clarin-pl/poquad huggingface dataset:
Kryzys sueski

Kryzys sueski (arab. ‏أزمة السويس – العدوان الثلاثي‎; hebr. ‏מבצע קדש‎, operacja Kadesz) – militarna agresja Wielkiej Brytanii, Francji i Izraela na Egipt, która rozpoczęła się 29 października 1956. Agresja została poprzedzona decyzją Egiptu o nacjonalizacji Kanału Sueskiego (26 lipca 1956), jednak rzeczywistą przyczyną wybuchu wojny było pragnienie Wielkiej Brytanii i Francji utrzymania kontroli nad Kanałem. Państwa te dla realizacji swoich celów posłużyły się Izraelem, którego statki handlowe nie mogły korzystać z Kanału Sueskiego.

context: Na przełomie czerwca i lipca 1956 roku ostatnie brytyjskie oddziały wojskowe opuściły strefę Kanału, a następnie ewakuowały się z Egiptu, a 26 lipca 1956 r. prezydent Naser ogłosił nacjonalizację Kanału Sueskiego. Warto wspomnieć, że w Suez Canal Company 44% akcji posiadały brytyjskie firmy i banki. W momencie nacjonalizacji całość przeszła na własność skarbu Egiptu. Naser zaplanował, że wysokie opłaty za korzystanie z Kanału Sueskiego pomogą Egiptowi zebrać brakujące fundusze na budowę Wielkiej Tamy Asuańskiej. W praktyce jednak opłaty te całkowicie zablokowały ruch przez Kanał.
qas: question: Do jakich instytucji należało 44% akcji Suez Canal Company?
answers: text: brytyjskie firmy i banki
generative_answer: brytyjskich firm i banków

question: Co stało się z akcjami Suez Canal Company należącymi do brytyjskich firm i banków w momencie nacjonalizacji Kanału Sueskiego?
answers: text: całość przeszła na własność skarbu Egiptu
generative_answer: całość przeszła na własność skarbu Egiptu

question: Budowa jakiej konstrukcji miała zostać sfinansowana, dzięki dochodom uzyskanym z opłat pobieranych za użytkowanie Kanału Sueskiego?
answers: text: Wielkiej Tamy Asuańskiej
generative_answer: Wielkiej Tamy Asuańskiej

question: Czy wysokie opłaty pobierane przy zakupie akcji Suez Canal Company miały negatywny wpływ na przemieszczanie się tą trasą?
plausible_answers: text: W praktyce jednak opłaty te całkowicie zablokowały ruch przez Kanał
generative_answer: tak

question: Co miało umożliwić budowę Wielkiej Tamy Asuańskiej, zgodnie z planami prezydenta Egiptu?
answers: text: wysokie opłaty za korzystanie z Kanału Sueskiego
generative_answer: wysokie opłaty za korzystanie z Kanału Sueskiego
Angola (Księga Mormona)

Angola (deseret 𐐈𐐤𐐘𐐄𐐢𐐂) – w wierzeniach ruchu świętych w dniach ostatnich (mormonów) jedno z nefickich miast. Informacje na jego temat zawiera Księga Mormona, jedna z części składowych Księgi Mormona. Jego umiejscowienie w kontekście wewnętrznej geografii mormońskiej świętej księgi nie jest pewne. Znane przede wszystkim ze swojej roli w końcowym okresie wojen neficko-lamanickich. Jest obiektem spekulacji mormońskich teologów, przewija się też w publikacjach krytycznych wobec tej tradycji religijnej, również w związku ze swą nazwą.

