clarin-pl/poquad huggingface dataset:
Sebastian Kurz

Sebastian Kurz (ur. 27 sierpnia 1986 w Wiedniu) – austriacki polityk, deputowany krajowy, w latach 2013–2017 minister spraw zagranicznych, w latach 2017–2019 i 2020–2021 kanclerz Austrii, były lider Austriackiej Partii Ludowej (ÖVP).

context: 9 października 2021 ogłosił rezygnację z urzędu kanclerza. Doszło do tego wkrótce po przeszukaniu przez śledczych biur kanclerza i partii w ramach postępowania dotyczącego defraudacji funduszy publicznych. Zakończył urzędowanie 11 października tegoż roku, gdy na czele rządu stanął rekomendowany przez niego Alexander Schallenberg. Objął kierownictwo frakcji poselskiej ludowców, jednakże 2 grudnia 2021 zapowiedział wycofanie się z działalności politycznej, w tym odejście z funkcji partyjnych. Następnego dnia ÖVP na swojego lidera i przyszłego kanclerza rekomendowała Karla Nehammera.
qas: question: Jaki był powód przeszukania biura kanclerza Kurza w 2021 roku?
answers: text: postępowania dotyczącego defraudacji funduszy publicznych
generative_answer: Postępowanie dotyczące defraudacji funduszy publicznych

question: Kiedy Sebastian Kurz przestał pełnić funkcję Kanclerza Austrii?
answers: text: 11 października tegoż roku
generative_answer: 11 października 2021 roku

question: Kto zastąpił Schallenberga na stanowisku kanclerza?
plausible_answers: text: Karla Nehammera
generative_answer: Karla Nehammera

question: Jakiej frakcji parlamentarnej przewodniczył Alexander Schallenberg?
plausible_answers: text: ludowców
generative_answer: ludowców

question: Kiedy Karl Nehammer objął funkcję kanclerza?
plausible_answers: text: Następnego dnia
generative_answer: Następnego dnia

context: Konsekwencją afery był rozpad koalicji. 22 maja 2019 odwołano wszystkich ministrów rekomendowanych przez FPÖ (z wyjątkiem bezpartyjnej minister spraw zagranicznych). 27 maja 2019, dzień po zwycięskich dla ludowców eurowyborach, parlament głosami SPÖ i niedawnego koalicjanta przegłosował wobec jego rządu wotum nieufności, co rozpoczęło procedurę dymisji gabinetu. Następnego dnia Sebastian Kurz został odwołany, a obowiązki kanclerza tymczasowo przejął Hartwig Löger (kilka dni później kanclerzem została Brigitte Bierlein). Ostatecznie we wrześniu doszło do przedterminowych wyborów, które ludowcy ponownie wygrali. Sebastian Kurz uzyskał mandat posła XXVII kadencji.
qas: question: Kiedy każdy minister polecany przez FPÖ został odwołany?
answers: text: 22 maja 2019
generative_answer: 22 maja 2019

question: Kto nie został objęty odwołaniem z 22 maja 2019?
answers: text: bezpartyjnej minister spraw zagranicznych
generative_answer: bezpartyjna minister spraw zagranicznych

question: Jaka była przyczyna dymisji gabinetu w 2019?
answers: text: wotum nieufności
generative_answer: wotum nieufności

question: Kiedy ludowcy wygrali eurowybory?
answers: text: 27 maja 2019, dzień po
generative_answer: 28 maja 2019

question: Przez ile kadencji Kurz sprawował urząd posła?
plausible_answers: text: XXVII
generative_answer: XXVII
Harold Wilson

