clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Op 4 oktober 2021 is de nieuwe Pandemiewet in werking getreden. Deze wet is er gekomen na heel wat kritiek op de huidige aanpak van de coronapandemie. Diverse maatregelen werden en worden genomen ter handhaving van de openbare orde die vaak ingrijpende beperkingen vormen op de fundamentele rechten, in het bijzonder het recht op persoonlijke bewegingsvrijheid. Deze bijdrage biedt een eerste analyse van de Pandemiewet als nieuwe basis voor beperkingen op dit recht, getoetst aan het legaliteitsbeginsel als fundamenteel beginsel en beperkingsvoorwaarde. Tegelijk bespreekt de bijdrage de mogelijke implicaties van deze toetsing voor andere, eventuele toekomstige vrijheidsbeperkingen. Er wordt geargumenteerd dat de Pandemiewet over het algemeen voldoet aan het legaliteitsbeginsel, maar dat de wetgever ook bij nieuwe (nood)wetgeving een afweging zal moeten maken tussen de ordehandhavingscontext enerzijds en de mate waarin de norm ingrijpt in de bewegingsvrijheid anderzijds.
In deze bijdrage wordt verslag gedaan van een innoverend onderwijsproject dat tijdens het academiejaar 2019-2020 plaatsvond aan de faculteit rechten van de UHasselt. Dit project, dat betrekking had op persoonsvorming in het rechtenonderwijs, mondde uit in een visietekst en een film. Tijdens het project werd gebruik gemaakt van een veelzijdige mix aan leer-en werkmateriaal en uiteenlopende werkmethodes. Vooral de diepgaande uitwisseling met juridische professionals (advocaten, rechter, gerechtsdeurwaarder, …) Bleek bijzonder inspirerend. De studenten vinden persoonsvorming om verschillende redenen belangrijk. Zij deden diverse concrete voorstellen om persoonsvorming in het rechtenonderwijs te implementeren. I. Inleiding Aan de faculteit rechten van de UHasselt werd tijdens het academiejaar 2019-2020 een boeiend innoverend onderwijsproject opgezet. Het had betrekking op persoonsvorming in het rechtenonderwijs. In deze bijdrage bespreken we dit project en de resultaten ervan. Kort samengevat kwam het project er op neer dat masterstudenten in de rechten samen met juridische professionals een visie ontwikkelden over persoonsvorming in het raam van de rechtenopleiding. Deze visie kwam dus bottom up, vanuit een goede wisselwerking tussen studenten en juridische professionals, tot stand. De 15 deelnemende studenten traden in interactie met zeven juridische professionals: een advocate gespecialiseerd in familierecht, een gewezen advocate die bemiddelaarster en coach werd, een gewezen vrederechter, een gerechtsdeurwaarder, een advocaat gespecialiseerd in ondernemingsrecht, een notaris en een gewezen strafrechtadvocaat. Het project nam acht dagen in beslag, gespreid over twee kwartielen van het academiejaar. De eerste zeven dagen gingen de studenten telkens met een andere professional in gesprek, iedere keer rond een ander thema, maar altijd met de persoonsvorming als rode draad. De achtste dag was er een bijeenkomst met alle professionals samen. Tijdens de bijeenkomsten werd een veelzijdige mix van gespreks-en uitwisselingsmethodes ingezet-die bespreken we hierna nog-, al kwam COVID 19 daar vanaf de vierde bijeenkomst enig roet in het eten gooien. Vanaf dan verliep het hele project digitaal. Dat beperkte de mogelijkheden tot diepgaande gespreksvoering, openheid, creativiteit en verbeelding. Tegelijkertijd waren we er blij mee dat deze digitale mogelijkheden toelieten om het project toch verder te zetten. De studenten gingen prima om met deze nieuwe situatie. Een aantal vragen fungeerden tijdens het hele project als richtsnoer. Wat zou persoonsvorming moeten inhouden opdat afgestudeerde juristen niet alleen juridisch, maar ook op menselijk vlak worden gevormd opdat zij zo goed mogelijk dienstbaar zouden kunnen zijn aan de
Uit de eerste drie delen die in het kader van de Pensioenreeks in dit Vakblad zijn verschenen, kunnen een aantal conclusies worden getrokken omtrent het Belgisch, Duits en Nederlands pensioenstelsel. Allereerst is gebleken dat de drie pensioenstelsels - traditioneel gezien - door drie pensioenpijlers gevormd worden. Teneinde te (blijven) voorzien in een adequaat pensioen, werd daarnaast duidelijk dat de pensioenvoorzieningen uit de tweede en de derde pensioenpijler steeds belangrijker worden als aanvulling op de pensioenvoorzieningen uit de eerste pensioenpijler. Tot slot kan geconcludeerd worden dat de wetgever de afgelopen jaren verschillende pensioenhervormingen heeft doorgevoerd die vervroegd pensioneren ontmoedigen en tegelijkertijd het opbouwen van een aanvullend pensioen fiscaal stimuleren. Gelet op deze constateringen, dient erop gewezen te worden dat gedurende de afgelopen jaren de vraag is gerezen of ook buiten de drie bekende pensioenpijlers voorzien kan worden in een adequaat pensioen. In dit vierde deel van deze Pensioenreeks wordt derhalve nader ingegaan op de vraag in hoeverre de - financiering van de - (eigen) woning/onroerend goed onderdeel uitmaakt van de pensioenvoorziening in België, Duitsland en Nederland en kan bijdragen aan het bereiken van een adequaat pensioen. Ook in deze analyse zullen aanzienlijke verschillen tussen de landen worden blootgelegd.
