clarin-pl/poquad huggingface dataset:
Michał Kwiatkowski (piosenkarz)

Michał Kwiatkowski (ur. 12 listopada 1983 w Gorzowie Wielkopolskim) − polski piosenkarz, kompozytor, producent muzyczny i osobowość telewizyjna.

context: Jesienią 2009 powrócił do Polski, by wziąć udział w dziesiątej edycji programu rozrykowego TVN. W parze z Janją Lesar dotarł do półfinału, w którym zajął trzecie miejsce. Po udziale w programie wrócił do Francji i rozpoczął pracę nad trzecim albumem solowym pt. What’s Your Name?, który wydał w 2011. W 2012 wyruszył w trasę koncertową, podczas której prezentował klasyczny materiał, co zaowocowało powstaniem projektu muzycznego o nazwie Chopin etc. poświęconym Fryderykowi Chopinowi. Na początku 2014 podpisał kontrakt płytowy z wytwórnią My Music, pod której szyldem 14 października wydał czwarty (i pierwszy na polskim rynku) album studyjny pt. Chopin etc.. Płytą chciał „powrócić do korzeni i do fortepianu”. W 2015 wziął udział w czwartej edycji programu rozrywkowego Polsatu Twoja twarz brzmi znajomo (2015), w którym zajął czwarte miejsce.
qas: question: Do jakiego etapu dziesiątej edycji programu rozrywkowego TVN dotarł?
answers: text: półfinału
generative_answer: półfinału

question: Jak nazwał swoją trzecią solową płytę?
answers: text: What’s Your Name?
generative_answer: What’s Your Name?

question: Jakie wydarzenie w karierze Stanisława Szozdy doprowadziło do powstania projektu Chopin etc?
answers: text: W 2012 wyruszył w trasę koncertową, podczas której prezentował klasyczny materiał
generative_answer: W 2012 wyruszył w trasę koncertową, podczas której prezentował klasyczny materiał

question: Jaka wytwórnia współpracowała z nim w związku z płytą o nazwie Chopin etc?
answers: text: My Music
generative_answer: My Music

question: Jaki program emitowany przez stację Polsat wygrał w 2015 roku?
plausible_answers: text: Twoja twarz brzmi znajomo
generative_answer: Twoja twarz brzmi znajomo
Steve Irwin

Steve Irwin, właśc. Stephen Robert Irwin, znany też jako Crocodile Hunter (ur. 22 lutego 1962 w Melbourne, zm. 4 września 2006 w Port Douglas) – australijski przyrodnik, prezenter telewizyjny, a od 1991 również dyrektor Australia Zoo w Beerwah w stanie Queensland w Australii. Był zagorzałym działaczem na rzecz ochrony środowiska. Odkrył żółwia Irwina, którego nazwano na cześć Steve’a. Na świecie zasłynął m.in. dzięki występom w programach na Animal Planet oraz Discovery Channel. Zmarł w Port Douglas w Australii w wyniku przebicia serca przez kolec jadowy płaszczki.

context: O Irwinie mówili między innymi Hugh Jackman, Cameron Diaz, Justin Timberlake, Kevin Costner i Russell Crowe. Jedną z pierwszych osób które wygłosiły przemówienia był premier Australii John Howard, Bob Irwin (ojciec Irwina) i Bindi Irwin. Popularny piosenkarz australijski John Williamson wykonał piosenkę swojego autorstwa, która była ulubioną piosenką Irwina – „True Blue” (Prawdziwy, 100% Australijczyk). Profesor Craig Franklin z University of Queensland powiedział, że Irwin miał otrzymać tytuł profesorski z tego uniwersytetu za zasługi w badaniach krokodyli.
qas: question: Jacy przykładowi celebryci wypowiadali się o Irwinie po jego śmierci?
answers: text: Hugh Jackman, Cameron Diaz, Justin Timberlake, Kevin Costner i Russell Crowe
generative_answer: Hugh Jackman, Cameron Diaz, Justin Timberlake, Kevin Costner i Russell Crowe

question: Jaki muzyk napisał utwór zadedykowany Irwinowi?
plausible_answers: text: John Williamson
generative_answer: John Williamson

question: Jak nazywał się ulubiony utwór Steve'a Irwina?
answers: text: „True Blue”
generative_answer: „True Blue”

question: Z jakiego powodu Steve Irwin miał zostać odznaczony tytułem profesora?
answers: text: za zasługi w badaniach krokodyli
generative_answer: za zasługi w badaniach krokodyli

question: Na jakiej uczelni pracował Craig Franklin?
answers: text: University of Queensland
generative_answer: University of Queensland
Marina Łuczenko-Szczęsna

