clarin-pl/poquad huggingface dataset:
Lot czarowników

Lot czarowników lub Lot czarownic (hiszp. Vuelo de brujos lub Brujos por el aire) – obraz hiszpańskiego malarza Francisca Goi znajdujący się w kolekcji Muzeum Prado. Należy do cyklu sześciu obrazów gabinetowych o wymiarach ok. 43 × 30 cm, których tematem są czary. Obrazy nie tworzą razem jednej historii, nie mają też wspólnego znaczenia, dlatego właściwa jest interpretacja każdego z osobna. Cała seria była własnością książąt Osuny i zdobiła ich letnią rezydencję Alameda de Osuna. Oprócz Lotu czarowników do serii należą: Sabat czarownic (lub Wielki kozioł), Lampa diabła (lub Zauroczony), Urok, Kuchnia czarownic oraz Kamienny gość. Obecnie cztery obrazy znajdują się w różnych kolekcjach publicznych, jeden w kolekcji prywatnej, a ostatni jest uznawany za zaginiony.

context: Kompozycja jest spójna, na bazie trójkąta, którego szczyt stanowią skrzyżowane czapki czarowników, a podstawę rozwarte ramiona ich ofiary. Udany efekt plastyczny został osiągnięty poprzez jasne światło rozlewające się po grupie latających postaci i białym płótnie, kontrastujące z płaskim, ciemnym tłem. Miejscowo widoczny jest czerwonawy podkład, z którego Goya zwyczajowo korzystał. Pociągnięcia pędzlem są dużo lżejsze i swobodniejsze niż we wcześniejszych dziełach Goi o podobnej wielkości. Mały rozmiar obrazów gabinetowych wymusza większy stopień precyzji, ale Goi udało się uniknąć drobiazgowego stylu miniatur. W centralnej części kompozycji dominują barwy widoczne na strojach czarowników: czerwień, jasna zieleń i złoto, przywołujące kolorystykę Świętej Apolonii Zurbarána, oraz żółtawy kolor ciała. Grupa latających postaci została namalowana warstwami farby nakładanymi jedna na drugą, podczas gdy postaci na ziemi sprawiają wrażenie, jakby były namalowane alla prima bezpośrednio na wilgotnej zaprawie płótna. Istnieją podobieństwa między dolną częścią kompozycji a szkicem do kartonu do tapiserii pt. Zima z 1799, również zakupionym przez księcia Osuny.
qas: question: Na podstawie jakiej figury geometrycznej artysta namalował swój obraz?
answers: text: trójkąta
generative_answer: trójkąta

question: W jakich barwach było tło obrazu?
answers: text: ciemnym
generative_answer: ciemnych

question: Jakie barwy są na środku obrazu?
answers: text: czerwień, jasna zieleń i złoto, przywołujące kolorystykę Świętej Apolonii Zurbarána, oraz żółtawy kolor ciała
generative_answer: czerwień, jasna zieleń i złoto oraz żółtawy kolor

question: Jaki obraz słynie za najbardziej znany z dzieł Goi?
plausible_answers: text: Świętej Apolonii Zurbarána
generative_answer: Święta Apolonia Zurbarána?

question: Kto zakupił "Lot czarownic"?
answers: text: księcia Osuny
generative_answer: książe Osuny
Tadeusz Isakowicz-Zaleski

Tadeusz Isakowicz-Zaleski, właściwie Tadeusz Bohdan Zaleski, pseudonim „Jacek Partyka”, „Jan Kresowiak”, „Ksiądz Robak” (ur. 7 września 1956 w Krakowie) – polski Ormianin, duchowny katolicki obrządków ormiańskiego i łacińskiego, działacz społeczny, wieloletni uczestnik opozycji antykomunistycznej w czasach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, poeta.

context: 22 czerwca 2006 roku odbyło się spotkanie księdza Zaleskiego z kardynałem Dziwiszem, po którym arcybiskup zapewnił, że ksiądz Zaleski może kontynuować swoje badania. Jednak kilka miesięcy później arcybiskup ponownie zdyscyplinował kapłana. 17 października ks. Isakowicz-Zaleski otrzymał od arcybiskupa polecenie powstrzymania się od publicznych wypowiedzi o kontaktach i współpracy niektórych duchownych ze Służbą Bezpieczeństwa. W opinii krakowskiej kurii ksiądz Isakowicz-Zaleski „poważnie nadużył zaufania”, a jego działalność „wypacza obraz kapłana”. Sam ksiądz ogłosił gotowość do podporządkowania się decyzji kurii. Jednocześnie decyzja władz archidiecezji wywołała wiele kontrowersji wśród obserwatorów i komentatorów życia Kościoła katolickiego w Polsce. 13 października 2006 ksiądz Isakowicz-Zaleski dowiedział się również, że wygasły jego uprawnienia duszpasterza Ormian, które jednak przywrócono mu miesiąc później.
qas: question: Kiedy kardynał Dziwisz spotkał się z Zaleskim?
answers: text: 22 czerwca 2006 roku
generative_answer: 22 czerwca 2006 roku

