clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
‘Consumptie’ of het verbruik van goederen en diensten is een in wezen ahistorisch begrip. Mensen hebben altijd al geconsumeerd. In de contemporaine Westerse samenlevingen is de intensiteit van de consumptie evenwel een sterk stijgende lijn gaan vertonen, in die mate dat onderzoekers zijn gaan spreken van een ‘consumptiecultuur’ of zelfs een 'consumptiemaatschappij’. De verklaring van dergelijk consumptiegedrag is evenwel tot nog toe problematisch gebleken. Factoren als de manipulatieve kracht van reclame, of de conspicious consumption van Veblen bieden interessante denkpistes, maar blijven beperkt in hun verklaringskracht. De Britse socioloog Colin Campbell is het in zijn in 1987 verschenen essay The Romantic Ethic and the Spirit of Consumerism in een geheel andere richting gaan zoeken. Campbell stelt dat de bewegingsgronden van een consument niet enkel in utilitaristische, maar eveneens in hedonistische zin kunnen ontleed worden. Hij ontwikkelt het begrip ‘modern autonoom imaginair hedonisme’. In de bijdrage wordt ingegaan op deze theorie en de wijze waarop Campbell deze toepast op de Engelse geschiedenis. Tenslotte wordt hierop een kritiek geformuleerd.
De blijde intrede van de automobiel in België, 1895-1940 vertelt hoe de automobiel op het einde van de negentiende eeuw opduikt en langzaam maar zeker een plaats verovert in de openbare ruimte en in de levens van de Belgen. Eind 1895 richtten enkele Belgische cyclisten de Automobile Club de Belgique op. Dat was het startschot van het automobieltijdperk in ons land. Tussen 1900 en 1914 steeg het aantal motorvoertuigen van 1000 tot meer dan 13.000 en de confrontaties op de openbare weg namen steeds grimmigere vormen aan. De automobilisten vierden hun snelheidsobsessie bot op onaangepaste wegen, te midden van nog minder aangepaste, traditionele weggebruikers. Dat veroorzaakte ongevallen en een algemene sfeer van angst, verontwaardiging en geweld. Na de Eerste Wereldoorlog brak de automobiel door en werden motorvoertuigen het dominante transportmiddel op de weg. De Belgische regering achtte motorisering goed voor de economie en de algemene welvaart, en vond dat die dus steun verdiende. Maar de uitdagingen veranderden snel: de verkeersongevallen namen toe en werden een algemeen maatschappelijk probleem. Vanaf het einde van de jaren 1920 werden de wegen aangepast aan de normen van het gemotoriseerde verkeer en voorzien van nieuwe verkeerstoestellen en verkeersborden. Veiligheid was daarbij echter nauwelijks een bekommernis, efficiëntie gold als de meetwaarde van een succesvol verkeersbeleid. De blijde intrede van de automobiel in België, 1895-1940 vertelt een breed en vaak anekdotisch verhaal over West-Vlaamse stoomwagens aan het Chinese hof, de doodscultuur van automobilisten en eenrichtingsverkeer voor voetgangers in Brussel. Dit werk is gebaseerd op origineel onderzoek en beschrijft voor het eerst de vroegste geschiedenis van de automobilisering van de Belgische samenleving. De bezwaren en vaak verhitte debatten van de tijdgenoten over autovrije wegen, al dan niet ingebouwde snelheidsremmers, openbare ondergrondse parkeergarages …, klinken daarbij vaak verrassend actueel.
