clarin-pl/poquad huggingface dataset:
Dobromir Sośnierz

Dobromir Andrzej Sośnierz (ur. 18 października 1976 w Katowicach) – polski polityk i przedsiębiorca, z wykształcenia teolog, w latach 2018–2019 poseł do Parlamentu Europejskiego VIII kadencji, od 2019 poseł na Sejm IX kadencji, w latach 2019–2022 wiceprezes partii KORWiN.

context: W 1990 związał się z Unią Polityki Realnej, której członkiem był od 1994 do drugiej połowy następnej dekady. Z listy tej partii kandydował do Sejmiku Województwa Śląskiego w 2002. Jako kandydat UPR ubiegał się o stanowisko prezydenta Katowic w wyborach samorządowych w 2006, uzyskując 1463 głosy (1,51%) i zajmując piąte miejsce wśród dziewięciu kandydatów, równocześnie kandydując do rady miasta. W 2005 startował do Sejmu RP z listy Platformy Janusza Korwin-Mikke. W wyborach parlamentarnych w 2007 kandydował do Senatu RP jako bezpartyjny z ramienia UPR w okręgu rybnickim. Zajął ostatnie, szóste miejsce, zdobywając 18 230 głosów (6%). Przez dwie kadencje był radnym jednostki pomocniczej Ligota-Panewniki w Katowicach.
qas: question: Jaki rezultat uzyskał w wyborach do Parlamentu w 2007 roku?
answers: text: Zajął ostatnie, szóste miejsce, zdobywając 18 230 głosów (6%)
generative_answer: Zajął ostatnie, szóste miejsce, zdobywając 18 230 głosów (6%)

question: Czy chciał zostać senatorem?
answers: text: kandydował do Senatu RP
generative_answer: tak

question: Z ramienia jakiej partii kandydował w wyborach samorządowych w 2002 roku?
answers: text: Unią Polityki Realnej
generative_answer: Unii Polityki Realnej

question: Jaki rezultat uzyskał, kandydując na prezydenta Katowic w 2006 roku?
answers: text: 1463 głosy (1,51%) i zajmując piąte miejsce wśród dziewięciu kandydatów
generative_answer: 1463 głosy (1,51%) i piąte miejsce wśród dziewięciu kandydatów

question: Z jakiej listy dostał się w 2005 roku do Sejmu?
plausible_answers: text: Platformy Janusza Korwin-Mikke
generative_answer: Platformy Janusza Korwin-Mikke
Sergio Leone

Sergio Leone (ur. 3 stycznia 1929 w Rzymie, zm. 30 kwietnia 1989 tamże) – włoski reżyser i scenarzysta filmowy, twórca i przedstawiciel spaghetti westernu.
Swoją karierę w filmie Leone zaczynał jako asystent reżysera przy produkcjach włoskich i amerykańskich. Sławę zdobył jako twórca tak zwanej dolarowej trylogii (Za garść dolarów, Za kilka dolarów więcej, Dobry, zły i brzydki), stanowiącej polemikę z motywami występującymi w klasycznych hollywoodzkich westernach. Owa trylogia wypromowała aktora Clinta Eastwooda i przełamała monopol Stanów Zjednoczonych na produkcję westernów. Dalszy etap twórczości reżysera stanowią westerny Pewnego razu na Dzikim Zachodzie i Garść dynamitu oraz dramat gangsterski Dawno temu w Ameryce.
W twórczości Leone dostrzegano między innymi wpływy włoskiego neorealizmu, inspirację sztuką surrealistyczną oraz postmodernistyczną. Bezpośrednio oddziaływał on na pokolenie twórców amerykańskich lat 60. i 70. XX wieku, mimo że początkowo jego filmy spotykały się z niepochlebnymi recenzjami ze strony amerykańskich krytyków. Dzieła włoskiego twórcy jednak ulegały stopniowej rehabilitacji, a jego wpływ sięgnął takich filmowców, jak Sam Peckinpah, Clint Eastwood, Robert Rodriguez i Quentin Tarantino.

