clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In het hedendaagse debat over ontwikke- lingssamenwerking staat ‘Beleidscoheren- tie voor Ontwikkeling’ (Policy Coherence for Development, PCD) centraal. PCD houdt in dat internationale ontwikkeling niet alleen nagestreefd moet worden door ontwikkelingsbeleid stricto sensu, maar ook door beleid op het gebied van onder andere handel, landbouw en migratie. Dit artikel verklaart waarom PCD rond 2007 bovenaan de internationale ontwikke- lingsagenda is komen te staan.
Dit artikel is een schriftelijke uitwerking van een lezing op de studiedag ‘Psychoanalyse, oude dromen, nieuwe wegen’, die in oktober 2015 georganiseerd werd door het Tijdschrift voor Psychoanalyse. Het thema van de studiedag betrof onder meer de verhouding van de psychoanalyse tot de maatschappelijke vraag om haar praktijk empirisch te onderbouwen. In dit artikel bespreek ik vanuit welke perspectieven men wel en niet kan ingaan op deze vraag. Vanuit het negatieve perspectief bespreek ik het risico om in sciëntisme en pseudowetenschap te vervallen; vanuit het positieve perspectief wijs ik erop dat psychoanalyse en wetenschap beiden gegrond zijn in een vermogen om vanuit een toestand van niet-weten geboorte te geven aan een nieuw weten. Tijdens mijn betoog verwijs ik illustratief naar het onderzoeksprogramma van de Vakgroep Psychoanalyse van de Universiteit van Gent.
Op de site van de Duinenabdij te Koksijde zijn meer dan 1000 stoffelijke resten opgegraven: abten, monniken en lekenbroeders, mannen, vrouwen en kinderen. Het onderzoek op de grafcontexten leert ons het grote belang dat onze voorouders hechtten aan de dodenverzorging. Hoe zij met het oog op het hemelse voortbestaan bij leven hun dood organiseerden en de doden gedenken. De dood heeft mensen steeds gefascineerd. Is bij het overlijden alles voorgoed voorbij? Of is er een leven over de dood heen? Religies plaatsen het leven in perspectief. Ook het christelijk geloof biedt een uitweg. In de middeleeuwen was de mens ervan overtuigd dat de heilzame kracht van relieken of de eeuwige gebeden van de monniken het hemelse leven binnen handbereik brachten. 

Idesbald, de derde abt van Ten Duinen (1155-1167), was hierin zowel een buitenbeentje als een lichtend voorbeeld. Na de ontdekking van zijn ongeschonden lichaam in volle contrareformatietijd (1623) ontstond een volksdevotie. Die werd in 1894 bekroond met een officiële zaligverklaring. Maar kunnen de eeuwenoude overlevering en zijn vermeende stoffelijke resten uitgebreid wetenschappelijk onderzoek doorstaan?
Na de onafhankelijkheid van Griekenland in 1830 bleven ¾ van de Grieken buiten dit kleine Griekse koninkrijk. Hen ook te bevrijden en zo het territorium van Griekenland gevoelig uit te breiden, met het nog goeddeels door Grieken bevolkte Constaninopel als hoofdstad, vormde de inhoud van de “Grote Idee”. Maar ook de Russen en de Bulgaren hadden hun blik op Constantinopel gericht. De droom, die met de afloop van de Groote Oorlog even binnen handbereik leek, viel echter met de mislukking van de Griekse Kleinaziatische campagne van 1919-1922 in duigen, met als resultaat de “Grote Catastrofe”: het definitieve verlies van Klein-Azië voor het hellenisme, de ontworteling en vervolgens de gedwongen opname van anderhalf miljoen Griekse vluchtelingen in Griekenland.
In deze studie onderzochten we of de Vlaamse Dienst voor Arbeidsbemiddeling en Beroepsopleiding (VDAB) in 2007 via vacatureverwijzingen werklozen sneller aan het werk kon krijgen. Met een vacatureverwijzing informeert de VDAB-bemiddelaar de werkzoekende
op regelmatige tijdstippen over ‘gematchte’ openstaande betrekkingen. De matching tussen kenmerken van de vacature en kenmerken van de werkzoekende is gedeeltelijk geautomatiseerd en gedeeltelijk gebaseerd op de inbreng van een VDAB-bemiddelaar. Na het ontvangen van een verwijzing naar een vacature, moet de werkzoekende verplicht solliciteren voor deze vacature. Dit nalaten kan leiden tot een sanctie met betrekking tot de werkloosheidsuitkering, wat ook expliciet wordt medegedeeld aan de werkzoekende bij de ontvangst van de verwijzing. De effectiviteit van deze verwijzingen wordt gemeten met een ‘timing-of-eventsdesign’, dat rekening houdt met mogelijke selectie-effecten bij de toewijzing van verwijzingen. Het onderzoek toont aan dat verwijzingen een aanzienlijk positief effect hebben op de overgangskans van werkloosheid naar werk, in de maand waarin de verwijzing werd bekomen, maar ook nog in de maanden nadien.