In de jaren 1970 lagen 'groene fietsers' mee aan de basis van een nieuwe sociale beweging, het moderne ecologisme. Honderd jaar daarvoor speelde zich iets af wat vergelijkbaar was. In de jaren 1890 stapten burgers in de steden massaal op de nieuwste uitvinding van toen, de safety bicycle of moderne fiets. Ze maakten uitstapjes naar het omliggende platteland en herontdekten de bucolische schoonheid van ongerepte groene landschappen. Maar ook toen al werden die landschappen bedreigd door mijnontginningen, industrile uitbatingen of gewoon menselijke hebzucht. En ook toen riep dat protest op. De fietsers waren bij de eersten die hun stem verhieven. In dit artikel behandelen we achtereenvolgens drie aspecten van dit fenomeen. Eerst bekijken we de komst van de fiets en de geboorte van een 19e-eeuwse Belgische fietsersbeweging, het cyclisme in de woorden van de tijdgenoten. Daarna gaan we op zoek naar de culturele wortels van deze beweging, de motieven, dromen en ambities van de eerste fietsers. Als invalshoek gebruiken we de strijd tussen twee rivaliserende fietsersorganisaties, de Ligue Vlocipdique en de Touring Club. Ten slotte leggen we een brug naar een bredere culturele beweging in de toenmalige samenleving, van burgers die ijverden voor de bescherming van pittoreske landschappen en van herosche monumenten. Die was een verre voorloper van de ecologische beweging, waar de cyclisten intens bij betrokken waren. Ook toen al bestond er een band tussen fietsen en milieubewustzijn, maar die band was eerder esthetisch dan ideologisch.
De POS - Persoonlijke Ondersteuningsuitkomsten Schaal (Personal Outcomes Scale) meet, op basis van specifieke indicatoren, de kwaliteit van bestaan van een persoon. Deze indicatoren zijn verbonden met de acht kerndomeinen van kwaliteit van bestaan, die gevalideerd zijn in een aantal culturele onderzoeken. 
Deze acht domeinen zijn persoonlijke ontwikkeling, zelfbepaling, persoonlijke relaties, sociale inclusie, rechten, emotioneel welbevinden, materieel welbevinden en fysiek welbevinden. Elk item wordt geëvalueerd op twee manieren: zelfbeoordeling en geobjectiveerde beoordeling.
Tijdens een bezoek aan de site kunnen gegevens van niet-persoonlijke aard zoals het browsertype, het IP-adres, het platform en 'cookies' op de harde schijf van uw computer geplaatst worden. Dit enkel en alleen om de site beter af te stemmen op de behoeften van de terugkerende bezoeker.
Deze gegevens of de cookies worden niet gebruikt om het individueel surfgedrag van de bezoeker op andere websites na te gaan. Internet browsers zoals Internet Explorer, Netscape Navigator of Firefox laten toe dat u het gebruik van cookies verhindert, dat u een waarschuwing ontvangt wanneer een cookie geïnstalleerd wordt of dat u de cookies nadien van uw harde schijf verwijdert. Raadpleeg hiervoor de help-functie van uw internetbrowser.
Alle gegevens over surfgedrag kunnen door Uitgeverij Vanden Broele herleid worden tot anonieme statistieken of logboeken. Deze worden echter in geen geval geanalyseerd op individueel of persoonlijk vlak. De gegevens worden niet doorgegeven aan andere organisaties.
In deze pocket maakt u kennis met de werking van de politiezone. Hoe situeert de politiezone zich in de politiestructuur en wat zijn haar taken? Wat is de taak van het politiecollege en politieraad? Hoe gebeurt de financiering van de politiezone? Wat is een zonaal veiligheidsplan? Op deze en tal van andere vragen geeft deze pocket u een duidelijk antwoord. Kortom, een handige pocket voor politieraadsleden of iedereen die meer wil weten over werking van de politiezone.
De wereldpolitiek van vandaag is wat zij altijd is geweest: een spel om macht en invloed, waar staten met elkaar wedijveren, soms oorlog voeren, soms samenwerken, waar grote mogendheden oprijzen en vervolgens afkalven. Andere spelers – de publieke opinie, grote ondernemingen, een terreurgroep – kunnen af en toe aan zet zijn, maar het zijn de staten die het laatste woord hebben. Maar de wereldpolitiek draait niet enkel om macht. Brute macht roept onvermijdelijk weerstand op. Een internationale orde veronderstelt ook een aanzienlijke mate van vrijwillige instemming. Die internationale orde bestaat aldus uit twee onlosmakelijk verbonden elementen: macht én waarden. De basisdynamiek van de wereldpolitiek berust op een complex machtsspel, waarin geopolitiek, mondialisering en waarden in elkaar verstrengeld zijn. Maar kan dat ook een wereldorde opleveren, die stabiel is – en daarenboven legitiem? Elke generatie heeft steeds weer het gevoel in een heel nieuw wereld te leven, met nooit eerder geziene nieuwe ontwikkelingen, nieuwe actoren, nieuwe thema’s. Bij nader toezien echter is veel wat een generatie als ‘nieuw’ aanvoelt en bestempelt, door vorige generaties op dezelfde manier ervaren. Met die vergelijkingen tussen gisteren en vandaag moet echter altijd voorzichtig worden omgesprongen. De geschiedenis bereidt haar gerechten immers nooit tweemaal op dezelfde manier. Maar de ingrediënten zijn wel vaak dezelfde.