context: Po zdobyciu odpowiednich funduszy Sergio Leone rozpoczął w 1982 roku zdjęcia do Dawno temu w Ameryce. Film ukazał się w 1984 roku i był opowieścią o życiu gangstera żydowskiego pochodzenia (Robert De Niro) oraz jego przyjaciół od czasów prohibicji do lat 60. XX wieku. Stanowił on polemikę z hollywoodzkimi filmami gangsterskimi, wyrażającą jednocześnie rozczarowanie Leone Stanami Zjednoczonymi i tamtejszym brakiem wartości. 3,5-godzinna saga została bardzo pozytywnie przyjęta przez publiczność poza konkursem na Festiwalu Filmowym w Cannes, jednak na rynek amerykański weszła okrojona o 84 minuty i zmontowana w kolejności chronologicznej, tracąc swą logikę i sens. W wyniku tego film w Stanach odniósł klęskę finansową, zarabiając jedynie ponad 5 milionów dolarów. Reakcje amerykańskich krytyków na oryginalną wersję były różne: od atakującego film Leone Vincenta Canby’ego z „The New York Timesa”, przez chwalącego sposób narracji Richarda Corlissa z magazynu „Time”, po pełnego entuzjazmu Rogera Eberta, który ogłosił Dawno temu w Ameryce arcydziełem. Dzieło Leone otrzymało dwie nagrody BAFTA, uzyskując ostatecznie zdaniem Alicji Helman opinię mistrzowskiej mieszaniny motywów kina gangsterskiego.
qas: question: W którym roku rozpoczęto produkcję filmu Dawno temu w Ameryce?
answers: text: 1982
generative_answer: 1982

question: Kto wcielił się w główną rolę w filmie Dawno temu w Ameryce?
answers: text: Robert De Niro
generative_answer: Robert De Niro

question: W którym roku Dawno temu w Ameryce weszło na ekrany?
answers: text: 1984
generative_answer: 1984

question: Czy Dawno temu w Ameryce trwało dłużej niż 3,5 godziny?
answers: text: 3,5-godzinna saga
generative_answer: nie

question: Co w Dawno temu w Ameryce docenił Vincent Canby?
plausible_answers: text: sposób narracji
generative_answer: sposób narracji
GAZ-M20 Pobieda

M-20 Pobieda (ros. М-20 «Победа») – samochód osobowy średniej klasy, skonstruowany w ZSRR i produkowany przez zakłady GAZ w latach 1946–1958. Od 1951 roku był także produkowany przez warszawską FSO, jako Warszawa. Był pierwszym samochodem osobowym skonstruowanym w ZSRR bez bezpośredniego wzorca zagranicznego.
Pobieda produkowana była jako 4-drzwiowy fastback lub kabriolet, istniał również wariant taksówki (M-20A) i wersja z napędem na cztery koła (M-72). Do napędu użyto benzynowego, dolnozaworowego silnika typu R4 oznaczonego kodem M-20, o pojemności 2,12 l i mocy 50-52 KM. Zblokowany był on z 3-biegową ręczną skrzynią biegów, przenoszącą napęd na oś tylną (w wersji M-72 – na obie osie). Wyprodukowano 241 497 samochodów z rodziny M-20, w tym 14 222 kabriolety, 37 492 taksówki i 4677 samochodów z napędem na cztery koła. Pobiedę zastąpiła produkowana od 1956 roku Wołga GAZ-21.

