clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
In aflevering 320 van 8 april 2015 van het Nieuw Juridisch Weekblad (NjW) was Bart Nelissen hard voor een rechtssysteem zonder schuld en vrije wil. Wie sceptisch staat tegenover die twijfelachtige fundamenten waarop het huidig Belgisch recht steunt, moet – aldus Nelissen – beseffen dat toekomstig recht dat hiervan afwijkt onmenselijke trekken zal hebben. Schuldloos recht heeft iets totalitair, kil en afstandelijk. Schuldloos recht is recht zonder menselijkheid. Jan Verplaetse ontkracht die kritiek. Vooreerst onderstreept hij dat wie sceptisch staat tegenover die traditionele grondslagen van het strafrecht net door medemenselijkheid gemotiveerd wordt om te pleiten voor een recht dat schuld en toerekening loslaat. Veel mistoestanden in het huidig penitentiair systeem zijn net het gevolg van het vasthouden aan het problematische onderscheid tussen verwijtbare schuld en ontoerekenbare onschuld. Een schuldloos recht is een recht zonder vergelding maar op basis van meer inzicht. Is het net geen teken van menselijkheid om eerder begrijpend en inzichtelijk dan beschuldigend op te treden? Ten gronde vreest Nelissen dat dit inzicht en begrip omslaan in afstandelijkheid en kilheid. Met schuld en verwijt gaan ook andere attitudes verloren die rechters nodig hebben om een menselijk oordeel uit te spreken. Verplaetse vindt dat Nelissen dit verlies overdrijft. Een vrijewilsceptische blik is zeker een andere blik die afstand wil nemen van een houding die zaken alleen erger maakt, maar ten opzichte van houdingen die we wenselijk vinden maar die botsen met verdienste en verantwoordelijkheid bestaat een uitdagende derde weg. Het vrijewilscepticisme blijft een filosofie die zich op gepaste loopafstand van onze dagelijkse psychologie bevindt: vreemd genoeg om boeiend te zijn, maar niet zo vreemd dat het beangstigend wordt.
Loonmatiging – reële lonen die trager stijgen dan de groei van de technologie – kan niet langer worden toegepast vanuit het idee dat dit de O&O-bedrijfsinvesteringen stimuleert. In de Europese (Belgische, Nederlandse) context geldt eerder het omgekeerde, na- melijk dat overdreven loonmatiging de innovatie ontmoedigt. Om O&O-bedrijfsinvesteringen te stimuleren, wordt er idealiter eerder gebruikgemaakt van fiscale maatregelen of gerichte investeringen in het hoger onderwijs. Publieke of universitaire O&O-investeringen blijken veeleer neutraal ten aanzien van private initiatieven: er is crowding out noch additionaliteit.
Amper twee jaar na hun installatie is het hommeles op de banken van enkele nieuwe gemeenteraden. Hoewel de procedure inzake structurele onbestuurbaarheid pas op 1 januari 2013 van kracht werd, gebruikten de gemeenteraden van Turnhout, Putte, Borgloon, Denderleeuw en Tienen inmiddels deze rechtsguur al in hun gemeente. Maar uit recente
rechtspraak blijkt dat de Raad van State het begrip ‘structurele onbestuurbaarheid’ strenger invult dan de gemeenteraden, waardoor de gemeenten nu besluiteloos aan de kant blijven staan.
Politici en stakeholders beschouwen een gelijke toegang tot de gezondheidszorg en een evenwaardige zorg voor iedereen steeds vaker als prioriteit bij het uitstippelen van beleidsplannen. Kant-en-klaar recepten om de gezondheidsverschillen tussen sociale groepen in onze maatschappij weg te werken, bestaan echter niet. Maar zijn er toch een aantal gemene delers?