In de afgelopen twee delen van de Pensioenreeks is ingegaan op de diverse pensioenvoorzieningen in de eerste en tweede pensioenpijler in België, Duitsland en Nederland. Daaruit zijn de systeemverschillen alsook juridische verschillen ten opzichte van het wettelijk en aanvullend pensioen gebleken. In dit derde deel van deze Pensioenreeks zal nader worden ingegaan op de individuele pensioenvoorziening en de adequaatheid van de pensioenvoorziening. Wat is een adequaat pensioen? Is de eerste en de tweede pensioenpijler daartoe voldoende en zo niet, welke opties staan open om privaat bij te sparen? Volgens het vaak aangehaalde en veel gebruikte multi-pillar model van de Wereldbank wordt hierbij gewezen op de zogenoemde derde pensioenpijler: de private, vrijwillige pensioenvoorziening. Deze bijdrage zal op deze vragen ingaan. Daarbij zal eerst het begrip adequaatheid worden toegelicht vanuit internationaal en nationaal perspectief. Daarna zal de vormgeving van de derde pensioenpijler worden toegelicht. Hierbij wordt hetzelfde uitgangspunt gehanteerd zoals in de voorgaande delen omschreven. Ook in deze bijdrage zal blijken dat het (fiscaal) pensioenrecht mede vanwege het samenspel tussen Europese, internationale en nationale wet- en regelgeving een dynamisch en complex rechtsgebied is. Wederom rondom de thema’s van dit deel, is binnen de Europese Unie geen sprake van een zogeheten taxonomie van pensioensystemen. De inrichting van het nationale pensioensysteem is immers een aangelegenheid van de lidstaten; waar de Europese Unie een bevoegdheidsgrond mist om te kunnen interveniëren. Dit geldt in gelijke zin voor de fiscale behandeling van (individuele) pensioenen waarbij de fiscale soevereiniteit van de lidstaten en het unanimiteitsbeginsel leidend zijn. Wel bestaan Europese initiatieven, waarmee kort afgesloten zal worden.