context: Pierwszy seryjny samochód M-20 wyprodukowano 28 czerwca 1946 roku. Do końca roku zbudowano jednak tylko 23 samochody, praktycznie ręcznie. W następnym roku uruchomiono produkcję taśmową i w 1947 powstało ich 601, a w 1948 – 4549. Jakość pierwszych serii jednak była niska i od jesieni 1948 na zarządzenie władz podjęto wysiłki w kierunku poprawy jakości produkcji. Wprowadzono liczne poprawki, ulepszając m.in. resory i gaźnik, zmieniono także przełożenie przekładni głównej z 4,7 na 5,125:1. Już wiosną 1947 dokonano drobnej modyfikacji nadwozia, zastępując atrapę chłodnicy w formie trzypiętrowej piramidy z poziomych żeber przez dwupiętrową. Masowa produkcja ruszyła w 1949 roku, w którym wyprodukowano równe 15 000. Początkowo samochody miały trzystopniową niezsynchronizowaną skrzynię biegów od GAZ M-1 z dźwignią w podłodze, a od 1950 roku – skrzynię od GAZ-12 ZIM ze zsynchronizowanym II i III biegiem i dźwignią przy kierownicy. W 1952 podniesiono nieznacznie moc silnika z 50 do 52 KM, na skutek modyfikacji zaworów dolotowych. Znak fabryczny z przodu maski i na tablicy przyrządów stanowił czerwony stylizowany emblemat „M20”, przypominający blanki kremla w Gorkim. Do modernizacji w 1955 roku wyprodukowano ok. 160 000 samochodów.
qas: question: Ile samochodów M-20 powstało w 1946?
answers: text: 23
generative_answer: 23

question: Czy w 1947 choć jeden M-20 został wyprodukowany ręcznie?
plausible_answers: text: W następnym roku uruchomiono produkcję taśmową i w 1947 powstało ich 601
generative_answer: nie

question: Czy pierwsze serie M-20 były dobrej jakości?
answers: text: Jakość pierwszych serii jednak była niska
generative_answer: nie

question: Jakie wyłącznie 3 zmiany wprowadzono w M-20 od jesieni 1948?
plausible_answers: text: resory i gaźnik, zmieniono także przełożenie przekładni głównej
generative_answer: resory i gaźnik, zmieniono także przełożenie przekładni głównej

question: Ile M-30 wyprodukowano w 1949?
answers: text: 15 000
generative_answer: 15 000
Serafin z Sarowa

Serafin z Sarowa (Serafin Sarowski, ros. Серафим Саровский, imię świeckie: Prochor Izydorowicz Masznin, ros. Прохор Исидорович Машнин; ur. 19 lipca 1759 lub 1754 w Kursku, zm. 2 lutego 1833 w Sarowie) – święty prawosławny, mnich, asceta, „święty starzec” i mistyk związany z monasterem Zaśnięcia Matki Bożej w Sarowie. Ostatni święty Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego kanonizowany przed upadkiem caratu. Do jego kanonizacji przyczynił się car Mikołaj II Romanow, jednak nieformalny kult Serafina zaczął funkcjonować natychmiast po jego śmierci.
Serafin z Sarowa, obok Sergiusza z Radoneża, Teodozjusza Pieczerskiego i Tichona Zadońskiego, wymieniany jest jako jedna z kluczowych postaci dla historii duchowości prawosławia rosyjskiego.

context: Chcąc zapobiec trwaniu kultu świętego, władze bolszewickie, w ramach akcji otwierania rak z relikwiami, nakazały otwarcie również raki z pozostałościami ciała św. Serafina. 17 grudnia 1920 relikwie zostały wystawione na widok publiczny mimo protestów wiernych. Ich publiczna ekspozycja trwała do sierpnia roku następnego. Natomiast 23 marca 1927 władze stalinowskie nakazały zniszczenie trumny, w której przechowywane było ciało św. Serafina. Same zaś relikwie zostały wywiezione do Leningradu i umieszczone w muzeum ateizmu, które z kolei zajmowało dawny sobór Kazańskiej Ikony Matki Bożej. Los relikwii pozostawał przez wiele lat nieznany. W 1991 uszkodzone szczątki odnaleziono w piwnicach soboru. Ich identyfikacja była możliwa dzięki napisowi na rękawiczce i porównaniu go z zachowanym w archiwum opisem relikwii w momencie ich wywiezienia z Sarowa. Relikwie trafiły do monasteru w Diwiejewie. W odnowionych budynkach monasteru w Sarowie zrekonstruowano również celę, w której św. Serafin spędził 15 lat w całkowitym odosobnieniu.
qas: question: Jakie działania zostały podjęte przez bolszewickie władze w celu zapobiegnięciu trwania kultu tego świętego?
answers: text: w ramach akcji otwierania rak z relikwiami, nakazały otwarcie również raki z pozostałościami ciała św. Serafina
generative_answer: w ramach akcji otwierania rak z relikwiami, nakazały otwarcie również raki z pozostałościami ciała św. Serafina

