clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Observeren en rapporteren behandelt de essentiële kennis en vaardigheden die nodig zijn voor het
            deskundig observeren volgens het FACE-model (Faciliteren van de Afstemming van Cognities en Emoties). Dit model gaat
            uit van de systematische afstemming van het eigen denken en voelen op het professionele handelen. Toepassing van dit
            model helpt de eigen vaardigheden als observator te ontwikkelen. Deel I begeleidt de student op het leerpad van
            ‘alledaags’ naar professioneel observeren. In deel II is het (systematisch) observeren uitgewerkt in een stappenplan.
            Hierbij wordt extra aandacht besteed aan de vastlegging en rapportage van de resultaten van een observatie. Aan de
            hand van praktijkvoorbeelden, cases en opgaven kan de lezer actief aan de slag met de stof. Bij deze derde editie
            hebben de auteurs een aparte Observatietraining geschreven, compleet met uitgebreide oefeningen. Deze
            observatietraining is voor docenten en studenten te downloaden via MyLab NL.
Toen China in 2001 tot de Wereldhandelsorganisatie toetrad, geloofde Europa nog steevast dat ze deze
            economische gigant kon vormen tot een verantwoordelijke liberale grootmacht. Nu, 15 jaar later, blijkt deze opgave
            niet zo simpel. De regels van vrijhandel mogen dan wel zijn vastgelegd in het wereldhandelsakkoord, op nationaal
            niveau worden deze maar al te vaak met de voeten getreden.
Het grootste deel van de patienten die later kanker blijken te hebben presenteert zich met klachten
            bij de huisarts. De huisarts speelt dus een belangrijke rol bij het tijdig opsporen van kanker, en adequate
            diagnostiek van kanker is daarom een grote uitdaging . Minder dan 1% van de patienten heeft kanker, en het merendeel
            presenteert zich niet met alarmsymptomen maar met alledaagse klachten. Bovendien is de voorspellende waarde van de
            meeste alarmsymptomen minder dan 5%. Het diagnostisch besluitvormings proces van de huisarts bij kanker is daarom
            gebaseerd op een individuele risico-inschatting, op basis van leeftijd en geslacht, familierisico, leefstijlfactoren,
            anamnese en lichamelijk onderzoek. De uitkomsten daarvan geven een indicatie voor het absolute risico op kanker, en de
            reden voor verwijzing naar de tweedelijn
Uit onderzoek blijkt dat antipsychotica een invloed kan hebben op de prolactinespiegel. Dit
            onderzochten we binnen een groep jongeren die binnen een kinderpsychiatrisch centrum werden opgevolgd. In deze
            dossierstudie werden 245 jongeren (twaalf tot zeventien jaar) geselecteerd die, ongeacht hun diagnose, antipsychotica
            namen. We hebben voor brede inclusiecriteria gekozen omdat een klinische populatie slechts zelden voldoet aan de
            strenge in- en exclusiecriteria van de meeste studies. Uit de dossierstudie bleek dat bij 68 jongeren
            prolactinespiegels bepaald werden. Waarbij er slechts bij 23 jongeren een bepaling van de prolactinespiegel voor
            opstart van het antipsychoticum werd gedaan. Er werden individuele verschillen gevonden waarbij slechts een 4-tal
            jongeren aangaven last te hebben van nevenwerkingen t.g.v. hyperprolactinemie. Een belangrijke bevinding is dat
            ongeveer de helft van de jongeren met een prolactinebepaling ergens tijdens de behandeling te maken had met een
            hyperprolactinemie. Wegens bijwerkingen op endocrien en metabool gebied blijft monitoring belangrijk en is
            voorzichtigheid geboden bij het voorschrijven van antipsychotica bij jongeren.
“In de dood is iedereen gelijk” stelt het gezegde. Hoewel uiteindelijk iedereen sterft, weten we ondertussendat tussen arm en rijk grote verschillen in levensverwachting bestaan. Maar dat ook de plaatswaar je woont jouw overlevingskans kan bepalen, is veel minder bekend. In het ene dorp leef je langerdan in het andere. In het vroegmoderne Vlaanderen had dat niet zozeer met armoede te maken,maar met ecologische omstandigheden. Terwijl onderzoek aantoont dat wie vandaag aan de kust ofin een waterrijke omgeving woont doorgaans gezonder is, was dat in het verleden geenszins hetgeval.
