SM UC-5

SM UC-5 – niemiecki podwodny stawiacz min z okresu I wojny światowej, piąty w kolejności okręt podwodny typu UC I. Zwodowany 13 czerwca 1915 roku w stoczni Vulcan w Hamburgu, został przyjęty do służby w Kaiserliche Marine 19 czerwca 1915 roku. W czasie służby operacyjnej SM UC-5 odbył 29 patroli bojowych, podczas których postawił zagrody minowe, na których zatonęło 28 statków o łącznej pojemności 36 126 BRT i dwa okręty o łącznej wyporności 1105 ton, zaś siedem statków o łącznej pojemności 20 262 BRT zostało uszkodzonych. 27 kwietnia 1916 roku SM UC-5 wszedł na mieliznę w rejonie Harwich i został samozatopiony przez własną załogę. Podniesiony i wyremontowany, był wystawiany na widok publiczny na Wyspach Brytyjskich, w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie w celach propagandowych, a po wojnie został złomowany.

context: 19 czerwca 1915 roku pierwszym dowódcą UC-5 został mianowany por. mar. Herbert Pustkuchen, a okręt włączono do Flotylli Flandria w dniu 27 lipca. Pierwszą ofiarą postawionej przez niego w estuarium Tamizy zagrody minowej okazał się 6 sierpnia brytyjski uzbrojony trawler HMT „Leandros” (276 ts), który zatonął ze stratą 7 ludzi. Tydzień później na postawione przez UC-5 nieopodal Lowestoft miny weszły dwie jednostki: brytyjski parowiec „Summerfield” (687 BRT), transportujący drewniane elementy baraków z Great Yarmouth do Douglas (w katastrofie zginęło 3 marynarzy) oraz szwedzki parowiec „Sverige” (1602 BRT), płynący z ładunkiem drewna z Sundsvall do Londynu, który zatonął bez strat w ludziach; za pomocą ładunków wybuchowych zniszczono natomiast brytyjski kuter rybacki „Amethyst” (57 BRT), którego załoga została uratowana. 21 sierpnia nieopodal Boulogne zatonął mały, zbudowany w 1872 roku brytyjski parowiec „William Dawson” (284 BRT), przewożący węgiel na trasie Boston – Dunkierka (zginęło 5 członków załogi). 30 sierpnia na postawione przez UC-5 w estuarium Tamizy pole minowe wpłynęły trzy jednostki: zbudowany w 1911 roku brytyjski parowiec „Bretwalda” (4037 BRT), płynący z ładunkiem węgla z Newcastle do Marsylii, który uratowano osadzając na mieliźnie (obyło się bez strat w ludziach); nowy brytyjski parowiec „Honiton” (4914 BRT), przewożący kukurydzę i siemię lniane z Buenos Aires do Hull, który mimo osadzenia na mieliźnie został ostatecznie stracony (nikt nie zginął) oraz francuski parowiec „Saint Chamond” (2866 BRT), płynący pod balastem z Rouen do Newcastle (statek został uszkodzony). Kolejny sukces okręt zanotował 8 września, kiedy to na południe od Folkestone ze stratą 3 ludzi zatonął brytyjski kablowiec „Monarch” (1122 BRT). 19 września więcej szczęścia miał szwedzki parowiec „Tord” (1313 BRT), transportujący drewno z Hudiksvall do Hawru, który bez strat w załodze doznał uszkodzeń u ujścia Tamizy. 4 października nieopodal Folkestone uszkodzony został też brytyjski parowiec „Enfield” (2124 BRT), płynący z ładunkiem węgla z Newcastle do Saint-Nazaire (nikt z załogi nie zginął). Dwa dni później na zachód od Nieuwpoort wszedł na minę brytyjski pomocniczy trałowiec HMS „Brighton Queen” o wyporności 553 ts, który zatonął ze stratą 8 marynarzy. 10 października nieopodal Folkestone jego los podzielił zbudowany w 1899 roku brytyjski parowiec „Newcastle” (3403 BRT), płynący z ładunkiem drobnicy na trasie Mauritius – Londyn (bez strat w załodze). Dwa dni później w estuarium Tamizy ze stratą 11 członków załogi zatonął zbudowany w 1912 roku kuter HMD „Frons Olivae” (98 ts). 19 października nieopodal latarni morskiej Nab Tower zatonął uzbrojony trawler HMT „Erin II” (181 ts), na którego pokładzie zginęło 7 marynarzy, a nazajutrz w tym samym miejscu ze stratą 7 członków załogi jego los podzielił kuter HMD „Star Of Buchan” (81 ts). 22 października, podczas próby wydobycia wyposażenia z zatopionego trawlera „Erin II”, uszkodzeń na minie doznał brytyjski holownik „Grappler” (690 BRT), na którego pokładzie śmierć poniosły 4 osoby. Nazajutrz, na wschód od Przylądka Dungeness zatonął ze stratą jednego marynarza zbudowany w 1895 roku brytyjski parowiec „Ilaro” (2799 BRT), płynący z ładunkiem kukurydzy i nasion palmy z Forcados w Nigerii do Hull. Pasmo październikowych sukcesów zakończyło zatonięcie w okolicy Nab Tower brytyjskiego niszczyciela HMS „Velox” o wyporności 380 ts (25 października). 17 listopada na postawione przez UC-5 miny weszły dwie brytyjskie jednostki: zbudowany w 1900 roku statek szpitalny HMHS „Anglia” (1862 BRT), który zatonął u wejścia do portu Folkestone na pozycji 51°02′N 1°19′E/51,033333 1,316667 (w katastrofie śmierć poniosły 134 osoby z 400 będących na pokładzie) oraz, przybyły na pomoc tonącemu okrętowi, pochodzący z 1903 roku parowiec „Lusitania” (1834 BRT), przewożący drobnicę z Londynu do Kadyksu (bez strat w ludziach). Dwa dni później nieopodal Dover ze stratą 7 marynarzy zatonął uzbrojony trawler HMT „Falmouth III” (198 ts). 29 listopada nieopodal Boulogne jego los podzielił brytyjski parowiec „Dotterel” (1596 BRT), płynący z ładunkiem drobnicy z Liverpoolu do Dunkierki (zginęło 5 osób).
qas: question: Jakiego typu statkiem był HMHS "Anglia"?
answers: text: szpitalny
generative_answer: szpitalnym

question: Jaką trasę miał pokonać "William Dawson"?
answers: text: Boston – Dunkierka
generative_answer: Boston – Dunkierka

question: W jakiej rzece zatonąła "Bretwalda"?
plausible_answers: text: Tamizy
generative_answer: Tamizie

question: Jaki towar znajdował się na pokładzie statku "Honiton"?
answers: text: kukurydzę i siemię lniane
generative_answer: kukurydza i siemię lniane

question: Ilu członków załogi zginęło na pokładzie HMHS "Anglia"?
plausible_answers: text: 134
generative_answer: 134