Introductie Eerder desistance onderzoek focust op de algemene daderpopulatie. Hoewel sommige specifieke groepen, zoals druggebruikende daders, reeds bestudeerd werden in desistance onderzoek, lijken wetsovertreders met een psychiatrische problematiek genegeerd te worden in bestaande desistance literatuur. Doel Het artikel rapporteert over bevindingen uit de verkennende onderzoeksfase van een kwalitatief belevingsonderzoek bij geïnterneerden. De bijdrage focust op factoren die respondenten tijdens zeven focusgroepen identificeren als invloed op hun desistance proces. Resultaten Over het algemeen lijken bij geïnterneerden en de algemene daderpopulatie dezelfde factoren een invloed te hebben op het desistance proces. Echter, voor geïnterneerden lijken meer moeilijkheden te bestaan bij desistance. Daarnaast lijkt het veranderingsproces van geïnterneerden een duale structuur te kennen, namelijk desistance van criminaliteit en herstel van de psychiatrische problematiek.
Hoewel globalisering de voorbije dertig jaar alomtegenwoordig was in het maatschappelijk debat, is de term steeds meer een vaag containerbegrip geworden. De meest uiteenlopende vraagstukken worden eraan verbonden, gaande van financiële crisissen en klimaatacties tot migratie en internationaal terrorisme. Vaak wordt globalisering daarbij begrepen of ervaren als een voldongen feit: een ongrijpbaar, onzichtbaar proces dat zich boven onze hoofden afspeelt. De hermaakbare wereld? toont hoe verlammend die beeldvorming is en reikt lezers een kritische, constructieve definitie aan. Wie dit boek leest, krijgt een nieuwe kijk op debatten rond globalisering. Zo biedt het zuurstof voor maatschappelijke veranderingen.

Deze essaybundel stelt prangende vragen over globalisering, geïllustreerd aan de hand van specifieke cases. Het boek vormt een kritisch pleidooi voor verandering en wil ertoe bijdragen dat globalisering terug op de politieke agenda wordt geplaatst.

Met bijdragen over o.a. mensenrechten, de financiële sector, global governance, de rol van de EU in de wereld, toegang tot essentiële geneesmiddelen en migratie, van de hand van onder meer: Eva Brems, Ben Derudder, Dries Lesage, Jan Orbie, Ferdi de Ville, Sigrid Sterckx en Eric Vanhaute. Nawoord door Sami Zemni.
De wereldpolitiek van vandaag is wat zij altijd is geweest: een
complex spel om macht en invloed, waar staten met elkaar
wedijveren, soms oorlog voeren, soms samenwerken, waar grote
mogendheden oprijzen en vervolgens afkalven. Andere spelers – de
publieke opinie, grote ondernemingen, een terreurgroep – kunnen
af en toe aan zet zijn, maar het zijn de staten die het laatste woord
hebben.
Maar de wereldpolitiek draait niet enkel om macht. Brute macht
roept onvermijdelijk weerstand op. Om stabiel te zijn, veronderstelt
een internationale orde ook een aanzienlijke mate van vrijwillige
instemming. Een stabiele en legitieme internationale orde bestaat
dan ook uit twee onlosmakelijk verbonden elementen: macht én
waarden.
Elke generatie heeft steeds weer het gevoel in een heel nieuw wereld
te leven, met nooit eerder geziene nieuwe ontwikkelingen, nieuwe
actoren, nieuwe thema’s. Bij nader toezien echter is veel wat een
generatie als ‘nieuw’ aanvoelt en bestempelt, door vorige generaties
op dezelfde manier ervaren. Met die vergelijkingen tussen gisteren
en vandaag moet echter altijd voorzichtig worden omgesprongen.
De geschiedenis bereidt haar gerechten immers nooit tweemaal op
dezelfde manier. Maar de ingrediënten zijn wel vaak dezelfde.
