clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Wanneer een student(e) voor stage kiest, dan kiest hij/zij in de eerste plaats voor het opdoen van praktijkervaring in het kader van zijn/haar opleiding. De stage geeft de student(e) immers de mogelijkheid een aantal vaardigheden aan te scherpen, die als doelstellingen vanuit de opleiding Communicatiewetenschappen zijn geformuleerd. 

Dat de stageplaats en de daarbij vooropgestelde taken aan het niveau van een master in de Communicatiewetenschappen moeten beantwoorden, spreekt hier voor zich. Niemand studeert aan een universiteit om enkel databases te updaten of BV's van en naar de studio te begeleiden. Een stage houdt met andere woorden een aanvaardbare dosis zelfstandigheid, creativiteit en participatie in. Deze stage geeft de student(e) immers de mogelijkheid om in een veilige omgeving zijn/haar socio-affectieve, cognitieve en praktische vaardigheden in een professionele context enerzijds te ontdekken en anderzijds aan te scherpen.

De stage is met andere woorden méér dan een "vakantiejob": stage heeft tot doel een transfer te maken tussen theorie en praktijk. Dit gebeurt volgens drie trajecten: 

* 	het professionele traject
* 	het onderzoekstraject
* 	het portfoliotraject

Deze drie trajecten maken integraal onderdeel uit van de stage en worden met andere woorden door elke stagiair(e) doorlopen.
Uit de eerste representatieve meting van virtuele cultuurparticipatie in Vlaanderen (2003/2004) bleek dat een derde van de respondenten beschouwd kon worden als een virtuele cultuurparticipant. Concreet betekende dit dat de respondenten het internet gebruikten om informatie te verzamelen over cultuur, culturele produkten te verwerven of cultuur te beleven. We stelden enorme verschillen qua participatie vast die grotendeels te verklaren waren door verschillen in opleiding, leeftijd en geslacht. 
Vijf jaar later (2009) werd opnieuw een meting uitgevoerd. Daarbij wordt een toename in de participatiegraad verwacht. De analyse focust op volgende vragen: in welke mate is virtuele cultuurparticipatie gestegen? Hoe hangt deze cultuurparticipatie samen met verklarende vraiabelen zoals ondermeer leeftijd, geslacht en opleiding? En hoe kunnen de verschillen in participatiegraad verklaard worden?
In dit hoofdstuk worden de vragen toegelicht die betrekking hebben op de digitale participatie. 

Op de eerste plaats wordt gepeild naar de toegang tot digitale informatie. Meerbepaald vragen we naar het bezit en gebruik van een pc en internet. Het gaat aldus om de infrastructuur die nodig is om digitale inhoud te kunnen raadplegen. Hoewel het gebruik van internet steeds meer ingeburgerd geraakt in de samenleving, bestaat er nog steeds een digitale kloof. In de survey werd gevraagd naar mogelijke drempels die het gebruik van internet in de weg staan. Ook het niveau van de aanwezige digitale vaardigheden werd bevraagd.

Naast deze eerder algemene vragen inzake internet, werden een aantal vragen opgenomen die rechtstreeks peilen naar het gebruik van internet voor cultuurparticipatie. De volgende categorieën worden toegelicht: het gebruik van internet als informatiekanaal voor cultuur, als verkoop- en distributiekanaal voor cultuur, en als kanaal voor creatie, Gezien het groeiende gebruik van mobiele apparaten (smartphones, tablets, enz.) werd ook een vraag rond het gebruik van mobiele apparaten opgenomen. Tenslotte werd gevraagd naar het gebruik van schermen om cultuur te beleven. Deze schermen omvaten het televisiescherm, pc of laptop, en mobiele apparaten.
In welke richting zullen of moeten musea evolueren? Hoe blijven ze (of worden ze opnieuw) relevant en betekenisvol voor een samenleving? Musea moeten een zakelijke strategie ontwikkelen, meer ondernemer worden en samenwerkingsverbanden met publieke en private partners smeden. Het probleem is evenwel dat het museum steevast het uitgangspunt vormt. Alsof dit een soort van afgewerkt product zou zijn dat zondermeer in een business model kan ingepast worden.  Niets is minder waar. Een grondige denkoefening over het museum van de toekomst, duurzaamheid, betekenissen op lange termijn, heeft immers gevolgen voor de museale organisatie in zijn totaliteit. Een efficiënte zakelijke strategie kan pas uitgewerkt worden wanneer er eerst een stevige weg van reflecties en visievorming is afgelegd. Althans, dat is de stelling die we in deze bijdrage trachten aan te tonen.
