zeno-citieus.testimonia-et-fragmenta persaeus_svf1_arnim_0085.1
νεκροῦται · μεταβάλλει γοῦν καὶ δυσωδέστατον γίνεται οἷα ψυχὴν ἀφρηγμένον ζῷον . αἷ γε μὴν ἀέρος φθοραὶ παντὶ τῷ δήλως νοσεῖν γὰρ καὶ φθίνειν καὶ τρόπον τιν’ ἀποθνῄσκειν πέφυκεν . ἐπεὶ τί ἄν τις , μὴ στοχαζόμενος ὀνομάτων εὐπρεπείας ἀλλὰ τἀληθῶς , εἴποι λοιμὸν εἶναι πλὴν ἀέρος θάνατον τὸ οἰκεῖον πάθος ἀναχέοντος ἐπὶ φθορᾷ πάντων ὅσα ψυχῆς μεμοίραται ; τί χρὴ μακρηγορεῖν περὶ πυρός ; ἀτροφήσαν γὰρ αὐτίκα σβέννυται χωλόν , ἢ φασιν οἱ ποιηταί , γενοῦς ἐξ ἑαυτοῦ . διὸ σκηριπτόμενον ὀρθοῦται κατὰ τὴν τῆς ἀναφθείσης ὑλῆς νομήν , ἐξαναλωθείσης δ’ ἀφανίζεται . τὸ παραπλήσιον μέντοι καὶ τοὺς 106a κατὰ τὴν Ἰνδικὴν δράκοντας φασὶ πάσχειν . ἀνέχοντας γὰρ ἐπὶ τὰ μέγιστα τῶν ζῴων ἐλέφαντας περὶ νῶτα καὶ νηδὺν ἅπασαν εἰλεῖσθαι , φλέβα δ’ ἣν ἂν τύχῃ διελόντας ἐμπίνειν τοῦ αἵματος , ἀπλήστως ἐπισπαμένους βιαίῳ πνεύματι καὶ συντόνῳ ῥοίζῳ . μέχρι μὲν οὖν τινος ἐξανουμένους ἐκείνους ἀντέχειν ὅπ’ ἀμηχανίας ἀνασκιρτῶντας καὶ τῇ προνομαλᾷ τὴν πλευρὰν τύπτοντας ὡς καθιεζομένους τῶν δρακόντων , εἴτ’ ἀεὶ κενουμένου τοῦ ζωτικοῦ πηδάν μὲν μηκέτι δύνασθαι , κραδαινομένους δ’ ἐστάναι , μικρὸν δ’ ὑστερον καὶ τῶν σκελῶν ἐξασθενησάντων κατασεισθέντας ὑπὸ λιραιμίας ἀποψύχειν · πεσόντας δὲ τοὺς αἰτίους τοῦ θανάτου συναπολλύναι τρόπῳ τοιούδῃ · μηκέτ’ ἔχοντες τροφήν οἱ δράκοντες , ὅν περιέθεσαν δεσμὸν ἐπιχειροῦσιν ἐκλύειν ἀπαλλαγὴν ἤδη ποθοῦντες , ὑπὸ δὲ τοῦ βάρους τῶν ἐλεφάντων θλιβόμενοι πιεζοῦνται καὶ πολὺ μᾶλλον ἐπειδὰν τύχῃ στέριφον καὶ λιθώδες τὸ ἕδαφος · ἰλυσπώμενοι γὰρ καὶ πάντα ποιοῦντες εἰς διάλυσιν ὑπὸ τῆς τοῦ πιέσαντος βίας πεδηθέντες , ἑαυτοὺς πολυτρόπως ἐν ἀμηχανοῖς καὶ ἀπόροις γυμνάσαντες ἐξασθενοῦσι καὶ καθάπερ οἱ καταλευσθέντες ἢ τεῖχους αἰφνίδιον ἐπενεχθέντος προκαταληφθέντες , οὐδ’ ὅσον ἀνακύψαι δυνάμενοι πνιγῇ τελευτῶσιν . εἰ δὴ τῶν μερῶν ἑκάστον τοῦ κόσμου φθορὰν ὑπομένει , δηλονότι καὶ ὁ ἐξ αὐτῶν παγεὶς κόσμος ἄφθαρτος οὐκ ἔσται . “ τὸν δὲ τέταρτον καὶ λοιπὸν λόγον ἀκριβωτέον ὧδέ φασιν . „ εἰ ὁ κόσμος αἰδίος ἦν , ἦν ἂν καὶ τὰ ζῷα αἰδία καὶ πολὺ γε μᾶλλον τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος ὅσῳ καὶ τῶν ἄλλων ἀμείνον . ἀλλὰ καὶ ὀψίγονον φανῆναι τοῖς βουλομένοις ἐρευνᾶν τὰ φύσεως . εἴκός γάρ , μᾶλλον δ’ ἀναγκαῖον ἀνθρώποις συνυπάρξαι τὰς τέχνας ὡς ἂν ἰσὴλικας , οὐ μόνον ὅτι λογικῇ φύσει τὸ ἐμμέθοδον οἰκεῖον , ἀλλὰ καὶ ὅτι ξὴν ἄνευ τούτων οὐκ ἔστιν · ἴδομεν οὖν τοὺς ἑκάστων χρόνους ἀλογήσαντες τῶν ἐπιγραφοδουμένων θεοῖς μύθων *** εἰ μὴ αἰδίος ἄνθρωπος , οὐδ’ ἄλλο τι ζῷον , ὥστ’ οὐδ’ αἱ
