Kościół św. Wojciecha i klasztor Benedyktynek w Mińsku

Kościół św. Wojciecha i klasztor Benedyktynek w Mińsku (biał. Касцёл Святога Войцеха і кляштар бенедыкцінак) – rzymskokatolicki zespół klasztorny w Mińsku należący pierwotnie do zakonu benedyktynek, założony w pierwszej połowie XVII wieku, odebrany zakonowi po powstaniu styczniowym i przekazany mniszkom prawosławnym w 1871 roku. Klasztor zburzono w latach trzydziestych XX wieku, były kościół zniszczono w 1964 roku. Zachowały się jedynie fundamenty świątyni. Obecnie w tym miejscu znajduje się Prokuratura Generalna Białorusi.

context: Klasztor zakonu benedyktynek został wymieniony w czterech dokumentach fundacyjnych (z lat 1630, 1631, 1632 oraz z 4 maja 1633 roku) księdza Wojciecha Sielawy, kanonika wileńskiego, proboszcza drewieńskiego i nieświeskiego. Fundacja została potwierdzona przez króla Władysława IV Wazę 14 lipca 1633 roku. W 1632 roku Wojciech Sielawa nabył dwa domy przy ulicy Zborowej i przekazał je zakonnicom reguły św. Benedykta, które przybyły do Mińska z Nieświeża. Na placu zlecił postawienie drewnianego kościoła. Świątynia została ukończona w 1633 roku. Kościół otrzymał wezwanie św. Wojciecha, biskupa i męczennika. Pod koniec lat czterdziestych XVII wieku, dzięki fundacji (20 tys. polskich złotych) Krzysztofa Chodkiewicza i jego żony Zofii, księżniczki Druckiej Horskiej, został wzniesiony murowany kościół. Autorem pierwszego projektu był Andreas Kromer, który zobowiązał się zbudować kościół w ciągu trzech lat, jednak nie wywiązał się z umowy z powodu wybuchu wojny polsko-moskiewskiej 1654–1967. Podczas konfliktu drewniane budowle klasztorne zostały spalone, a niedokończona murowana świątynia splądrowana. Dzięki staraniom ksieni Katarzyny Scholastyki Świrskiej w latach siedemdziesiątych XVII wieku rozpoczęto budowę niewielkiego murowanego klasztoru w miejsce zniszczonego drewnianego. W 1682 roku cały zespół klasztorny został poddany rekonstrukcji i rozbudowie, która była możliwa dzięki nowym fundacjom i powiększeniu posiadłości benedyktynek. Pod koniec XVII wieku plac należący do zakonnic wynosił już około 100 włók (ok. 1795,5 ha). Budowę kościoła i klasztoru zakończono w 1690 roku. Nowa murowana świątynia została konsekrowana przez Mikołaja Słupskiego, biskupa gracjanopolitańskiego, archidiakona wileńskiego. W latach osiemdziesiątych XVIII wieku dokonano przebudowy w stylu późnobarokowym według projektu Tomasza Romanowskiego.
qas: question: Z jakiego okresu pochodzą dokumenty fundacyjne, w których pada wzmianka na temat klasztoru zakonu benedyktynek?
answers: text: lat 1630, 1631, 1632 oraz z 4 maja 1633 roku
generative_answer: lat 1630, 1631, 1632 oraz z 4 maja 1633 roku

question: Jakie posiadłości zakupił Sielawa w 1633 roku, w celu przekazania ich benedyktynkom?
answers: text: dwa domy przy ulicy Zborowej
generative_answer: dwa domy przy ulicy Zborowej

question: Dzięki jakiej pomocy możliwe było postawienie na tym terenie morowanego kościoła?
answers: text: fundacji (20 tys. polskich złotych) Krzysztofa Chodkiewicza i jego żony Zofii, księżniczki Druckiej Horskiej
generative_answer: fundacji (20 tys. polskich złotych) Krzysztofa Chodkiewicza i jego żony Zofii, księżniczki Druckiej Horskiej

question: Dlaczego Wojciech Sielawa nie był w stanie wybudować murowanego kościoła w ciągu planowanych trzech lat?
plausible_answers: text: z powodu wybuchu wojny polsko-moskiewskiej 1654–1967
generative_answer: z powodu wybuchu wojny polsko-moskiewskiej 1654–1967

question: Jakie straty poniósł ten teren z powodu wojny polsko-moskiewskiej?
answers: text: drewniane budowle klasztorne zostały spalone, a niedokończona murowana świątynia splądrowana
generative_answer: drewniane budowle klasztorne zostały spalone, a niedokończona murowana świątynia splądrowana