Polska w okresie rozbicia dzielnicowego

Dzielnica senioralna
Lenno Polski pod kontrolą princepsa
Ziemia Władysława II
Ziemia Bolesława IV
Ziemie Mieszka III
Ziemie Henryka
Oprawa wdowia Salomei
Rozbicie dzielnicowe (inaczej rozdrobnienie feudalne) – okres w historii Polski trwający od 1138 roku do koronacji Władysława Łokietka w roku 1320. Cechą charakterystyczną tego okresu jest postępujące rozdrobnienie państwa polskiego na coraz mniejsze w znacznej mierze niezależne władztwa terytorialne. Proces ten był związany z rozrastaniem się dynastii Piastów, której każdy członek, zgodnie z polskim prawem zwyczajowym, miał prawo do posiadania części ojcowizny. Podobne procesy zachodziły w dziejach państwa piastowskiego już wcześniej, jednak zwykle udawało się je w miarę szybko zahamować.
Długi okres trwania rozbicia dzielnicowego przyczynił się do rozbudzenia partykularyzmów regionalnych, wzrostu znaczenia możnowładztwa oraz wyższego duchowieństwa. Brak silnego ośrodka decyzyjnego potrafiącego skupić w swych rękach siły całego królestwa, a także częsty brak współpracy między poszczególnymi książętami przyczynił się do osłabienia państwa, a co za tym idzie, nie tylko zahamowania wszelkich ambicji ekspansjonistycznych, lecz także utraty dużej części terytorium. W okresie rozbicia dzielnicowego usamodzielniły się księstwa pomorskie (zachodnie uległo wpływom margrabiów brandenburskich, a gdańskie w XIV stuleciu zostało włączone do państwa krzyżackiego), Brandenburgia zajęła ziemię lubuską, a księstwa śląskie w dużej mierze wpadły w krąg zależności od królestwa czeskiego. Rozbicie dzielnicowe de facto poskutkowało przekształceniem Polski w luźną konfederację księstw, które łączyła jedynie wspólna głowa państwa oraz (w teorii) polityka zagraniczna. Po wygaśnięciu zasady pryncypatu "konfederacja" przekształciła się w kilkadziesiąt całkowicie niezależnych państewek.

context: Po śmierci Salomei Władysław II zwany Wygnańcem zajął jej dzielnicę wbrew woli braci. W wyniku wojny między nim i jego braćmi, Władysław II uciekł z kraju w 1146 roku i udał się do Niemiec prosić o pomoc cesarza. Dzielnicę senioralną objął Bolesław Kędzierzawy – w ten sposób to on stał się seniorem. Bolesław nie potrafił utrzymać suwerenności państwa i w wyniku wyprawy cesarskiej w 1157 roku musiał złożyć hołd cesarzowi Fryderykowi Barbarossie. Oddał państwo w lenno oraz zgodził się, aby po śmierci Władysława II Wygnańca jego synowie (Bolesław Wysoki, Mieszko Plątonogi) mogli powrócić do jego dzielnicy dziedzicznej – Śląska.
qas: question: Dlaczego Władysław II opuścił Polskę?
answers: text: W wyniku wojny między nim i jego braćmi
generative_answer: W wyniku wojny między nim i jego braćmi

question: W jakim celu Władysław II wyruszył do Niemiec?
answers: text: prosić o pomoc cesarza
generative_answer: prosić o pomoc cesarza

question: Do podjęcia jakich działań został zmuszony Władysław II, przez wyprawę cesarską z 1157 roku?
plausible_answers: text: złożyć hołd cesarzowi Fryderykowi Barbarossie
generative_answer: złożenia hołdu cesarzowi Fryderykowi Barbarossie

question: Z jakiego powodu Bolesław Kędzierzawy został zmuszony do oddania hołdu Fryderykowi Barbossie?
answers: text: w wyniku wyprawy cesarskiej w 1157 roku
generative_answer: w wyniku wyprawy cesarskiej w 1157 roku

question: Na jakie tereny mieli mieć szansę powrócić potomkowie Władysława II po jego śmierci?
answers: text: jego dzielnicy dziedzicznej – Śląska
generative_answer: jego dzielnicy dziedzicznej – Śląska