Paradoxaal genoeg gaat het verlies van autoriteit van de tekst in het postdramatische theater niet zelden hand in hand met een verschijning van de tekst als materieel object in d opveoring. De tekst verschijnt dan als een 'vreemd lichaam' met een 'objectieve' eigenheid en gaat een betekenisvormend spel aan met andere teksten en elementen van de voorstelling.
In onze kennismaatschappij spelen nieuwe media een belangrijke rol. Websites, e?mail en online dienstverlening horen bij het leven van elke dag. Tegelijkertijd maken ouderen een steeds groter deel van de bevolking uit. België telt bijna 2,4 miljoen vijftigplussers en er komen er elk jaar ongeveer 20.000 bij (FOD Economie, 2007; Verté, De Witte et al., 2007). Een aantal persoonlijke en maatschappelijke rolveranderingen kleuren de interesses en behoeften van deze jongere en oudere senioren. Hun ICT- en mediagebruik is daar onlosmakelijk mee verbonden. In tegenstelling tot de televisie, de krant en de gsm, die niet meer uit het leven van ouderen zijn weg te
denken, is hun computer- en internetgebruik relatief beperkt. De digitale kloof lijkt momenteel sterk generatiegebonden te zijn. Het zijn voornamelijk de oudste senioren die hun weg niet willen of kunnen vinden naar ICT. Dit hoofdstuk staat stil bij enkele factoren die mediageletterdheid van ouderen belemmeren ('drempels'), dan wel stimuleren ('drijvers'). We gaan ook in op concrete voorbeelden van hoe in ons land wordt gewerkt aan digitale geletterdheid bij senioren
Dit artikel focust op de evolutie van de digitale kloof en de manier waarop middenveldorganisaties hierop een antwoord bieden via e-inclusie initiatieven. In het empirisch onderzoek worden initiatieven bevraagd over 1) hun modus operandi; 2) hun pedagogische aanpak; en 3) hun lokale inbedding en duurzaamheid. Aanvullend werden brainstormsessies met diverse stakeholders georganiseerd waarin nagedacht werd over beleidsmaatregelen voor huidige drempels.
Het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden is een unieke periode in de Belgische en Nederlandse geschiedenis. Tussen 1815 en 1830 waren de Lage Landen onder Willem I verenigd en die samenvoeging van Noord en Zuid leverde op het gebied van de godsdienst, het onderwijs en de taal veel spanningen op. De geschiedschrijving over nationalisme en natievorming staat meer dan ooit in de belang- stelling, en de ontwikkelingen op dat terrein vragen om een hernieuwde kijk op de periode van het Verenigd Koninkrijk in al haar facetten. Hoe verliep de eenmaking van beide landsdelen, hoe zag het cultuur- beleid van Willem I eruit, en welke krachten speelden een rol bij het succes of het falen ervan? In Taal, cultuurbeleid en natievorming onder Willem I komen gevestigde en aanstormende onderzoekers aan het woord die vanuit hun eigen discipline een stand van zaken geven van het onderzoek naar het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden. Deze interdisciplinaire benadering levert een caleidoscopisch beeld op dat bovendien veel niet eerder bestudeerde bronnen onder de aandacht brengt. Vaak komen er in de bundel raakpunten en dwarsverbanden aan het licht en bieden de diverse bijdragen frisse antwoorden op vaak oude vragen, die op hun beurt weer nieuwe vragen oproepen.
