przesyłanie wiadomości tekstowych, w tym z wykorzystaniem wiadomości SMS, MMS lub komunikatorów internetowych,

komunikację audiowizualną, w tym z wykorzystaniem komunikatorów internetowych,

przesyłanie faksów,

strony internetowe spełniające standardy dostępności cyfrowej.

napisy otwarte – ang. open caption – OC – napisy te są „wtopione” do nagrania wideo na stałe, nie ma możliwości ich wyłączenia czy zmiany ich wielkości, koloru.



napisy rozszerzone – napisy w materiałach multimedialnych, które oprócz dialogów zawierają także istotne informacje dotyczące występujących dźwięków. Takie dodatkowe informacje są umieszczane w napisach rozszerzonych w nawiasach, np. (krzyk), (spokojna muzyka), (odgłos upadającego przedmiotu). W napisach tych może występować również identyfikacja osoby wypowiadającej się.

napisy zamknięte – ang. closed caption – CC – napisy te są zsynchronizowane z nagraniem wideo, lecz można je włączyć lub wyłączyć w odtwarzaczu. Możliwe jest również formatowanie wyglądu takich napisów w zależności od potrzeb użytkownika – zmiana koloru, regulacja wielkości, pozycja na ekranie.

osoba niewidoma – to osoba pozbawiona całkowicie lub częściowo wzroku, część z osób niewidomych zna i korzysta z alfabetu Braille’a.

osoba słabosłysząca, niedosłysząca – osoba, która ma problemy ze słuchem, ale jej pierwszym językiem jest polski; osoby słabosłyszące korzystają z rozwiązań, które wspomagają słyszenie (np. aparaty słuchowe, pętle indukcyjne, system FM) i korzystają z ułatwień takich, jak napisy w filmach.

osoba słabowidząca, niedowidząca – osoba, która ma uszkodzony wzrok, ale korzysta z tego zmysłu jako podstawowego przy odbiorze informacji; wad wzroku jest bardzo dużo, oprócz dalekowzroczności i krótkowzroczności mogą występować takie jak: nieprawidłowe odbieranie kolorów, widzenie lunetowe, zaćma.

osoba z niepełnosprawnością / niepełnosprawnościami - osoba, która ma długotrwale naruszoną sprawność fizyczną, psychiczną, intelektualną lub w zakresie zmysłów, co może, w oddziaływaniu z różnymi barierami, ograniczać dostęp do kształcenia na Politechnice Wrocławskiej oraz uczestnictwa w życiu społeczności akademickiej na równych zasadach.

osoba ze szczególnymi potrzebami – osobami ze szczególnymi potrzebami są nie tylko osoby z niepełnosprawnościami. Mogą to być osoby ze złożonymi potrzebami w komunikowaniu się (np. te które nie komunikują się werbalnie, jąkające się), osoby mieszkające/przebywające w Polsce, dla których język polski jest językiem obcym, osoby które czasowo mają ograniczoną sprawność (mobilną, percepcyjną), w świecie cyfrowym są to także osoby, które mogą być narażone na wykluczenie cyfrowe ze 



względu na swój wiek, sprzęt i oprogramowanie, z którego korzystają lub dostęp do szybkiego Internetu.

osoba ze złożonymi potrzebami w komunikowaniu się (ang. complex communication needs) – osoba, która czasowo lub trwale jest pozbawiona możliwości przekazywania informacji, potrzeb, pytań i innych funkcji komunikacyjnych za pomocą mowy. Osoby ze złożonymi potrzebami w komunikowaniu się posługują się wspomagającymi i alternatywnymi metodami komunikacji (ang. AAC - Augmentative and Alternative Communication). Mogą to być metody komunikowania się, w których wykorzystywane są znaki niewerbalne: gesty (np. język migowy), znaki graficzne (obrazki, piktogramy, symbole), albo technologie asystujące.

pętla indukcyjna (induktofoniczna) – jeden z systemów wspomagania słuchu, który poprawia komfort słyszenia i jakość obsługi osoby niedosłyszącej odbierającej głos człowieka poprzez cewkę telefoniczna (T), w którą wyposażony jest aparat słuchowy i implant ślimakowy. Pętle mogą być stacjonarne do obsługi jednej osoby lub dla większego audytorium, albo przenośne (w tym indywidualne – osobiste). Pętle indukcyjne stosuje się w miejscach, gdzie panuje duży hałas, o dużym pogłosie lub tam, gdzie jest potrzebna dobra zrozumiałość mowy.

