Pola do wypełnienia w formularzu nie mogą być wskazane wyłącznie kolorem tła jak: „wypełnij kolorowe pola”. Konieczne jest uzupełnienie takiej informacji o treści na przykład: „wypełnij puste pola „oraz zachowanie odpowiedniego kontrastu. Jeśli tekst jest napisany czcionka ciemną, to tło powinno być jasne, a gdy czcionka jest jasna tło powinno być ciemne.

Materiały informacyjno-promocyjne

Dbając o dostępność materiałów informacyjno-promocyjnych, Uczelnia zapewnia, że wszyscy zainteresowani, niezależnie od swoich indywidualnych potrzeb i ograniczeń, mają równy dostęp do ważnych informacji i ofert edukacyjnych.

Dla materiałów informacyjno-promocyjnych należy w szczególności zadbać o podane powyżej wytyczne. W razie potrzeby można zrezygnować ze stosowania sugerowanych czcionek, zmniejszyć interlinię, ale powinna wynosić nie mniej niż 1,1 wiersza, zrezygnować z wyrównania do lewej strony, można również zastosować podział tekstu na kolumny. Minimalne wymagania to:

stosowanie nagłówków,

prawidłowe formatowanie tabel i list,

stosowanie prawidłowego kontrastu oraz prawidłowego wyróżnienia kolorem,

stosowanie opisowych hiperłączy.

Jeśli materiały informacyjno-promocyjne w wersji cyfrowej zostały stworzone z odstępstwami od wytycznych zawartych w Standardzie należy dostarczyć plik w alternatywnym formacie stworzony zgodnie z zasadami dostępności cyfrowej.

Dobrą praktyką jest umieszczenie na materiale promocyjnym informacji, że materiał jest dostępny w innych formatach dla osób z niepełnosprawnościami i podanie kontaktu do osoby lub działu odpowiedzialnego za udostępnianie tych materiałów lub bezpośredniego linku do wersji dostępnej.



Materiały powinny być napisane w prosty i zrozumiały sposób. Należy unikać zbyt skomplikowanego języka i trudnych terminów. Tekst powinien być czytelny, a układ graficzny przejrzysty. 

Dostosowanie kanałów komunikacji

Kanały komunikacyjne powinni być dostosowane do potrzeb odbiorców zgodnie z ich preferencjami, np. dla osób z niepełnosprawnością słuchu (osoby słabosłyszące oraz g / Głuche) mogą to być materiały z napisami lub w języku migowym, a dla osób z niepełnosprawnością wzroku (osoby słabowidzące oraz niewidome) materiały audio lub materiały tekstowe w wersji elektronicznej. Zasada ta obowiązuje dla materiałów udostępnianych szerszej publiczności, np. filmów promocyjnych, filmów udostępnianych jako relacja z wydarzenia. 

Nagrania audio (media audio odtwarzane)

Nagrania audio przekazują przede wszystkim mowę. Dla nagrania udostępnianego drogą elektroniczną należy zapewnić jego transkrypcję tekstową.

Dla nagrań audio, które przekazują przede wszystkim mowę, głośność dźwięków tła powinna być przynajmniej o 20 dB niższa niż głośność mowy, która stanowi główną treść. 

Nagrania wideo (media bez dźwięku)

Dla nagrania wideo, które nie zawiera dźwięku, lub zawiera tylko podkład melodyczny należy zapewnić transkrypcję, czyli tekstowe przedstawienie nagrania wideo. Transkrypcję można umieścić jako tekst pod nagraniem lub w postaci pliku tekstowego.

Nagrania filmów

Dla nagrania udostępnianego drogą elektroniczną należy zapewnić jego transkrypcję tekstową w formie napisów zamkniętych (closed caption).

Napisy powinny spełniać przynajmniej poniższe wymagania:

umieszczone są w dolnej części ekranu;



czcionka użyta do napisów powinna być bezszeryfowa, czytelna oraz w kolorze białym;

wiersz napisów powinien zawierać maksymalnie 40 znaków;

jednocześnie mogą być wyświetlane dwa wiersze tekstu, a jeżeli główny przekaz zawiera się w wypowiedzi, to można pokazywać trzy wiersze;

kwestie dialogowe poprzedzone są myślnikiem, a jeżeli trudno ustalić na podstawie obrazu, kto wypowiada się, to osobę oznacza się kolorem lub identyfikuje w inny sposób (imię, pseudonim, postać).