Verzelfstandiging en lokale samenwerking Marie DeCock, onderzoekster UHasselt Steven Van Garsse, hoogleraar UHasselt, faculteit Rechten De integratie van gemeente en OCMW: een stand van zaken een jaar na de invoering van het Decreet Lokaal Bestuur Sofie Hennau, Doctor-assistent UHasselt Wettelijke grondslagen voor grensoverschrijdende interlokale samenwerking Loth van Der Auwermeulen, doctoraatsbursaal UHasselt
Introductie Kan u zichzelf even kort voorstellen aan de lezer? Ik ben erkend bemiddelaar in sociale zaken 1 en tewerkgesteld binnen het stedelijk onderwijs van Antwerpen. Mijn opdracht bij het stedelijk onderwijs bestaat uit twee functies: procesbegeleider diversiteit en bemiddelaar bij arbeidsconflicten. Het onderdeel bemiddeling bestaat uit verschillende aspecten, onder andere coaching van directies in conflictsituaties, opleiden van personeelsleden en ouders in het omgaan met conflicten en het opstarten van peer-mediationtrajecten. Op deze peer mediation wordt sinds tien jaar sterk ingezet, omdat die wordt gezien als een aspect van actief burgerschap. Dit actief burgerschap behoort tot de eindtermen van het onderwijs. Tot dat actief burgerschap behoort het kunnen omgaan met complexe situaties, conflictsituaties, polarisatie en dergelijke. Leer-lingen, samen met leerkrachten, verwerven op dit vlak vaardigheden. Kan u wat meer uitleg geven over die peer mediation? Peer mediation is conflictbemiddeling tussen gelijken. Het is een methode waarbij opgeleide leerlingen samen met opgeleide leerkrachten als bemiddelaars tussen-beide komen bij conflicten van groeps-en leeftijdsgenoten. Zij helpen ruziënde medeleerlingen om de communicatie weer op gang te brengen door hen te stimu-leren om zelf oplossingen te zoeken. Dit wil echter niet zeggen dat de leerlingen die bemiddelen tussen hun medeleerlingen (de peer mediators) als arbiter of rechter optreden. De leerlingen bemiddelen altijd per twee. Hoe vroeger leerlingen kennismaken met peer mediation, hoe beter zij later moei-lijke situaties kunnen ombuigen tot iets constructiefs. We stellen vast dat scholen vaak te maken hebben met pestproblematiek en onveilige situaties. Scholen gaan op zoek naar oplossingen en op dat vlak is er eigenlijk heel veel aanbod, zeker rond het omgaan met pesten. Leerkrachten zijn praktisch ingesteld en willen snel handvatten aangereikt krijgen om een moeilijke situatie op te lossen. Veel metho-dieken bekijken een lastige situatie vanuit bestraffing, zoals het 4 ladenmodel. We 1 Tot voor kort werden de Belgische bemiddelaars erkend in een van de volgende categorieën: bemiddelaar in burgerlijke en handelszaken, bemiddelaar in sociale zaken en bemiddelaar in familiale zaken. Deze indeling is nu weggevallen, maar wie in het verleden in een bepaalde cate-gorie werd erkend, blijft erkend in die categorie. Bemiddelaars in sociale zaken laten zich vooral in met individuele arbeidsconflicten. Nederlands-Vlaams tijdschrift voor Mediation en conflictmanagement 2020 (24) 3
Inleiding Met een wet van 18 juni 2018 wilde de Belgische wetgever het aanwenden van alternatieve conflictoplossing, in het bijzonder bemiddeling, sterk stimuleren. 1 Opdat rechtzoekenden meer gebruik zouden maken van bemiddeling is vereist dat zij een groot vertrouwen hebben in deze methode. Dat kan slechts indien bemiddelaars goed werk leveren en zelf aan hoge kwaliteitsstandaarden voldoen. Een gedegen opleiding, ervaring, permanente bijscholing, intervisie, supervisie én een heldere deontologie dragen daartoe bij. De deontologie van een beroepsgroep omvat de essentiële plichten en kernwaar-den waaraan de leden van die groep zich bij de uitoefening van hun beroep te houden hebben. Deontologische codes beogen professionaliteit, kwaliteit van de dienstverlening, en het handhaven van de vertrouwensrelatie met diegenen die een beroep doen op de diensten van een professional. 2 Zij dragen bij aan het aanzien en de waardigheid van het beroep. Zij moeten er mee voor zorgen dat mensen die zich in een afhankelijkheidspositie ten opzichte van de dienstverlener bevinden, of misschien zelfs diep in de problemen of een crisis zitten, beschermd worden tegen mistoestanden op het vlak van de beroepsuitoefening. De deontolo-gie legt de minimale regels vast waaraan de leden van een beroepsgroep onder-worpen zijn. Zij omvat een plichtmoraal op professioneel vlak. Dankzij een set min of meer duidelijke normen, weet de professional waaraan zich te houden. Tegelijk zal geen enkele code ooit omvattend en gedetailleerd genoeg zijn om voor elke situatie precies aan te geven hoe er moet worden gehandeld. 3 Veel zal dus nog altijd afhangen van de ingesteldheid en de persoonlijke kwaliteiten van de dienstverlener.