James Harold Wilson (ur. 11 marca 1916 w Huddersfield, zm. 24 maja 1995 w Londynie) – polityk brytyjskiej Partii Pracy, premier Wielkiej Brytanii w okresie od 16 października 1964 do 19 czerwca 1970 oraz ponownie od 4 marca 1974 do 5 kwietnia 1976.
Za rządów Wilsona nastąpił gwałtowny zwrot w polityce państwa w stosunku do związków zawodowych i organizacji pracodawców. Zatwierdzono także ustawę mającą zapobiegać dyskryminacji ze względu na płeć. Wielka Brytania wpadła jednak w kryzys finansowy. Kolejne problemy wywołała jednostronna deklaracja niepodległości ogłoszona przez białą mniejszość w Rodezji oraz walki w Irlandii Północnej. Spowodowało to utratę na cztery lata władzy przez Partię Pracy.
Wilson powrócił na fotel premiera, ale w 1976 nagle i niespodziewanie złożył dymisję, podobno ze względu na stan zdrowia. Dziś natomiast bardziej prawdopodobnym jest, że dymisję wymusił brytyjski kontrwywiad MI5, który miał Wilsonowi za złe głównie politykę pojednania z Irlandią. Jeden z byłych agentów ujawnił, że MI5 organizował strajk powszechny w Irlandii Północnej, by zachwiać rządem Wilsona, a także że przy pomocy usłużnych dziennikarzy sugerowano, że premier jest agentem KGB. W ostatnich latach życia dosięgła go choroba Alzheimera.

context: Jako lider laburzystów Wilson poświęcił się odbudowie wizerunku Partii Pracy jako partii zwartej i godnej zaufania. W manifeście wyborczym z 1963 r. postulował innowację technologiczną i przemysłową, skuteczność na wszystkich poziomach administracji i otwarcie na młode pokolenie. Wilsonowi sprzyjały podziały w łonie Partii Konserwatywnej i skandale w jakie byli zamieszani jej czołowi politycy (patrz – afera Profumo). Mimo to wybory 1964 r. zakończyły się tylko minimalnym zwycięstwem Partii Pracy, która uzyskała o 13 mandatów parlamentarnych więcej niż Partia Konserwatywna. Harold Wilson został kolejnym premierem Wielkiej Brytanii.
qas: question: Na czele jakiego ugrupowania stał James Wilson?
answers: text: Partii Pracy
generative_answer: Partii Pracy

question: Jak powszechnie nazywano członków Partii Pracy?
answers: text: laburzystów
generative_answer: laburzystami

question: ile mandatów zdobyła w wyborach z 1964 Partia Pracy?
plausible_answers: text: która uzyskała o 13 mandatów parlamentarnych więcej
generative_answer: która uzyskała o 13 mandatów parlamentarnych więcej

question: Jakie postanowienia prezentował Wilson w manifeście z 1963 roku?
answers: text: innowację technologiczną i przemysłową, skuteczność na wszystkich poziomach administracji i otwarcie na młode pokolenie
generative_answer: innowację technologiczną i przemysłową, skuteczność na wszystkich poziomach administracji i otwarcie na młode pokolenie

question: Jakie działania Partii Konserwatywnej ułatwiały funkcjonowanie Wilsonowi?
answers: text: podziały w łonie Partii Konserwatywnej i skandale
generative_answer: podziały i skandale
Aleppo