question: Czy wierni domagali się publicznego okazania relikwi św. Serafina?
answers: text: 17 grudnia 1920 relikwie zostały wystawione na widok publiczny mimo protestów wiernych
generative_answer: nie

question: Do jakiej placówki przetransportowano zwłoki św. Serafina po zniszczeniu jego trumny?
plausible_answers: text: muzeum ateizmu
generative_answer: muzeum ateizmu

question: Jaką funkcję pełnił pierwotnie budynek, który został potem zmieniony w muzeum ateizmu?
answers: text: sobór Kazańskiej Ikony Matki Bożej
generative_answer: soboru Kazańskiej Ikony Matki Bożej

question: W jaki sposób w 1991 roku udało się potwierdzić autentyczność tych relikwi?
answers: text: dzięki napisowi na rękawiczce i porównaniu go z zachowanym w archiwum opisem relikwii w momencie ich wywiezienia z Sarowa
generative_answer: dzięki napisowi na rękawiczce i porównaniu go z zachowanym w archiwum opisem relikwii w momencie ich wywiezienia z Sarowa
In Flames

In Flames – szwedzki zespół muzyczny założony w 1990 roku w Göteborgu przez gitarzystę oraz jej lidera – Jespera Strömblada. In Flames razem z grupami Dark Tranquillity oraz At the Gates zapoczątkował nowy gatunek w muzyce znany obecnie jako melodic death metal. Grupa zaczęła zdobywać popularność po wydaniu w 1995 minialbumu Subterranean, uzyskując kontrakt z wytwórnią Nuclear Blast. Do tej pory zespół wydał dwanaście albumów studyjnych, natomiast A Sense of Purpose, wydany 4 kwietnia 2008 zadebiutował na 28. miejscu listy sprzedaży Billboard 200 w Stanach Zjednoczonych. Łączny nakład sprzedanych albumów grupy przekroczył 2 000 000 egzemplarzy.

context: W 1997 roku muzycy z In Flames nagrali i wydali swoją trzecią płytę, Whoracle. Podobnie jak The Jester Race została nagrana w Studio Fredman przy pomocy Fredrika Nordströma. Po nagraniu albumu Glenn Ljungström oraz Johan Larsson nieoczekiwanie ogłosili swoje odejście z zespołu. Na czas trasy koncertowej z zespołem Dimmu Borgir ich miejsca zajęli Niklas Engelin (gitara) oraz Peter Iwers (bas). Po zakończeniu trasy obaj na stałe dołączyli do grupy. W nowym składzie In Flames odbył trasę koncertową po Europie oraz zagrał swoje dwa pierwsze koncerty w Japonii. Pod koniec tej trasy (1998) Engelin opuścił zespół.
qas: question: W którym roku stworzono Whoracle?
answers: text: 1997
generative_answer: 1997

question: Kto odszedł z zespołu po wydaniu Whoracle?
answers: text: Glenn Ljungström oraz Johan Larsson
generative_answer: Glenn Ljungström oraz Johan Larsson

question: Na jakim instrumencie gra Peter Iwers?
answers: text: bas
generative_answer: bas

question: W którym roku In Flames zagrał po raz pierwszy w Japonii?
plausible_answers: text: 1998
generative_answer: 1998

question: Kto jako ostatni z muzyków opuścił In Flames?
plausible_answers: text: Engelin
generative_answer: Engelin
Kamp (estetyka)

Kamp (także camp) – konwencja stylistyczna przypisująca pewnym rzeczom wartość dlatego, że są w złym guście, lub z powodu ich wymowy ironicznej. Jako część antyuniwersyteckiej obrony kultury popularnej w latach 60. XX wieku, estetyka kampu stała się popularna razem z szeroko upowszechniającymi się postmodernistycznymi poglądami na kulturę.