Marina Łuczenko-Szczęsna, występująca na scenie jako MaRina (ur. 3 lipca 1989 w Winnicy) – polska piosenkarka, autorka tekstów, kompozytorka i aktorka ukraińskiego pochodzenia.
Wydała trzy solowe albumy studyjne: Hard Beat (2011), On My Way (2017) i Warstwy (2020). Laureatka nagród muzycznych, takich jak Eska Music Awards kategorii Debiut roku i Plejada Top Ten 2012 w kategorii Nagroda za świetną debiutancką płytę i skok na głęboką wodę.

context: W 2019 ponownie wcieliła się w Amandę w serialu 39 i pół tygodnia będącym kontynuacją 39 i pół. W 2020 była jurorką trzeciego półfinału Szansy na sukces, wyłaniającego reprezentanta Polski w 18. Konkursie Piosenki Eurowizji dla Dzieci. 7 grudnia wydała trzeci album studyjny pt. Warstwy, który zadebiutował na 50. miejscu listy sprzedaży w Polsce i wypadł po tygodniu z zestawienia. 10 kwietnia 2021 wystąpiła podczas pierwszego finałowego odcinka czwartej edycji programu The Voice Kids, wykonując singel „Nigdy więcej”.
qas: question: Czy Marina Łuczenko-Szczęsna wystąpiła w sequelu serialu 39 i pół?
answers: text: W 2019 ponownie wcieliła się w Amandę w serialu 39 i pół tygodnia będącym kontynuacją 39 i pół
generative_answer: tak

question: W składzie sędziowskim jakiego programu zasiadła w 2020 roku?
answers: text: Szansy na sukces
generative_answer: Szansy na sukces

question: Jak nazywa się jej płyta, która miała swoją premierę 7 grudnia 2020 roku?
answers: text: Warstwy
generative_answer: Warstwy

question: W jakim programie wystartowała jako uczestniczka w kwietniu 2021 roku?
plausible_answers: text: The Voice Kids
generative_answer: The Voice Kids

question: Jaką piosenkę zaśpiewała podczas swojego występu w ramach programu The Voice Kids?
answers: text: „Nigdy więcej”
generative_answer: „Nigdy więcej”
Cerkiew Świętego Ducha w Białymstoku

Cerkiew pod wezwaniem Świętego Ducha – prawosławna cerkiew parafialna w Białymstoku. Należy do dekanatu Białystok diecezji białostocko-gdańskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Znajduje się w dzielnicy Wysoki Stoczek, przy ulicy Antoniuk Fabryczny 13.
Zaprojektowana przez Jana Kabaca, wznoszona od lat 80. XX wieku i wyświęcona w 1999 świątynia jest największą prawosławną cerkwią w Polsce. Jest to budowla jednonawowa i pięciokopułowa, z dwoma ołtarzami. Wygląd zewnętrzny obiektu nawiązuje do wezwania cerkwi. Wyposażenie jej wnętrza jest współczesne, wykonane jednak w oparciu o tradycyjne wzorce sztuki cerkiewnej. Freski w świątyni wykonał zespół ikonografów z Doniecka pod kierunkiem Wołodymyra Teliczki.