Karel en Evelien willen wettelijk gaan samenwonen. Hoewel hiertoe geen verplichting bestaat besluiten zij om toch een wettelijke samenlevingsovereenkomst te sluiten, teneinde hun onderlinge vermogensrechtelijke solidariteit tijdens het samenwonen vorm te geven. Bovendien willen zij een regeling treffen om elkaar na een eventuele relatiebreuk toch nog enige tijd materieel bij te staan indien nodig. Hoe kunnen zij dit het best aanpakken? Of neem de situatie van Emma, die dertig jaar geleden een bedrijfje opstartte dat ondertussen wereldfaam verwierf voor zijn zeer exclusieve, voortreffelijke pralines. Emma is CEO, haar zoon Emiel werkt in het bedrijf als verantwoordelijke voor de marketing, haar dochter Ellen fungeert als financieel directeur, en haar andere zoon Arnold is een belangrijk aandeelhouder. Daarnaast zijn er nog een tiental andere aandeelhouders. Het familiebedrijf telt ondertussen twintig werknemers, draait een goede omzet en beschikt over een aanzienlijk vermogen. Emma nadert de pensioengerechtigde leeftijd. Zij wil stilaan het bedrijf overdragen naar de volgende generatie. Hoe kan zij dit, samen met haar familieleden, zo optimaal mogelijk regelen? In de bovenstaande twee voorbeelden kunnen de betrokkenen zich ertoe beperken een juridisch-technische regeling op papier te zetten die de vertaling vormt van hun zakelijke afspraken. Eventueel zullen een reeks standaardclausules daartoe als inspiratiebron dienen. Een dergelijke schrale, technische benadering zou evenwel onvoldoende recht doen aan de waarden en idealen van de betrokkenen, het optimaliseren van hun onderlinge relatie, en de duurzaamheid van de afspraken. Het komt erop aan niet enkel aandacht te besteden aan de contracten of andere juridische documenten als zodanig, maar evenzeer aan de weg er naartoe, de voorafgaande gesprekken. Als het goed gaat leiden deze tot meer bewustwording bij de partijen (bijvoorbeeld van hun gezamenlijke waarden), een sterkere onderlinge verbinding, en een stevig engagement om de overeenkomsten naar de letter en naar de geest zo goed mogelijk uit te voeren. Er is een methode die daarbij helpt: bewust contracteren. Daarover gaat deze bijdrage. Onze dierbare collega wijlen Nan Torfs was experte in het familiaal vermogensrecht, een domein bij uitstek waar het er op aankomt om tot deugdelijke juridische regelingen te komen. Tegelijk lagen allerlei vormen van conflictpreventie en alternatieve conflictoplossing, in de eerste plaats bemiddeling, haar nauw aan het hart. In de figuur van het "bewust contracteren" raken de beide elkaar. In deze bijdrage geven we eerst enige duiding bij dit "bewust contracteren" (punt II). Wat houdt het in? Wat zijn de wezenskenmerken ervan? Waar liggen de verschillen met de gebruikelijke wijze van contracteren? Op welke domeinen en in welke situaties maakt men er gebruik van? Vervolgens verkennen we enkele mogelijkheden binnen de sfeer van het samenlevingsrecht en het familiaal
Erfrecht-reserve-inkorting-schenkingen die beschikbaar deel overschrijden-bewijslast-feitelijke samenwoning-overschrijvingen ten voordele van langstlevende samenwoner-feitelijk vermoeden van bijdrage tot de lasten van de huishouding-natuurlijke verbintenis-geen schenking-disproportionele bijdrage-bewijs van schenking Een reservataire erfgenaam die een inkortingsvordering instelt moet bewijzen dat zijn reserve werd geschonden ingevolge schenkingen die het beschikbaar deel overschrijden. Hij kan dit bewijs leveren door alle bewijsmiddelen. Hij handelt daarbij krachtens een eigen recht ("jure proprio"). Opdat er sprake zou zijn van een schenking moet twee elementen worden bewezen, nl. een materieel element (de eigendoms-of vermogensoverdracht) en een moreel/intentioneel element (het begiftigingsinzicht of de animus donandi). Uit een feitelijke samenwoning die voldoende lang duurde en waarbij de feitelijk samenwoners een huishouding vormden en uit de periodiciteit van de geviseerde betalingen volgt een feitelijk vermoeden dat de betalingen en overschrijvingen ten gunste van de langstlevende samenwoner werden gedaan ter uitvoering van de verplichting bij te dragen in de lasten van de huishouding. Minstens en alleszins is er sprake van een natuurlijke verbintenis die door vrijwillige uitvoering (overschrijvingen op rekening van de langstlevende samenwoner) werd omgezet in een civielrechtelijke verbintenis die niet vatbaar is voor enige terugvordering (zie ook art. 1235 oud BW). De wijze waarop de financiering van de bijdrageplicht gebeurde, is daarbij niet relevant. Uit het ontbreken van veelvuldige bewijzen van betalingen vanuit de rekeningen van de overledene aan rechtstreekse bijdragen in de huishouding kan een feitelijk vermoeden worden afgeleid dat de geviseerde stortingen wel degelijk een terugbetaling inhielden aan de langstlevende samenwoner en dus een verrekening van huishoudelijke bijdragen en betalingen, d.w.z. geldtransfers ter voldoening van de bijdrageplicht in de lasten van de huishouding. Uit een bovenmatige of disproportionele bijdrage in de lasten van de huishouding mag niet ipso facto worden afgeleid dat het surplus werd gemaakt ten titel van schenking, d.w.z. als loutere vrijgevigheid met begiftigingsoogmerk.
