Ofiary II wojny światowej

II wojna światowa zebrała najobfitsze żniwo życia ludzkiego w historii świata. W ciągu 6 lat wojny zginęło ponad 60 milionów ludzi, co stanowiło około 3% całkowitej liczby ludności na świecie (ok. 2,3 miliarda). Poniższe tabele przedstawiają straty ludzkie poniesione przez poszczególne państwa. Liczba ofiar śmiertelnych jest szacunkowa i waha się w zależności od źródła, pomiędzy 50 milionami a ponad 80 milionami ofiar. Wyższa wartość – 80 milionów ofiar śmiertelnych zawiera także zmarłych w wyniku chorób i głodu związanych z konfliktem zbrojnym. Całkowita liczba zabitych cywilów wyniosła około 50–55 milionów ludzi, z czego 19–28 milionów zmarło w wyniku głodu i chorób. Całkowita liczba ofiar militarnych wynosiła 21–25 milionów, w tym około 5 milionów zmarłych w niewoli jeńców wojennych.
Ostatnie badania naukowe rzuciły nowe światło na kwestię liczby ofiar II wojny światowej. Badania przeprowadzone w Rosji po rozpadzie ZSRR doprowadziły do rewizji dotychczasowych szacunków na temat liczby ofiar wojny z krajów Związku Radzieckiego. Według rządu rosyjskiego straty ludzkie ZSRR wewnątrz jego powojennych granic wyniosły 26,6 miliona osób. W sierpniu 2009 roku IPN oszacował, że liczba polskich ofiar II wojny światowej wynosi pomiędzy 5,6 a 5,8 miliona ludzi. Historyk Rüdiger Overmans z Militärgeschichtliches Forschungsamt (MGFA) opublikował w 2000 roku badanie, w którym szacuje, że militarne straty ludzkie Niemiec – zabitych i zaginionych wyniosły 5,3 miliona osób.

context: W czasie Drugiej Wojny Światowej w Związku Radzieckim rannych zostało około 30 000 000 ludzi, Władze państwowe nie przewidziały żadnej pomocy dla tych okaleczonych młodych ludzi. Osobom niepełnosprawnym rzadko udawało się nawet znaleźć pracę lub w jakikolwiek sposób im pomóc, albo mieli bardzo małą emeryturę, albo (częściej) jej w ogóle nie mieli — a ci niepełnosprawni, którzy nie mieli współczujących krewnych, byli zmuszani żebrać na ulicach, cicho prosząc o jałmużnę obok sklepów i placów. Po powrocie z wojny zauważyli jak podle zostali potraktowani, na piersiach mieli ordery i medale za obronę ojczyzny a ojczyzna im nie pomogła. Zamiast pomagać inwalidom wojennym, postanowiono po prostu pozbyć się ich ponieważ „psuli pogląd na szczęście socjalistyczne”. Dlatego od 1946r. zaczęto tych ludzi wyłapywać i wywozić poza tereny miasta. Szkoły z internatem, do których wysyłano osoby niepełnosprawne, podlegały Ministerstwu Spraw Wewnętrznych i najbardziej przypominały struktury gułagu. Byłym żołnierzom zabierano książeczki wojskowe, dowody osobiste i paszporty. Same instytucje były zamknięte, nie było programów rehabilitacyjnych, nie było odpowiedniej opieki dla osób niepełnosprawnych, a już skromna treść została splądrowana przez personel, krótko mówiąc, jedynym zadaniem tych instytucji było jak najszybsze wysłanie „niechcianych ludzi” do grobu. Jednym z miejsc wypędzenia „niepotrzebnych ludzi” była wyspa Valaam. Ogólnie rzecz biorąc, było ich kilkadziesiąt, ale Valaam był prawdopodobnie jednym z najbardziej znanych — zwłaszcza dlatego, że artyści przyjeżdżali do ludzi, którzy byli tam wysyłani i robili rysunki — tak, żeby przynajmniej pozostała z nich jakaś pamięć.
qas: question: Ilu radzieckich żołnierzy zginęło podczas II wojny światowej?
plausible_answers: text: około 30 000 000
generative_answer: około 30 000 000

question: Jaki proces rozpoczęto w 1946 roku?
answers: text: zaczęto tych ludzi wyłapywać i wywozić poza tereny miasta
generative_answer: zaczęto tych ludzi wyłapywać i wywozić poza tereny miasta

question: Czy byłym żołnierzom odebrano dokumenty?
answers: text: Byłym żołnierzom zabierano książeczki wojskowe, dowody osobiste i paszporty
generative_answer: tak

question: Czym była wyspa Valaam?
answers: text: Jednym z miejsc wypędzenia „niepotrzebnych ludzi”
generative_answer: Jednym z miejsc wypędzenia „niepotrzebnych ludzi”

question: Kto odwiedzał przebywających na Valaam?
answers: text: artyści
generative_answer: artyści