Aleksandretta maskareńska

Aleksandretta maskareńska (Psittacula exsul) – gatunek średniej wielkości wymarłego ptaka z rodziny papug wschodnich (Psittaculidae). Występował na wyspie Rodrigues (Maskareny, zachodni Ocean Indyjski). Należąca do tego samego rodzaju aleksandretta obrożna (Psittacula krameri) jest blisko spokrewniona z maskareńską i może być jej przodkiem. Sama aleksandretta maskareńska mogła być przodkiem aleksandrett z Mauritiusu i Reunionu.
Przy długości ciała rzędu 40 cm aleksandretta maskareńska była mniej więcej wielkości aleksandretty obrożnej. Upierzenie było głównie szarawe lub łupkowoniebieskie, co jest nietypowe dla rodzaju Psittacula, którego przedstawiciele są w większości zieloni. Samce wyróżniały się intensywniejszymi barwami i miały czerwony, a nie czarny, jak u samic, dziób. Szczegóły dotyczące wyglądu dorosłych samców są nieznane – jedyny znany okaz płci męskiej był najpewniej ptakiem młodocianym. U dorosłych samców mogły na skrzydłach występować czerwone plamy, jak u spokrewnionych aleksandrett większych (P. eupatria). U ptaków obydwu płci od brody do karku biegła czarna obroża, u samców była jednak wyraźniejsza. Nogi szare, tęczówka żółta. Z XVII-wiecznych doniesień wynika, że istniała również odmiana zielona (patrz: polimorfizm), nie ma jednak wyjaśnienia dla tego zjawiska. Niewiele wiadomo o zachowaniu się aleksandrett maskareńskich na wolności. Możliwe, że jadły orzechy i liście Cassine orientalis. Były to bardzo uległe ptaki, przypuszczalnie potrafiły naśladować ludzką mowę.
Po raz pierwszy o aleksandretcie maskareńskiej wspomniał francuski hugenota François Leguat w 1708; później była ona opisywana przez niewielu autorów. Epitet gatunkowy exsul odnosi się do samego Leguata, który został wygnany z Francji. Istnieją tylko dwie ilustracje wykonane na podstawie obserwacji żywego ptaka; przedstawiają tego samego osobnika trzymanego w niewoli w latach 70. XVIII wieku. Naukowo gatunek opisano w 1872, holotypem była samica. Ostatni okaz, samca, odłowiono w 1875. Te dwa okazy są jedynymi, które przetrwały do czasów współczesnych. Ptaki te stały się rzadkie ze względu na wycinkę lasów i, prawdopodobnie, odłów, ale przypuszcza się, że ostatecznie wyginęły przez serię cyklonów i sztormów, które nawiedziły Rodrigues pod koniec XIX wieku.

context: Z około 8 gatunków papug endemicznych dla Maskarenów nie wymarła jedynie aleksandretta krótkosterna. Pozostałe wymarły najpewniej przez połączenie nadmiernego odłowu z wylesianiem. Leguat odnotował, że podczas jego pobytu na Rodrigues aleksandretty maskareńskie były liczne. Były pospolite, kiedy Tafforet przebywał na wyspie w 1726, ale Alexandre Pingré w 1761 wspomniał, że stały się rzadkie. Były nadal obecne na przyległych południowych wysepkach (Isle Gombrani), podobnie jak papuga rodrigueska. Po 1761 większa część Rodrigues była mocno wylesiana i używana jako pastwiska dla bydła.
qas: question: Z jakiego powodu nie możemy już dzisiaj podziwiać większości z gatunków papug, które występowały na Maskarenach?
answers: text: wymarły najpewniej przez połączenie nadmiernego odłowu z wylesianiem
generative_answer: wymarły najpewniej przez połączenie nadmiernego odłowu z wylesianiem

question: Jaki gatunek papug występujących na tych wyspach nie wymarł wraz z innymi?
answers: text: aleksandretta krótkosterna
generative_answer: aleksandretta krótkosterna

question: Który z podróżników jako pierwszy odnotował mniejszą ilość aleksandrett maskareńskich?
plausible_answers: text: Alexandre Pingré
generative_answer: Alexandre Pingré

question: W jakim charakterze wykorzystywane były tereny na Rodrigues po 1961 r.?
answers: text: pastwiska dla bydła
generative_answer: pastwisk dla bydła

question: Czy aleksandretty maskareńskie należały kiedyś do gatunków pospolitych?
answers: text: Były pospolite, kiedy Tafforet przebywał na wyspie w 1726
generative_answer: tak

context: W badaniu nad filogenezą papug, którego wyniki opublikowano w 2011, nie uwzględniono aleksandretty maskareńskiej ze względu na brak możliwości wyodrębnienia DNA z istniejącego materiału. Wyniki badania wskazują na to, że papuzica maskareńska (Mascarinus mascarin) z pobliskiego Reunionu jest najbliżej spokrewniona z papuzicą małą (Coracopsis nigra) z Madagaskaru, a nie z rodzajem Psittacula, co zaprzecza teorii o wspólnym pochodzeniu maskareńskich papug. W badaniu z 2015 (Jackson et al.) uwzględniono DNA pobrane z podeszwy stopy samicy. Okazało się, że aleksandretta maskareńska należy do jednego kladu z podgatunkami aleksandretty obrożnej (z Azji i Afryki), od którego reszty oddzieliła się 3,82 mln lat temu. Zdaje się również być przodkiem papug z Mauritiusa i Reunionu. Do wyników badania załączono następujący kladogram:
qas: question: Dlaczego aleksandretta maskareńska nie znalazła się w publikacji z 2011 roku?
answers: text: ze względu na brak możliwości wyodrębnienia DNA z istniejącego materiału
generative_answer: ze względu na brak możliwości wyodrębnienia DNA z istniejącego materiału

question: Zgodnie z publikacją z 2011 roku, z jakim gatunkiem ma łączyć papuzicę maskareńską najbliższy stopień pokrewieństwa?
answers: text: papuzicą małą (Coracopsis nigra)
generative_answer: papuzicą małą (Coracopsis nigra)

question: Jakiej teorii przeczą wyniki badania, które zostało opublikowane w 2011 roku?
answers: text: o wspólnym pochodzeniu maskareńskich papug
generative_answer: o wspólnym pochodzeniu maskareńskich papug

question: Skąd pozyskano materiał genetyczny wzięty pod uwagę w badaniu z 2011 roku?
plausible_answers: text: z podeszwy stopy samicy
generative_answer: z podeszwy stopy samicy

question: Jakie papugi wydają się być potomkami aleksandretty maskareńskiej, według wyników badań z 2015 roku?
answers: text: z Mauritiusa i Reunionu
generative_answer: z Mauritiusa i Reunionu