context: W 1964 roku Susan Sontag opublikowała głośny esej Notes on Camp, w którym zawarła refleksje na temat zjawiska kampu oraz kampowego pojmowania „złej sztuki” – kiczu. Istotą kampu według Sontag jest umiłowanie tego, co nienaturalne, a więc wszelkiej sztuczności i przesady. To rodzaj estetyzmu, czy raczej estetycznego sposobu widzenia, który nie widzi świata w kategoriach piękna, lecz w kategoriach sztuczności i stylizacji. Istnieje jednak nie tylko kampowy sposób patrzenia na rzeczy; można go rozpoznać w przedmiotach i wytworach kultury, a nawet w zachowaniach.
qas: question: Co jest kluczowym aspektem kampu, zdaniem autorki eseju Notes on Camp?
answers: text: umiłowanie tego, co nienaturalne, a więc wszelkiej sztuczności i przesady
generative_answer: umiłowanie tego, co nienaturalne, a więc wszelkiej sztuczności i przesady

question: Jak nazywała się praca Susan Sontah poruszająca zjawisko kampu?
answers: text: Notes on Camp
generative_answer: Notes on Camp

question: Co stanowiło treść znanego eseju autorstwa Susan Sontah?
answers: text: refleksje na temat zjawiska kampu oraz kampowego pojmowania „złej sztuki” – kiczu
generative_answer: refleksje na temat zjawiska kampu oraz kampowego pojmowania „złej sztuki” – kiczu

question: Przez pryzmat jakich kategorii odbierany jest świat za pośrednictwem kampu, zdaniem Susan Sontah?
answers: text: sztuczności i stylizacji
generative_answer: sztuczności i stylizacji

question: Czy istotnym elementem kiczu jest zdaniem Susan Sontah doświadczanie świata przez pryzmat jego piękna?
plausible_answers: text: To rodzaj estetyzmu, czy raczej estetycznego sposobu widzenia, który nie widzi świata w kategoriach piękna, lecz w kategoriach sztuczności i stylizacji
generative_answer: nie
75 mm armata wz. 1902/26

75 mm armata polowa wz. 1902/26 (prawosławna lub putiłówka) – armata polowa z okresu międzywojennego, powstała w Polsce poprzez modyfikacje rosyjskich armat wz. 1902. Głównym celem modyfikacji było przekalibrowanie armat do kalibru 75 mm, aby wykorzystywały one tę samą amunicję, co armaty wz. 1897. Armaty wz. 1902/26 w latach 30. XX wieku stanowiły podstawowe uzbrojenie dywizjonów artylerii konnej Wojska Polskiego, a także były wykorzystywane jako uzbrojenie pociągów pancernych oraz plutonów artylerii piechoty.

context: W starciach z niemieckimi czołgami armaty wz. 1902/26 okazały się bronią bardzo dobrą. Do celów przeciwpancernych najlepiej sprawdzały się granaty stalowe wz. 1915 lub wz. 1917. W przypadku tej amunicji często wystarczył sam wybuch w pobliżu pojazdu, aby go poważnie uszkodzić lub zniszczyć. Największą bitwą, podczas której użyto armat wz. 1902/26 jako broni przeciwpancernej była bitwa pod Mokrą. W rejonie tej wsi 1 września naprzeciwko siebie stanęły Wołyńska Brygada Kawalerii (z 2 Dywizjonem Artylerii Konnej w składzie) oraz 4. Dywizja Pancerna. Podczas bitwy 2 Dywizjon Artylerii Konnej zniszczył kilkadziesiąt niemieckich pojazdów.
qas: question: Czy armaty wz. 1902/26 były skuteczne?
answers: text: wz. 1902/26 okazały się bronią bardzo dobrą
generative_answer: tak

question: Jakich typów granatów używano przeciwpancernie?
answers: text: wz. 1915 lub wz. 1917
generative_answer: wz. 1915 lub wz. 1917

question: Czy granat musiał uderzyć w cel by go zniszczyć?
answers: text: wystarczył sam wybuch w pobliżu pojazdu
generative_answer: nie

question: W jakiej wyłącznie bitwie użyto armat wz. 1902/26 przeciwpancernie?
plausible_answers: text: pod Mokrą
generative_answer: pod Mokrą

question: Jakie wojska zmierzyły się pod Mokrą?
answers: text: Wołyńska Brygada Kawalerii (z 2 Dywizjonem Artylerii Konnej w składzie) oraz 4. Dywizja Pancerna
generative_answer: Wołyńska Brygada Kawalerii (z 2 Dywizjonem Artylerii Konnej w składzie) oraz 4. Dywizja Pancerna
Miodowe lata

