clarin-pl/poquad huggingface dataset:
Granåsen

Granåsen – centrum skoczni narciarskich na zboczu wzgórza Granåsen w Trondheim w Norwegii. Kompleks składa się ze skoczni K124 oraz K90.
Skocznia ma sztuczne oświetlenie. Narażona jest na podmuchy wiatru, który jest bardzo zmienny. Obiekt wyłożony jest igelitem, w dość nietypowym bladoniebieskim kolorze, który nadaje mu specyficzny charakter.
Aktualnym rekordzistą dużej skoczni jest Kamil Stoch, który 15 marca 2018 podczas I serii zawodów turnieju Raw Air uzyskał 146 metrów.

context: Do sezonu 2001/2002 zawody Pucharu Świata odbywały się w marcu w ramach Turnieju Nordyckiego. Od sezonu 2002/2003 zawody w Trondheim odbywały się na początku grudnia. Jednak z powodu wielokrotnego odwoływania grudniowych zawodów na skoczni Granåsen postanowiono, że od sezonu 2011/2012 zawody będą rozgrywane ponownie w marcu w ramach Turnieju Nordyckiego. Po zawodach Pucharu Świata w grudniu 2007 skocznia przeszła przebudowę, która miała między innymi na celu zmianę przestarzałego profilu skoczni. Po modernizacji punkt K obiektu został przesunięty z 120 na 123 metr, natomiast punkt HS z 131 na 140 metr. W 2013 roku punkt K przeniesiono na 124 metr.
qas: question: W ramach jakiego konkursu odbywały się zawody Pucharu Świata?
answers: text: Turnieju Nordyckiego
generative_answer: Turnieju Nordyckiego

question: W jakim miesiącu rozpoczynały się zawody od sezonu 2002/2003?
answers: text: grudnia
generative_answer: W grudniu

question: Z jakiego powodu zrezygnowano z przeprowadzania zawodów w grudniu?
answers: text: z powodu wielokrotnego odwoływania grudniowych zawodów na skoczni Granåsen
generative_answer: z powodu wielokrotnego odwoływania grudniowych zawodów na skoczni Granåsen

question: Co było przyczyną wypadku na skoczni w 2007 roku?
plausible_answers: text: przestarzałego profilu skoczni
generative_answer: przestarzałego profilu skoczni

question: Czy punkt K został oznaczony na 140 metrze?
answers: text: punkt K obiektu został przesunięty z 120 na 123 metr
generative_answer: nie
Renifery Świętego Mikołaja

Renifery Świętego Mikołaja – renifery tworzące zaprzęg, który tradycyjnie ciągnie sanie Świętego Mikołaja i pomaga mu dostarczać bożonarodzeniowe prezenty.
Zwykle wymienia się: Kometka, Amorka, Tancerza, Pyszałka, Błyskawicznego, Fircyka, Złośnika, Profesorka oraz Rudolfa. Ich imiona bazują na tych wymienionych w wierszu Clementa C. Moore’a z 1832 roku, który prawdopodobnie przyczynił się do spopularyzowania reniferów jako symboli Bożego Narodzenia.

context: Według tej historii, Rudolf jest synem Profesorka, jednego z ośmiu pierwotnych reniferów Świętego Mikołaja wymienionych w wierszu A Visit from St. Nicholas. Rudolf urodził się ze świecącym czerwonym nosem, przez co stał się wyrzutkiem i obiektem docinek ze strony innych reniferów. Pewnego razu, noc wigilijna była tak mglista, że Mikołaj chciał zrezygnować ze swej corocznej podróży dookoła świata. Kiedy jednak zauważył Rudolfa, zdecydował, że jego nos będzie wyśmienitą lampą i oświetli mu drogę. Od tego czasu Rudolf jest stałym członkiem zaprzęgu Mikołaja i cieszy się szacunkiem innych reniferów.
qas: question: Jak nazywa się ojciec Rudolfa?
answers: text: Profesorka
generative_answer: Profesorek

question: Jaką cechę charakterystyczną miał Rudolf?
answers: text: świecącym czerwonym nosem
generative_answer: świecący czerwony nos

question: W jakim wierszu pojawiła się historia Rudolfa?
answers: text: A Visit from St. Nicholas
generative_answer: A Visit from St. Nicholas

question: Ile reniferów na początku miał Mikołaj?
answers: text: ośmiu
generative_answer: osiem

question: Czy Rudolf należał do reniferów Świętego Mikołaja?
answers: text: Od tego czasu Rudolf jest stałym członkiem zaprzęgu Mikołaja
generative_answer: tak
Lucjusz Cyncjusz Alimentus

