van de EU-regelgeving naar Belgisch recht gezien vanuit het standpunt van deze vier werkgevers. Er wordt aangetoond dat de Belgische wetgeving ruimer en strenger is dan wat Europa eist. Dit zorgt voor praktische problemen in noodsituaties, bijvoorbeeld op het vlak van de systematische risicobeheersing. Er wordt ook vastgesteld dat de vakliteratuur die het doen en laten in de interventiezone beschrijft op haar beurt, wanneer het over aan veiligheid en gezondheid van de werknemers gerelateerde onderwerpen gaat, niet refereert aan de welzijnsreglementering. Ten slotte wordt aangetoond dat sommige EU-lidstaten voor een minder strenge omzetting van de Kaderrichtlijn hebben gekozen en hierbij meer begrip tonen voor de specificiteit van de zogenaamde “interveniërende disciplines”. Op het einde van deze bijdrage volgt een reeks aanbevelingen.
Hoe is het gesteld met algemeen belangacties en groepsacties in België? In dit redactioneel zal ik geen rooskleurig beeld schetsen van de toestand in mijn land. De aanleiding van en de rode draad doorheen deze tekst zijn drie ophefmakende zaken waarover in het afgelopen jaar uitspraak is gedaan: de Belgische klimaatzaak , de kortgedingprocedure over de vermeende on(grond)wettelijke coronamaatregelen en het Arco-vonnis . De opzet van dit redactioneel is niet om in te gaan op alle procesrechtelijke en aansprakelijkheidsrechtelijke aspecten van de drie rechterlijke uitspraken. Evenmin laat dit redactioneel toe om een diepgaande analyse uit te voeren van algemeen belangacties of groepsacties in het algemeen. Daarvoor verwijs ik naar andere recent verschenen bijdragen. Ik zal mij daarentegen focussen op een aantal opmerkelijke verschillen met het Nederlandse recht en de overeenstemmende Nederlandse procedures. Daarnaast zal ik ook speculeren over mogelijke verklaringen voor de uitkomst van de beschreven rechtszaken, die exemplarisch zijn voor de moeilijkheden die gepaard gaan met algemeen belangacties en groepsacties in België.
Het Belgisch Wetboek van Vennootschappen en Verenigingen bracht een belangrijke vernieuwing met zich mee op het 
vlak van het vennootschappelijk internationaal privaatrecht. De werkelijke zetelleer werd verlaten en vervangen door 
de statutaire zetelleer, waardoor men voortaan voor de bepaling van het toepasselijk vennootschapsrecht aanknoopt 
bij de locatie van de statutaire zetel. Deze overschakeling heeft tot gevolg dat oprichters of bestuurders zullen zoeken 
naar landen met lakse regels van vennootschapsrecht, om aldaar de statutaire zetel te (ver)plaatsen. Wanneer de 
vennootschap vervolgens haar voornaamste economische activiteiten verricht in een ander land dan dat van de statu- 
taire zetel, komt een zogenaamde brievenbusvennootschap tot stand. 

De bespreking in deze bijdrage maakt duidelijk dat België, Nederland, Duitsland, het Verenigd Koninkrijk en Zwitser- 
land eerder wantrouwig staan tegenover het fenomeen van de brievenbusvennootschap. Hoewel dit vehikel een onver- 
mijdelijk product van de incorporatieleer is, zou het ogenschijnlijk diverse misbruiken in de hand kunnen werken. 
Voormelde Europese landen trachten hier via tal van privaatrechtelijke antimisbruikmaatregelen aan tegemoet te 
komen. Dit lappendeken van maatregelen mist evenwel een zekere uniformiteit, gaat uit van een foutief misbruikbe- 
grip, en is reeds talloze malen door het Hof van Justitie als onverenigbaar bevonden met de vrijheid van vestiging.
Recentelijk werd de wetgeving met betrekking tot het zeevervoerrecht gewijzigd. Het Belgisch Scheepvaartwetboek dat op 1 september 2020 in werking trad, werd op belangrijke punten aangepast. Onder andere het voorrecht van de lading op het schip, het bijzonder dwingend karakter van de regeling van de contractuele verhoudingen in het zeevervoer en het beschikkingsrecht over de goederen tijdens het transport worden geschrapt, en het vorderingsrecht wordt anders geregeld. Deze wijzigingen werden klaarblijkelijk louter geïnspireerd door de sector van de rederijen zonder de andere belanghebbenden hierbij te betrekken.
