clips/mteb-nl-vabb-ret huggingface dataset:
Het Decreet openbaarheid van bestuur regelt de toegang tot bestuursdocumenten voor alle Vlaamse diensten en instellingen, de gemeenten en districten, de OCMW's, de gemeentelijke vzw's en de OCMW-verenigingen. Deze regeling houdt niet alleen rekening met innovaties zoals e-government en professionalisering van de communicatie maar integreert ook de internationale regels voor toegang tot milieu-informatie. Het mag duidelijk zijn dat openbaarheid van bestuur een noodzakelijke voorwaarde is voor een moderne en transparante relatie tussen burger en bestuur. Maar als gevolg van een complexe bevoegdheidsverdeling bestaat er binnen België een veelheid aan openbaarheidswetgevingen, die bovendien cumulatief moeten worden toegepast. En openbaarheid van bestuur is niet louter een Belgische zaak. Internationale en supranationale wetgeving stuurt de toegang tot milieu-informatie aan. In het Openbaarheid van bestuur wordt de openbaarheidswetgeving toegelicht per bestuursniveau. Zo wordt deze complexe materie inzichtelijk voor zowel besturen als burgers. Wat zijn de verplichtingen die een overheid heeft inzake actieve en passieve openbaarheid? Welke uitzonderingen bestaan er op de openbaarheid? Wat zijn de belangrijkste verschillen tussen de regelgevingen van de verschillende bestuursniveaus? Hoe gebeurt een aanvraag voor toegang tot documenten? Welke beroepsmogelijkheden heeft een burger of raadslid wanneer niet aan zijn verzoek om openbaarheid wordt voldaan? En wat met de dunne scheidingslijn tussen openbaarheid van bestuur en privacy?
Kolonisatie, ‘het koloniseren of vestigen van kolonies’, zoals Van Dale het beschrijft – ‘kolonies’, volgens hetzelfde woordenboek gedefinieerd als ‘wingewest buiten het moederland voor handel, landbouw enz.’ of ‘een groep vreemdelingen uit hetzelfde vaderland afkomstig, in een bepaalde stad’ (of gebied) – is een fenomeen van alle tijden. Maar is zo’n kolonisatie wel steeds wat ze archeologisch lijkt? In dit artikel houden we de kolonisatie van de Povlakte (Noord-Italië), die tijdens de bronstijd zou geleid hebben tot het ontstaan van de terramare-nederzettingen kritisch tegen het licht.
Overal in Vlaanderen wordt nagedacht over aanvullende en nieuwe invullingen van kerkgebouwen. Valorisatie, medegebruik, nevenbestemming en herbestemming: op menige kerkraad wordt er stevig over gediscussieerd. Mits de juiste insteek, kan een extra positieve dynamiek rond uw kerk tot stand komen. PARCUM, het museum en expertisecentrum voor religieuze kunst en cultuur, schetst hieronder de stappenplannen voor de opmaak én
implementatie van een kerkenbeleidsplan en licht enkele voorbeeldtrajecten toe.
Dit is de allereerste Nederlandse vertaling van de ‘Divina Proportione’ van Luca Pacioli sinds de verschijning ervan vijfhonderd jaar geleden. Dat er niet eerder een vertaling verschenen is mag verbazen: het werk was internationaal bekend en is rijk geïllustreerd met tekeningen die zijn toegewezen aan Leonardo Da Vinci, de enige die ooit officieel in een boek gepubliceerd werden. De aanleiding voor de vertaling was de ontdekking van onjuistheden in Leonardo’s bijdragen. Dat de onthulling daarvan een storm van kritiek bij Leonardo-liefhebbers veroorzaakte, wees op de noodzaak van een geïllustreerde en becommentarieerde vertaling die de oorspronkelijke tekst inzichtelijk maakt.

De ‘Goddelijke Verhouding’ bevorderde de renaissance van de interesse voor veelvlakken, zodat uiteindelijk de zogenaamde Archimedische lichamen werden herontdekt, duizendvijfhonderd jaar na hun beschrijving door de Grieken. Dit leidde dan weer tot de ontdekking van nieuwe regelmatige veelvlakken, tot op vandaag. Ongewild versterkte het werk echter ook de mythe dat iets slechts mooi is door de aanwezigheid van die ‘goddelijke verhouding’ of ‘gulden snede’ of ‘phi = 1,618…’. Om die mythe te ontkrachten is hier ook Pacioli’s traktaat ‘Over de Architectuur’ opgenomen, dat samen met de ‘Divina Proportione’ verscheen.