Lucjusz Cyncjusz Alimentus, łac. Lucius Cincius Alimentus (II poł. III w. p.n.e.) – rzymski polityk i historyk, uczestnik II wojny punickiej.
Był autorem zaginionej pracy poświęconej historii Rzymu, którą napisał zainspirowany dziełem Kwintusa Fabiusza Piktora. Zaliczany jest do annalistów starszych.

context: Zapewne jego głównym źródłem była praca Fabiusza Piktora, być może, tak jak on najwięcej miejsca poświęcił przedstawieniu epoki królewskiej i wydarzeniom III wieku. Niewykluczone jednak, że mógł w odmienny sposób ująć dzieje Rzymu, dodać więcej uwag np. w opisie II wojny punickiej. Na pewno inaczej niż poprzednik datował powstanie Rzymu – na rok 729/728 p.n.e., co może oznaczać, iż zrelacjonował antyczne spory na temat chronologii tego wydarzenia. Przypuszczalnie uwzględnił część kartagińskiego punktu widzenia, dzięki bezpośrednim kontaktom z Hannibalem, który, wedle informacji Tytusa Liwiusza, przekazał mu choćby informację o stratach swojej armii od momentu przekroczenia Rodanu. Być może zaczerpnął je jednak nie od samego słynnego wodza, tylko jego otoczenia, niewykluczone, że poznał też dziejopisów towarzyszących Barkidzie, Silenosa i Sosylosa, co pozwoliło mu szerzej potraktować problematykę kartagińską. Dla Liwiusza był istotnym i ocenianym przezeń jako wiarygodne źródłem informacji dotyczącym liczebności sił kartagińskich, choć jednak we współczesnej historiografii wskazuje się na błąd w tych danych, być może wynik celowego zawyżenia, by przedstawić Kartaginę jako godnego przeciwnika Rzymu.
qas: question: Na który rok Piktor datuje początki Rzymu?
plausible_answers: text: rok 729/728 p.n.e.
generative_answer: na rok 729/728 p.n.e.

question: Jakiego przywódcę historyk miał znać personalnie? 
answers: text: Hannibalem
generative_answer: Hannibala

question: Jaką informacją miał podzielić się z historykiem Hannibal według Liwiusza?
answers: text: stratach swojej armii
generative_answer: o stratach swojej armii

question: Jaka informacja przekazana przez historyka została uznana za rzetelną przez Liwiusza, lecz nierzetelną przez współczesnych badaczy?
answers: text: liczebności sił kartagińskich
generative_answer: liczebność sił kartagińskich

question: W jakim celu historyk mógł podać zbyt wysoką liczbę sił?
answers: text: przedstawić Kartaginę jako godnego przeciwnika Rzymu
generative_answer: by przedstawić Kartaginę jako godnego przeciwnika Rzymu
Solar II

Solar II (ros. Солар II) – farma fotowoltaiczna w południowo-wschodniej części Białorusi, położona na zachód od wsi Sabali w rejonie brahińskim. Elektrownia posiada od 40,3 do 56 ha powierzchni, jej moc nominalna wynosi ponad 22 MW, realna – ponad 18 MW. Zbudowana została na terenach skażonych przez katastrofę w Czarnobylu, a jej właścicielem jest spółka Solar Invest należąca do firmy A1. Elektrownia została zbudowana w 2016 roku i do 2017 roku była największą tego typu instalacją na Białorusi. Koszt jej budowy wyniósł równowartość ponad 23 milionów euro.

context: Farma składa się z 84 164 paneli słonecznych (inne źródła podają liczbę 85 tysięcy), 617 inwerterów, 10 podstacji transformatorowych 20 kV i głównego transformatora 110 kV firmy Siemens. W ramach inwestycji firma velcom zbudowała także napowietrzną linię o napięciu 110 kV o długości 4,5 km z 22 słupami i transformatorem, łączącą elektrownię słoneczną z podstacją elektryczną „Brahin”. Ogółem do budowy farmy wykorzystano ponad 730 km przewodów elektrycznych. Farma zajmuje teren, według różnych źródeł: 40,3 ha, 41 ha lub 56 ha. Jej całkowita moc wynosi, według różnych źródeł, od 22,014 MW do 22,3 MW, ale realnie sięga od 18,05 do 18,48 MW. W momencie oddania do eksploatacji była to największa farma fotowoltaiczna na Białorusi zarówno pod względem mocy, jak i zajmowanej powierzchni. Swój rekordowy status utrzymała jednak tylko do 2017 roku, gdy uruchomiono farmę w Rzeczycy o mocy 55 MW.
qas: question: Ile paneli słonecznych znajduje się na farmie?
answers: text: 84 164
generative_answer: 84 164