Een foutieve of ontoereikende inschatting van het intellectueel functioneren kan ver- strekkende gevolgen hebben binnen de forensische context. Niet zelden worden be- schermings- en strafmaatregelen afgestemd op de intellectuele vaardigheden van de pleger. Een kwalitatieve bepaling van dit functioneren is dan ook van groot belang. Dit blijkt echter geen vanzelfsprekend gegeven te zijn. Een recente studie naar de stabi- liteit van herhaalde IQ-metingen bij Vlaamse forensische patiënten (n = 176) (Habets et al., J Appl Res Intellect Disabil., 2014) geeft aan dat verschillende intelligentietes- ten en herhaalde metingen van eenzelfde intelligentietest niet steeds gelijkaardige resultaten opleveren. Scores verkregen op basis van intelligentietesten blijken dus niet zonder meer inwisselbaar te zijn. De huidige studie beoogt een kritische blik te werpen op de waarde van deze intelligentiemetingen en op de recente ontwikkelingen bin- nen dit veld. Meer specifiek worden de mogelijke oorzaken van de instabiliteit van IQ- scores besproken. Aansluitend worden de belangrijkste ontwikkelingen aangaande de diagnostiek van het intellectueel functioneren uiteengezet. Een gewijzigd denkkader treedt de laatste jaren immers meer en meer op de voorgrond, waarbinnen de klem- toon stelselmatig van een IQ-score naar het in kaart brengen van een breed cognitief vaardigheidsprofiel en het adaptief functioneren verschuift.
Wanneer een muziekdocent zijn professionele handelen op basis van zijn dagelijkse praktijkervaringen bijstuurt, dan komt daar wellicht reflectie bij te pas. Dergelijke reflectie wordt wel eens vaker gekoppeld aan een basiscompetentie die omschreven wordt als de “onderzoekende docent”. Maar kunnen we reflectie zomaar gelijkstellen aan onderzoek? Momenteel leeft er sterke onduidelijkheid omtrent de betekenis van het begrip onderzoek. Deze bijdrage bestudeert de mogelijkheden en voorwaarden van praktijk¬gericht onderzoek in het muziekonderwijs en wil muziekdocenten uitnodigen hun persoonlijk onderzoek uit te laten groeien tot degelijk wetenschappelijk onderzoek, in een poging de brug te slaan tussen de academische wereld en het onderwijsveld.
SIMON (Studievaardigheden- en InteresseMONitor) is een online oriënteringsinstrument dat als doel heeft studiekiezers te informeren over de brede waaier aan opleidingen en over de opleidingen die aansluiten bij de persoonlijke interesses en vaardigheden. Het instrument is vrij beschikbaar op www.vraaghetaansimon.be . Het einddoel is om leerlingen een vrije studiekeuze te laten maken die zo goed mogelijk aansluit bij hun potentieel. Op die manier hopen wij de aansluiting van de instroom op de opleidingen te verbeteren. Daarnaast kunnen we door de onderliggende dataverzameling per opleiding risicofactoren én risicostudenten identificeren, zodat het instrument ook ‘na de poort’ het studierendement kan verhogen.
Na de aanslag op Charlie Hebdo werd beklemtoond dat niet kan worden ingeleverd op de vrije meningsuiting als fundamenteel grondrecht van de Europese (rechts)cultuur. De rechtspraak van het EHRM waarborgt inderdaad een flinke dosis uitingsvrijheid voor cartoons, humor en satire. Maar als de dosis te sterk en onverdund wordt opgediend, vindt ook het Europees Hof dat beperkingen of sancties verantwoord zijn, want nodig in een democratische samenleving. Deze bijdrage heeft een overzicht van de rechtspraak van het EHRM in verband met expressievrijheid, satiren, spot en 'offensive speech'.
Overheidsdiensten en sociale dienstverleners worden steeds vaker met een opvallende diversiteit aan cliënten geconfronteerd. 

De Vakgroep Vertalen, Tolken en Communicatie van Universiteit Gent ontwikkelde, naar een concept van Kruispunt Migratie-Integratie en met de medewerking van Kind en Gezin, een meetinstrument om de communicatie met anderstalige cliënten die het Nederlands niet of slechts beperkt beheersen in kaart te brengen. Met de steun van het Impulsfonds kreeg dit initiatief een vervolg en wordt een multimodale app ontwikkeld voor een Windows 8 tablet die de communicatie tussen anderstalige moeders en dienstverleners van Kind en Gezin faciliteert.
