vitae-aesopi.vita-pl-vel-accursiana-sub-auctore-maximo-planude-recensio-1 prologue
Πραγμάτων φύσιν τῶν ἐν ἀνθρώποις ἠκρίβωσαν μὲν καὶ ἄλλοι , καὶ τοῖς μετʼ αὐτοὺς παρέδωκαν φέ - ροντες · Αἴσωπος δὲ δοκεῖ μὴ πόρρω θειοτέρας ἐπι - πνοίας τῆς ἠθικῆς διδασκαλίας ἁψάμενος πολλῷ τῷ μέτρῳ τοὺς πολλοὺς αὐτῶν παρελάσαι . καὶ γὰρ οὔτʼ ἀποφαινόμενος , οὔτε συλλογιζόμενος , οὔτε μὴν ἐξ ἱστορίας , ἣν ὁ πρὸ τῆς κατʼ αὐτὸν ἡλικίας ἤνεγκε χρόνος , τὴν νουθεσίαν διατιθέμενος , ἀλλὰ μύθοις τὰ πάντα παιδοτριβῶν , οὕτω τὰς τῶν ἀκροωμένων ἀγρεύει ψυχάς , ὡς αἰσχύνεσθαι ταῦτα τοὺς λογικοὺς ποιεῖν ἢ φρονεῖν , ἃ μήτε ὄρνιθες μήτε ἀλώπεκες , καὶ αὖ πάλιν μὴ προσέχειν ἐκείνοις , οἷς πολλὰ τῶν ἀλό - γων ἐν καιρῷ καὶ νουνεχῶς προσεσχηκότα μυθεύεται . ἐξ ὧν ἃ μὲν κινδύνους ἐπηρτημένους αὐτοῖς διέδρα , ἃ δὲ μεγίστης ἐν τοῖς καιρίοις τῆς ὡφελείας ἔτυχεν . οὗτος τοίνυν ὁ τὸν καθʼ αὑτὸν βίον φιλοσόφου πολι - τείας εἰκόνα προθέμενος καὶ ἔργοις μᾶλλον ἢ λόγοις φιλοσοφήσας , τὸ μὲν γένος ἐξ Ἀμορίου τῆς Φρυγίας κατῆγε τῆς μεγάλης ἐπίκλησιν , τὴν δὲ τύχην γέγονε δοῦλος . ἐφʼ ᾧ καὶ σφόδρα μοι δοκεῖ τὸ τοῦ Πλάτω - νος ἐν Γοργίᾳ καλῶς ἅμα καὶ ἀληθῶς εἰρῆσθαι · „ ὡς τὰ πολλὰ γὰρ ταῦτα “ φησίν „ ἐναντία ἀλλήλοις ἐστίν , ἥ τε φύσις καὶ ὁ νόμος “ . Αἰσώπου γὰρ τὴν ψυχὴν ἡ μὲν φύσις ἐλευθέραν ἀπέδωκεν , ὁ δὲ παρ ἀνθρώπων νόμος τὸ σῶμα πρὸς δουλείαν ἀπέδοτο . ἴσχυσεμέντοι οὐδʼ οὕτω τῇ τῆς ψυχῆς ἐλευθερίᾳ λυμήνασθαι , ἀλλὰ καίτοι πρὸς πολλὰ καὶ πολλαχόσε μεταφέρων τὸ σῶμα , τῆς οἰκείας ἐκείνην ἕδρας οὐχ οἷός τʼ ἐγέ - νετο μεταστῆσαι . ἐτύγχανε δʼ ὢν οὐ μόνον δοῦλος , ἀλλὰ καὶ δυσειδέστατα τῶν ἐπʼ αὐτοῦ πάντων ἀν - θρώπων εἶχε . καὶ γὰρ φοξὸς ἦν , σιμὸς τὴν ῥῖνα , σιμὸς τὸν τράχηλον , πρόχειλος , μέλας — ὅθεν καὶ τοῦ ὀνό - μάτος ἔτυχε · ταὐτὸν γὰρ Αἴσωπος τῷ Αἰθίοπι — προ - γάστωρ , βλαισὸς καὶ κυφός , τάχα καὶ τὸν Ὁμηρικὸν Θερσίτην τῇ αἰσχρότητι τοῦ εἴδους ὑπερβαλλόμενος . τὸ δὲ δὴ πάντων ἐν αὐτῷ χείριστον ἦν τὸ βραδύ - γλωσσον καὶ τὸ τῆς φωνῆς ἄσημόν τε καὶ ἀδιάρθρω - τον . ἃ πάντα καὶ δοκεῖ τὴν δουλείαν Αἰσώπῳ παρα - σκευάσαι · καὶ γὰρ δὴ καὶ θαῦμα ἂν ἦν , εἰ οὕτως ἀτόπως ἔχοντι τοῦ σώματος ἐξεγένετο τὰς τῶν δου - λούντων ἄρκυς διαφυγεῖν . ἀλλὰ τὸ μὲν σῶμα τοι - οῦτον ἦν τῷ ἀνδρί · τὴν δὲ ψυχὴν ἀγχινούστατος ἐπεφύκει καὶ πρὸς ἐπίνοιαν πᾶσαν ἐπηβολώτατος .
