vettius-valens.anthologiarum-libri-ix 6.2.1
Δοκιμάζειν δὲ χρὴ τούς ἀστέρας ὁποῖοι τυγχάνουσιν . ὅνπερ γάρ τρόπον ἐπὶ τῶν ζωγραφικῶν χριυμάτων ἐκαστον καθʼ ἥν κέκτηται φύσιν ἀνθηρότατον ἢ καὶ διαυγέστατον καθʼ αὐτὸ τυγχάνει καὶ τέρπει τούς ὁρῶντας καὶ χρήσιμον εἰς πολλὰ γίνεται , ἐπὰν δʼ ἕτερον συμφ υρῇ , θολούμενον ἀλλοιοῦται καὶ οὔτε ἐκ φύσεως ὅ ἦν ἔτι ἐστιν οὔτε τὴν τοῦ μιγέντος μόρφμσιν ἐρύλαξεν , ἀλλʼ ἐπʼ ἀμφοτέροις διεψεύσθη ἐπὶ πλάτος καὶ ἀναγκαστικὸν ἀναλαβὸν χρῶμα τυφλόν τε καὶ ἀτερπές , ἐσθʼ ὅτε δὲ ἁρμόζουσαν τὴν μῖξιν ποιεῖσθαι εὐτυχῆσαν εὐκρασίαν καὶ καλλονὴν εἰργάσατο ( ἀλλ’ ὅμως ὁ τεχνίτης διὰ πολλῶν καὶ ποικίλων μορφο οῖ τὸν ἄνθρωπον , σκιὰν ἔργου καὶ ἀληθείας ἐνδεικνύμενος ) — οὕτως δὲ καὶ οἱ ἀστέρες ὅτε μὲν διαφυλάσσουσι τὴν ἀρχῆς φύσιν κατὰ μόνας ἄντες , ἕτερος δʼ ἑτέρῳ συγκιρνάμενος συσταλάξει καὶ τῆς φύσεως ἰδίωμα . καὶ οὕτως χαλιναγωγοῦντες τὸν ἄνθρωπον μετὰ λύπης καὶ φαυλότητος καὶ συγκρασίας τινὸς ἄγουσι πρὸς τὰ τοῦ βίου πράγματα , οἷς διαθλεύσας ποικίλως καὶ τῆς ἐγκρατείας στέφος λαβών , ὅπερ ἦν οὐκ ὤν , τοῦτο γίνεται . ὅθεν εἰκότως οἶ πα λα ιο ὶ τοῖς χρώμασι τούς ἀστέρας ἀπείκασαν . τὸν μὲν οὖν τοῦ Κρόνου μέλανα , ἐπεὶ χρόνου ἐστὶ σημεῖον · βραδὺς γὰρ ὁ θεός · ἔνθεν καὶ Βαβυ λώ ν ιο Φαίνοντα αὐτὸν προσηγόρευσαν , ἐπεὶ πάντα τῷ χρόνῳ φανερά γίνεται . τὸν δᾶ τοῦ Διὸς λαμπρόν · ζωῆς γάρ αἴτιος καὶ ἀγαθῶν δομάτων . τὸν δὲ τοῦ Ἄρεος κιρρόν · πυρωτὸς γάρ καὶ τομὸς καὶ κατεργαστικὸς ὁ θεός · Αἰγύπτιο γάρ καὶ ἄρτην αὐτὸν προσηγόρευσαν , ἐπεὶ τῶν ἀγαθοποιῶν καὶ τῆς ζωῆς παραιρέτης ἐστί . τὸν δὲ Ἤλιον διαυγέστατον διὰ εἰλικρινὲς καὶ ἀίδιον φῶς αὐτῷ . Ἀφροδίτην δὲ ποικίλην τῷ σώματι , ἐπεὶ δεσπόζει ἐπιθυμίας , ἥτις εἰς πολλὰ ἐκτείνεται ἀγαθά τε καὶ φαῦλα καὶ τῶν πολλῶν τῶν βίῳ τελουμένων οἰκείων τε καὶ ἀναρμόστων μόνη δοκεῖ κυριεύειν , ἐπεὶ μετά τὴν μέσην τοῦ Ἡλίου ζώνην τὴν διορίζουσαν κληρωσαμένη τὸν κύκλον τάς τε ὑπὲρ αὐτὴν τῶν ἀστέρων ἀπορροίας καὶ τάς τῶν ὐπʼ αὐτὴν ἀναλαμβάνουσα πολυμερεῖς καὶ τὰς ἐπιθυμίας καὶ τὰς πράξεις ἀπεργάζεται . τὸν δὲ τοῦ Ἑρμοῦ ὠχρὸν ἐποίησαν χολῇ παραπλήσιον · συνέσεως γάρ λόγου καὶ πικρίας δεσπόζει , ἔνθεν καὶ οἶ ὐπʼ αὐτὸν γενόμενοι ὅμοιοι τῇ φύ ὕσει καὶ τῇ χροιᾷ τυγχάνουσι . τὴν δὲ Σελήνην ἀερώδη · ἄστατος γὰρ καὶ ἀνώμαλος αὐτῆς ὁ δρόμος , ὁμοίως δὲ καὶ πράξεις καὶ διάνοιαι τῶν ὐπʼ αὐτὴν τεταγμένων . καὶ ἵνα μὴ δόξωμεν δισσολογεῖν , πρόκεινται αὐτῶν αἰ ὑσεῖς τῇ πρώτη βίβλῳ .