context: Richard Hauck zauważył z kolei, że w pierwszym wydaniu Księgi Mormona (1830) występował w odniesieniu do tego miasta zapis „Angelah”. Prawdopodobnie wynikało to ze sposobu zapisu tego słowa przez Olivera Cowdery’ego oraz związanej z tym pomyłki popełnionej przez osobę składającej tekst do druku. Z kolei w opublikowanej z inicjatywy związanej ze Zreorganizowanym Kościołem Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich Zarahemla Research Foundation edycji Księgi Mormona (1999) użyto nazwy „Angolah”. Wydanie to, znane jako Restored Covenant Edition, opierało się na wyczerpującym przeglądzie wszystkich znanych manuskryptów i druków Księgi Mormona oraz miało na celu przywrócenie mormońskiej świętej księdze jej czystej formy.
qas: question: Jaki zapis nazwy miasta Angola występuje w pierwszym wydaniu Księgi Mormona?
answers: text: Angelah
generative_answer: Angelah

question: W którym roku po raz pierwszy wydano Księgę Mormona?
answers: text: 1830
generative_answer: 1830

question: Z czego z całą pewnością wynikał zapis Angelah?
plausible_answers: text: sposobu zapisu tego słowa przez Olivera Cowdery’ego oraz związanej z tym pomyłki popełnionej przez osobę składającej tekst do druku
generative_answer: sposobu zapisu tego słowa przez Olivera Cowdery’ego oraz związanej z tym pomyłki popełnionej przez osobę składającej tekst do druku

question: W Księdze Mormona czyjego wydania posłużono się nazwą Angolah?
answers: text: Zarahemla Research Foundation
generative_answer: Zarahemla Research Foundation

question: Jak inaczej nazywana jest Księga Mormona z 1830 roku?
plausible_answers: text: Restored Covenant Edition
generative_answer: Restored Covenant Edition
Krajowe Eliminacje do Konkursu Piosenki Eurowizji 2003

Krajowe Eliminacje do Konkursu Piosenki Eurowizji 2003 – polskie selekcje do 48. Konkursu Piosenki Eurowizji, który odbył się w Rydze. Finał eliminacji odbył się 25 stycznia 2003 w Studiu 5 w siedzibie TVP przy ul. Woronicza 17 w Warszawie.
Zwycięzcą selekcji został zespół Ich Troje z utworem „Keine Grenzen – Żadnych granic”.

context: Podczas odczytywania oficjalnych wyników Artur Orzech ogłosił, iż oddano niemal 35 tys. smsów. Po finale ujawniono, że zawiódł system komputerowy zliczający głosy obsługiwany przez firmę Matrix, ponieważ nie był on przygotowany do otrzymania dużej liczby sms-ów. Producenci zdecydowali więc, że ogłoszone zostaną cząstkowe wyniki na podstawie głosów, które spłynęły w czasie transmisji konkursu. Rzekoma liczba 35 tys. przybyłych głosów była jednak zawyżona, a podczas transmisji oddano w rzeczywistości 27 049 sms-ów. Pierwsze miejsce zajął zespół Ich Troje (13 249 głosów, ok. 38,1% wszystkich oddanych sms-ów), wyprzedzając zespół Wilki (9 219 głosów, ok. 26,5% całości) i formację Blue Café (4 581 głosów, ok. 13,2% całości), jednego z faworytów eliminacji. W efekcie głosy publiczności docierały do TVP jeszcze dwa dni po konkursie, a łączna ich suma wyniosła ok. 300 tys.. Nie zmieniło to ostatecznych wyników, jednak zmniejszyło do 3% przewagę zwycięzców nad zdobywcami drugiego miejsca.
qas: question: Jaką ilość otrzymanych sms-ów wskazał Artur Orzech w Konkursie Piosenki Eurowizji 2003?
answers: text: niemal 35 tys.
generative_answer: niemal 35 tys.

question: Jaka firma stworzyła system do otrzymywania sms-ów w Krajowych Eliminacjach do Konkursu Piosenki Eurowizji 2003?
answers: text: Matrix
generative_answer: Matrix

question: Ile oddano głosów w Eliminacjach do Konkursu Piosenki Eurowizji 2003?
answers: text: ok. 300 tys.
generative_answer: ok. 300 tys.

question: Ile sms-ów otrzymali organizatorzy Eliminacji do polskiego konkursu piosenki eurowizji 2003?
answers: text: 27 049
generative_answer: 27 049

question: Ile ostatecznie procent głosów zdobył zespół Wilki?
plausible_answers: text: ok. 26,5%
generative_answer: ok. 26,5%
Faraon (film)