program powiększający – oprogramowanie komputerowe wykorzystywane przez osoby słabowidzące, dające możliwość spersonalizowania wyglądu elementów wyświetlanych na ekranie komputera – krotność powiększenia, rozmiar elementów, kolorów, wielkości kursora oraz dodatkowych elementów ułatwiających jego śledzenie, widoczności fokusa na elementach aktywnych.

projektowanie uniwersalne – polega na projektowaniu rozwiązań, które są użyteczne dla jak największej grupy, bez potrzeby ich adaptacji lub specjalistycznego projektowania.

racjonalne usprawnienia – konieczne i odpowiednie zmiany i dostosowania, nie nakładające nieproporcjonalnego lub nadmiernego obciążenia, jeśli jest to potrzebne w konkretnym przypadku, w celu zapewnienia osobom ze szczególnymi potrzebami pełnego dostępu do kształcenia na Politechnice Wrocławskiej oraz uczestnictwa w życiu społeczności akademickiej na równych zasadach z innymi osobami.



technologie asystujące lub wspierające - specjalistyczne rozwiązania techniczne, sprzętowe lub programowe umożliwiające większą niezależność osób z niepełnosprawnościami. Z języka angielskiego oznaczane skrótem AT (assistive technology). 

tekst/opis alternatywny – jest to tekst, który opisuje znaczenie i kontekst elementu wizualnego (zdjęcia, obrazu, wykresu, itp.) pomagający w zrozumieniu ich treści przez osoby niewidome lub słabowidzące, jednocześnie nie jest widoczny dla wszystkich użytkowników a jedynie dla tych, którzy korzystają z oprogramowania wspierającego np. czytników ekranu.

transkrypcja – tekstowe przedstawienie nagrania wideo. Transkrypcja jest to poszerzenie tekstowego przedstawienia nagrania audio o opis scen, które występują na nagraniu wideo.

transkrypt – tekstowe przedstawienie nagrania audio. Transkrypt powinien zawierać podział na osoby wypowiadające się w danym nagraniu. W transkrypcie powinny zawierać się także wszelkie istotne odgłosy występujące w nagraniu – dźwięki otoczenia, muzyka, hałas.

urządzenie wspomagające słyszenie – narzędzie, które przekazuje dźwięk bezprzewodowo na odległość między mówcą a osobą słabosłyszącą, co pozwala odbiorcy lepiej usłyszeć i zrozumieć głos osoby, która mówi w hałasie lub przy złej akustyce; urządzanie do przenoszenia dźwięku może wykorzystywać np. prąd elektryczny (pętla indukcyjna), fale radiowe (system FM), technologię bluetooth lub przekaz cyfrowy. 

walidator – program automatycznie sprawdzający dostępność stron internetowych, dokumentów elektronicznych. Walidatory nie wykryją wszystkich błędów, które mogą wystąpić – np. logicznej kolejności odczytu, poprawności opisu alternatywnego. Walidatory analizują poprawność składni dokumentu.

Web Content Accessibility Guidelines (WCAG) 2.0 i kolejne - zbiór rekomendacji zapewniających dostęp do treści internetowych możliwie szerokiej grupie osób, w tym osób ze szczególnymi potrzebami.



Dokument elektroniczny

Wszystkie dokumenty formalne, np. statut, zarządzenia, regulaminy, programy nauczania, umowy, powinny zostać przygotowane zgodnie ze Standardem dostępności cyfrowej. Bardziej szczegółowe informacje dotyczące redagowania treści internetowych i dokumentów elektronicznych znajdują się na stronie www.dostępnosc.pwr.edu.pl, szczególnie w Standardzie dostępności cyfrowej oraz w Otwartym standardzie tworzenia materiałów edukacyjnych. Poniżej zawarto najistotniejsze wytyczne dotyczące tworzenia dokumentów elektronicznych. 

Czcionka

W informacji tekstowej należy korzystać z czcionki bezszeryfowej. Jest to czcionka o kroju pozbawionym ozdobników, tzw. szeryfów. Czcionka bezszeryfowa to: Arial, Calibri, Tahoma, Helvetica.

Nie należy używać bezszeryfowych czcionek o zwężonym i / lub wąskim kroju, takich jak: Arial Narrow, Calibri Light i Bahnschrift Condensed oraz cieniowania czcionki.