In de zaak Tesco Stores sprak het Hof van Justitie zich op 3 juni 2021 uit over de directe werking van artikel 157 VWEU, dat het beginsel van gelijk loon voor gelijke en gelijkwaardige arbeid bevat. In de praktijk is het voor individuen vaak niet gemakkelijk om het beginsel voor de nationale rechter af te dwingen. In het Tesco-arrest kent het Hof van Justitie expliciet directe werking toe aan het beginsel, zowel voor gelijke als gelijkwaardige arbeid. Hoewel de uitspraak slechts een bevestiging is van de bestaande rechtspraak van het Hof van Justitie, is de uitspraak toch van symbolisch belang. Ze schept nieuwe mogelijkheden om de afdwinging van het beginsel van gelijk loon voor gelijk(waardig) werk te vergemakkelijken.
Kunnen we e-commerce vergroenen door het consumentencontractenrecht te herzien? B2C-e-commerce is sterk gegroeid de voorbije decennia en de coronacrisis zal deze trend nog versterken. In de EU is e-commerce sterk gereglementeerd, onder meer door het consumentencontractenrecht. De Richtlijn consumentenrechten bevat uitgebreide informatieverplichtingen, regels over levering en risico-overgang en een herroepingsrecht. Dit artikel argumenteert dat deze regels in hun huidige vorm de nega-tieve milieueffecten van het B2C-e-commercedistributieproces verergeren. Zij verhogen zowel het aantal mislukte leveringen als het aantal terugzendingen en ze zorgen voor een subsidiëring van het minst duurzame e-commerceconsumptiegedrag. Hoewel bewustmaking over deze milieu-impact van cruciaal belang is, bekijkt dit artikel ook alternatieven. Zo kan het consumentenrecht nieuwe technische oplossingen stimuleren en kunnen consumenten bijkomende informatie krijgen over de milieu-impact van verschillende distributieopties, hetgeen zou stroken met de duurzame consumptie-agenda van de Commissie. 'Groene standaardopties' lijken ons echter het meest effectieve 'zachte' instrument, niettegenstaande de mogelijkheid om nog verregaandere 'groene' aanpassingen aan de regels inzake leveringen en het herroepingsrecht in te voeren.
Beknopte bibliografie inzake koop (2017-2020): I. CLAEYS en E. TERRYN, Nieuw recht inzake koop en digitale inhoud en diensten, Antwerpen, Intersentia, 2020, 426p; M. DAMBRE, Handboek bijzondere overeenkomsten, Brugge, Die Keure, 2020, 653p; V. SAGAERT, B. TILLEMAN en A.L. VERBEKE, Vermogensrecht in kort bestek, Antwerpen, Intersentia, 2020, 506p; B. TILLEMAN en F. VAN DEN ABEELE, "Recent en toekomstige ontwikkelingen in het Belgisch kooprecht", Themis 115-Bijzondere overeenkomstenrecht, Brugge, Die Keure, 2020, 59-136; E. VAN DEN HAUTE, Contrats spéciaux: La vente, Brussel, Larcier, 2018, 200p; A.L. VERBEKE, B. TILLEMAN, K. DEWAELE, M. THIELENS, N. VAN DAMME en F. VAN DEN ABEELE, Bijzondere overeenkomsten in kort bestek, Antwerpen, Intersentia, 2020, 324p.
