xenophanes.fragmenta-silli-et-de-natura empedocles_diels_ppf_0043.1
31 δὲν , οἶμαι , κωλύει καὶ τῶν ὄντων τι μὴ εἶναι λευκόν · οὕτω δὲ καὶ μᾶλλον ἂν ἀπόφασιν δέξαιτο , τὸ ἄπειρον , εἰ κατὰ τὸ πάλαι λεχθὲν τι [ μᾶλλον ] παρὰ τὸ μὴ ἔχειν ( πέρας ) ἔστιν ἄπειρον · ὥστε καὶ τὸ ὂν ἢ ἄπειρον ἢ πέρας ἔχον ἔστιν . ἴσως δὲ ἄτοπον καὶ τὸ προσάπτειν τῷ μὴ ὄντι ἀπειρίαν · οὐ γὰρ πᾶν , εἰ μὴ ἔχει πέρας , ἄπειρον λέγομεν , ὥσπερ οὐδ’ ἄνισον οὐχ ἂν φαίμεν εἶναι τὸ μὴ ἴσον . ἔ(τι ) τί οὐχ ἂν ἔχοι ὁ θεὸς πέρας εἰς ὧν , ἀλλ’ οὐ πρὸς θεόν · εἰ δὲ ἐν μόνον ἔστιν ὁ θεός , ( ἐν ) ἂν εἴη μόνον καὶ τὰ τοῦ θεοῦ μέρη . ἔτι καὶ τοῦτ’ ἄτοπον , εἰ τοῖς πολλοῖς ἐμβέβηκεν πεπεράνθαι πρὸς ἄλληλα , διὰ τοῦτο τὸ ἐν μὴ ἔχειν πέρας . πολλὰ γὰρ τοῖς πολλοῖς καὶ τῷ ἐνὶ ὑπάρχει ταῦτα , ἔπει καὶ τὸ εἶναι κοινὸν αὐτοῖς ἔστιν . ἄτοπον οὖν ἴσως ἂν εἴη , εἰ διὰ τοῦτο μὴ φαίμεν εἶναι τὸν θεόν , εἰ τὰ πολλὰ ἔστιν , ὅπως μὴ ὁμοῖον ἔσται αὐτοῖς ταύτῃ . ἔτι τί κωλύει πεπεράνθαι καὶ ἔχειν πέρατα ἐν ὄντα τὸν θεόν · ὡς καὶ ὁ Παρμενίδης λέγει ἐν ὃν εἶναι αὐτὸν ‘πάντοθεν εὐκύκλον σφαῖρας ἐναλίγκιον ὀγκῷ , μεσοῦντα ἴσοπαλές’ . τὸ γὰρ πέρας τινὸς μὲν ἀνάγκη εἶναι , οὐ μέντοι πρὸς τί γε , οὐδ’ ἀνάγκη τὸ ἔχον πέρας πρὸς τι ἔχειν πέρας , ὡς πεπερασμένον πρὸς τὸ [ μὴ ] ἐφεξῆς ἄπειρον , ἀλλ’ ἔστι τὸ πεπεράνθαι ἑξάτα ἔχειν , ἑξάτα δ’ ἔχον οὐκ ἀνάγκη πρὸς τι ἔχειν . ἑνίοις μὲν οὖν συμβαίνοι γ’ ἂν , καὶ πεπεράνθαι ( καὶ ) πρὸς τι συνάπτειν , τοῖς δὲ πεπεράνθαι μὲν , μὴ μέντοι πρὸς τι πεπεράνθαι . πάλιν περὶ τοῦ ἀκίνητον εἶναι τὸ ὂν καὶ τὸ ὂν <λεκτέον ὅτι τὸ ὑπολαμβάνειν ἀκίνητον εἶναι τὸ μὴ ὂν> , ὅτι καὶ τὸ ὂν κινεῖται , ἴσως ὁμοίως τοῖς ἐμπροσθεν ἄτοπον . καὶ ἔτι · ἀρὰ γε οὐ ταῦτό ἂν τις ὑπολάβοι τὸ μὴ κινεῖσθαι
Lemmas: 31 δέν , οἴομαι , κωλύω καί ὁ εἰμί τίς μή ἔρχομαι λευκός · οὕτως δέ καί μᾶλλον ἄν ἀπόφασις δέχομαι , ὁ ἤπειρος , εἰ κατά ὁ πάλαι λέγω τίς [ μᾶλλον ] παρά ὁ μή ἔχω ( πέρας ) εἰμί ἤπειρος · ὥστε καί ὁ εἰμί ἤ ἤπειρος ἤ πέρας ἔχω εἰμί . ἴσως δέ ἄτοπος καί ὁ προσάπτω ὁ μή εἰμί ἀπειρία · οὐ γάρ πᾶς , εἰ μή ἔχω πέρας , ἤπειρος λέγω , ὥσπερ οὐδέ ἄνισος οὐ ἄν φημί ἔρχομαι ὁ μή ἴσος . ἔτι ) τίς οὐ ἄν ἔχω ὁ θεός πέρας εἰς ὅς , ἀλλά οὐ πρός θεός · εἰ δέ ἐν μόνος εἰμί ὁ θεός , ( ἐν ) ἄν εἰμί μόνος καί ὁ ὁ θεός μέρος . ἔτι καί οὗτος ἄτοπος , εἰ ὁ πολύς ἐμβαίνω περαίνω πρός ἀλλήλων , διά οὗτος ὁ ἐν μή ἔχω πέρας . πολύς γάρ ὁ πολύς καί ὁ εἷς ὑπάρχω οὗτος , ἔπος καί ὁ ἔρχομαι κοινός αὐτός εἰμί . ἄτοπος οὖν ἴσως ἄν εἰμί , εἰ διά οὗτος μή φημί ἔρχομαι ὁ θεός , εἰ ὁ πολύς εἰμί , ὅπως μή ὅμοιος εἰμί αὐτός ταύτῃ . ἔτι τίς κωλύω περαίνω καί ἔχω πέρας ἐν εἰμί ὁ θεός · ὡς καί ὁ Παρμενίδης λέγω ἐν ὅς ἔρχομαι αὐτός πάντοθεν εὔκυκλος σφαῖρα ἐναλίγκιος ὄγκος , μέσος ἴσοπαλές’ . ὁ γάρ πέρας τις μέν ἀνάγκη ἔρχομαι , οὐ μέντοι πρός τίς γε , οὐδέ ἀνάγκη ὁ ἔχω πέρας πρός τίς ἔχω πέρας , ὡς περαίνω πρός ὁ [ μή ] ἐφεξῆς ἤπειρος , ἀλλά εἰμί ὁ περαίνω ἐξάτον ἔχω , ἐξάτον δέ ἔχω οὐ ἀνάγκη πρός τίς ἔχω . ἔνιοι μέν οὖν συμβαίνω γε ἄν , καί περαίνω ( καί ) πρός τίς συνάπτω , ὁ δέ περαίνω μέν , μή μέντοι πρός τίς περαίνω . πάλιν περί ὁ ἀκίνητος ἔρχομαι ὁ εἰμί καί ὁ εἰμί <λεκτέον ὅτι ὁ ὑπολαμβάνω ἀκίνητος ἔρχομαι ὁ μή ὑνί , ὅτι καί ὁ εἰμί κινέω , ἴσως ὅμοιος ὁ ἔμπροσθεν ἄτοπος . καί ἔτι · ἀρά γε οὐ αὐτός ἄν τις ὑπολαμβάνω ὁ μή κινέω