In 1823 verscheen bij A.B. Stéven in Gent een opmerkelijke publicatie, getiteld Iets over de Hollandsche tael, noch voor, noch tegen, latende elk dienaengaende vry en verlet als naer goedvinden, in eenige familiaire brieven. De schrijver wenste kennelijk anoniem te blijven, maar werd door Prudens van Duyse in 1849 ontmaskerd als de Gentse advocaat Josef Bernard Cannaert (1768-1848). Het bondige werkje, met een 45-tal genummerde bladzijden in octavoformaat, biedt de geïnteresseerde lezer een overzicht van de geschreven Noord-Nederlandse taalconventies, althans volgens de gezaghebbende voorschriften van Siegenbeek (1804) en Weiland (1805). Ter vergelijking worden de Noordelijke vormen echter steeds afgezet tegen het vermeende taalgebruik van Vlamingen en Brabanders, en het is precies die spiegel op het vroegnegentiende- eeuwse Zuidelijke Nederlands die het werk van Cannaert interessant maakt. In deze bijdrage halen we enkele thema's uit de zogenaamde taalstrijd in Vlaanderen onder Willem I naar voren, met de nadruk op de linguïstische Noord-Zuidoppositie binnen het Nederlands. Allereerst schetsen we de sociolinguïstische situatie wat taalpolitiek, taalbeschouwing en taalnormen betreft. Daarna nemen we Cannaert (1823) als gids om ons door het toenmalige taalgebruik te leiden en gebruiken we zijn werk als toetssteen voor enkele historisch-taalkundige analyses op basis van een uitgebreid handschriftencorpus. Naar aanleiding van onze bevindingen bereiden we de weg voor een bredere discussie over de staat van het Nederlands in de vroege negentiende eeuw, zowel in de taalbeschouwende discoursen als in de talige praktijk.
De medische keuring van duikers gebeurt bijna altijd door de huisarts. Dit onderzoek toont aan dat de meeste huisartsen die duikmedische keuringen uitvoeren, echter geen opleiding in dit domein volgden. De meeste huisartsen vonden ook dat ze de geschiktheidscriteria om te duiken onvoldoende kennen, onvoldoende fysicakennis hebben en zich weinig zelfzeker voelen bij het invullen van het medisch duikattest. Uit de kennistoets bleek dat er vele fouten gemaakt worden tegen absolute contra-indicaties. De resultaten van dit onderzoek lijken de nood aan een kwalitatief duikmedisch geschiktheidsonderzoek te bevestigen, vooral door beter geïnformeerde en opgeleide (huis)artsen.
Aan de hand van een anonieme vragenlijst werden in tien huisartsenpraktijken patiënten bevraagd over de mate waarin ze folders lezen en/of meenemen uit de wachtzaal. Maar liefst 93% gaf aan wel eens een folder te lezen; meer dan een derde (38%) deed dit zelfs regelmatig of vaak. Bovendien vonden de meeste patiënten de folders goed verstaanbaar en niet overladen met medisch jargon (79%). Langs de andere kant rijst de vraag of de kwaliteit van de folders in de wachtzaal, vaak afkomstig van de farmaceutische industrie, wel voldoende hoog ligt.
Dit boek heeft als doel een overzicht te geven van het relatief nieuwe domein van de bestuurswetenschappen. Dit domein wordt zo breed mogelijk theoretisch benaderd en nadien in relatie gebracht met de institutionele praktijk, zowel op federaal niveau als in Vlaanderen. De multidisciplinaire aanpak van de auteurs wordt geïllustreerd door de diverse invalshoeken: historisch, politiek, management, beleidsmatig, juridisch en institutioneel.
Dit boek is niet louter een leerboek voor studenten, maar is ook bestemd voor een ruimer publiek met interesse voor de werking en de structuur van de overheden.
De Wet van 15 december 1980 betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging
en de verwijdering van vreemdelingen1 stelt het illegaal verblijf van vreemdelingen strafbaar. Veroordelingen voor illegaal verblijf worden echter slechts uitzonderlijk uitgesproken, veeleer in combinatie met een veroordeling voor andere misdrijven. Niettegenstaande verblijft in onze gevangenissen een aantal vreemdelingen die uitsluitend van hun vrijheid worden beroofd met het oog op hun verwijdering van het grondgebied. Op grond van de Vreemdelingenwet kunnen illegale vreemdelingen immers onder strikte voorwaarden worden opgesloten met het oog op een mogelijke repatriëring. In het gevangenisjargon wordt deze groep gedetineerden ZMB'ers genoemd (personen Zonder Middelen van Bestaan). Tussen 1985 en 1991 is het aandeel van deze categorie gedetineerden vervijfvoudigd. Mede door de uitbouw van de gesloten detentiecentra voor illegalen, daalde het aandeel van deze groep in de gevangenis geleidelijk tot 862 personen gespreid over het jaar 2009.4 Het betreft op dit moment (bijna) uitsluitend illegale vreemdelingen die voordien reeds opgesloten waren omwille van een inbreuk op de strafwet.
