Gramatyka języka angielskiego

Gramatyka języka angielskiego – opis zjawisk gramatycznych występujących w języku angielskim w ujęciu synchronicznym. Gramatyka angielska, należąca do gramatyk języków germańskich, jest podobna do systemów gramatycznych innych języków germańskich zarówno pod względem morfologicznym, jak i syntaktycznym.
W języku angielskim istnieją trzy rodzaje gramatyczne, niemające większego wpływu na morfologię. Zanikł system przypadków, zredukowany do mianownika i dopełniacza (tzw. dopełniacza saksońskiego, tworzonego przez dodanie końcówki -'s). Pozostałe przypadki można oddać, używając odpowiednich przyimków. Brak rozbudowanego systemu przypadków zrekompensował ścisły szyk angielskiego zdania. Język należy do grupy SVO, a orzeczenie znajduje się w zdaniu na drugim miejscu. W języku starannym pominięcie w zdaniu podmiotu jest dopuszczalne tylko w trybie rozkazującym. Najbardziej nośną kategorią gramatyczną jest czasownik: może wystąpić w trzech trybach, trzech stronach, czterech czasach (a w każdym z nich w czterech aspektach czasowych). W odróżnieniu np. od języków słowiańskich i np. języka fińskiego rzeczownik występuje z przedimkiem, który określa policzalność desygnatu i stopień jego znajomości dla użytkowników języka.
Język angielski dysponuje składnią bogatą w konstrukcje z użyciem bezokolicznika, gerundium i imiesłowów. Każda część zdania może być zastąpiona zdaniem podrzędnym. Wreszcie w zdaniu angielskim istotne są relacje czasowe, a użycie czasów gramatycznych wymuszone jest przez typ zdania podrzędnego.
System fonologiczny języka wywiera niewielki wpływ na gramatykę, niemniej takie cechy jak akcent i intonacja mogą mieć cechy dystrybucyjne, zarówno pod względem semantycznym, jak i strukturalnym. Angielski jest językiem o dużej liczbie samogłosek i dyftongów, a także linii melodycznych zdania.
Podobnie jak w przypadku wielu innych języków, w angielskim można wydzielić dwa rodzaje gramatyk – opisową i normatywną. Gramatyka opisowa (deskryptywna) opisuje język w jego faktycznej postaci, a gramatyka normatywna (preskryptywna) próbuje nakreślać zewnętrzne normy i wzorce językowe. Z uwagi na występowanie w kilku odmianach geograficzno-etnicznych i dużą popularność na świecie terminy gramatyczne i metajęzyk mogą się znacznie różnić w różnych ujęciach gramatyki i opisu lingwistycznego.

context: Czasownik angielski jest częścią mowy z największą liczbą form i zastosowań. Czasowniki pod względem zachowania w zdaniu dzielą się na trzy grupy: posiłkowe, modalne i zwykłe. Angielski czas ma dwie formy morfologiczne: czas teraźniejszy i przeszły, pozostałe tworzy przy użyciu czasowników modalnych i posiłkowych. Czasownik angielski może występować w 4 czasach: teraźniejszym, przeszłym, przyszłym i przyszłym w przeszłości, 3 stronach: czynnej, biernej i zwrotnej, oraz 4 trybach: orzekającym, rozkazującym, przypuszczającym i łączącym.
qas: question: Jaka część mowy w języku angielskim przyjmuje największą liczbę form?
answers: text: Czasownik
generative_answer: Czasownik

question: Jakie trzy grupy czasowników można wyróżnić w angielskim?
answers: text: posiłkowe, modalne i zwykłe
generative_answer: posiłkowe, modalne i zwykłe

question: Jakie czasowniki wykorzystuje się do tworzenia czasu przyszłego w języku angielskim?
answers: text: modalnych i posiłkowych
generative_answer: modalne i posiłkowe

question: Ile form morfologicznych wyróżnia się w języku angielskim?
answers: text: dwie
generative_answer: dwie

question: Ile trybów służy w języku angielskim do tworzenia czasowników posiłkowych?
plausible_answers: text: 4
generative_answer: 4