Met deze vertaling van de vijftiende-eeuwse Italiaanse tekst kan elke wetenschapsliefhebber, leraar, wis- en scheikundige, architect en kunstenaar zich gefundeerd laten inspireren door wat Pacioli en Leonardo respectievelijk hebben beweerd en getekend.

Wiskundige Dr. Dirk Huylebrouck (KU Leuven) interesseert zich voor ‘wiskunst’, zoals blijkt uit zijn vier vorige boeken, en kwam zo in contact met kunstenaar Rinus Roelofs (Hengelo), die de illustraties bij dit boek maakte. Voor de vertaling deed hij een beroep op literatuurwetenschapper Dr. Emma Grootveld (Universiteit Leiden), en samen voorzagen zij de tekst van uitgebreid commentaar.
Voeden wij vandaag nog echt op? In 1762 verscheen Jean-Jacques Rousseau’s Émile, ou De l’éducation, de bijbel van alle progressieve of kindgerichte opvoeding. In dit verrassende boek schrijft Stefaan Cuypers het alternatieve verhaal over Emilie – het denkbeeldige, vrouwelijke spiegelbeeld van Émile. De auteur pleit voor een liberaal-traditionalistische opvoeding met respect voor zowel de waarden van
autonomie en authenticiteit als de autoritatieve cultuuroverdracht door de school. Onderwijs in de menswetenschappen is hierbij even levensnoodzakelijk als STEM-geletterdheid. Paradoxaal genoeg verschaft de ‘elitaire’ kunstvorm opera een democratische toegang tot een humanistische vorming voor iedereen. Voorstanders van het klassieke,
westerse opvoedingsproject kunnen vandaag een beroep doen op de operawereld om aan alle kinderen en jongeren nog steeds een echte opvoeding te geven.
Procedure – Subsidiaire aanslag
Bewijs – Tekenen en indiciën – HSBC
Een subsidiaire aanslag is mogelijk, vermits de oorspronkelijke
aanslag niet werd vernietigd omdat de belastbare grondslag
niet meer kon worden vastgesteld en vermits de
subsidiaire aanslag betrekking had op een deel van dezelfde
elementen als diegene die in de aanvankelijke aanslag werden
belast.
De klantenfiche, die als uitgangspunt werd genomen voor
het vermoeden van artikel 341 WIB 1992 betreft een zeker
en vaststaand gegeven. De gegevens waarop de fiche gesteund
was, waren afkomstig van de bank en kwamen op
twee manieren bij de Franse overheid terecht. De persoon die
ze verzamelde was betrouwbaar en een verantwoordelijke bij
de bank, die nauw bij de affaire betrokken was bevestigde de
juistheid ervan. De gegevens werden op een grondige en accurate
wijze verwerkt door de Franse fiscus en de Franse gerechtelijke
autoriteiten en hun bevindingen waren identiek.
De taxatie was niet gesteund op het latere strafonderzoek.
De toename van de rekening bij HSBC in het betrokken belastbare
tijdperk kon voor de belastingplichtige als een indicie
in aanmerking genomen worden, ook al werd gebruik
gemaakt van een offshore schermvennootschap.
Het Steunpunt kreeg in het meerjarenplan de opdracht om tweejaarlijks het voorstel te actualiseren voor een set van indicatoren die moet toelaten het Vlaamse woonbeleid te monitoren. Het Steunpunt bouwt hiermee verder op werk van de voorgangers. Al in 2006 werd een eerste versie van de nota ‘Een meetinstrument voor het Vlaamse Woonbeleid’ geschreven en besproken tijdens een rondetafel met het werkveld. Daarna werd de nota zo goed als jaarlijks herwerkt om de indicatoren aan te passen volgens de voortschrijdende wetenschappelijke inzichten en de evolutie van het beleid. De laatste versie heeft als datum juni 2018 (Winters e.a., 2018).
Deze nieuwe versie betreft een veel grondigere herwerking dan de voorgaande en kreeg daarom ook een nieuwe titel. Waar in voorgaande versies de Vlaamse Wooncode als basis werd genomen voor het definiëren van de beleidsdoelstellingen, vertrekken we in dit nieuwe voorstel van het Woonbeleidsplan Vlaanderen zoals de Vlaamse Regering dit goedkeurde op 23 maart 2018. Dit plan definieert de lange termijndoelstellingen voor het Vlaamse woonbeleid met als tijdshorizon het jaar 2050 en vormt daarmee een vanzelfsprekende vertrekbasis voor het bepalen van indicatoren die de voortgang opvolgen.