Faraon – polski film historyczny z 1965 roku w reżyserii Jerzego Kawalerowicza, oparty na powieści historycznej Bolesława Prusa pod tym samym tytułem. Bohaterem Faraona jest młody następca tronu w starożytnym Egipcie, Ramzes XIII (Jerzy Zelnik), który usiłuje zreformować kraj będący pod faktyczną władzą kapłanów, w szczególności zaś – pod władzą arcykapłana Herhora (Piotr Pawłowski). Sytuację Ramzesa komplikuje uczucie do młodej Żydówki Sary (Krystyna Mikołajewska).
Kawalerowicz traktował adaptację powieści Prusa jako szczególne wyzwanie. Zrealizowany w Zespole Filmowym „Kadr” Faraon był kręcony przez trzy lata, z udziałem nawet dwóch tysięcy statystów w scenach batalistycznych. Zdjęcia powstawały w Uzbekistanie, w Egipcie oraz w łódzkiej wytwórni filmowej. Pozytywnie przyjęty na kolaudacji, film bezproblemowo wszedł do polskiego i międzynarodowego obiegu.
Krytycy odnieśli się do Faraona pozytywnie. Film traktowano jako superprodukcję, która podważała reguły amerykańskiego kina peplum, co jedni poczytywali za wadę, drudzy – za zaletę. Pojawiały się też interpretacje wskazujące na Faraona jako film o wymowie antyklerykalnej. Powszechnie chwalono również warstwę estetyczną filmu.
Dzieło Kawalerowicza zostało nominowane do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego, było także pokazywane na zamknięcie 19. MFF w Cannes.

context: Na kolaudacji 2 grudnia 1965 roku Faraon został uznany za wielkie osiągnięcie polskiego kina. Jerzy Putrament twierdził podczas posiedzenia, że nie mógł się przyczepić co do wymowy politycznej filmu. Stwierdzano, iż „film bije na głowę amerykańskie superprodukcje”, ale z niechęcią wspominano o potencjalnych walorach rozrywkowych filmowego Faraona. Krytyczne uwagi dotyczyły przede wszystkim szczegółów. Obecny na kolaudacji Jerzy Bossak twierdził, iż ze sceny rozmowy Hirama i Dagona można mylnie wywnioskować, że Ramzes otacza się samymi Żydami. Zarówno Bossak, jak i ówczesny szef kinematografii polskiej Tadeusz Zaorski uznawali scenę śmierci protagonisty za nieczytelną, lecz nie czynili wobec Faraona poważniejszych zarzutów.
qas: question: Podczas jakiego wydarzenia 2 grudnia 1965 Faraon został doceniony?
answers: text: kolaudacji
generative_answer: kolaudacji

question: W czyim odbiorze film nie zawiera żadnych błędów w kwestii wymowy politycznej?
answers: text: Jerzy Putrament
generative_answer: Jerzego Putramenta

question: Czy w Faraonie Ramzes otaczał się samymi Żydami?
answers: text: można mylnie wywnioskować, że Ramzes otacza się samymi Żydami
generative_answer: nie

question: Rozmowa jakich bohaterów, według Bossaka, mogła spowodować mylne wrażenie w kwestii żydowskiego otoczenia Ramzesa?
answers: text: Hirama i Dagona
generative_answer: Hirama i Dagona

question: Jaka jest, w opinii Zaorskiego, najgorsza scena Faraona?
plausible_answers: text: scenę śmierci protagonisty
generative_answer: scenę śmierci protagonisty
Josef Oberhauser

Josef Kaspar Oberhauser (ur. 20 września 1915 w Monachium, zm. 22 listopada 1979 tamże) – niemiecki oficer SS, uczestnik akcji T4 i akcji „Reinhardt”, zbrodniarz hitlerowski.
Był członkiem załogi obozu zagłady w Bełżcu. Jako adiutant komendanta Christiana Wirtha zajmował trzecie miejsce w hierarchii dowodzenia. Pozostał adiutantem Wirtha także wówczas, gdy ten został inspektorem wszystkich obozów akcji „Reinhardt”.
W ostatnim okresie wojny był komendantem obozu Risiera di San Sabba w Trieście. W 1948 roku sąd w sowieckiej strefie okupacyjnej w Niemczech skazał go na karę 15 lat więzienia. Zwolniony w 1956 roku na mocy amnestii zamieszkał w Niemczech Zachodnich. W 1965 roku był sądzony w procesie załogi Bełżca. Jako jedyny z ośmiu oskarżonych został uznany za winnego i skazany na karę 4,5 roku pozbawienia wolności.