Aleppo (arab. ‏حلب‎ Ḥalab, tur. Halep) – miasto w północno-zachodniej Syrii, około 50 km na południe od granicy z Turcją, położone w połowie drogi między Eufratem a wybrzeżem Morza Śródziemnego w półpustynnej okolicy o ostrym klimacie. Siedziba władz muhafazy Halab. Największe miasto Syrii – 1,4 mln mieszkańców (1990), 1,7 mln mieszkańców (1999), 2,1 mln mieszkańców (dane oficjalne z 2004 roku). Jedno z najstarszych nieprzerwanie zamieszkanych miast Bliskiego Wschodu – od co najmniej 1800 p.n.e. Zamieszkane głównie przez Arabów, dość liczni są Turcy i Ormianie, oprócz nich mieszkają w Aleppo Grecy, Kurdowie i Żydzi. Ośrodek przemysłu włókienniczego, spożywczego oraz tkactwa dywanów. Jedno z większych centrów handlowych Bliskiego Wschodu. Węzeł komunikacyjny – skrzyżowanie szlaków kolejowych i drogowych, międzynarodowy port lotniczy, przez miasto przebiega rurociąg z Himsu do Latakii. Ośrodek nauki i kultury – uniwersytet, muzułmańska szkoła teologiczna, szkoła muzyczna.
Tradycja muzułmańska i judaistyczna podają, że podczas wędrówki z Ur do Kanaanu na fortecznym wzgórzu odpoczywał biblijny patriarcha Abraham. Miał również wypasać swoje stada i doić krowy (Halab al-Szaaba, stąd arabska nazwa miasta). Pamiątką jego pobytu ma być „kamień Abrahama”.

context: Po wybuchu wojny w Syrii, w 2012 rozpoczęła się czteroletnia bitwa o Aleppo; do 2016 trwały ciężkie walki o miasto pomiędzy wojskami Sił Zbrojnych Syrii a oddziałami antyrządowymi. W grudniu 2016 roku wojska rządowe odzyskały kontrolę nad większością dzielnic Aleppo i wydały oświadczenie, że w pełni panują nad miastem. Na obrzeżach i w zachodnich osiedlach miasta walki trwały też w późniejszych latach, a na część miasta znajdującą się pod kontrolą sił rządowych spadały pociski. Dopiero na początku 2020 roku syryjska armia odepchnęła front na bezpieczną odległość od zabudowań Aleppo.
qas: question: Jakie jednostki walczyły ze sobą podczas bitwy o Aleppo?
answers: text: wojskami Sił Zbrojnych Syrii a oddziałami antyrządowymi
generative_answer: wojska Sił Zbrojnych Syrii i oddziały antyrządowe

question: Jaka informacja na temat Aleppo została przekazana przez wojska Sił Zbrojnych Syrii pod koniec 2016 roku?
answers: text: że w pełni panują nad miastem
generative_answer: że w pełni panują nad miastem

question: Na jakich terenach Aleppo były prowadzone walki po 2016 roku?
answers: text: Na obrzeżach i w zachodnich osiedlach miasta
generative_answer: Na obrzeżach i w zachodnich osiedlach miasta

question: Kiedy oddziałom antyrządowym udało się ostatecznie odepchnąć przeciwników poza obszar Aleppo?
plausible_answers: text: na początku 2020 roku
generative_answer: na początku 2020 roku

question: Ile czasu trwała wojna o Aleppo?
answers: text: czteroletnia
generative_answer: cztery lata
FIS Sommer Ladies Tournee 2003

FIS Sommer Ladies Tournee 2003 (niem. 3. FIS Ladies Sommer Grand-Prix) – trzecia edycja FIS Sommer Ladies Tournee, przeprowadzona w sezonie 2003/2004 na skoczniach w Austrii i Niemczech.
Turniej rozpoczął się 13 sierpnia 2003 zawodami indywidualnymi na skoczni w Bischofshofen. Trzy dni później odbył się drugi konkurs indywidualny na skoczni w Pöhli, a następnego dnia drużynowy na tym samym obiekcie. Kolejny konkurs indywidualny rozegrano 20 sierpnia na skoczni w Klingenthal. 23 sierpnia odbył się konkurs drużynowy w Meinerzhagen, a dzień później turniej został zakończony konkursem indywidualnym.
W konkursach indywidualnych zwyciężyła za każdym razem Anette Sagen. W każdym konkursie uzyskała co najmniej 20 punktów więcej niż rywalki, dzięki czemu uzyskała dużą przewagę w klasyfikacji łącznej. Pierwsze zmagania drużynowe wygrała reprezentacja Norwegii, w składzie: Kristin Fridtun, Henriette Smeby i Anette Sagen. Drugi konkurs drużynowy wygrała reprezentacja Austrii w składzie: Jacqueline Seifriedsberger, Tanja Drage i Magdalena Kubli. Zwyciężczynią trzeciej edycji turnieju została Anette Sagen, która zdobyła najwięcej punktów w klasyfikacji łącznej FIS Sommer Ladies Tournee. Na drugim stopniu podium w generalnej klasyfikacji turnieju stanęła Henriette Smeby, a na trzecim – Ayumi Watase.
W cyklu wystartowało łącznie 49 zawodniczek z dziewięciu narodowych reprezentacji.