Dit boek geeft een overzicht van de domeinen van de vier 'traditionele' groepen van personen met een handicap (een verstandelijke, fysieke, visuele of auditieve handicap), en daarnaast ook nog van personen met gedragsstoornissen, personen met een autisme spectrumstoornis, personen die middelen misbruiken, personen met ernstig meervoudige beperkingen en personen met een dubbele diagnose. Telkens komen nagenoeg dezelfde onderwerpen terug: eerst historiek, etiologie, terminologie, indeling en psychologische aspecten, daarna de orthopedagogische- agogische theorie en praktijk.
Door de verschillende vormen van handicap die mensen kunnen hebben bijeen te brengen, biedt die boek een totaalbeeld voor iedereen die een inzicht wil verwerven in de bijzondere behoeften van die mensen en de aangewezen ondersteuning. Voor studenten uit diverse opleidingen is het een aangewezen basisstudieboek. Het is ook zeer geschikt voor wie reeds in de praktijk staat, als referentiekader voor zijn eigen handelen.
n dit boek schetst auteur Martine Vermandere de rijke geschiedenis van het fenomeen vakantiekolonies, van de opvang van arbeiderskinderen door liefdadigheidsinstellingen op het einde van de 19e eeuw tot de professionalisering van de kolonies door de ziekenfondsen na de Tweede Wereldoorlog.
Aan de hand van uniek fotomateriaal en getuigenissen van mooie en minder mooie herinneringen, voert dit boek je mee door de geschiedenis van de vakantiekolonies in al haar aspecten.
Binnen het Europees project PathogenCombat (www.pathogencombat.com) zijn daarom tools ontwikkeld die nieuwe inzichten in bestaande voedselveiligheidssystemen moeten verschaffen. Met deze diagnose, selectie en verbeter tools kunnen bedrijven nagaan welke essentiële elementen een voedselveiligheidssysteem moet bevatten om de microbiologische veiligheid van levensmiddelen te kunnen beheersen en garanderen. 
Deze tools staan los van specifieke eisen in wetgeving of in commerciële standaarden. Juist dat aspect levert nieuwe inzichten in de prestaties van bestaande voedselveiligheidssystemen.
Het meten van de performantie en identificatie van tekortkomingen in een bestaand kwaliteitszorgsysteem of voedselveiligheidssysteem wordt reeds verscheidene jaren uitgevoerd via audits, inspecties en/of staalnames van eindproducten/omgevingscontrole. Binnen het Europees project PathogenCombat werden nieuwe tools ontwikkeld die op een andere manier deze problematiek aanpakken. Hierdoor wordt een frisse blik op een bestaand  kwaliteitszorgsysteem geworpen. Dit laat toe om knelpunten in het systeem te identificeren. De combinatie van twee ontwikkelde instrumenten namelijk het ‘Food Safety Management System-diagnostic instrument’ (FSMS-DI) en de ‘Microbial Assessment Scheme’ (MAS) zorgen ervoor dat er een helikopterzicht op het geïmplementeerd voedselveiligheidssysteem wordt verkregen, zonder te verdrinken in de gedetailleerde eisen die afnemers, standaarden of autocontrolegidsen stellen. Op die manier wordt naar de essentie van het kwaliteitszorgsysteem gezocht. Meer informatie betreffende de tools en andere ontwikkelingen van het PathogenCombat project zijn terug te vinden op www.pathogencombat.com. Het FSMS-DI kan gratis toegepast worden door de verwerkende industrie, na aanvraag van een paswoord.