context: 1 sierpnia 1942 roku Wirth opuścił Bełżec, aby objąć stanowisko inspektora wszystkich obozów akcji „Reinhardt”. Oberhauser pozostał jego adiutantem i przeniósł się wraz z nim do Lublina. Wiele czasu spędzał w obozie pracy na tzw. starym lotnisku (Flugplatz), gdzie sprawował nadzór nad żydowskimi więźniami i zrabowanym mieniem, a także dowodził kompanią Trawniki-Männer. Zazwyczaj towarzyszył Wirthowi w czasie inspekcji, które ten przeprowadzał w obozach Einsatz Reinhardt. Pod koniec sierpnia 1942 roku wraz z Globocnikiem i Wirthem udał się do obozu zagłady w Treblince, aby opanować chaos spowodowany nieudolnością komendanta Irmfrieda Eberla. Był także jedną z osób, które w połowie sierpnia 1942 roku oprowadzały po Bełżcu Kurta Gersteina. Wiosną 1943 roku w uznaniu zasług położonych w czasie akcji „Reinhardt” został awansowany na oficerski stopień SS-Untersturmführera.
qas: question: Dlaczego w 1942 r. Wirth wyjechał z Bełżca?
answers: text: aby objąć stanowisko inspektora wszystkich obozów akcji „Reinhardt”
generative_answer: aby objąć stanowisko inspektora wszystkich obozów akcji „Reinhardt”

question: Z czego wynikał brak organizacji w obozie w Treblince?
answers: text: nieudolnością komendanta Irmfrieda Eberla
generative_answer: nieudolności komendanta Irmfrieda Eberla

question: Kto w sierpniu 1942 r. wizytował Bełżec?
answers: text: Kurta Gersteina
generative_answer: Kurt Gerstein

question: Dzięki czemu uzyskał awans w 1943 r.?
answers: text: zasług położonych w czasie akcji „Reinhardt”
generative_answer: zasługom położonym w czasie akcji "Reinhardt"

question: Co należało do jego zadań w obozie na starym lotnisku?
answers: text: nadzór nad żydowskimi więźniami i zrabowanym mieniem, a także dowodził kompanią Trawniki-Männer
generative_answer: nadzór nad żydowskimi więźniami i zrabowanym mieniem, a także dowodzenie kompanią Trawniki-Männer
Eligiusz Niewiadomski

Eligiusz Józef Niewiadomski (ur. 1 grudnia 1869 w Warszawie, zm. 31 stycznia 1923 tamże) – polski malarz, wykładowca i krytyk sztuki, uczestnik walk o niepodległość Polski, zwolennik nacjonalizmu, zabójca pierwszego prezydenta RP Gabriela Narutowicza.