context: Trzy dni po rozpoczynającym FIS Sommer Ladies Tournee 2003 konkursie w Bischofshofen przeprowadzone zostały drugie indywidualne zawody, tym razem na skoczni Pöhlbachschanze (K-60). W pierwszej serii jedynie Anette Sagen uzyskała odległość powyżej punktu konstrukcyjnego. Norweżka skoczyła 64 metry, co było wynikiem o cztery i pół metra krótszym niż rekord skoczni. Angelika Kühorn, która uzyskała drugą odległość pierwszej serii (58,5 m), otrzymała również słabsze noty za styl niż Anette Sagen. Dzięki temu Norweżka po pierwszej serii klasyfikowała się na pierwszym miejscu z przewagą 15,2 punktu nad Kühorn. Trzecia po skoku na odległość 57,5 metra, z 17,1 punktu straty do Norweżki, była Ulrike Gräßler.
qas: question: Na jakiej skoczni odbyły się drugie zawody indywidualne FIS Sommer Ladies Tournee 2003?
answers: text: Pöhlbachschanze
generative_answer: Pöhlbachschanze

question: Która ze skaczących kobiet osiągnęła punkt konstrukcyjny? 
answers: text: Anette Sagen
generative_answer: Anette Sagen

question: Ile Sagen zabrakło do rekordu skoczni w Pöhlbachschanze?
answers: text: cztery i pół metra
generative_answer: cztery i pół metra

question: Na jaką odległość w drugiej serii zawodów na Pöhlbachschanze skoczyła Kühorn?
plausible_answers: text: 58,5 m
generative_answer: 58,5 m

question: Ile punktów przewagi nad Kühorn miała Sagen po pierwszej serii?
answers: text: 15,2
generative_answer: 15,2
Karol Karski (polityk)

Karol Adam Karski (ur. 13 maja 1966 w Warszawie) – polski polityk, prawnik, nauczyciel akademicki i samorządowiec, profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Warszawskiego oraz Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Białymstoku, w 2005 przewodniczący Rady m.st. Warszawy, poseł na Sejm RP V i VI kadencji (2005–2011), w 2007 sekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, od 2014 poseł do Parlamentu Europejskiego VIII i IX kadencji.

context: W 1990 został pracownikiem naukowym Instytutu Prawa Międzynarodowego na Wydziale Prawa i Administracji UW. Powołany na przewodniczącego Rady Naukowej tego instytutu. W marcu 2013 objął funkcję kierownika Zakładu Międzynarodowego Prawa Publicznego. Został także profesorem nadzwyczajnym Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Białymstoku, był profesorem nadzwyczajnym na Wydziale Nauk Społecznych Warszawskiej Wyższej Szkoły Humanistycznej im. Bolesława Prusa. Wykłada międzynarodowe prawo publiczne i prawo europejskie. Objął także funkcję wiceprzewodniczącego rady Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych oraz wiceprzewodniczącego polskiej sekcji Stowarzyszenia Prawa Międzynarodowego. Powoływany w skład Komisji Rewizyjnej Fundacji Uniwersytetu Warszawskiego. Jest autorem kilkudziesięciu publikacji naukowych z zakresu prawa międzynarodowego i europejskiego.
qas: question: Jakie przedmioty wykłada?
answers: text: międzynarodowe prawo publiczne i prawo europejskie
generative_answer: międzynarodowe prawo publiczne i prawo europejskie