Zondag 25 mei 1141, de Octaaf van Pinksteren, had te Sens een bijeenkomst plaats die misschien meer inkt heeft doen vloeien dan om het even welke andere gebeurtenis tijdens de aan omwentelingen toch al zo rijke twaalfde eeuw.  Nochtans blijft alle aandacht voortdurend gericht op wat als de belangrijkste gebeurtenis van die dag wordt beschouwd: de veroordeling door een kerkelijke rechtbank van de leerstellingen van Petrus Abaelardus en de rol die Bernardus van Clairvaux hierbij heeft gespeeld. De theologische implicaties van dit conflict zijn lang en breed uitgesponnen en hebben al herhaaldelijk tot de verzuchtingen geleid dat alles zo heel anders had kunnen verlopen wanneer beide opponenten wat meer oog voor elkanders nuances hadden gehad. In tegenstelling tot de traditionle opvatting lijken politieke factoren wel eens een doorslaggevende invloed te hebben gehad. De aandacht is tot op heden te veel bij het theologische dispuut blijven hangen. De tijd lijkt dan ook aangebroken om nog dieper door te dringen in de verwikkelingen die geleid hebben tot de gebeurtenis zelf en tot de afwikkeling zoals zij gekend is. Nadat wij ons elders gebogen hebben over de persoonlijke drijfveren die Bernardus en Abaelardus wel tegenover elkaar moesten plaatsen alsook over de juridische grondslagen van de gevolgde procedure, wil dit artikel proberen om de politieke achtergronden nog verder uit te diepen, maar dan vanuit een tamelijk onverwachte invalshoek: de kathedraal te Sens, St.Étienne zelf.
Nauw met elkaar verbonden, maakten theater en retorica vanaf de vijftiende eeuw in de Latijnse geleerdencultuur en de volkstalige wereld van het verstedelijkte Europa een renaissance door.
Op basis van onderzoek naar ideeën, (literaire) praktijken en leden laat Lustige geesten zien dat de rederijkerskamers de Nederlandse variant waren van een vroegmoderne cultuur van publieke welsprekendheid, met het theater als quintessens. Rederijkers (rhetoriziens) drukten de intellectuele en maatschappelijke missies van hun kamers uit in het kernbegrip retorica (rhetorique) dat zowel verwees naar (utopische) idealen van burgerlijkheid als naar het toepassen van kennis (conste) in een geëngageerde cultuur. De noordelijke Nederlanden (vooral Holland en Zeeland) vormden met de zuidelijke (vooral Vlaanderen en Brabant) één rederijkerswereld van overlappende netwerken waarin via een actieve lees-, gespreks- en discussiecultuur internationale culturele trends lokaal en regionaal verwerkt werden. De middelen van publieke welsprekendheid (het schrijven en opvoeren van toneelspel, lied, gedicht) waren (intern) bedoeld om (in een ludieke en competitieve sfeer) de geest van jonge mannen uit gegoede families en middengroepen te vormen. Door de organisatie (extern) van opvoering in de lokale feestcultuur en op interlokale rederijkersfestivals functioneerden kamers als publicatiecentra voor hun beste schrijvers en performers. De rederijkers droegen zo bij aan de opkomst van een volkstalige geleerdencultuur en namen deel aan het publieke debat. Lustige geesten laat zo zien op welke manieren de sociale, institutionele en culturele elementen van de rederijkerscultuur de maatschappelijke invloed van de rederijkers bepaalden en hun bijdrage aan de opkomst van de (noordelijke) Nederlanden als Europees cultureel centrum.
Droomburchten en luchtkastelen vormen een Europees fenomeen. Gedurende de voorbije 250 jaar doken ze op in verschillende landen als stenen belichaming van een met fantasie gekruide fascinatie voor een ver verleden. De restauratie van het kasteel van Gaasbeek in opdracht van de markiezin Arconati Visconti in het laatste kwart van de 19de eeuw door de Brusselse architect Charle-Albert is in deze context een interessante casus. Onder invloed van de franse restauratiearchitect E.E. Viollet-le-Duc kwam men tot een geïdealiseerd kasteel waarin (neo)gotische en (neo)renaissance invloeden verweven zijn. De eerste in lijn met de middeleeuwse oorsrpong van het kasteel, de laatste vooral geïnspireerd op de periode dat het kasteel eigendom was van de Graaf van Egmont. De opdrachtgeefster vond als overtuigd liberaal  hierin een aanknopingspunt met haar eigen humanistische idealen. Dat restauratie resulteerde in een complex spel van identiteiten en betekenissen dit tot vandaag een kunnen aanspreken en intrigeren.  De Publicatie heeft tot doel de betekenissen en achterliggende visies voor een breed publiek toegankelijk te maken.
