valerius-babrius.mythiambi-aesopici 1.3.207
Γεωργοῦ παῖς ὤπτα κοχλίας · ἀκούσας δὲ αὐτῶν τριζόντων ἔφη ,, ὦ κάκιστα ζῷα , τῶν οἰκιῶν ὑμῶν ἐμπιπραμένων αὐτοὶ ᾄδετε ; “ 208 Καρκίνος ἀπὸ τῆς θαλάττης ἀναβὰς ἐπί τινος ἐνέμετο τόπου . ἀλώπηξ δὲ λιμώττουσα ὡς ἐθεάσατο ἀνέλαβεν αὐτόν , ὃ δὲ μέλλων καταβιβρώσκεσθαι ἔφη · ,, ἀλλʼ ἔγωγε δίκαια πέπονθα , ὃς θαλάττιος ὤν , χερσαῖος ἐβουλήθην ( e ) γενέσθαι . 209 Ἁλιεῖς σαγήνην εἷλκον . βαρείας δὲ αὐτῆς οὔσης , ἔχαιρον ἐσκίρτων ( e ? ) , πολλὴν εἶναι τὴν ἄγραν νομίζοντες . ὡς δʼ ἐπὶ τῆς ἠϊόνος ταύτην ἑλκύσαντες τῶν μὲν ἰχθύων εὗρον ὀλίγους , λίθον δʼ ἐν αὐτῇ παμμεγέθη , ἀθυμεῖν ἤρξαντο καὶ ἀλύειν , οὐ τοσοῦτον ἐπὶ τῇ τῶν ἰχθύων ὀλιγότητι , ὅσον ὅτι καὶ τἀναντία προυπειλήφασιν . Εἱς δέ τις ἐν αὐτοῖς πρεσβύτερος εἶπε · ,, μὴ ἀχθώμεθα , ὦ ἑταῖροι · τῇ γὰρ ἡδονῇ , ὡς ἔοικεν , ἀδελφή ἐστιν ἡ λύπη · καὶ ἡμᾶς οὖν ἔδει τοσαῦτα προηδυνθέντας πάντως τι καὶ λυπηθῆναι . “ 210 Ἔλαφος κυνηγοὺς φεύγουσα εἰς ἄντρον εἰσέδυ · λέοντι δʼ ἐκεῖ περιτυχοῦσα ὑπʼ αὐτοῦ συνελήφθη · θνήσκουσα δʼ ἔλεγεν ,, οἴμοι , ὅτι ἀνθρώπους φεύγουσα τῷ τῶν θηρίων ἀγριωτάτῳ περιέπεσον · “ 211 Βάτραχοι δύο ἐν λίμνῃ ἐνέμοντο . θέρους δὲ ξηρανθείσης τῆς λίμνης , ἐκείνην καταλιπόντες ἐπεζήτουν ἑτέραν · καὶ δὴ βαθεῖ περιέτυχον φρέατι , ὅπερ ἰδὼν ἅτερος θατέρῳ φησί ,, συγκατέλθωμεν , ὦ οὗτος , εἰς τόδε τὸ φρέαρ “ . ὃ δὲ ὑπολαβὼν εἶπεν ,, ἂν οὖν καὶ τὸ ἐνθάδε ὕδωρ ξηρανθῇ , πῶς ἀναβησόμεθα ; “ 212 Ἀηδὼν ἐπὶ δένδρου καθεζομένη κατὰ τὸ εἰωθὸς ᾖδεν . ἱέραξ δὲ θεασάμενος καὶ τροφῆς ἀπορῶν συνείληφεν ἐπιπτάς . ἣ δʼ ἀναιρεῖσθαι ( e ) μέλλουσα , ἐδεῖτο τοῦ ἱέρακος μὴ βρωθῆναι ( e ? ) · μηδὲ γὰρ ἱκανὴν εἶναι ἱέρακος γαστέρα πληροῦν , δεῖν δὲ αὐτὸν τροφῆς προσδεόμενον ἐπὶ τὰ μείζω τῶν ὀρνέων τραπέσθαι . καὶ ὁ ἱέραξ ὑπολαβὼν εἶπεν ,, ἀλλ᾿ ἔγωγε ἄφρων ( e ) ἂν εἴην , εἰ τὴν ἐν χεροῖν ἑτοίμην τροφὴν ἀφεὶς τὰ μηδέπω φαινόμενα ( i ) διώκοιμι . “ 213 Ἀλεκτρυόνας τις ἔχων ἐπὶ τῆς οἰκίας πριάμενος καὶ πέρδικα σὺν ἐκείνοις ἀφῆκε νέμεσθαι . τῶν δὲ τυπτόντων ( e ) αὐτὸν καὶ ἀπελαυνόντων ἐκεῖνος ἠθύμει ( e ) σφόδρα νομίζων ὡς ἀλλόφυλος ταῦτα πάσχειν ὑπὸ τῶν ἀλεκτρυόνων · ὡς δὲ μετὰ μικρὸν κἀκείνους ( e ) ἑώρακε μαχομένους καὶ ἀλλήλους κόπτοντας , τῆς λύπης ἀπολυθεὶς εἶπεν · ,, ἀλλʼ ἔγωγε ἀπὸ τοῦ νῦν οὐ λυποῦμαι ὁρῶν καὶ αὐτοὺς μαχομένους ἀλλήλοις “ ( e ) . 