clarin-pl/poquad huggingface dataset:
Rhätische Bahn

Rhätische Bahn (oznaczenie RhB, wł. Ferrovia retica, rm. Viafier retica, pol. Kolej Retycka lub Koleje Retyckie) – szwajcarski wąskotorowy przewoźnik kolejowy oraz zarządca infrastruktury z siedzibą w Chur. Spółka obsługuje głównie połączenia regionalne na terenie Gryzonii, a także częściowo na terytorium Włoch.
Pierwsze trasy wchodzące w skład obecnej sieci Kolei Retyckich zostały oddane do użytku w latach 80. XIX w. Od tego czasu siatka kolejowa została powiększona do 384 km poprzez rozbudowę oraz wchłonięcie mniejszych spółek kolejowych. Sieć jest w 100% zelektryfikowana. Ponad 30% sieci znajduje się na wysokości powyżej 1500 m n.p.m., a w najwyższym punkcie trasa przebiega 2253 m n.p.m.
W 2008 r. linie kolejowe przez przełęcze Albula oraz Bernina zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO, będąc jednym z trzech znajdujących się na niej zabytków kolejowych. Przez te doliny przebiegają m.in. trasy Bernina Express oraz Glacier Express – uruchamianych przez spółkę pociągów pospiesznych z wagonami panoramicznymi.

context: Pod koniec lat 30. XX wieku spółki kolejowe w Gryzonii borykały się z kłopotami finansowymi związanymi z kryzysem w branży turystycznej oraz koniecznością przeprowadzenia modernizacji infrastruktury i taboru kolejowego. Przedsiębiorstwa złożyły wniosek o pomoc finansową ze strony rządu. Warunkiem była konsolidacja przedsiębiorstw w jedno. W związku z tym 26 października 1941 r. udziałowcy Kolei Retyckich oraz kolei Chur – Arosa i Bellinzona – Mesocco doszli do porozumienia, na mocy którego od 1 stycznia 1942 koleje te weszły w skład RhB. W latach 1942–1944 stopniowo RhB przejmowały także zarządzanie infrastrukturą, a później także taborem kolei przez przełęcz Bernina.
qas: question: Jakie czynniki miały wpływ na problemy finansowe tamtejszych przedsiębiorstw kolejowych?
answers: text: kryzysem w branży turystycznej oraz koniecznością przeprowadzenia modernizacji infrastruktury i taboru kolejowego
generative_answer: kryzys w branży turystycznej oraz konieczność przeprowadzenia modernizacji infrastruktury i taboru kolejowego

question: Jaki krok wykonały spółki kolejowe w ramach przeciwdziałania problemom finansowym?
answers: text: złożyły wniosek o pomoc finansową ze strony rządu
generative_answer: złożyły wniosek o pomoc finansową ze strony rządu

question: Jaki warunek postawił spółkom ubiegającym się o pomoc finansową rząd?
answers: text: konsolidacja przedsiębiorstw w jedno
generative_answer: konsolidacji przedsiębiorstw w jedno

question: Jakie przedsiębiorstwa połączyły się z Rhätische Bahn na początku 1942 roku?
answers: text: Kolei Retyckich oraz kolei Chur – Arosa i Bellinzona – Mesocco
generative_answer: Koleje Retyckie oraz koleje Chur – Arosa i Bellinzona – Mesocco
Peter Jackson’s King Kong

Peter Jackson’s King Kong – komputerowa przygodowa gra akcji na podstawie filmu King Kong, wyprodukowana i wydana w 2005 roku przez Ubisoft. Adaptacja filmu w reżyserii Petera Jacksona (notabene powstałego na podstawie produkcji Meriana C. Coopera i Ernesta Schoedsacka z 1933 roku) pozwala graczowi się wcielać na przemian w dwie postacie. W części poziomów gracz uosabia Jacka Driscolla, członka ekipy filmowej wysłanej na tajemniczą Wyspę Czaszki w poszukiwaniu bestii zwanej King Kongiem, w części zaś – tytułową postać, która porywa aktorkę Ann Darrow.
Peter Jackson's King Kong został opracowany przez studio Ubisoft Montpellier na czele z dyrektorem kreatywnym Michelem Ancelem oraz producentem Xavierem Poix. W porównaniu z pierwowzorem filmowym akcja gry pozbawiona jest prologu dziejącego się w Nowym Jorku, a jej przebieg odbywa się w całości za pośrednictwem renderowanego silnika graficznego. Choć francuskojęzyczni krytycy okazywali rozczarowanie utworem Ancela, w Stanach Zjednoczonych King Kong okazał się sukcesem komercyjnym opiewającym na 4,5 miliona sprzedanych egzemplarzy, zdobywając poklask ze strony tamtejszych krytyków oraz trzy nagrody Spike Video Game Awards.

context: Pierwsze spotkanie Ancela z Jacksonem odbyło się w styczniu 2004 roku, tuż przed ceremonią wręczenia Oscarów, na której Jackson zjawił się ze względu na wielokrotną nominację wyreżyserowanego przezeń filmu Władca Pierścieni: Powrót króla. Przyszły reżyser filmu King Kong pogratulował Ancelowi ukończenia Beyond Good & Evil, ten zaś przedstawił mu zarys planowanej gry, wedle którego gracz kierowałby na przemian słabym fizycznie człowiekiem a potężnym King Kongiem. Szczegóły projektu ekipa Ubisoft Montpellier omówiła z Jacksonem już podczas wizyty u niego w nowozelandzkim Wellingtonie.
qas: question: Jaka wytwórnia podjęła się produkcji gry na bazie filmu King Kong?
answers: text: Ubisoft Montpellier
generative_answer: Ubisoft Montpellier

question: Kto wyreżyserował King Konga?
answers: text: Jackson
generative_answer: Jackson

question: Kiedy Ancel poznał Jacksona?
answers: text: w styczniu 2004 roku
generative_answer: w styczniu 2004 roku

question: Gdzie powstały szczegóły gry King Kong?
answers: text: w nowozelandzkim Wellingtonie
generative_answer: w nowozelandzkim Wellingtonie

question: Czy Jackson zdobył Oscara?
plausible_answers: text: przed ceremonią wręczenia Oscarów, na której Jackson zjawił się ze względu na wielokrotną nominację wyreżyserowanego przezeń filmu Władca Pierścieni: Powrót króla
generative_answer: tak
Leszek Moczulski

Leszek Moczulski, właśc. Robert Leszek Moczulski (ur. 7 czerwca 1930 w Warszawie) – polski dziennikarz, publicysta, polityk, historyk i geopolityk, doktor habilitowany nauk humanistycznych. Kandydat na urząd prezydenta RP w wyborach w 1990.
Działacz opozycji w okresie PRL, wielokrotnie aresztowany, łącznie przez około sześć lat więziony w tym okresie z przyczyn politycznych. Współzałożyciel Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela, założyciel i wieloletni przywódca Konfederacji Polski Niepodległej. Poseł na Sejm I i II kadencji.
Używał pseudonimów Lem, Leszek Karpatowicz, Natalia Naruszewicz, Rt., Robert Trzywdar.

context: We wrześniu tego samego roku założył Konfederację Polski Niepodległej, którą kierował w okresie PRL i następnie w III RP przez ponad 20 lat. Równocześnie współpracował z Wolnymi Związkami Zawodowymi Wybrzeża, dostarczając prasę i pisząc pozwy do sądu, m.in. w obronie Anny Walentynowicz. W lutym 1980 był jedną z ośmiu osób, które KPN bez powodzenia usiłowała zarejestrować jako kandydatów w wyborach do Sejmu PRL. W sierpniu tego samego roku przebywał w Gdańsku, opracował broszurę Walka strajkowa w Polsce – rok 1980, stanowiącą szeroką instrukcję dla strajkujących robotników. 20 sierpnia 1980 Moczulski został tymczasowo aresztowany, zwolniono go 1 września 1980 po podpisaniu porozumień sierpniowych (przewidujących uwolnienie wszystkich więźniów politycznych). Już 23 września 1980 został ponownie aresztowany; od tego czasu przebywał w więzieniu (z kilkoma przerwami) do czasu ogłoszenia amnestii w lipcu 1986. Pretekstem do jego zatrzymania stał się wywiad udzielony zachodnioniemieckiemu dziennikowi „Der Spiegel”. Wkrótce po aresztowaniu we wrześniu 1980 oświadczenia domagające się uwolnienia Leszka Moczulskiego wydały KPN, KSS KOR, RMP i ROPCiO, a Ruch Wolnych Demokratów wystosował w tej sprawie list do MSW. Leszek Moczulski został zwolniony 6 czerwca 1981 (na okres do 9 lipca 1981) po akcjach protestacyjnych zorganizowanych przez Komitety Obrony Więzionych za Przekonania oraz działaniach prymasa Stefana Wyszyńskiego.
qas: question: Na czele jakiej partii Moczulski stał ponad 20 lat?
answers: text: Konfederację Polski Niepodległej
generative_answer: Konfederację Polski Niepodległej

question: Ile dokładnie czasu Moczulski zarządzał KPN?
plausible_answers: text: 20 lat
generative_answer: 20 lat

question: Autorem jakiego jedynego pozwu sądowego był Moczulski?
plausible_answers: text: obronie Anny Walentynowicz
generative_answer: obronie Anny Walentynowicz

question: Czy KPN weszła w 1980 do sejmu?
answers: text: bez powodzenia usiłowała zarejestrować jako kandydatów w wyborach do Sejmu PRL
generative_answer: nie

question: Jaki powód aresztowania Moczulskiego ogłoszono w 1980?
answers: text: wywiad udzielony zachodnioniemieckiemu dziennikowi „Der Spiegel”
generative_answer: wywiad udzielony zachodnioniemieckiemu dziennikowi „Der Spiegel”
Art-B

Art-B (skrót od Artystyczny Biznes) – polska spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Cieszynie, później z siedzibą Biura Krajowego spółki w Warszawie, założona przez Bogusława Bagsika i Andrzeja Gąsiorowskiego, działająca w latach 1989–1991.
Według mediów współwłaścicielem „Art-B” był Izraelczyk Meir Bar, co nigdy nie zostało wiarygodnie potwierdzone. Firma zasłynęła za sprawą wykorzystania oscylatora ekonomicznego, dzięki któremu właścicielom udawało się kilkadziesiąt razy oprocentowywać w bankach tę samą wpłatę (tzw. „afera Art-B”).

context: W nocy z 31 lipca na 1 sierpnia 1991 obaj właściciele wyjechali do Izraela, gdzie później Gąsiorowski otrzymał obywatelstwo, natomiast Bagsik był obywatelem Izraela od 1990 roku (od urodzenia posiada również obywatelstwo Niemiec). Gąsiorowski nie został do dziś ujęty, Bagsik został aresztowany w 1994 roku w Szwajcarii, na podstawie wniosku o ekstradycję wydany Polsce w 1996 roku i skazany w 2000 roku. W 2004 roku przedterminowo wyszedł na wolność. Przegrał wszystkie odwołania od wyroków przed polskimi sądami, ostatecznie wniósł skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu (do dzisiaj nierozpoznana). Zarzuty dla Gąsiorowskiego i Bagsika dotyczą oszustw wobec „systemu bankowego” na sumę 4,2 biliona starych złotych, czyli 420 mln PLN.
qas: question: Kiedy Gąsiorowski uzyskał obywatelstwo Izraela?
plausible_answers: text: W nocy z 31 lipca na 1 sierpnia 1991
generative_answer: W nocy z 31 lipca na 1 sierpnia 1991