In het arrest van 16 juli 2020, ook wel aangeduid als het Movic-arrest, dient het Europese Hof van Justitie zich uit te spreken over een internationaal bevoegdheidsgeschil inzake een vordering tot staking ingesteld door de Belgische minister van Economische Zaken en de directeur-generaal van de algemene directie Economische Inspectie tegen drie doorverkopers van concerttickets die in Nederland gevestigd zijn. In de bodemprocedure betwisten de Nederlandse vennootschappen de internationale rechtsmacht van de Belgische rechter. Het Movic-arrest vindt aansluiting bij een reeks van recente uitspraken waarin het Hof van Justitie het begrip “burgerlijke en handelszaken” afbakent ten opzichte van “een handeling of nalaten in de uitoefening van het openbaar gezag” als één van de materies waarop de Verordening geen betrekking heeft (art. 1, eerste lid in fine Brussel I bis-Verordening).  Over deze specifieke kwestie is in een ander Belgisch tijdschrift recent een bijzonder lezenswaardige bijdrage verschenen.  Mijn bijdrage beoogt de uitspraak vanuit een andere invalshoek te analyseren en te becommentariëren. Na een situering van het geschil (zie hierna, II), een beknopte weergave van de beslissing (zie hierna, III) en een verdere analyse (zie hierna, III), zal ik toelichten waarom het arrest van belang is voor het vrijwaren van grensoverschrijdende stakingsvorderingen ten behoeve van consumenten ingesteld door overheidsinstanties. In eenzelfde beweging zal ik de verbodsactie die in het Movic-arrest aan de orde was, contrasteren met de intracommunautaire of grensoverschrijdende vorderingen ten behoeve van consumenten die de Europese wetgever in het leven heeft geroepen met de Richtlijn 98/27/EG , de Richtlijn 2009/22/EG  en thans de Richtlijn 2020/1828  (zie hierna, V).
Vandaag levert de private veiligheidssector, in casu de bewakingssector, als volwaardige partner een steeds grotere bijdrage aan de geïntegreerde en/of integrale veiligheid. Ondanks de groeiende wetenschappelijke aandacht naar het fenomeen blijft onderzoek naar de cultuur van en binnen deze sector nagenoeg onbestaande. In het licht van eerder onderzoek naar de politiecultuur en de rol van specifiek de politieopleiding met betrekking tot (de overdracht van) die cultuur, stellen we ons in deze bijdrage de vraag in welke mate de opleiding in de veiligheidsindustrie tevens een rol speelt in het socialisatieproces van nieuwe cursisten en de overdracht van cultuur. We gaan daarvoor dieper in op de bedrijfs- en bewakingscultuur van de bewakingssector, bespreken de opleiding inhoudelijk en onderzoeken vervolgens empirisch de impact en rol van deze opleiding in de overdracht van cultuur. Uit het onderzoek kwam naar voren dat de formele basisopleiding als zodanig evenwel een kleine rol speelt als culturele motor van socialisatie, maar dat het leren van de job en (informele) socialisatie veeleer na de opleiding en dus op het terrein plaatsvindt.
Dit artikel geeft een overzicht van de ontwikkeling van de beleidsplannen inzake anti-SLAPP door de EU met verwijzing ook naar documenten van de Raad van Europa en de VN) en presenteert een aantal voorbeelden van SLAPPs in België. Het artikel wijst op een aantal pistes ter preventie of sanctionering van misbruik van rechtsprocedures tegen personen die zich engageren in het publieke debat.
Deze bijdrage schetst de ontwikkeling en het belang van het Rechtskundig Weekblad en zijn hoofdredac-
teurs voor de ontwikkeling van de Vlaamse rechtswetenschap. Oprichter René Victor, gesteund door zijn
medewerkers, oordeelde dat juristen als professionele groep een voorbeeldfunctie hadden om het ultieme doel
na te streven: de Vlaamse volksverheffing. Om dat te bereiken hamerden Victor en de zijnen er expliciet op
dat juridische professionelen zich een correct en uniform Nederlandstalig juridisch jargon aanmeten. Op die
manier kon een gedegen Nederlandstalige rechtswetenschap in België tot bloei komen die kon opboksen tegen
de Franstalige doctrinaire dominantie. De redacteurs die het roer overnamen van Victor, bleven hameren op
het belang van correct taalgebruik, al streefden zij ook naar een professioneler gerund weekblad. Onder het
redacteurschap van professor Van Oevelen bereikte dat professionalisme een (voorlopig?) hoogtepunt met een
toenemende aandacht voor het wetenschappelijke facet van het Rechtskundig Weekblad.