De politiezones Schoten en Brasschaat zijn ééngemeentezones met een geschiedenis van operationele samenwerking. Door de steeds verdergaande digitalisering, botsen ze in die samenwerking steeds vaker op verschillen in hun ICT-toepassingen én de achterliggende processen. Nu gaan ze op zoek naar een manier waarop ze samen ICT kunnen inzetten om zowel hun interne (samen)werking als hun dienstverlening te verbeteren. Het I-scanteam  van de Universiteit Gent begeleidde beide politiezones om de opportuniteiten te identificeren op basis van de eigen en gemeenschappelijke ambities van beide zones. De traditionele W-vragen vormden de leidraad in de zoektocht: waarom gaan we samenwerken op het vlak van ICT? Welke zijn de voordelen (en voor wie)? Wat doen we best wel of juist niet samen? Wat doen we eerst? Hoe  zorgen we voor voldoende draagvlak? Welke vorm moet zo’n samenwerking aannemen? De cruciale vaststelling is dat, net als bij andere lokale besturen die op vlak van ICT willen samenwerken, niet zozeer de techniek centraal staat in de discussie, maar wel de achterliggende processen en een aantal organisatiekenmerken die determinerend zijn voor het slagen van (ICT-)samenwerking.
In het hoofdstuk “hoe ouders de kijk op etnische diversiteit beïnvloeden” wordt dieper ingegaan op het proces van intergenerationele overdracht en de elkaar kruisende invloeden van gezin-, school- en buurtomgeving. Tevens wordt aandacht geschonken aan de betekenis die onderwijs, peergroup en intergroepscontacten hebben binnen en naast het proces van ouderlijke socialisatie. Uit de analyses blijkt zeer duidelijk de grote invloed die ouders uitoefenen op de houdingen van hun kinderen ten aanzien van andere culturen en dit via verschillende paden. Vooraleerst beïnvloeden ouders de houdingen van hun kinderen via hun eigen voorbeeldgedrag en de houdingen die ze zelf aannemen ten aanzien van andere culturen. Een belangrijke vaststelling daarbij betreft het curvilineair verband tussen etnische vooroordelen bij de ouders en de kinderen:  naarmate ouders een meer negatieve houding er op na houden, zijn hun adolescente kinderen minder geneigd hun ouders daarin te volgen, terwijl ouders die zich zeer positief opstellen ten aanzien van andere culturen er net beter in slagen hun houdingen over te dragen op hun kinderen. Daarnaast beïnvloeden ouders de houdingen van hun kinderen ook onrechtstreeks via de sociale levensomstandigheden en condities omdat deze tevens bepalend zijn voor de andere socialisatiemilieus waarin jongeren terecht komen welke op hun beurt de houdingen van jongeren kunnen beïnvloeden. Hoewel vaak wordt gesteld dat de ouderlijke invloed tijdens de adolescentiejaren aan belang inboet door de groeiende invloed van peers blijkt dit geenszins uit de resultaten. Medeleerlingen beïnvloeden zeker wel de houdingen van hun leeftijdsgenoten, maar dit doet geen afbreuk aan de invloed van de ouders. De invloed die uitgaat van ouders blijkt daarenboven meer bepalend dan de invloed die uitgaat van intergroepscontacten in buurt en school .
De hervorming van het Vlaams jeugdhulplandschap plaatst de Centra voor Leerlingenbegeleiding in een zeer actieve rol die op het eerste zicht helder is, maar die in de praktijk heel wat vragen lijkt op te roepen. Het huidige debat over die vragen blijft echter beperkt omdat het een debat is waarbij de roep om meer middelen primeert op de roep naar visieontwikkeling. Nochtans toont het recent onderzoek van Johan Van Vaerenbergh en van Jochen Devlieghere aan dat er redenen genoeg zijn om een debat te voeren over de pedagogiek die vandaag in de IJH en de CLB’s ontwikkeld wordt. Het kunnen en mogen in beeld brengen van verschillende visies op deze pedagogiek is van belang omdat daar de essentie ligt van de manier waarop aan hulpverlening wordt gedaan en ook de vraag oproept naar de betekenis ervan voor de cliënt.
Er zijn in 2015 meer vrouwen onder de Vlaamse burgemeesters dan twaalf jaar geleden, maar het cliché van de oudere, hoogopgeleide en mannelijke burgemeester blijft gedeeltelijk overeind. Verder werken burgemeesters meer dan in 2003 en ze hebben meer oog voor de interne werking van het bestuur. Drie op de tien plaatsen zichzelf in het centrum van het politieke spectrum, meer dan vier op de tien situeren zich rechts daarvan. Dat blijkt uit onderzoek.
