clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
De in het programma Pano  geciteerde vertaling van een opgenomen audiofragment over de affaire rond humanitaire visa verschilt nagenoeg volledig van de door de advocaat van de verdachte, meester Frank Coel, bekomen vertaling van hetzelfde audiofragment.  Twee totaal verschillende vertalingen maken van één zelfde geluidsfragment, dat uit een kort gesprek tussen twee personen bestaat, is een merkwaardig en vanuit een linguïstisch oogpunt uiterst problematisch fenomeen.

Privacy is een fundamenteel recht dat beperkt kan worden als de veiligheid van samenleving en burgers in het gedrang komt. Een voorbeeld van zo’n beperking is het afluisteren van al dan niet georganiseerde criminelen door gerechtelijke instanties voor forensische doeleinden. Als de communicatie in een vreemde taal verloopt – zoals in de Pano-uitzending het geval was –, worden er tolken of vertalers ingeschakeld (“taptolken” genoemd) om de audio-opnames te transcriberen, samen te vatten en te vertalen.

Toch werd tot vandaag nog maar weinig onderzoek gedaan naar “taptolken”, noch op nationaal noch op internationaal vlak. Er zijn geen officiële richtlijnen voor het transcriberen en het vertalen van afgeluisterde gesprekken, en er bestaat evenmin een specifieke opleiding voor. Inaccurate of foutief vertaalde transcripties van afgeluisterde gesprekken kunnen verstrekkende gevolgen hebben, zoals procedurele fouten of het nietig verklaren van bewijsmateriaal. Een gebrek aan kwaliteit en uniformiteit enerzijds en het gebrek aan een adequate opleiding anderzijds kunnen bovendien hoge kosten, tijdsverlies en zelfs ernstige veiligheidsproblemen veroorzaken.

Dit artikel wil de problematiek van telefoon- en internettap schetsen en de daarbij horende uitdagingen bespreken.
Met een totaal volume van 23 836 werknemers is de nationale luchthaven vergelijkbaar met de grootste werkgevers in België. Wie werkt op Brussels Airport, in welke sectoren? Hoe specifiek is de arbeidsmarkt op de luchthaven? Welke sectoren drijven de dynamiek van aanwervingen en exits op de luchthaven? Dit trendrapport over de tewerkstelling op Brussels Airport brengt voor het eerst de volledige directe tewerkstelling op de luchthaven in kaart. Het kwam tot stand in opdracht van het tewerkstellingscentrum van de luchthaven Aviato.
In de naoorlogse periode hebben nationale overheden vaak hun toevlucht genomen tot tripartiete overeenkomsten met sociale partners, omdat zij de steun nodig hadden van de grote vakbonden wier invloed groter en doorslaggevender werd. Ondanks de relatief lage syndicalisatiegraad in de zuidelijke landen van de EU (zoals Italië en Frankrijk) in vergelijking met de Scandinavische (zoals Denemarken) en de continentale landen (zoals België), hebben ook hier het antagonistische karakter van de arbeidsverhoudingen en het sterke mobilisatievermogen van de vakbonden een belangrijke rol gespeeld in het garanderen van steun en compromis. Toch bleef het naoorlogse sociale compromis om drie hoofdredenen fundamenteel ambigu en instabiel. In de eerste plaats was het sociale compromis een weerspiegeling van een specifiek historisch gegroeid evenwicht tussen klassenverhoudingen, die voor het grootste deel alleen voor de 'geavanceerde' economieën gold. Ten tweede bood de sociale dialoog, ondanks de verschillende verschijningsvormen per land, in alle gevallen een compromis tussen de nationale arbeidersbewegingen, de werkgevers die vooral nationaal opereren als het om bedrijfseigendom en productiestrategieën gaat, en de overheden die in grote mate autonoom hun sociale en economische beleid bepalen: een resultaat van het begrensde karakter van economische internationalisering. Ten slotte beteugelde het bestaan van een alternatief sociaaleconomisch model in Oost-Europa – hoe geperverteerd en repressief dan ook – de kapitalistische agressie tot op zekere hoogte.
