Ischioceratops

Ischioceratops – rodzaj wymarłego dinozaura, ceratopsa z rodziny leptoceratopsów. Obejmuje pojedynczy gatunek I. zhuchengensis. Jego skamieniałości znalezione zostały w Chinach, w Zhucheng w prowincji Szantung, na stanowisku w Kugou, gdzie wcześniej znaleziono liczne skamieniałości. Leżą tam skały grupy Wangshi, powstałe w kredzie późnej. W okolicy znaleziono wcześniej pozostałości tyranozaurów i Sinoceratops. Holotyp oznakowano jako V00016. Pozostaje on w posiadaniu muzeum w Zhucheng. Odkrywcy rodzaju zwrócili uwagę na jego niezwykłą kość kulszową. Kość ta podobna do zgiętego łuku poszerza się w środkowej swej części, tworząc przedziurawiony eliptycznym otworem wyrostek zasłonowy. W dalszej części kość znowu poszerza się, przyjmując kształt obucha topora. Od tej kości rodzaj otrzymał swoją nazwę (podczas gdy epitet gatunkowy odnosi się do miejsca znalezienia szczątków). Prócz niej holotyp obejmuje kość krzyżową, zachowaną w całości, skostniałe ścięgna, resztę miednicy, 15 proksymalnych kręgów ogonowych oraz należące do prawej kończyny dolnej kość udową, piszczelową i strzałkową. He i współpracownicy zaliczyli nowy rodzaj do leptoceratopsów, niewielkich, czworonożnych ceratopsów, zamieszkujących dzisiejsze kontynenty azjatycki i północnoamerykański pod koniec okresu kredowego.

context: Kladogram przedstawia Ischioceratops w obrębie ceratopsów i neoceratopsów. Ponadto pozwala zaliczyć go rodziny Leptoceratopsidae. Grupę tą, definiowaną jako klad obejmujący taksony bliższe leptoceratopsowi niż triceratopsowi, stanowi dość bazalną grupę neoceratopsów, obejmującą równoległą do ceratopsów radiację ewolucyjną. Przedstawiony kladogram nie zalicza jej do grupy Coronosauria, definiowanej jako potomków ostatniego wspólnego przodka triceratopsa i protoceratopsa. Niekiedy również zalicza się do niej leptoceratopsy. W obrębie Leptoceratopsidae Ischioceratops okazał się taksonem zaawansowanym ewolucyjnie, a jego grupą siostrzaną był montanoceratops. Badacze podnoszą jednak, że nieznaczna modyfikacja mogłaby wskazać na jego takson siostrzany raczej Zhuchengceratops. Autorzy nie wykluczają, że w przyszłości może dojść do synonimizacji obu rodzajów.

context: Kość kulszowa wyróżnia się budową. Lewa kość mierzy 36,2 cm długości. Jej trzon opisują kreatorzy rodzaju jako masywny, kształtu zakrzywionego łuku, długi, spłaszczony w kierunku przyśrodkowo-bocznym. Poszerza się on stopniowo, by w środku kości utworzyć wyrostek zasłonowy, kształtem zbliżony do prostokąta. Widnieje na nim eliptyczne zagłębienie, długości 5,5 cm i wysokości 2,1 cm, zwężające się i wypłycające w kierunku przednim i tylnym, najgłębsze w środku. Stanowiło pewnie miejsce przyczepu jakiegoś mięśnia. Kreatorzy Ischioraceratops powołują się tutaj na analogię z lesotozaurem i pracę Maidment i Barretta z 2011. Wedle tych autorów w tym miejscu kości kulszowej przyczepiały się przywodziciele uda. U Ischioceratops w rzeczonym zagłębieniu mógłby zaczynać się mięsień łonowo-kulszowo-uodwy zewnętrzy. Wyrostka takiego próżno szukać na kościach kulszowych innych ceratopsów, nawet u cechującego się pewnymi odmiennościami tej kości Yinlong. Na powierzchni bocznej nosi płytki rowek podłużnego przebiegu. Tylna część kości zagina się ogonowo-brzusznie. Nosi też kolejne poszerzenie, coś w rodzaju stopki o półokrągłym kształcie i chropawej powierzchni, kontaktujące się z kręgami ogonowymi 4 i 5. Niezwykły kształt kości nasuwa pytanie, czy na pewno chodzi tu o cechę fizjologiczną, czy nie może być aby wynikiem jakiejś patologii. Badacze zastanawiali się, czy obecne w wyrostku okno nie może być skutkiem jakiegoś procesu patologicznego. Rozważali zerwanie ścięgna bądź zbiornik ropy, procesy opisywane już wcześniej w przypadku dinozaurów. Budowa ograniczeń otworu przeczy jednak takim wyjaśnieniom. Co więcej, symetryczne występowanie tej cechy na obu kościach wskazuje, że to jej naturalna budowa. Kreatorzy rodzaju zastanawiają się dalej, czy rzeczony wyrostek stanowi homolog wyrostka zasłonowego spotykanego u innych ptasiomiednicznych, w tym bazalnych ornitopodów i bazalnych cerapodów. Wyrostki obserwowane u tenontozaura czy hipsylofodonta leżą bardziej proksymalnie i brzusznie. Prócz różnicy topologicznej pozostaje jeszcze problem filogenetyczny: inne marginocefale takiego wyrostka nie mają. Wydaje się więc raczej, że powstał on niezależnie od tamtych struktur, wzbogacając różnorodność dość konserwatywnej ewolucyjnie miednicy Leptoceratopsidae. Dystalne poszerzenie kości również zdaje się stanowić autapomorfię rodzaju.
qas: question: Co przemawia za tym, że okno obecne w jego kości kulszowej to nie wynik patologii?
answers: text: symetryczne występowanie tej cechy na obu kościach
generative_answer: symetryczne występowanie tej cechy na obu kościach

question: Jak ułożone są wyrostki występujące w ciele tenontozaura?
answers: text: proksymalnie i brzusznie
generative_answer: proksymalnie i brzusznie

question: Czy dystalne poszerzenie kości zdaje się występować tylko w jednej grupie filogenetycznej?
answers: text: Dystalne poszerzenie kości również zdaje się stanowić autapomorfię rodzaju
generative_answer: tak

question: Jak trzon jego kości kulszowej jest charakteryzowany przez kreatorów rodzaju?
answers: text: masywny, kształtu zakrzywionego łuku, długi, spłaszczony w kierunku przyśrodkowo-bocznym
generative_answer: masywny, kształtu zakrzywionego łuku, długi, spłaszczony w kierunku przyśrodkowo-bocznym

question: W którym roku odkryto jego kości?
plausible_answers: text: 2011
generative_answer: 2011