question: Jakie obywatelstwa posiadał Bagsik w 1991?
answers: text: Izraela od 1990 roku (od urodzenia posiada również obywatelstwo Niemiec
generative_answer: Izraela i Niemiec

question: Czy władzom udało się złapać Gąsiorowskiego?
answers: text: Gąsiorowski nie został do dziś ujęty
generative_answer: nie

question: W którym roku zapadł wyrok w sprawie Bagsika?
answers: text: 2000
generative_answer: 2000

question: Jakie zarzuty postawiono Bagsikowi i Gąsiorowskiemu?
answers: text: oszustw wobec „systemu bankowego”
generative_answer: oszustw wobec „systemu bankowego”
Stwardnienie zanikowe boczne-parkinsonizm/zespół otępienny

Stwardnienie zanikowe boczne-parkinsonizm/zespół otępienny (stwardnienie zanikowe boczne zachodniego Pacyfiku, ang. amyotrophic lateral sclerosis-parkinsonism/dementia complex (of Guam), Guam disease, Lytico-Bodig disease, Western Pacific amyotrophic lateral sclerosis-parkinsonism/dementia complex) – choroba neurodegeneracyjna o niewyjaśnionej etiologii.
Choroba może przyjmować dwie postaci, często występujące obok siebie u członków tej samej rodziny lub u jednej osoby: podobną do stwardnienia zanikowego bocznego (ang. amyotrophic lateral sclerosis, ALS) i podobną do choroby Parkinsona z cechami otępienia.
Choroba jest szczególnie częsta u plemienia Czamorro zamieszkującego wyspę Guam, w którego języku pierwsza z postaci choroby nazywana była lytico, a druga – bodig. Chorobę opisano również na półwyspie Kii w Japonii, gdzie określana była jako choroba Murō, i w zachodniej części Nowej Gwinei (Irian Jaya).
W patogenezie schorzenia postulowano udział neurotoksyn sagowca Cycas circinalis (C. micronesica), zwłaszcza β-metylamino-L-alaniny (BMAA), zawartej także w mięsie żywiących się nasionami sagowca nietoperzy. Być może predyspozycja do niej uwarunkowana jest mutacjami w genie TRPM7 kodującym białko kanału jonowego.

context: Nie ma swoistego leczenia dla ALS/PDC. Rokowanie w ALS/PDC i G-ALS jest bez wyjątku złe; chorzy umierają z powodu powikłań typowych dla stwardnienia zanikowego bocznego, głównie niewydolności oddechowej. U japońskich pacjentów średnia przeżycia od momentu rozpoznania wynosiła nieco ponad 6 lat. W PDC leczenie polega na fizjoterapii i podawaniu lewodopy; pacjenci często bardzo dobrze reagują na lek, podobnie jak w parkinsonizmie pozapalnym, jednak wcześnie (czasem od samego początku) występują fluktuacje (on-off) lub tiki. Podkreśla się rolę opieki i akceptacji ze strony rodziny.
qas: question: Czy istnieje skuteczny sposób terapii osób z ALS/PDC?
answers: text: Nie ma swoistego leczenia dla ALS/PDC
generative_answer: nie

question: Z powodu jakiej niewydolności umierają wszyscy pacjenci z ALS/PDC?
plausible_answers: text: oddechowej
generative_answer: oddechowej

question: Czy bywają pacjenci z ALS/PDC którzy otrzymują dobre rokowania?
answers: text: Rokowanie w ALS/PDC i G-ALS jest bez wyjątku złe
generative_answer: nie

question: W jakim wieku umierają pacjenci z ALS/PDC, zdiagnozowani w Japonii?
plausible_answers: text: 6 lat
generative_answer: 6 lat

question: Jakie są skutki uboczne stosowania lewodopy?
answers: text: fluktuacje (on-off) lub tiki
generative_answer: fluktuacje (on-off) lub tiki
Kimagure Orange Road

