clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In dit werk wordt een inzicht geboden in het beleidsrelevant wetenschappelijk onderzoek dat van 1995 tot 2003 door de opeenvolgende ministers van Binnenlandse Zaken en van Federaal Wetenschapsbeleid werd uitbesteed. Tevens komt het onderzoek dat de federale politie liet doorvoeren aan bod. In deze publicatie wordt het onderzoek dat zich in het criminologisch onderzoeksdomein situeert, weergegeven. Voor deze publicatie was geen gebundeld overzicht over al het uitbesteed onderzoek binnen dit onderzoeksveld voor handen. In 2000 werd, onder regie van de Dienst Strafrechtelijk Beleid, een samenwerkingsverband opgericht tussen de departementen Binnenlandse Zaken, Justitie en Federaal Wetenschapsbeleid dat geconcretiseerd werd in het ‘Overlegplatform Justitie en Veiligheid’. Dit overzicht is het resultaat van een intensieve samenwerking tussen de vertegenwoordigers van de in het Platform aanwezige diensten. Dankzij constructief overleg en gezamelijke inspanningen werd één van de belangrijkste doelstellingen van het Platform gerealiseerd. Deze publicatie geeft op transparante wijze inzage in al het contractonderzoek uitbesteed door de overheidsinstanties de laatste jaren. De inhoudsopgave biedt een eerste overzichtsplaatje. Een algemene analyse van al het onderzoeksmateriaal en een eerste situering vindt u vooraan in het werk. Nadien wordt een schematisch overzicht gepresenteerd waarin per jaar, gegevens over de titel van het onderzoek, de uitvoerende universiteit of instelling, de promotor(en), de duur, de opdrachtgever, de kostprijs en de beschikbaarheid van het eindrapport worden weergegeven. De kern van deze publicatie bestaat uit de onderzoeksfiches, die per onderzoek zijn opgesteld en die dieper inzoomen op de thematiek, de vraagstelling, de methodologie en de resultaten van elk onderzoek. Teneinde dit inzicht te kunnen bieden, werden de onderzoeksrapporten grondig doorgenomen en intensief samengewerkt tussen de diensten. In deel twee en drie wordt het onderzoek in opdracht van de FOD Binnenlandse Zaken, respectievelijk de Algemene Directie Veiligheids –en Preventiebeleid en de federale politie, in kaart gebracht. Het laatste deel behandelt het onderzoek binnen het criminologisch onderzoeksdomein dat in opdracht van Federaal Wetenschapsbeleid werd doorgevoerd. Wij zijn ervan overtuigd dat dit Vademecum een schat aan informatie biedt voor beleidsmakers, academici en criminologen die werkzaam zijn binnen het criminologisch domein van preventie, justitie en veiligheid.
Sommige drugshelpcentra in Vlaanderen hebben het over een andere boeg gegooid. Om drugsverslaafden te motiveren hun drugsgebruik te staken, worden ze volgens een premiestelsel beloond. Er worden hen filmtickets en ander materieel goeds beloofd, wanneer ze zich houden aan de opgelegde gebruiks- en gedragscode. Ook bij de behandeling van obesitas of eetstoornissen wordt gebruik gemaakt van beloningen. Clienten kunnen beloningen krijgen, zoals uitstapjes, thuisbezoeken en speciale activiteiten, op voorwaarde dat ze zich houden aan de voorgeschreven symptoomveranderingen.
In het kader van een onderzoeksproject naar de bewegingscoördinatie en -controle bij kinderen met Developmental Coordination Disorder (DCD) werden verschillende basisbewegingsvaardigheden onderzocht en vergeleken met een controlepopulatie. Op basis van een nauwkeurige kinematische analyse proberen we de bewegings- problemen van kinderen met DCD beter te begrijpen en te duiden vanuit een dynamisch-ecologisch perspectief. De opgedane kennis kan worden aangewend om de heersende hypothesen in verband met de onderliggende mechanismen te toetsen en om een aantal voorzichtige suggesties tische praktijk.
In deze studie werd door middel van vragenlijsten aan 918 leerkrachten gevraagd wat volgens hen moeilijke onderwerpen zijn in het wiskundecurriculum van het basisonderwijs in Vlaanderen. Uit deze bevraging blijkt dat wiskunde beschouwd kan worden als een moeilijk leergebied in het basisonderwijs. De leerkrachten geven aan dat vooral breuken, delen, numerieke verhoudingen, schaal, volume, en strategieën en probleemoplossende vaardigheden moeilijke onderwerpen zijn. Er wordt ook per groep weergegeven welke de onderwerpen zijn die in het Vlaamse wiskundecurriculum voorkomen.