De koppeling van architectuur-en kunstopleidingen aan een universitaire partner, een neveneffect van de Bologna-verklaring uit 1999, maakte een nieuw onderzoeksdomein mogelijk: het onderzoek in de kunsten. Onder dit nieuwe domein vallen een hele reeks aan uiteenlopende disciplines, zoals architectuur, beeldende en audiovisuele kunsten, muziek en podiumkunsten. Een opvallende uitzondering is literatuur: creative writing is hier, in tegenstelling tot het buitenland, geen volwaardige masteropleiding. Op zich was dit nieuwe domein een logische consequentie van het nieuwe Europese onderwijsmodel: een professionele bachelor richt zich rechtstreeks tot de arbeidsmarkt, een academische master heeft de ambitie om studenten een bredere horizon aan te bieden en hen in staat te stellen hun eigen vakgebied verder te onderzoeken. Wie een masterdiploma heeft, kan ook een derde cyclus starten en voor een doctoraatstitel gaan. Dat maakte dan weer de uitbouw van een actieve onderzoeksomgeving nodig. Voor architectuur is die integratie in de Vlaamse universiteiten ondertussen gebeurd. Voor de kunstopleidingen zit enkel het deel dat zich richt op fundamenteel onderzoek binnen de universiteit, wat uiteraard een wat vreemde constructie blijft. In principe kreeg artistiek en ontwerpend onderzoek zo een gelijkwaardige plaats naast de humane wetenschappen, de sociale wetenschappen en de natuur-en exacte wetenschappen. Het biedt een aanvullend kader om de complexiteit van de werkelijkheid te verkennen, in een pluralistische academische context waarin zowel godsdienstwetenschappen als deeltjesfysica hun plaats hebben. Het probleem was en is uiteraard de concrete vertaling van dit onderzoek naar de geijkte kanalen van wetenschappelijke output, vooral dan doctoraten en peer-reviewed publicaties. Dat was zeker in het begin niet evident, omdat er aanvankelijk in Vlaanderen weinig tot geen peers waren. Kunstenaars en ontwerpers konden zich haast uitsluitend laten begeleiden en beoordelen door mensen uit een ander vakgebied. Ondertussen zijn die Vlaamse collega's er wel. Zo kregen ondertussen enkele doctores in de kunsten een deeltijdse aanstelling aan de Universiteit Hasselt, wat hen in staat stelt als promotor op te treden voor artistiek en ontwerpmatig onderzoek. Hierdoor kunnen doctoraatsjury's en evaluatiecommissies evenwichtiger worden samengesteld en zijn er de afgelopen jaren ook academische tijdschriften opgericht voor artistiek onderzoek en artistieke onderzoeksmethodes, zoals het Journal of Artistic Research en in ons land, Forum+ en COLLATERAL-Online Journal for Cross-Cultural Close Reading.
Aangezien het financieringsprobleem van start-ups groter blijkt in de groeifase dan in de startfase,
beschrijft dit artikel de financieringsproblemen waarmee groeiende start-ups geconfronteerd worden
in hun overgang naar een scale-up. Deze problemen worden benaderd vanuit het perspectief van de
ondernemer, d.i. de vraagzijde van financiering, aangezien dat perspectief onderbelicht is in bestaande
literatuur.
Deze studie onderzoekt de financieringsproblemen waarmee groeiende start-ups geconfronteerd worden in hun overgang naar een scale-up. Aan de hand van een multiple case study wordt de financieringswijze van de start-ups en hun motivering voor die keuze achterhaald. Daarna worden de problemen onderzocht die start-ups ervaren bij het aantrekken van kapitaal. Uit de bevindingen blijkt dat start-ups hun activiteiten financieren met een mix van eigen vermogen, schuldfinanciering en subsidies. Verder toont dit onderzoek aan dat risicoaversie, een mismatch tussen ondernemer en inves-teerder, en een gebrek aan een netwerk en ervaring als de voornaamste problemen worden ervaren in de zoektocht naar extra kapitaal. De resultaten tonen aan dat er op vlak van vervolgfinanciering voor start-ups nog heel wat verbeteringen mogelijk zijn.
Online platformen presenteren zich veelal als hostingdienst­ verleners en menen dan ook aanspraak te kunnen maken op de voor 
deze dienstverleners geldende aansprakelijkheidsvrijstelling. Maar vallen zij wel binnen het toepassingsgebied van deze vrijstelling 
en verdienen zij die bescherming wel? Deze vragen worden nader onderzocht in deze bijdrage. Vervolgens wordt nagegaan of van de op 
komst zijnde Digital Services Act een nieuwe en passende regeling van de aansprakelijkheid van online platformen kan worden 
verwacht en worden enkele ideeën aangereikt voor zo een regeling.