Kimagure Orange Road (jap. きまぐれオレンジ☆ロード Kimagure Orenji Rōdo; skrótowo KOR) – shōnen-manga autorstwa Izumi Matsumoto, publikowana w latach 1984–1987 w magazynie „Shūkan Shōnen Jump”. Fabuła serii opowiada o perypetiach trójki nastolatków połączonych w trójkącie miłosnym.
Manga została zaadaptowana przez studio Pierrot na 48-odcinkowy serial anime, który emitowany był na antenie Nippon Television w latach 1987–1988. Na podstawie serii powstały również dwa filmy pełnometrażowe (które swoją premierę miały w 1988 i 1996) oraz 8 odcinków OVA.
Zarówno manga, jak i anime, spotkały się z bardzo dobrym przyjęciem ze strony odbiorców i krytyków. Manga sprzedała się w 20 milionach egzemplarzy, a serial anime okazał się jednym z większych sukcesów lat 80. Seria uważana jest za pierwowzór komedii romantycznych z rodzaju shōnen, zaś jedna z jej głównych bohaterek – za jedną z pierwszych postaci tsundere w historii mangi i anime. Kimagure Orange Road jest również uznawane za serię, która przyczyniła się do spopularyzowania japońskiego komiksu i animacji w Europie, wraz z serią Dragon Ball.

context: Che Gilson, w recenzji pierwszego angielskiego wydania mangi dla czasopisma Otaku USA, określił Kimagure Orange Road mianem „przyjemnej i klasycznej”. Pochwalił mangę za jej prostotę, oprawę graficzną oraz bohaterów. W opinii Jasona Thompsona seria porusza tematy bardzo bliskie rzeczywistości, gdyż „opowiada o pierwszej miłości i niezdecydowaniu, o zatartych granicach między miłością a przyjaźnią”. Uznał mangę za jedną z nielicznych z rodzaju shōnen, której fabuła koncentruje się wyłącznie wokół trzech, głównych bohaterów i nigdy nie przeradza się w harem. Stwierdził też, że oprawa graficzna mangi nie jest początkowo najlepsza, lecz poprawia się wraz z biegiem serii.
qas: question: Co docenił w tej mandze Gilson?
answers: text: prostotę, oprawę graficzną oraz bohaterów
generative_answer: prostotę, oprawę graficzną oraz bohaterów

question: Do jakiego rodzaju zalicza się tę mangę?
answers: text: shōnen
generative_answer: shōnen

question: Czy według Thompsona ta serii wyróżnia się na tle innych zbliżonych do niej gatunkowo?
answers: text: Uznał mangę za jedną z nielicznych z rodzaju shōnen, której fabuła koncentruje się wyłącznie wokół trzech, głównych bohaterów i nigdy nie przeradza się w harem
generative_answer: tak

question: Czy wszyscy recenzenci uważali, że ta seria od początku zachwyca oprawą graficzną?
answers: text: Stwierdził też, że oprawa graficzna mangi nie jest początkowo najlepsza, lecz poprawia się wraz z biegiem serii
generative_answer: Stwierdził też, że oprawa graficzna mangi nie jest początkowo najlepsza, lecz poprawia się wraz z biegiem serii

question: Dlaczego Thompson uważa, że fabuła tej mangi jest bardzo przyziemna?
answers: text: gdyż „opowiada o pierwszej miłości i niezdecydowaniu, o zatartych granicach między miłością a przyjaźnią”
generative_answer: gdyż „opowiada o pierwszej miłości i niezdecydowaniu, o zatartych granicach między miłością a przyjaźnią”
Bantam BRC

Bantam BRC – samochód osobowo-terenowy konstrukcji amerykańskiej z okresu II wojny światowej, skonstruowany w 1940 roku, pierwowzór jeepa. Zbudowany w stosunkowo niewielkiej liczbie egzemplarzy, używany był przez USA, Wielką Brytanię i ZSRR. Podstawowa wersja modelu to BRC-40 (ang. Bantam Reconnaissance Car 40).