Lemmas: πρᾶγμα φύσις ὁ ἐν ἄνθρωπος ἀκριβόω μέν καί ἄλλος , καί ὁ μετά αὐτός παραδίδωμι φές - ροντες · Αἴσωπος δέ δοκέω μή πρόσω θεῖος ἐπι - πνοή ὁ ἠθικός διδασκαλία ἅπτω πολύς ὁ μέτρον ὁ πολύς αὐτός παρελαύνω . καί γάρ οὔτε ἀποφαίνω , οὔτε συλλογίζομαι , οὔτε μήν ἐκ ἱστορία , ὅς ὁ πρό ὁ κατά αὐτός ἡλικία φέρω χρόνος , ὁ νουθεσία διατίθημι , ἀλλά μῦθος ὁ πᾶς παιδοτριβέω , οὕτως ὁ ὁ ἀκροάομαι ἀγρεύω ψυχή , ὡς αἰσχύνω οὗτος ὁ λογικός ποιέω ἤ φρονέω , ὅς μήτε ὄρνις μήτε ἀλώπηξ , καί αὖ πάλιν μή προσέχω ἐκεῖνος , ὅς πολύς ὁ ἀλός - γῆ ἐν καιρός καί νουνεχής προσέχω μυθεύω . ἐκ ὅς ὅς μέν κίνδυνος ἐπαρτάω αὐτός διαδιδράσκω , ὅς δέ μέγας ἐν ὁ καίριος ὁ ὡφελεία τυγχάνω . οὗτος τοίνυν ὁ ὁ κατά ἑαυτοῦ βίος φιλόσοφος πόλις - τεῖος εἰκών προτίθημι καί ἔργον μάλα ἤ λόγος φιλοσοφέω , ὁ μέν γένος ἐκ Ἀμόριον ὁ Φρυγία κατάγω ὁ μέγας ἐπίκλησις , ὁ δέ τύχη γίγνομαι δοῦλος . ἐπί ὅς καί σφόδρα ἐγώ δοκέω ὁ ὁ Πλάτω - ν ἐν Γοργίας καλός ἅμα καί ἀληθής λέγω · „ ὡς ὁ πολύς γάρ οὗτος “ φημί „ ἐναντίος ἀλλήλων εἰμί , ὁ τε φύσις καί ὁ νόμος “ . Αἴσωπος γάρ ὁ ψυχή ὁ μέν φύσις ἐλεύθερος ἀποδίδωμι , ὁ δέ παρ ἄνθρωπος νόμος ὁ σῶμα πρός δουλεία ἀποδίδωμι . ἴσχυσεμεντοι οὐδέ οὕτως ὁ ὁ ψυχή ἐλευθερία λυμαίνομαι , ἀλλά καίτοι πρός πολύς καί πολλαχόσε μεταφέρω ὁ σῶμα , ὁ οἰκεῖος ἐκεῖνος ἕδρα οὐ οἷος τε ἐγώ - Νέτο μεθίστημι . τυγχάνω δέ εἰμί οὐ μόνος δοῦλος , ἀλλά καί δυσειδής ὁ ἐπί αὐτός πᾶς ἐν - τρωπάω ἔχω . καί γάρ φοξός εἰμί , σιμός ὁ ῥίς , σιμός ὁ τράχηλος , πρόχειλος , μέλας — ὅθεν καί ὁ ὄνος - μάτος τυγχάνω · αὐτός γάρ Αἴσωπος ὁ Αἰθίοψ — προ - γάστωρ , βλαισός καί κυφός , τάχα καί ὁ Ὁμηρικός Θερσίτης ὁ αἰσχρότης ὁ εἶδος ὑπερβάλλω . ὁ δέ δή πᾶς ἐν αὐτός κακός εἰμί ὁ βραδύς - γλωσσός καί ὁ ὁ φωνή ἄσημος τε καί ἀδίαρθρος - τον . ὅς πᾶς καί δοκέω ὁ δουλεία Αἴσωπος παρά - σκευάζω · καί γάρ δή καί θαῦμα ἄν εἰμί , εἰ οὕτως ἄτοπος ἔχω ὁ σῶμα ἐκγίγνομαι ὁ ὁ δήω - λούω ἄρκυς διαφεύγω . ἀλλά ὁ μέν σῶμα σύ - οὗτος εἰμί ὁ ἀνήρ · ὁ δέ ψυχή ἀγ́χινους φύω καί πρός ἐπίνοια πᾶς ἐπήβολος .