Obóz dla internowanych w Karolewie

Obóz dla internowanych w Karolewie (niem. Internierungslager Karlshof) – prowizoryczny obóz koncentracyjny dla mieszkańców Krajny, utworzony przez niemiecki Selbstschutz na terenie majątku ziemskiego Karolewo nieopodal Więcborka, funkcjonujący od połowy września do połowy grudnia 1939.
Do obozu dla internowanych w Karolewie trafiali mieszkańcy powiatu sępoleńskiego oraz sąsiednich powiatów, aresztowani w pierwszych miesiącach niemieckiej okupacji w związku z tzw. akcją „etnicznego oczyszczania przedpola”. W obozie byli oni głodzeni, zmuszani do wyczerpującej pracy i poddawani nieludzkiemu traktowaniu. Internierungslager Karlshof utworzono przede wszystkim w celu potajemnej likwidacji więźniów – większość osadzonych tam Polaków rozstrzelano w pobliskich lasach. Podczas powojennych ekshumacji odnaleziono zwłoki 1781 osób zamordowanych w obozie jesienią 1939 roku. Część źródeł podaje, że liczba ofiar mogła sięgać wielu tysięcy. Obóz w Karolewie uznawany jest za jedno z największych miejsc kaźni ludności polskiej na Pomorzu w okresie II wojny światowej. Bywa także określany mianem „obozu zniszczenia”.

context: Mniej więcej do końca września 1939 roku w obozach dla internowanych w Karolewie i Radzimiu nie prowadzono systematycznej eksterminacji więźniów. W obu obozach panowały natomiast ciężkie warunki bytowe, a więźniowie byli zmuszani do wykonywania ciężkich prac rolnych. Ten stan rzeczy uległ jednak diametralnej zmianie już w październiku tego roku. W niemal wszystkich obozach internowania na Pomorzu rozpoczęły się wówczas masowe egzekucje, a same obozy zostały de facto przekształcone w ośrodki eksterminacji. Skala i brutalność zbrodni dokonywanych w Karolewie i Radzimiu, a także liczba więźniów którzy przeszli przez oba obozy, stanowi powód, dla którego stanowią one – obok koszar w Bydgoszczy i Tczewie oraz Fortu VII w Toruniu – najbardziej znane obozy przejściowe utworzone przez Niemców na okupowanym Pomorzu. Stały się one także głównymi miejscami eksterminacji ludności polskiej na terenie powiatu sępoleńskiego – w przypadku Karolewa można wręcz mówić o jednym z głównych miejsc kaźni w skali całego Pomorza. W rezultacie Radzim i Karolewo są często nazywane „obozami zniszczenia”.
qas: question: Jakiego rodzaju czynności musieli wykonywać internowani w Karolewie i Radzimiu?
answers: text: ciężkich prac rolnych
generative_answer: ciężkie prace rolne

question: Na czym polegała zmiana, która zaszła w funkcjonowaniu większości pomorskich obozów dla internowanych w październiku 1939 roku?
answers: text: rozpoczęły się wówczas masowe egzekucje, a same obozy zostały de facto przekształcone w ośrodki eksterminacji
generative_answer: rozpoczęły się wówczas masowe egzekucje, a same obozy zostały de facto przekształcone w ośrodki eksterminacji

question: Co sprawiło, że obozy dla internowanych w Karolewie i Radzimiu są jednymi z bardziej znanych pomorskich obozów przejściowych?
answers: text: Skala i brutalność zbrodni dokonywanych w Karolewie i Radzimiu, a także liczba więźniów którzy przeszli przez oba obozy
generative_answer: Skala i brutalność zbrodni dokonywanych w Karolewie i Radzimiu, a także liczba więźniów którzy przeszli przez oba obozy

question: Jakim mianem określane są te dwa obozy, z powodu ogromnej skali dokonywanych tam eksterminacji?
answers: text: „obozami zniszczenia”
generative_answer: „obozów zniszczenia”

question: Czy te dwa obozy od początku służył wyłącznie jako miejsce eksterminacji więźniów?
answers: text: Mniej więcej do końca września 1939 roku w obozach dla internowanych w Karolewie i Radzimiu nie prowadzono systematycznej eksterminacji więźniów
generative_answer: nie