Burke is politicus, jurist en filosoof. Het is verleidelijk aan die omschrijving toe te voegen ‘in deze volgorde’, maar in dat geval gaat de humor ten koste van de meerwaarde die deze denker heeft voor de ideeëngeschiedenis én voor ons actueel denken. In deze bijdrage gebruik ik Burke om debatten over de grondslagen van het constitutionalisme en de mensenrechten te verduidelijken. Op wat controversieel klinkende afwijzingen van de Déclaration des droits de l’homme na, lijkt veel van wat Burke zegt niet zo schokkend. We horen het zo uit de mond van vele staatslui rollen, zeker wanneer het gaat om in belangrijke kwesties compromissen te sluiten en haalbare oplossingen te zoeken. Na een korte duiding van Burke als vroege criticus van de ongerijmdheden van de Franse revolutie, volgt een situering van Burke als common law constitutionalist in de Britse traditie. Grondwetten groeien organisch en bevatten liefst geen al te abstracte regels die geweld aandoen aan de gegroeide praktijken en consensus in een gegeven samenleving. Ook abstract geformuleerde rechten bieden geen meerwaarde omdat ze in belangenafwegingen hooguit één element onder vele andere kunnen vormen. Politieke wijsheid moet bij dergelijke afwijzingen primeren op regelvastheid. Burke vastpinnen op zijn Britse context, doet evenwel vergeten dat zijn lessen overal zijn opgepikt, buiten én binnen de liberale traditie. Ook in het mensenrechtenrecht is de geest van Burke niet veraf. Aan de hand van Dworkin, Habermas en andere bekijken we Alexy’s theorievorming over het afwegen van belangen bij mensenrechtenconflicten en de tendens tot redelijkheidstoetsing verborgen achter de officiële doctrine van het proportionaliteitsprincipe. Geëindigd wordt met drie positieve bijdragen van Burke aan het hedendaags denken over mensenrechten
Net zoals Jean-Marc Piret in zijn bijdrage tot deze bundel, bekijk ik Montesquieu als grondwettelijk observator en architect, en als den- ker van het strafrecht. Telkenmale komt Montesquieu naar voren als een visionair en humaan denker met oog voor complexiteit, die mits het loslaten van bepaalde stellingen over de rol van de adel vandaag pertinent blij . Kanttekeningen kunnen worden – en worden ook – geplaatst bij Montesquieu’s enge de nitie van de vrijheid in een bur- gerlijke maatschappij (‘doen wat de wet toelaat’), alsook bij zijn voor- stellen om naast het strafrecht te werken met een systeem van politie om het volk te managen via magistraten met discretionaire bevoegd- heden. Dergelijke elementen wekken argwaan over de ware motieven van de auteur. Zoekt Montesquieu werkelijk naar een systeem van grote vrijheid, of is het alleen de vrijheid van de adel die hij wil vrij- waren? Wat volgt is een Althusseriaanse voetnoot, met John Locke en Benjamin Constant als referentiemateriaal.
De nieuwe voetgangerszone is één van de belangrijkste stadsprojecten in het Brusselse stadscentrum van de afgelopen decennia. In 2015 werd de centrale doorgangsweg -Anspachlaan- autovrij gemaakt. De heraanleg van de publieke ruimte en vernieuwing van de belangrijkste metrostations moet nog starten. De realisatie en uitdagingen van dit stadsproject zijn per definitie complex. Ervaringen uit binnen- en buitenland tonen dat de impact groot zal zijn op verschillende niveau’s: de kwaliteit van de publieke ruimte, huisvesting en voorzieningen, de lokale economie en tewerkstelling, mobiliteit, bereikbaarheid en logistiek, de sociale en culturele activiteiten, enz. Recente gegevens en analyses zijn echter vaak gefragmenteerd, onbestaande, of onvoldoende toegankelijk voor alle betrokken actoren. Toch slaagt een kwaliteitsvol stadsproject pas wanneer deze kennis wordt gebundeld en gedeeld, maar ook besluitvorming ondersteunt. Daarom volgt het BSI - Brussels Centre Observatory (BSI-BCO) dit project van nabij op. Deze synthesenota bouwt verder op eerder gepubliceerd werk [het Portfolio#1]. Deel 1 belicht het project in haar ruimere context en deel 2 concretiseert vier grote uitdagingen op basis van onze eerste vaststellingen. De nota besluit met concrete pistes om de kwaliteit en het beheer van het project te verhogen.