Psychische aandoeningen vormen een belangrijk probleem voor de volksgezondheid. Een vierde tot een vijfde van de algemene bevolking krijgt er ooit mee te kampen. Vandaar dat het door de Wereldgezondheidsorganisatie als een belangrijke ‘burden of disease’ beschouwd wordt. Ondanks de hoge frequentie/prevalentie  hangt er een taboesfeer rond. Het belang van psychische problemen voor de volksgezondheid en de belangrijke rol die stigmatisering blijkt te spelen, gaat samen met een verhoogde internationale wetenschappelijke belangstelling. In België is dergelijk onderzoek echter nog relatief schaars. Met de studie ‘Stigma in a Global Context – Belgian Mental Health Survey’ wordt gepoogd om aan dit hiaat tegemoet te komen. Deze studie maakt deel uit van een internationaal onderzoek waarbij stigmaprocessen en hun gevolgen bestudeerd worden in verschillende landen over verschillende continenten heen. In deze bijdrage worden een aantal eerste resultaten van de Belgische studie gepresenteerd. Uit de resultaten blijkt dat de houding tegenover personen met psychische problemen verschilt naar het type aandoening, maar niet naargelang het (h)erkennen van een psychiatrische diagnose. Al dan niet rechtstreeks contact blijkt daarentegen wel een rol te spelen, maar dan eerder wat de visie ten opzichte van hulpverlening betreft dan de houding tegenover de persoon met psychische problemen zelf. Tot slot blijkt het opleidingsniveau van de respondent van cruciaal belang.
In Nederland en Vlaanderen leven naar schatting enkele tienduizenden kinderen van drugverslaafde ouders. De opvoedingssituatie van deze kinderen wordt gekenmerkt door verschillende risicofactoren, zoals een gebrek aan structuur, beperkte emotionele beschikbaarheid, weinig adequate opvoedingsvaardigheden, gebrek aan positieve rolmodellen, psychische problemen van de ouders en een weinig benijdenswaardige sociaaleconomische positie. Er is een aantal duidelijke effecten vastgesteld als gevolg van prenatale blootstelling aan opiaten, stimulantia en alcohol. Vooral negatieve omgevingsinvloeden liggen aan de basis van een onveilige¬ hechting, gedragsproblemen, aandachts- en concentratiestoornissen, problemen in de sociaal-emotionele ontwikkeling en schoolproblemen. Veel zal afhangen van de ernst van het middelenmisbruik, het misbruikte middel en eventuele bijkomende psychische problemen van de ouder(s). Mede als gevolg van een soort overerfbare kwetsbaarheid is de kans dat kinderen van drugverslaafde ouders later zelf verslaafd worden twee tot drie keer groter. Over het algemeen (twee derde van de gevallen) blijkt het gedrag van deze kinderen echter niet afwijkend van de norm, wat onder meer verklaard wordt door de veerkracht van deze kinderen en een aantal beschermende factoren in hun omgeving. Drugverslaving is een factor die goed ouderschap kan bemoeilijken, maar niet noodzakelijkerwijs in de weg staat.
Naast preventie, vroegtijdige detectie en hulpverlening lijkt het erg belangrijk aandacht te hebben voor de manier waarop deze ouders benaderd worden. Hun wantrouwen is meestal groot en om die reden komen ze dikwijls niet of pas heel laat in contact met de hulpverlening. Een positief-kritische, respectvolle benadering vormt de basis voor het opbouwen van een vertrouwensrelatie. Binnen de ambulante hulpverlening wordt casemanagement meer en meer toegepast om drugverslaafde ouders en hun kinderen de probleemaanpak te bieden die ze nodig hebben. Residentiële hulpverlening is aangewezen in geval van een meer ontwrichte situatie. Het beste behandelresultaat bij drugverslaafde moeders wordt behaald door het verbeteren van de opvoedingsvaardigheden en het stimuleren van de ouder-kindinteracties. Hulpverleners dienen de dunne scheidingslijn te bewaken tussen het ondersteunen van deze ouders bij de opvoeding en het beschermen van de emotionele en fysieke integriteit van de kinderen.