context: Już po rozpoczęciu budowy cerkwi okazało się, że zgromadzone środki oraz materiały budowlane są niewystarczające. W ich pozyskiwanie szczególnie zaangażował się ks. Jerzy Boreczko, pierwszy proboszcz parafii Świętego Ducha. Kierownikiem budowy był Aleksander Litwinienko. Wierni osobiście angażowali się w budowę, dobrowolnie podejmując się wykonywania różnych prac. W toku prac architekt Jan Kabac opracowywał projekty kolejnych elementów zespołu świątynnego: ogrodzenia, domu parafialnego, studzienki do święcenia wody, jak również sąsiadującego z cerkwią ogrodu. W Boże Narodzenie (według kalendarza juliańskiego) r. 1988 do użytku liturgicznego oddano cerkiew dolną, położoną w podziemiach budowanej świątyni. Do ukończenia prac nad główną bryłą budowli w podziemnej cerkwi odbywały się wszystkie nabożeństwa, następnie przeznaczono ją jedynie do nabożeństw pogrzebowych, uroczystości przypadających w dzień powszedni oraz do sprawowanych co niedziela Świętych Liturgii w języku polskim.
qas: question: Kto pokrył wszystkie koszty związane z budową cerkwi?
plausible_answers: text: ks. Jerzy Boreczko
generative_answer: ks. Jerzy Boreczko

question: Czy przy budowie cerkwi pracowali również jej parafianie?
answers: text: Wierni osobiście angażowali się w budowę, dobrowolnie podejmując się wykonywania różnych prac
generative_answer: tak

question: Jakie części konstrukcji zostały zaprojektowane już po rozpoczęciu budowy?
answers: text: ogrodzenia, domu parafialnego, studzienki do święcenia wody, jak również sąsiadującego z cerkwią ogrodu
generative_answer: ogrodzenie, dom parafialny, studzienka do święcenia wody, jak również sąsiadujący z cerkwią ogród

question: Jaka część budynku została oddana do użytku w dzień Bożego Narodzenia?
answers: text: cerkiew dolną
generative_answer: cerkiew dolna

question: Jaką funkcję pełniła cerkiew dolna po tym jak prace nad budową całego kompleksu zostały zakończone?
answers: text: przeznaczono ją jedynie do nabożeństw pogrzebowych, uroczystości przypadających w dzień powszedni oraz do sprawowanych co niedziela Świętych Liturgii w języku polskim
generative_answer: przeznaczono ją jedynie do nabożeństw pogrzebowych, uroczystości przypadających w dzień powszedni oraz do sprawowanych co niedziela Świętych Liturgii w języku polskim
Wojna stuletnia

Wojna stuletnia – nazwa nadana przez XIX-wiecznych historyków serii konfliktów zbrojnych, które toczyły się przez 116 lat (z przerwami) w XIV i XV wieku między Anglią a Francją.
Podstawową przyczyną konfliktu był spór feudalny wokół statusu króla angielskiego wobec francuskiego w kontekście posiadania przez tego pierwszego lenn w Gujennie, narastający od traktatu paryskiego z 1259, który na pewien czas uregulował owe stosunki. Drugą przyczyną, która nabrała znaczenia jednak dopiero w późniejszej fazie wojny, był konflikt sukcesyjny, powstały po śmierci w 1328 ostatniego z najstarszej linii Kapetyngów Karola IV. Do tronu po zmarłym władcy zgłosiło roszczenia trzech pretendentów: dwaj bratankowie Filipa Pięknego i jego wnuk ze strony córki Izabeli, król Anglii Edward III.
Biorąc pod uwagę długość i złożoność wojny stuletniej, można uznać, że była to pierwsza wojna ogólnoeuropejska. Choć w walkach brały udział głównie oddziały francuskie i angielskie, każda ze stron szukała sojuszników. Walki toczyły się na licznych frontach, nie tylko we Francji i Anglii, ale również w Hiszpanii, Niderlandach i Szkocji.

context: Edward i jego sojusznicy na czele armii liczącej od 10 do 15 tysięcy żołnierzy wkroczyli do Cambrai, gdzie Edward jako namiestnik cesarza sprawował władzę. Bez wątpienia celowo wkroczył do Francji 9 października, w święto świętego Dionizego, patrona Francji. Armia Edwarda miała ze sobą niewiele zapasów, co każe przypuszczać, iż spodziewał się szybkiej konfrontacji z Filipem. Nie mając dostatecznego zaopatrzenia, korzystał z lokalnych zasobów, plądrując co najmniej 45 wsi; podkopał w ten sposób reputację Filipa jako obrońcy swojego ludu.
qas: question: Jaką tytulaturą posługiwał się król Edward III?
answers: text: namiestnik cesarza
generative_answer: namiestnik cesarza