Suïcidaliteit komt voor binnen elke cultuur en in elke laag van de bevolking. Toch toont internationaal onderzoek consistent aan dat de prevalentie van suïcidale gedachten en handelingen beduidend hoger is bij bepaalde populaties, waaronder gedetineerden. De verhoogde prevalentie bij gedetineerden hangt samen met de vaststelling dat zij vaak een kwetsbare groep vormen, nog voor hun opsluiting, en dat deze gedetineerden worden geconfronteerd met een veelheid aan stressoren, eigen aan de detentie. Een adequaat inzicht in de interactie tussen deze persoonlijke kwetsbaarheden en de bijkomende 'pains of imprisonment' biedt praktische handvatten voor een effectieve suïcidepreventie binnen de muren van de gevangenis.
Dit onderzoek situeert zich binnen het onderzoeksveld naar de relatie tussen nationale identiteitsvorming en media en cultuur. Traditioneel staat hierbij voornamelijk het tekstuele representatie-aspect van nationale identiteiten centraal. Het belang van de productieprocessen achter representaties wordt vaak wel aangestipt, maar zelden uitgediept. Dit geldt nog sterker voor de rol van de overheid hierin. Het proefschrift komt hieraan tegemoet door te focussen op de relatie tussen film, nationale identiteit en de overheid, in de vorm van haar filmproductiebeleid. Toegespitst op de Vlaamse context luidt de centrale onderzoeksvraag als volgt: welke rol speelde het filmproductiebeleid in Vlaanderen tussen 1964 (de start van een Vlaams steunsysteem voor langspeelfilms) en 2002 (de structurele hernieuwing van het steunsysteem) in het stimuleren van een Vlaamse identiteit?
In deze paper gaan wij dieper in op de impact van ouders op de ontwikkeling van ‘sociale mediageletterdheid’ van adolescenten. Dit onderzoek is gebaseerd op een grootschalige survey (N= 1319) in combinatie met 27 diepte-interviews. Als we de verschillende niveaus van sociale mediageletterdheid van jongeren bekijken, constateren we significante verschillen. Deze verschillen worden verder geduid aan de hand van diepte-interviews.
De Nederlandse overheid heeft op 18 december 2014 een concept-wetsvoorstel gepubliceerd dat een gordiaanse knoop doorhakt over de rechtsmachtverdeling bij de inrichting van de bestuursrechtspraak. Het wetsvoorstel reduceert het aantal hoogste bestuursrechtscolleges van drie naar één. De Raad van State blijft als enige overeind en wordt ondanks een heftig debat toch niet onderworpen aan cassatietoezicht door de Hoge Raad. Nederland kiest dus voor een zogenaamd ‘twin-peaks-model’.
“De geschiedenis is het heden, gezien door de toekomst”, schreef Godfried Bomans ooit. Dat betekent dat de dossiers die we vandaag aanleggen, het archief van morgen vormen. Die logische vaststelling roept zowel verwachtingen als verantwoordelijkheid op. Hoewel de gevoeligheid zeker bestaat, wordt archiefzorg in het brede veld van de sociale sector niet als een prioriteit ervaren. Er zijn evenwel tal van argumenten waarom ook privaatrechtelijke organisaties en verenigingen zich geroepen kunnen voelen om daar werk van te maken. Het denken over archiefzorg is de voorbije decennia immers grondig geëvolueerd.  “The justiﬁcation for archives has shifted from being grounded in concepts of the nation-state and its scholarly elites (primarily historians) to broader socio-cultural justiﬁcations grounded in public policies of accountability, freedom of information, and wider public/citizen use, of archives for protection of rights, heritage education at all levels, and the enjoyment of personal and community connections with the past”.  Die verschuiving in de rol en betekenis van archieven nodigt uit om de motieven voor het versterken van het archiefbewustzijn in de sociale sector in kaart te brengen en te benoemen. Deze bijdrage wil het debat daarover stimuleren en bijdragen tot het besef dat de zorg voor dat erfgoed in wezen iedereen aanbelangt.