Należy stosować wielkość tekstu podstawowego co najmniej 11 punktów dla Arial, 12 punktów Calibri, a dla prezentacji multimedialnych co najmniej 18-20 punktów. Wielkość czcionki należy dostosować do kroju według przykładów podanych powyżej.

Tekst należy wyrównywać do lewej strony. Jest to korzystne dla osób słabowidzących, ponieważ ułatwia odczyt z ekranu, także przy użyciu oprogramowania powiększającego tekst. W szczególnych wypadkach można równać do prawej (data) lub do środka (tytuł).

Interlinia powinna wynosić pomiędzy 1,3 a 1,5 wiersza.



Należy wyłączyć funkcję dzielenia wyrazów w edytorze tekstów. Należy unikać pisania WIELKIMI LITERAMI całych zdań. Optymalną formą zaznaczenia tekstu w celu zwiększenia jego widoczności jest jego pogrubienie.

Kontrast

Należy stosować współczynnik kontrastu między tekstem a tłem co najmniej 4,5:1, a dla dużego tekstu (czcionka co najmniej 18 punktów) co najmniej 3:1.
Zasada nie obowiązuje, jeśli tekst pełni funkcję dekoracyjną lub jest częścią logotypu lub nazwy własnej produktu. 
Do sprawdzenia współczynnika kontrastu można korzystać z darmowego oprogramowania, dostęp:
https://developer.paciellogroup.com/resources/contrastanalyser 
https://webaim.org/resources/contrastchecker/

Nagłówki (tytuły, śródtytuły)

W tekście należy stosować nagłówki, tj.: informację zawierającą kilka słów, które zapowiadają treść następującego po niej fragmentu tekstu.

Nagłówki w listach oraz tabelach w prezentacjach należy tworzyć przy użyciu odpowiednich narzędzi, takich jak: odpowiednie style dla nagłówków, narzędzia do tabel, wybór list itp. w edytorze tekstu czy programie do tworzenia prezentacji multimedialnych.

Nazwy nagłówków w dokumencie powinny być różne, mieć jednoznacznie brzmiące sformułowanie oraz zajmować jeden wiersz.

Tabele

Należy używać wyłącznie narzędzi do tworzenia tabel w edytorach tekstów (programie do składu publikacji itp.).

Należy określać wiersz nagłówkowy tabeli.

Należy używać funkcji „Powtórz wiersz nagłówka na nowych stronach”, w szczególności, gdy nagłówek dotyczy tabeli, ponieważ wtedy wiersz nagłówka automatycznie zostanie powtórzony na kolejnej stronie.



W przypadku wyróżniania kolorem tła wiersza nagłówkowego lub pierwszej kolumny należy zadbać o minimalny kontrast (patrz punkt 2.2)

Listy punktowe lub numerowane

Należy używać narzędzi automatycznych w edytorach tekstu 
w przypadku wymieniania kategorii obiektów, przykładów itp., do tworzenia list. Narzędzia te zwiększają czytelność dokumentu i łatwość jego zrozumienia. 
Symbol punktora z listy punktowej oraz numer pozycji z listy numerowanej powinny być wysunięte na lewo względem tekstu. W tym celu należy korzystać z symbolu punktora z listy punktowej, który jest wypełniony, jak na przykład . 
Formatowanie list powinno być takie samo w całym dokumencie.

Należy unikać używania nietypowych symboli punktora z listy punktowej, takich jak na przykład: „” oraz takich symboli, które pokazują tylko kontur jak „◦”. Stosowanie takich symboli punktora z listy jak „-” (dywiz lub łącznik - minus) lub „–” (półpauza) może być błędnie odczytane. 

Kolumny tekstu

Powinno się unikać podziału tekstu na kolumny, ponieważ zmniejsza to dostępność informacji.

Stosowanie kolumny jest dopuszczalne, gdy wiersz liczy ponad 80 znaków.

Hiperłącza

Przy podawaniu hiperłączy (linków) należy nadać im nazwę (opis alternatywny), która precyzyjnie zdefiniuje ich przeznaczenie. 

Należy unikać wstawiania pełnych adresów linków.

Przekazywanie informacji z wykorzystaniem koloru

W celu wyróżnienia fragmentów tekstu można stosować znaki w innym kolorze niż czarny.



Informacje przekazywane za pomocą koloru muszą być dodatkowo udostępnione także w treści tekstowej, w tekście alternatywnym lub programistycznie. Pozwala to na prawidłowy odczyt osobom słabowidzącym i tym, które nie rozpoznają kolorów.