Dobrą praktyką jest uzupełnienie nagrań filmów o deskrypcję lub audiodeskrypcję. Audiodeskrypcja powinna spełniać przynajmniej poniższe wymagania:

lektor opisuje to, co widać, bez interpretacji, chyba, że okaże się to niezbędne dla zrozumienia treści;

wypowiedzi lektora umieszczane są na ścieżce dźwiękowej w taki sposób, by nie przeszkadzały w słuchaniu wypowiedzi na głównej ścieżce;

głos lektora nie powinien być znacząco głośniejszy ani cichszy od podstawowej ścieżki dźwiękowej;

jeśli w nagraniu znajdują się napisy, to powinny być odczytane przez lektora.

Przykładem filmu wymagającego audiodeskrypcji lub deskrypcji tekstowej dla zapewnienia pełnej dostępności może być film promocyjny, z fabułą. Dla nagrań wykładów powinny zostać zapewnione napisy i jest to wystarczające dla zapewnienia ich pełnej dostępności. 

Jeśli jednostka nie ma możliwości stworzenia własnymi siłami audiodeskrypcji należy umieścić deskrypcję tekstową, czyli tekstowy opis treści materiałów audiowizualnych jako tekst pod filmem. 

Alternatywą dla napisów jest transkrypcja w postaci pliku tekstowego, którą można dodać jako załącznik pod filmem. Należy pamiętać przy publikowaniu w serwisach zewnętrznych, np. YouTube, aby załącznik był zawsze dostępny. Plik z transkrypcją tekstową można dodać go na stronie jednostki, a w opisie filmu dodać link do pliku. 



Tłumaczenie w języku migowym

W kluczowych nagraniach i transmisjach w czasie rzeczywistym zawierających informacje słowne dobrą praktyką jest zapewnienia tłumaczenia na język migowy.
Tłumaczenie na język migowy powinno spełniać przynajmniej poniższe wymagania:

tłumaczenie odbywa się na język migowy polski (PJM) lub inny, jeśli jest taka potrzeba; powinno unikać się tłumaczenia w systemie językowo-migowym (SJM);

postać tłumacza widoczna jest przynajmniej od pasa w górę

postać tłumacza umieszczona jest w prawym dolnym rogu ekranu; nie dotyczy to sytuacji, gdy tłumacz / tłumaczka jest jedynym elementem obrazu.

Informacja drukowana

Do informacji drukowanej należy stosować te same wymagania co do informacji elektronicznej. Poniżej wskazano wymagania dodatkowe, szczególne, jeśli są odmienne od wymagań dla informacji elektronicznej. 

Przykładami informacji drukowanej są:

dyplom ukończenia studiów

instrukcja wypełniania wniosku

plan zajęć

zarządzenie Rektora, uchwała Senatu

plakaty informacyjne i promocyjne.

Należy zadbać, aby istotna treść informacji drukowanej nie znajdowała się w miejscach niedostępnych, np. na zgięciu kartki. Osoby czytające informacje drukowane przy wykorzystaniu technologii asystujących powinny mieć pełny dostęp do treści takiej informacji. Jest to ważne, ponieważ urządzenia skanujące i czytające tekst, mogą nie rozpoznać prawidłowo tekstu na zgięciu kartki. Jeśli to tylko możliwe, materiały w wersji drukowanej powinny być również dostępne w edytowalnej wersji elektronicznej. 



Jest to ważne dla osób, które mogą mieć problem z przeczytaniem wersji drukowanej, korzystają z czytników ekranu lub innych technologii asystujących.

W przypadku materiałów drukowanych z odstępstwami od wymagań przedstawionych w niniejszym Standardzie należy zapewnić dostęp do edytowalnej wersji elektronicznej. Dzięki możliwości edycji można indywidualnie dopasować tekst do preferencji czytelnika, w tym rodzaj i wielkość czcionki.

Czcionka

Informacja drukowana powinna mieć również wersję elektroniczną. Najprostszym rozwiązaniem jest stosowanie w obu wersjach tego samego kroju czcionki bezszeryfowej.

Dopuszcza się korzystanie z czcionki szeryfowej w wersji drukowanej w przypadku:

materiałów drukowanych, które mają kilkadziesiąt stron lub więcej.

podręczników, skryptów itp., czyli materiałów drukowanych, prezentujących treści, których zrozumienie wymaga znacznego wysiłku intelektualnego.