Miodowe lata – polski serial komediowy emitowany na antenie telewizji Polsat od 13 października 1998 roku do 20 grudnia 2003, oparty na amerykańskim oryginale zatytułowanym The Honeymooners i Jackie Gleason Show.
Odcinki serialu nagrywane były w Teatrze Żydowskim w Warszawie, na obrotowej scenie, dzięki której możliwa była szybka zmiana scenografii pomiędzy scenami.
W skład serialu wchodzą zarówno adaptacje oryginalnych, amerykańskich scenariuszy (The Honeymooners – Classic 39: odcinki 1, 3–32, 34–35, 37–39, 46, 50, The Honeymooners – The Lost Episodes: 2, 33, 36, 41–42, 44, 47–49, 51–54, 56–57, 59–60, 70–71, 74, 78–80, 83–84, 90), jak i odcinki autorskie (pozostałe).
Serial doczekał się 17–odcinkowej kontynuacji serialu pod tytułem Całkiem nowe lata miodowe, która została wyemitowana jesienią 2004 roku, w nieco zmienionej konwencji.

context: Czołówka serialu przedstawia kierującego tramwajem (13N nr 494+569) linii 18 Karola Krawczyka, który rzuca Tadeuszowi Norkowi kanapkę do otworu kanalizacyjnego. Następne ujęcia pokazują ich żony oraz kabinę motorniczego. Wszyscy główni bohaterowie spotykają się, a następnie wracają do domu. Całości towarzyszy muzyka z katarynki (była charakterystycznym elementem produkcji) – serialowe postacie bardzo często nuciły lub gwizdały melodię z czołówki. W odcinkach nieadaptowanych (polskiego autorstwa) w scenie rozmowy dwóch głównych bohaterów w tramwaju pojawia się plansza z autorami scenariusza. Brakuje jej natomiast w odcinkach adaptowanych, w których odpowiednia informacja znajduje się w napisach końcowych.
qas: question: Co Krawczyk podaje Norkowi podczas sekwencji otwierającej Miodowe Lata?
answers: text: kanapkę
generative_answer: kanapkę

question: Z jakiego urządzenia pochodzi podkład muzyczny do czołówki?
answers: text: katarynki
generative_answer: katarynki

question: Czy bohaterom serialu zdarza się nucić muzykę wykorzystaną w czołówce Miodowych Lat?
answers: text: serialowe postacie bardzo często nuciły lub gwizdały melodię z czołówki
generative_answer: tak

question: W którym momencie adaptowanych odcinków pojawiają się nazwiska autorów scenariusza?
answers: text: w napisach końcowych
generative_answer: w napisach końcowych

question: Tadeusz Norek jest motorniczym tramwaju o jakim numerze linii?
plausible_answers: text: 18
generative_answer: 18
Dobrosława Miodowicz-Wolf

Dobrosława Miodowicz-Wolf, pseud. Mrówka (ur. 18 sierpnia 1953 w Krakowie, zm. 10 sierpnia 1986 na K2) – polska alpinistka i himalaistka, etnograf, pracowniczka Muzeum Etnograficznego w Warszawie. Córka polityka i działacza związkowego Alfreda Miodowicza oraz siostra polityka Konstantego Miodowicza, żona wspinacza Jana Wolfa. Zginęła w Karakorum podczas zejścia po próbie zdobywania szczytu K2.
Była instruktorem taternickim, od 1983 również trenerem alpinizmu.