question: Na co pozwolił Dziwisz Zaleskiemu?
answers: text: kontynuować swoje badania
generative_answer: kontynuować swoje badania

question: Czy ksiądz Isakowicz-Zaleski stracił dożywotnio swoje uprawnienia duszpasterskie?
answers: text: które jednak przywrócono mu miesiąc później
generative_answer: nie

question: Kiedy odbyły się święcenia kapłańskie księdza Zaleskiego?
plausible_answers: text: 13 października 2006
generative_answer: 13 października 2006

question: Z jaką służbą współpracował ksiądz Zaleski?
plausible_answers: text: Bezpieczeństwa
generative_answer: Bezpieczeństwa
Strzelanka pierwszoosobowa

Strzelanka pierwszoosobowa, FPS (od ang. first-person shooter) – gatunek gier komputerowych skoncentrowanych na walce z przeważającym zastosowaniem broni palnej, których akcja obserwowana jest z perspektywy pierwszej osoby. Innymi słowy, gracz doświadcza akcji oczami głównego bohatera, który zazwyczaj widzi tylko ręce i broń postaci, natomiast pozostałe części ciała widoczne są tylko na filmach objaśniających fabułę. Strzelanka pierwszoosobowa jako gatunek ma podobne cechy jak inne strzelanki, które stanowią zarazem część gatunku gier akcji. Broń innego rodzaju niż palna również jest w niej używana, ale jej znaczenie jest zwykle drugorzędne.
W 2006 roku Gamasutra ogłosiła, że strzelanki pierwszoosobowe są jednymi z najpopularniejszych i najszybciej się rozwijających pod względem dochodów gatunków gier komputerowych.

context: FPS można uznawać za osobny gatunek lub typ strzelanki, będącej z kolei podgatunkiem gier akcji. Od czasu gdy w 1993 roku został wydany Doom, gry zaprojektowane w tym samym stylu były nazywane „klonami Dooma”; później termin został zastąpiony przez first-person shooter. Za pierwszą strzelankę pierwszoosobową uznaje się Wolfensteina 3D wydanego w 1992 roku, jednakże krytycy tego podejścia twierdzą, że tego typu produkcje powstawały już od 1973 roku. Istnieją sporadyczne różnice zdań w kwestii elementów konstrukcyjnych stanowiących o istnieniu strzelanki pierwszoosobowej. Przykładowo do tego gatunku mogą być zaliczane Deus Ex i BioShock, które wszakże czerpią wiele elementów z gatunku gier fabularnych. Część komentatorów rozszerza definicję tak, aby obejmowała symulatory lotu, w których miejsce rąk dzierżących broń zajmuje kokpit bądź wnętrze pojazdu.
qas: question: Do jakiego podgatunku można zaliczyć pierwszoosobowy typ strzelanki?
answers: text: gier akcji
generative_answer: gier akcji

question: Jakie miano zastąpiło określenie "klony Dooma"?
answers: text: first-person shooter
generative_answer: first-person shooter

question: Jaki tytuł nosi gra, którą określa się jako pierwszą grę typu FPS?
answers: text: Wolfensteina 3D
generative_answer: Wolfenstein 3D

question: Jakimi gatunkiem gier inspirowane były Deus Ex i BioShock?
plausible_answers: text: fabularnych
generative_answer: fabularnych

question: Czy wszyscy krytycy są zgodni, że do FPS-ów zaliczyć gry symulujące lot?
answers: text: Część komentatorów rozszerza definicję tak, aby obejmowała symulatory lotu
generative_answer: nie
Wulgata sykstyńska