Met het verleden in de achteruitspiegel tracht dit handboek bij
de colleges ‘Langetermijnontwikkelingen in de wereldpolitiek’
orde in de schijnbare wanorde te ontdekken, het primaire van het
secundaire te onderscheiden, kortom de forces profondes van de
wereldpolitiek heden ten dage te identificeren – en een bescheiden
blik in de nabije toekomst te werpen.
De ontbinding van een overeenkomst kan gepaard gaan met de toekenning van een schadevergoeding aan een of meer partijen bij die overeenkomst. In deze bijdrage wordt onderzocht welke schade deze schadevergoeding precies beoogt te vergoeden. Vertrekpunt is de rechtspraak van het Hof van Cassatie dat de schadevergoeding bij ontbinding tot doel heeft de schuldeiser in de toestand te plaatsen waarin hij zich zou hebben bevonden indien de schuldenaar zijn verbintenis zou zijn nagekomen. In deze bijdrage zal worden aangetoond dat deze recht spraak impliceert dat de schade die de schadevergoeding bij ontbinding beoogt te vergoeden, moet worden vastgesteld door een vergelijking te maken tussen de hypothetische situatie waarin de schuldeiser zich zou hebben bevonden indien de
schuldenaar zijn verbintenis zou zijn nagekomen (m.a.w. indien het contract was uitgevoerd zoals afgesproken) en de werkelijke situatie van de schuldeiser. Daarna volgt een overzicht van de voornaamste schadeposten waarvoor de schuldeiser van de schadevergoeding bij ontbinding vergoeding kan vorderen, geïllustreerd met voorbeelden uit de gepubliceerde rechtspraak.
Deze bijdrage vat de belangrijkste resultaten samen van het doctoraatsonderzoek van de auteur over de gedeeltelijke ontbinding van overeenkomsten. Er wordt ingegaan op de juridische grondslag voor de gedeeltelijke ontbinding, de reikwijdte van de ontbinding en de afbakening met de prijsverminderingssanctie. Deze bijdrage biedt tevens een praktische leidraad om te bepalen in welke omstandigheden de ontbinding de overeenkomst (of alle daaruit voortvloeiende verbintenissen) volledig dan wel slechts gedeeltelijk treft.
In Vlaanderen heeft 12,7% van de jongeren niet-West-Europese roots. Ondanks dit hoge aantal weten we eigenlijk weinig over het onderwijswelbevinden van jongeren met een migratieachtergrond. In deze studie gaan we meer specifiek in op de invloed van etnische discriminatie op de mate waarin jongeren met een migratieachtergrond zich thuis voelen op school. We focussen op: 1) etnische en niet-etnische vormen van discriminatie, 2) discriminatie door leerlingen en door leerkrachten, en 3) de invloed van de etnische schoolcontext. De resultaten van statistische analyses bij 1.160 Vlaamse jongeren met een migratieachtergrond tonen aan dat elke vorm van discriminatie een negatieve invloed heeft op het zich thuis voelen op school. De impact van etnische discriminatie is meer negatief dan de impact van niet-etnische discriminatie. Verder verschilt de impact niet tussen leerlingen- en leerkrachtendiscriminatie. Tot slot blijkt dat de ervaring van etnische leerkrachtendiscriminatie in een ‘zwarte’ school minder ingrijpt op de mate waarin jongeren met een migratieachtergrond zich thuis voelen op school dan wanneer dit gebeurt in een ‘witte’ school.
Het 22 minuten durende Film (1965) was Samuel Becketts (1906-1989) enige filmavontuur. De Ierse auteur en Nobelprijswinnaar bedacht de film, schreef het scenario en hield nauw toezicht over de productie én over regisseur Alan Schneider. In overeenstemming met de expliciet zelfreflexieve titel, opent Film met een extreme close-up van een menselijk oog. Het thema van de film is onmiddellijk geïntroduceerd: het zal gaan over kijken en bekeken worden, kortom, over cinema. Tegelijk introduceert het openingsbeeld een van de twee hoofdpersonages in de film, E of het oog, meestal verpersoonlijkt door de camera. De andere hoofdpersoon is O, het object waarnaar E op zoek is. O tracht voortdurend aan de blik van E, en dus van de camera, te ontsnappen, waardoor we O enkel vanop de rug zien. Het is opmerkelijk dat de toen 68-jarige grootmeester van de stille slapstickfilm Buster Keaton de rol van O speelt. De belangrijkste eigenschap van the great stone face, Keatons stoïcijnse gezichtsuitdrukking, is immers niet zichtbaar tot het einde van de film. Deze stilistische keuze onderstreept het centrale belang van de blik, en de poging om hieraan te ontsnappen. Beckett kiest er ook bewust voor om zich louter te richten op de visuele dimensie. Een soundtrack is volledig afwezig, met één uitzondering aan het begin van de film, waarbij een vrouw een vinger voor haar lippen houdt en ‘Sst!’ zegt. De Latijnse uitdrukking esse est percipi (zijn is waargenomen worden), waarover de 18de-eeuwse Ierse filosoof George Berkeley contempleerde, vormde dan ook een belangrijke leidraad voor Beckett. In een interview met filmhistoricus Kevin Brownlow verklaarde Beckett dat ‘Iemand die wil ophouden te bestaan, moet ophouden te worden waargenomen.’ De hele film vormt een reflectie over dit idee. 

