Koralczyk maurytyjski

Koralczyk maurytyjski (Alectroenas nitidissima) – wymarły gatunek gołębia z rodzaju Alectroenas (znanego jako „blue pigeons”), endemicznego dla maskareńskiej wyspy Mauritius leżącej na Oceanie Indyjskim. Dwa spokrewnione z nim gatunki z Maskarenów wymarły, trzy nadal istnieją. Koralczyk maurytyjski jest gatunkiem typowym rodzaju Alectroenas.
Wokół głowy, szyi i piersi występowały białe, poczochrane pióra; reszta upierzenia miała kolor niebieski, zaś sterówki i nagie obszary na głowie – czerwony. Te kolory były uznawane za podobne do barw flagi Holandii, co znalazło odbicie w niektórych nazwach nadawanych temu koralczykowi. Samce wyróżniały czerwone czoła, osobniki młodociane mogły być częściowo zielone. A. nitidissima mierzył 30 cm długości, był większy i roślejszy od jakiegokolwiek innego gatunku Alectroenas. Swoje białe pióra mógł nastroszyć tworząc kryzę, która była używana podczas zalotów. Głos tego gołębia brzmiał jak „barf barf”, ptak potrafił również gruchać. Żywił się owocami, orzechami i mięczakami, niegdyś był pospolity w lasach Mauritiusa.
Pierwsze wzmianki o koralczyku maurytyjskim pochodzą z XVII wieku; później został opisany jeszcze kilka razy, jednak niewiele relacji dotyczy żywych osobników. Przynajmniej jeden żywy okaz i kilka wypchanych dotarło do Europy w XVIII i XIX wieku. Zachowały się jedynie trzy okazy muzealne, zaś tylko jedna ilustracja przedstawia żywego osobnika. Przypuszczalnie gatunek wymarł w latach 30. XIX wieku wskutek wylesiania i drapieżnictwa.

context: Stwierdzenie, jakoby koralczyk maurytyjski miał zjadać rzeczne mięczaki, skrytykowali Alphonse Milne-Edwards i Emile Oustalet w 1893, z którymi w 1967 zgodził się James Greenway, jako że przedstawiciele Alectroenas prowadzą głównie nadrzewny tryb życia. Zauważono jednak, że wiele owocożernych gołębi, jak Ptilinopus i Gallicolumba, zaiste okazjonalnie zjada mięczaki i inne bezkręgowce. Dwa gatunki Nesoenas mają zjadać słodkowodne ślimaki, a jednego obserwowano przy łapaniu ropuchy. Milbert mógł równie dobrze odnieść się do nadrzewnych ślimaków, bo przedstawiciele Alectroenas rzadko zlatują na ziemię. Odżywianie się ślimakami mogłoby zapewnić ptakom wapń niezbędny do produkcji jaj. Pretorius spróbował trzymać w niewoli młodocianego i dorosłego koralczyka maurytyjskiego, jednak wszystkie ptaki padły. Przyczyną był prawdopodobnie fakt, że gatunek ten niemal wyłącznie żywił się owocami, podobnie jak inne gołębie z rodzaju Alectroenas.
qas: question: Czy teoria, zgodnie z którą osobniki z gatunku koralczyk maurytyjski miałyby się odżywiać rzecznymi mięczakami, zyskała poparcie wszystkich ówczesnych naukowców?
answers: text: Stwierdzenie, jakoby koralczyk maurytyjski miał zjadać rzeczne mięczaki, skrytykowali Alphonse Milne-Edwards i Emile Oustalet
generative_answer: nie

question: Dlaczego Greenwayowi wydało się mało prawdopodobne, że osobniki z gatunku koralczyk maurytyjski mogłyby się odżywiać rzecznymi mięczakami?
answers: text: jako że przedstawiciele Alectroenas prowadzą głównie nadrzewny tryb życia
generative_answer: jako że przedstawiciele Alectroenas prowadzą głównie nadrzewny tryb życia

question: Dlaczego spożywanie ślimaków mogłoby być dla ptaków korzystne?
answers: text: mogłoby zapewnić ptakom wapń niezbędny do produkcji jaj
generative_answer: mogłoby im zapewnić wapń niezbędny do produkcji jaj

question: Jak zakończyły się próby hodowania osobników z gatunku koralczyk maurytyjski w zamknięciu?
answers: text: wszystkie ptaki padły
generative_answer: wszystkie ptaki padły

question: Czy obserwacje dowiodły, że podstawą pożywienia owocożernych gołębi mogłyby być mięczaki?
answers: text: Zauważono jednak, że wiele owocożernych gołębi, jak Ptilinopus i Gallicolumba, zaiste okazjonalnie zjada mięczaki i inne bezkręgowce
generative_answer: nie