Niszczyciele typu Mogador

Niszczyciele typu Mogador – seria francuskich wielkich niszczycieli z okresu II wojny światowej, składająca się z dwóch jednostek: „Mogador” i „Volta”. Były to najsilniejsze pod względem uzbrojenia artyleryjskiego i jedne z najszybszych niszczycieli na świecie. Po klęsce Francji służyły w marynarce rządu Vichy i zostały samozatopione w 1942 roku w Tulonie.

context: Okręty miały najsilniejsze ze wszystkich niszczycieli świata uzbrojenie artyleryjskie: 8 dział kalibru 138,6 mm model 1934, o długości lufy 50 kalibrów (L/50), wystrzeliwujących 40,6-kilogramowe pociski, tj. o masie prawie dwukrotnie większej, niż typowe dla niszczycieli działa kalibru 120 mm. Dzięki liczbie dział, okręty francuskie przewyższały ciężarem salwy burtowej także niszczyciele niemieckie typu 1936A, które miały działa większego kalibru – 149,1 mm (lecz tylko pięć i wystrzeliwujące niewiele cięższe pociski – 45,3 kg). Dwudziałowe wieże konstrukcyjnie w zasadzie stanowiły zdwojone stanowiska dział z pełnymi maskami ochronnymi i centralnym podawaniem amunicji. Masa wież wynosiła 34,6 t. Nie były one opancerzone, a jedynie pokryte płytami stalowymi grubości 10 mm. Początkowo wieże były otwarte od tyłu, zakrywane brezentem, lecz w 1940 roku otrzymały lekkie metalowe drzwiczki. Kąt podniesienia dział wynosił od -10° do +30°, odległość między obiema lufami wynosiła 1,33 m. Wieże były opracowane przez firmę St. Chammond na bazie wież dla dział 130 mm niszczycieli typu Le Hardi. Amunicja była rozdzielnego ładowania, dosyłana z komór amunicyjnych przez nieruchomy szyb w osi wieży. Pociski ładowane były automatycznie, a ładunki miotające – ręcznie. Napędy obrotu wież, podniesienia dział i półautomatycznego ładowania amunicji były elektryczne, miały jednak małą moc i bywały zawodne. W efekcie, szybkostrzelność była znacząco niższa niż w poprzednich typach liderów, z wygodniejszymi w obsłudze pojedynczymi odkrytymi działami. Dopiero po poprawkach mechanizmów udało się w 1940 roku doprowadzić szybkostrzelność praktyczną do 8 pocisków na minutę na lufę. Wieże miały kąt ostrzału w poziomie 135°, z wyjątkiem trzeciej, której kąt ostrzału wynosił 160°. Maksymalna prędkość obrotu wynosiła 10°/s.
qas: question: Jaka broń wchodziła w skład uzbrojenia artyleryjskiego niszczycieli typu Mogador?
answers: text: 8 dział kalibru 138,6 mm model 1934
generative_answer: 8 dział kalibru 138,6 mm model 1934

question: Czym inspirowała się firma opracowująca konstrukcję wież?
answers: text: wież dla dział 130 mm niszczycieli typu Le Hardi
generative_answer: wieżami dla dział 130 mm niszczycieli typu Le Hardi

question: W jaki sposób ładowano ładunki miotające?
answers: text: ręcznie
generative_answer: ręcznie

question: Czym skutkowała niewielka moc napędów obrotu wież, podniesienia dział i półautomatycznego ładowania amunicji?
answers: text: szybkostrzelność była znacząco niższa niż w poprzednich typach liderów, z wygodniejszymi w obsłudze pojedynczymi odkrytymi działami
generative_answer: szybkostrzelność była znacząco niższa niż w poprzednich typach liderów, z wygodniejszymi w obsłudze pojedynczymi odkrytymi działami

question: Ile wynosił kąt ostrzału wszystkich wież?
plausible_answers: text: 135°
generative_answer: 135°