Powstańcze natarcia na Dworzec Gdański

Powstańcze natarcia na Dworzec Gdański – kilkukrotne próby zdobycia stołecznego Dworca Gdańskiego podjęte przez żołnierzy Armii Krajowej podczas powstania warszawskiego 1944 roku.
Dworzec wraz z zespołem sąsiednich obiektów tworzył jeden z najsilniejszych ośrodków niemieckiego oporu w północnej części Warszawy. Na skutek niepowodzenia polskich ataków w godzinie „W” dworzec wraz z linią kolei obwodowej stworzyły swoistą barierę oddzielającą oddziały AK na Starym Mieście od powstańczego Żoliborza. Polskie dowództwo od pierwszych dni powstania zamierzało wywalczyć korytarz między obiema dzielnicami, lecz przystąpienie do poważniejszych działań zaczepnych okazało się możliwe dopiero po przybyciu na Żoliborz blisko 900 żołnierzy AK z Puszczy Kampinoskiej. Dwa nocne natarcia, przeprowadzone 20/21 sierpnia i 21/22 sierpnia, zakończyły się jednak całkowitą porażką z powodu przewagi ogniowej nieprzyjaciela oraz błędów popełnionych przez polskie dowództwo przy planowaniu i organizacji natarcia. Oddziały AK poniosły wówczas ciężkie straty, sięgające około 500–600 zabitych i rannych.
Natarcia na Dworzec Gdański były jedną z najkrwawszych akcji bojowych powstania warszawskiego. Zdaniem wielu historyków ich niepowodzenie zadecydowało o późniejszym upadku Starego Miasta.

context: Na wieść o upadku Muranowa i niepowodzeniu natarcia na Dworzec Gdański nastroje w sztabie Grupy „Północ” znacznie się pogorszyły. W depeszy do płk. „Montera” wysłanej rankiem 21 sierpnia płk. „Wachnowski” po raz pierwszy wyraził obawę, iż utrzymanie Starego Miasta może okazać się niemożliwe. Wobec pogarszającej się sytuacji na Starówce dowództwo AK było jednak zdeterminowane powtórzyć atak i wywalczyć korytarz na Żoliborz. „Wachnowski” postanowił wesprzeć kolejny szturm oddziałów kampinosko-żoliborskich silnym uderzeniem od strony Starówki. Ponadto będąc przekonanym, iż porażka pierwszego natarcia była spowodowana błędami popełnionymi przez ppłk. „Żywiciela” i mjr. „Okonia”, zwrócił się do KG AK o wyznaczenie jednego ze starszych oficerów do poprowadzenia kolejnego natarcia od strony Żoliborza. Do prośby tej KG AK ustosunkowała się pozytywnie. Początkowo przewidywano, że atakiem dowodził będzie szef wywiadu AK, płk Kazimierz Iranek-Osmecki ps. „Heller”. Ostatecznie podjął się tego zadania szef sztabu KG AK, gen. Tadeusz Pełczyński ps. „Grzegorz”, który otrzymał jednocześnie polecenie zbadania możliwości wyprowadzenia Komendy Głównej z Warszawy do Puszczy Kampinoskiej. 21 sierpnia około godz. 7:00 rano „Grzegorz” w towarzystwie mjr. Tadeusza Jachimka ps. „Joker” i mjr. Jana Kamieńskiego ps. „Cozas” zszedł do kanałów i po upływie blisko trzech godzin dotarł na Żoliborz, gdzie po wysłuchaniu raportów „Żywiciela” i „Okonia” osobiście zlustrował przedpole.
qas: question: Czego bał się płk. "Wachnowski"?
answers: text: utrzymanie Starego Miasta może okazać się niemożliwe
generative_answer: utrzymanie Starego Miasta może okazać się niemożliwe

question: Od jakiej strony miało zostać przeprowadzone drugie natarcie na starówce?
answers: text: Żoliborza
generative_answer: Żoliborza

question: Kto dowodził atakiem na Dworzec Gdański?
answers: text: gen. Tadeusz Pełczyński
generative_answer: gen. Tadeusz Pełczyński

question: Kto towarzyszył "Grzegorzowi" w ataki 21 sierpnia?
answers: text: mjr. Tadeusza Jachimka ps. „Joker” i mjr. Jana Kamieńskiego ps. „Cozas”
generative_answer: mjr. Tadeusza Jachimka ps. „Joker” i mjr. Jana Kamieńskiego ps. „Cozas”

question: Co chciał wywalczyć "Okoń"?
plausible_answers: text: korytarz na Żoliborz
generative_answer: korytarz na Żoliborz