Lemmas: νεκρόω · μεταβάλλω γοῦν καί δυσώδης γίγνομαι οἷος ψυχή ἀφρηγμένον ζῷον . ὅς γε μήv ἀήρ φθορά πᾶς ὁ δήλως νοσέω γάρ καί φθίω καί τρόπος τις ἀποθνῄσκω φύω . ἐπεί τίς ἄν τις , μή στοχάζομαι ὄνομα εὐπρέπεια ἀλλά ἀληθής , εἶπον λοιμός εἰμί πλήν ἀήρ θάνατος ὁ οἰκέω πάθος ἀναχέω ἐπί φθορά πᾶς ὅσος Ψυχή μοιράω ; τίς χρή μακρηγορέω περί πῦρ ; ατροφώ γάρ αὐτίκα σβέννυμι χωλός , ἢ φημί ὁ ποιητής , γένος ἐκ ἑαυτοῦ . διό σκηρίπτω ὀρθόω κατά ὁ ὁ ἀνάπτω ὕλη νομή , ἐξαναλόω δέ ἀφανίζω . ὁ παραπλήσιος μέντοι καί ὁ 106a κατά ὁ Ἰνδικός δράκων φημί πάσχω . ἀνέχω γάρ ἐπί ὁ μέγας ὁ ζῷον ἐλέφας περί νῶτον καί νηδύς ἅπας εἴλω , φλέψ δέ ὅς εἄν τυγχάνω διαιρέω ἐμπίνω ὁ αἷμα , ἄπληστος ἐπισπάω βίαιος πνεῦμα καί σύντονος ῥοῖζος . μέχρι μέν οὖν τις εξανουμενος ἐκεῖνος ἀντέχω ὑπό ἀμηχανία ανασκιρτώ καί ὁ προνομαλᾷ ὁ πλευρά τύπτω ὡς καθίζω ὁ δράκων , ἔτι ἀεί κενόω ὁ ζωτικός πηδάω μέν μηκέτι δύναμαι , κραδαίνω δέ ἵστημι , μικρός δέ ὕστερος καί ὁ σκέλος ἐξασθενέω κατασείω ὑπό λιραιεις ἀποψύχω · πίπτω δέ ὁ αἴτιος ὁ θάνατος συναπόλλυμι τρόπος τοιούδῃ · μηκέτι ἔχω τροφή ὁ δράκων , ὅς περιτίθημι δεσμός ἐπιχειρέω ἐκλύω ἀπαλλαγή ἤδη ποθέω , ὑπό δέ ὁ βάρος ὁ ἐλέφας θλίβω πιέζω καί πολύς μᾶλλον ἐπειδάν τυγχάνω στέριφος καί λιθώδης ὁ ἔδαφος · ἰλυσπάομαι γάρ καί πᾶς ποιέω εἰς διάλυσις ὑπό ὁ ὁ πιέζω Βίας πεδάω , ἑαυτοῦ πολύτροπος ἐν ἀμήχανος καί ἄπορος γυμνάζω ἐξασθενέω καί καθάπερ ὁ καταλεύω ἢ τεῖχος αἰφνίδιος ἐπιφέρω προκαταλαμβάνω , οὐδέ ὅσος ἀνακύπτω δύναμαι πνίγω τελευτάω . εἰμί δή ὁ μέρος ἕκαστος ὁ κόσμος φθορά ὑπομένω , δηλονότι καί ὁ ἐκ αὐτός πήγνυμι κόσμος ἄφθαρτος οὐ εἰμί . “ ὁ δέ τέταρτος καί λοιπός λόγος ἀκριβωτέον ὧδε φημί . „ εἰμί ὁ κόσμος ἀΐδιος εἰμί , εἰμί εἄν καί ὁ ζῷον ἀΐδιος καί πολύς γε μᾶλλον ὁ ὁ ἄνθρωπος γένος ὅσος καί ὁ ἄλλος ἀμείνων . ἀλλά καί ὀψίγονος φαίνω ὁ βούλομαι ἐρευνάω ὁ φύσις . εἰκός γάρ , μᾶλλον δέ ἀναγκαῖος ἄνθρωπος συνυπάρχω ὁ τέχνη ὡς εἄν ἰσῆλιξ , οὖον μόνος ὅτι λογικός φύσις ὁ ἐμμέθοδος οἰκέω , ἀλλά καί ὅτι ξὴν ἄνευ οὗτος οὐ εἰμί · ὁράω οὖν ὁ ἕκαστος χρόνος ἀλογέω ὁ ἐπιγράφω θεός μῦθος *** εἰμί μή ἀΐδιος ἄνθρωπος , οὐδέ ἄλλος τίς ζῷον , ὥστε οὐδέ ὁ