Hoewel Beckett zelf zijn film grotendeels als een mislukking beschouwde, tracht het UCLA Film and Television Archive via een voortreffelijke 4K restauratie de opmerkelijke kwaliteiten van Film opnieuw onder de aandacht te brengen. Tegelijk realiseerde restaurateur Ross Lipman NotFilm. Deze documentaire biedt een grondige en bijzonder boeiende reconstructie van de totstandkoming van Film. Erg opzienbarend is de herontdekking van de verloren gewaande beelden van de eerste scène van de film zoals Beckett die oorspronkelijk geconcipieerd had. Ook de teruggevonden audio-opnames van de productievergaderingen zijn van groot historisch belang. Aangezien er slechts een paar minuten audio- en video-opnames van Beckett bestaan, bieden deze opnames een uniek inzicht in Becketts creatieve proces. Behalve een uitmuntende filmhistorische documentaire is NotFilm echter ook een audiovisueel essay over Film en diens filosofische implicaties. Lipman neemt hierbij regelmatig interessante stellingen in, bijvoorbeeld wanneer hij erop wijst dat Film in wezen een achtervolgingsfilm is. Op andere momenten lijkt Lipman in zijn zoektocht naar sterke stellingen iets te veel nuance te verliezen, zoals wanneer hij stelt dat Beckett zijn ‘dubbelganger’ vond in Keaton. Lipmans argumenten zijn echter steeds intrigerend en nodigen uit tot een diepere reflectie over Film, precies zoals het een essay betaamt.
Dit jubileumboek wordt gepubliceerd naar aanleiding van de vijftigste verjaardag van de opleiding en afstudeerrichting Orthopedagogiek aan de Universiteit Gent. Tijdens het academiejaar 1966-1967 werd de richting Orthopedagogiek voor het eerst ingericht in de licenties Psychologische en Pedagogische Wetenschappen van de toenmalige Rijksuniversiteit Gent. De beslissing hiertoe werd in 1964 bij hoogdringendheid genomen en kaderde in een grote programmawijziging, die onder meer de psychologie op gelijke voet plaatste met de pedagogische wetenschappen en bepaalde dat er vanaf  de licenties een bijkomende afstudeerrichting orthopedagogiek moest komen, naast de richtingen pedagogiek, ontwikkelingspsychologie en bedrijfspsychologie die reeds vanaf de tweede kandidatuur gekozen konden worden. 
Na eerder moeizame en chaotische beginjaren ontwikkelde de afstudeerrichting Orthopedagogiek zich tot een volwaardige opleiding met een specifiek profiel en groei- ende afzetmarkt. Orthopedagogen konden aan de slag binnen de jeugd- en gehandicaptenzorg en het buitengewoon onderwijs, maar leverden ook binnen bepaalde sectoren van de gezondheidszorg en het welzijnswerk een belangrijke bijdrage. Anno 2015 zijn de studentenaantallen meer dan vertienvoudigd, maar vinden orthopedagogen nog steeds schijnbaar moeiteloos hun plaats op de meer en meer gedifferentieerde arbeidsmarkt. Ze worden onder meer ingezet als coördinatoren, persoonlijk assistenten, coaches, trajectbegeleiders, vormingswerkers, onderzoekers en beleidsmedewerkers binnen het (inclusief) onderwijs, jongerenwelzijn, de zorg voor personen met een handicap en de (geestelijke) gezondheidszorg ter ondersteuning van kinderen, jongeren, volwassenen en ouderen met één of andere beperking die hun levenskwaliteit en participatie in de samenleving bedreigt. Vanuit deze specifieke identiteit werd het beroep van klinisch orthopedagoog recent erkend als gezondheidszorgberoep, wat ongetwijfeld nieuwe tewerkstellingskansen zal creëren.