Omdat diversiteit een werkwoord is… Zeggen dat onze samenleving de laatste jaren almaar complexer en diverser is geworden, is een open deur intrappen. We worden uitgenodigd, ja zelfs gedwongen, om met verschillen om te gaan, en dat vergt meer kennis en overleg dan we soms denken. In Doe-het-zelfdemocratie nemen zeven wetenschappers de lezer mee op sleeptouw door het Vlaanderen van de 21e eeuw. Beleef mee de opstart van een theaterproductie rond armoede in Gent, voel de spanningen tussen ‘witte’ en ‘zwarte’ arbeiders bij een onderaannemer van een automobielbedrijf, aanhoor de twijfels en discussies bij de verhuis van de KVS naar het ‘Maghrebijnse’ Molenbeek.
Dit is een boek over mensen en hun rol in de samenleving. Als zingever, als bouwer, als verhalenverteller, als opvoeder, als ecologisch wezen... Het wil een inspiratiebron zijn om via bepaalde inzichten en methodieken, projecten door te voeren die de samenleving beter, aangenamer en zinvoller maken. Met de speciaal ontwikkelde werkbladen die elk hoofdstuk afsluiten, richt Doe-het-zelfdemocratie zich niet alleen tot de actieve burger, maar ook tot sociale en culturele werkers. Omdat diversiteit een werkwoord is.
Met bijdragen van Eric Balliu, Dominique Willaert, Michel Vandenbroeck, Peter Tom Jones, Vicky De Meyere en An van. Dienderen.
De Belgische werkliedenpartij was eind 19de eeuw de sterkste socialistische formatie van Europa. Tal van Belgische historici wijzen sinds lang op het bestaan van een sociaaldemocratisch 'modèle beige' met grote internationale uitstraling. Vreemd. België schittert meestal door afwezigheid in de wetenschappelijke literatuur over het internationaal socialisme vóór de Eerste Wereldoorlog. In zijn antwoord analyseert Hendrik Defoort de originaliteit van het Belgisch socialisme. Het fundament ervan was het coöperatief model, de organisatorische vertaling van een samengaan van elementen uit het marxisme en het progressief liberalisme. Het huwelijk tussen het socialisme en het 'liberale' coöperatisme resulteerde in wat tijdgenoten omschreven als 'een klein socialistisch universum': een geheel van instellingen die niet alleen alle behoeften van de arbeiders wilden bevredigen en hun sociale activiteit stuurden, maar die evenzeer een vorm van sociale zekerheid ontwikkelden. De sleutel tot succes was het appelleren aan het eigenbelang: 'Werklieden bemint uw profijt!'. Bij de zoektocht naar inzicht passeren tal van personages, ideeën, themata, kapitaal, symbolen en steden de revue: een wandeling door een heuse brok sociale geschiedenis van Europa tijdens de lange negentiende eeuw.
Net zoals de vorige minister van Onderwijs, Frank Vandenbroucke, heeft ook kersvers Vlaams minister van Onderwijs, Pascal Smet, gelijke onderwijskansen als een van zijn speerpunten gemaakt. En terecht! Want, zoals de minister zelf zegt, we kunnen het ons niet veroorloven om zoveel talent verloren te laten gaan. En toch zijn er twee zorgpunten waar we, bij de start van de ambtsperiode van Pascal Smet, even willen blijven bij stilstaan: het verdwijnen van het Steunpunt Gelijke Onderwijskansen en de onderbelichting - of misschien te enge belichting - van het concept diversiteit.
Volgens de Wereld Gezondheidsorganisatie (WHO; www.who.org) wordt ongeveer 10% van de bevolking geconfronteerd met een aangeboren of verworven lichamelijke, sensoriële of verstandelijke beperking. Heel wat van deze personen hebben, ondanks hun beperking, één of meerdere kinderen. Het opvoeden van kinderen is voor deze ouders vaak minder vanzelfsprekend dan voor andere ouders. In het verlengde hiervan rijst geregeld de vraag is welke gevolgen dit heeft voor het welzijn en de ontwikkeling van hun kinderen.