question: Z czym jest połączona elektrownia słoneczna?
answers: text: z podstacją elektryczną „Brahin”
generative_answer: z podstacją elektryczną „Brahin”

question: Czy aby wybudować farmę wykorzystano dużo przewodów elektrycznych?
answers: text: Ogółem do budowy farmy wykorzystano ponad 730 km przewodów elektrycznych
generative_answer: tak

question: Jaka jest maksymalna moc elektrowni?
answers: text: od 22,014 MW do 22,3 MW
generative_answer: od 22,014 MW do 22,3 MW

question: Gdzie powstała ta farma fotowoltaiczna?
answers: text: na Białorusi
generative_answer: na Białorusi
Dowiastka

Dowiastka (Dianella Lam. ex Juss.) – rodzaj roślin należący do rodziny złotogłowowatych (Asphodelaceae), obejmujący 40 gatunków, występujących na obszarze od południowo-wschodniej Afryki do Azji Południowo-Wschodniej, Australazji i Oceanii. Ze względu na swoje walory ozdobne i wytrzymałość wiele gatunków i odmian uprawnych dowiastek uprawianych jest w krajach o ciepłym klimacie w ogrodach i pojemnikach, a także wykorzystywanych do nasadzeń obrzeżnych i jako rośliny okrywowe. Na obszarze naturalnego występowania rośliny te znalazły wiele zastosowań. Dzięki zawartości substancji czynnych, w tym o działaniu przeciwwirusowym, niektóre gatunki stosowane są w medycynie tradycyjnej w terapii chorób. Niebieskie jagody kilku gatunków uznawane są za jadalne, a obecne w nich barwniki z grupy antocyjanidynów wykorzystywane są jako substancje barwiące. Rośliny są też źródłem włókien, wykorzystywanych od dawna do produkcji koszy i sznurów (fragmenty odkryto na jednym ze stanowisk archeologicznych w Australii). Rośliny wykorzystywane są też w komponowaniu perfum, do produkcji kadzidła oraz w obrzędach rytualnych.

context: Najszerszy zasięg występowania, nie obejmujący jednak Australii, ma gatunek Dianella ensifolia, który występuje na obszarze od południowej Afryki tropikalnej (Mozambiku i Zimbabwe) przez wyspy Oceanu Indyjskiego (Madagaskar, Reunion, Mauritius, Seszele i Sri Lankę), subkontynent indyjski (Asam, Bangladesz, Nepal i wschodnie Himalaje), Azję Południowo-Wschodnią, południowo-środkowe i południowo-wschodnie Chiny, Japonię i Tajwan do Nowej Gwinei i Wysp Salomona. Został on introdukowany na Florydę i Jamajkę. Na Florydzie uznawany jest za gatunek inwazyjny.
qas: question: Gdzie znaleźć można osobniki Dianella ensifolia?
answers: text: od południowej Afryki tropikalnej (Mozambiku i Zimbabwe) przez wyspy Oceanu Indyjskiego (Madagaskar, Reunion, Mauritius, Seszele i Sri Lankę), subkontynent indyjski (Asam, Bangladesz, Nepal i wschodnie Himalaje), Azję Południowo-Wschodnią, południowo-środkowe i południowo-wschodnie Chiny, Japonię i Tajwan do Nowej Gwinei i Wysp Salomona
generative_answer: od południowej Afryki tropikalnej (Mozambiku i Zimbabwe) przez wyspy Oceanu Indyjskiego (Madagaskar, Reunion, Mauritius, Seszele i Sri Lankę), subkontynent indyjski (Asam, Bangladesz, Nepal i wschodnie Himalaje), Azję Południowo-Wschodnią, południowo-środkowe i południowo-wschodnie Chiny, Japonię i Tajwan do Nowej Gwinei i Wysp Salomona

question: Gdzie Dianella ensifolia uznawane jest za gatunek o znacznej ekspansywności?
answers: text: Na Florydzie
generative_answer: Na Florydzie
Borut Petrič