context: Jeszcze przed dostawą samochodów przedseryjnych, Bantam otrzymał zamówienie armii amerykańskiej na budowę serii 1350 ulepszonych samochodów, a następnie jeszcze 72, z tego 22 ze wszystkimi kołami skrętnymi. Seryjne samochody oznaczono jako BRC-40 (1940, Bantam Reconnaissance Car – Samochód Rozpoznawczy Bantam). Zmienił się ich wygląd – główną różnicą była preferowana przez armię płaska, szersza maska silnika, z płaską kratą osłony chłodnicy, na wzór samochodów Ford GP. Reflektory pozostały jednak montowane na błotnikach, częściowo w nich zagłębione. Oprócz umieszczenia reflektorów, główną różnicą wizualną od Fordów GP i Willysów pozostały prostokątne błotniki przednie, z zaokrąglonym rogiem. Zbiornik paliwa przeniesiono z tylnej części pojazdu pod siedzenie kierowcy. Szyba przednia stała się solidniejsza, dzielona na dwie. Cena samochodów spadła z 1123 dolarów za pierwsze 500 sztuk do 938 dolarów.
qas: question: Czy każdy z samochodów zamówionych przez amerykańskie wojsko miał posiadać pełny zestaw skrętnych kół?
answers: text: Bantam otrzymał zamówienie armii amerykańskiej na budowę serii 1350 ulepszonych samochodów, a następnie jeszcze 72, z tego 22 ze wszystkimi kołami skrętnymi
generative_answer: nie

question: Jakie oznaczenie nadano samochodom zbudowanym w ramach zamówienia amerykańskiej armii?
answers: text: BRC-40
generative_answer: BRC-40

question: Jaka była podstawowa cecha wyróżniająca samochody wyprodukowane dla amerykańskiej armii na tle innych pojazdów tego typu?
answers: text: preferowana przez armię płaska, szersza maska silnika, z płaską kratą osłony chłodnicy
generative_answer: preferowana przez armię płaska, szersza maska silnika, z płaską kratą osłony chłodnicy

question: W którym miejscu samochodów oznaczonych jako BRC-40 zamontowano reflektory?
answers: text: na błotnikach
generative_answer: na błotnikach

question: Jak, w ramach produkcji poszczególnych samochodów oznaczonych jako BRC-40, zmieniła się lokalizacja baku paliwa?
plausible_answers: text: Zbiornik paliwa przeniesiono z tylnej części pojazdu pod siedzenie kierowcy
generative_answer: Zbiornik paliwa przeniesiono z tylnej części pojazdu pod siedzenie kierowcy
Ingvar Kamprad

Feodor Ingvar Kamprad (ur. 30 marca 1926 w Pjätteryd, zm. 27 stycznia 2018 w Liatorp) – szwedzki przemysłowiec, założyciel i wieloletni prezes IKEA.
W 2013 roku Forbes szacował jego majątek na 3,3 mld USD. Do 2010 roku był najbogatszym Szwedem z majątkiem ok. 23 mld USD, ale swoje akcje przetransferował do fundacji i swoich synów.
4 października 2013 roku otrzymał tytuł doktora honoris causa Akademii Leona Koźmińskiego w Warszawie.

