clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
AchtergrondBeslissingsbekwaamheid, het criterium dat tot op heden gebruikt wordt om te bepalen wie zelfstandig beslissingen mag nemen, staat onder druk van het Verdrag van de Verenigde Naties over de Rechten van Personen met een Handicap. DoelSchetsen van de gangbare visie, de visie van het VN-verdrag en een middenweg. Het formuleren van stappen om de geest van het VN-verdrag vandaag toe te passen. MethodeEssay vertrekkende vanuit de meest relevante internationale mensenrechtelijke bronnen binnen de Verenigde Naties en de Raad van Europa, aangevuld met secundaire literatuur over deze bronnen. ResultatenHet VN-verdrag stapt af van het criterium van beslissingsbekwaamheid, dat binnen de Raad van Europa, de klinische praktijk en de wetgeving de sleutel is om te bepalen of een patiënt zelf(standig) beslissingen kan nemen. Daarmee verzet het zich niet enkel tegen vertegenwoordiging, maar ook tegen elke vorm van dwang die direct of indirect wordt toegepast wegens een geestesziekte. ConclusieEen duidelijk alternatief biedt het VN-verdrag niet, waardoor de toekomst onzeker is. Niettemin mogen de belangrijke principes van het VN-verdrag niet worden vergeten; deze kunnen we direct implementeren door ons bewust te zijn van de rol van mensenrechten in de geestelijke gezondheidszorg, de kwaliteit van de besluitvorming centraal te plaatsen, en minder en bewuster gebruik te maken van dwang.
Arbeidsmigranten zijn vaak voor hun huisvesting afhankelijk van hun werkgever, maar er zijn indicaties dat die huisvesting vandaag te wensen over laat. We kennen allemaal wel de rijhuizen met afgeplakte ramen waarin tal van arbeidsmigranten samen verblijven, en afgelopen zomer bleken arbeidsmigranten die overdag werden uitgebuit op de Borealis-werf in de Antwerpse haven 's nachts erbarmelijk gehuisvest. Twee op de drie aangetroffen bewoners in ondermaatse huisvesting heeft geen Belgische nationaliteit. Hoe kunnen we die huisvesting van arbeidsmigranten verbeteren?
Ouderen wensen nagenoeg unaniem om zo lang mogelijk thuis te blijven. West-Europese beleidsmakers schuiven daarom thuis ouder worden naar voren als dé manier om ouder te worden. De strategie wordt zo een normatief kader voor, en zelfs door, ouderen. Maar hoe gaan ouderen effectief om met het ouder worden: wat is belangrijk voor hen, en hoe vertaalt zich dat in hun besluitvorming?
Kinderen en jongeren hebben een brede waaier aan burgerschapscompetenties nodig om samen te leven in onze huidige diverse maatschappij. Deze burgerschapscompetenties ontwikkelen zich in uiteenlopende sociale contexten. Ook de school, die een ontmoetingsplaats biedt aan diverse jonge burgers, heeft een essentiële rol in het bevorderen van deze burgerschapscompetenties. Deze studie heeft als doel om na te gaan hoe burgerschapscompetenties van leerlingen samenhangen met hun sociaal-etnische achtergrond en met de diversiteit in de klas. Met andere woorden: hebben leerlingen door hun sociaal-etnische achtergrond of de diversiteit in de klas waar ze deel van uitmaken andere burgerschapscompetenties?
HIVA-KU Leuven voerde een procesevaluatie uit van de doorstroomtrajecten in de sociale economie. Aan de hand van een intensieve begeleiding tracht ESF Vlaanderen werknemers uit de Lokale Diensteneconomie en het Collectief Maatwerk te begeleiden bij de overstap naar een tewerkstelling buiten de sociale economie. Op deze manier kunnen werknemers die klaar zijn om de stap te zetten, dit op een veilige(re) manier doen, en maakt men daarnaast binnen de sociale economie plaats vrij voor de meest kwetsbare profielen. Het doorstroomproject kan zo op indirecte wijze bijdragen aan het wegwerken van de krapte op de arbeidsmarkt. Er wordt immers vaak gekeken naar de groep van personen met een arbeidshandicap of -beperking als een potentiële bron van ‘nieuwe’ werkkrachten. Dankzij de doorstroomtrajecten ontstaat er een betere verdeling van arbeidskrachten over de verschillende types tewerkstelling (regulier circuit of sociale economie, met of zonder ondersteuning, …) en wordt de pool aan beschikbare werknemers voor het reguliere circuit vergroot.

