Kururo niebieskawy

Kururo niebieskawy (Spalacopus cyanus) – gatunek gryzonia z rodzaju Spalacopus z rodziny Octodontidae (infrarząd: jeżozwierzokształtne), zamieszkujący suche tereny Chile, na obszarach między 27° i 36°S, od regionu Coquimbo do regionu Maule – zarówno nadbrzeżne niziny jak i zbocza Andów do wysokości 3400 m n.p.m.

context: Kururo niebieskawe są roślinożercami – główne ich pożywienie stanowią bulwy i łodygi rodzimych roślin z rodziny kosaćcowatych: miecznica, Libertia, Alophia. Na terenach nadmorskich zaobserwowano pożywianie się łodygami i bulwami Leucocoryne ixioides. W norach kururo niebieskawych znaleziono także bulwy Rhodophiala z rodziny amarylkowatych. Kururo niebieskawe znoszą pożywienie do nor i tam w bezpiecznym miejscu je spożywają. Okazjonalne dożywianie się kururo poza norą odbywa się jedynie w odległości nie większej od wejścia niż długość zwierzęcia. Podobnie jak niektóre Ctenomys kururo unikają oddalania się od nory. Robią zapasy na okresy zimowe – szczególnie w rejonach, gdzie w okresach zimowych ziemia jest przykryta śniegiem.
qas: question: Na jaką porę roku kururo zbierają zapasy?
answers: text: na okresy zimowe
generative_answer: na zimę

question: Do jakiej rodziny zaliczyć można bulwy Rhodophiala?
answers: text: amarylkowatych
generative_answer: amarylkowatych

question: Czy kururo odżywiają się roślinami? 
answers: text: Kururo niebieskawe są roślinożercami
generative_answer: tak

question: Gdzie kururo gromadzą zdobyty posiłek?
answers: text: do nor
generative_answer: w norach

question: Czy ziemia podczas zimy jest wszędzie pokryta śniegiem?
plausible_answers: text: w rejonach, gdzie w okresach zimowych ziemia jest przykryta śniegiem
generative_answer: nie

context: Kururo niebieskawe żyją w koloniach nie przekraczających zazwyczaj 15 osobników, w skład których wchodzi „rodzina” składająca się z kilku par i ich potomstwa. W codziennej komunikacji często jest stosowany kontakt dotykowy nos-w-nos. Badanie i komunikowanie węchowe obejmuje rejony narządów płciowych, biodra, uda i kark. Poszczególne kolonie rywalizują ze sobą o prawo do władania danym terenem i są w tym zakresie agresywne. Kururo niebieskawe używają moczu jako markera do znaczenia swojego terytorium, a podczas oznaczania przyjmują pozycję, w której podnoszą kończynę oddając mocz na zewnątrz. Podczas niebezpieczeństwa S. cyanus używają charakterystycznych sygnałów dźwiękowych o częstotliwości 0,9–1,2 kHz. Kururo potrafią bez problemu przepłynąć w wodzie krótki dystans, większy zapał do pływania mają S. cyanus maulinus – kururo niebieskawe z populacji w południowej części Chile. Przednie i tylne łapy podczas pływania wykonują dynamiczne ruchy, a nos, oczy i uszy utrzymywane są ponad powierzchnią wody.
qas: question: Z jakich osobników składają się gromady tworzone przez te gryzonie?
answers: text: kilku par i ich potomstwa
generative_answer: kilku par i ich potomstwa

question: Jaki rodzaj komunikacji występuje często u przedstawicieli kururo niebieskawych?
answers: text: kontakt dotykowy nos-w-nos
generative_answer: kontakt dotykowy nos-w-nos

question: Jakie części ciała tych gryzoni uczestniczą w komunikacji węchowej?
answers: text: rejony narządów płciowych, biodra, uda i kark
generative_answer: rejony narządów płciowych, biodra, uda i kark

question: Jaką dodatkową funkcję pełni mocz tych gryzoni?
answers: text: markera do znaczenia swojego terytorium
generative_answer: markera do znaczenia swojego terytorium

question: Jak wygląda styl pływania tych zwierząt?
answers: text: Przednie i tylne łapy podczas pływania wykonują dynamiczne ruchy, a nos, oczy i uszy utrzymywane są ponad powierzchnią wody
generative_answer: Przednie i tylne łapy podczas pływania wykonują dynamiczne ruchy, a nos, oczy i uszy utrzymywane są ponad powierzchnią wody