Wulgata sykstyńska – wydanie Wulgaty z roku 1590 autoryzowane przez papieża Sykstusa V. Pracę nad opracowaniem wydania Wulgaty rozpoczęto w 1561 roku, pracowały nad nim trzy kolejne komisje, jednak zniecierpliwiony Sykstus V w końcu sam przygotował wydanie. Wykorzystane zostały dobre rękopisy, jednak edycja przygotowana w pośpiechu zawierała błędy i dlatego już w 1592 roku zastąpiona została następnym wydaniem – Wulgatą klementyńską. We współczesnych krytycznych wydaniach tekstu biblijnego Wulgata sykstyńska jest rzadko cytowana.

context: Po dwóch latach komisja przedstawiła papieżowi wyniki swoich prac – był to gruby foliał krytycznej edycji Wulgaty lowańskiej z 1583 roku z naniesionymi licznymi poprawkami tekstu. Gdyby Sykstus V zaakceptował tekst opracowany przez kard. Carafa, to wydany przezeń tekst byłby satysfakcjonujący pod względem krytycznym. Jednak przygotowany tekst łaciński odbiegał od oczekiwań Sykstusa, który nie zaakceptował wyników prac tej komisji i postanowił opracować własną autoryzowaną edycję Wulgaty. Jednym ze źródeł, w oparciu o które dokonywał korekt, był Codex Carafianus. Zmienił układ rozdziałów, numerów wierszy i wariantów manuskryptu według własnego uznania. Edycja przygotowana została w pośpiechu, była niedoskonała pod względem krytycznym, ponadto zawierała liczne błędy drukarskie. Wydanie ukazało się w maju 1590 roku, a poprzedzone zostało bullą promulgacyjną Aeternus Ille (1 marca 1590) nakazującą pod karą ekskomuniki przyjęcie swej wersji Wulgaty jako jedynej prawdziwej i autentycznej, do prywatnego i publicznego czytania, wyjaśniania i do kazań, zakazując jednocześnie jakichkolwiek wznowień Wulgaty w okresie krótszym niż 10 lat oraz nakładając automatycznie ekskomunikę większą na każdego, kto wyda Wulgatę różniącą się od edycji sykstyńskiej nawet w najmniejszej części. W bulli tej wyłożył też zasady, które jego zdaniem zostały zastosowane w tej edycji: wykorzystano starożytne rękopisy, a w przypadku niezgodności rękopisów sięgano po tekst hebrajski bądź grecki. Nie trzymał się jednak tych zasad konsekwentnie. Pełny tytuł wydania brzmi: Biblica Sacra Vulgatae editionnis, ad Concilii Tridenti praescriptum emendata et a Sixto V P. M. recognita et approbata.
qas: question: Czy wydanie Wulgaty lowiańskiej przygotowane przez komisję zostało poddane korekcie?
answers: text: Po dwóch latach komisja przedstawiła papieżowi wyniki swoich prac – był to gruby foliał krytycznej edycji Wulgaty lowańskiej z 1583 roku z naniesionymi licznymi poprawkami tekstu
generative_answer: tak

question: Kto nie był zadowolony z wyglądu tekstu?
answers: text: Sykstusa
generative_answer: Sykstus

question: Jak nazywał się jedyny tekst, na którym opierał się Sykstus, gdy tworzył własną wersję Wulgaty?
plausible_answers: text: Codex Carafianus
generative_answer: Codex Carafianus

question: Co Sykstus poddał poprawce w swojej wersji Wulgaty?
plausible_answers: text: układ rozdziałów, numerów wierszy i wariantów manuskryptu
generative_answer: układ rozdziałów, numerów wierszy i wariantów manuskryptu

question: Kiedy opublikowano wersję Wulgaty przygotowaną przez Sykstusa?
answers: text: 1590
generative_answer: w 1590
Naomi Mataʻafa

Fiamē Naomi Mataʻafa (ur. 29 kwietnia 1957 w Apii) – samoańska polityk, premier państwa od 2021, pierwsza kobieta na tym urzędzie.
Córka Mataʻafy Mulinuʻu II, pierwszego premiera niepodległego Samoa; w 1978 odziedziczyła po ojcu tytuł wodza wioski Lotofaga na wyspie Upolu. Od 1985 deputowana do parlamentu Samoa – Zgromadzenia Ustawodawczego, w latach 1991–2020 pełniła w rządzie kraju funkcje ministra kilku resortów i wicepremiera, będąc pierwszą kobietą zasiadającą w rządzie Samoa.
Do 2020 była członkinią Partii Ochrony Praw Człowieka (Human Rights Protection Party, HRPP), rządzącej Samoa od 1982. Na początku 2021 wstąpiła do nowego ugrupowania Faʻatuatua i le Atua Samoa ua Tasi (FAST) i wkrótce została jego liderką. W wyborach z kwietnia 2021 FAST i HRPP zdobyły w liczącym 51 miejsc parlamencie po 25 mandatów, a FAST uzyskała większość dzięki przeciągnięciu jedynego niezależnego deputowanego, Iosefo Ponifasio. HRPP kierowana przez sprawującego urząd od 1998 premiera Tuilaʻepę Sailele Malielegaoi odmawiała jednak przekazania władzy FAST, doprowadzając kraj do kilkumiesięcznego kryzysu politycznego. W maju 2021 Naomi Mataʻafa popierana przez FAST samodzielnie złożyła przysięgę na stanowisku szefa rządu. Ostatecznie Naomi objęła władzę w lipcu 2021, dzięki werdyktowi samoańskiego Sądu Apelacyjnego.