question: Gdzie został zatrudniony w 1990 roku?
answers: text: Instytutu Prawa Międzynarodowego na Wydziale Prawa i Administracji UW
generative_answer: w Instytucie Prawa Międzynarodowego na Wydziale Prawa i Administracji UW

question: Na jakich uczelniach otrzymał tytuł profesorski?
answers: text: Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Białymstoku, był profesorem nadzwyczajnym na Wydziale Nauk Społecznych Warszawskiej Wyższej Szkoły Humanistycznej im. Bolesława Prusa
generative_answer: Wyższej Szkole Ekonomicznej w Białymstoku, Warszawskiej Wyższej Szkole Humanistycznej im. Bolesława Prusa

question: Jakie stanowisko otrzymał w 2013 roku na Uniwersytecie Warszawskim?
answers: text: kierownika Zakładu Międzynarodowego Prawa Publicznego
generative_answer: kierownika Zakładu Międzynarodowego Prawa Publicznego

question: Jakich dziedzin dotyczą jego publikacje?
answers: text: prawa międzynarodowego i europejskiego
generative_answer: prawa międzynarodowego i europejskiego
The Room

The Room – wyprodukowany w 2003 roku niezależny dramat w reżyserii Tommy’ego Wiseau, który także napisał scenariusz, zagrał główną rolę i był odpowiedzialny za produkcję filmu. Poza Wiseau, obsada składa się z Juliette Danielle, Grega Sestero, Philipa Haldimana, Kyle Vogt, Carolyn Minnott, i Robyn Paris. Choć ogólna fabuła filmu jest skupiona na trójkącie miłosnym złożonym z bankiera Johnny’ego (Wiseau), jego narzeczonej, Lisy (Danielle) i najlepszego przyjaciela, Marka (Sestero), większość filmu składa się z serii niepowiązanych scen z życia przyjaciół i krewnych głównych bohaterów.
Film ten znany jest jako Obywatel Kane złych filmów i uważany jest za jeden z najgorszych filmów, jakie kiedykolwiek powstały. Początkowo wyświetlany jedynie w niektórych kalifornijskich kinach, film szybko zyskał status kultowego, gdy fani dostrzegli śmieszność nieporadności wykonania. W ciągu dekady, jaka minęła od momentu premiery, film był emitowany w całych Stanach Zjednoczonych i stał się podstawą dla gry komputerowej, książki oraz sztuki teatralnej.

context: Na przyjęciu urodzinowym Johnny’ego, Steven (Greg Ellery), wcześniej niepojawiający się w filmie przyjaciel solenizanta, przyłapuje Lisę całującą się z Markiem, podczas gdy reszta gości jest na zewnątrz i wyrzuca jej zdradę. Lisa nie okazuje skruchy, a Mark domaga się, by Steven nikomu o tym nie powiedział. Johnny ogłasza gościom, że Lisa jest w ciąży, nie wiedząc, że Lisa powiedziała Stevenowi i Michelle, że kłamała o swoim stanie. Pod koniec wieczoru Lisa ujawnia swój romans Johnny'emu, który rzuca się z pięściami na Marka.
qas: question: Co robią goście, przebywający na zewnątrz, podczas pocałunku Lisy i Marka?
plausible_answers: text: wyrzuca jej zdradę
generative_answer: wyrzuca jej zdradę

question: Czy Lisie jest wstyd z powodu dokonanej zdrady?
answers: text: Lisa nie okazuje skruchy
generative_answer: nie

question: Jaki sekret ukrywa Lisa przed Johnnym?
answers: text: kłamała
generative_answer: kłamstwo o ciąży

question: Kto informuje Johhny'ego o zdradzie Lisy?
answers: text: Lisa
generative_answer: Lisa

question: Jak reaguje Johnny na informację o zdradzie?
answers: text: rzuca się z pięściami na Marka
generative_answer: rzuca się z pięściami na Marka
Stefan Czarniecki

