Rak nerki

Rak nerki (łac. carcinoma renis), rak nerkowokomórkowy, RCC (od ang. renal cell carcinoma) – grupa nowotworów złośliwych wywodzących się z nabłonka kanalików nerkowych. Dawniej nazywany guzem Grawitza lub nadnerczakiem, jest najczęstszym nowotworem złośliwym nerek, stanowiąc 90% zmian złośliwych dotyczących tego narządu. Histologicznie 80% guzów to rak jasnokomórkowy.
Choroba początkowo jest bezobjawowa (rzadko występuje klasyczna triada objawów, czyli guz wyczuwalny w okolicy lędźwiowej, ból w okolicy lędźwiowej i krwiomocz). Nowotwór coraz częściej jest wykrywany przypadkowo w badaniach obrazowych wykonanych z innych powodów. Chorobie często towarzyszą zespoły paranowotworowe, które mogą być pierwszym objawem procesu rozrostowego.
W diagnostyce największe znaczenie mają badania obrazowe, szczególnie tomografia komputerowa. Badania obrazowe pozwalają postawić radiologiczne rozpoznanie choroby, ocenić wielkość guza, naciekanie okolicznych struktur, zajęcie węzłów chłonnych i stwierdzić obecność przerzutów. Umożliwia to ocenę zaawansowania choroby w klasyfikacji TNM. Podstawą ostatecznego rozpoznania jest badanie histopatologiczne próbek uzyskanych drogą biopsji lub preparatu po nefrektomii. Umożliwia ono odróżnienie postaci histologicznej i ocenę złośliwości w skali Fuhrman.
Zarówno typ histologiczny, złośliwość w skali Fuhrman, jak i zaawansowanie choroby w klasyfikacji TNM, są ważnymi czynnikami rokowniczymi oraz mają istotny wpływ na wybór strategii leczenia. W postaci ograniczonej podstawowym leczeniem jest nefrektomia. Operacja ta może być wykonana w sposób oszczędny (usunięcie guza wraz z pewnym marginesem zdrowej nerki) lub radykalny (wycięcie całej nerki). Zabieg nefrektomii coraz częściej jest przeprowadzany laparoskopowo. Podstawą leczenia stadium zaawansowanego są inhibitory angiogenezy i kinazy mTOR. Immunoterapia opiera się na interferonie alfa, którego zastosowanie ograniczono do pacjentów spełniających kryteria określone przez MSKCC. Radioterapia ma niewielkie zastosowanie, ograniczone do leczenia uzupełniającego u niektórych pacjentów po operacji oraz terapii paliatywnej. Chemioterapia jest na ogół nieskuteczna.

context: Interferon α jest to cytokina, która znalazła zastosowanie w leczeniu niektórych chorób wirusowych i niektórych nowotworów, w tym raka nerki. Stosowany jest w leczeniu choroby w stadium zaawansowanym. Na terapię interferonem odpowiada od 6 do 15% pacjentów z zaawansowanym rakiem nerki. Jednak mimo obiektywnej odpowiedzi na leczenie nie wydłuża ono znacząco przeżycia (o około 3-5 miesięcy). Jednak w badaniach u pacjentów o pośrednim ryzyku nie udało się potwierdzić tej korzyści. Wykazano, że terapia interferonem lub interleukiną 2 jest związana z przeżyciem podobnym do terapii hormonalnej za pomocą medroksyprogesteronu (leczenie objawowe kacheksji). Pozytywny wpływ immunoterapii może wystąpić tylko w niektórych grupach pacjentów z guzem o typie raka jasnokomórkowego i spełniające kryteria MSKCC (Memorial Sloan-Kettering Cancer Center), znane również jako kryteria Motzera, oraz z przerzutami wyłącznie ograniczonymi do płuc.
qas: question: W jakim celu stosuje się interferon α?
answers: text: w leczeniu niektórych chorób wirusowych i niektórych nowotworów
generative_answer: w leczeniu niektórych chorób wirusowych i niektórych nowotworów

question: Czy interferon α stosuje się w kuracji nowotworu nerki?
answers: text: Interferon α jest to cytokina, która znalazła zastosowanie w leczeniu niektórych chorób wirusowych i niektórych nowotworów, w tym raka nerki
generative_answer: tak

question: Do jakich białek należy interferon α?
answers: text: cytokina
generative_answer: cytokina

question: Jaki odsetek pacjentów z nowotworem nerki decyduje się na terapię cytokiną?
plausible_answers: text: od 6 do 15%
generative_answer: od 6 do 15%

question: O ile czasu zwiększa się długość życia u pacjentów leczonych cytokiną?
answers: text: o około 3-5 miesięcy
generative_answer: o około 3-5 miesięcy

context: Podstawową metodą leczenia raka nerki w postaci ograniczonej jest postępowanie chirurgiczne, które polega na usunięciu guza wraz z częścią (operacja oszczędzająca) lub całą nerką (operacja radykalna). Coraz częściej zabiegi są wykonywane metodą laparoskopową, nawet w guzach o wyższych stopniach zaawansowania. W stadium zaawansowanym terapia ogólnoustrojowa opiera się na lekach celowanych, czyli lekach wybiórczo blokujących wzrost guza, jednocześnie nie zakłócając wzrostu innych szybko dzielących się komórek. Takimi lekami celowanymi w leczeniu raka nerki są inhibitory kinazy tyrozynowej blokujące angiogenezę oraz inhibitory kinazy mTOR.
qas: question: W jaki sposób leczy się wczesny etap nowotworu nerki?
answers: text: chirurgiczne
generative_answer: Chirurgicznie

question: Co podlega wycięciu podczas radykalnej metody leczenia chirurgicznego raka nerki?
answers: text: całą nerką
generative_answer: Cała nerka

question: Na czym polega działanie leków celowanych przy leczeniu guzów nerki?
answers: text: blokujących wzrost guza, jednocześnie nie zakłócając wzrostu innych szybko dzielących się komórek
generative_answer: Na blokowaniu wzrostu guza, jednocześnie nie zakłócając wzrostu innych szybko dzielących się komórek

question: Jakie są rodzaje leków, wykorzystywanych w zaawansowanych stopniach nowotworu nerek?
answers: text: inhibitory kinazy tyrozynowej blokujące angiogenezę oraz inhibitory kinazy mTOR
generative_answer: Inhibitory kinazy tyrozynowej blokujące angiogenezę oraz inhibitory kinazy mTOR

question: Jaka jest przeważająca metoda leczenia chirurgicznego zaawansowanych nowotworów nerki?
plausible_answers: text: metodą laparoskopową
generative_answer: metodą laparoskopową