Gedrag is een cruciale factor in het coronabeleid. Gedragsverandering is echter een complex en moeizaam proces, dat zich niet eenvoudig laat kneden door beleidsinterventies en overheidscommunicatie. In dit artikel onderzoeken we hoe gedragsinzichten en nudging kunnen bijdragen tot gedragswetenschappelijk onderbouwd coronabeleid. We nemen België als casestudie, van de abrupte lockdown in maart tot aan de start van een lange exit in juni 2020. We bespreken een mix van beleidsinstrumenten die inspeelt op het bewuste en het onbewuste keuzeproces van burgers. We tonen hoe beleidsmakers gedragsinterventies kunnen ontwerpen met behulp van gedragsanalyses, nudging-technieken en een brede gedragslens. We breken een lans voor de verdere gedragswetenschappelijke onderbouwing van het coronabeleid door breed te monitoren, gericht te testen en de beschikbare gedragskennis binnen en buiten de overheid structureel te bundelen en te benutten.
Autonomie is een kernprincipe voor het functioneren van een ombudsman, en wordt ook maatschappelijk hoog in het vaandel gedragen, zoals bleek uit de ophef in 2016 rond de niet-verlenging van het mandaat van de toenmalige Kinderombudsman. In Nederland werd de Kinderombudsman ondergebracht in een bestaand autonoom instituut: de Nationale ombudsman. Dit confronteert ons met een interessant bestuurskundig vraagstuk: in hoeverre schept deze bijzondere organisatorische constructie voldoende autonomie? Dit artikel bespreekt de resultaten van een onderzoek waarin we dit vraagstuk bekeken voor de Kinderombudsman. Uit een beschouwing van de wettelijke en feitelijke autonomie blijkt de autonomie van de Kinderombudsman in behoorlijke mate afhankelijk te zijn van de opstelling van de Nationale ombudsman en van de relatie tussen de Nationale ombudsman en de Kinderombudsman. Dit onderstreept de noodzaak om bij de oprichting van een instituut te bepalen hoe de autonomie moet worden gewaarborgd.
KU Leuven bibliotheken - Bijzondere Collecties verwierf in 2018 de incunabel Die alder excellenste cronike van Brabant (1497).  Met de hulp van de vrienden van de Universiteitsbibliotheek werd de druk in 2019-2020 bestudeert en geconserveerd. De Antwerpse boekhandelaar, uitgever en drukker Roland (Roelant) van den Dorpe ( -1500) drukte dit prestigieuze werk. Na de druk van 28 februari 1497 ( tweede druk of derde ? ) verschenen na zijn dood nog verschillende herdrukken door de overnemer van de drukkerij van zijn weduwe in 1502 (?), Jan van Doesborch ( onder andere in 1512, 1518 en 1530), telkens met variaties in de tekst en illustraties. De Cronike was door zijn uitgebreide historische inhoud en rijkelijk illustraties met houtsneden een ambitieus project voor Van den Dorpe. Het derde hoofdstuk van het tweede deel behandelt de 'boome oft lynie der edelder oghen van Brabant ende Lothrijcke' [boom of afstamming van de nobele Hertogen van Brabant en Lotharingen ( Katern C ). Deze katern bestaat uit zes afzonderlijke vellen met een xylografisch genealogie; gedrukt op één zijde, aangevuld met tekst in letterdruk. De zes vellen papier waarop de stamboom werd gedrukt bestaan uit cirkels met namen en portretten van de Hertogen van Brabant en Koningen van Frankrijk, die door middel van lijnen in de vorm van een boomdiagram met elkaar verbonden zijn. Een aantal monarchen worden in de volle lengte geportretteerd. De afstamming begint links met Priamus voor Frankrijk en Achilles voor Brabant (beiden voluit afgebeeld) en eindigt met Philips XI  en Philip de Goede, Maria van Bourgondië  en Maximiliaan van Oostenrijk uiterst rechts (portret in een cirkel). Filips van Ravenstein is de laatste figuur die voor de Brabantse lijn voluit werd afgebeeld, met zwaard en rijksappel in de hand.
Zowel in Vlaanderen als Nederland blijkt de leesvaardigheid van de schoolgaande jeugd achteruitgegaan te zijn in vergelijking met 10 jaar geleden. In dit artikel wordt een pleidooi gehouden voor een versterking van het leesonderwijs, en worden concrete aanbevelingen gedaan rond de bevordering van leesplezier en leesvaardigheid in het basis- en secundair onderwijs in Nederland en Vlaanderen.