Tijdens het academiejaar 2015-2016 wordt de afstudeerrichting orthopedagogiek voor de vijftigste keer ingericht. Reden genoeg om dit te vieren en even terug te blikken, maar ook om vooruit te kijken en de positie van de ‘orthopedagogiek’ te bepalen in een snel veranderende samenleving en academische wereld.
De belastingdienst ondernam begin negentiende eeuw het reusachtige werk om het onroerend vermogen van elke familie te registreren. Deze inventarisatie wordt tot op heden geactualiseerd. Het kadaster brengt deze informatie ook nog eens in kaart. Het resultaat van al dit werk is een belangrijke bron voor het historisch onderzoek. Het kadastraal archief wordt echter relatief weinig geraadpleegd. De toegankelijkheid van al dit materiaal was lange tijd niet optimaal, en daardoor bleven de waardevolle bronnen onderbenut. Deze inventaris ontsluit een reeks kadastrale documenten uit het controlekantoor van Leopoldsburg - de oudste leggers en tafels zijn ruim 150 jaar oud en vormen een onafgebroken reeks archiefbescheiden van onschatbare waarde. Onderzoekers vinden hierin de toegang tot een veelzijdige bron voor de geschiedschrijving van de (deel)gemeenten Eksel, Hechtel, Heppen en Leopoldsburg.
De recessie van 2008 heeft een enorme impact gehad op de jeugdwerkloosheid in Europa. Tegen 2010 was de jeugdwerkloosheid in Europa (EU27) gestegen tot een nooit eerder geziene hoogte (22,8%). Dit was niet alleen veel hoger dan de voorgaande jaren, maar ook het dubbele van de werkloosheid bij de 25- tot 54-jarigen. Als antwoord op deze ontwikkelingen heeft de Europese Unie aan de alarmbel getrokken en in april 2013 het jeugdwerkgarantieplan
gelanceerd. Ook individuele Europese landen ondernamen actie om jeugdwerkloosheid terug te dringen. Zo introduceerde de Vlaamse overheid in 2009 het Jeugdwerkplan, wat inhoudt dat
jongeren onder de 25 jaar recht hebben op een (meer) intensieve begeleiding na één maand werkloosheid. In 2012 verlengde de Belgische overheid de wachttijd (nu beroepsinschakelingstijd: de periode die doorlopen moet worden vooraleer een schoolverlater recht heeft op een uitkering) voor jongeren onder de 26 jaar met drie maanden, van negen naar twaalf maanden. Het doel van deze wijziging was om jongeren aan te zetten om intensiever naar werk te zoeken en sneller jobs aan te nemen. In dit onderzoek beoogden we de evaluatie van deze twee maatregelen.
De gemeenteraad boet aan invloed in, de burgemeesters, het college en de administratie krijgen invloed bij. Zo schetsen de Vlaamse burgemeesters de lokale bestuurssituatie. Ze zien 'een visie voor de gemeente ontwikkelen' en 'de kwaliteit van de lokale diensten waarborgen' als hun belangrijkste taken. Een grote meerderheid is voorstander van een fusie tussen gemeente en OCMW. Voor een fusie van gemeenten lopen ze daarentegen allerminst warm.
Onlangs beoordeelde het Europees Mensenrechtenhof de weigering om een gedetineerde toegang te geven tot enkele juridische websites strijdig met het recht op informatievrijheid uit artikel 10 EVRM. Hoewel daarmee geen onbeperkt recht op internettoegang voor gedetineerden is gegarandeerd, heeft het Hof duidelijk gemaakt dat ook gedetineerden aanspraak kunnen maken op online toegang. Het recht op toegang tot internet als mensenrecht, dus ook in de gevangenis. Het arrest is meteen ook een goede aanleiding om artikel 65 van de Belgische basiswet op het gevangeniswezen en de rechtspositie van gedetineerden te evalueren. Dat artikel verbiedt elk telecommunicatiemiddel tussen de gedetineerde en de buitenwereld dat niet door of krachtens deze wet is toegestaan.
