clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Sinds 2015 biedt het Gerechtelijk Wetboek schuldeisers de mogelijkheid om onbetwiste handelsschulden op buitengerechtelijke wijze in te vorderen via de administratieve procedure tot invordering van onbetwiste geldschulden (hierna ‘IOS-procedure’). De introductie van deze nieuwe procedure in het Belgische recht is niet zonder slag of stoot verlopen. Zo stond onder meer ter discussie of de rechtbank een in het gelijk gestelde schuldeiser die geen gebruik heeft gemaakt van de IoS-procedure toch mag veroordelen tot de gedingkosten, omdat hij door zijn keuze voor de traditionele gerechtelijke weg een fout zou hebben begaan dan wel misbruik zou hebben gepleegd.  Het Hof van Cassatie heeft intussen geoordeeld dat dit niet het geval is, aangezien het om een facultatief mechanisme gaat.  Het louter verkiezen van de gerechtelijke invordering boven de IoS-procedure levert op zich dus geen grond op om de kosten ten laste van de schuldeiser te leggen.
Het geannoteerde vonnis gaat over een gelijkaardige kwestie die tot nu toe meer in de schaduw is blijven staan. Het betreft de vraag hoe een rechtbank moet omgaan met een schuldenaar die na ontvangst van de aanmaning de schuld betwist en ervoor zorgt dat de IoS-procedure tot een einde komt, maar dan wel verstek geeft in de procedure voor de rechtbank. In casu oordeelt de ondernemingsrechtbank dat er sprake is van misbruik van het procesrecht, omdat er overheidsmiddelen werden ingezet waar dit overbodig was en de eisende partij bijkomende kosten heeft moeten voorschieten. De rechtbank veroordeelt de schuldenaar overeenkomstig artikel 780bis van het Gerechtelijk Wetboek tot een geldboete van 250,00 EUR. Daarnaast kent de rechtbank ook een vergoeding aan de schuldeiser toe van 227,96 EUR voor de kosten van de IoS-procedure.
In 2018 hadden ongeveer 3,4 miljoen gerechtelijke procedures binnen de Europese Unie een grensoverschrijdende dimensie. Het efficiënter maken van de grensoverschrijdende justitiële samenwerking tussen nationale rechtbanken staat dan ook hoog op de agenda. Recent werd opnieuw een stap voorwaarts gezet in de ontwikkeling van een Europese rechtsruimte in burgerlijke zaken. Zo namen het Europese Parlement en de Raad twee wijzigingsverordeningen aan: een verordening over de bewijsverkrijging en een verordening over de betekening of kennisgeving. De wijzigingsverordeningen hebben als voornaamste doelstelling om in te spelen op het gebruik van moderne technologieën en communicatiekanalen waardoor de bewijsverkrijging en betekening of kennisgeving tussen de verschillende lidstaten in de toekomst sneller en doeltreffender kunnen plaatsvinden.
Op 11 juni 2021 heeft het Hof van Cassatie een principearrest uitgesproken over het hoger beroep tegen een voorafgaande maatregel (meer bepaald de toekenning van een provisie) waarbij de rechter nog geen beslissing had genomen over de ontvankelijkheid of grond van de vordering, maar wel een betwisting over die maatregel had beslecht. De voltallige eerste kamer van het Hof oordeelde op eensluidend advies van de advocaat-generaal dat er in der-gelijk zo’n geval geen onmiddellijk hoger beroep mogelijk is. Tenzij de rechter anders be-paalt, zullen procespartijen dus moeten wachten op een eindvonnis vooraleer zij hoger be-roep kunnen instellen tegen een betwiste maatregel alvorens recht te doen.
