Jean Harlow

Jean Harlow (wym. [ʤin ˈhɑrloʊ], właśc. Harlean Harlow Carpenter; ur. 3 marca 1911 w Kansas City, zm. 7 czerwca 1937 w Los Angeles) – amerykańska aktorka filmowa, symbol seksu kinematografii amerykańskiej lat 30. XX wieku. Jedna z czołowych gwiazd filmowych pierwszych lat filmu dźwiękowego oraz okresu „Złotej Ery Hollywood”. W 1999 American Film Institute umieścił jej nazwisko na 22. miejscu w opublikowanym przez siebie rankingu „największych aktorek wszech czasów” (The 50 Greatest American Screen Legends).
Harlow zadebiutowała na dużym ekranie w 1928, występując w epizodzie w dramacie więziennym Honor Bound. Początkowo grywała role dalszego planu. W grudniu 1928 podpisała kontrakt z Hal Roach Studios, dzięki czemu występowała w krótkometrażowych komediach z udziałem duetu Flip i Flap. Po przedwczesnym rozwiązaniu umowy przez krótki czas ponownie pojawiała się w epizodach. W 1929 dostała pierwszoplanową rolę w zrealizowanej w okresie ery Pre-Code wojennej produkcji Aniołowie piekieł (1930) w reżyserii Howarda Hughesa, z którym związała się pięcioletnią umową. Pomimo coraz częstszych występów, jej role zazwyczaj były wyśmiewane przez krytyków. Hughes, chcąc wypromować wizerunek aktorki, organizował w Stanach Zjednoczonych tzw. kluby „platynowych blondynek”, gdzie młode kobiety starały się naśladować charakterystyczny odcień włosów Harlow. W pierwszej połowie lat 30. aktorka związała się z Paulem Bernem, dzięki któremu w 1932 podpisała siedmioletni kontrakt ze studiem Metro-Goldwyn-Mayer. Harlow stała się jedną z największych gwiazd wytwórni po występach w takich produkcjach, jak: Żona z drugiej ręki (1932), Kaprys platynowej blondynki (1932), Kolacja o ósmej (1933) i Dla ciebie tańczę (1936).
Jej rozpoznawalność wkrótce znacząco przewyższała inne ówczesne gwiazdy MGM – Joan Crawford i Normę Shearer. Nazywano ją „platynową blondynką” lub „wybuchową blondynką”. Określenia te na trwałe wpisały się w historię popkultury.

context: Gdy po dwóch dniach stan Harlow nie uległ poprawie, Powell zatelefonował po swojego lekarza. Jej problemy zdrowotne wcześniej trzykrotnie wpływały na opóźnienia w produkcji (Żona czy sekretarka, Suzy i Romantyczna pułapka), wobec czego początkowo nie było wielkiego zaniepokojenia. 2 czerwca poinformowano, że aktorka cierpi na grypę. Dzień później Harlow poczuła się lepiej, a współpracownicy oczekiwali jej powrotu na plan w poniedziałek 7 czerwca. Raporty prasowe, które na bieżąco informowały o problemach zdrowotnych aktorki, były sprzeczne; wśród tytułów podawano między innymi: „Jean Harlow ciężko chora” i „kryzys chorobowy Harlow minął”. Gable, który odwiedzał aktorkę w domu, przyznawał później, że miała ona wzdęty brzuch i czuć było zapach moczu w jej oddechu, kiedy ją pocałował – objawy te wskazywały na niewydolność nerek. Leland Chapman, kolega Fishbaugha, został wezwany do przedłożenia drugiej opinii lekarskiej, w której przyznał, że Harlow nie cierpi na zapalenie pęcherzyka żółciowego, lecz znajduje się w końcowym stadium niewydolności nerek.
qas: question: Czy problemy zdrowotne opóźniły produkcje filmu "Żona czy sekretarka"?
answers: text: Jej problemy zdrowotne wcześniej trzykrotnie wpływały na opóźnienia w produkcji (Żona czy sekretarka
generative_answer: tak

question: Na jaką chorobę myślano, że Harlow choruje 2 czerwca?
answers: text: grypę
generative_answer: grypę

question: Czy gazety pisały o stanie zdrowia Harlow?
answers: text: Raporty prasowe, które na bieżąco informowały o problemach zdrowotnych aktorki, były sprzeczne
generative_answer: tak

question: Na jaką chorobę ostatecznie okazało się że cierpi Harlow?
answers: text: niewydolności nerek
generative_answer: niewydolność nerek

question: Jak nazywał się producent filmowy?
plausible_answers: text: Leland Chapman
generative_answer: Leland Chapman

context: 25 września 1933 Harlow odcisnęła swoje dłonie i stopy oraz złożyła podpis w płycie betonowej chodnika na podjeździe Grauman’s Chinese Theatre. W 1937 francuski kompozytor Charles Koechlin skomponował ku jej pamięci utwór „Épitaphe de Jean Harlow” (opus 164). Bluesowy muzyk Leadbelly, przebywając w więzieniu, napisał w hołdzie dla przedwcześnie zmarłej aktorki piosenkę „Jean Harlow”. Spuścizna Harlow jako aktorki i osobowości przetrwała długo po śmierci. 8 lutego 1960, za wkład w przemysł filmowy i jego rozwój, otrzymała gwiazdę na Hollywoodzkiej Alei Gwiazd, która mieści się przy 6900 Hollywood Boulevard. W 1996 nazwisko aktorki zostało zamieszczone na 49. miejscu w rankingu „100 największych gwiazd filmowych wszech czasów”, przygotowanym przez tygodnik „Entertainment Weekly”. W czerwcu 1999 American Film Institute sklasyfikował ją na 22. lokacie w rankingu „największych aktorek wszech czasów”.
qas: question: Przy jakiej ulicy można odszukać jej pamiątkowy podpis?
plausible_answers: text: 6900 Hollywood Boulevard
generative_answer: 6900 Hollywood Boulevard

question: W jakich okolicznościach Koechlin skomponował piosenkę ku jej pamięci?
plausible_answers: text: przebywając w więzieniu
generative_answer: przebywając w więzieniu

question: Czy była doceniana również po śmierci?
answers: text: Spuścizna Harlow jako aktorki i osobowości przetrwała długo po śmierci
generative_answer: tak

question: Gdzie w 1933 roku złożyła swój pamiątkowy podpis?
answers: text: w płycie betonowej chodnika na podjeździe Grauman’s Chinese Theatre
generative_answer: w płycie betonowej chodnika na podjeździe Grauman’s Chinese Theatre

question: Czy Koechlin był jedynym artystą, który poświęcił jej swój utwór?
answers: text: Bluesowy muzyk Leadbelly, przebywając w więzieniu, napisał w hołdzie dla przedwcześnie zmarłej aktorki piosenkę „Jean Harlow”
generative_answer: nie