context: Naomi Mataʻafa urodziła się 29 kwietnia 1957 w Apii. Początkowo uczęszczała do szkół w Apii, w wieku 11 lat rozpoczęła naukę w Samuel Marsden Collegiate School w Wellington w Nowej Zelandii. W 1976 podjęła studia z zakresu polityki i prawa na Uniwersytecie Wiktorii w Wellington, ale już w następnym roku powróciła do Samoa, aby wziąć udział w sprawie sądowej, której przedmiotem była scheda po ojcu. W 1978 Naomi objęła tytuł wodza Lotofagi na mocy werdyktu sądu, o którym rozstrzygnął głos sędziego z Nowej Zelandii. Członkowie ławy sędziowskiej wyrażali sprzeciw wobec przyznania tytułu wodzowskiego kobiecie. Po werdykcie Naomi wróciła do Nowej Zelandii, by dokończyć studia, ale na Samoa powróciła już po miesiącu, wezwana przez rodzinę.
qas: question: W jakim mieście urodziła się samoańska polityk?
answers: text: w Apii
generative_answer: w Apii

question: W jakim kraju Mataʻafa rozpoczęta naukę po 11 roku życia?
answers: text: w Nowej Zelandii
generative_answer: w Nowej Zelandii

question: W jakiej szkole Mataʻafa zdobywała edukację?
answers: text: w Samuel Marsden Collegiate School w Wellington
generative_answer: w Samuel Marsden Collegiate School w Wellington

question: Na jakiej uczelni wyższej studiowała Mataʻafa?
answers: text: na Uniwersytecie Wiktorii w Wellington
generative_answer: na Uniwersytecie Wiktorii w Wellington

question: W którym roku Mataʻafa została wodzem?
plausible_answers: text: 1978
generative_answer: 1978
Aleh Trusau

Aleh Anatoljewicz Trusau (biał. Алег Анатольевіч Трусаў, ros. Олег Анатольевич Трусов, Oleg Anatoljewicz Trusow; ur. 7 sierpnia 1954 w Mścisławiu) – białoruski historyk, archeolog, polityk i działacz społeczny, jeden z założycieli Białoruskiego Frontu Ludowego „Odrodzenie” (BFL) i Białoruskiej Socjaldemokratycznej Hramady (BSdH) – organizacji i partii o charakterze narodowym i niepodległościowym; w latach 1990–1995 deputowany do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR/Rady Najwyższej Republiki Białorusi XII kadencji; członek Opozycji BNF – frakcji parlamentarnej BFL; kandydat nauk historycznych, historyk białoruskiej architektury; od 1999 roku przewodniczący Towarzystwa Języka Białoruskiego im. Franciszka Skaryny.

context: Latem 1990 roku Aleh Trusau ogłosił na forum Rady Najwyższej swoją rezygnację z członkostwa w KPZR, po czym razem z m.in. Michaiłem Tkaczouem zainicjował utworzenie nowej socjaldemokratycznej partii zorientowanej na białoruskie odrodzenie narodowe. Wszedł w skład Komitetu Organizacyjnego Białoruskiej Socjaldemokratycznej Hramady (BSdH). Nowa partię zarejestrowano w marcu 1991 roku. Podczas Zjazdu Założycielskiego Aleh Trusau został wybrany na stanowisko pierwszego zastępcy przewodniczącego Centralnej Rady BSdH, a w 1992 roku – na jej przewodniczącego. W Radzie Najwyższej XII kadencji BSdH była jedyną partią polityczną, która zdołała utworzyć własną frakcję parlamentarną złożoną z 15 deputowanych (frakcją był również ruch BFL, jednak była to organizacja społeczna, nie partia). W czasie wyborów prezydenckich na Białorusi w 1994 roku BSdH poparła Stanisłaua Szuszkiewicza, a Trusau stał na czele jego sztabu wyborczego.
qas: question: Kto poddał się dymisji z KPZR?
answers: text: Aleh Trusau
generative_answer: Aleh Trusau