context: Po powrocie do Warszawy jesienią 1896 został sprawozdawcą artystycznym "Kuriera Codziennego". Podjął także współpracę z "Kurierem Warszawskim", gdzie później prowadził dział krytyki artystycznej. Będąc zwolennikiem modernizmu, publikował także krytyczne recenzje z wystaw i rozważania o ruchu artystycznym w Polsce i za granicą w "Tygodniku Ilustrowanym" i "Ziarnie". Jego artykuły były cenione przez znawców, m.in. przez Stanisława Witkiewicza (ojca). Jednocześnie wystawiał swoje obrazy m.in. na wystawach Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie w 1896 za Rodzinę centaurów (O zmierzchu) otrzymał złoty medal, zaś w 1897 otrzymał trzecią nagrodę za pejzaż tatrzański. W Zachęcie pokazał też kilka innych obrazów Portret doży (1897), Z Bretanii (1897), Las w słońcu (1897), Golgota ducha (1898) i Przed południem (1898). W 1897pokazał na wystawie wiosennej w petersburskiej akademii sztuk pięknych obraz Cisza leśna. W Warszawskim Salonie Aleksandra Krywulta wystawił także: Studium młodej kobiety (1897), Akt kobiecy (1898) i Portret (1898). Był członkiem komitetu retrospektywnej wystawy sztuki polskiej w maju 1898 w Warszawie. Był także od 1899 członkiem Warszawskiego Tow. Artystycznego a także członkiem Zarządu Tow. Zachęty. Do tej instytucji miał bardzo krytyczny stosunek czemu dawał wyraz w artykułach prasowych i polemicznej broszurze Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych wobec potrzeb naszej sztuki (Warszawa 1901). Działał na rzecz utworzenia w Warszawie Szkoły Sztuk Pięknych na europejskim poziomie. Przygotował statut uczelni, plan prac, a dzięki swoim kontaktom ściągnął do Warszawy wielu wybitnych twórców, m.in. Ferdynanda Ruszczyca, Xawerego Dunikowskiego, Edwarda Trojanowskiego, Kazimierza Stabrowskiego.
qas: question: Jaką posadę w "Kurierze Codziennym" objął Niewiadomski w 1896 roku?
answers: text: sprawozdawcą artystycznym
generative_answer: sprawozdawcy artystycznego

question: Jakie treści publikował Niewiadomski w "Tygodniku Ilustrowanym" i "Ziarnie"?
answers: text: krytyczne recenzje z wystaw i rozważania o ruchu artystycznym w Polsce i za granicą
generative_answer: krytyczne recenzje z wystaw i rozważania o ruchu artystycznym w Polsce i za granicą

question: Kto jako jedyny doceniał artykuły Niewiadomskiego?
plausible_answers: text: Stanisława Witkiewicza (ojca)
generative_answer: Stanisława Witkiewicza (ojca)

question: Jaka wystawa w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych przyniosła Niewiadomskiemu wyróżnienie złotym medalem? 
answers: text: Rodzinę centaurów (O zmierzchu)
generative_answer: Rodzina centaurów (o zmierzchu)

question: Gdzie można było podziwiać Studium młodej kobiety Niewiadomskiego?
answers: text: Warszawskim Salonie Aleksandra Krywulta
generative_answer: Warszawskim Salonie Aleksandra Krywulta
Maciej Orłoś

Maciej Henryk Orłoś (ur. 16 lipca 1960 w Warszawie) – polski aktor filmowy i telewizyjny, dziennikarz i prezenter telewizyjny. W latach 1991–2016 prezenter Telewizji Polskiej, od 2016 do 2018 związany z WP, telewizją portalu Wirtualna Polska, w latach 2019–2020 z Radiem Zet, a od 2020 Radiem Nowy Świat.

context: Od 15 czerwca 1991 do 31 sierpnia 2016 był prowadzącym program informacyjny Teleexpress. W czerwcu 1998 prowadził weekendowe wydania Wiadomości (TVP1) w parze z Barbarą Górską. Był autorem i prowadzącym programów Oko w oko i A to Polska właśnie!. Prowadził też magazyny kulturalne Trochę kultury, Pociąg do kultury i Cooltura oraz dla niepełnosprawnych Przyjaciele (wszystkie w TVP1). W latach 2001–2007 podawał wyniki polskiego głosowania podczas finałów Konkursu Piosenki Eurowizji. Od września 2008 do lipca 2009 prowadził teleturniej 300 procent normy. Od czerwca 2012 do listopada 2015 prowadził, wraz z Anną Karną, program turystyczny Nie ma jak Polska. Od marca 2014 do końca sierpnia 2016 prowadził Teleexpress Extra na antenie TVP Info.
qas: question: Do jakiego typu programów zalicza się Teleexpress?
answers: text: informacyjny
generative_answer: informacyjnych

question: Jakie wydania Teleexpressu prowadził?
plausible_answers: text: weekendowe
generative_answer: weekendowe

question: Gdzie emitowany był Teleexpress Extra?
answers: text: na antenie TVP Info
generative_answer: na antenie TVP Info

question: Kto współprowadził z nim Wiadomości?
answers: text: Barbarą Górską
generative_answer: Barbara Górska

question: Do kogo kierowany był magazyn Przyjaciele?
answers: text: niepełnosprawnych
generative_answer: niepełnosprawnych
Ubikacje w Japonii