De emotionele dimensie van etnografisch onderzoek wordt in criminologische literatuur vaak genegeerd. Nochtans zijn emoties inherent aanwezig in het onderzoeksproces. Vanuit onze eigen onderzoekservaringen, aangevuld met bevindingen vanuit feministische, sociologische en antropologische literatuur, pleiten we in voorliggend artikel voor meer openheid over veldwerk en emoties. In het eerste deel worden mogelijke emotionele obstakels bij het verrichten van veldwerk in justitiële settings (in het bijzonder de gevangenis) in kaart gebracht. In een tweede deel gaan we na hoe onderzoekers kunnen omgaan met en anticiperen op dit ethische dilemma op het kruispunt tussen wetenschap en mens-zijn. Met dit artikel hopen we een aanzet te geven voor een open en eerlijke discussie over de emotionele aspecten en het belang van (h)erkennen van de rol en de meerwaarde van emoties in etnografisch onderzoek.
Door hun vertienvoudiging  op vijfentwintig jaar nemen de correctioneel veroordeelden met een straftotaal van meer dan vijf jaar een steeds belangrijkere plaats in in de gevangenisbevolking. Nochtans is deze groep tot op heden weinig of niet onderzocht. Op basis van een steekproef van dossiers reconstrueert dit artikel daarom het demografische en justitiële profiel van de correctioneel veroordeelden met een straftotaal tussen vijf en tien jaar. Er wordt eveneens aandacht besteed aan hun detentietraject door het toekenningpatroon inzake elektronisch toezicht, beperkte detentie en/of voorwaardelijke invrijheidstelling te analyseren.
Artikel 108 Basiswet gevangeniswezen en rechtspositie gedetineerden voorziet dat gedetineerden in het belang van openbare orde of veiligheid aan een onderzoek van de kledij of een fouillering op het lichaam onderworpen kunnen worden. Wanneer een gedetineerde zich moet ontdoen van al zijn kledij betreft dit een fouillering op het lichaam.Defouillering op het lichaammag niet systematisch gebeuren en mag slechts door de gevangenisdirecteur in een afzonderlijke gemotiveerde beslissing worden bevolen voor zover er individuele aanwijzingen bestaan dat een onderzoek aan de kledij van de gedetineerde niet volstaan om de handhaving van de veiligheid of openbare orde te verzekeren.
Deze domeinverkenning geschreven voor de Wetenschappelijke Raad voor het
Regeringsbeleid (wrr) gaat, eerstens, in op de vraag wie welke verantwoordelijkheden
draagt in de huidige informatiemaatschappij. De materie is omstreden.
Gedrag van jongeren op sociale netwerksites wordt aangegrepen om te stellen
dat privacy minder belangrijk wordt. Op deze grond, of op grond van het argument
dat regulering innovatie niet in gevaar mag brengen, worden ict-bedrijven
niet aangesproken op de mensenrechtelijke aspecten van hun producten en diensten.
Dit rapport doorbreekt dit 'pingpongspel van verantwoordelijkheden' met een
argumentatie opgebouwd vanuit het recht der mensenrechten. Dit rechtsdomein
heeft zijn eigen dwingende logica en maakt dat de vraag wie welke verantwoordelijkheden
draagt voor veilige en betrouwbare informatiestromen in onze samenleving
steeds minder speculatief wordt
Maatschappelijke veranderingen hebben niet alleen de klassieke invulling van de politierol in vraag gesteld, maar tevens de debatten geopend over de wijze waarop ze dient georganiseerd te worden. Het herdenken van de politierol van een autoritair, wereldvreemd instrument van de overheid naar een politie georiënteerd op de burgers, met een vinger aan de pols van de snel veranderende samenleving leidde tot debatten over de verburgerlijking van de organisatie zelf. De vraag rees of de inschakeling van burgers in de politie deze oriëntatie zou kunnen ondersteunen en zelfs de performantie van dit orgaan zou kunnen verhogen.
