Sgraffito

Sgraffito (wł. graffiare - ryć, drapać) – technika dekoracyjna malarstwa ściennego.

context: Technika sgraffito znana była w starożytności, a szczególnie popularna w okresie renesansu przy dekorowaniu fasad obiektów włoskiej architektury. Sgraffito bywa też stosowane współcześnie; trwałość wszelkich rozwiązań sgraffitowych stale się obniża, z powodu wzrostu ilości związków węgla w atmosferze, które wraz z wodą opadową tworzą cząstki kwasu węglowego. Niszczy on powierzchnię tynków, a tym samym sgraffito; przeciwdziała się temu stosując dodatkowe warstwy ochronne – krzemianowe lub woskowe.
qas: question: W jakich przypadkach wykorzystywano technikę w renesansie?
answers: text: przy dekorowaniu fasad obiektów włoskiej architektury
generative_answer: przy dekorowaniu fasad obiektów włoskiej architektury

question: Czy obecnie wykorzystuje się sgraffito?
answers: text: Sgraffito bywa też stosowane współcześnie
generative_answer: tak

question: Dlaczego obiekty wykonane techniką niszczeją?
answers: text: z powodu wzrostu ilości związków węgla w atmosferze
generative_answer: z powodu wzrostu ilości związków węgla w atmosferze

question: W jaki sposób zapobiega się niszczeniu elementów wykonanych techniką sgraffito?
answers: text: stosując dodatkowe warstwy ochronne
generative_answer: stosując dodatkowe warstwy ochronne

question: Z jakich tworzyw wykonuje się osłonę?
answers: text: krzemianowe lub woskowe
generative_answer: krzemianu lub wosku

context: Technika sgraffita była także używana w historycznym zdobnictwie sprzętów i mebli. Wybraną powierzchnię złocono złotem płatkowym w technice kredowo-klejowej i polerowano na wysoki połysk. Po wyschnięciu i stwardnieniu pozłotę pokrywano farbą kazeinową lub temperową, w której następnie wydrapywano ornamenty, odsłaniając tym samym warstwę złota. Technika ta umożliwiała wykonywanie niezwykle precyzyjnych i misternych ornamentów sprawiających wrażenie wykonanych ze złota. Technika ta była szczególne popularna we Włoszech i Hiszpanii w epoce renesansu i wczesnego baroku, ponownie zaczęto jej używać w XIX wieku, wraz z nadejściem mody na historyzm.
qas: question: Czy technikę tę wykorzystywano tylko do dekorowania ścian?
answers: text: Technika sgraffita była także używana w historycznym zdobnictwie sprzętów i mebli
generative_answer: nie

question: Jakie czynności wykonywano na meblach w ramach techniki sgraffita?
answers: text: Wybraną powierzchnię złocono złotem płatkowym w technice kredowo-klejowej i polerowano na wysoki połysk. Po wyschnięciu i stwardnieniu pozłotę pokrywano farbą kazeinową lub temperową, w której następnie wydrapywano ornamenty, odsłaniając tym samym warstwę złota
generative_answer: Wybraną powierzchnię złocono złotem płatkowym w technice kredowo-klejowej i polerowano na wysoki połysk. Po wyschnięciu i stwardnieniu pozłotę pokrywano farbą kazeinową lub temperową, w której następnie wydrapywano ornamenty, odsłaniając tym samym warstwę złota

question: Jakie były zalety stosowania tej techniki?
answers: text: umożliwiała wykonywanie niezwykle precyzyjnych i misternych ornamentów sprawiających wrażenie wykonanych ze złota
generative_answer: umożliwiała wykonywanie niezwykle precyzyjnych i misternych ornamentów sprawiających wrażenie wykonanych ze złota

question: W jakich krajach technika sgraffita zyskała największą popularność?
answers: text: Włoszech i Hiszpanii
generative_answer: Włoszech i Hiszpanii

question: W jakim okresie większość włoskich i hiszpańskich domostw posiadało przedmioty zdobione tą techniką?
plausible_answers: text: w epoce renesansu i wczesnego baroku
generative_answer: w epoce renesansu i wczesnego baroku