Binnen de Oost-Vlaamse drughulpverlening wordt sinds meer dan 10 jaar aan de weg naar een zorgcircuit getimmerd. Van in het begin sloegen het overlegplatform geestelijke gezondheidszorg PopovGGZ, de vakgroep Orthopedagogiek van de Universiteit Gent en de Provincie Oost-Vlaanderen hiertoe de handen in elkaar[1]. Ook de bereidheid van de sector om mee in het veranderingstraject te stappen dient in de verf te worden gezet. We hebben groeipijnen gekend, successen en mooie resultaten geboekt, het vijfjarig bestaan van het netwerk ‘zorgcircuit middelenmisbruik’ gevierd …  
Hoog tijd om in dit artikel naast tevreden omkijken toch ook eens kritisch in de einder te turen, de horizon af te tasten met af en toe een sluikse blik over de schouder. Elke nieuwe stap die we zetten roept nieuwe vragen en uitdagingen op.  We moeten daar¬om blijven zorgen dat zorgcircuits net werken: ‘net’ in de eerste plaats in de beteke¬nis van ‘kwaliteitsvol’, maar helaas ook van ‘nipt’, want ondanks alle beleidsaanbevelingen blijkt het samenwerken in netwerken geen vanzelfsprekendheid in de huidige financieringsstructuur.  In een subsidiëringsklimaat van “laat honderdduizend bloemen bloeien” kan een zorgcircuit  tot een papieren tijger verworden, en ‘net’ of ‘alsof’ werken. Met enige deemoed moeten we toegeven dat we feitelijk nog steeds aan het begin van zorgcircuits staan, die ‘net’ of ‘nog maar pas’ werken…
In de onderwijspraktijk stelt men vaak: “Hoe meer leerlingen gemotiveerd zijn, hoe beter”. Deze uitspraak getuigt van een kwantitatieve visie op motivatie. De kwalitatieve visie, zoals o.a. vertegenwoordigd door de zelfdeterminatietheorie (Deci & Ryan, 2000), daarentegen, beklemtoont dat meer motivatie niet noodzakelijk gerelateerd is aan betere leeruitkomsten. In deze benadering telt naast de hoeveelheid motivatie ook het soort motivatie, waarbij gecontroleerde of verplichtende motivatie wordt onderscheiden van autonome of welwillende motivatie. Gebaseerd op deze twee soorten motivatie geeft recent onderzoek aan dat er bij leerlingen vier verschillende motivatieprofielen onderscheiden kunnen worden. Leerlingen die tot deze motivatieprofielen behoren, vertonen een verschillend leer- en prestatieprofiel en ze percipiëren de onderwijsstijl van hun leerkrachten anders. Specifiek wordt vastgesteld dat de kwalitatief goed gemotiveerde leerlingen, die hoog scoren op autonome motivatie en laag op gecontroleerde motivatie, het meest optimale leer- en prestatiepatroon vertonen en hun leerkrachten als meest behoefteondersteunend ervaren in vergelijking met de andere motivatieprofielen. De bevindingen liggen volledig in de lijn van de kwalitatieve visie op motivatie en spreken de kwantitatieve visie veeleer tegen. Praktische implicaties van de bevindingen worden uitgebreid besproken.
In 'La mythologie blanche: La métaphore dans le texte philosophique' (1971) rekent Jacques Derrida genadeloos af met de westerse, logocentrische vooronderstellingen van een metafoorloze metafysica. Via zijn ingenieuze "wet van de supplementariteit" deconstrueert hij de vermeend tegengestelde begrippen "concept" en "metafoor" namelijk als elkaars noodzakelijke supplement. Gezien de semantische verwevenheid van de oppositie metafoor-concept en mythos-logos valt Derrida's "wet van de supplementariteit" evenwel ook op die laatste tegenstelling toe te passen. Zo kan worden aangetoond dat ook "mythos" en "logos" niet aan oppositionele essenties beantwoorden, maar dat het ene begrip telkens de semantische ruimte bestrijkt die de andere openlaat. Bij de twee meest hardnekkige vooronderstellingen binnen het mytheonderzoek - de mythe zou beantwoorden aan een logische essentie en de poststructuralistische deconstructie zou van geen enkele waarde zijn voor de mythestudie - dient bijgevolg het nodige voorbehoud te worden aangetekend.