Aan de hand van een ‘mixed methods’-aanpak (desk research van beleidsdocumenten, analyses van administratieve data, focusgroepen met professionals die bij het project betrokken zijn, en diepte-interviews met deelnemers) evalueren we de wijze waarop de doorstroomtrajecten in de praktijk vorm krijgen. We hebben daarbij oog voor zowel kritische succesfactoren als eventuele knelpunten. De praktijk werd naast de voorschriften uit de beleidsdocumenten gelegd. Op basis van deze vergelijking komen we tot zes aanbevelingen, die toespitsen op drempels rond de doorstroomgedachte, de toeleiding, de voorziene (financiële) ondersteuning, de zoektocht naar stageplaatsen, en de nagestreefde doelstellingen.
De 'dialoog' is een vorm van schrijfgesprek die paren helpt om hun relatie te verdiepen door het verwoorden van emoties en hechtingsbehoeften. Deze methode wordt door de vrijwilligersbeweging Marriage Encounter gepromoot. In dit artikel tonen we de sterke verwantschap aan tussen relationele groei door middel van deze dialoogmethode en emotionally focused therapy (EFT). Beide werken toe naar toegankelijke, ontvankelijke en betrokken communicatie. Deze verwantschap pleit voor het relatie-ondersteunend karakter van de 'dialoog'. Het gebruik van de 'dialoog' in peergroepen met paren verschilt wel aanzienlijk van de therapeutische EFT-setting.
De Vlaamse RIASOC-vragenlijst kan gebruikt worden
om de interesses van leerlingen in de eerste graad
van het secundair onderwijs in kaart te brengen.
Interesses worden daarbij gemeten op basis van
een wetenschappelijk onderbouwd model over de
structuur van interesses, waarbij interesse wordt
opgevat als een persoonskenmerk (dat zich bv.
ook in vrijetijdsactiviteiten uit), eerder dan als een
schoolse voorkeur voor een bepaald studiedomein.
De vragenlijst werd gevalideerd bij een steekproef
van 3409 leerlingen uit de A-stroom van 27 Vlaamse
secundaire scholen.
Deze bijdrage bespreekt hoe de overheid bij het ontwikkelen van onderwijsdoelen een evenwicht moet vinden tussen het waarborgen van het recht op (kwalitatief) onderwijs en het belang van het kind enerzijds, en het respecteren van de vrijheid van onderwijs van onderwijsverstrekkers anderzijds. Daartoe wordt vooreerst stilgestaan bij de kernprincipes uit de rechtspraak van het Grondwettelijk Hof uit de periode 1996-2001. Drie arresten uit die periode leren ons onder meer dat de overheid zich bij het inhoudelijk reguleren van het onderwijs in beginsel moet beperken tot het voorschrijven van minimumdoelen. Als een afwijkingsaanvraag wordt voorzien voor scholen die eigen, gelijkwaardige eindtermen willen nastreven, of als bepaalde doelen slechts na te streven in plaats van te bereiken zijn, vermindert de druk op de onderwijsvrijheid. Daarnaast wordt stilgestaan bij de recente vernietiging door het Grondwettelijk Hof van de nieuwe eindtermen voor de tweede en derde graad van het secundair onderwijs. Uit dit arrest blijken twee nieuwe elementen die tot een schending van de onderwijsvrijheid kunnen leiden: de mate waarin een dwingende systematiek wordt gehanteerd en hoeveel onderwijstijd voor de realisatie van de onderwijsdoelen precies in beslag wordt genomen. Daarnaast maakte het Hof duidelijk dat een afwijkingsmogelijkheid, waarmee onderwijsverstrekkers afwijkende, maar gelijkwaardige onderwijsdoelen kunnen realiseren, niet volstaat om de disproportionaliteit van een te omvangrijk doelenarsenaal te compenseren; en herstelde het Hof de rol van de Vlor als partner bij de beoordeling van onderwijsvrijheidsbeperkend overheidsingrepen. Dit artikel werpt tot slot een blik vooruit op de gevolgen van de (nieuwe) rechtspraak van het Grondwettelijk Hof op de verdere ontwikkeling van de nieuwe generatie Vlaamse onderwijsdoelen.