Op 20 juni 2009 organiseerde Stad Gent een startdag sociaal-culturele vernieuwing in Ledeberg. De bedoeling van deze startdag was om in overleg met sociaal-culturele actoren  die betrokken zijn op Ledeberg een denkmoment te organiseren waarop een sociaal-cultureel traject voor het stadsvernieuwingsprogramma “Ledeberg leeft!” wordt uitgewerkt. Deze startdag is het resultaat van voorafgaand beleidswerk door Stedelijke Vernieuwing in samenwerking met een speciaal daartoe opgericht projectteam sociaal-culturele vernieuwing met vertegenwoordigers van verschillende betrokken stadsdiensten en een vertegenwoordiger van Samenlevingsopbouw Gent. In dit team worden de krijtlijnen van het sociaal-culturele traject in Ledeberg Leeft uitgetekend. Als onderdeel van een ruimer actieonderzoekstraject waarin Hogeschool Gent (Departement Sociaal-Agogisch Werk) een sociaal-cultureel perspectief op stadsvernieuwing ontwikkelt in interactie met stadsbestuur, sociaal-culturele actoren en bewoners, wordt de rol en betekenis van de sociaal-culturele tussenkomst geanalyseerd in relatie tot processen van gemeenschapsvorming in een veranderende stad. Stadsvernieuwing komt vaak ingrijpend tussen in de alledaagse woonomgeving van mensen en de dagdagelijkse sociale en ruimtelijke praktijken die zij vormen en gevormd hebben. Deze interventies worden verantwoord vanuit bepaalde impliciete en expliciete opvattingen over stedelijkheid en gemeenschap die niet noodzakelijk overeenkomen met de opvattingen en praktijken die bewoners zelf ontwikkeld hebben. De vraag die we hier willen behandelen is welke rol sociaal-culturele praktijken innemen in de ondersteuning van de individuele en collectieve leerprocessen die gepaard mee gaan met stedelijke veranderingsprocessen. Deze leerprocessen hebben betrekking op de wijze waarop mensen de zich wijzigende stedelijke publieke ruimte toe-eigenen en omgaan met de sociale en ruimtelijke veranderingen hierin. Tijdens de bovengenoemde startdag analyseerde het onderzoeksteam de rol die sociaal-culturele actoren zichzelf toeschrijven (en hen toegeschreven wordt vanuit het beleid) in relatie tot het ruimere stadsvernieuwingsverhaal achter Ledeberg Leeft.
“The search for security remains the overriding concern for many peoples and nations. But the definition of what constitutes security, and the strategies for attaining it, vary greatly. For billions of people, the question is to ´secure´ basic needs: food, water, shelter and health care. For others, it is to ´secure´ other fundamental human rights: freedom of expression, freedom from oppression, freedom from fear. Even among States, security has different definitions. For some, it is the achievement of economic or military parity or superiority, for others the projection of power and influence, and for still others the resolution of grievances and disputes” (Elbaradei, 2007). Veiligheid is niet langer het exclusieve studiedomein van internationale betrekkingen, polemologie of conflict- en veiligheidsstudies, maar recentelijk – als gevolg van verschillende herdefiniëringen van het concept – ook dat van de criminologische wetenschappen (Zedner, 2009, p. 10). Door de invloed van internationale en nationale invloeden zoals de voortschrijdende globalisering en de opkomst van neoliberale ideologieën, gaan hedendaagse criminologische, politieke en sociale analyses van het concept verder dan het louter bestuderen van misdrijven en hun relatie ten aanzien van de staat (Loader & Walker, 2007, p. 1). Wat vandaag onder veiligheid verstaan wordt gaat dus veel verder dan een inschatting of analyse van de dreiging van criminaliteit op de binnenlandse veiligheid (interne veiligheid) of van de dreiging van een invasie door een (naburige) staat (externe veiligheid), en behelst een myriade aan verschillende aspecten zoals overlast, migratie, klimaatverandering, energieafhankelijkheid en de groeiende kloof tussen arm en rijk.