Jeśli tekst zawiera informacje różnego rodzaju, które się (naprzemiennie) powtarzają, to należy je zaznaczać piktogramami charakterystycznymi dla danego rodzaju informacji. Na przykład w podręczniku lub w skrypcie mogą to być: definicje, wzory, dowody, przykłady, komentarze itp. Takim piktogramem może być np. znak wykrzyknika „!” wskazujący na ważną informację w tekście albo znak zapytania „?” przy pytaniach sprawdzających wiedzę z danego rozdziału. 

Linki skrócone

Informacja drukowana może być trudno dostępna lub nawet niedostępna dla osób ze szczególnymi potrzebami, w tym osób z niepełnosprawnościami. W celu zwiększenia dostępności taka informacja może zawierać link skrócony do edytowalnej wersji elektronicznej lub do rozwinięcia tej informacji.

Link skrócony powinien być zapisany tekstem dużej wielkości, czyli 150% wielkości tekstu podstawowego, tj.: wielkość czcionki o rozmiarze co najmniej 18 punktów lub 



120% – w przypadku wytłuszczenia, tj.: wielkość czcionki o rozmiarze co najmniej 14 punktów. 

Dobrą praktyką jest umieszczanie kodów QR, szerzej opisanych w rozdziale 8 Kody QR. 

Informacja ustna

Informacja ustna wykorzystywana jest w trakcie audycji radiowych, w nagraniach audio, audiowideo oraz w filmach, ale przede wszystkim w komunikacji werbalnej. Na Uczelni korzystanie z informacji ustnej odbywa się głównie podczas zajęć dydaktycznych, a także podczas konferencji bądź szkoleń, warsztatów itp.

Do informacji ustnej stosuje się wymagania przedstawione w rozdziale 9 Komunikacja z osobami ze szczególnymi potrzebami. 

Informacja odręczna

Informacja odręczna ma zastosowanie przede wszystkim podczas zajęć dydaktycznych: pisanie na tablicy zwykłej, pisanie na tablicy multimedialnej oraz pisanie na tablicy wirtualnej podczas zajęć zdalnych i hybrydowych.

Należy traktować pismo odręczne jako wyjątkowy sposób informowania w pozostałych przypadkach w sytuacji braku możliwości przekazania informacji w inny sposób (jako informacja drukowana, elektronicznie itp.). Pismo odręczne jest mniej wyraźne i dlatego znacznie trudniejsze do odczytu w porównaniu z informacją drukowaną. 

Należy podać datę powstania informacji odręcznej (zamiast informacji „w dniu dzisiejszym”).

Należy podać imię i nazwisko autora lub autorki informacji. Sam podpis może być nieczytelny lub mniej rozpoznawalny dla odbiorców informacji.

Należy stosować litery o większym rozmiarze niż w przypadku informacji drukowanej.

Należy zapewnić odpowiedni kontrast między kolorem pisma a tła. W przypadku białego papieru naturalnym kolorem pisma jest czerń lub granat. Należy unikać używania papieru kolorowego, pożółkłego itp.



W przypadku pisania na tablicy, należy pamiętać o prawidłowym kontraście między kolorem tablicy a kredy lub pisaków.

Gabloty, tablice informacyjne, banery, telebimy, plakaty

Każda gablota czy tablica umieszczona na ścianie powinna być ulokowana tak, żeby uniknąć stworzenia sytuacji zagrożenia dla osoby korzystającej z wózka, niestandardowego wzrostu bądź osoby z niepełnosprawnością wzroku. 

Wiszące i wystające ze ściany gabloty i tablice informacyjne należy lokalizować z zachowaniem poniższych zasad:

Gabloty / tablice informacyjne nie powinny wystawać powyżej 10 cm od ściany, słupa itp. do których są montowane,

W przypadku gablot / tablic których głębokość nie przekracza 10 cm, ich dolną krawędź należy lokalizować maksymalnie do 70 cm od poziomu wykończonej posadzki,

W przypadku gablot / tablic / przyściennych panelowych banerów, których głębokość przekracza 10 cm, ich dolną krawędź należy lokalizować maksymalnie do 30 cm od poziomu wykończonej posadzki,

W przypadku tablic znacznie wystających od ściany, słupa np. tzw. tablice semaforowe lub tablic montowanych do sufitu, ich dolną krawędź należy lokalizować minimum na 220 cm,

W przypadku braku możliwości spełnienia powyższych zasad należy zapewnić zabezpieczenie uniemożliwiające wejście pod wystający element oraz zapewniające jego wykrycie za pomocą białej laski np. poręcz, wysoki krawężnik, odpowiednio zlokalizowaną małą architekturę.