question: Jakiego kandydata poparła BSdH w wyborach na głowę państwa z 1994 roku?
answers: text: Stanisłaua Szuszkiewicza
generative_answer: Stanisłaua Szuszkiewicza

question: Jak nazywała się jedna z partii, która powołała do życia frakcję parlamentarną w Radzie Najwyższej XII kadencji?
plausible_answers: text: BSdH
generative_answer: BSdH

question: Czym był BFL?
answers: text: organizacja społeczna
generative_answer: organizacją społeczną

question: Jakie poglądy polityczne reprezentowała BSdH?
answers: text: socjaldemokratycznej
generative_answer: socjaldemokratyczne
Jolanta Brzeska

Jolanta Brzeska z domu Krulikowska (ur. 25 stycznia 1947 w Warszawie, zm. 1 marca 2011 tamże) – polska działaczka społeczna zaangażowana w obronę eksmitowanych lokatorów, zamordowana 1 marca 2011 przez nieznanych sprawców. Po śmierci Jolanty Brzeskiej jej wizerunek zaczął być wykorzystywany przez przedstawicieli ruchu lokatorskiego jako symbol walki przeciw eksmisjom, zaś sama jej postać stała się inspiracją dla powstania tekstów kultury.

context: Po śmierci Jolanty Brzeskiej w prasie ukazały się liczne artykuły i felietony przedstawiające jej walkę o prawa lokatorów, których usiłują się pozbyć spadkobiercy i nowi właściciele domów, zasiedlonych w poprzednim systemie poprzez system kwaterunkowy. Sprawa śmierci Jolanty Brzeskiej nie została wyjaśniona. Na początkowym etapie śledztwa w 2011 rozważano zarówno hipotezę samospalenia, jak i zabójstwa. Policjant, który badał próbki pobrane z mieszkania Brzeskiej, zastrzelił się kilkanaście dni później.
qas: question: W jaki sposób zmarła Brzeska?
plausible_answers: text: Sprawa śmierci Jolanty Brzeskiej nie została wyjaśniona
generative_answer: Sprawa śmierci Jolanty Brzeskiej nie została wyjaśniona

question: Co stało się z funkcjonariuszem policji badającym ciało Brzeskiej?
answers: text: zastrzelił się
generative_answer: zastrzelił się

question: Czy prasa interesowała się Jolantą Brzeską?
answers: text: Po śmierci Jolanty Brzeskiej w prasie ukazały się liczne artykuły i felietony
generative_answer: tak

question: Jakie były hipotezy śmierci Brzeskiej?
answers: text: samospalenia, jak i zabójstwa
generative_answer: samospalenia, jak i zabójstwa

question: W którym roku zmarła Brzeska?
plausible_answers: text: 2011
generative_answer: 2011
Julian Assange

Julian Paul Assange (ur. 3 lipca 1971 w Townsville) – australijski aktywista internetowy, sygnalista, dziennikarz oraz programista, założyciel, rzecznik i redaktor naczelny serwisu WikiLeaks.

context: 30 listopada 2010 Interpol na wniosek Szwecji wystawił list gończy oznaczony najwyższą kategorią, który oznacza poszukiwania Assange’a w celu aresztowania i ekstradycji w związku z oskarżeniami o wymuszenie seksualne i gwałt. W Szwecji na policję zgłosiły się dwie kobiety, które miały spotkać się z Assange’em 14 sierpnia 2010 w Sztokholmie i sześć dni później oskarżyły go o przestępstwa seksualne. 7 grudnia 2010 Assange zgłosił się na policję w Wielkiej Brytanii i został zatrzymany. Nie przedstawiono mu oficjalnych zarzutów i na wniosek prokuratora sąd odmówił wystawienia kaucji. Zatrzymano go w areszcie do 13 grudnia, gdy odbyło się kolejne rozpatrzenie sprawy. Sam Assange zaprzecza oskarżeniom, a część opinii publicznej uważa oskarżenie za fragment rządowej kampanii, sterowanej głównie przez Stany Zjednoczone, mającej na celu dyskredytację założyciela WikiLeaks. Niektórzy politycy ze sfer konserwatywnych w Stanach Zjednoczonych sugerowali, że Assange powinien zostać oskarżony o zdradę i za to stracony. Były doradca polityczny konserwatywnego premiera Kanady, Tom Flannagan, w telewizji kanadyjskiej powiedział nawet, że autor WikiLeaks powinien zostać zamordowany w zamachu. Z oświadczenia tego, które spowodowało protesty i skandal, wycofał się, twierdząc, że był to niestosowny żart. 16 grudnia Assange został osadzony w areszcie domowym w Ellingham Hall w Norfolku. Aresztowanie Assange’a Władimir Putin określił jako „niedemokratyczne”.
qas: question: W związku z jakimi czynami wystosowano list gończy?
answers: text: wymuszenie seksualne i gwałt
generative_answer: wymuszeniem seksualnym i gwałtem