Wie kan vandaag de dag de computer nog wegdenken uit onze informatietechnologische samenleving? Zowel voor beroepsdoeleinden als in de vrijetijdssfeer zijn de computer en andere informatie- en communicatietechnologie (ICT) haast onmisbaar. Of zo lijkt het toch. Heel wat mensen komen (quasi) nooit in aanraking met een computer. Er gaapt ook vandaag nog een digitale kloof tussen de haves en de have-nots, zij die de computer kennen en kunnen gebruiken, en zij die achterblijven. Dit boek is het resultaat van een onderzoek dat de (lokale) overheid moet in staat stellen aan de hand van accurate informatie het ICT-beleid verder te concipiëren. Naast methodologie en onderzoeksresultaten geven de auteurs ook een aantal concrete aanbevelingen voor het beleid.
Binnen de academische wereld heerst heel wat controverse ten aanzien van het domein van ‘disability studies’. Globaal kunnen twee benaderingen van disability worden onderscheiden: individuele en sociale modellen. Individuele modellen situeren de oorzaak voor het verklaren van een handicap binnen het individu; het medisch model vormt hier een sprekend voorbeeld van. Activisten van binnen en buiten de academische wereld hebben veel kritiek geuit op liggende sociale verklaringsmechanismen voor SEGV. In deze bijdrage wordt het concept van fundamentele sociale oorzaken van ziekte, geïntroduceerd door Link en Phelan (1995), van een sterkere sociaaltheoretische basis voorzien. Een belangrijk aandachtspunt is de positie van deze fundamentele oorzaken binnen het “structure en agency-probleem” van de sociologie. Vervolgens worden de fundamentele oorzaken preciezer omschreven als “relationele sociale systemen van middelenallocatie”. Centraal staat het betoog dat een zorgvuldige conceptualisering van de fundamentele sociale oorzaken noodzakelijk is om ze te kunnen identificeren. Dit wordt aangetoond aan de hand van twee voorbeelden.
Geen internet zonder glasvezel. Elke dag pompen we ontzaglijke hoeveelheden data door de glasvezelkabels die het internet uitmaken. Een pak van die data is video. De schakelaars die de kabels verbinden kunnen evenwel moeilijk mee, waardoor het merendeel van de capaciteit van glasvezel onbenut blijft. Voor een sneller internet is er nood aan een betere manier van schakelen.
INLEIDING: Het aandeel vrouwen dat bevalt met epidurale verdoving kent de laatste jaren een constante stijging. Hoewel verscheidene kwantitatieve studies reeds pijnbeleving en tevredenheid onderzochten, bestaat er weinig onderzoek over hoe vrouwen arbeid en bevalling ervaren als ze voor epidurale verdoving kiezen. METHODOLOGIE: Het doel van deze studie was de beleving van vrouwen die bevallen zijn met epidurale verdoving kwalitatief te beschrijven. Vrouwen tussen 18 en 40 jaar, die vaginaal en met epidurale verdoving bevallen waren na een ongecompliceerde zwangerschap, werden geïncludeerd. Er werden 17 interviews uitgevoerd, waarvan er 2 geëxcludeerd werden. Interviews werden uitgeschreven en verwerkt met QSR N6®. RESULTATEN: Afhankelijk van het moment van de beslissing voor epidurale verdoving, werden 3 groepen vrouwen gevonden. De eerste groep koos reeds tijdens de zwangerschap voor epidurale verdoving. Zij waren heel tevreden met het verloop van hun arbeid en bevalling. Zij ondervonden geen nadelen of minimaliseerden deze. De tweede groep vrouwen had bij de start van de arbeid een afwachtende houding ten opzichte van epidurale verdoving. Zij ervaarden de periode voor de epidurale verdoving als een last: ze hadden de pijn onderschat, de arbeid duurde langer dan verwacht en ze waren moe of bang. Zij konden hiermee omgaan tot een bepaalde trigger hen toch voor epidurale verdoving deed kiezen: pijn, vermoeidheid of de beschikbaarheid van epidurale verdoving. Ondanks enkele nadelen (jeuk, meer medische bevalling, ontgoocheling) ervaarden deze vrouwen de bevalling positief. De derde groep vrouwen had een sterke afkeer ten opzichte van epidurale verdoving door de mogelijke invloed ervan op hun ongeboren baby. Na een meestal lange en lastige arbeid kozen deze vrouwen epidurale verdoving vooral omwille van de vermoeidheid, eerder dan de pijn. Ook het welzijn van de baby speelde een belangrijke rol. Deze vrouwen ondervonden de meeste nadelen, zoals schuldgevoelens, een meer medische bevalling, pijn en een verminderde mobiliteit. Toch hadden ze na de bevalling een meer genuanceerde mening over epidurale verdoving. Daarnaast bleek dat de informatie over epidurale verdoving in de drie categorieën vaak ontoereikend of éénzijdig was. Vrouwen misten gewaarwordingsinformatie over epidurale verdoving. BESLUIT: De beleving van epidurale verdoving evolueerde afhankelijk van het moment van de beslissing van een luxe in de eerste groep, over een back-up plan in de tweede groep, naar een laatste redding in de derde groep. Artsen en vroedvrouwen zouden meer aandacht moeten besteden aan het correct informeren van zwangere vrouwen zodat zij zich beter kunnen voorbereiden op hun arbeid en bevalling.