Lemmas: δοκιμάζω δέ χρή ὁ ἀστήρ ὁποῖος τυγχάνω . ὅσπερ γάρ τρόπος ἐπί ὁ ζωγραφικός χριυματη ἕκαστος κατά ὅς κτάομαι φύσις ἀνθηρός ἢ καί διαυγής κατά αὐτός τυγχάνω καί τέρπω ὁ ὁράω καί χρήσιμος εἰς πολύς γίγνομαι , ἐπάν δέ ἕτερος σψμφ υρῇ , θολόω ἀλλοιόω καί οὔτε ἐκ φύσις ὅς εἰμί ἔτι εἰμί οὔτε ὁ ὁ μείγνυμι μόρφμσιν ἐρύκω , ἀλλά ἐπί ἀμφότερος διαψεύδω ἐπί πλάτος καί ἀναγκαστικός ἀναλαμβάνω χρῶμα τυφλός τε καί ἀτερπής , ἐστώ ὅτε δέ ἁρμόζω ὁ μῖξις ποιέω εὐτυχέω εὐκρασία καί καλλονή ἐργάζομαι ( ἀλλά ὅμως ὁ τεχνίτης διά πολύς καί ποικίλος μορφ οἷ ὁ ἄνθρωπος , σκιά ἔργον καί ἀλήθεια ἐνδείκνυμι ) — οὕτως δέ καί ὁ ἀστήρ ὅτε μέν διαφυλάσσω ὁ ἀρχή φύσις κατά μόνος ἀνθίημι , ἕτερος δέ ἕτερος συγκιρνάω συσταλάσσω καί ὁ φύσις ἰδίωμα . καί οὕτως χαλιναγωγέω ὁ ἄνθρωπος μετά λύπη καί φαυλότης καί συγκρασία τις ἄγω πρός ὁ ὁ βίος πρᾶγμα , ὅς διαθλεύω ποικίλως καί ὁ ἐγκράτεια στέφος λαμβάνω , ὅσπερ εἰμί οὐ εἰμί , οὗτος γίγνομαι . ὅθεν εἰκότως οἶς πῃ λάω Ίος ί ὁ χρῶμα ὁ ἀστήρ απεικάζω . ὁ μέν οὖν ὁ Κρόνος μέλας , ἐπεί χρόνος εἰμί σημεῖον · βραδύς γάρ ὁ θεός · ἔνθεν καί Βαβυ λῶ Ν Ίος Φαίνων αὐτός προσαγορεύω , ἐπεί πᾶς ὁ χρόνος φανερός γίγνομαι . ὁ δᾶ ὁ Ζεύς λαμπρός · ζωή γάρ αἴτιος καί ἀγαθός δόμα . ὁ δέ ὁ Ἄρης κιρρός · πυρωτός γάρ καί τομός καί κατεργαστικός ὁ θεός · αιγύπτιος γάρ καί ἀρτάω αὐτός προσαγορεύω , ἐπεί ὁ ἀγαθοποιέω καί ὁ ζωή παραιρέτης εἰμί . ὁ δέ Ἥλιος διαυγής διά εἰλικρινής καί ἀίδιος φάος αὐτός . Ἀφροδίτη δέ ποικίλος ὁ σῶμα , ἐπεί δεσπόζω ἐπιθυμία , ὅστις εἰς πολύς ἐκτείνω ἀγαθός τε καί φαῦλος καί ὁ πολύς ὁ βίος τελέω οἰκέω τε καί ἀνάρμοστος μόνος δοκέω κυριεύω , ἐπεί μετά ὁ μέσος ὁ Ἡλίας ζώνη ὁ διορίζω κληρόω ὁ κύκλος ὁ τε ὑπέρ αὐτός ὁ ἀστήρ ἀπόρροια καί ὁ ὁ ὑπό αὐτός ἀναλαμβάνω πολυμερής καί ὁ ἐπιθυμία καί ὁ πρᾶξις ἀπεργάζομαι . ὁ δέ ὁ Ἑρμῆς ὠχρός ποιέω χολή παραπλήσιος · σύνεσις γάρ λόγος καί πικρία δεσπόζω , ἔνθεν καί οἶς ὑπό αὐτός γίγνομαι ὅμοιος ὁ φύω ὕω καί ὁ χροιά τυγχάνω . ὁ δέ Σελήνη ἀερώδης · ἄστατος γάρ καί ἀνώμαλος αὐτός ὁ δρόμος , ὁμοίως δέ καί πρᾶξις καί διάνοια ὁ ὑπό αὐτός τάσσω . καί ἵνα μή δοκέω δισσολογέω , πρόκειμαι αὐτός ὁ ὕω ὁ πρῶτος Βίβλος .