question: Czy Assange sam poszedł na policję?
answers: text: 7 grudnia 2010 Assange zgłosił się na policję w Wielkiej Brytanii
generative_answer: tak

question: Czy Assange potwierdził zarzucane mu czyny?
answers: text: Sam Assange zaprzecza oskarżeniom
generative_answer: nie

question: Jaki serwis założył Assange?
answers: text: WikiLeaks
generative_answer: WikiLeaks

question: Kto był w tym czasie premierem Kanady?
plausible_answers: text: Tom Flannagan
generative_answer: Tom Flannagan
Alkmena

Alkmena (Ἀλκμήνη) – w mitologii greckiej – córka Elektryona, króla Myken i żona króla Teb, Amfitriona, matka herosa Heraklesa.
Imię jej oznacza „silna w gniewie”. Robert Graves uważa je za tytuł księżyca lub przydomek Hery.
Tarcza Heraklesa ukazuje Alkmenę jako najpiękniejszą z kobiet swych czasów. Żadna śmiertelniczka nie miała piękniejszej od niej twarzy ani postawy. Zachwycała ciemnoniebieskimi oczami. Również i rozumem żadna z nich nie mogłaby jej dorównać. Była też bardzo cnotliwa. Graves również pisze, że Alkmena przewyższała urodą, postawą, majestatem wszystkie inne kobiety swoich czasów, w związku z czym Zeus spłodził z nią syna Heraklesa, bohatera ratującego ludzi i bogów.

context: Ojciec Alkmeny – Elektryon – wdał się w konflikt z synami Pterelaosa, którzy najechali jego siedzibę, zabijając większość jego dzieci. Jedynie Alkmenę i jej przyrodniego brata Likymniosa pozostawili przy życiu. Zagarnęli też stada bydła Elektryona. Zwierzęta odzyskał zakochany w Alkmenie Amfitrion, syn króla Tyrynsu i brata Elektryona, Alkajosa. W nagrodę władca Myken obiecał mu rękę swej córki i powierzył władzę nad Mykenami na czas swego wyjazdu na wojnę. Amfitrion zgodził się i obiecał nie tykać kobiety aż do powrotu jej ojca, ale strzec jej dziewictwa, o czym opowiada Apollodoros. Nieszczęśliwym jednak wypadkiem Elektryon zmarł za sprawą Amfitriona. Wspomniany ateński historyk podaje, że Amfitrion próbował ratować Elektryona przed rozwścieczoną krową, co niestety odniosło przeciwny skutek. Wedle Gravesa Amfitrion najpierw został regentem Myken, potem odkupił skradzione bydło Elektryona, po czym wszedł z nim w konflikt, domagając się zwrotu poniesionych kosztów. Króla zabił jednak nieumyślnie, pomimo czego Stenelos wygnał go. Tarcza Heraklesa zarzuca zaś Amfitrinowi zabójstwo w gniewie.
qas: question: Z kim miał zatarg ojciec Alkmeny?
answers: text: z synami Pterelaosa
generative_answer: z synami Pterelaosa

question: Co uczynili synowie Pterelaosa Elektrynowi?
answers: text: najechali jego siedzibę, zabijając większość jego dzieci
generative_answer: najechali jego siedzibę, zabijając większość jego dzieci

question: Komu udało się ocalić stada bydła Elektryona?
answers: text: Amfitrion
generative_answer: Amfitrionowi

question: Jakie informacje o Amfitrinie znajdują się na tarczy Heraklesa?
answers: text: zabójstwo w gniewie
generative_answer: Popełnienie zabójstwa w gniewie

question: Jak nazywał się syn Alkmeny?
plausible_answers: text: Alkajosa
generative_answer: Alkajos