vitae-aesopi.vita-pl-vel-accursiana-sub-auctore-maximo-planude-recensio-1 14
ἐξελθών τοίνυν τῆς ἐπιούσης ἐπὶ τῆς λεωφόρου ὁ Αἴσωπος καὶ τούς παριόντας περισκοπῶν , ὁρᾷ τινα ἐφʼ ἑνὸς τόπου ἱκανὸν χρόνον καθίσαντα , ὃν καὶ δοκιμάσας καθʼ αὐτὸν ἀπράγμονά τινα καὶ ἀπλοῦν εἶναι , προσελθών φησιν · ,, ὁ δεσπότης σε καλεῖ σύν αὐτῷ ἀριστῆσαι . “ καὶ ὁ ἄγροικος ἐκεῖνος μηδὲν περι - εργασάμενος , μηδὲ τίς ὢν ὑπὸ τίνος καλεῖται , εἰ - σῆλθεν εἰς τὴν οἰκίαν , καὶ σύν αὐτοῖς ὑποδήμασι φαύλοις οὖσιν ἀνέπεσεν . ἐρομένου δὲ τοῦ Ξάνθου „ τίς οὗτος “ ; Αἴσωπος εἶπεν · „ ἀπερίεργος ἄνθρωπος “ . καὶ ὁ Ξάνθος εἰς οὖς εἰπών τῇ γυναικὶ συνυποκρι - θῆναι αὐτῷ καὶ ὅπερ ἂν αὐτὸς ἐπιτάττῃ , ποιεῖν , ὡς ἂν εὐπροσώπῳ λόγῳ πληγὰς τῷ Αἰσώπῳ ἐντεί - νειεν , εἶτα ἐν ἐπηκόῳ πάντων φησί · „ κυρία , ὕδωρ ἐπὶ τῆς λεκάνης βαλοῦσα , τούς πόδας τοῦ ξένου νίψον . “ διενοεῖτο γὰρ καθʼαὑτόν , ὡς πάντως ὁ μὲν ξένος εὐλαβηθήσεται , ὁ δʼ Αἴσωπος , ὡς ἐκείνου περι - έργου φανέντος , πληγὰς λήψεται . ἡ μὲν οὖν βα - λοῦσα τὸ ὕδωρ εἰς τὴν λεκάνην , ᾔει τοὺς πόδας τοῦ ξένου νίψουσα · ὃ δʼ ἐπιγνούς ταύτην οὖσαν τὴν τοῦ οἴκου δεσπότιν , καθʼ ἑαυτὸν εἶπε · „ τιμῆσαί με πάντως βούλεται , καὶ τούτου δὴ χάριν αὐτοχειρίᾳ τούς πόδας μου βούλεται νίψαι , ἐπεὶ θεραπαινίσιν εἶχεν ἂν τοῦτʼ ἐπιτάξαι . “ προτείνας οὖν τούς πόδας , ,, νίψον , κυρία “ φησί . καὶ νιψάμενος ἀνεκλίθη . τοῦ δὲ Ξάνθου κελεύσαντος οἶνον τῷ ξένῳ δοθῆναι πιεῖν , πάλιν ἐκεῖνος διελογίσατο καθʼ αὐτὸν ὡς ,, αὐτοὺς μὲν πρότερον ἔδει πιεῖν , ἐπεὶ δʼ οὕτως αὐτοῖς ἔδοξεν , οὐδὲν ἔργον ἐμοὶ τὰ τοιαῦτα ἐρευνᾶν “ , καὶ λαβὼν ἔπιεν . ἀριστώντων δὲ καί τινος ἐδέσ - σματος τῷ ξένῳ παρατεθέντος κἀκείνου ἡδέως ἐσθί - οντος , ὁ Ξάνθος τῷ μαγείρῳ ὡς κακῶς τοῦτο ἀρτύ - σαντι ἐνεκάλει καὶ μέντοι καὶ ἀποδυθέντι πληγὰς ἐνεφόρει . ὁ δʼ ἀγρότης καθʼ ἑαυτὸν ἔλεγε · „ τὸ μὲν ἔδεσμα ἄριστα ἕψηται καὶ οὐδενὸς αὐτῷ δεῖ πρὸς τὸ καλῶς ἔχειν · εἰ δὲ καὶ δίχα προφάσεως βούλεται τὸν αὐτοῦ δοῦλον μαστιγοῦν ὁ οἰκοδεσπότης , τί πρὸς ἐμέ “ ; κοῦ δὲ Ξάνθου ἀσχάλλοντος καὶ οὐχ ἡδέως διακειμένου , ἐπεὶ μηδὲν ὁ ξένος περιειργάζετο , τέλος πλακοῦντες ἠνέχθησαν . ὁ δὲ ξένος , ἅτε δὴ μήπω πλακοῦντος γευσάμενος , σωρεύων καὶ συνει λῶν αὐτούς ὡς ψωμοὺς ἤσθιε . τοῦ δὲ Ξάνθου τὸν ἀρτοποιὸν αἰτιασαμένου καὶ „ τί δή ποτε , ὦ κατά - ρατε “ , φαμένου ,, καὶ μέλιτος δίχα καὶ πεπέρεως τούς πλακοῦντας ἐσκεύασας “ ; ἐκεῖνος ἔφη · „ εἰ μὲν ὠμός ἐστιν , ὦ δέσποτα , ὁ πλακοῦς , ἐμὲ τύπτε , εἰ δʼ οὐχ ὡς ἔδει ἐσκεύασται , μὴ ἐμὲ ἀλλὰ τὴν δέσποιναν αἰτιῶ . “ καὶ ὁ Ξάνθος · „ εἰ πρὸς τῆς ἐμῆς τοῦτο γέγονε γυναικός , ζῶσαν αὐτὴν ἀρτίως κατακαύσω . “ καὶ πάλιν τῇ γυναικὶ νεύει αὐτῷ συνυποκριθῆναι διʼ Αἴσωπον . κελεύσας οὖν κληματίδας εἰς τὸ μέ - σον ἀχθῆναι , πυρὰν ἀνῆψε . καὶ λαβόμενος τῆς γυναικός , ἐγγύς τῆς πυρᾶς ἤγαγε , προσδοκήσιμος ὢν αὐτὴν εἰς τὸ πῦρ ἐπαφεῖναι . διέτριβε δέ πως καὶ περιεβλέπετο τὸν ἄγροικον , εἴ πως ἀναστὰς τοῦ τοιοῦδε τολμήματος εἶρξαι αὐτὸν ἐγχειρήσειεν . ὃ δὲ καθʼ ἑαυτὸν αὖθις διεσκοπεῖτο ὡς ,, αἰτίας μὴ παρού - σης , τί δή ποτε οὕτως ὀργίζεται “ ; εἶτά φησιν · „ οἰκο - δεσπότα , εἰ τοῦτο κέκρικας δεῖν γενέσθαι , ὑπόμεινόν με μικρὸν μέχρις ἂν ἀπελθών ἐνέγκω μου καὶ αὐτὸς ἐξ ἀγροῦ τὴν γυναῖκα , ὡς ἂν ἄμφω κατὰ τὸ αὐτὸ κατακαύσῃς “ . ταῦτα τοῦ ἀνδρὸς ὁ Ξάνθος ἀκούσας καὶ τὸ τούτου ἀκέραιον καὶ γενναῖον θαυμάσας , τῷ Αἰσώπῳ φησίν · „ ἴδε ἀληθῶς ἄνθρωπος ἀπερίεργος . ἔχεις τὰ νικητήρια λαβών , Αἴσωπε . ἅλις ἔχει σοι τοῦ λοιποῦ . τὸ δʼ ἐντεῦθεν ἐλευθερίας τῆς σῆς ἐπιτεύξῃ “ .
Lemmas: ἐξέρχομαι τοίνυν ὁ ἐπέρχομαι ἐπί ὁ λαοφόρος ὁ Αἴσωπος καί ὁ παρέρχομαι περισκοπέω , ὁράω τις ἐπί εἷς τόπος ἱκανός χρόνος καθίζω , ὅς καί δοκιμάζω κατά αὐτός ἀπράγμων τις καί ἀπολόω εἰμί , προσέρχομαι φημί · ,, ὁ δεσπότης σύ καλέω σύν αὐτός ἀριστάω . “ καί ὁ ἄγροικος ἐκεῖνος μηδείς περί - ἐργάζομαι , μηδέ τίς εἰμί ὑπό τίς καλέω , εἰ - σῆλθεν εἰς ὁ οἰκία , καί σύν αὐτός ὑπόδημα φαῦλος εἰμί ἀναπίπτω . ἔρομαι δέ ὁ Ξάνθος „ τίς οὗτος “ ; Αἴσωπος λέγω · „ ἀπερίεργος ἄνθρωπος “ . καί ὁ Ξάνθος εἰς οὖς λέγω ὁ γυνή συνυποκριθη - θάω αὐτός καί ὅς ἄν αὐτός ἐπιτάσσω , ποιέω , ὡς ἄν εὐπρόσωπος λόγος πληγή ὁ Αἴσωπος ἐντείνω - νειός , εἶτα ἐν ἐπήκοος πᾶς φημί · „ κυρία , ὕδωρ ἐπί ὁ λεκάνη βάλλω , ὁ πούς ὁ ξένος νίζω . “ διανοέω γάρ καθʼαυος , ὡς πάντως ὁ μέν ξένος εὐλαβέομαι , ὁ δέ Αἴσωπος , ὡς ἐκεῖνος περί - έργο φαίνω , πληγή λαμβάνω . ὁ μέν οὖν βα - λούω ὁ ὕδωρ εἰς ὁ λεκάνη , ἔρχομαι ὁ πούς ὁ ξένος νίζω · ὁ δέ ἐπιγιγνώσκω οὗτος εἰμί ὁ ὁ οἶκος δεσπότις , κατά ἑαυτοῦ λέγω · „ τιμάω ἐγώ πάντως βούλομαι , καί οὗτος δή χάριν αὐτοχειρία ὁ πούς ἐγώ βούλομαι νίζω , ἐπεί θεραπαινίς ἔχω ἄν οὗτος ἐπιτάσσω . “ προτείνω οὖν ὁ πούς , ,, νίζω , κυρία “ φημί . καί νίζω ἀνακλίνω . ὁ δέ Ξάνθος κελεύω οἶνος ὁ ξένος δίδωμι πίνω , πάλιν ἐκεῖνος διαλογίζομαι κατά αὐτός ὡς ,, αὐτός μέν πρότερος δέω πίνω , ἐπεί δέ οὕτως αὐτός δοκέω , οὐδείς ἔργον ἐγώ ὁ τοιοῦτος ἐρευνάω “ , καί λαμβάνω πίνω . ἀριστάω δέ καί τις ἐσθίω - σματος ὁ ξένος παρατίθημι ἐκεῖνος ἡδύς ἐσθίω - εἰμί , ὁ Ξάνθος ὁ μάγειρος ὡς κακός οὗτος ἀρθμός - Σαντί ἐγκαλέω καί μέντοι καί ἀποδύω πληγή ἐμφορέω . ὁ δέ ἀγρότης κατά ἑαυτοῦ λέγω · „ ὁ μέν ἔδεσμα ἀγαθός ἑψάω καί οὐδείς αὐτός δέω πρός ὁ καλός ἔχω · εἰ δέ καί δίχα πρόφασις βούλομαι ὁ αὐτός δοῦλος μαστιγόω ὁ οἰκοδεσπότης , τίς πρός ἐγώ “ ; ποῦ δέ Ξάνθος ἀσχάλλω καί οὐ ἡδύς διάκειμαι , ἐπεί μηδείς ὁ ξένος περιεργάζομαι , τέλος πλακοῦς φέρω . ὁ δέ ξένος , ἅτε δή μήπω πλακοῦς γεύω , σωρεύω καί συνει λάω αὐτός ὡς ψωμός ἐσθίω . ὁ δέ Ξάνθος ὁ ἀρτοποιός αἰτιάομαι καί „ τίς δή ποτέ , ὦ κατά - ρατε “ , φημί ,, καί μέλι δίχα καί πέπερι ὁ πλακοῦς σκευάζω “ ; ἐκεῖνος φημί · „ εἰ μέν ὠμός εἰμί , ὦ δεσπότης , ὁ πλακοῦς , ἐγώ τύπτω , εἰ δέ οὐ ὡς δέω σκευάζω , μή ἐγώ ἀλλά ὁ δέσποινα αἰτιάομαι . “ καί ὁ Ξάνθος · „ εἰ πρός ὁ ἐμός οὗτος γίγνομαι γυνή , ζάω αὐτός ἄρτιος κατακαίω . “ καί πάλιν ὁ γυνή νεύω αὐτός συνυποκρίνομαι διά Αἴσωπος . κελεύω οὖν κληματίς εἰς ὁ ἐγώ - σός ἄγω , πυρή ἀνάπτω . καί λαμβάνω ὁ γυνή , ἐγγύς ὁ πυρή ἄγω , προσδοκήσιμος εἰμί αὐτός εἰς ὁ πῦρ ἐπαφίημι . διατρίβω δέ πως καί περιβλέπω ὁ ἄγροικος , εἰ πως ἀνίστημι ὁ τοιόσδε τόλμημα ἔργω αὐτός ἐγχειρέω . ὁ δέ κατά ἑαυτοῦ αὖθις διασκοπέω ὡς ,, αἰτία μή πάρειμι - σός , τίς δή ποτέ οὕτως ὀργίζω “ ; εἶτα φημί · „ οἰκος - δεσπότης , εἰ οὗτος κρίνω δέω γίγνομαι , ὑπομένω ἐγώ μικρός μέχρι ἄν ἀπέρχομαι φέρω ἐγώ καί αὐτός ἐκ ἀγρός ὁ γυνή , ὡς ἄν ἄμφω κατά ὁ αὐτός κατακαίω “ . οὗτος ὁ ἀνήρ ὁ Ξάνθος ἀκούω καί ὁ οὗτος ἀκέραιος καί γενναῖος θαυμάζω , ὁ Αἴσωπος φημί · „ ὁράω ἀληθής ἄνθρωπος ἀπερίεργος . ἔχω ὁ νικητήριος λαμβάνω , Αἴσωπος . ἅλις ἔχω σύ ὁ λοιπός . ὁ δέ ἐντεῦθεν ἐλευθερία ὁ σός ἐπιτυγχάνω “ .