The Flemish poet Karel van de Woestijne (Ghent 1878 – 1929) belonged to the movement of
            Postsymbolism, a reaction to Symbolism. In her book on Postsymbolism, The Fiction of the Poet, Anna Balakian sees this
            development/change mainly in the field of the symbol: “What strikes me in the progression of the symbolist mode is the
            passage from allegory (unilateral correspondences) to symbol, from metaphoric closing to the open-ended metonymy, and
            finally to the evocative power discovered in the single word serving as a prism for associations and significances.”
            My contribution shows that allegory and symbol are not mutually exclusive. Van de Woestijne’s affinity with
            Postsymbolism first expressed itself in a larger focus on ‘life’ combined with a sensitivity to mysticism and later on
            in a form of metaphorical language that gradually developed into a language that cannot be considered as plainly
            symbolical or allegorical, but that should be characterized as ‘open’ and ‘closed’ at the same time. I demonstrate
            this with one ode from Het zatte hart [the drunken hart] (1924), showing evidence of metaphorical realism: the
            realistic description at the start of the poem reveals itself as an elaborated comparison (allegory) that should be
            read symbolically. By using abstract concepts and by further daring (metonymical) elaborations of the central figures
            of ‘house’ and ‘light’ the poem suddenly gains a radical openness and a surprising modernity. De Vlaamse dichter Karel
            van de Woestijne (Gent 1878 - 1929) maakt deel uit van de reactie op het symbolisme, het postsymbolisme. In haar boek
            over het postsymbolisme, The Fiction of the Poet, ziet Anna Balakian die ontwikkeling vooral op het vlak van het
            symbool: “What strikes me in the progression of the symbolist mode is the passage from allegory (unilateral
            correspondences) to symbol, from metaphoric closing to the open-ended metonymy, and finally to the evocative power
            discovered in the single word serving as a prism for associations and significances.” In mijn bijdrage toon ik echter
            aan dat allegorie en symbool elkaar niet uitsluiten. Bij Van de Woestijne uit zijn affiniteit met het postsymbolisme
            zich eerst in een grotere nadruk op het ‘leven’ gecombineerd met een mystieke gevoeligheid en later door een vorm van
            beeldspraak die gaandeweg niet langer eenvoudig symbolisch of allegorisch is, maar als open én gesloten tegelijk
            bestempeld kan worden. Dat demonstreer ik hier aan een van de oden uit Het zatte hart (1924), die van een metaforisch
            realisme getuigt: de realistische beschrijving waarmee het gedicht begint, blijkt een uitgewerkte vergelijking
            (allegorie) die symbolisch gelezen moet worden. Door het gebruik van abstracta en de verdere, gedurfde (metnonymische)
            uitwerking van de centrale beelden van huis en licht krijgt het gedicht plots een radicale openheid en een onverwachte
            moderniteit.
Het toenemende aantal gedetineerden zonder verblijfsrecht zorgde ervoor dat het samenspel tussen justitie en de Dienst Vreemdelingenzaken na de eeuwwisseling aan belang won. Dit samenspel binnen de gevangenismuren was echter geenszins een evidentie. In het bijzonder de uitvoering van de administratieve detentie ter beschikking van de Dienst Vreemdelingenzaken met het oog op een repatriëring vanuit de gevangenis stond onder druk omwille van de aanslepende penitentiaire overbevolking. Vanaf 2010 weigerden verschillende gevangenissen zelfs elke verdere administratieve detentie ter beschikking van de Dienst Vreemdelingenzaken, wat tot een enorme terugval in het aantal repatriëringen leidde. Gezien de politieke gevoeligheid van deze problematiek werd via wetswijzigingen sinds 2012 de mogelijkheid gecreëerd om reeds tijdens welbepaalde perioden van de strafrechtelijke detentie een repatriëring uit te voeren. Hoewel deze wijzigingen tegemoetkomen aan de bezorgdheden van justitie (overbevolkingsproblematiek) en die van de Dienst Vreemdelingenzaken (het repatriëringen van gedetineerden zonder verblijfsrecht), rijst de vraag in hoeverre penologische beginselen die vervat zitten in het penitentiair recht onder druk komen te staan door deze pragmatische oplossing.