Het sociaal overleg in België steunt in belangrijke mate uit de consensus die in de 20ste eeuw vorm kreeg onder meer gesteund op het Sociaal Pact van 1944, dat de fundamenten legde voor een alomvattend sociale zekerheidsstelsel en stabiele arbeidsverhoudingen met als gemeenschappelijke doelstelling de verbetering van leefomstandigheden van de bevolking door economische voorspoed te verzekeren. In aanvulling hierop, en in dezelfde lijn, is voorzien in  de verdeling van productiviteitsgroei tussen loon- en winstuitkering op sectorniveau (Cassiers and Denayer 2010) en vormt het sectoraal overleg in België dus een belangrijk zwaartepunt. Het gecentraliseerd, geïnstitutionaliseerd en gecoördineerd stelsel voor onderhandelingen – met in principe een garantie voor loonindexeringen – en het in stand houden van beleidsoverleg, vormen belangrijke institutionele pijlers van het sociaal overleg in België.
Op 1 januari 2019 is het Vlaams Bestuursdecreet in werking getreden. In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden, omvat het decreet niet het volledige bestuursrecht, maar vormt het een 'codificatie' van verschillende decreten. Het is evenwel ook meer dan een codificatie, omdat de decreetgever tegelijkertijd aan bepaalde onderdelen wijzigingen heeft aangebracht.

Aan de hand van tien hoofdstukken verkennen we in deze uitgave de inhoud van het Bestuursdecreet op een wijze die de lezer meer inzicht verschaft in de vernieuwingen en structuur van het decreet, maar ook in de organisatie en werking van de Vlaamse overheid. Door veelvuldig te putten uit de memorie van toelichting wordt de tekst verduidelijkt.
Geloof werd in de zestiende eeuw, de tijd van de Reformatie, meer dan ooit een individuele keuze. Sommigen bleven de moederkerk trouw, anderen volgden liever Luther, Calvijn of Menno Simons en weer anderen voelden zich aangetrokken tot een van de radicale sekten waarvan het land zo vol was 'als de zomer van muggen.' Deze religieuze pluriformiteit zou nooit meer verdwijnen en dwong tijdgenoten te leren leven met verschillen. Een groot kenner van die religieuze verscheidenheid, de in 2015 overleden Friese historicus Wiebe Bergsma, heeft veelvuldig over deze thematiek geschreven en deze bundel brengt zijn beste artikelen erover bij elkaar. Gefascineerd als hij was over hoe God mensen beweegt, schrijft Bergsma indringend over de individuele keuzes van boeren in Friese dorpen, polemiserende theologen en universitaire geleerden, maar ook over de politieke en intellectuele dimensies van die keuzes op landelijk en Europees niveau.
This article examines the political messages that are incorporated in stories about revolts in late medieval literature from the duchy of Brabant. In this way, it contributes to the debate on the functionality of literary discourses about political resistance. Despite the rigor of previous studies on this subject, researchers often still interpret the very negative late medieval discourse on revolts as an attempt to legitimise the power of the ruling elites. By means of an intertextual comparison between the discourses of a chronicle, didactic literature and political and juridical sources, this article argues that this explanation is limited. In fact, descriptions of revolts also functioned as a warning for the consequences of misgovernance. As political instruments, literary works tried to convince rulers to make policy changes in order to bring contemporary rebellions to an end. Late medieval authors were thus less conservative than a first reading of their works suggests.
Dit artikel onderzoekt de politieke doelen achter verhalen over opstanden in laatmiddeleeuwse literatuur uit het hertogdom Brabant. Hiermee levert het een bijdrage aan het debat over de functionaliteit van literaire getuigenissen over politiek verzet. Ondanks de vele inzichtelijke studies die over dit debat zijn verschenen, beschouwen de meeste onderzoekers het negatieve laatmiddeleeuwse discours over opstandelingen vaak als een poging om de macht van de heersende bestuurders te legitimeren. Aan de hand van een intertekstuele vergelijking van het discours van een kroniek met dat van didactisch-moraliserende werken en politieke en juridische bronnen beargumenteert dit artikel dat deze verklaring ontoereikend is. Verhalen over opstanden functioneerden ook als een waarschuwing voor de gevolgen van wanbestuur. Literaire werken fungeerden als politieke instrumenten die trachtten bestuurders van het nut van specifieke beleidsveranderingen teovertuigen, opdat er een einde kon komen aan opstanden. Laatmiddeleeuwse auteurs waren in dit opzicht minder behoudsgezind dan een eerste lezing van hun werken doet uitschijnen.