De  selectie  van  nieuwe  medewerkers  gebeurt  in  de  overgrote  meer-derheid  van  de  gevallen  aan  de  hand  van  sollicitatiegesprekken.Daarin staat taal centraal, want het goed of slecht kunnen wikken enwegen  van  woorden  kan  de  slaagkansen  van  kandidaten  maken  ofkraken.  Nochtans  vereisen  niet  alle  banen  een  grote  talige  vaardig-heid, maar toch wordt het selectieproces ook voor die jobs doorgaansvia sollicitatiegesprekken georganiseerd. Die talige horde van het sol-licitatiegesprek vormt dan ook voor heel wat mensen met een migra-tieachtergrond van de eerste generatie een zeer grote uitdaging. Aande hand van voorbeelden uit authentieke Vlaamse sollicitatiegesprek-ken met hooggeschoolde en laaggeschoolde eerstegeneratiemigrantenzullen we met deze exploratieve studie een aantal concrete pijnpuntenin dit verband aanstippen die tot slot leiden tot een kritische en genu-anceerde reflectie over deze problematiek.
Een analyse van de mogelijke museale interactie tussen hedendaagse dans en moderne beeldhouwkunst, naar aanleiding van de dansperformance “Dark Red – Beyeler/RPS” door Rosas. In de kern draait dit om de gecombineerde vraag: wat blijft? en wat verdwijnt? De indrukken opgedaan tijdens het bijwonen van de voorstelling leiden tevens tot overwegingen over de wijze waarop de kritiek een positief oordeel onderbouwt.
De bestuurskunde bestudeert de organisatie en de werking van de overheid. Een goede, efficiënte en democratische overheid is een hoeksteen van een welvarende maatschappij. Grote maatschappelijke uitdagingen laten zich echter niet langer beheersen door de overheid alleen. Complexe vraagstukken kunnen maar aangepakt worden door stelsels gevormd door overheid, markt, burgers en middenveld. De overheid is slechts één, zij het een belangrijke, actor die sturing geeft aan de samenleving. Dit boek wil de lezer inzicht verschaffen in de dynamiek van het openbaar bestuur. Kritische reflectie over de organisatie en werking van de overheid staat daarbij centraal. Het Handboek Bestuurskunde biedt een toegankelijke inleiding tot de bestuurskunde en het openbaar bestuur. Het introduceert de basisbegrippen en theorieën in de bestuurskunde op een eenvoudige en boeiende manier, en laat de lezer kennis maken met de recente ontwikkelingen in dit vakgebied. De theorie wordt geïllustreerd met herkenbare voorbeelden uit de federale, regionale en lokale besturen. Het boek omvat een beschrijving van het bestuurlijke systeem, belicht de centrale vraagstukken en raakt aan enkele nieuwe trends in het openbaar bestuur, zoals de invloed van burgers op de beleidsvoering en de nieuwe invulling van het begrip ‘goed bestuur’. Kortom, dit boek is een must voor al wie meer wil weten over de overheid en het openbaar bestuur. Het Handboek Bestuurskunde is het resultaat van een samenwerking tussen drie instellingen: KU Leuven, Universiteit Antwerpen en Universiteit Gent. Deze instellingen zijn de belangrijkste academische kenniscentra voor bestuurskunde in Vlaanderen.
Elke marketeer zal binnen de onderneming waarin hij actief is, vanuit een analyse van de huidige en toekomstige situatie (zowel extern als intern) bepaalde marketingbeslissingen nemen. Het hanteren van een planmatige structuur geeft daarbij een houvast.
In dit boek worden een kader en een aantal tools/tips aangereikt die de product-, brand- of marketingmanager toelaten om het marketingplan beter te structureren en aan te sturen. Deze werkwijze is bruikbaar op diverse planningsniveaus (merk-, business unit of ondernemingsniveau) en in verschillende markten (business-to-consumer, business-to-business, internationaal enz.).
De kunst bij het ontwikkelen van een consistent en dynamisch marketingplan bestaat erin om op bepaalde componenten in te zoomen met het juiste detailniveau, maar tegelijkertijd ook het ruimere plaatje te blijven zien (uitzoomen op het groter geheel van verschillende met elkaar verweven componenten). Ook heeft het boek oog voor het maken van groeibewegingen, waarbij moet worden nagegaan in welke mate men connecteert/disconnecteert met het heden en verleden als bedrijf/merk.