Gelet op het principe van het gemeenschappelijk erfgoed van de mensheid en de plicht om activiteiten in het Gebied uit te oefenen ten behoeve van de gehele mensheid, dient er in toenemende mate rekening te worden gehouden met de belangen en noden van ontwikkelingslanden. Verschillende mechanismen werden bedacht om te verzekeren dat ontwikkelingslanden kunnen deelnemen aan diepzeemijnbouw in het Gebied en een billijk deel van de opbrengsten opstrijken, maar het merendeel van deze maatregelen werd nog niet geïmplementeerd en de recente trend van partnerschappen tussen private diepzeemijnbouwbedrijven en ontwikkelingslanden kan de oorspronkelijke doelstellingen op de helling zetten.
Situering en analyse van arrest van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens dat bescherming biedt aan het recht op expressievrijheid voor wie de stilte en het taboe rond huiselijk geweld wil helpen doorbreken. Het EHRM maakt duidelijk dat bij het uiten van aantijgingen van geweld tegen vrouwen, met verwijzing naar de dader(s), niet automatisch sprake is van laster of belediging, ook al is er geen strafrechtelijke veroordeling als ultiem bewijs. Juist in dit soort zaken is het immers (nog steeds) uitzonderlijk dat tot vervolging en bestraffing van daders wordt overgegaan. Het arrest kan ook bijdragen aan de maatschappelijke alertheid en het publiek debat over huiselijk geweld en geweld tegen vrouwen. Op die manier sluit het aan bij het recente VN-rapport over geweld tegen vrouwen, met daarin de aanbeveling dat vrouwenorganisaties in staat moeten zijn hun kritische rol te vervullen en dat media-aandacht kan helpen ‘om normen, stereotypes en attitudes te veranderen die geweld normaliseren en vergoelijken’.
Het vonnis van de Mechelse rechtbank van 26 mei 2021 waarin vier leden van Voorpost werden veroordeeld wegens het aanzetten tot haat en discriminatie tegen moslimgelovigen heeft felle reacties uitgelokt.  Een aantal politici vinden er een argument in om zich te verzetten tegen de mogelijkheid van effectieve strafvervolging van  een reeks haatmisdrijven die in België al jaren strafbaar zijn, en toch niet worden vervolgd wegens de bevoegdheid van het hof van assisen voor drukpersmisdrijven. Het is een slecht teken voor de rechtstaat en de democratie dat een minderheid in het parlement een noodzakelijke herziening van een grondwetsartikel dreigt tegen te houden, terwijl de wijziging nodig is om slachtoffers van discriminatie, haat of geweld een vorm van effectieve rechtsbescherming te verlenen.  Met deze een poging om de wat complexe problematiek te verduidelijken.
Op 13 oktober 2021 heeft het hof van assisen in Luik een man veroordeeld voor het mondeling en via sociale media bedreigen van vrouwen en feministen in het bijzonder. De jury vond de man schuldig aan het bedreigen met een aanslag op personen, maar vond niet dat hij daarmee had aangezet tot haat of geweld tegen vrouwen. De man, die ook een tijdlang in voorlopige hechtenis verbleef, werd veroordeeld tot een gevangenisstraf van twaalf maanden, met probatie-uitstel voor een periode van twee jaar, gekoppeld aan een reeks voorwaarden.
Het arrest van het Luikse hof van assisen maakt duidelijk dat justitie in staat is tot het beteugelen van het via sociale media bedreigen van vrouwen en feministen, zij het in dit geval niet op basis van de specifieke strafbepalingen uit de genderwet of op basis van de seksismewet van 22 mei 2014, maar op basis van het generieke verbod op het bedreigen met een aanslag tegen personen zoals bepaald in artikel 327 Sw. Er is evenwel een dringende nood aan een effectief en meer assertief vervolgingsbeleid van justitie, met ook een aangepast kader voor de bestraffing of het opleggen van maatregelen die de daders van dit soort online haatmisdrijven doen afzien van hun strafbaar seksistisch, hatelijk, gewelddadig of discriminerend discours. Het arrest van het hof van assisen in Luik heeft alvast de verdienste die problematiek nadrukkelijk onder de aandacht te brengen. Het moge evenwel duidelijk zijn dat procedures voor het hof van assisen geen duurzaam perspectief bieden op een effectieve rechtsbescherming voor de slachtoffers van dit soort online haatmisdrijven.