Dit artikel buigt zich over Memento Park van Thomas Bellinck / Steigeisen & KVS en over het commerciële karakter van de herdenkingen rond WO I. In een eerste deel werp ik mijn blik op de herdenkingscultuur rond WO I waar we dit jaar in België mee te maken hebben naar aanleiding van de honderdste verjaardag van de ‘Grote Oorlog’. Ik analyseer hoe een theatervoorstelling als Memento Park deze herdenkingscultuur en de daaraan gekoppelde erfgoedsector kritisch kan bevragen. In een tweede deel koppel ik deze kritische bedenkingen aan de noties van ‘event’ (Deleuze & Badiou) en ‘eventization’ (Gielen) en hun relatie met de podiumkunsten.
In 2003 formuleerde UNESCO de bijzondere ambitie om immaterieel cultureel erfgoed te borgen. Daarmee trok ze niet alleen de definitie van erfgoed open van monumenten en voorwerpen naar ook tradities, sociale gebruiken, rituelen, vaardigheden en traditionele ambachten, maar vestigde ze ook de aandacht op het levend houden, voortdurend opnieuw creëren en overdragen van dit erfgoed van generatie op generatie. In dit artikel willen we nagaan wat zo’n brede omschrijving en overdracht van erfgoed concreet (kunnen) betekenen in een stedelijke context die gekenmerkt wordt door sociale ongelijkheid en diversiteit. We exploreren daarvoor de potentiële rol van een sociaal-artistieke praktijk in het borgen van textiel(kunst) als een vorm van immaterieel cultureel erfgoed, in de Gentse wijk Rabot. In deze praktijk vormden het breed (h)erkennen en verbinden van textielkennis en –kunde letterlijk en figuurlijk de rode draad. Een groep vrouwen van voornamelijk Turkse origine en enkele kunstenaars bliezen er een tot dan toe verwaarloosde techniek nieuw leven in. Gaandeweg, in het gezamenlijk verkennen en tonen van hun onverwachte en verfrissende interpretaties en creaties, creëerde het project “Made by Oya” nieuwe mogelijkheden en kwamen complexe uitdagingen bovendrijven in het samenbrengen van verhalen, tradities, benaderingen, en in het verbinden van het verleden, het heden en de (mogelijke) toekomst van deze buurt en haar bewoners. We staan stil bij de inherente gelaagdheid en ambiguïteit van dit participatief project en bespreken uitgebreid de rol van de professional. We argumenteren dat deze niet zo maar te vatten is in een procedure of methode, maar net getypeerd wordt door een continue zoektocht waarin grenzen tussen mensen, structuren en bureaucratieën al dan niet bewust worden bevraagd en (soms zelfs) overschreden. In deze grenservaringen schuilen ongekende mogelijkheden, maar evenzeer valkuilen en doodlopende wegen.
In dit artikel presenteer ik een kritisch-antropologische analyse van het dominante discours van transnationale adoptie in Vlaanderen. Ik plaats de sociale en ideologische context centraal en probeer aan te tonen dat de vanzelfsprekende assumpties in de transnationale adoptiepraktijk, ondanks het aura van wetenschappelijke universaliteit, sociaal geconstrueerd zijn en deel van een particulier moreel betekeniskader. Mijn analyse toont hoe de huidige psychopathologische modellen worden ondersteund en gelegitimeerd door complexe koppelingen tussen vertogen van bodem en identiteit, waarbij het beeld overheerst dat de geadopteerde geworteld is in de (familiale en nationale) bodem waarop ze geboren is. Het problematiseren en pathologiseren an sich legitimeert een sterk gemonitord ouderschap, waarbij geadopteerden moeten leren zich in te passen in het kernfamiliemodel. Ik betoog dat deze psychopathologische focus deel is van de heersende individualiserende neoliberale ethiek die sociale ongelijkheden uitlegt in termen van individuele verantwoordelijkheid terwijl de globale socio-politieke context veronachtzaamd wordt.