In deze nieuwe, herziene uitgave is er nog meer oog voor de nieuwe trends in de marketingwereld, o.a. de toenemende ‘digitalisering’ en de ‘agility’ om ook om te gaan met omgevingsveranderingen zoals bv. een pandemie als Covid-19. Ook werd het luik tactiek (over de marketingmix) grondig uitgebreid met heel wat theoretische aanvullingen.
Meer en meer opiniemakers stellen zich openlijk de vraag wat we eigenlijk hebben aan de menswetenschappen: tijdens pandemieën vertrouwen we op virologen en biostatistici, de klimaatcrisis denken we op te vangen door ingenieurs nieuwe technologische oplossingen te laten bedenken. Nochtans verdienen de humane wetenschappen een positie naast de exacte, ook omdat ze wel degelijk een maatschappelijke meerwaarde hebben. Zeker voor de archeologie ligt die meerwaarde mogelijk uitgerekend in het klimaatdebat. de complexe interactie van omgevingsparameters en menselijke factoren bij klimaatveranderingen in het verleden maakt het moeilijk om lessen te trekken uit individuele casussen, maar goede voorspellende modellen op basis van historische gebeurtenissen leren ons wel hoe die complexe systemen zich doorgaans gedragen.
Volgens de definitie van de International Council of Museums moeten musea het publiek gevarieerde ervaringen voor educatie, plezier, reflectie en het delen van kennis bieden. Ze staan bezoekers toe om zonder al te veel afleiding te reflecteren over wat er te zien valt, om de gekende regels en waarden ter discussie te stellen, om na te denken en te debatteren over de uitdagingen van onze tijd. Daarbij zijn de spanning en de complementariteit tussen kunst en wetenschap van groot belang.
Dit artikel vergelijkt de etnografische en geografische kennisverwerving over veraf gelegen zeeën en gebieden voor de 18e-eeuwse Franse transpacifische handel en de Zuid-Nederlandse Azië-uitredingen leidend tot de GIC of Oostendse Compagnie. Terwijl de Franse transpacifische handel, die voortkwam uit eerdere boekanierskennis, Aziatische producten op de Oostendse markt introduceerde, wakkerde ze ook het initiatief voor Oostenrijks-Nederlandse Aziëreizen aan. Dit artikel verkent en vergelijkt de aard van de daaruit resulterende vroegmoderne maritieme kennisopbouw, die bestond uit twee stromen: enerzijds een gepubliceerd discours van vroegmoderne etnografische reisverhalen, anderzijds een orale en technische traditie in het maritieme milieu.
Professionele muzikanten worden van oudsher geconfronteerd met factoren die het risico
op gezondheidsproblemen (zowel fysiek als mentaal) vergroten. De algemene arbeids -
kwaliteit is doorgaans lager dan binnen de brede beroepsbevolking en gezondheidsproblemen
zijn een aanzienlijk probleem binnen de sector. Daarenboven hebben zich de voorbije jaren
een aantal veranderingen binnen de muzieksector voorgedaan die de situatie potentieel nog
moeilijker maken. De opkomst van sociale media en streamingdiensten heeft er voor velen
voor gezorgd dat er meer werk nodig is om een leefbaar inkomen te verzamelen. De veelheid
aan taken en verantwoordelijkheden in combinatie met vaak gebrekkige werkomstandigheden
en financiële onzekerheid zorgt ervoor dat veel professionele muzikanten vroeg of laat
geconfronteerd worden met bepaalde gezondheidsproblemen. Deze kunnen mentaal van aard
zijn en leiden tot slaap- en psychische problemen zoals depressie of middelengebruik.
Ook is het risico op een fysieke blessure reëel door een gebrek aan rust, overmatige repetitieve
bewegingen en gebrek aan aandacht voor ergonomie. Dit artikel betreft een herwerking van
een breder onderzoek op Europees niveau dat tracht meer inzicht te verwerven in de
veelheid aan risico’s waarmee hedendaagse professionele muzikanten geconfronteerd
worden. Daarnaast worden er beleidsaanbevelingen geformuleerd om de situatie voor hen
te verbeteren. De informatie in dit artikel is enerzijds gebaseerd op een uitgebreide
literatuurstudie binnen Europese academische en niet-academische literatuur. Daarnaast
werd een reeks interviews uitgevoerd met professionele muzikanten en stakeholders uit
verschillende EU-lidstaten. Tot slot werd een validatieworkshop georganiseerd om de
verschillende beleidsaanbevelingen te vormen of verder op punt te stellen.