question: Ile wojsk zgromadził Edward pod Cambrai?
answers: text: od 10 do 15 tysięcy
generative_answer: od 10 do 15 tysięcy

question: Kiedy przypada święto Dionizego?
answers: text: 9 października
generative_answer: 9 października

question: W jaki sposób Edward uzupełnił swoje zapasy dla wojska w wojnie stuletniej?
answers: text: korzystał z lokalnych zasobów
generative_answer: korzystał z lokalnych zasobów

question: Czy Filip obronił ostatecznie kraj przed Edwardem?
plausible_answers: text: podkopał w ten sposób reputację Filipa jako obrońcy swojego ludu
generative_answer: nie
Jacek Kaczmarski

Jacek Marcin Kaczmarski (ur. 22 marca 1957 w Warszawie, zm. 10 kwietnia 2004 w Gdańsku) – polski poeta, prozaik, kompozytor, piosenkarz, twórca tekstów piosenek. Znany głównie dzięki piosenkom o tematyce historycznej (Rejtan, czyli raport ambasadora; Sen Katarzyny II, Lekcja historii klasycznej, Jałta, Ballada wrześniowa) i społeczno-politycznej (Mury, Nasza klasa, Obława).
Postać powszechnie kojarzona z etosem pierwszej „Solidarności” oraz stanem wojennym – okresem, kiedy jego liryka, rozpowszechniana w nieoficjalnych wydawnictwach, identyfikowana była jako głos antykomunistycznej opozycji.

context: Na przełomie 2001 i 2002 Kaczmarski zauważył u siebie bóle gardła i trudności ze śpiewaniem. 12 stycznia 2002 odbył ostatni koncert w Arcueil pod Paryżem z programem „Szukamy stajenki”, kolejne koncerty odwołał z uwagi na zły stan zdrowia. W marcu 2002 zdiagnozowano u Jacka Kaczmarskiego zaawansowane stadium płaskonabłonkowego raka przełyku (czasem podawany jest rak krtani). Sprawa jego choroby nabrała medialnego rozgłosu. Zorganizowano serię koncertów charytatywnych z udziałem m.in. Aloszy Awdiejewa, Michała Bajora i Skaldów. Wielu ludzi, w tym artystów, wspierało go finansowo podczas kosztownych zabiegów. Kaczmarski nie zdecydował się na zabieg wycięcia ognisk nowotworu ze względu na złe rokowania operacyjne, stosował alternatywne metody leczenia w Centrum Rehabilitacji i Regeneracji Onkologicznej w Innsbrucku, polegające na próbie niszczenia guza nowotworowego za pomocą hipertermii oraz stosowania środków homeopatycznych i typowych dla medycyny chińskiej. Na początku 2003 przeszedł zabieg tracheotomii. W późniejszym czasie leczył się u jednego z warszawskich znachorów, który kilka lat po jego śmierci okazał się być oszustem. Na początku 2004 Kaczmarski całkowicie stracił głos i kontaktował się jedynie w formie pisemnej. 17 marca 2004 otrzymał nagrodę Fryderyka za całokształt twórczości. Nagrody nie był już w stanie odebrać osobiście. Nad ranem 10 kwietnia 2004 w szpitalu w Gdańsku stracił przytomność. Zmarł tego samego dnia około godziny 18:30. Przed śmiercią został ochrzczony w wyznaniu rzymskokatolickim. 24 kwietnia jego prochy spoczęły w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera C31-tuje-17).
qas: question: Kiedy u Kaczmarskiego pojawiły się pierwsze niepokojące objawy?
answers: text: Na przełomie 2001 i 2002
generative_answer: Na przełomie 2001 i 2002

question: Gdzie miał miejsce ostatni koncert Kaczmarskiego?
answers: text: Arcueil pod Paryżem
generative_answer: Arcueil pod Paryżem

question: Z jakiego powodu dwa koncerty z 2002 roku zostały przez Kaczmarskiego odwołane?
answers: text: z uwagi na zły stan zdrowia
generative_answer: z uwagi na zły stan zdrowia

question: Jakiego raka stwierdzono u Kaczmarskiego po badaniach?
answers: text: płaskonabłonkowego raka przełyku
generative_answer: płaskonabłonkowego raka przełyku

question: Jacy wyłącznie trzej wykonawcy zaangażowali się w działalność koncertowo-charytatywna na rzecz Kaczmarskiego?
answers: text: Aloszy Awdiejewa, Michała Bajora i Skaldów
generative_answer: Aloszy Awdiejewa, Michała Bajora i Skaldów
Półpasiec