Het gebeurt in België maar zelden dat personen die aan het publiek debat deelnemen, zoals journalisten en academici, zich voor de correctionele rechtbank moeten verantwoorden na een rechtstreekse dagvaarding wegens laster. Drie keer op rij is gebleken dat dit soort strafprocedures weinig of geen kans op slagen heeft en vooral tot doel heeft de rechtstreeks gedaagde juridisch te belagen (SLAPPs). Een recent vonnis dat viroloog Marc Van Ranst vrijsprak voor laster veroordeelde de rechtstreeks dagende partij wegens tergend en roekeloos geding.
In deze annotatie bij een vonnis van de vrederechter van Gent (5de kanton) van 31 december 2020, bespreek ik de problematiek die ontstaat ten gevolge van de dubbele betekenings- en kennisgevingsplicht die artikel 499/12 van het oud Burgerlijk Wetboek in het kader van het bewind, oplegt. Het probleem dat onder meer in het geannoteerde vonnis aan bod kwam, is de vraag wat er gebeurt wanneer een gedinginleidend gerechtsdeurwaardersexploot slechts aan de beschermde persoon is betekend maar niet tevens aan de bewindvoerder. Dit terwijl de bewindvoerder uiteindelijk wel op de zitting aanwezig was. Daarbij bespreek ik de verschillende sancties die in de rechtspraak en rechtsleer naar voren geschoven worden teneinde tegemoet te komen aan deze procedurele nalatigheid. Via deze analyse en een kritische beschouwing van de doelstellingen van artikel 499/12 van het oud Burgerlijk Wetboek formuleer ik een aantal aanbevelingen over hoe rechters zouden moeten omgaan met een miskenning van dit procesvoorschrift.
AbstractDe meeste kinderen en jongeren voelen zich doorgaans goed in hun vel. Toch zijn er ook heel wat voor wie dat (tijdelijk) niet zo is. We brengen beknopt de oorzaken hiervan in kaart en gaan vervolgens op zoek  naar  hoe  een  overheid  werk  kan  maken  van  beschermendefactoren  en  meer  specifieke beleidsacties.Lokale  besturen spelen hierineen  wezenlijke  rol.  Aan  de  hand  van  vele  inspirerende voorbeelden  illustreren  we dat  welzijn  een  heel  breed  verhaal  is  en  vooral  een  taak  van  elke  dag. Werken aan  welzijn  begint  bij aandacht  voor  het  gewone  opgroeien  van  kinderen  en  jongeren.  Het vraagt samenwerking en afstemming met middenveld-en andere partners en niet onbelangrijk, met kinderen en jongeren zelf. Inzetten op veerkracht bij kinderen en jongeren begint daarnaast bij het erkennen  van  de  verschillende  leefwerelden  waarin  jongeren  opgroeien –en  het  zien  van  de verschillende spel-, leer-, ontmoetings-en ondersteuningsnoden die daarmee gepaard kunnen gaan.
Herstelondersteunend werken is de doelstelling van de verslavingszorg in Nederland en Vlaanderen, maar tot
dusver gebeurde bij ons weinig onderzoek naar personen in herstel van een drugverslaving. Voor deze studie
gebruikten we de Life in Recovery (LiR) vragenlijst om veranderingen na te gaan op belangrijke leefgebieden
die beïnvloed worden door verslaving en herstel. We bekeken ook of deze samenhangen met de herstelfase
waarin iemand zich bevindt: pril (<1 jaar), volgehouden (1-5 jaar) of stabiel (>5 jaar) herstel. 411 personen
die van zichzelf vinden dat ze ooit een probleem hadden met illegale drugs vulden deze online survey in.