Borut Petrič (ur. 28 grudnia 1961 w Kranju) – słoweński pływak reprezentujący Jugosławię, trzykrotny olimpijczyk, pięciokrotny medalista mistrzostw Europy, jednokrotny mistrzostw świata oraz ośmiokrotny igrzysk śródziemnomorskich, a także trener pływacki. Sportowiec roku 1981 w Jugosławii. Jego brat Darjan również był pływakiem.

context: W 1975 zajął 5. miejsce na igrzyskach śródziemnomorskich na 1500 m stylem dowolnym z czasem 16:49,36. Na mistrzostwach Europy w 1977 zdobył brązowy medal na 1500 m stylem dowolnym z czasem 15:30,74. Rok później w tej samej konkurencji wywalczył srebro na mistrzostwach świata, uzyskując czas 15:20,77. Na Igrzyskach Śródziemnomorskich 1979 zdobył srebro na 200 i złoto na 400 i 1500 m stylem dowolnym, a także srebro na 200 m stylem motylkowym i złoto na 400 m stylem zmiennym. Na Mistrzostwach Europy 1981 wywalczył złoto na 400 m stylem dowolnym z czasem 3:51,63 i srebro na 1500 m tym samym stylem z czasem 15:17,31. W 1982 był piąty na 400 m stylem dowolnym na mistrzostwach świata, a rok później został wicemistrzem Europy na 400 (czas 3:51,96) i 1500 m stylem dowolnym z czasem 15:14,54 oraz złotym medalistą igrzysk śródziemnomorskich na 200 m stylem dowolnym i brązowym na 400 m tym samym stylem i 200 m stylem zmiennym. W latach 1976–1978, 1981 i 1983 zostawał sportowcem roku w Słowenii, a w 1981 także sportowcem roku w Jugosławii. W 1978 otrzymał nagrodę Bloudka. 44-krotny mistrz Jugosławii i wielokrotny mistrz Bałkanów. Był rekordzistą Słowenii na różnych dystansach, zarówno na krótkim, jak i na długim basenie; niektóre z jego rekordów przetrwały ponad 20 lat.
qas: question: Jaki rezultat osiągnął podczas igrzysk śródziemnomorskich w siedemdziesiątym piątym roku?
answers: text: czasem 16:49,36
generative_answer: 16:49,36

question: W którym roku zajął drugie miejsce na mistrzostwach świata płynąc techniką dowolną?
answers: text: Rok później
generative_answer: 1978

question: Na jakim dystansie zdobył złoty medal na Mistrzostwach Europy w osiemdziesiątym pierwszym?
answers: text: 400 m
generative_answer: 400 m

question: Ile razy zdobył tytuł mistrza Jugosławii?
answers: text: 44-krotny
generative_answer: 44

question: Które z jego rekordów przetrwały ponad 20 lat?
plausible_answers: text: niektóre z jego rekordów przetrwały ponad 20 lat
generative_answer: niektóre z jego rekordów przetrwały ponad 20 lat
Dom Carlos I (1898)

Dom Carlos I, od 1910 roku Almirante Reis – krążownik Marynarki Portugalskiej z początku XX wieku, jedyny okręt swojego typu. Stanowił typową konstrukcję krążownika pancernopokładowego budowy brytyjskiej stoczni Armstronga w Elswick okresu przełomu wieków. Wodowany w 1898 roku, wszedł do służby w kolejnym roku. W toku służby pełnił zadania reprezentacyjne oraz wziął udział w rewolucji republikańskiej 1910 roku. W trakcie I wojny światowej został wycofany z czynnej służby z uwagi na zużycie kotłów, a w 1925 roku skreślony z listy floty. Był największym okrętem marynarki Portugalii swojego czasu.
Wyporność okrętu wynosiła 4186 ton. Uzbrojenie główne stanowiły cztery armaty kalibru 152 mm i osiem armat kalibru 120 mm. Napędzały go maszyny parowe, umożliwiające rozwijanie prędkości 22 węzłów.