Zestien leraren in vier basisscholen hebben zich gedurende een jaar voorbereid op co-teaching en twee jaar ervaring opgedaan als co-teachers in het kader van Passend Onderwijs. Wat hebben deze leraren hiervan geleerd en wat benoemden ze als ontwikkelpunten? Door het uitvoeren van een pilotstudy is kennis ontwikkeld op het gebied van goed samenwerken en goed lesgeven. Gedeelde waarden, normen en overtuigingen werden als voorwaardelijk beschouwd. Plezier in het werk en het gevoel hebben dat het werk zinvol is vormden belangrijke pijlers om nieuwe uitdagingen (ontwikkelpunten) aan te gaan. Passend Onderwijs kan worden beschouwd als een veelsoortig, veelomvattend en complex organisatorisch proces (Ledoux, 2015). De conclusie is dat een klein netwerk van intensief goed samenwerkende leraren in co-teachingteams als een effectieve strategie kan worden beschouwd om de Wet op Passend Onderwijs (2014) succesvol uit te voeren.
Debatten over de vraag of er vandaag meer of minder racisme is, zijn naast de kwestie. De vraag die centraal moet staan, is waarom racisme zo aanhoudt en wat eraan kan worden gedaan. De sociale psychologie levert een aantal aanknopingspunten die een stuk relevanter zijn voor het racismedebat. In onze samenleving wordt disproportioneel veel aandacht geschonken aan kleur als maatschappelijk relevant criterium. In deze bijdrage reiken we een aantal handvaten aan voor een ontkleurde samenleving. Maar hoe ziet racismebestrijding 2.0 er dan concreet uit?
Deze studie onderzoekt in welke mate de Vlaamse nieuwssites hln.be en standaard.be hyperlinks, multimedia en interactiviteit verwerken in hun verslaggeving anno 2016. Uit een kwantitatieve en kwalitatieve inhoudsanalyse blijkt dat deze digitale journalistieke kenmerken op een eenzijdige manier aangewend worden. De meerwaarde die ze te bieden hebben, wordt dus nog steeds niet optimaal benut door traditionele nieuwsorganisaties.
Eind jaren 70 deed competentiegericht onderwijs zijn intrede in het onderwijs. In deze onderwijsvorm gaat het om de integratie van kennis, vaardigheden en houdingen en het kunnen toepassen hiervan in betekenisvolle en authentieke situaties. Het doel is om mensen beter voor te bereiden op de snel veranderende maatschappij. Een veelgehoorde kritiek op het competentiegericht onderwijs is echter dat de evaluatiemethodes blijven hangen op het niveau van eenvoudig te meten kennisvragen en geen rekening houden met de context waarin de competentie tot uiting komt. Op deze manier schiet competentiegericht onderwijs zijn doel voorbij. Want hoe weet je hoe competenties zich ontwikkelen als je ze niet op de juiste manier meet? In dit artikel gaan we in op de belangrijkste struikelblokken bij het beoordelen van competenties en laten we zien hoe D-PAC een veelbelovend alternatief is.
Juridisch-kinderrechtelijke argumenten zetten aan tot een restrictieve benadering van interlandelijke adoptie in wetgeving en beleid. De combinatie van die argumenten met de neokoloniale overtoon, misbegrepen humanitaire drijfveren en de schijnbaar endemische realiteit van vermarkting en kindwitwaspraktijken) bij interlandelijke adoptie maken het verder zetten ervan uiterst problematisch. Ik bepleit daarom een uitfasering van interlandelijke adoptie. Dergelijke uitfasering moet wel vergezeld gaan van een verschuiving van de inzet van de huidige bestemmingslanden voor interlandelijke adoptie naar het uitbouwen en ondersteunen van vervangende zorg voor kinderen in de herkomstlanden. Mijn pleidooi voor het beleidsmatig uitfaseren van interlandelijke adopties houdt geen beoordeling, laat staan veroordeling, in van individuele adoptiegevallen tot op heden.
Veiligheidscultuur. Het is een onderwerp dat binnen organisaties vaak met veel enthousiasme wordt onthaald. Niet enkel is het een populair thema, het is ook een bijzonder complex thema. Een eenduidig antwoord geven op de vraag wat nu exact de inhoud en de consequenties zijn van een bepaalde veiligheidscultuur, is niet eenvoudig. Organisaties zijn op zoek naar heldere en praktisch bruikbare concepten en instrumenten om hun veiligheidscultuur aan te pakken.
Reumatoïde artritis (RA) is, met een hoge incidentie en prevalentie, de belangrijkste ziekte binnen de groep van chronische, auto-immuungemedieerde reumatische aandoeningen. Belgische RA-patiënten kunnen beroep doen op verschillende ondersteunende maatregelen die de zelfredzaamheid, maatschappelijke participatie en financiële draagkracht bevorderen. Om de nood en toewijzing van deze maatregelen te evalueren, bestond er geen gevalideerd meetinstrument. Aan deze lacune komt dit proefschrift tegemoet.
In zijn arrest van 21 december 2016 oordeelt het Hof van Justitie dat er geen verplichting bestaat voor de Belgische Staat om de aandelen van erkende fi nanciële coöperaties, zoals de aandelen van de Arco-groep, te garanderen. Er bestaat evenwel evenmin een verbod, zolang er maar geen afb reuk wordt gedaan aan de nuttige werking van het depositogarantiestelsel dat de Belgische Staat krachtens het Europese recht wel moet implementeren. Daarnaast oordeelt het Hof van Justitie dat de garantie voor erkende fi nanciële coöperaties staatssteun is, alsook dat de Belgische Staat deze staatssteun te laat heeft aangemeld en onrechtmatig heeft uitgevoerd. Het doek over de zogenaamde Arco-waarborg in zijn huidige vorm is daarmee gevallen. Het arrest van het Hof van Justitie en de context waarin het tot stand gekomen is, worden in dit artikel verder geanalyseerd.
De capability approach als normatief-evaluatief kader voor sociale interventies: Kwalitatief onderzoek in India met inzichten voor de Vlaamse en Nederlandse praktijk In deze kwalitatief-empirische casestudy wordt de Capability Approach (CA) gehanteerd voor het evalueren van sociale interventies van de Indiase NGO Women Helpline ten opzichte van partnergerelateerd seksueel misbruik. Er werden 12 diepte-interviews en één groepsgesprek afgenomen met medewerkers van Women Helpline en slachtoffers van seksueel misbruik. Daarnaast werden twee semigestructureerde focusgroepen met tien mannelijke en tien vrouwelijke studenten georganiseerd. De analyse bracht een opvallende empowerment-paradox aan het licht tussen well-being freedom en agency freedom. Die paradox benadrukt de invloed van subjectieve en structurele factoren op de realisatie van welzijn. We besluiten dat wanneer de CA wordt ingezet als evaluatief kader voor sociale interventies het belangrijk is om bij onsuccesvolle interventies te kijken naar de externe invloeden die het individu beperken in zijn/haar agency freedom of de keuzes die hij/zij maakt ter realisatie van een waardig leven. Zo blijkt dat sommige vrouwen berusten in of zelfs kiezen voor een gewelddadige of objectief ongunstige partnerrelatie, ook na interventies en bewustmaken van hun mogelijkheden (verhoging well-being freedom), omdat deze vrouwen willen voldoen aan de patriarchale waarden in de samenleving. Ten slotte is de transfer van de resultaten naar de Nederlands-Vlaamse Eigen Kracht methodiek en algemene sociaal werk praktijk een belangrijke betrachting van het artikel.