Voorliggend artikel zoomt vooral in op de relatie tussen de herstelfases en belangrijke kenmerken van herstel. Zowel abstinentie, het hebben van een dagbesteding en afwezigheid van huisvestingsproblemen en criminele betrokkenheid komen vaker voor bij personen die reeds langer in herstel zijn. De herstelfase houdt tevens verband met een duidelijke toename van het aantal herstelbevorderende factoren (herstelsterktes) en een afname van herstelbelemmerende
factoren (herstelbarrières). De onderzoekers concluderen dat herstel een niet-lineair proces is dat zich op verschillende leefgebieden afspeelt en waarbij stabiel herstel geenszins synoniem staat voor complete abstinentie.
Er zijn gevallen van manie waar een kalmerende oplossing wordt gevonden in een uitvinding die de ervaring van grenzeloosheid afboordt. Die uitvinding kan een reële en repetitieve praktijk zijn die het subject aan een buitenlichamelijk object koppelt. Er wordt gesuggereerd dat de oude term ‘monomanie’ van Esquirol voor dergelijke repetitieve sinthomatische oplossingen in de manie zou kunnen worden gereserveerd. Er wordt onderzocht hoe de monomane uitvindingen van Pollock en Kusama zo’n manische ervaring temperden, maar ook welke limiet die uitvinding heeft. Voor beiden bood een monotone en jarenlang aangehouden uitvinding – druipen van verf bij Pollock, schilderen van bollen bij Kusama – een imaginaire consistentie en kon deze tot op zekere hoogte een halt toeroepen aan een totale vervreemding. Het geval van Klein wordt daar tegenover geplaatst. Bij hem beantwoordt de monotonie van zijn kunst eerder aan een geërotiseerde fantasmatische.
In deze bijdrage bespreken we Freuds theorievorming over de manie. Daar
deze zich steeds in de context van zijn beschouwingen over de melancholie afspeelt, volgen
we het parcours van zijn denken over melancholie en manie doorheen zijn oeuvre. We staan
eerst stil bij de vroege, eerder fragmentarische theorievorming in de brieven en
manuscripten, waar de melancholie en de manie occasioneel aan bod komen zonder echter
een solide conceptuele vorm te krijgen. Freud concludeert in 1910 dat het psychoanalytisch
begrip van zowel de melancholie als de manie nog maar weinig gevorderd is. Voor een
theorie over melancholie en manie is het wachten op Rouw en melancholie. Freud vat er de
melancholie op als een reactie op objectverlies – al is niet zo duidelijk wat er precies
verloren is – en tegelijk een identificatie met dit verloren object, wat Freud aanduidt met de
formule dat “de schaduw van het object op het Ik” gevallen is. De manie wordt er opgevat
als triomf, waarover is nog niet zo duidelijk. In Massapsychologie en Ik-analyse
verbijzondert Freud zijn eerdere redenering. Het in de melancholie verwijtende deel wordt
gespecificeerd als het Ik-Ideaal, en dit is nu ook waarover in de manie getriomfeerd wordt.
Na de ontwikkeling van de notie van de doodsdrift verandert het Ik-Ideaal, nu Boven-Ik,
van karakter: het wordt driftiger en wreedaardiger. Dit werpt een nieuw licht op de
melancholie, maar wordt door Freud niet verder toegepast op de manie. Over de manie
doorheen Freuds parcours concluderen we dat deze aan bod komt in zowat elke theoretische
wending, daarbij echter vooral theorie blijft en deze theorie ook telkens op haar limieten
wijst.
Dit artikel gaat nader in op de klinische relevantie van de zelfdeterminatietheorie (ZDT; Ryan & Deci, 2017; Vansteenkiste & Soenens, 2015), een toonaangevende theorie over motivatie, persoonlijke groei en psychosociaal welzijn. Hoewel de empirische evidentie voor die theorie heel overtuigend is, bestaan er tot op heden weinig concrete toepassingen in de praktijk. Positieve en verrijkende ervaringen op basis van de ZDT in de eigen klinische praktijk stimuleerden ons om de brug tussen theorie en praktijk te slaan. In wat volgt, gaan we eerst nader in op de psychologische basisbehoeften en hun cruciale rol voor het psychische welzijn van mensen. Daarna wordt uitvoerig aandacht besteed aan de manier waarop die psychologische basisbehoeften aandacht kunnen krijgen in de hulpverleningspraktijk. We nemen hiervoor concrete casussen als uitgangspunt. In dit artikel richten we ons specifiek op de doelgroep volwassenen, hoewel de concrete toepassing even vruchtbaar kan zijn voor kinderen en jongeren (zie: Verstuyf et al., 2014).