Ubikacje w Japonii – istnieją dwa rodzaje ubikacji powszechnie spotykanych w Japonii. Pierwszy i zarazem najstarszy to prosta ubikacja kucana, która nadal jest powszechna wśród ubikacji publicznych. Po II wojnie światowej upowszechnił się drugi rodzaj: współczesne muszle klozetowe (ubikacje w stylu zachodnim) i pisuary. W toaletach w stylu zachodnim stosowane jest połączenie muszli klozetowej z bidetem. Według danych z 2004 roku są one zainstalowane w ponad połowie japońskich gospodarstw domowych. W Japonii ten typ ubikacji jest popularnie nazywany washletem (jap. ウォシュレット woshuretto), po marce Toto Ltd, i posiada zaawansowane wyposażenie, które jest rzadko spotykane poza Azją. W zależności od konkretnego modelu washlet taki może być zaprojektowany do: automatycznego podnoszenia i opuszczania deski sedesowej; mycia odbytu lub sromu; suszenia ciepłym powietrzem; samoczynnego spłukiwania.

context: Tradycyjna japońska ubikacja to ubikacja kucana, znana również jako ubikacja azjatycka, ponieważ podobne ubikacje są powszechne w całej Azji. Ubikacja kucana różni się od ubikacji zachodnich budową i sposobem użytkowania. Wygląda jak pisuar obrócony o 180 stopni i wbudowany w podłogę. Większość tego rodzaju toalet zrobiona jest z porcelany, choć w niektórych przypadkach (np. w pociągach), używana jest również stal nierdzewna. Zamiast siadać, użytkownik kuca nad ubikacją twarzą w stronę ściany z tyłu pomieszczenia. W odróżnieniu od zachodnich ubikacji odchody zbierają się w płytkiej niecce, zamiast w wypełnionej wodą miednicy. Pozostały osprzęt (taki jak zbiornik wody, spłuczka) może być taki sam jak w zachodnich ubikacjach. Spłukiwanie wody powoduje przepłynięcie odchodów z niecki do pośredniego zbiornika, z którego później odprowadzane są do kanalizacji. Spłuczkę obsługuje się często tak samo jak w ubikacjach zachodnich, choć można się spotkać z uchwytem, który należy pociągnąć, lub pedałem nożnym. Wiele japońskich ubikacji posiada dwa rodzaje spłukiwania mały (jap. 小) i duży (jap. 大). Różnica polega na ilości użytej wody. Pierwszy jest przeznaczony dla moczu (jap. 小便 shōben; dosł. „małe wydalanie”), a drugi dla kału (jap. 大便 daiben; dosł. „duże wydalanie”). Dźwignia jest często ustawiona na ustawienie „małe”, aby zapewnić ciągły dźwięk kamuflujący dla zapewnienia prywatności.
qas: question: Czy tradycyjna japońska ubikacja różni się od tych, które spotyka się w innych krajach azjatyckich?
answers: text: Tradycyjna japońska ubikacja to ubikacja kucana, znana również jako ubikacja azjatycka, ponieważ podobne ubikacje są powszechne w całej Azji
generative_answer: nie

question: Do czego można by przyrównać wygląd tradycyjnej ubikacji japońskiej?
answers: text: pisuar obrócony o 180 stopni i wbudowany w podłogę
generative_answer: pisuaru obróconego o 180 stopni i wbudowanego w podłogę

question: Czy wszystkie tradycyjne ubikacje japońskie zbudowane są z porcelany?
answers: text: Większość tego rodzaju toalet zrobiona jest z porcelany
generative_answer: nie

question: Na czym polega różnica między dwoma rodzajami spłukiwania występującymi w ubikacjach kucanych?
answers: text: ilości użytej wody
generative_answer: ilości użytej wody
Poliandria w Tybecie

Poliandria w Tybecie – tybetańska tradycja małżeństwa kilku mężczyzn z jedną kobietą, zwykle w formie związku między braćmi i wspólną żoną (tzw. poliandria braterska) albo jako małżeństwo między ojcem i synami, a jego następną żoną (tzw. poliandria dwupokoleniowa). Rzadziej występujący wariant w formie wspólnego związku małżeńskiego między braćmi i dwiema kobietami jest nazywany poliginandrią.