‘De Protocollen van de Wijzen van Zion’ is een geschrift dat zogenaamd de ‘notulen’ bevat van de 24 sessies van het congres van vertegenwoordigers van de ‘twaalf stammen van Israël’ onder voorzitterschap van de Grote Rabbijn. Tijdens dit congres zou zijn besproken hoe de Joden de wereld gaan veroveren (Bronner, 2000). Hoewel het al een eeuw geleden is ontmaskerd als een vervalsing, heeft het geschrift een grote invloed gehad op de loop van de geschiedenis als een bron om antisemitisme mee te rechtvaardigen. Sinds de eerste publicatie zijn de Protocollen ook gebruikt in de propaganda tegen het ‘Joods-maçonnieke gevaar’. Deze ‘notulen’ kunnen worden gezien als de oervader van het complotdenken. Joden en vrijmetselaars zijn altijd wel de eerste zondebokken.
In de jaren 1920 en 1930 van de vorige eeuw werden de Protocollen in Europa in enorme oplagen verkocht en in de 21ste eeuw worden de Joden nog steeds verantwoordelijk gehouden voor alle ellende en rampen in de wereld, zoals 9/11 en pandemieën. Nog steeds verschijnt het in verschillende landen als basis en inspiratiebron voor allerlei complottheorieën (Bronner, 2000; Smelik, 2010; Deutschmann, Herth & Woldar, 2020; Schnirelman, 2019). Hetzelfde gaat op voor de betrokkenheid van de vrijmetselarij hierin (Lemaire, 2017; Rousse-Lacordaire, 1998; Dierkens, 1993) sinds een publicatie in 1862 door het Münchense blad Historisch-politische Blätter. De vrijmetselarij zou het instrument zijn waarmee de Joden de wereldheerschappij willen bekomen (Cools, 2012).
Twee vragen staan hier centraal: Welke aan de ‘Protocollen’ gerelateerde, al dan niet maçonnieke, symbolen worden in complottheorieën, zoals bijvoorbeeld ook in het judeo-maçonnieke complot, gebruikt? Waarom heeft deze vervalsing tot op heden en op veel plaatsen in de wereld zo’n hardnekkige invloed?
Gedurende de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) werd nagenoeg onafgebroken en bovendien erg intensief gevochten langs de Ieperboog in West-Vlaanderen. Deze zwaarbevochten frontzone viel omwille van de strategische ligging ruimtelijk samen met het merendeel van de beboste oppervlakte in de ruime omgeving rond Ieper. Tegen het einde van WO I resulteerde deze ruimtelijke overlapping in een quasi totale vernietiging van het bossennetwerk langsheen de Ieperse heuvelrug, met vanzelfsprekend een enorme impact op de fauna en flora. In dit artikel bespreken we in welke mate de biodiversiteit in deze WO I-bossen zich tot op vandaag, ruim honderd jaar na afloop van WO I, heeft hersteld en in hoeverre de signatuur van de verstoringen door de Grote Oorlog nog doorweegt op dit ecosysteem.
Wie de archieven van registratie en domeinen grondig doorzoekt, kan een prijzengeschiedenis reconstrueren met alle gegevens van een welbepaalde familie of streek. De precieze verkoopcijfers zijn immers waarden die meer vertellen over de algemene sociaal-economische organisatie van een dorpsgemeenschap. Bovendien kunnen de prijzen worden geïntegreerd in het ruimere kader van de historische levensstandaard. Het kennen van prijzen van (akker)land leidt tot een beter begrip van familie, samenleving en maatschappij in het verleden, al kan dezelfde methodologie eveneens worden ondernomen voor hedendaagse vastgoedprijzen. Het is daarenboven niet onzinnig om overzichten op te stellen van gemiddelde prijzen van huizen en andere gebouwen. Deze cijfers bieden immers het nodige referentiemateriaal om individuele waarden aan af te toetsen. Geschiedkundigen en familiekundigen kunnen de abstracte cijfers zodoende juister interpreteren, de prijzen naar waarde schatten en de gemiddeldes overstijgen: op deze manier worden de historische prijzen van gronden en gebouwen nuttig en bruikbaar voor verder onderzoek.