Continu verbeteren (CVB) van werkprocessen maakt vanaf het begin van de 21e eeuw opmars in de zorg. Tot hiertoe bleef onduidelijk welke gevolgen dit heeft voor de kwaliteit van de arbeid bij zorgverleners. In dit artikel wordt de kwaliteit van de arbeid onderzocht in De Vierde Wand, een Vlaams woonzorgcentrum waar men CVB sinds begin 2015 toepast. Een kwantitatieve vergelijking met ‘conventionele’ woonzorgcentra toont dat de zorgverleners in De Vierde Wand lagere werkeisen, meer regelmogelijkheden en een verhoogde bevlogenheid rapporteren. Aan de hand van kwalitatieve data schrijven we dit verschil in belangrijke mate toe aan CVB. Hoewel continu verbeteren in dit woonzorgcentrum positief uitpakt voor de kwaliteit van de arbeid, komen in dit artikel ook enkele concrete verbeterpunten voor het toepassen van CVB in dit woonzorgcentrum naar voren.
Eind december 2017 vernietigde het Grondwettelijk
Hof de hervorming van het
hof van assisen zoals die voorzien was in de zogenaamde
Potpourri II-wet. De wet voorzag in een veralgemeende
correctionalisering om alzo artikel 150
Gw. te omzeilen en het hof van assisen buiten werking
te stellen. Artikel 150 Gw. voorziet dat pers- en
drukpersmisdrijven, alsook de zwaarste misdaden
door een jury moeten worden beoordeeld. Met deze
beslissing schetste het Hof een aantal grenzen waarmee
de wetgever, binnen het huidige constitutioneel
kader, rekening moet houden.

Dit artikel wil een aantal reflecties bieden over enkele
aandachtspunten waarmee de wetgever rekening zal
moeten houden, wil hij de positie en/of de werking
van het hof van assisen grondwetsconform bijstellen.
Na een overzicht van de laatste hervormingen te hebben
geboden, worden de beweegredenen van de originele
grondwetgever belicht. Vervolgens worden
een aantal knelpunten in de discussie rond de hervorming
van het hof besproken (de motiveringsplicht;
de mogelijkheid om rechtsmiddelen in te stellen; de
deelname van beroepsrechters in de beoordeling van
schuld;…). Ten slotte worden enkele thema’s aangekaart
die verband houden met de institutionele en
praktische uitwerking van criminele kamers.
Hoe kan het dat teksten van bijvoorbeeld Aristoteles na 2400 jaar nog steeds beschikbaar zijn, terwijl er van andere filosofen nagenoeg niets bewaard is gebleven? De lange, moeizame weg die de kennis tot vandaag heeft afgelegd, blijft vaak onbekend.

De sleutel tot Aristoteles schetst de overlevering van wetenschap en filosofie sinds de oudheid tot het verschijnen van gedrukte boeken. Willem van Moerbeke en de werken van Aristoteles spelen daarbij een centrale rol. Als man uit de Lage Landen, Europeaan en universeel intellectueel had Willem van Moerbeke een doorslaggevende invloed op de vooraanstaande geleerden van zijn tijd en op de evolutie van het westerse denken. Maar als vertaler nam hij zo’n discrete plaats in achter de auteurs van de oorspronkelijke teksten, dat de impact van zijn werk vaak onopgemerkt bleef. Dit boek geeft Willems verdienste haar terechte plaats in de geschiedenis.