Deze bijdrage start met een bespreking van de diverse aspecten van detailhandel, meer bepaald de sociale, economische, culturele en milieuaspecten. De brede blik op detailhandel wordt dan toegepast op het debat over de plannen om in de Brusselse noordrand het Uplace shoppingcenter te ontwikkelen. Door middel van een artistieke methode, het opmaken van cartoons, komen diverse dimensies aan bod. Dit onderbouwt de conclusie dat in het debat over dit winkelcomplex slechts een beperkte set aan argumenten aanvaard wordt.
Een burgeroorlog en veertig jaar dictatuur laten hun sporen na op het Spaanse landschap en in de mentaliteit van de mensen. Dat blijkt nog maar eens wanneer je herinneringsplaatsen bezoekt die te maken hebben met de slag om de Ebro die in 1938 beslissend was voor de overwinning van Franco. Vandaag stelt zich de vraag wat te doen met de gedenktekens van de overwinnaars: hebben die nog recht op een plaats in het democratische Spanje?
De stad Triëst heeft een aparte geschiedenis. Zij ligt op het kruispunt van de Romaanse en Slavische werelden en heeft een Centraal-Europese flair omdat zij tot 1918 deel uitmaakte van het Oostenrijks-Hongaarse keizerrijk. Onder het fascisme werd er een politiek van gedwongen italianisering gevoerd. Vanaf 1943 kwamen de stad en haar hinterland rechtstreeks onder nazi-bestuur. Op 1 mei 1945 namen Titos partizanen de stad in en volgden er veertig dagen van terreur. Die woelige periode is vandaag nog altijd de inzet van een meervoudige geheugenoorlog: enerzijds tussen links en rechts in Italië, anderzijds tussen Slovenië, Kroatië en Italië. Ook in deze regio blijkt het moeilijk tot een eensgezind verhaal over het verleden te komen.
Collectief overleg raakt het hart van de Belgische sociale verhoudingen én van het Belgische arbeidsrecht. Nu is onderwijs wel een heel bijzondere sector. Deze eigenheid krijgt echter helaas weinig aandacht in academische publicaties. Bij de bespreking in de redactieraad van dit Tijdschrift voor Onderwijsrecht en Onderwijsbeleid over de voorbereiding van het colloquium op 18 mei 2017 over de collectieve arbeidsverhoudingen in het onderwijs werden de "sociale verkiezingen" ook als uitgangspunt genomen voor een mogelijk debat. De sociale verkiezingen zijn immers in de private sector de vorm bij uitstek waarin de werknemers democratisch inspraak kunnen laten gelden. Die sociale verkiezingen blijken echter in het onderwijs minder evident te zijn om verschillende redenen. Ook de statistische gegevens i.v.m. de sociale verkiezingen verdienen toelichting, omdat ze danig afwijken van het gewone "model". De onderzoeksvraag in deze bijdrage betreft de specifieke technische moeilijkheden bij de implementatie van sociale verkiezingen in het onderwijs. Deze vraag wordt echter zeer ruim geduid: sociale verkiezingen zijn immers slechts één bepaalde vorm van het grondrecht op sociaal overleg. De specifieke technische moeilijkheden dienen ook te worden gesitueerd binnen het Belgische communautaire kader. De vraag dient te worden gesteld of inzake collectief overleg de huidige structuren tussen twee stoelen dreigen te vallen: die van de federale stoel (waarom niet zoals in de privésector?) en de communautaire stoel (al wat we zelf doen, doen we eventueel beter!). Op grond van deze analyse kunnen enkele fundamentele beleidsvragen scherper worden gesteld. Daarom is de vraag ruimer dan zuiver technische vragen inzake de sociale verkiezingen. De vraag raakt immers niet alleen het "vrij onderwijs", maar betreft de fundamenten zelf van het collectief overleg in het algemeen en de eventuele dwarsverbanden tussen vrij onderwijs en officieel onderwijs. Is men hiermee tevreden of kan het beter? Eerder werd het probleem onderzocht vanuit het strikte kader van bevoegdheden. Thans is het de bedoeling om enkele vaststellingen te actualiseren maar ook enkele inhoudelijke knelpunten te detecteren.