In 2005 lanceerde de Vlaamse overheid voor de eerste maal een oproep voor het uitbesteden van 5000 verplichte begeleidings- en opleidingstrajecten voor langdurig werklozen aan private for-profit- en non-profitorganisaties (FPO’s en NPO’s): de zogenaamde ‘proeftuin trajecttendering’. Dit onderzoek evalueert het effect van deze uitbesteding. We vinden dat trajectdeelname de
werkloosheidsduur zeer sterk doet afnemen, maar dat ze tegelijk de duur van de tewerkstelling inkort en de kans op inactiviteit verhoogt. In vergelijking met de publieke dienstverlener (de VDAB) verhogen FPO’s licht, maar significant, de kans op een overgang naar werk zonder dat transities naar inactiviteit of de tewerkstellingsduur statistisch significant worden beïnvloed. FPO’s presteren daarentegen niet significant beter dan NPO’s. Omdat FPO’s tegelijkertijd de goedkoopste dienstverleners waren, 
concluderen we dat de FPO’s de meest efficiënte dienstverlener van de drie waren. Dit impliceert echter niet dat uitbesteding aan private dienstverleners de efficiëntie zou verhogen. Indien er rekening wordt gehouden met de organisatiekosten van een openbare uitbesteding, dan zijn de voordelen niet meer duidelijk.
"Nothing short of a miracle" is een apt paraphrasing of Georges-Henri Dumont's description of the 1848 survival of Belgium's constitutional system and its monarchy. The Belgian regime survived the 1848 pan-European revolutionary wave with limited political measures, thanks to its liberal Constitution. Contrarily, the Dutch got a new Constitution and the French king Louis-Philippe's regime, although its 1830 Charte had been an example for Belgium's Constitution, was overthrown and turned into a republic. However, Belgium's miraculous institutional survival did serve as a wake-up call, initiating a symbolic reaffirmation of the Constitution by the liberal Rogier government. This article sheds new light on what it calls a constitutional semi-religious cult by focusing on the post-1848 visual and popular political communication and legitimation of Belgium's constitutional system. The imagery resulting from these measures ranges from traditional nineteenth-century media such as monuments, sculptures, prints and medals to more specific material such as an illustrated Constitution and a ceremonial sugar cake. By means of qualitative iconological interpretation, it is possible to analyse this imagery within its political and legal context and as part of the country's constitutional culture or Verfassungskultur. Scrutinizing the specific iconography of the imagery representing the Constitution, its Articles and its monarchy demonstrates how the 1848 non-revolution did have consequences in Belgian political thought, how abstract concepts such as constitutional monarchy and freedom of the press were made visual for a broad audience, and how initial consensus between Catholics and liberals in their reaction to the French February revolution turned into criticism on various aspects of Rogier's constitutional cult and its most visible remains : the Congress Column in Brussels.
Het is een overzichtswerk met een artikelsgewijze
bespreking van IPR-teksten, omdat de bestaande bronnen verspreid zijn en moeilijk toegankelijk voor niet-specialisten.
De meeste werken zijn niet allesomvattend. Dit boek probeert dit wel te zijn, binnen bepaalde grenzen. Het geeft een overzicht van de IPR-teksten die van belang zijn voor de Belgische practicus. Elk artikel wordt bondig besproken, met een korte weergave van de belangrijkste rechtspraak en met verwijzing naar de belangrijkste
rechtsleer. Bij de bespreking van de Brussel I-Verordening, en waar het elders nog te pas komt, worden de relevante nieuwe bepalingen van de Brussel Ibis-Verordening becommentarieerd, zodat dit boek de eerste Belgische artikelsgewijze bespreking van de Brussel Ibis-Verordening vormt.
Begin december 2014 besliste het Europees Hof voor de Rechten van de Mens dat Frankrijk de rechten van piraterijverdachten had geschonden en een vergoeding diende te betalen aan deze ‘slachtoffers’. In elk van de gevallen ging het om gelijkaardige situaties, waarbij Somalische piraterijverdachten te lang in hechtenis werden gehouden alvorens ze formeel werden beschuldigd of voor een rechter werden gebracht. Het lijkt niet verwonderlijk dat er onmiddellijk grote kritiek werd geuit. Vervolging en bestraffing van piraterij betreft immers op zich al een moeilijk verhaal, waardoor additionele obstakels absoluut vermeden
moeten worden.

In deze bijdrage worden de controversiële zaken Ali Samatar and Others v. France en Hassan and Others v. France beoordeeld, worden parallellen gezocht met eerdere rechtspraak, worden de gevolgen van de arresten ingeschat en worden verschillende oplossingen naar voor geschoven.