In deze crosssectionele studie onderzochten we of er een verband bestaat tussen depressieve
klachten en algemene psychopathologie bij een ouder en depressieve klachten bij een jongere, en
of dit verband (deels) verklaard kan worden door de emotieregulatie (ER)-strategieën bij de jongere.
Uit de analyses blijkt dat depressieve klachten bij de jongeren positief samenhangen met algemene
psychopathologie bij de ouders, zowel wanneer we de klachten van de jongeren meten via zelfrapportage
als ouderrapportage. We konden dit positieve verband repliceren met specifieke depressieklachten
van de ouder en oudergerapporteerde depressieve klachten van de jongere. Daarnaast
vonden we bij jongeren een positief verband tussen maladaptieve ER en depressieve klachten.
Bij adaptieve ER kwam enkel een negatief verband naar voren bij zelfgerapporteerde depressieve
klachten. Er werd geen verband gevonden tussen psychopathologie bij de ouders en de ER-strategieën
bij de jongere. Het huidige onderzoek wijst uit dat depressieve symptomen vaak transgenerationeel
zijn. Aangezien depressieve klachten bij een jongere een mogelijke voorloper zijn van
een latere, meer ernstige vorm van depressie, pleit dit voor vroegtijdige (secundaire) preventie en
alertheid van hulpverleners wanneer een ouder zich aanmeldt met psychopathologie. Daarnaast
lijkt ook het aanleren van adaptieve ER-strategieën een belangrijke interventie bij de aanpak van
depressieve klachten bij jongeren.
Met als doel de discussie omtrent het vrouwelijke oedipuscomplex te verdiepen, onderzoeken we in dit artikel de Demeter/Persephone-mythe. Andere auteurs pleitten eerder voor het meer centraal stellen van de moeder-dochterverhouding in de vrouwelijke triangulaire situatie. Zij schoven de Demeter/Persephone-mythe naar voor als een geschikt paradigma om het vrouwelijke oedipuscomplex te belichten. Tot nog toe behandelden zij de mythe in hun werk op een eerder oppervlakkige wijze. Met ons onderzoek willen wij daarin verandering brengen en de Demeter/Persephone-mythe als paradigma grondiger uitwerken. Een gedetailleerde bespreking van het verloop van de mythe aan de hand van geselecteerde fragmenten uit de Homerische hymne aan Demeter staat ons immers toe om verdere nuances aan te brengen in het begrip van het vrouwelijk oedipuscomplex. Daarbij focussen we eerst op het perspectief van Persephone, het meisje en het verlies van de onschuld; vervolgens op het perspectief van Demeter, de moeder en het verlies aan moeder-zijn; en ten slotte op ritmiek, noodzaak en onmogelijkheid in de cyclische hereniging van Demeter en Persephone aan het eind van de mythe.
In dit hoofdstuk definiëren we het begrip ‘politionele integriteit’ en staan we stil bij mogelijke morele dilemma’s die politieambtenaren kunnen ervaren en het bestaan van een zogenaamde politiecultuur. We gaan ook dieper in op de vorm die een integriteitsbeleid kan aannemen en de instrumenten die daarbij nuttig kunnen zijn. Er wordt een typologie van politionele integriteitsschendingen gegeven en er wordt ingegaan op integriteitsonderzoeken.