Begin december 2014 besliste het Europees Hof voor de Rechten van de Mens dat Frankrijk de rechten van piraterijverdachten had geschonden en een vergoeding diende te betalen aan deze ‘slachtoffers’. In elk van de gevallen ging het om gelijkaardige situaties, waarbij Somalische piraterijverdachten te lang in hechtenis werden gehouden alvorens ze formeel werden beschuldigd of voor een rechter werden gebracht. Het lijkt niet verwonderlijk dat er onmiddellijk grote kritiek werd geuit. Vervolging en bestraffing van piraterij betreft immers op zich al een moeilijk verhaal, waardoor additionele obstakels absoluut vermeden moeten worden.
In hun analyse van het Nederlandse bijwoord ‘anders’ onderscheiden Smessaert & Van Belle (2010) drie grote subtypes m.b.v. de concepten van comparatief en foriciteit. Het intraclausale Type I anders is [+comparatief/+forisch] en in essentie een bijwoord van wijze. Het sterk interclausale Type II anders is [-comparatief/+forisch] en vervult de rol van een voegwoordelijk bijwoord. Het zwak-interclausale Type III anders, ten slotte, is [-comparatief/-forisch] en gedraagt zich als een attitudineel discourse markeerder. In deze bijdrage bestuderen we de Duitse pendanten van de verschillende types anders in het Nederlands. De voorgestelde driedeling blijkt grosso modo te corresponderen met een Duitse vertaling als anders voor type I, als ‘sonst’ voor type II en een vertaling voor type III die noch van anders noch van ‘sonst’ gebruik maakt. In sommige gevallen blijkt een vertaling zowel met anders als met ‘sonst’ mogelijk te zijn. Het onderzoek is gebaseerd op een parallel corpus van Nederlandse romans met hun Duitse vertaling.
Deze bijdrage presenteert een grondige en uitgebreide analyse van wat doorgaans het recht van de verzekeraar om het aansprakelijkheidsgeschil te leiden wordt genoemd.  Hierbij wordt in het bijzonder aandacht besteed aan de begrenzing van dit recht wanneer de belangen van de verzekerde en de verzekeraar in de formulering van de wetgever niet samenvallen.
Aan de hand van beleidsdocumenten, origineel archiefmateriaal en expertinterviews neemt dit hoofdstuk de geschiedenis van het filmproductiebeleid in Vlaanderen vanaf 1952 tot 2002 onder de loep. Hierbij staat de ontwikkeling van het ruimere filmbeleidskader met betrekking tot de ondersteuning van langspeelfilmproducties centraal. De inwerkingtreding van het Vlaams Audiovisueel Fonds (VAF) eind 2002 vormde het langverwachte antwoord op de sinds decennia aanslepende kritiek op het Vlaamse filmbeleid. Het concept van een autonoom filmfonds werd nochtans al aan het begin van de jaren 1960 naar voren geschoven als een wenselijke maatregel ten behoeve van de filmproductie in Vlaanderen en België. In de plaats daarvan werd er in 1964 echter een steunmechanisme ingericht met een ministeriële adviescommissie. Dit oorspronkelijk tijdelijk subsidiesysteem zou uiteindelijk in grote lijnen standhouden tot de oprichting van het VAF. Het Vlaamse filmbeleid had quasi voortdurend te lijden onder de veelzijdige kritiek, zowel vanuit de sector als vanuit de filmcommissie zelf. Aan de ene kant wilde de filmsector een grotere politieke onafhankelijkheid, aan de andere kant werd ook de politieke apathie aangeklaagd. Tijdens de overgangsperiode waarin het filmbeleid gedurende 38 jaar verzandde, werden er diverse initiatieven opgezet om de overheidssteun voor Vlaamse films nieuw leven in te blazen, maar geen ervan bleek echt succesvol. Bij de analyse van deze moeizame ontwikkeling van het filmbeleid in Vlaanderen gaat speciale aandacht uit naar de politiek-institutionele factor en de diverse culturele, economische en Vlaamse imperatieven die het filmbeleid mee bepaalden.
Deze bijdrage rapporteert over een recente studie die kadert binnen het Vlaams Armoedesteunpunt (VLAS) en ontwikkeld werd vanuit de Vakgroep Sociaal Werk en Sociale Pedagogiek (UGent). We bevroegen praktijkwerkers die als ondersteunend werden aangeduid door ouders met jonge kinderen in armoede. Via open diepte-interviews gingen we daarbij na hoe deze ondersteuningspraktijken ontwikkeld worden in het samenspel tussen strategieën van frontliniewerkers en condities op organisatorisch, inter-organisatorisch en overheidsniveau.