158 Jurisprudence commentée • • • • HJEU (10 de k.), 20 juli 2017 « Gelvora » UAB / Valstybinė vartotojų teisių apsaugos tarnyba Het Hof (tiende kamer) verklaart voor recht: Richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betref-fende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van richtlijn 84/450/EEG van de Raad, richtlijnen 97/7/EG, 98/27/ EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad en van verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad ("richtlijn oneerlijke handelsprak-tijken") moet aldus worden uitgelegd dat de juridische verhouding tussen een incassobe-drijf en een schuldenaar die in gebreke is gebleven bij de nakoming van een consumen-tenkredietovereenkomst, waarbij de schuldvordering aan het incassobedrijf is gecedeerd, binnen de werkingssfeer ratione materiae van deze richtlijn valt. De praktijken die een dergelijk bedrijf toepast om haar schuldvordering in te vorderen, vallen onder het begrip "product" in de zin van artikel 2, onder c), van deze richtlijn. In dit verband doet de omstandigheid dat de schuld is bevestigd door een rechterlijke beslissing, en dat die beslissing aan een gerechtsdeurwaarder is verstrekt voor tenuitvoerlegging, niet ter zake. Zett.: M. Berger (kamerpresident), A. Borg Barthet (rapporteur) en E. Levits, rech-ters Adv.-gen.: E. Tanchev Zaak C-357/16 • • • • Een verduidelijking van de reikwijdte van consumentenbescher-ming bij kredietovereenkomsten: De beschikking Bachman (27 april 2017) en het arrest Gelvora (20 juli 2017) van het Hof van Justitie I. Inleiding 1. De precieze toepassingsgebieden van de verschillende regelingen ter bescherming van de consument in de Europese Unie ("EU") blijven een bron voor discussie. Het belang van dergelijke consternatie staat echter buiten kijf: valt een verhouding tussen twee par-tijen, een praktijk, een beding of een ander relevant concept niet binnen de definitie(s) this jurisquare copy is licenced to Christoph-fullaccessstuiter_IP [noreply@jurisquare.be]
2. De appelrechters stellen vast dat de verweerster verwijst naar een verklaring die de eiser aflegde in het kader van een andere procedure waarbij hij verklaarde: "Tegenpartij heeft namelijk veel meer geld geërfd van haar vader dan de 400 000 euro die zij prompt in Turkse luxe-appartementen investeerde achter de rug van [de eiser]". Zij oordelen dat deze verklaring geloofwaardig voorkomt en dat zij geldt als een gerechtelijke bekentenis. 3. Door aldus te oordelen dat de in een andere procedure afgelegde verklaring een gerechtelijke bekentenis is en mede op die grond te beslissen dat de appartementen in Turkije met eigen gelden van de verweerster werden aangekocht, verantwoorden de appelrechters hun beslissing niet naar recht. Het onderdeel is gegrond. (...) Dictum Het Hof, Vernietigt het bestreden arrest in zoverre:-het heeft geoordeeld over de vergoeding verschuldigd door het gemeenschappelijk vermogen aan het eigen vermo-gen van de verweerster uit hoofde van het appartement in Turkije;-het de vordering tot indexering van de woonstvergoeding en tot toekenning van een gebruiksvergoeding voor de in-boedel heeft afgewezen. (...) Noot-De gerechtelijke en de buitenge-rechtelijke bekentenis: zoek de verschillen "Les caractères très particuliers de l'aveu paraissent avoir stimulé l'imagination des auteurs. Ils ont proposé au sujet de sa nature des commentai-res qui, pour intéressants qu'ils soient, n'ont guère de conséquences pratiques." 1 I. Inleiding 1. Begripsomschrijving-De bekentenis is van ouds-her een efficiënt en belangrijk bewijsmiddel. Hoewel deze rechtsfiguur niet in de wet gedefinieerd wordt, neemt men doorgaans aan dat het een verklaring be-treft waarin een partij de juistheid van een feit, rechts-feit of rechtshandeling erkent, hoewel zij er belang bij heeft dit te ontkennen. 2 In tegenstelling tot de eedaf-legging strekt de bekentenis de auteur dus tot nadeel. 3 2. Koningin der bewijsmiddelen-De bekentenis wordt in de rechtsleer wel eens aangeduid als 'de ko-ningin der bewijsmiddelen'. 4 Die koninginnenstatus verwijst in eerste instantie naar de mogelijkheid om door middel van een bekentenis uit het keurslijf van art. 1341 BW te treden: een bekentenis is als bewijs-middel in principe steeds toegelaten (i.e. zelfs in die gevallen waar de wet een geschrift vereist). 5 Zodra ze door de tegenpartij wordt ingeroepen, dringt de be-kentenis zich bovendien ook aan de rechter op, zelfs indien hij ze niet of weinig geloofwaardig acht. De slagkracht van dit bewijsmiddel is nog verder toege-nomen sinds de afschaffing van het zogenaamde in-tentionaliteitsvereiste. Opdat een verklaring een be-kentenis vormt, is niet langer vereist dat de partij die de verklaring heeft afgelegd, de bedoeling had om aan de tegenpartij een bewijs te verschaffen. Ook de vast-stelling dat niet enkel (uitdrukkelijke) verklaringen van een partij, maar ook haar gedragingen in aanmer-king kunnen komen om als (buitengerechtelijke) be-kentenis te kwalificeren, heeft dit bewijsmiddel een hoge vlucht doen nemen. Het laat de rechter immers toe om bijvoorbeeld uit een omstandig stilzwijgen of de uitvoering van een contract door een partij een be-kentenis af te leiden.