Rond 1350 werd het Vlaamse platteland geplaagd door de Pest. Dat was echter lang
niet het enige gevaar waarmee boeren en burgers uit die tijd te maken kregen.
De veertiende eeuw vormde ook het strijdtoneel om macht en inkomsten tussen
Vlaamse steden, heren en de graaf. Tijdens dergelijke conflicten over financiële
en juridische invloedssferen konden er al eens doden en gewonden vallen.
De volkstelling van 31 december 1876 was in tegenstelling tot andere nationale tellingen slechts een eenvoudige opsomming van de bevolking in afwachting van een drievoudige census in 1880. De cijfers werden nooit afzonderlijk gepubliceerd of geanalyseerd. Zelfs de toenmalige overheid gebruikte de officiële bevolkingsaantallen van 1876 louter waar ze wettelijk voor bedoeld waren: voor het aanpassen van het aantal te verkiezen leden van kamer en senaat. 

Hoewel de bevolkingscijfers van 1876 onderbenut zijn, zijn ze toch relevant voor historisch en heemkundig onderzoek. Studie op het niveau van het gezin wordt mogelijk gemaakt door gezinsbulletins die hier en daar in (naar het Rijksarchief overgedragen) gemeentearchieven worden bewaard. Belangrijker zijn de cijfers die beschikbaar zijn voor alle Belgische gemeenten. Gemeenten zijn immers de kleinste administratief-geografische omschrijvingen die toelaten om historische vergelijkingen te maken in ruimte (met de gemeenten onderling), in tijd (met vroegere of latere volkstellingen) en in context (met andere tellingen op micro-niveau).
Vanaf 1730 vonden heel wat sodomieprocessen plaats in steden als Utrecht, Den Haag en Amsterdam. Onthullingen over een verondersteld ondergronds netwerk van sodomieten creëerden een schokgolf door heel de Republiek. Die beruchte sodomieprocessen hadden echter ook een internationale impact. Met name in Antwerpen zorgden ze voor heel wat wantrouwen tegen Hollandse migranten.
Taalkundige kaarten schieten per definitie tekort. Ze proberen immers om taal, een fenomeen dat permanent verandert en intern heel divers is, vast te leggen in een visuele momentopname. Bovendien
kunnen de keuzes die je moet maken om de veranderlijkheid van taal vast te leggen – en dus te vereenvoudigen – leiden tot onenigheid. Voor deze kaart, die de taaldiversiteit in Belgisch-Congo weergeeft, is dat niet anders. De handtekening in de rechterbovenhoek is van Jan Knappert (1927-2005). Hij was een expert in de Bantoetaal Swahili en promoveerde in 1958 aan de Universiteit van Leiden op een proefschrift over het Swahili epos Heraklios. Maar eigenlijk is Knapperts kaart een zo goed als exacte kopie van een kaart die de Belgische missionaris Gustaaf Hulstaert (1900-1990) al in 1950 had uitgebracht. En ook Hulstaert was niet de enige die in die periode met een taalkaart van Belgisch-Congo naar buiten was gekomen. Twee jaar eerder had een andere missionaris, Gaston Van Bulck (1903-1966) zijn kaart gepubliceerd, maar die zag er toch enigszins anders uit. Dat leidde tot discussie.
•	De ethiek rond sterven, de dood en (on)geoorloofd doden is mettertijd sterk veranderd door de epidemiologische transitie en door de ontwikkeling van life-support-technologie.
•	Nieuwe definities van de dood hebben vragen opgeworpen naar wat leven nu eigenlijk waardevol maakt en in welke mate de dood een kwaad is, in het bijzonder voor leven ‘aan de marges’.
•	Twee theorieën over het ‘kwaad’ van de dood staan tegenover elkaar. Experiëntiële theorieën focussen op de dood als de negatieve ervaring van het stervensproces. Deprivatieve theorieën wijzen daarentegen op wat men verliest of ontnomen wordt aan mogelijkheden door niet (meer) te leven.
•	De ‘goede dood’ is een multifactorieel concept. Hoewel er een grote overlap is in welke factoren de betrokken partijen belangrijk vinden, zijn er aanzienlijke verschillen in de rangorde en interpretatie ervan. De visie van de stervende zelf kwam maar langzaam in zicht.
•	De formulering van euthanasiewetgeving wereldwijd geeft artsen de toelating om op stervensverzoeken in te gaan en in alle vrijheid in gesprek te gaan met hun patiënten over de dood. Die wetgeving verleent patiënten geen autonoom recht op euthanasie.