Stefan Czarniecki herbu Łodzia (ur. ok. 1599 w Czarncy, zm. 16 lutego 1665 w Sokołówce) – polski dowódca wojskowy, oboźny koronny (dworski), kasztelan kijowski od 1652, starosta niegrodowy kowelski od 1655, regimentarz od 1656, wojewoda ruski od 1657, starosta tykociński od 1659, wojewoda kijowski od 1664, hetman polny koronny w 1665, starosta ratneński w 1657 roku, starosta niegrodowy kaniowski w 1659 roku.
Uczestnik wojny partyzanckiej przeciw wojskom Karola X Gustawa w czasie potopu szwedzkiego, uczestnik walk przeciw powstańcom Chmielnickiego, w trakcie wojny polsko-rosyjskiej (1654–1667).

context: Wojska szwedzkie idące przeciwko gromadzącemu się pod Lwowem wojsku Jana Kazimierza ostatecznie zatrzymały się w Jarosławiu, skąd wysłany przez Karola Gustawa podjazd na Przemyśl został wycięty przez Czarnieckiego. Wygłodniałe szwedzkie wojsko plądrujące okolice Jarosławia było ścigane nie tylko przez zbrojne kupy szlacheckie i chłopskie, ale głównie przez Czarnieckiego. Szwedzi postanowili się wycofać w głąb kraju i założyli warowny obóz pod Sandomierzem, w widłach Wisły i Sanu. Czarniecki rozłożył się obozem po drugiej stronie rzeki i postanowił odciąć Szwedów od dostaw i posiłków. Dodatkowo oblegały Szwedów wojska koronne Jerzego Lubomirskiego i litewskie nowo mianowanego wojewody wileńskiego, Pawła Sapiehy. Sandomierz ponownie został zajęty przez Polaków, lecz nie obeszło się bez ofiar – Szwedzi wysadzili skrzydło zamku wraz z niesłuchającymi rad Czarnieckiego zwycięzcami. Na wieść o brandenburskiej odsieczy idącej od strony Warszawy Czarniecki przeforsował marsz przeciw posiłkom zamiast dalszego oblegania Szwedów i na czele dywizji swojej i Lubomirskiego ruszył na północ, zostawiając pod Sandomierzem pospolite ruszenie, piechotę kwarcianą i 6 tys. wojska Sapiehy. O ile oddział Czarnieckiego odniósł zwycięstwa pod Kozienicami i Warką, to w tym czasie wojska Karola Gustawa wymknęły się z obozu pod Sandomierzem. Za ten fakt regimentarz był mocno krytykowany, jednak decyzja o dalszym oblężeniu skutkować mogła jedynie koniecznością zwinięcia blokady albo stoczenia walnej bitwy z połączonymi oddziałami nieprzyjaciela.
qas: question: Kto pokonał podjazd Karola Gustawa?
answers: text: Czarnieckiego
generative_answer: Czarniecki

question: Gdzie stacjonowały wojska szwedzkie, przeciwne wojsku Jana Kazimierza?
answers: text: Jarosławiu
generative_answer: Jarosławiu

question: Jakie dwie rzeki otaczały obóz warowny Szwedów?
answers: text: Wisły i Sanu
generative_answer: Wisła i San

question: Wojska jakich dwóch dowódców, poza Czarnieckim, oblegały Szwedów w okolicach Sandomierza?
answers: text: Jerzego Lubomirskiego i litewskie nowo mianowanego wojewody wileńskiego, Pawła Sapiehy
generative_answer: Jerzego Lubomirskiego i Pawła Sapiehy

question: Kto pilnował Szwedów pod Sandomierzem, gdy Czarniecki i Lubomirski opuścili te tereny?
answers: text: pospolite ruszenie, piechotę kwarcianą i 6 tys. wojska Sapiehy
generative_answer: pospolite ruszenie, piechota kwarciana i 6 tys. wojska Sapiehy
Ebionici