Dit artikel biedt je een overzicht van de resultaten van de klein- en grootschalige studies over de effecten van filosoferen met kinderen op uiteenlopende domeinen, zoals intelligentie, schoolse prestaties, taalvaardigheid, sociale vaardigheden, moreel oordeelsvermogen en gedrag. Ik beperk me tot de studies met kinderen en jongeren van vier tot veertien jaar. Ik ga ook in op de effecten voor leerlingen met speciale noden en mogelijke verklaringen voor de positieve effecten.
Beleidsevaluatie richt zich op het beoordelen van nieuw en bestaand beleid. Het informeert beleidsmakers, bestuurders en burgers over de effecten, doeltreffendheid en doelmatigheid van beleid. De antwoorden op de vragen of beleid ‘werkt’, op welke manier en voor wie zijn onmisbaar voor onze kennisdemocratie. Ze maken beleidsgericht leren en het afl eggen van verantwoording mogelijk. Tegelijkertijd is evalueren altijd maatwerk: hoe je evalueert hangt af van wat je evalueert.

Dit nieuwe boek biedt een beschouwende én praktische behandeling van de belangrijkste onderwerpen op het gebied van de beleidsevaluatie. Vanuit drie typen – die kernachtig kunnen worden geduid als ‘meten’, ‘luisteren’ en ‘bezoeken’ – bevat het zowel de theoretische bagage als een praktische handleiding voor het goed opzetten en uitvoeren van evaluatieonderzoek. De belangrijkste functies van het vooraf en achteraf evalueren van beleid worden beschreven, evenals beleidsmonitoring, het ontwerpen van onderzoek en methoden voor dataverzameling. Ook wettelijke kaders en kwaliteitseisen voor beleidsevaluatie komen aan de orde en de vraag wat je kunt doen om ervoor te zorgen dat evaluaties benut worden. Een praktisch stappenplan beschrijft ten slotte de fasen van evaluatieonderzoek van agendering tot eindrapportage.

Beleidsevaluatie in theorie en praktijk is bedoeld voor gebruik in opleidingen aan universiteiten en hogescholen, vakopleidingen maar ook voor de praktijk, waaronder rekenkamers en kenniswerkers. Praktische voorbeelden uit Nederland en Vlaanderen, beschouwende bijdragen van experts en de academische en praktische ervaring van de auteurs vormen een rijke inspiratiebron voor beleidsmakers, onderzoekers en wetenschappers.
Een recente rehabilitatietheorie, het ‘Good Lives Model’ (GLM), stelt dat interventies die gericht zijn op een hoger welzijn, het recidiverisico duurzamer kunnen verlagen door de belofte van een gelukkiger en prosociaal leven, in plaats van louter een minder risicovol leven. Hoewel de GLM-theorie veelbelovend is, is er nog weinig empirisch onderzoek verricht naar de onderliggende assumpties, de toepasbaarheid en de mogelijke effecten van dit model. Specifiek onderzoek naar het GLM bij jongeren staat nog meer in de kinderschoenen. Daarom onderzochten we de twee etiologische basisassumpties van het GLM in een grote groep adolescenten van 14 tot en met 18 jaar uit de algemene populatie (n=5.776), aan de hand van zelfrapportagevragenlijsten omtrent welzijn, primaire levensbehoeften en delinquentie. Uit de resultaten blijkt dat een verminderd subjectief ervaren globaal welzijn gerelateerd is aan delinquent gedrag. Vooral de primaire levensbehoeften aan verbondenheid en werken aan een financieel stabiele toekomst lijken belangrijk als doelen voor interventies gericht op rehabilitatie van jeugddelinquenten.
Deze reeks behandelt  nieuwe vormen van economisch denken en ermee verbonden praktijken die zich als alternatief presenteren voor de thans dominante kapitalistische markteconomie. In voorgaande afleveringen werd er al naar commons verwezen als een belangrijke, maar (bewust) vergeten economische praktijk. Onder meer door het werk van Elinor Ostrom zijn zij opnieuw onder de aandacht gekomen. Oikos heeft al inleidende bijdragen over de commons gepubliceerd, waar we de lezer graag naar verwijzen ter introductie. In deze bijdrage zetten we een stap verder met een focus op ‘commoning’, een eerder recent begrip voor de commons-praktijk, het handelen van commoners. Om dat te situeren ten opzichte van het oudere commons-onderzoek beginnen we met de door Ostrom beschreven  design-principes voor duurzame commons . Commoning dekt immers een breder terrein dan Ostroms benadering van commons. Aan de hand van enkele belangrijke auteurs proberen we dat terrein deels in kaart te brengen.
