Kraska orientalna

Kraska orientalna (Coracias benghalensis) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny krasek (Coraciidae). Występuje w południowej Azji i, częściowo, na Bliskim Wschodzie, głównie u wybrzeży Zatoki Perskiej. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Są to średniej wielkości ptaki o długości ciała 30–34 cm i masie 166–176 g. Ciemię niebieskawe, grzbiet brązowy, sterówki oraz skrzydła fioletowo-lazurowe (bardzo charakterystyczne podczas lotu). Gardło różowawe. Na piersi widnieją wyraźne białe pasy. Nie występuje dymorfizm płciowy. Zasięg występowania krasek orientalnych rozciąga się od Półwyspu Arabskiego (w większości wybrzeża Zatoki Perskiej) przez subkontynent indyjski po Półwysep Indochiński. Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny wyróżnia trzy podgatunki – C. benghalensis benghalensis (kraska orientalna), C. benghalensis indicus (kraska indyjska) i C. benghalensis affinis (kraska indochińska), jednak ich klasyfikacja jest sporna.
Środowisko życia tych ptaków stanowią wszelkiego rodzaju zadrzewione tereny – świetliste lasy, przecinki, obszary rolnicze, pobliża domostw, zagajniki, plantacje. Najwyżej nad poziomem morza odnotowano kraskę indyjską w Nepalu (3655 m n.p.m., stwierdzenie z 1950), występują jednak i na nizinach. Trzon ich pożywienia stanowią bezkręgowce, a w szczególności chrząszcze, które stanowią nawet połowę wszystkich ofiar. Pozostałymi są między innymi prostoskrzydłe, pluskwiaki, błonkoskrzydłe i inne owady. Okazjonalnie łapią niewielkie kręgowce, a na pustyni Thar obserwowano jak pożywiają się jajami sierpówek (Streptopelia decaocto).
Dokładny okres lęgowy zależny jest od dostępności pożywienia, natomiast wszędzie trwa w pierwszej połowie roku. Kraski orientalne gniazdują w dziuplach. Mogą one pozostać puste, ale bywają również wyściełane materiałem roślinnym (włóknami, trawami), pierzem, skrawkami materiału czy odpadkami. Zniesienie liczy od 2 do 5 jaj, które przez 17–20 dni wysiaduje na zmianę oboje rodziców. Kraska orientalna jest gatunkiem najmniejszej troski (LC, Least Concern; 2018). Dla człowieka są to ptaki pożyteczne ze względu na redukcję szkód czynionych w uprawach przez owady.

context: Pewien osobnik dostrzeżony w Nepalu znajdował się na około 3655 m n.p.m.; obserwacja ta pochodzi z sierpnia 1950. Górna granica zwyczajnego zasięgu krasek indochińskich w Nepalu sięga 1050 m n.p.m., a najniżej w tym państwie występują w teraju. W Bhutanie pewna obserwacja miała miejsce na 2500 m n.p.m.; przeważnie jednak na subkontynencie indyjskim ptaki tego gatunku odnotowuje się do 1500 m n.p.m. Kraski indochińskie w większej części zasięgu żyją na równinach do około 600 m n.p.m. Na początku XX wieku kraski do prywatnych kolekcji odławiano w Junnanie do około 1800 m n.p.m. (w źródle z 1926 dla większości okazów nie podano wysokości, w trzech przypadkach w stopach). Kraski orientalne z Półwyspu Arabskiego przeważnie spotykane są poniżej 1000 m n.p.m. Zagęszczenie ptaków badane w Tamilnadu zależne było od roku badania, typu środowiska oraz od pory roku. Najniższą osiągniętą wartością było 22 osobników na km² (pora monsunowa, u wybrzeży rzeki, 2004), najwyższą zaś 41 osobników na km² (pora pomonsunowa, tereny rolnicze, 2004). W innym badaniu poświęconym kraskom z rolniczych obszarów Nagapattinam (Tamilnadu) obliczono zagęszczenie bliskie 50 osobników na km². Na Półwyspie Arabskim zagęszczenie tych ptaków uległo zmianom po latach 70. XX wieku, kiedy to wprowadzono na szerszą skalę nawadnianie terenów rolniczych. Największe liczby krasek orientalnych w tym regionie spotyka się na uprawach roślin przeznaczonych na paszę; odnotowano nawet 130–500 na jednym polu. W całym swoim zasięgu kraski orientalne podejmują słabo poznane lokalne wędrówki, głównie ulegając dyspersji polęgowej. Przynajmniej w Omanie podejmują regularne wędrówki. Wiadome jest, że na Półwyspie Arabskim poza sezonem lęgowym pewne osobniki, w niewielkiej liczbie, prowadzą włóczęgowski tryb życia. Odnotowywane są wtedy poza główną częścią swojego zasięgu.
qas: question: Czy w Nepalu kraski indochińskie często wzlatują na wysokość 3655 m n.p.m.?
answers: text: Górna granica zwyczajnego zasięgu krasek indochińskich w Nepalu sięga 1050 m n.p.m.
generative_answer: nie

question: W którym kraju kraski indochińskie obserwuje się zwykle na wyższych wysokościach: Nepalu czy Indiach?
answers: text: Górna granica zwyczajnego zasięgu krasek indochińskich w Nepalu sięga 1050 m n.p.m., a najniżej w tym państwie występują w teraju. W Bhutanie pewna obserwacja miała miejsce na 2500 m n.p.m.; przeważnie jednak na subkontynencie indyjskim ptaki tego gatunku odnotowuje się do 1500 m n.p.m.
generative_answer: Indiach

question: W trakcie jakiej pory zgęszczenie krasek na terenach rolniczych w Tamilnadzie jest zazwyczaj największe?
plausible_answers: text: pomonsunowa
generative_answer: pomonsunowej

question: Co spowodowało zmianę w zagęszczeniu tych ptaków na Półwyspie Arabskim?
answers: text: wprowadzono na szerszą skalę nawadnianie terenów rolniczych
generative_answer: wprowadzenie na szerszą skalę nawadniania terenów rolniczych

question: Czy w Junnanie polowano na te ptaki w celach kolekcjonerskich?
answers: text: Na początku XX wieku kraski do prywatnych kolekcji odławiano w Junnanie do około 1800 m n.p.m.
generative_answer: tak