Półpasiec (łac. herpes zoster) – ostra wirusowa choroba zakaźna, której czynnikiem wywołującym jest wirus herpes virus varicella. Jest to ten sam wirus, który wywołuje ospę wietrzną. Schorzenie występuje u osób, które przebyły w przeszłości ospę wietrzną i u których doszło do reaktywacji utajonego zakażenia w zwojach czuciowych lub zakażenie nastąpiło w wyniku zetknięcia się z chorym na wietrzną ospę. Półpasiec objawia się występowaniem bolesnych pęcherzyków i wysypki, zlokalizowanej w charakterystycznych miejscach, wzdłuż przebiegu nerwów.

context: Zażywanie leków przeciwwirusowych (np. acyklowir, walacyklowir, famcyklowir) łagodzi przebieg choroby i ogranicza rozprzestrzenianie się wirusów. Leków tych nie powinno się jednak podawać rutynowo wszystkim chorym – leczenie przeciwwirusowe powinno być zarezerwowane dla cięższych przypadków choroby, półpaśca występującego w okolicy oczu oraz dla pacjentów po 50. roku życia i z osłabionym układem odpornościowym. W celu zapobieżenia neuralgii, po ustaniu wysiewu pęcherzy, wskazane są małe dawki kortykosteroidów. W wypadku silniejszych dolegliwości bólowych stosuje się karbamazepinę. W przypadkach ciężkich neuralgii, zwłaszcza u ludzi starszych, niekiedy korzystnie działają naświetlanie laserem stymulującym lub zastosowanie kremu z kapsaicyną.
qas: question: Jakie przykładowe leki przeciwwirusowe można czasami zażywać przy półpaścu?
answers: text: acyklowir, walacyklowir, famcyklowir
generative_answer: acyklowir, walacyklowir, famcyklowir

question: Czy stosowanie leków przeciwwirusowych w leczeniu tej choroby powinno być powszechne?
answers: text: Leków tych nie powinno się jednak podawać rutynowo wszystkim chorym
generative_answer: nie

question: Po co w leczeniu półpaśca włącza się kortykosteroidy?
answers: text: W celu zapobieżenia neuralgii
generative_answer: W celu zapobieżenia neuralgii

question: Kiedy w leczeniu tej choroby można przemyśleć włączenie naświetlań laserem stymulującym?
answers: text: W przypadkach ciężkich neuralgii, zwłaszcza u ludzi starszych
generative_answer: W przypadkach ciężkich neuralgii, zwłaszcza u ludzi starszych

question: Dla chorych w jakim wieku powinno być zarezerwowane leczenie kortykosteroidami?
plausible_answers: text: po 50. roku życia
generative_answer: po 50. roku życia
Battlefield 1942

Battlefield 1942 – gra komputerowa z gatunku first-person shooter osadzona w realiach II wojny światowej, stworzona przez szwedzkie studio Digital Illusions CE i wydana w 2002 roku przez Electronic Arts. Jest to pierwsza gra z serii Battlefield. Można w nią grać zarówno w trybie gry jednoosobowej (z botami) jak i wieloosobowej.
W Battlefield 1942 gracze wcielają się w rolę żołnierzy jednego z pięciu państw uczestniczących w II wojnie światowej. W grze udostępnione zostały graczom różnorodne pojazdy oraz pięć klas piechoty. Gra rozgrywa się na mapach odpowiadających rzeczywistym bitwom, które miały miejsce na jednym z czterech teatrów działań – w Afryce Północnej, na froncie zachodnim, froncie wschodnim oraz na Pacyfiku. Rozgrywka, w której gracze podzieleni są na dwie drużyny (aliantów oraz wojska Osi), kładzie nacisk na współpracę graczy, gdyż cel gry – zredukowanie liczby punktów drużyny przeciwnej do zera – osiągany jest przede wszystkim dzięki utrzymaniu tzw. punktów kontrolnych na mapie, które służą również jako miejsce odradzania się graczy oraz sprzętu wojskowego, a w mniejszym stopniu dzięki zabiciu wrogich żołnierzy.
Battlefield 1942 została pozytywnie przyjęta przez krytyków; chwalono oprawę wizualną i tryb gry wieloosobowej, natomiast negatywnie oceniano rozgrywkę jednoosobową. Zdobyła cztery nagrody Akademii Sztuk i Nauk Interaktywnych. Do gry wydane zostały dwa dodatki: The Road to Rome oraz Secret Weapons of WWII. The Road to Rome rozszerza grę o bitwy kampanii włoskiej oraz pozwala na grę po stronie Włoch oraz Wolnych Francuzów. Secret Weapons of WWII udostępnia graczom broń prototypową i eksperymentalną z okresu II wojny światowej.