•	Euthanasiewetgeving is verbonden met het idee van waardig sterven. Zelfwaarde krijgt daarin meer gewicht dan zelfbepaling. De ziekte en de behandeling ervan tasten die zelfwaarde aan.
•	Ethische alternatieven voor ‘direct’ doden, zoals de Doctrines van het Dubbel Effect en van Doen en Laten, zijn reacties op euthanasie. Zij leggen de nadruk op de correcte intentie van de arts. Het is echter een misvatting dat de intentie de medische exceptie op het doden (juridisch) rechtvaardigt.
Het hoofddoel van deze bijdrage ligt in het onderzoeken hoe erfgoededucatie en het omgaan met diversiteit zich tot elkaar verhouden binnen het formeel onderwijs, en welke implicaties dit kan hebben in het licht van een historische canon. Enerzijds kan erfgoededucatie plaatsvinden binnen de vensters van het top-down narratief van de Vlaamse canon. Anderzijds is er de bottom-up benadering. Hierin dient erfgoededucatie te vertrekken vanuit de contextuele omgeving waarbij ruimte is om ieders perspectief te laten participeren. Scholen en leraren(teams) zullen geprangd zitten tussen een top-down en bottom-up verhaal, en spelen bijgevolg een cruciale bemiddelende rol om beide benaderingen met elkaar in dialoog te laten treden. Bij het verkennen van de persoonlijke affectieve relatie tot het verleden zou het vertrekpunt, idealiter, bottom-up vorm moeten krijgen. Echter, het nut van erfgoed voor de klaspraktijk bleef voor leraren in het verleden vaak onbekend. Wanneer de overheid, door middel van een historische canon, erfgoed een aanzienlijke plaats wil laten innemen in het formele en non-formele onderwijslandschap, dan lijkt het evident dat scholen, leraren en erfgoededucatieve diensten in de toekomst ook didactische knowhow en tools krijgen aangereikt om hiermee aan de slag te gaan.
Dit artikel bespreekt aan de hand van twee hedendaagse kunstwerken de relatie tussen de hedendaagse beeldende kunst, stadsontwikkeling en cultuurbeleid in Antwerpen aan het eind van de jaren tachtig: Pavimenti (1987, Hugo Roelandt) en Scheldetuin (1987, Maria Nordman). Via de analyse van onuitgegeven archivalisch materiaal (foto’s en briefcorrespondentie) en secundaire bronnen (catalogi en kranten) zal blootgelegd worden hoe deze twee locatie-gebonden werken zich engageren met stedelijke transitie, alsook de mate waarin die kunst een geldig perspectief vormt om de verandering van een stad te lezen en te begrijpen. Een studie naar de artistieke inzet, de receptie en de lotgevallen van deze twee kunstwerken, die jarenlang deel uitmaakten van de stedelijke beleving in het Zuidelijk stadskwartier, toont aan hoe diverse ideeën circuleerden over de mogelijke rol van de kunst en cultuur in de regeneratie van een postindustriële stad bij verschillende betrokken partijen – van de kunstenaars, critici, burgers en cultuurfunctionarissen tot politici. De geografische focus van het onderzoeksproject waarbinnen dit artikel kadert, biedt een tegenwicht aan de overheersende hegemoniale studies naar moderne kunst en stadsgeschiedenis die zich richten op mondiale (hoofd)steden en grootstedelijke gebieden.
De vruchtbare onderzoeksprojecten die de voorbije jaren over het Zwin en het Brugse havennetwerk werden uitgevoerd, gaan niet voorbij aan de rol die Mude, de waterbaljuw en het waterrecht hierin hebben gespeeld, maar meestal krijgen ze niet de focus van het onderzoek. Dit is nadelig voor wie het middeleeuws havensysteem in het Zwin wil begrijpen omdat het essentiële relaties van samenwerking en competitie binnen dit netwerk in het duister laat. In deze tekst wordt nagaan welke rol de waterbaljuw, het waterrecht en het schependom Mude in de Zwinhaven vervulden en wordt onderzocht hoe de bijzondere relatie tussen deze drie actoren tot stand kwam. De historische kennis over de drie actoren wordt hiervoor gesynthetiseerd en tegelijk worden enkele hinderlijke misverstanden en onduidelijkheden uit de weg geruimd.