Leren vertalen is het eerste vertaaldidactische handboek dat een taaloverstijgend kader voor het vertaalonderwijs biedt. Via een online platform heeft de lezer toegang tot visuele ondersteuning bij dit kader. De lemmata in Leren vertalen vormen een aanzet tot een antwoord op een reeks onderwijsrelevante vragen. Hoe breed moet vertalen worden opgevat? Wordt er gekozen voor onderwijs met een theoretisch of een praktisch karakter? Welke werkvormen kunnen er worden ingezet? Hoe kan een werkvorm worden gedefinieerd? Welke werkvormen zijn efficiënt? Hoe kun je als docent en student voor voldoende variatie zorgen? Hoe kan resterende lestijd functioneel worden ingevuld? Kortom, hoe kan het vertaalonderwijs worden afgestemd op de wensen van docenten, studenten en werkveld? Leren vertalen is een handboek voor vertaaldocenten en -studenten, en een conceptuele grabbelton voor docenten in het vreemdetalenonderwijs, de taalkunde, de communicatiewetenschappen en culturele studies. Gys-Walt van Egdom is verbonden aan de Universiteit Utrecht. Hij begeleidt cursussen vertalen en vertaalwetenschap. Zijn onderzoek is toegespitst op vertaaldidactiek, -evaluatie, -technologie en -filosofie. Winibert Segers is verbonden aan de KU Leuven. Hij begeleidt de vertaalateliers Juridisch vertalen en Medisch vertalen. Vertaaldidactiek, -evaluatie en -filosofie zijn de domeinen waarin hij publiceert.
Deze bijdrage behandelt de vraag hoe Belgische rechters omgaan met een verzoek tot publicatie van de uitspraak in inbreukzaken met betrekking tot merken, tekeningen en modellen. De publicatie van een rechterlijke uitspraak die het bestaan van een inbreuk bevestigt, kan van groot belang zijn voor de rechthebbende. Zo doet de publicatie niet enkel dienst als schadebeperkend dan wel schadeherstellend middel,
maar kan dit ook wonderen verrichten voor de geloofwaardigheid en reputatie op de markt. In een eerste deel identificeren we kort de relevante wetsbepalingen in functie van de betrokken procedure en bespreken we kort de toepassingsvoorwaarden. Daarna volgt een analyse van rechtspraak die de invulling van deze voorwaarden door de Belgische rechters in inbreukzaken met betrekking tot merken, tekeningen en modellen illustreert.
Onder invloed van maatschappelijke veranderingen is zowel de inhoud als de vorm van onderwijs vaak stof ter discussie. In 2016 bracht de VLOR en de Koning Boudewijnstichting 10 jongerenteams samen die reflecteerden over ‘de school van de toekomst’ en dit resulteerde in verschillende kernideeën. In september 2017 legden we deze ideeën voor aan meer dan 1000 jongeren in de context van een onderzoeksproject dat loopt in samenwerking met KU Leuven, campus Kulak en drie secundaire scholen. De resultaten duiden op een duidelijke kloof tussen wat jongeren wensen en wat ze krijgen binnen hun onderwijs. Binnen dit artikel gaan we dan ook verder in op de vraag in welke mate het inzetten van educatieve technologie hierop een antwoord kan bieden.