Revalidatie na een voorstekruisbandherstel dient vroeg en op een intensieve manier te gebeuren. Vooral spierversterkende oefeningen spelen een belangrijke rol in dit proces. De plaats van kniebracing hierbij is echter nog steeds een punt van discussie. Functionele braces hebben wel een mechanisch effect, maar enkel bij een lage belasting (en dus niet bij dagelijkse bewegingen en sport).
Bracing heeft een negatief effect op de hamstrings, die, als voorstekruisbandagonisten, een belangrijke rol hebben in het revalidatieproces. Een correcte plaatsing van het transplantaat in een anatomische positie, goede en sterke fixatie, behandeling van bijkomende blessures van de ligamenten en de meniscus en de aanwezigheid van een gecontroleerde revalidatieomgeving zijn dan ook veel belangrijker voor een goed klinisch resultaat in het algemeen en van een goede kniestabiliteit in het bijzonder.
Bracing heeft, los van het soort brace (dus ook placebobrace), een positief effect op de proprioceptie. Door
de brace ontstaat een subjectief gevoel van veiligheid, wat bij sommige patiënten het revalidatieproces gunstig zal beïnvloeden; dit kan echter ook een te veilig gevoel geven waardoor de patiënt te roekeloos wordt en een grotere kans bestaat op een herval van de blessure.
Middelenmisbruik en -afhankelijkheid bij artsen is een belangrijk maatschappelijk probleem: artsen hebben immers een grote verantwoordelijkheid voor de gezondheidszorg in de maatschappij. Men schat dat 10 tot 14% van de artsen tijdens hun loopbaan geconfronteerd wordt met een middelengebonden probleem. Dit correleert met de prevalentie bij de algemene bevolking. Artsen misbruiken echter meer voorgeschreven medicamenten, maar minder illegale drugs. Alcoholmisbruik komt het meest voor. Spoedartsen, psychiaters en anesthesisten vormen een risicogroep.
De persoonlijkheid van artsen, opgroeien in een disfunctionele familie, psychiatrische aandoeningen en een familiale voorgeschiedenis van middelenmisbruik en -afhankelijkheid zijn risicofactoren. De werkdruk waarmee artsen geconfronteerd worden, is een negatieve factor.
Artsen geloven dat ze immuun zijn voor middelengebonden stoornissen. Reeds tijdens hun opleiding leerden ze om bepaalde signalen en emoties als verdedigingsmechanisme te onderdrukken. Ze ontkennen hun probleem uit schrik voor de financiële, maatschappelijke en wettelijke gevolgen. Slechts wanneer de klinische prestaties van de arts afnemen, wordt zijn middelenprobleem ontdekt. De arts zal in eerste instantie alles ontkennen. Het inroepen van een deskundig interventieteam kan hulp bieden.
De behandeling van verslaafde artsen verschilt niet van de gewone behandeling: detoxificatie, abstinentie, intensieve educatie en rehabilitatie. Artsen doen het wel beter in dit proces dan de gemiddelde bevolking. Tot 70% keert terug naar de werkvloer. Tussen 70 en 90% bereikt een totale abstinentie.
Deze uitgave is een handleiding bij de analyse en interpretatie van de cijfers van de gepubliceerde jaarrekening. Door middel van een in detail uitgewerkte case geven de auteurs de lezer een fundamenteel inzicht in de financiële analyse van de externe rapportering van een onderneming.
De manier waarop de accountant de gepubliceerde cijfers van een onderneming analyseert, wordt op een praktijkgerichte manier benaderd. De interpretatie van de analyse wordt uitvoerig belicht. Naast de traditionele technieken die gebruikt worden om de bekende ratio's te berekenen, geven de auteurs een duidelijk inzicht in de interpretatie van de cijfers. De cijfers van de bestudeerde onderneming worden voortdurend vergeleken met andere ondernemingen uit de sector.
