vitae-prophetarum.index-apostolorum-discipulorumque-domini-textus-pseudodorothei 68
ξηʹ . ξθʹ . οʹ . Ἀρίσταρχος καὶ Πούδης καὶ Τροφιμος · οὗτοι οἱ τρεῖς ἐν πᾶσι τοῖς διωγμοῖς τοῦ ἀποστόλου συγκακοπαθήσαντες τέλος ἐν Ῥώμῃ σὺν τῷ αὐτῷ ἀποστόλῳ ὑπὸ Νέρωνος τοῦ βασιλέως τὰς κεφαλὰς ἀπετμήθησαν . Ταῦτα ὁ τρισμακάριος καὶ πανόλβιος Δωρόθεος ἐν Ῥώμῃ γεγονὼς διὰ Ῥωμαϊκῆς διαλέκτου ἐν ὑπομνήμασι καταλέλοιπεν , ἐξ ὧν καὶ ἡμεῖς ἐρανισάμενοι καὶ πρὸς τὴν Ἑλληνικὴν μεθερμηνεύσαντες φωνὴν ἐμφανῆ τοῖς πᾶσι πεποιήκαμεν , τὴν τῶν ἑβδομήκοντα μαθητῶν ἐκλογὴν πιστὴν καὶ ἀληθῆ αὐτὴν καταλαβόμενοι . Καὶ γὰρ ὁ ἀπόστολος γράφων περὶ αὐτῶν ἔλεγεν , ὅτι καὶ πρὸ ἡμῶν γεγόνασιν ἐν κυρίῳ . Καὶ οὐκ ἂν ἄπιστόν τις λογίσηται μετὰ τὴν ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ ἐπιστρέψαι τοὺς οʹ καὶ πιστεῦσαι εἰς αὐτόν , θεωρήσαντας τὴν ἀνάστασιν αὐτοῦ τὴν ἐκ νεκρῶν , ὃ μεῖζον πάντων τῶν θαυμάτων ὑπῆρξε καί ἐστιν . Οὗτος τοίνυν ὁ μέγας ἀρχιερεὺς Δωρόθεος διηγήσατο ἐν γραφαῖς , ὅτιπερ ὁ σεπτὸς οἶκος τῆς ἁγίας καὶ καλλινίκου μάρτυρος Εὐφημίας ἐν τῷ Πετρίῳ ὑπὸ Τίτου τινὸς ἐκτίσθη ἀπὸ πρώτης , ὅστις Τίτος γεγονὼς ἐπίσκοπος τοῦ Βυζαντίου καὶ τελειωθεὶς ἐν αὐτῇ , ἀπετέθη πλησίον τῶν παλαιῶν τευχῶν , ἐξότε Ἀνδρέας ὁ ἀπόστολος καὶ τοῖς τόποις ἐπέστη καὶ πολλὰ πλήθη Χριστιανῶν παρ᾽ αὐτὰ συντρέχειν παρεσκεύαζεν , ὡς μήτε τοσούτους ἐν ἄλλοις τόποις εὑρίσκεσθαι . Ἅπαντες γὰρ οἱ τοῦ Βυζαντίου διδάσκαλοι καὶ ὑπομονητικοὶ γενόμενοι διὰ ταπεινοφρωσύνην , τὰς μὲν τυῤῥανικὰς ἀπέφυγον ἀπειλάς , τοῖς δὲ ἐξ ἐθνῶν ἢ ἐξ Ἰουδαϊσμοῦ τὸν ἔνθεον ἐπέσπειρον λογισμόν , εἰ καὶ μάλιστα τοῦ Τίτου θαυματουργίας ἐπιτελοῦντος , οἵας τε καὶ ὁ Σωτὴρ ἐπετέλεσεν . Ἔτι δὲ καὶ τῆς τυραννίδος Λικινίου καὶ Διοκλητιανοῦ κρατούσης ἐν τῇ ὑποθέσει ταύτῃ ἀναιρεῖται . Καὶ Κάρος ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ τούτου υἱοὶ Καρῖνος καὶ Νουμεριανὸς λοιπὸν ἐν ἀδείᾳ οἱ τύρανοι γενόμενοι ἀναιδεστέρως πρὸς τὰς τιμωρίας τῶν Χριστιανῶν ηὐτομόλουν , εἰς χιλιάδας τὸ καθ᾽ ἡμέραν ἐκ τούτων ἀναιροῦντες · μεθ᾽ ὧν Ἀδριανὸς ὁ τοῦ Πρόβου υἱὸς θανεῖν ἔσπευσεν . Γενόμενος γὰρ ἐν τῇ Νικομηδέων πόλει μετὰ τὴν Κάρου ἀναίρεσιν καὶ ἰδὼν τὰ πλήθη τῶν Χριστιανῶν ὑπὸ Λικινίου ἀναιδῶς ἀναιρούμενα , προσελθὼν πρὸς τὸ βῆμα ἔλεγεν τῷ Λικινίῳ · διὰ τί οὕτως ἀναιδῶς τὸ στράτευμα τῶν Ῥωμαίων ἀναιρεῖται ; καὶ ἰδοὺ τὰ πλεῖστα τῶν Ῥωμαίων · βάρβαροι κατέχουσιν . Ὁ δὲ Λικίνιος πρὸς αὐτόν · μὴ καὶ σὺ Χριστιανὸς εἶ ; Ὁ δὲ Ἀδριανὸς πρὸς αὐτόν · καὶ μὴν εὔχομαι ἐν τῇ ὁμολογίᾳ ταύτῃ τελειωθῆναι ἢ τὸ ἀρνήσασθαι τὸν Χριστόν . Λικίνιος δὲ πολλὰς μὲν βασάνους , πολλὰς δὲ καὶ θωπεύσεις καὶ ἐπαγγελίας πρὸς αὐτὸν προσήγαγεν . Ὡς δὲ ἑώρα αὐτὸν τῇ τοῦ Χριστιανοῦ ὁμολογίᾳ ἐνιστάμενον , : θυμομαχήσας κατ᾽ αὐτοῦ ἐκέλευσεν τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἀπτμηθῆναι . Τοῦ δὲ ἐν τῇ ὁμολογίᾳ ταύτῃ τελειωθέντος ὁ Μητροφάνης γνοὺς ἄρτι τῆς ἐπισκοπῆς ἐναρξάμενος , ἅμα τοῖς συνοῦσιν αὐτῷ καταλαμβάνει τὴν Νικομήδειαν καὶ ὑποκλέψας αὐτοῦ τοῦ Καλλινίκου μάρτυρος Ἀδριανοῦ τὸ λείύκρατούσης λείψανον , ἀπεκομίσατο αὐτὸ καὶ ἀπέθετο ἐν τῇ πρώτῃ αὐτοῖς ὑπαρξάσῃ ἐκκλησίᾳ διακειμένῃ πλησίον τοῦ Βυζαντίου ἐπιλεγομένου τόπου Ἀργυροπόλεως , ἔνθα καὶ Τίτος πρῶτος ἡγησάμενος ἐπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως ἀπέθετο τὸ λείψανον Ἀδριανοῦ τοῦ ἐπὶ Μαξιμιανοῦ μαρτυρήσαντος , καὶ Ναταλίαν τὴν τούτου γυναῖκα καὶ ἑτέρους τοὺς σὺν αὐτῷ μαρτυρήσαντας , ὅπου καὶ τὸ λείψανον ἀπέκειτο Στάχυος τοῦ ἑνὸς τῶν ἑβδομήκοντα μαθητῶν , ὃς ὑπὸ Ἀνδρέου τοῦ ἀποστόλου ἐν τῷ αὐτόθι τόπῳ πρῶτος ἐπίσκοπος τοῦ νῦν υζαντίου κατέστη . Ὁ γὰρ Ἀνδρέας ἐπὶ τὸν Πόντον διαπερούμενος ἤθελεν τοῖς ἐν τῷ Βυζαντίῳ τὸν Χριστὸν καταγγεῖλαι . Ἀλλ᾽ ἐπειδήπερ Ζεύξιππος τὸν τόπον τότε ἡγεμονεύων αἱμοβόρος τις ὢν πάντας τοὺς προσβάλλοντας ξένους τῷ Βυζαντίῳ πρότερον διερωτωμένους τὰ περὶ τοῦ Χριστοῦ , εἶθ᾽ οὕτως εἰσιέναι συνεχώρει . Καὶ ἐάν τις ὡμολόγησεν τὸν Χριστόν , εἰς δέσμα τοῦτον εὐθὺς καὶ παρ᾽ αὐτὰ δεσμευθέντας τοὺς πόδας τε καὶ χεῖρας θαλαττοῦσθαι προσέτασσεν . Διὰ τὴν τοιαύτην οὖν ὠμότητα παραπλεύσας ὁ Ἀνδρέας τὸ Βυζάντιον , κατῴκησεν ἐπὶ διετῆ χρόνον πλησίον τοῦ Βυζαντίου τῷ Θρᾳκίῳ μέρει ὡς ἀπὸ σταδίου ἑνὸς τῆς Ἀργυροπόλεως , ἐκεῖ ἐπὶ συναγωγὴν τῶν ἐνθέσμων καὶ φιλαλήθων ἀνδρῶν ποιούμενος . Ὡς οὖν περὶ τοὺς δισχιλίους ἐπισυνάξας τῷ Χριστῷ θυσιαστήριον ἑδράσας ἐν τῇ Ἀργυροπόλει καὶ τὸν Στάχυν ἐπίσκοπον καταστήσας εἰς Σινώπην τοῦ Πόντου μεθίσταται .
Lemmas: ξηʹ . ξθʹ . οὐ . Ἀρίσταρχος καί Πούδης καί Τρόφιμος · οὗτος ὁ τρεῖς ἐν πᾶς ὁ διωγμός ὁ ἀπόστολος συγκακοπαθέω τέλος ἐν Ῥώμη σύν ὁ αὐτός ἀπόστολος ὑπό Νέρων ὁ βασιλεύς ὁ κεφαλή ἀποτέμνω . Ταΰς ὁ τρισμακάριος καί πανόλβιος Δωρόθεος ἐν Ῥώμη γίγνομαι διά Ῥωμαϊκός διάλεκτος ἐν ὑπόμνημα καταλείπω , ἐκ ὅς καί ἐγώ ἐρανίζω καί πρός ὁ Ἑλληνικός μεθερμηνεύω φωνή ἐμφανής ὁ πᾶς ποιέω , ὁ ὁ ἑβδομήκοντα μαθητής ἐκλογή πιστός καί ἀληθής αὐτός καταλαμβάνω . καί γάρ ὁ ἀπόστολος γράφω περί αὐτός λέγω , ὅτι καί πρό ἐγώ γίγνομαι ἐν κύριος . καί οὐ ἄν ἄπιστος τις λογίζομαι μετά ὁ ἀνάστασις ὁ Χριστός ἐπιστρέφω ὁ οὐ καί πιστεύω εἰς αὐτός , θεωρέω ὁ ἀνάστασις αὐτός ὁ ἐκ νεκρός , ὁ μέγας πᾶς ὁ θαῦμα ὑπάρχω καί εἰμί . οὗτος τοίνυν ὁ μέγας ἀρχιερεύς Δωρόθεος διηγέομαι ἐν γραφεύς , ὅ ὁ σεπτός οἶκος ὁ ἅγιος καί καλλίνικος μάρτυς Εὐφημία ἐν ὁ Πέτριος ὑπό Τίτος τις κτίζω ἀπό πρῶτος , ὅστις Τίτος γίγνομαι ἐπίσκοπος ὁ Βυζάντιος καί τελειόω ἐν αὐτός , ἀποτίθημι πλησίος ὁ παλαιός τεῦχος , ἐξότε Ἀνδρέας ὁ ἀπόστολος καί ὁ τόπος ἐφίστημι καί πολύς πλῆθος Χριστιανός παρά αὐτός συντρέχω παρασκευάζω , ὡς μήτε τοσοῦτος ἐν ἄλλος τόπος εὑρίσκω . ἅπας γάρ ὁ ὁ Βυζάντιος διδάσκαλος καί ὑπομονητικός γίγνομαι διά ταπεινοφρωσυνη , ὁ μέν τυρρανικαι ἀποφεύγω ἀπειλή , ὁ δέ ἐκ ἔθνος ἢ ἐκ Ἰουδαϊσμός ὁ ἔνθεος ἐπισπείρω λογισμός , εἰμί καί μάλιστα ὁ Τίτος θαυματουργία ἐπιτελέω , οἷος τε καί ὁ Σωτήρ ἐπιτελέω . ἔτι δέ καί ὁ τυραννίς Λικίνιος καί Διοκλητιανός κράτος ἐν ὁ ὑπόθεσις οὗτος ἀναιρέω . καί Κάρος ὁ βασιλεύς καί ὁ οὗτος υἱός Καρῖνος καί Νουμεριανός λοιπός ἐν ἄδεια ὁ τύρανος γίγνομαι ἀναιδής πρός ὁ τιμωρία ὁ Χριστιανός αὐτομολέω , εἰς χιλιάς ὁ κατά ἡμέρα ἐκ οὗτος ἀναιρέω · μετά ὅς Ἀδριανός ὁ ὁ Πρόβου γιός θνῄσκω