Wonen staat centraal in ieders leven. Nochtans blijft een groot deel van de huishoudens in Vlaanderen verstoken van goed en betaalbaar wonen, en dat terwijl voor hen goed wonen juist van groot belang is om het leven op de rails te krijgen en te houden. Wie zijn ze? Wat zijn hun problemen? En hoe wordt er aan gewerkt, door de woonactoren, Vlaamse overheid en de gemeenten? We brengen een overzicht.
. basisinzichten voor onderwijs op micro-, meso- en macro-niveau
. praktisch toepasbaar en theoretisch onderbouwd
. geschreven door internationaal erkende experten
. voor leraren en iedereen die geïnteresseerd is in onderwijs

Inzichten op het niveau van het onderwijsbestel, de school en de klas
Onderwijs lokt sinds eeuwen heftige discussies uit en is de inspiratiebron voor evenveel geëngageerde bespiegelingen als fundamenteel wetenschappelijk onderzoek. Bovendien belangt onderwijs als complex en gelaagd fenomeen direct of indirect ook heel diverse maatschappelijke actoren aan – leerlingen, leraren, directies, ouders, beleidsmakers, werknemers en werkgevers.

Om aan deze actoren een goed (beter) begrip van onderwijs te geven en hen er ook zelf een proactieve rol in te laten spelen, reikt dit boek belangrijke basisinzichten aan vanuit een wetenschappelijk perspectief. Het doet recht aan de complexiteit en de gelaagdheid van onderwijs. Het verheldert zonder te simplificeren. Het biedt denkkaders, onderzoekskaders en standpunten  op het niveau van het onderwijsbestel, de school en de klas. Het geeft leraren en bij uitbreiding allen die in onderwijs geïnteresseerd zijn, de basis om op en over al deze niveaus zelf te reflecteren, te beslissen en te oordelen.

Met bijdragen van Orhan Agirdag, Carlijne Ceulemans, Stefanie Claes, Hilde Colpin, Bieke De Fraine, Karlien De Jaeger, Fien Depaepe, Bert De Smedt, Steven Eggermont, Jan Elen, Evelien Flamez, Greet Gevaert, Pol Ghesquière, Luc Goossens, Bregt Henkens, Oliver Holz, Els Huygens, Geert Kelchtermans, Jan Masschelein, Annelies Raes, Maarten Simons, Andy Thys, Joke Torbeyns, Kris Vandenbranden, Machteld Vandecandelaere, Wim Van Dooren, Mieke Van de Goor, Stéphanie Van Marcke, Sarah Van Ruyskensvelde, Lieven Verschaffel, Karine Verschueren, Pieter Verstraete, Kurt Willems, Sien Wissels.
Vrijheid van onderwijs is een complex gegeven. Naast de grondwettelijke vrijheid van onderwijs brengen we in deze bijdrage vanuit een pedagogische blik een andere vorm van vrijheid naar voren: vrijheid door betrokkenheid. In tegenstelling tot de (onderwijs)wet waarin passieve en actieve vrijheid verschijnt als een individueel recht en belang, zullen we aantonen dat vrijheid door betrokkenheid telkens opnieuw in het leven dient te worden geroepen. Anders dan de huidige praktijken van ‘onderhandelen’ waarbij de inzet het vormen van een compromis is tussen de vele individuele belangen en vrijheden, vraagt een vrijheid van betrokkenheid om een inspanning. De schoolse praktijk van de deliberatie vormt voor ons zo een inspanning waar we in en door het gesprek met anderen onszelf vrij kunnen maken van ons eigen belang en onze eigen wil en ons op een andere manier gaan verhouden tot elkaar en de wereld. Het is op deze tafel dat een ‘common world’ of gedeelde wereld de inzet van gesprek kan worden en niet zoals aan de onderhandelingstafel het onomstreden uitgangspunt.
Mensen met een verstandelijke beperking worden ouder dan voorheen. Zeventigers en tachtigers bevolken stilaan de voorzieningen voor mensen met een verstandelijke beperking, maar komen ook wonen in de gewone ouderenzorg of worden thuis begeleid. Ze gelijken op vele vlakken op andere ouderen, maar onderzoek en praktijk wijzen op specifieke kwetsbaarheden.
Hoe bieden wij deze speciale groep mensen de beste levenskwaliteit?