Het echte verhaal van vagebonden en rabauwen in de pruikentijd.
In De Bende van Jan de Lichte komt het achttiende-eeuwse Vlaanderen tot leven. Het is een wereld van verfijnde mode en grauwe miserie, Verlicht optimisme en barbaarse martelingen. Een wereld waarin religie en bijgeloof het leven bepaalden, waarin seksueel misbruik welig tierde. Een wereld waar iedereen op zoek was naar een beetje geluk. Maar wat klopt er eigenlijk van het beeld dat we in de tv-serie te zien krijgen? Hoe ging het er écht aan toe in de eeuw van Jan de Lichte?
De eeuw van Jan de Lichte wil de tv-serie aangrijpen om een ruimer beeld te schetsen van de vrij onbekende achttiende-eeuwse Oostenrijkse Nederlanden. Niet de droge feiten, maar de spannende verhalen, bijzondere figuren en verrassende eigenaardigheden van een vergeten eeuw staan daarbij centraal. Overvallen op postkoetsen, het zingen van rebelse liederen en opstootjes bij terechtstellingen: de echte avonturen van Jan de Lichte en zijn tijdgenoten moesten niet onderdoen voor die in de tv-serie.
De fysieke omgeving is een medium dat sociale relaties maakt en hermaakt, en vice versa. Samen kunst
creëren, met aandacht voor je omgeving, helpt mensen om zich meer thuis te voelen. Het artistieke
participatieproject Mount Murals kreeg een VLAIO Innovatiemandaat (2019-2021) om met deze
benaderingswijze een participatief ontwerp te maken voor de creatie van ‘Kunst in de publieke ruimte’.
In deze bijdrage bespreekt en vergelijkt Hans Cools de Amsterdamse Rembrandt-cultus met die van Rubens in Antwerpen, die beide in de negentiende eeuw ontstonden. Zowel in Amsterdam als in Antwerpen ijverden gezagsdragers, erfgoedprofessionals en historici voor de erkenning van deze twee zeventiende-eeuwse schilders als exponenten van hun vadersteden, ja zelfs hun 'naties'. Hun initiatieven leiden uiteindelijk tot de oprichting van het Rembrandt- en het Rubenshuis. Hans Cools laat zien dat de organisatoren van dergelijke heldenvereringen elkaars stappen bestudeerden en imiteerden. Hun praktijken leidden tot maatschappelijke en wetenschappelijke discussies over historische authenticiteit en de verondersteld correcte museale presentatie van de levens en de werken van deze twee beroemde schilders.
Cyberbeveiliging staat niet alleen hoog op de Europese, maar ook op de Vlaamse agenda. Zo keurde de Vlaamse Regering in maart 2019 een beleidsplan over dit thema goed.1 Op 17 april 2019 nam het Europese Parlement de Cyberbeveiligingsverordening nr. 2019/881 aan. Deze Verordening gaf het Agentschap van de Europese Unie voor cyberbeveiliging (ENISA) meer bevoegdheden. Daarnaast introduceerde de Europese wetgever een vrijwillig systeem voor certificering van de cyberbeveiliging van informatie- en communicatietechnologie. In dit artikel bespreken de auteurs de verhouding tussen de Verordening en andere geldende instrumenten, zoals de Algemene Gegevensbeschermingsverordening en de NIS-richtlijn. Ze leggen het gefragmenteerde karakter van die regels bloot en werpen een blik op de toekomst van cyberbeveiliging.
De erfgoedbescherming zet de verhouding tussen de overheid en de burger op scherp. De overheid kent immers bij eenzijdige beslissing een beschermd statuut toe aan een private eigendom, waarmee de plannen die de eigenaar met zijn eigendom had, mogelijk doorkruist worden. Vaak zal de eigenaar de economische waarde van zijn eigendom ook zien dalen. Zijn inspraak in de beschermingsprocedure is zeer beperkt en ook na de bescherming wordt niet steeds rekening gehouden met zijn belangen. Integendeel, er worden hem allerhande verplichtingen opgelegd waarvan de niet-naleving zelfs strafrechtelijk kan worden gesanctioneerd. Bovendien vloeit uit het beschermingsbesluit op zich geen subjectief recht op een vergoeding voor de getroffen eigenaar voort.