Deze bijdrage gaat dieper in op het aannemen van een integere houding bij het voeren van wetenschappelijk onderzoek. Er wordt verduidelijkt welke waarden belangrijk zijn voor een onderzoeker en er wordt stilgestaan bij mogelijke dilemma’s en moeilijkheden die ervaren kunnen worden tijdens de voorbereiding, tijdens de uitvoering en na afloop van een onderzoek. Hiervoor wordt input gehaald uit een lopend doctoraatsonderzoek naar de ethische beslissingsprocessen van politieambtenaren. We reflecteren daarbij over aanvaardbare manieren om deze dilemma’s op te lossen. We willen studenten hiermee bewust maken van potentiële problemen in het kader van wetenschappelijk onderzoek en mogelijke oplossingen voor dergelijke situaties. Er wordt ook een overzicht gegeven van verschillende instrumenten en organen die in het leven werden geroepen om onderzoekers en studenten te ondersteunen bij het voeren van wetenschappelijk onderzoek.
Luc LAVRYSEN en Jan THEUNIS I. INLEIDING 1. De toetsing van bijzondere wetten is een bijzondere soort toetsing. Dat houdt verband met de toetsingsbevoegdheid van het Hof ten aanzien van bijzondere wetten, die tegelijk ook toetsingsnorm kunnen zijn (hoofdstuk II), maar meer nog met de bijzondere aard van die wetten, doordat zij doorgaans van institutionele aard zijn. Een aanzienlijke drempel is daarom het belangvereiste bij een beroep tot vernietiging van bijzondere wetten (hoofdstuk III). Eens voorbij die drempel zijn er nog enkele remmende factoren (hoofdstuk IV). Het Hof toetst in de regel niet of wetten, en dus ook bijzondere wetten, op wettige wijze tot stand zijn gekomen. Het wenst evenmin in te gaan op grieven die een bijzondere wetsbepaling betreffen, maar die in wezen voortvloeien uit een keuze van de grondwetgever zelf. Bovendien kent het Hof de wetgever in veel gevallen een ruime beleidsvrijheid toe (hoofdstuk V). Dat geldt met name ten aanzien van normen met een hoge "politieke lading", tot stand gekomen na een "intens politiek debat"1, wat nadrukkelijk het geval is voor bijzondere wetten, die daarbovenop een hogere democratische legitimiteit genieten aange-zien zij met een bijzondere meerderheid zijn goedgekeurd. Het gevolg is dat het Hof tot hiertoe slechts één bepaling van een bijzonderemeerderheidswet heeft vernietigd. Dezelfde remmende factoren gelden in principe in het prejudiciële conten-tieux (hoofdstuk VI) en ook wanneer het Hof, bij de beoordeling van een beroep tot vernietiging of van een prejudiciële vraag, een "exceptie van ongrondwettig-heid" van een bijzondere wet onderzoekt (hoofdstuk VII).2 Ook in die hypothese 1 Zie daarover B. MEEUSEN en L. FRANgois, "De ene toets is de andere niet. Variërende toet-singsintensiteit in de rechtspraak van het
Het hof van beroep te Antwerpen velde recent een arrest waarin het toepassing maakte van de nietigheidsleer in het Gerechtelijk Wetboek. Het hof sprak de nietigheid van een akte van hoger beroep uit omdat de uiteenzetting van de grieven daarin ontbrak. Daarbij overwoog dit hof niet of dit vormgebrek al dan niet vatbaar was voor procedureel herstel.
Media vormen een belangrijke informatiebron voor burgers over criminaliteit. Dit onderzoek toont aan dat mediaberichtgeving en angst voor criminaliteit niet losstaan van elkaar. Aangezien fakenewsberichten zich via (sociale) media verspreiden, rijst de vraag wat de relatie is tussen (de perceptie van) fake news en angst voor criminaliteit. Vooralsnog werd hieromtrent geen grootschalig en representatief onderzoek gevoerd. Deze studie baseert zich op een representa­tieve bevolkingsbevraging (n = 1566) uit 2019. Deze verkennende studie toont een kleine maar significante relatie tussen de gepercipieerde prevalentie van fake news en angst voor criminaliteit.