Ibis reunioński

Ibis reunioński (Threskiornis solitarius) – gatunek wymarłego ptaka z rodziny ibisów (Threskiornithidae). Występował endemicznie na wyspie Reunion na Oceanie Indyjskim. Pierwsze szczątki subfosylne odkryto w 1974, gatunek opisano w 1987. Najbliżej spokrewnione względem niego gatunki to ibis białooki (T. bernieri), ibis czczony (T. aethiopicus) i ibis żółtoszyi (T. spinicollis).
Zapiski XVII- i XVIII-wiecznych podróżników wspominały o żyjących na Reunionie białych ptakach, które z trudem latały i najchętniej przebywały samotnie, które później wspominano pod nazwą Réunion solitaire (dosł. „reunioński samotnik”). W połowie XIX wieku błędnie założono, że zapiski te mówią o białych ptakach spokrewnionych z dodo. Tezę oparto na jednym doniesieniu o rzekomo żyjących na Reunionie dodo i niedługo wcześniej odkrytych XVII-wiecznych obrazach z białymi dodo. Nie znaleziono jednak szczątków kopalnych ptaka, który mógłby być spokrewniony z dodo. Później kwestionowano też jakikolwiek związek obrazów z Reunionem. Nieopisanemu dotąd ptakowi przypisywano też inne tożsamości, wszystkie oparte na spekulacjach. Pod koniec XX wieku odkryto na Reunionie subfosylne szczątki ibisa, pojawiła się więc koncepcja łącząca je z dawnymi opisami. Początkowo pomysł uznania ptaka znanego jako solitaire za przedstawiciela tego samego gatunku ibisa, którego szczątki znaleziono, nie spotkał się z szeroką akceptacją. Współcześnie jednak jest powszechnie uznawany.
Ibisy reuniońskie miały głównie białe upierzenie, z barwą wpadającą w żółć i szarość. Końcówki skrzydeł i podobne do strusich, pióra na grzbiecie były czarne. Szyja i nogi były długie, dziób stosunkowo prosty i krótki jak na ibisa. Budowa ciała tych ptaków była dość krępa w porównaniu do przedstawicieli spokrewnionych gatunków, jednak widoczne było podobieństwo. Długość ciała nie przekraczała 65 cm. Budowa kości skrzydła wskazuje na ograniczoną zdolność lotu, być może związaną z sezonowym wzrostem masy ciała. Pożywieniem ibisów reuniońskich były bezkręgowce i inna zdobycz wygrzebana z gleby. W XVII wieku żyły w obszarach górskich, mogły jednak ograniczyć swój zasięg do nich wskutek trzebienia przez ludzi i drapieżnictwa ze strony introdukowanych zwierząt. Podróżnicy na Reunion zachwalali smak mięsa tych ptaków, przez co były one pożądaną zdobyczą. Te czynniki uznaje się za przyczynę wymarcia ibisów reuniońskich na początku XVIII wieku.

context: Na Reunionie nigdy nie znaleziono szczątków ptaków podobnych do dodo. Kilka późniejszych chronologicznie źródeł podnosiło temat identyfikacji solitaire jako ibisa zaprzeczając temu pomysłowi, a nawet wskazywało „białego dodo” jako odrębny gatunek. Errol Fuller zgodził się ze stwierdzeniem, jakoby XVII-wieczne obrazy nie przedstawiały ptaków z Reunionu, jednak zakwestionował bezsprzeczność związku między szczątkami kopalnymi nieznanego ibisa a opisami solitaire. Stwierdził, że nie istnieją dowody na przeżycie ibisa reuniońskiego do czasu dotarcia Europejczyków na Reunion. Cheke i Hume odrzucili te odczucia jako opierające się wyłącznie na „wierze” i „nadziei” na istnienie dodo na wyspie.
qas: question: Na jakiej wyspie znaleziono szczątki ptaków podobnych do dodo?
plausible_answers: text: Na Reunionie
generative_answer: Na Reunionie

question: Czy "biały dodo" był uznawany za inny gatunek od "dodo"?
answers: text: a nawet wskazywało „białego dodo” jako odrębny gatunek
generative_answer: tak

question: Jacy badacze nie zgodzili się z tezą Errola Fullera?
answers: text: Cheke i Hume
generative_answer: Cheke i Hume

question: Czy czyją hipotezą nie zgodzili się Cheke i Hume?
answers: text: Errol Fuller
generative_answer: Errola Fullera

question: Jaka była teza postawiona przez Cheke i Hume?
plausible_answers: text: nie istnieją dowody na przeżycie ibisa reuniońskiego do czasu dotarcia Europejczyków na Reunion
generative_answer: nie istnieją dowody na przeżycie ibisa reuniońskiego do czasu dotarcia Europejczyków na Reunion