context: Battlefield 1942 otrzymała nagrody amerykańskiej Akademii Sztuk i Nauk Interaktywnych w czterech kategoriach: Computer Game of the Year (Komputerowa gra roku), Game of the Year (Gra Roku), Innovation in Computer Gaming (Innowacja w dziedzinie gier komputerowych) i Outstanding Achievement in Online Game Play (Szczególne osiągnięcie w dziedzinie rozgrywki wieloosobowej), a w Szwecji – kraju produkcji gry – została uhonorowana nagrodą Przemysłu Gier Szwedzkich dla szwedzkiej gry dekady. Ponadto uzyskała rekomendację serwisów IGN i GameSpy.
qas: question: Jakie serwisy poleciły tę grę?
answers: text: IGN i GameSpy
generative_answer: IGN i GameSpy

question: W jakim państwie została wyprodukowana ta gra?
answers: text: Szwecji
generative_answer: Szwecji

question: W ilu kategoriach ta gra była nominowana do nagrody amerykańskiej Akademii Sztuk i Nauk Interaktywnych?
plausible_answers: text: czterech
generative_answer: czterech

question: Czy ta gra została oficjalnie doceniona jedynie w USA?
answers: text: a w Szwecji – kraju produkcji gry – została uhonorowana nagrodą Przemysłu Gier Szwedzkich dla szwedzkiej gry dekady
generative_answer: nie
Pafawag 3B/4B

Pafawag 3B/4B (seria początkowo E55, od 1959 EW55) – normalnotorowe, trójwagonowe, wysokoperonowe elektryczne zespoły trakcyjne wyprodukowane w latach 1958–1962 w liczbie 72 sztuk przez zakłady Pafawag we Wrocławiu. Od 1959 kierowano je do Katowic i Warszawy. W 1964 pojazdy skończyły służbę na Górnym Śląsku, a ich eksploatację ostatecznie zakończono w 1995.

context: W 1952 Biuro Elektryfikacji Kolei, korzystając z wyników eksploatacji zespołów serii EW51 i EW54, opracowało wstępne założenia projektowe. W kolejnych latach precyzowano parametry i rozwiązania konstrukcyjne poszczególnych urządzeń nowego zespołu, a w 1954 powstały ostateczne założenia do produkcji uwzględniające także doświadczenia z użytkowania jednostek EN56. W 1956 Centralne Biuro Konstrukcyjne Przemysłu Taboru Kolejowego wykonało projekt techniczny pojazdu, któremu nadano fabryczne oznaczenie 3B/4B. Konstruktorem prowadzącym odpowiedzialnym za część mechaniczną był Sławomir Mossakowski, natomiast część elektryczną i trakcyjną opracował Maciej Dobrowolski. Przy konstruowaniu jednostki wykorzystano osiągnięcia zachodniej myśli technicznej oraz posiadaną dokumentację. Producentem nowych pojazdów zostały wybrane wrocławskie zakłady Pafawag.
qas: question: W którym roku Biuro Elektryfikacji Kolei poczyniło wstępne projekty?
answers: text: 1952
generative_answer: 1952

question: Na czym Biuro Elektryfikacji Kolei opierało się w swoich projektach?
answers: text: wyników eksploatacji zespołów serii EW51 i EW54
generative_answer: wyników eksploatacji zespołów serii EW51 i EW54

question: W którym roku projekt produkcji nowego pociągu był gotowy?
answers: text: 1954
generative_answer: 1954

question: W którym roku wyprodukowano pierwszy 3B/4B?
plausible_answers: text: 1956
generative_answer: 1956

question: Czy producentem 3B/4B były zakłady zagraniczne?
answers: text: Producentem nowych pojazdów zostały wybrane wrocławskie zakłady Pafawag
generative_answer: nie
El Capitan