Het boek richt zich tot studenten accountancy. Doordat gekozen werd voor een praktijkgerichte benadering is het boek ook zeer toegankelijk voor niet-accountancy studenten. Bovendien kunnen professionele gebruikers hun parate kennis over deze materie bijschaven.
Feesten globaliseren. Vroeger vierden Nederlanders en Vlamingen Kerst en Pasen. Tegenwoordig hebben ze ook Suikerfeest, de iftar en Chinees nieuwjaar. Cultureel antropologen Hannelore Roos en Ching Lin Pang van de K.U.Leuven onderzochten de achtergrond en de ontwikkeling van een wereldfeest uit India dat plaatsvindt in Antwerpen: het Ganesh Festival.
Aangezien de levensverwachting van mensen met een handicap de laatste decennia sterk is gestegen, is ook de zorg voor deze doelgroep al een tijdje in de belangstelling komen te staan. Handicap is een toegevoegd risico voor de kwaliteit van leven op oudere leeftijd. Het onderwerp beweegt niet alleen beleidsverantwoordelijken, maar ook zorgorganisaties, familieleden en -niet te vergeten-  de ouder wordende mensen zelf. In de loop van 2007 gaf het Regionaal Welzijnsoverleg Waasland te kennen geïnteresseerd te zijn in een onderzoek naar de mogelijkheden en beperkingen van de zorg voor oudere mensen met een verstandelijke beperking. De onderzoeker rafelde de oorspronkelijke vraag uiteen in drie beleidsgerichte onderzoeksvragen. Welke ondersteuningsfuncties t.a.v. de doelgroep worden in de regio Waasland door de gespecialiseerde en reguliere diensten/voorzieningen opgenomen? Wat betekent zinvol ouder worden voor zowel ervarings -als praktijkdeskundigen?  En hoe kan het beleid een inclusieve ondersteuning realiseren? Er werd bewust gekozen voor een kleinschalige, regionale aanpak om samen met de direct betrokkenen tot concrete projecten en engagementen te kunnen komen. Samengevat lopen drie grote lijnen doorheen het debat: samenwerking, specialisatie, en inclusief beleid. Ten eerste dienen de reguliere en specifieke hulpverlening elkaar te vinden op vlak van wederzijdse behoeftes. Ten tweede is er nood aan meer specifieke kennis en deskundigheid, hetzij over handicap, hetzij over ouderdomsproblematieken. En ten derde leeft de behoefte om de grenzen die het beleid stelt op vlak van beperkingen in middelen, toegang en samenwerking te doorbreken.
De beleidsnota van minister Vandeurzen ‘Perspectief 2020’ belooft in de ondertitel een ‘nieuw ondersteuningsbeleid voor personen met een handicap’ (Vandeurzen, 2010). Het artikel gaat na waarin het vernieuwende bestaat. Blijft het bij experimentele projecten in de marge of is deze minister echt tot meer bereid? Wordt het persoonsgebonden of het persoonsvolgend budget (PGB) na de vertragingsmanoeuvres van werkgevers- en werknemerskoepels dan toch het uitgangspunt voor een inclusief beleid?
Chronisch gebruik van corticosteroïden leidt tot heel wat bijwerkingen die echter niet noodzakelijk een rem mogen betekenen voor het kortstondige gebruik van deze krachtige ontstekingsremmers bij een aantal ernstige en levensbedreigende aandoeningen.
Door hun brede anti-inflammatoire aangrijpingspunten hebben corticosteroïden een rol in de adjuverende behandeling van een aantal infectieuze, traumatologische, allergische en inflammatoire aandoeningen.
In dit overzicht wordt de bestaande evidentie besproken voor het gebruik van corticosteroïden bij een reeks aandoeningen waarmee acute geneeskunde geconfronteerd wordt.
•	Er is een groeiende belangstelling voor het synthetiseren van inzichten uit kwalitatief onderzoek
•	Recentelijk werden er diverse methodieken voor het synthetiseren van kwalitatief onderzoek ontwikkeld, waaronder meta-aggregatie.
•	De ontwikkelaars van meta-aggregatie brachten een gratis toegankelijk software pakket op de markt ter ondersteuning van reviewers.
•	In dit artikel wordt de software QARI geïllustreerd aan de hand van een meta-aggregatie van studies over de barrières ten aanzien van de implementatie van evidence-based praktijkvoering in België.