context: Poliandria braterska jest tradycyjną formą małżeństwa, faworyzowaną obecnie na wsi, poprzednio była często spotykana wśród tre-ba. Małżeństwa poliandryczne zawsze aranżowali rodzice, jeszcze we wczesnym dzieciństwie przyszłych małżonków. O zawieraniu małżeństw wśród tre-ba decydowały względy polepszenia bytu rodziny, więc preferencje małżonków nie były brane pod uwagę, obecnie ostre sprzeciwy starszych dzieci są zazwyczaj uwzględniane. Najstarszy brat sprawował funkcję abo w poliandrycznej rodzinie spowinowaconej, jednak wszyscy bracia pracowali pospołu, na równi i posiadali te same uprawnienia seksualne do wspólnej żony, która z kolei musiała traktować ich jednakowo.
qas: question: Czy na terenach miejskich praktykuje się poliandrię braterską?
plausible_answers: text: Poliandria braterska jest tradycyjną formą małżeństwa, faworyzowaną obecnie na wsi
generative_answer: tak

question: Czy małżonkowie według poliandrii braterskiej sami decydowali o wyborze małżonka?
answers: text: Małżeństwa poliandryczne zawsze aranżowali rodzice
generative_answer: nie

question: Kiedy dochodzi do zawarcia umowy małżeńskiej w myśl poliandrii braterskiej?
answers: text: we wczesnym dzieciństwie przyszłych małżonków
generative_answer: we wczesnym dzieciństwie przyszłych małżonków

question: Jaki był pierwotnie jedyny warunek brany pod uwagę przy wyborze partnera w poliandrii braterskiej?
answers: text: polepszenia bytu rodziny
generative_answer: polepszenia bytu rodziny

question: Czy obecnie nadal nie bierze się pod uwagę sprzeciwu małżonków wobec małżeństwa?
answers: text: obecnie ostre sprzeciwy starszych dzieci są zazwyczaj uwzględniane
generative_answer: nie
Łuck

Łuck (ukr. Луцьк, Łućk) – miasto na Ukrainie, nad Styrem, siedziba administracyjna obwodu wołyńskiego i rejonu łuckiego. Liczy ok. 221 tys. mieszkańców. Historyczna stolica Wołynia.

context: Podczas okupacji niemieckiej Polacy w Łucku byli poddani presji Ukraińców kolaborujących z okupantem. W kwietniu 1943 roku delegacja ukraińska pod przewodnictwem adwokata Jurija Czerewki złożyła na ręce niemieckiego gebietskomisarza urzędującego w Łucku petycję, w której znalazła się prośba o założenie w tym mieście „getta” dla ludności polskiej. 11 sierpnia 1943 r. w wyniku donosów ukraińskich Kripo aresztowało 50 przedstawicieli polskiej inteligencji (w tym zastępcę wołyńskiego Delegata Rządu na Kraj), z czego 30 osób rozstrzelano dwa miesiące później. Wojskowy Sąd Specjalny AK wydał 6 wyroków śmierci na najbardziej aktywnych kolaborantów; 4 z nich wykonano, w tym na J. Czerewce.
qas: question: Czy Ukraińcy w Łucku w czasie okupacji trzymali z Polakami?
answers: text: Podczas okupacji niemieckiej Polacy w Łucku byli poddani presji Ukraińców kolaborujących z okupantem
generative_answer: nie

question: Czego pragnęła delegacja ukraińska w kwietniu 1943?
answers: text: „getta” dla ludności polskiej
generative_answer: „getta” dla ludności polskiej

question: Kto stał na czele delegacji ukraińskiej w kwietniu 1943?
answers: text: Jurija Czerewki
generative_answer: Jurij Czerewka

question: Kto miał decydować o istnieniu getta polskiego w Łucku?
answers: text: gebietskomisarza
generative_answer: gebietskomisarz

question: Ilu Polaków zginęło ogółem w Łucku?
plausible_answers: text: 30
generative_answer: 30