Ebionici (gr.: ebionaioi, hebr. אביונים, ebjonim, „ubodzy”) – wczesny nurt judeochrześcijański istniejący w rejonie Palestyny i okolicach od I do V wieku n.e. Ich nazwa nawiązuje do kilku tekstów religijnych, m.in. do słów kazania na górze: „Błogosławieni ubodzy w duchu, bo do nich należy Królestwo Niebios” (Mt 5,3). Zgodnie z ich interpretacją tych słów, ebionici wyrzekali się wszelkich dóbr doczesnych i żyli w religijnej komunie.
Pomimo potwierdzenia istnienia ebionitów przez źródła archeologiczne wiedza na temat ich poglądów i praktyk religijnych oparta jest jedynie na odniesieniach do nich w źródłach pisanych. Głównym źródłem informacji są polemiki wczesnych teologów chrześcijańskich, którzy uważali ich za heretyków.
Chociaż nie istnieją oczywiste dowody na to, że ebionici byli potomkami członków pierwotnego Kościoła jerozolimskiego lub pierwszej judeochrześcijańskiej synagogi zbudowanej na górze Syjon, niektórzy współcześni uczeni starają się ukazać „judaizujących” chrześcijan, takich jak ebionici, nie tylko jako duchowych następców uczniów Jana Chrzciciela, Jezusa i Jakuba Sprawiedliwego, lecz także jako wierniej trzymających się nauk Jezusa niż zwolennicy Pawła z Tarsu.

context: Większość Ojców Kościoła zgadza się, że ebionici podważali wiele doktryn ortodoksyjnej chrześcijańskiej chrystologii takich jak preegzystencja, narodziny z dziewicy, odkupieńczą śmierć, fizyczne zmartwychwstanie i boskość Jezusa. Ebionici byli zwolennikami unitarianizmu i człowieczeństwa Jezusa jako biologicznego syna Marii i Józefa, który, dzięki cnocie sprawiedliwości, został wybrany przez Boga na mesjańskiego „proroka na podobieństwo Mojżesza” (Pwt 18,14) namaszczonego duchem świętym podczas chrztu.
qas: question: Czy wyznawcy tego nurtu uważali, że Jezus narodził się z dziewicy?
answers: text: Większość Ojców Kościoła zgadza się, że ebionici podważali wiele doktryn ortodoksyjnej chrześcijańskiej chrystologii takich jak preegzystencja, narodziny z dziewicy
generative_answer: nie

question: Czy wyznawcy tego nurtu uznawali Józefa jako ojca Jezusa?
answers: text: Ebionici byli zwolennikami unitarianizmu i człowieczeństwa Jezusa jako biologicznego syna Marii i Józefa
generative_answer: tak

question: Z jakimi elementami chrześcijańskiego credo najprawdopodobniej nie zgadzali się wyznawcy tego nurtu?
answers: text: preegzystencja, narodziny z dziewicy, odkupieńczą śmierć, fizyczne zmartwychwstanie i boskość Jezusa
generative_answer: preegzystencją, narodzinami z dziewicy, odkupieńczą śmiercią, fizycznym zmartwychwstaniem i boskością Jezusa

question: Jak wyznawcy tego nurtu postrzegali Jezusa?
answers: text: jako biologicznego syna Marii i Józefa, który, dzięki cnocie sprawiedliwości, został wybrany przez Boga na mesjańskiego „proroka na podobieństwo Mojżesza” (Pwt 18,14) namaszczonego duchem świętym podczas chrztu
generative_answer: jako biologicznego syna Marii i Józefa, który, dzięki cnocie sprawiedliwości, został wybrany przez Boga na mesjańskiego „proroka na podobieństwo Mojżesza” (Pwt 18,14) namaszczonego duchem świętym podczas chrztu