Jongeren ondervinden vanuit verschillende hoeken druk in onze hedendaagse maatschappij. Die druk kan negatieve gevolgen hebben voor het welzijn van jongeren. Op zijn beurt draagt een laag algemeen welzijn bij tot nog meer psychologische, sociale en gedragsproblemen. Zo ontstaat een negatieve spiraal. Omgekeerd blijkt een hoog welzijn als buffer te dienen om beter om te gaan met stress en problemen. Voor een positieve ontwikkeling van jongeren is het daarom van groot belang dat er voldoende aandacht wordt besteed aan (het verhogen van) hun welzijn. In t’ Is wel geweest komen daarom de diverse soorten druk aan bod, net als hun invloed op jongerenwelzijn en de manieren waarop daar (goed) mee kan worden omgegaan. Dit gebeurt vanuit het perspectief van de jongeren zelf, aan de hand van de bestaande wetenschappelijke literatuur en de analyses van de resultaten van de JOP-monitor 4 en de JOP-schoolmonitor 2. Naast de hoofdstukken gebaseerd op de eigen JOP-data wordt er in verschillende hoofdstukken aandacht besteed aan de diverse manieren om – vanuit de praktijk – mogelijke stressoren te verminderen en het welzijn van jongeren te verhogen.
Dit onderzoek bestudeert de prevalentie en de gevolgen van atypische arbeidstijden in de bewakingssector. Op basis van een representatieve enquête bij 497 bewakingsagenten typeren we de arbeidstijdregeling in de Belgische bewakingssector aan de hand van acht arbeidstijdkenmerken. Vervolgens analyseren we het fysiek, mentaal en sociaal welzijn van bewakingsagenten en onderzoeken we het verband tussen specifieke arbeidstijdkenmerken en welzijnsuitkomsten. De resultaten tonen onder andere aan dat roosterautonomie consistent positief verbonden is met goede welzijnsuitkomsten, in tegenstelling tot onregelmatigheid en oproepbaarheid. Naast welzijnsimpact en de relatie met arbeids tijd kenmerken gaan we ook na hoe werknemers de houdbaarheid van hun job zelf inschatten. Voor de verschillende houdbaarheidscomponenten die onderzocht worden (zoals inspraak en de leeftijd tot wanneer het werk houdbaar wordt geacht), zijn er aanwijzingen dat de bewakingssector slecht scoort. Ten slotte onderzoeken we via een vignette-experiment in welke mate werknemers willen gecompenseerd worden voor atypische arbeidstijden ten opzichte van een klassieke job waarbij uitsluitend overdag wordt gewerkt.
Recente ontwikkelingen hebben collaboratieve robots, of cobots, meer naar de werkplek
verplaatst. Met cobots die de werkruimte betreden, vinden er veranderingen in het werk
plaats. Dit roept de vraag op wat de impact zal zijn van cobots op de kwaliteit van arbeid
van betrokken werknemers? Recente rapporten en projecten laten een groeiende aandacht
zien voor de kwaliteit van arbeid in relatie tot nieuwe technologische ontwikkelingen.
Beperkt empirisch onderzoek naar de invloed van de huidige robotisering op de kwaliteit van
arbeid toont een tweezijdig effect - het biedt zowel bedreigingen als kansen. Dit verschil in
effect kan te wijten zijn aan – al dan niet bewuste – achterliggende keuzes in de organisatiestructuur. Hoewel het belang van die ‘organisational choice’ binnen de sociale wetenschappen
niet bepaald een nieuw denkspoor is, blijkt er in de praktijk vaak weinig aandacht voor te
zijn. Aan de hand van het takenpakketmodel bespreken we de resultaten uit een case studie
naar de inzet van autonome mobiele robots (AMR) in de logistieke sector. In de case studie
werd surveydata verzameld bij operatoren met diverse mate aan AMR-werkervaring,
en kwalitatieve data via observatie en gesprekken. De case studie laat zien dat, hoewel de fysieke zwaarte van het werk voor de operatoren wellicht daalde, de kwaliteit van arbeid toch verminderde. Die vermindering kan gelinkt worden aan de (bewuste of onbewuste) keuze
voor verdere fragmentatie in de organisatiestructuur, wat leidde tot functies met meer
eentonigheid en lagere autonomie. We concluderen dat er bij introductie van cobots aandacht
nodig is voor een doordachte herverdeling van taken en de bijhorende verantwoordelijkheden.
Alleen zo kan samenwerken met cobots goed nieuws betekenen voor de kwaliteit van de arbeid.