El Capitan – formacja skalna o ponad kilometrowej wysokości położona w dolinie Yosemite, w środkowej Kalifornii. Ten granitowy monolit to jeden z najbardziej cenionych celów wspinaczkowych.
Nazwa „El Capitan” pochodzi z 1851 roku i jest luźnym tłumaczeniem indiańskiej nazwy góry, zapisywanej jako „To-to-kon oo-lah” lub „To-tock-ah-noo-lah”. Nie jest pewnym czy pierwotna nazwa była odniesieniem do konkretnego wodza plemiennego czy znaczyła po prostu „wódz” lub „skalny wódz”. Współcześnie formacja bywa nazywana zdrobniale, „El Cap” szczególnie wśród wspinaczy.
Na szczyt El Capitana można dotrzeć trasą turystyczną z doliny Yosemite, jednak prawdziwym wyzwaniem dla wspinaczy jest pokonanie pionowej granitowej ściany, na której poprowadzonych jest ponad 70 wielkościanowych dróg wspinaczkowych, w tym jedna z najsłynniejszych na świecie, The Nose o deniwelacji 900 metrów.
Firma Apple użyła nazwy "El Capitan" dla jednej z wersji systemu Mac OS X, kontynuując konwencję nazw systemu związaną z górskimi pasmami Kalifornii.

context: Drugiego przejścia drogi The Nose dokonali w 1960 roku Royal Robbins, Joe Fitschen, Chuck Pratt i Tom Frost w 7 dni, również techniką sztucznych ułatwień, przejście miało jednak styl alpejski, nie wyprawowy. Było to pierwsze ciągłe przejście drogi, bez wracania do podstawy ściany i powrotu wzdłuż lin poręczowych. Pierwszym wspinaczem który pokonał The Nose solo był Tom Bauman, w roku 1969. W ciągu jednego dnia The Nose został zdobyty w 1975 przez Johna Longa, Jima Bridwella i Billy’ego Westbaya. Obecnie The Nose kusi wspinaczy o zróżnicowanym doświadczeniu i umiejętnościach, około 60% prób zdobycia kończy się sukcesem. Przebycie drogi zajmuje sprawnemu wspinaczowi 2-3 dni ciągłej wspinaczki.
qas: question: Jaką metodą pokonały tę trasę osoby, którym udało się to w 1960 roku?
answers: text: techniką sztucznych ułatwień
generative_answer: techniką sztucznych ułatwień

question: Jakie osoby pokonały tę trasę w 1960 roku?
answers: text: Royal Robbins, Joe Fitschen, Chuck Pratt i Tom Frost
generative_answer: Royal Robbins, Joe Fitschen, Chuck Pratt i Tom Frost

question: Co wyróżniało przejście trasy The Nose z 1960 roku na tle poprzedniego przejścia?
answers: text: Było to pierwsze ciągłe przejście drogi, bez wracania do podstawy ściany i powrotu wzdłuż lin poręczowych
generative_answer: Było to pierwsze ciągłe przejście drogi, bez wracania do podstawy ściany i powrotu wzdłuż lin poręczowych

question: Czy współcześnie większości osób udaje się pokonać tę trasę?
answers: text: Obecnie The Nose kusi wspinaczy o zróżnicowanym doświadczeniu i umiejętnościach, około 60% prób zdobycia kończy się sukcesem
generative_answer: tak

question: Jak długo zajmuje obecnie wędrówka przez drogę The Nose o przeciętnej długości?
plausible_answers: text: 2-3 dni ciągłej wspinaczki
generative_answer: 2-3 dni ciągłej wspinaczki