context: Poza pamiątkowym zegarem i krzesłem po matce praktycznie całe umeblowanie jego domu pochodzi z Ikei. Kamprad znany był ze skromnego i oszczędnego trybu życia. W Szwajcarii mieszkał w skromnym domu, jadał na stołówce, jeździł wiekowym Volvo, latał samolotami rejsowymi. Jako menedżer był oskarżany o unikanie opodatkowania, także prywatnie osiedlając się w Szwajcarii, tworząc rozbudowaną sieć spółek, holdingów i fundacji. Większość majątku sieci IKEA należy do zarejestrowanej w Holandii fundacji Stichting INGKA (od 1982) i holdingu INGKA – sklepy i fabryki oraz działającej w Liechtensteinie fundacji Interogo (1989) i holdingu Inter IKEA – franczyza i znaki towarowe. Agencja Bloomberg szacowała jego majątek na ponad 40 mld USD w 2014 (9. w rankingu). W 2014 roku Ingvara wraz z trójką synów uznano za najbogatszych „Szwajcarów” z łącznym majątkiem wartym 42 mld CHF. Oficjalnie przeszedł na emeryturę w 2013 w wieku 87 lat. W 2014 r. przeprowadził się na stałe do Szwecji i mieszkał tam aż do swojej śmierci w 2018 roku.
qas: question: Jakie przedmioty w jego mieszkaniu nie zostały zakupione w Ikei?
answers: text: pamiątkowym zegarem i krzesłem po matce
generative_answer: pamiątkowy zegar i krzesło po matce

question: Jak wyglądał jego styl życia, kiedy żył w Szwajcarii?
answers: text: mieszkał w skromnym domu, jadał na stołówce, jeździł wiekowym Volvo, latał samolotami rejsowymi
generative_answer: mieszkał w skromnym domu, jadał na stołówce, jeździł wiekowym Volvo, latał samolotami rejsowymi

question: O co został oskarżony Feodor Kamprad w ramach pełnienia przez niego funkcji menadżera?
answers: text: unikanie opodatkowania
generative_answer: unikanie opodatkowania

question: Jakie przedsiębiorstwa posiadają największą część majątku Ikei?
answers: text: fundacji Stichting INGKA (od 1982) i holdingu INGKA
generative_answer: fundacja Stichting INGKA (od 1982) i holding INGKA

question: Czy syn Ingvara umarł w Szwajcarii?
plausible_answers: text: W 2014 r. przeprowadził się na stałe do Szwecji i mieszkał tam aż do swojej śmierci w 2018 roku
generative_answer: nie
Aleksandar Vuković

Aleksandar Vuković (wym. [aɫɛks̪ǎn̪d̪aɾ ʋûːkɔʋit͡ɕ]; cyr. Александар Вуковић, ur. 25 sierpnia 1979 w Banja Luce) – jugosłowiański i serbski piłkarz, który w czasie swojej kariery występował na pozycji pomocnika oraz trener piłkarski. Prócz serbskiego posiada również obywatelstwo polskie.

context: Po objęciu stanowiska trenera przez Jana Urbana w czerwcu 2007, Vuković został kapitanem drużyny. Rok później sięgnął po Puchar kraju, zaś na początku sezonu 2008/2009 wraz z Legią wygrał Superpuchar Polski. Kilka dni po tym sukcesie rozpoczął negocjacje w sprawie nowego kontraktu. Rozmowy nie przebiegały jednak spokojnie. Po jednym ze sparingowych spotkań na obozie w Szwajcarii Vuković oddał opaskę kapitańską i oznajmił, że chce odejść z klubu. 8 grudnia 2008 rozwiązał umowę z Wojskowymi. Niecałe dwa tygodnie później związał się z AÓ Iraklís. Po zmianie na stanowisku trenera greckiego zespołu, gdy Makisa Katsavakisa zastąpił Oleg Protasow, Serb stracił miejsce w składzie.
qas: question: W którym roku Urban został trenerem Legii?
answers: text: 2007
generative_answer: 2007

question: Jaką rolę przypisał Urban Vukoviciowi?
answers: text: kapitanem drużyny
generative_answer: kapitana drużyny

question: Kiedy Vuković rozwiązał umowę z Legią?
answers: text: 8 grudnia 2008
generative_answer: 8 grudnia 2008

question: Jaki trener pozbawił Vukovicia miejsca w składzie AÓ Iraklís?
answers: text: Oleg Protasow
generative_answer: Oleg Protasow

question: Kiedy Vuković wygrał grecki superpuchar?
plausible_answers: text: na początku sezonu 2008/2009
generative_answer: na początku sezonu 2008/2009