Ik weet nog precies waar ik was op 26 april 2006 was, en  hetzelfde geldt voor heel veel Vlaamse doven. Op die dag stemde het Vlaamse parlement immers over de erkenning van de Vlaamse Gebarentaal. Het lange applaus dat volgde op de unanieme goedkeuring kunnen we tegelijkertijd “oorverdovend” en “muisstil” noemen. Want wanneer dove mensen applaudisseren, doen ze dat in stilte: ze klappen niet, maar wapperen met de handen.
Wanneer een persoon een goed verkrijgt, kunnen daaraan kwalitatieve rechten kleven. Als die kwalitatieve rechten een contractuele basis hebben, dan mag de titularis van het goed de bijbehorende vorderingen niet zomaar terzijde schuiven voor buitencontractuele vorderingen. Het Hof van Cassatie oordeelt terecht dat het volgens een meerderheid in de literatuur geldende samenloopverbod daaraan in de weg staat. Deze bijdrage roept evenwel op om steeds voldoende na te gaan of er wel sprake is van een kwalitatief recht. De vordering tot vaststelling van aansprakelijkheid voor schade veroorzaakt door een gebrekkig goed behoort niet tot die categorie, zoals een gangbare doctrine voorstaat, zodat het samenloopverbod niet speelt.
Loopbaaninactie verwijst naar een gebrek aan voldoende actie om een persoonlijke loopbaanwens na te streven gedurende een bepaalde periode. Het fenomeen werd recent geïntroduceerd in een theoretisch kader van Verbruggen en De Vos (2020). Ondanks de risico’s voor het welzijn en prestatievermogen van werknemers, is tot op heden echter weinig geweten over het waarom en hoe van loopbaaninactie. In een empirische studie op basis van 43 semi-gestructureerde interviews verkennen wij de persoonlijke ervaring van werknemers met loopbaaninactie. Uit de interviews blijkt dat deelnemers drie versies van zichzelf beleefden, met uiteenlopende wensen: een strevende ik, een comfortabele ik en een onzekere ik. In lijn met inzichten uit de psychodynamische identiteitsliteratuur, vinden we dat loopbaaninactie gepaard gaat met emotionele spanningen tussen de strevende en comfortabele ik, de strevende en onzekere ik, of alle ik-identificaties tegelijk. Ook ontwikkelden de deelnemers strategieën om de emotionele spanningen te verzachten. Op basis van onze bevindingen geven we aanbevelingen voor praktijk en beleid, geënt op de Belgische arbeidscontext, met als doelstelling bij te dragen aan kwalitatieve en duurzame loopbanen.
Deze bijdrage schetst een aantal essentiële stapstenen naar een sociaal rechtvaardig Vlaams onderwijssysteem in 2050. De krijtlijnen van ons voorstel kunnen als volgt samengevat worden: (a) een strategisch plan op lange termijn; (b) een culturele omslag van een meritocratische, op selectie gerichte visie naar een mensenrechtenbenadering; (c) een hertekening van het voorschoolse aanbod; (d) een inclusieve aanpak, waarbij diverse vormen van ‘academische segregatie’ maximaal vermeden worden; (d) een comprehensief curriculum tot op 16 jaar; (e) een flexibilisering gericht op soepele heroriëntering en doorstroming; (f) een versterking van het ‘recht op leren’; en (g) een veralgemening van de GOK-financiering tot alle niveaus en vormen van onderwijs. We besluiten met de stelling dat de wetenschappelijke inzichten over de noodzakelijke systeemhervormingen voor een rechtvaardiger onderwijssysteem wel voorhanden zijn, maar dit garandeert niet dat ze ook worden uitgevoerd. De moeilijkste verandering is die van een ‘fixed’ naar een ‘growth’ mindset, zowel bij de publieke opinie als bij beleidsmakers.
Na heel wat onderzoek over de trends, de oorzaken van – en de mogelijke remedies voor de ongelijkheid in het Vlaams onderwijs, wil ik in deze bijdrage een wetenschappelijk onderbouwd ideaalbeeld schetsen van een sociaal rechtvaardig Vlaams onderwijssysteem in 2050. De horizon lijkt veraf, maar het gaat om een toekomstvisie die diepgaande hervormingen vergt waarvoor tijd nodig is, en ook de resultaten in termen van leerprestaties, welbevinden en leerloopbanen van jongeren zullen tijd vergen.