Dit boek wil aantonen dat het ook anders kan. Het fenomeen van de erfgoedbescherming wordt op interdisciplinaire wijze benaderd en de auteurs beperken zich niet tot het bekritiseren van de huidige Vlaamse
erfgoedregelgeving, maar doen ook suggesties aan de overheid en aan de eigenaars.
De eerste bijdrage geeft een historisch overzicht van de erfgoedbescherming in België en verduidelijkt wie de bevoegde actoren zijn in het huidige Vlaamse erfgoedrecht. In de tweede bijdrage wordt onderzocht of het statuut van erfgoedeigenaar een vergiftigd geschenk is, door de lasten die op hem rusten te vergelijken met de vergoedingen waarop hij mogelijk aanspraak kan maken, zoals een compensatie op grond van het beginsel
van de gelijkheid van de burgers voor de openbare lasten. De derde bijdrage focust op de vraag hoe en onder welke voorwaarden men een vergunning kan krijgen voor werkzaamheden aan beschermd erfgoed. De vierde bijdrage gaat in op één specifiek beschermingsstatuut, de bescherming als archeologisch erfgoed. De vijfde bijdrage bespreekt dan weer de premies, subsidies en fiscale maatregelen waarop de erfgoedeigenaar aanspraak kan maken. In de zesde bijdrage wordt vanuit de praktijk onderzocht op welke manier de eigenaar zinvol kan bijdragen tot de ontwikkeling van zijn beschermde eigendom. De zevende bijdrage onderzoekt op welke manier men de meer- of minderwaarden die uit de bescherming als erfgoed voortvloeien, kan waarderen. De laatste bijdrage behandelt de technieken waarover de overheid beschikt om de niet-naleving van het beschermingsbesluit te sanctioneren.
In 1981 klopte een lesbisch koppel aan bij Paul Devroey (VUB) omdat ze samen een donorkind wilden. Het was het begin van een omwenteling. Voorheen waren de meeste lesbische vrouwen met kinderen moeder geworden in heteroseksuele relaties. Nu kon een lesbisch gezin een bewuste keuze worden, waar geen man voor nodig was.
De natuur zit vol anticiperende processen. micro-organismen, bomen en mensen verwerken uiteraard gebeurtenissen en prikkels van buitenaf en leren op die input te reageren, maar ze kunnen ook vrij nauwkeurig voorspellen hoe groot de kans is dat een gebeurtenis zich nog een keer voordoet. ook foute voorspellingen maken ons trouwens uiteindelijk wijzer.
Op 20 mei 2019 nam de Europese wetgever een nieuwe consumentenkooprichtlijn aan die de lidstaten tegen uiterlijk tegen 1 juli 2021 dienen om te zetten. Deze Richtlijn komt op een ogenblik dat nog niet alle pijnpunten van de oude Richtlijn zijn opgelost. In tegenstelling tot de oude Richtlijn, voorziet de nieuwe in maximumharmonisatie. Om dit enigszins te temperen voorziet ze ook in vele mogelijkheden tot afwijking door de lidstaten (zoals de mogelijkheid tot verlenging van de garantietermijn en van de termijn van het vermoeden van niet-conformiteit en de vormgeving van verschillende remedies). Hoewel deze aanpak onvermijdelijk tot nieuwe fragmentering zal leiden, kan niettemin worden besloten dat de Richtlijn minstens een stevige basis biedt die de consument zal beschermen bij zijn (online) aankopen op de Europese markt.
Patiënten die in een psychiatrische kliniek worden opgenomen, zijn vaak verward. Door hun
aandoening is hun leven ontwricht. Zorgzaam en helder met hen communiceren, ook schriftelijk via bijvoorbeeld de afdelingsbrochure, is erg belangrijk. Maar wat is zorgzame en heldere
communicatie in die context, en hoe kunnen we via onze schriftelijke communicatie het herstelproces van die mensen bevorderen?
Mondmaskerorders, de corona-app, een nachtklok, een veralgemeende mondmaskerplicht, het sluiten van de scholen… de coronacrisis is een test voor onze bevoegdheidsverdeling. Sommige bevoegdheidskwesties waren non-discussies. Zo kan élke overheid mondmaskers bestellen, zoals er ook niet één bevoegde overheid is om stylo’s en notitieboekjes aan te kopen. Andere bevoegdheidsvraagstukken verdienen wel meer aandacht. In deze bijdrage zet Karel Reybrouck enkele bedenkingen op een rijtje.