Slaney, Rice, Mobley, Trippi & Ashby (2001) ontwikkelden de Almost Perfect Scale-Revised om de adaptieve en maladaptieve aspecten van perfectionisme te meten. De huidige studie onderzoekt de psychometrische kwaliteiten - factorstructuur, interne consistentie en begripsvaliditeit - van de vragenlijst in een Nederlandse klinische psychiatrische steekproef (n=567). De exploratieve en confirmatorische factoranalyses repliceerden op adequate wijze de onderliggende dimensies High Standards, Discrepancy and Order. De drie APS-R schalen bezitten een goede interne consistentie en vertonen een adequate convergente validiteit. In tegenstelling echter tot eerdere bevindingen in studentensteekproeven worden in de huidige klinische groep hogere correlaties gevonden tussen metingen van adaptieve - het hanteren van hoge normen - en maladaptieve aspecten van perfectionisme. De APS-R is zeker bruikbaar als instrument voor onderzoeksdoeleinden; voor klinische toepassingen is verder onderzoek in volwassen normatieve steekproeven nodig.
In deze bijdrage onderzoeken we hoe de veiligheidsbeleving van mensen begrijpbaar kan worden gemaakt vanuit een kwalitatief onderzoeksperspectief. We argumenteren dat een veiligheidsbeleving niet zo maar bepaald wordt door omgevingsfactoren, determinanten, of individuele en psychologische kenmerken. Een veiligheidsbeleving moet daarentegen bestudeerd worden als een gesitueerd interactieproces: mensen ontwikkelen overtuigingen over wat veilig en onveilig is doorheen alledaagse interacties en het uitwisselen van verhalen. Er circuleren verschillende verhalen en waarheidsaanspraken over '(on) veiligheid' in de samenleving, en met Rorty, suggereren we dat het weinig zinvol is na te gaan welke verhalen de objectieve (on)veiligheid ('de feiten') nu het best hebben gevat. De uitdaging voor beleidsmakers en politiediensten bestaat erin te begrijpen wat (on)veiligheid concreet betekent voor de diverse belanghebbenden, en vervolgens overeenstemming te bereiken over de criteria of de voorwaarden waarop er over onveilige situaties en de aanpak ervan kan worden gesproken.
Minderjarige delinquenten verschijnen in de regel voor de jeugdrechtbank, waar ze volgens de regels van het jeugdrecht berecht worden, en ze bejegend worden met 'jeugdbeschermingsmaatregelen' in plaats van met straffen. Het doel van een interventie van het jeugdrecht is immers te komen tot 'heropvoeding' van de jongere. In een aantal uitzonderlijke gevallen kan de jeugdrechter echter oordelen dat deze maatregelen niet meer geschikt zijn om de heropvoeding te realiseren. In dat geval kunnen deze jongeren volgens het strafrecht berecht worden, ofwel in de 'uitgebreide jeugdrechtbank', ofwel in het Hof van Assisen (De Smet, 2007). Deze procedure heet de uithandengeving. 

In april 2006 verscheen er reeds een artikel over de uithandengeving van jeugddelinquenten in deze reeks (Nuytiens, 2006a). Kort daarna kwam het hervormingsdebat echter in een stroomversnelling terecht, en werd het jeugdrecht, inclusief de uithandengeving, op verschillende vlakken gewijzigd. Het doel van voorliggende bijdrage is dan ook het artikel uit 2006 te actualiseren. 
We schetsen vooreerst de bredere context van de wetswijziging. Vervolgens gaan we na welke wijzigingen aangebracht werden aan de wettelijke bepalingen rond de uithandengeving. Verder wordt ook onderzocht of de wijzigingen tegemoetkomen aan knelpunten die werden blootgelegd door wetenschappelijk onderzoek. Tenslotte bekijken we wat de mogelijke implicaties van de wetswijziging (kunnen) zijn op de dagdagelijkse praktijk van uithandengeving.