σπεύδω . γίγνομαι γάρ ἐν ὁ Νικομήδης πόλις μετά ὁ Κᾶρος ἀναίρεσις καί ὁράω ὁ πλῆθος ὁ Χριστιανός ὑπό Λικίνιος ἀναιδής ἀναιρέω , προσέρχομαι πρός ὁ βῆμα λέγω ὁ Λικίνιος · διά τίς οὕτως ἀναιδής ὁ στράτευμα ὁ Ῥωμαῖος ἀναιρέω ; καί ἰδού ὁ πλεῖστος ὁ Ῥωμαῖος · βάρβαρος κατέχω . ὁ δέ Λικίνιος πρός αὐτός · μή καί σύ Χριστιανός εἰμί ; ὁ δέ Ἀδριανός πρός αὐτός · καί μήν εὔχομαι ἐν ὁ ὁμολογία οὗτος τελειόω ἢ ὁ ἀρνέομαι ὁ Χριστός . Λικίνιος δέ πολύς μέν βάσανος , πολύς δέ καί θωπεύω καί ἐπαγγελία πρός αὐτός προσάγω . ὡς δέ ὁράω αὐτός ὁ ὁ Χριστιανός ὁμολογία ἐνίστημι , : θυμομαχέω κατά αὐτός κελεύω ὁ κεφαλή αὐτός ἀποτέμνω . Τοῦ δέ ἐν ὁ ὁμολογία οὗτος τελειόω ὁ Μητροφάνης γιγνώσκω ἄρτι ὁ ἐπισκοπή ἐνάρχομαι , ἅμα ὁ σύνειμι αὐτός καταλαμβάνω ὁ Νικομήδεια καί ὑποκλέπτω αὐτός ὁ καλλίνικος μάρτυς Ἀδριανός ὁ λειυκρατος λείψανον , ἀποκομίζω αὐτός καί ἀποτίθημι ἐν ὁ πρῶτος αὐτός ὑπάρχω ἐκκλησία διάκειμαι πλησίος ὁ Βυζάντιος ἐπιλέγω τόπος αργυροπολις , ἔνθα καί Τίτος πρῶτος ἡγέομαι ἐπίσκοπος Κωνσταντινούπολις ἀποτίθημι ὁ λείψανον Ἀδριανός ὁ ἐπί Μαξιμιανός μαρτυρέω , καί Ναταλία ὁ οὗτος γυνή καί ἕτερος ὁ σύν αὐτός μαρτυρέω , ὅπου καί ὁ λείψανον ἀπόκειμαι Στάχυς ὁ εἷς ὁ ἑβδομήκοντα μαθητής , ὅς ὑπό Ἀνδρέας ὁ ἀπόστολος ἐν ὁ αὐτόθι τόπος πρῶτος ἐπίσκοπος ὁ νῦν υζαντίου καθίστημι . ὁ γάρ Ἀνδρέας ἐπί ὁ Πόντος διαπεράω ἐθέλω ὁ ἐν ὁ Βυζάντιον ὁ Χριστός καταγγέλλω . ἀλλά ἐπεί Ζεύξιππος ὁ τόπος τότε ἡγεμονεύω αἱμοβόρος τις εἰμί πᾶς ὁ προσβάλλω ξένος ὁ Βυζάντιος πρότερος διερωτάω ὁ περί ὁ Χριστός , εἶτα οὕτως εἴσειμι συγχωρέω . καί ἐάν τις ὁμολογέω ὁ Χριστός , εἰς δέσμα οὗτος εὐθύς καί παρά αὐτός δεσμεύω ὁ πόδι τε καί χείρ θαλασσόω προστάσσω . Ζεύς ὁ τοιοῦτος οὖν ὠμότης παραπλέω ὁ Ἀνδρέας ὁ Βυζάντιον , κατοικέω ἐπί διετής χρόνος πλησίος ὁ Βυζάντιος ὁ Θρᾴκιος μέρος ὡς ἀπό στάδιον εἷς ὁ αργυροπολις , ἐκεῖ ἐπί συναγωγή ὁ ἔνθεσμος καί φιλαλήθης ἀνήρ ποιέω . ὡς οὖν περί ὁ δισχίλιοι ἐπισυνάγω ὁ Χριστός θυσιαστήριον ἑδράζω ἐν ὁ αργυροπολις καί ὁ Στάχυς ἐπίσκοπος καθίστημι εἰς Σινώπη ὁ Πόντος μεθίστημι .