context: W Alpach Miodowicz-Wolf wspinała się od 1976, kiedy dokonała drugiego przejścia drogą Guillota na Mont Blanc du Tacul. W tymże roku przeszła też drogę Philipp-Flamm na północno-zachodniej ścianie Punta Tissi w Dolomitach. W 1978 pokonała drogę Coturiera na północnej ścianie Aiguille Verte (z B. Sienicką-Kalmusową), z Maciejem Berbeką przeszła drogę Voie Major na wschodniej ścianie Mont Blanc. W kolejnym roku w ciągu czterech dni przeszła Drogę przewodników na północnej ścianie Petit Dru, zaś w Dolomitach pokonała Vinatzer na południowej ścianie Marmolada di Rocca oraz Via Paolo VI na Filarze Tofany.
qas: question: Gdzie położona była trasa Philipp-Flamm?
answers: text: na północno-zachodniej ścianie Punta Tissi w Dolomitach
generative_answer: na północno-zachodniej ścianie Punta Tissi w Dolomitach

question: Jaki alpinista towarzyszył jej w spinaczce trasą Voie Major?
answers: text: Maciejem Berbeką
generative_answer: Maciej Berbeka

question: Jakie trasy znalazły się na liście jej alpinistycznych osiągnięć w 1978 roku?
answers: text: przeszła Drogę przewodników na północnej ścianie Petit Dru, zaś w Dolomitach pokonała Vinatzer na południowej ścianie Marmolada di Rocca oraz Via Paolo VI na Filarze Tofany
generative_answer: przeszła Drogę przewodników na północnej ścianie Petit Dru, zaś w Dolomitach pokonała Vinatzer na południowej ścianie Marmolada di Rocca oraz Via Paolo VI na Filarze Tofany

question: Jaką trasę udało jej się pokonać wraz z alpinistką o nazwisku Sienicka-Kalmusowa?
answers: text: drogę Coturiera na północnej ścianie Aiguille Verte
generative_answer: drogę Coturiera na północnej ścianie Aiguille Verte

question: W jakich górach rozpoczęła swoją karierę związaną ze wspinaczką?
plausible_answers: text: Alpach
generative_answer: Alpach
Czubajka kania

Czubajka kania (Macrolepiota procera (Scop.) Singer) – gatunek grzybów należący do rodziny pieczarkowatych (Agaricaceae).

context: Czubajkę kanię łatwo uprawiać w ogrodzie. Preferuje miejsca słoneczne lub lekko zacienione i obniżenia terenu, w których zbiera się woda spływowa. Uprawia się ją na płytkiej pryzmie z odpadów drewnianych, trocin i liści, którą należy regularnie zasilać dodatkową biomasą, np. skoszoną trawą, gałęziami itp. Grzybnię zaszczepia się na pryzmie przy użyciu zarodników zebranych bezpośrednio z dojrzałych kapeluszy lub poprzez dolne części trzonu, zawierające fragmenty grzybni. Czubajka kania jest też przyjazna mrówkom i można w ten sam sposób zaszczepiać mrowiska gatunków z rodzaju Formica.
qas: question: Czy Czubajka Kania wymaga specjalnych warunków upraw?
answers: text: Czubajkę kanię łatwo uprawiać w ogrodzie
generative_answer: nie

question: Jakie są optymalne warunki dla Czubajki Kani?
answers: text: miejsca słoneczne lub lekko zacienione i obniżenia terenu
generative_answer: miejsca słoneczne lub lekko zacienione i obniżenia terenu

question: Co może stanowić uzupełnienie biomasy dla Czubajki Kani?
answers: text: skoszoną trawą, gałęziami
generative_answer: Skoszona trawa, gałęzie

question: Jaki gatunek mrówek nie jest przyjazny dla Czubajki Kani?
plausible_answers: text: z rodzaju Formica
generative_answer: z rodzaju Formica

question: Z jakich elementów Czubajki Kani pozyskuje się materiał do rozrodu grzyba?
answers: text: z dojrzałych kapeluszy lub poprzez dolne części trzonu
generative_answer: z dojrzałych kapeluszy lub poprzez dolne części trzonu