Hoewel er over een integraal en geïntegreerd lokaal veiligheidsbeleid al heel wat inkt is gevloeid, wordt er vooralsnog niet vanuit een gemeenschappelijk gedragen conceptueel referentiekader over de invulling van deze concepten gediscussieerd. Het is immers een beleidsconcept dat is samengesteld uit containerbegrippen, woorden zonder afgebakende betekenis, waar de gebruiker zelf nadere invulling aan kan geven. In dit boek wordt het eindrapport van het onderzoek 'Lokaal integraal veiligheidsbeleid: onderzoek naar een geïntegreerde aanpak' voorgesteld. Het gaat over een beleidsondersteunend onderzoek in opdracht van de FOD Binnenlandse Zaken. Daaruit blijkt dat de invulling van deze containerbegrippen niet een louter theoretisch probleem is. Vaak wordt immers naar de burgemeester gewezen die als volleerd kapitein het lokale bestuur door deze zee van containers moet loodsen naar de eindbestemming 'Veiligheid'. Maar hoe ziet deze eindbestemming eruit in de dagelijkse praktijk? Hoe krijgt het lokale veiligheidsbeleid vorm in de realiteit? Volgens de auteurs balanceert het lokale veiligheidsbeleid in België voortdurend tussen pragmatisme en idealisme. Ze is het resultaat van een complex samenspel van de uiteenlopende doelstellingen, visies en idealen van de verschillende bestuurlijke actoren op de verschillende niveaus en domeinen in functie van de lokale omstandigheden, mogelijkheden en behoeften. De auteurs pleiten ervoor om meer rekening te houden met de specificiteit van de lokale context. Op die manier kunnen herkenbare beleidsconfiguraties uitdrukkelijker worden meegenomen in de ondersteuning van de lokale praktijk.
De auteurs bespreken de wet van 13 augustus 2011, aangeduid als de Wet consultatie- en bijstandsrecht of 'Salduz-wet'. De bijdrage is in de eerste plaats descriptief en heeft tot doel het wettelijke systeem te duiden van vertrouwelijk overleg voorafgaand aan een verhoor en bijstand van een advocaat tijdens het verhoor. In de tweede plaats wordt de wettelijke regeling kritisch geanalyseerd, met bijzondere aandacht voor de te verwachten toepassingsproblemen.
De auteurs bieden hier enerzijds een overzicht van de internationale instrumenten die mensenrechtenbescherming bieden en starten vervolgens de discussie of er nood is aan een specifiek ouderenverdrag. Deze vraag is uiterst actueel en sluit aan bij de resolutie die door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties eind 2010 werd aangenomen betreffende de problematiek van de ouderen. Met de resolutie werd immers een werkgroep opgericht die het bestaande mensenrechteninstrumentarium voor ouderen analyseert en mogelijke lacunes zal identificeren. Een mogelijke uitkomst van de werkzaamheden van de werkgroep kan een aanbeveling voor een ouderenverdrag zijn.
Naar aanleiding van de zogenaamde Salduz-rechtspraak voert ook België een regeling in waarbij de rechtsbescherming van de verdachte in het vooronderzoek en in het bijzonder bij het verhoor wordt vergroot. De Wet consultatie- en bijstandsrecht, ook wel Salduz-wet genoemd, heet voluit "de wet van 13 augustus 2011 tot wijziging van het Wetboek van strafvordering en van de wet van 20 juli 1990 betreffende de voorlopige hechtenis, om aan elkeen die wordt verhoord en aan elkeen wiens vrijheid wordt benomen rechten te verlenen, waaronder het recht om een advocaat te raadplegen en door hem te worden bijgestaan."

Deze wet wordt in dit boek besproken aan de hand van de verschillende onderwerpen die de wet aanpakt. Het betreft hierbij zowel zaken als de organisatie van de voorafgaande consultatie en de bijstand van een advocaat tijdens het verhoor, als ook de geheimhoudingsplicht van advocaten en de aanwezigheid bij reconstructies.

De auteurs citeren de relevante voorbereidende werken per onderwerp in extenso, verwijzen naar de rechtsleer, maar geven vooral ook aan wat de wetswijzigingen net inhouden. Indien er interpretatieproblemen blijken, dan wordt daar de nodige aandacht aan besteed.

Uiteraard bevat het boek ook de wettekst zelf en een geconsolideerde versie van de artikelen die worden gewijzigd door de Wet consultatie- en bijstandsrecht.