context: Uzbrojenie główne stanowiły cztery pojedyncze armaty kalibru 152 mm o długości lufy L/45 (45 kalibrów) oraz osiem pojedynczych armat kalibru 120 mm L/40. Armaty 152 mm, w maskach ochronnych, ustawione były na pokładzie dziobowym, rufowym oraz na sponsonach burtowych pokładu górnego na wysokości masztu dziobowego (mogły one strzelać w pewnym zakresie w kierunku dziobu oraz na burty). Pozostała artyleria ustawiona była na burtach, a ostatnia para armat 120 mm mogła strzelać w kierunku rufy. Salwę burtową tworzyły trzy armaty 152 mm i cztery 120 mm.
qas: question: Ile armat miał krążownik?
answers: text: cztery pojedyncze armaty kalibru 152 mm o długości lufy L/45 (45 kalibrów) oraz osiem pojedynczych
generative_answer: 12

question: W jakim miejscy były ustawiane armaty w maskach ochronnych?
answers: text: na pokładzie dziobowym, rufowym oraz na sponsonach burtowych pokładu górnego na wysokości masztu dziobowego
generative_answer: na pokładzie dziobowym, rufowym oraz na sponsonach burtowych pokładu górnego na wysokości masztu dziobowego

question: Jaki kaliber miały cztery pojedyncze armaty?
answers: text: 152 mm
generative_answer: 152 mm

question: Jaki kaliber miało osiem pojedynczych armat?
answers: text: 120 mm
generative_answer: 120 mm

question: Jaką długość miała salwa burtowa?
plausible_answers: text: 120 mm
generative_answer: 120 mm
Musasir


Musasir, Ardini, Muzazir (urart. URUar-di-ni) – starożytne miasto-państwo, położone w górnym biegu rzeki Wielki Zab, na południowy wschód od jeziora Wan. Z Musasiru prawdopodobnie rozpoczęły swoją migrację plemiona urartyjskie, które na przełomie II–I tysiącleci p.n.e., poruszając się na północ, założyły na Wyżynie Armeńskiej państwo Urartu. Musasir był ważnym centrum religijnym Urartu, ośrodkiem kultu naczelnego bóstwa panteonu urartyjskiego – Chaldiego. Przez długi okres dokładna lokalizacja miasta była ciężka do ustalenia, ale obecnie istnieje konsensus opiniotwórczy, że Musasir znajdował się w pobliżu irańskiej osady Mudjesir, 18 km na północ od Rawanduza.

context: Przez prawie cały VIII wiek p.n.e. Musasir znajdował się pod kontrolą Urartu, a jego władcy dokonywali kolejnych podbojów mocą boga Chaldiego. Jednak w 714 roku p.n.e. król asyryjski – Sargon II – przedsięwziął dokładnie zaplanowaną i przygotowaną wyprawę wojenną na swojego północnego sąsiada. Usprawniony wywiad i system dostarczania przez szpiegów raportów przyczynił się do przeprowadzenia przez Asyrię serii nagłych i skutecznych ataków na Urartu. Nieoczekiwanie dla ówczesnego króla – Rusy I – armia Sargona II, podejmując się ciężkiej przeprawy przez góry, pojawiła się w pobliżu Musasiru. Roczniki asyryjskie odnotowały:
qas: question: Do jakiego państwa należy Musasir?
plausible_answers: text: Urartu
generative_answer: Urartu

question: Jakiego przedsięwzięcia podjął się władca Asyrii w 714 roku p.n.e.?
answers: text: wyprawę wojenną
generative_answer: wyprawy wojennej

question: Dlaczego najazd na Urartu przez Asyrię zakończył się sukcesem?
answers: text: Usprawniony wywiad i system dostarczania przez szpiegów raportów
generative_answer: dzięki usprawnionemu wywiadowi i systemowi dostarczania przez szpiegów raportów

question: Jak nazywał się władca Urartu, który rządził przez większość VIII wieku p.n.e.?
answers: text: Rusy I
generative_answer: Rusa I

question: Jak nazywał się władca Asyrii, który dokonał najazdu na Urartu?
answers: text: Sargon II
generative_answer: Sargon II
Wiedeńska Genesis

Wiedeńska Genesis (łac. Purpureus Vindobonensis; Rahlfs no. L) – fragment ilustrowanego rękopisu greckiego Starego Testamentu, tj. Septuaginty. Nazwa pochodzi od miejsca przechowywania kodeksu – Wiednia, gdzie manuskrypt znajduje się od 1644 roku. Paleograficznie datowany jest na V lub VI wiek. Jest jedynym zachowanym kodeksem purpurowym Septuaginty i jednym z nielicznych jej ilustrowanych rękopisów. Każda strona kodeksu jest ilustrowana, jednak artystyczny poziom ilustracji jest nierówny. Większa część kodeksu zaginęła. Kodeks nazywany bywa średniowiecznym komiksem.

