Beniamin (Kazanski)

Beniamin, imię świeckie Wasilij Pawłowicz Kazanski, ros. Василий Павлович Казанский (ur. 17 kwietnia 1873 w Nimienskim pogoście, zm. 13 sierpnia 1922 w Piotrogrodzie) – rosyjski biskup prawosławny, metropolita piotrogrodzki i gdowski w latach 1917–1922, nowomęczennik.
Ukończył studia teologiczne w Petersburskiej Akademii Duchownej; w czasie nauki po raz pierwszy zetknął się z działaniami Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego na rzecz krzewienia wiary w środowiskach robotników przemysłowych. Śluby zakonne złożył na trzecim roku studiów, w 1895. W latach 1905–1909 był rektorem seminarium duchownego w Petersburgu. Następnie został wyświęcony na wikariusza eparchii petersburskiej z tytułem biskupa gdowskiego. Był jednym z głównych zwolenników społecznej działalności Cerkwi i szczególnej troski o głoszenie etyki chrześcijańskiej wśród robotników, rozwinął w eparchii szeroką aktywność na ich rzecz i zyskał w ich środowisku znaczny szacunek. Po rewolucji lutowej, gdy metropolita petersburski Pitirim został zmuszony do złożenia urzędu, zjazd duchowieństwa i świeckich eparchii w głosowaniu wybrał na jego następcę biskupa Beniamina.
Obowiązki metropolity pełnił w okresie otwartego konfliktu między wiernymi prawosławnymi Piotrogrodu a umacniającą się władzą radziecką. W 1922 został postawiony przed sądem rewolucyjnym, skazany na śmierć i stracony pod zarzutem organizowania działalności kontrrewolucyjnej; w 1989 został zrehabilitowany. W 1992 kanonizowany przez Rosyjski Kościół Prawosławny jako jeden z pierwszych duchownych, którzy stracili życie w czasie prześladowań Cerkwi prowadzonych przez bolszewików. Jest zaliczany do Soboru Nowomęczenników i Wyznawców Rosyjskich oraz Soboru Męczenników Petersburskich.

context: W 1919, po rozpoczęciu akcji otwarcia relikwii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, metropolita Beniamin zwrócił się do Grigorija Zinowjewa, by ten nie dopuścił do profanacji relikwii św. Aleksandra Newskiego. Jego pierwszy list, z kwietnia 1919, pozostał bez odpowiedzi, jedynie prasa bolszewicka zaatakowała zarówno Beniamina, jak i osobę księcia Newskiego. Do otwarcia raki z relikwiami jednak nie doszło. Ponownie Beniamin prosił o pozostawienie raki w dotychczasowym stanie w soborze Trójcy Świętej w Ławrze Aleksandra Newskiego w październiku tego samego roku, kiedy w komunistycznej prasie lokalnej pojawiły się żądania „utylizacji srebrnych rak”. Jego apele do Zinowjewa okazały się skuteczne. Rakę z relikwiami otwarto dopiero w czasie drugiej fali konfiskat kosztowności cerkiewnych i odebrano Cerkwi. Metropolita Beniamin zdołał jednak ocalić sarkofag z pozostałościami ciała Aleksandra Newskiego. Została ona zabrana z Ławry św. Aleksandra Newskiego dopiero jesienią 1922, już po śmierci hierarchy.
qas: question: Czy otwarto rakę z relikwiami św. Aleksandra Newskiego?
answers: text: Do otwarcia raki z relikwiami jednak nie doszło
generative_answer: nie

question: Do kogo metropolita Beniamin napisał list w sprawie relikwii? 
answers: text: Grigorija Zinowjewa
generative_answer: Grigorija Zinowjewa

question: W jakiej prasie ukazały się żądania „utylizacji srebrnych rak”?
answers: text: komunistycznej
generative_answer: komunistycznej

question: Kto uratował ciało Aleksandra Newskiego?
answers: text: Metropolita Beniamin
generative_answer: Metropolita Beniamin

question: W jakiej świątyni zarządzał metropolita Beniamin?
plausible_answers: text: Trójcy Świętej w Ławrze Aleksandra Newskiego
generative_answer: Trójcy Świętej w Ławrze Aleksandra Newskiego