context: Z paleograficznego punktu widzenia kodeks mógł powstać zarówno w V jak i w VI wieku. Artystyczna analiza ilustracji pozwala na dokładniejsze uściślenie daty i wskazuje na początek VI wieku. Zauważono bliski związek z dwoma purpurowymi rękopisami Nowego Testamentu: Kodeksem z Synopy i Ewangeliami z Rossano. Wszystkie zdradzają cechy wschodniej ikonografii, ten sam sposób szkicowania postaci, głowy są wielkie i szerokie; miasta zawsze są przedstawiane w ten sam sposób, ta sama brama prowadzi do środka. Jan Chrzciciel w areszcie (Sinopensis) przypomina Józefa. Wszystkie trzy kodeksy stosują nierówny styl artystyczny. Ten typ ilustrowania pojawił się za panowania Justyniana Wielkiego.
qas: question: Jaki czynnik umożliwia oszacowanie daty powstania kodeksu?
answers: text: Artystyczna analiza ilustracji
generative_answer: Artystyczna analiza ilustracji

question: Z jakimi księgami Wiedeńska Genesis wykazuje cechy wspólne?
answers: text: Kodeksem z Synopy i Ewangeliami z Rossano
generative_answer: Kodeksem z Synopy i Ewangeliami z Rossano

question: Jakie są cechy charakterystyczne postaci narysowanych w kodeksie?
answers: text: głowy są wielkie i szerokie
generative_answer: głowy są wielkie i szerokie

question: Czy znana jest dokładna data powstania Wiedeńskiej Genesis?
answers: text: kodeks mógł powstać zarówno w V jak i w VI wieku
generative_answer: nie

question: Jaki władca zlecił porównanie Wiedeńskiej Genesis z Sinopensis?
plausible_answers: text: Justyniana Wielkiego
generative_answer: Justyniana Wielkiego
Kazachstan

Kazachstan, Republika Kazachstanu (kaz. Қазақстан, Қазақстан Республикасы; ros. Казахстан, Республика Казахстан, trl. Kazachstan, Riespublika Kazachstan) – państwo leżące częściowo w Azji Środkowej (88% powierzchni) i częściowo w Europie Wschodniej (12% powierzchni – tereny na zachód od rzeki Emba), powstałe w 1991 w wyniku rozpadu Związku Radzieckiego, graniczące z Chinami (1460 km granicy), Kirgistanem (980 km), Turkmenistanem (380 km), Uzbekistanem (2300 km) oraz Federacją Rosyjską (6467 km). Łączna długość granic Kazachstanu wynosi 12 187 km. Kazachstan ma również dostęp do największego jeziora świata – Morza Kaspijskiego – na długości 2340 km – jest przy tym największym państwem śródlądowym na świecie pod względem powierzchni. Całkowita powierzchnia kraju wynosi 2 724 900 km².

context: W czasie rządów Stalina Kazachstan był znany ze znajdujących się na jego terenie obozów pracy (łagrów) oraz jako miejsce deportacji m.in. ludności polskiej oraz Czeczenów. Później Kazachstan stał się miejscem kilku ambitnych radzieckich projektów, takich jak: umiejscowione w Semeju laboratoria jądrowe, próby z bronią jądrową, kosmodrom Bajkonur, zagospodarowywanie bezludnych terytoriów. 16 grudnia 1991 Kazachstan, jako ostatnia z republik ZSRR, proklamował niepodległość. W 1997 roku stolica kraju została przeniesiona z położonego na południu miasta Ałmaty do znajdującej się bliżej geograficznego centrum kraju i dalej od granicy z Chinami Akmoły, przemianowanej później na Astanę (obecnie Nur Sułtan).
qas: question: Z czego słynęło państwo za rządów Stalina?
answers: text: obozów pracy (łagrów)
generative_answer: obozów pracy (łagrów)

question: Czy do łagrów była zsyłana ludność czeczeńska?
answers: text: miejsce deportacji m.in. ludności polskiej oraz Czeczenów
generative_answer: tak

question: Co powstało w Serneju?
answers: text: laboratoria jądrowe
generative_answer: laboratoria jądrowe

question: Czy w roku, w którym umarł Stalin, Kazachstan odzyskał suwerenność?
plausible_answers: text: 16 grudnia 1991 Kazachstan, jako ostatnia z republik ZSRR, proklamował niepodległość
generative_answer: 16 grudnia 1991 Kazachstan, jako ostatnia z republik ZSRR, proklamował niepodległość

question: Jak obecnie nazywa się stolica Kazachstanu?
answers: text: Nur Sułtan
generative_answer: Nur Sułtan