214 Ἰξευτὴς ἰξὸν ἀναλαβὼν καὶ καλάμους πρὸς ἄγραν ἐξῆλθεν . ἰδὼν δὲ κίχλαν ( i ? ) ἐφʼ ὑψηλοῦ δένδρου καθεζομένην καὶ τοὺς καλάμους ἀλλήλοις ( e ? ) ἐπὶ μῆκος συνάψας , ἄνω πρὸς αὐτὴν συλλαβεῖν βουλόμενος ἀφεώρα . καὶ δὴ λαθὼν ( i ? ) ἔχιν κοιμωμένην ὑπὸ τοὺς πόδας ἐπάτησε . τῆς δʼ ὀργισθείσης καὶ δακούσης αὐτὸν ἐκεῖνος ἤδη λειποψυχῶν ἔλεγε ,, δύστηνος ἐγώ , ἕτερον γὰρ θηρεῦσαι βουλόμενος αὐτὸς ὑφʼ ἑτέρου ἠγρεύθην ( e ) εἰς θάνατον · “ 215 Ὀρνιθοθήρας ὄρνισιν ἵστη παγίδας . κορυδαλὸς δὲ τοῦτον πόρρωθεν ἰδὼν ἐπυνθάνετο , τί ποτʼ ἐργάζοιτο . τοῦ δὲ πόλιν κτίζειν ( e ? ) φαμένου , εἶτα δὲ πορρωτέρω ἀποχωρήσαντος καὶ κρυβέντος , ὁ κορυδαλὸς τοῖς τοῦ ἀνδρὸς λόγοις πιστεύσας προσελθὼν εἰς τὸν βρόχον ἑάλω . τοῦ δὲ ὀρνιθοθήρα ἐπιδραμόντος ἐκεῖνος εἶπεν . , ὦ οὗτος , εἰ τοιαύτην πόλιν κτίζεις , οὐ πολλοὺς εὑρήσεις τοὺς ἐνοικοῦντας · “ 216 Ψύλλα ποτὲ πηδήσασα ἐπὶ πόδα ἀνδρὸς ἐκάθισεν · ὃ δὲ τὸν Ἡρακλῆν ἐπὶ συμμαχίαν ἐκάλει . τῆς δʼ ἐκεῖθεν αὖθις ἀφαλομένης στενάξας εἶπεν · ,, ὦ Ἡράκλεις , εἰ ἐπὶ ψύλλῃ ( e ) οὐ συνεμάχησας ( i ) , πῶς ἐπὶ μείζοσιν ἀνταγωνισταῖς συνεργήσεις ; “ 217 Σῦς καὶ κύων ἀλλήλοις διελοιδοροῦντο · καὶ ἡ μὲν σῦς ὤμνυε κατὰ τῆς Ἀφροδίτης ἦ μὴν τοῖς ὀδοῦσιν ἀναρρήξειν τὴν κύνα . ἡ δὲ κύων πρὸς ταῦτα εἰρωνικῶς εἶπε · ,, καλῶς κατὰ τῆς Ἀφροδίτης ἡμῖν ὀμνύεις ( e ) . δηλοῖς γὰρ ὑπʼ αὐτῆς ὅτι μάλιστα φιλεῖσθαι , ἣ τὸν τῶν σῶν ἀκαθάρτων σαρκῶν γευόμενον οὐδʼ ὅλως εἰς ἱερὸν προσίεται . “ καὶ ἡ σῦς ,, διὰ τοῦτο μὲν οὖν μᾶλλον ( e ? ) δήλη ἐστὶν ἡ θεὸς στέργουσά με · τὸν γὰρ κτείναντα ἢ ἄλλως λυμαινόμενον παντάπασιν ἀποστρέφεται · σὺ μέντοι κακῶς ὄζεις καὶ ζῶσα καὶ τεθνηκυῖα . “ 218 Ὗς καὶ κύων περὶ εὐτοκίας ἤριζον . ἔφη δʼ ἡ κύων εὔτοκος εἶναι μάλιστα πάντων τῶν πεζῶν ζώων . καὶ ἡ ὗς ὑποτυχοῦσα πρὸς ταῦτα φησίν · ,, ἀλλʼ ὅταν τοῦτο λέγῃς , ἴσθι ὅτι καὶ τυφλοὺς τοὺς σαυτῆς σκύλακας τίκτεις . “ 219 Ἁλιεὺς ἔν τινι ποταμῷ ἡλίευεν . διατείνας δὲ τί δίκτυα καὶ τὸ ῥεῦμα περιλαβὼν ἑκατέρωθεν καλωδίῳ προσδήσας ( e ) λίθον , τὸ ὕδωρ ἔτυπτεν ( i ? ) ὅπως οἱ ἰχθύες φεύγοντες ἀπαραφυλάκτως τοῖς βρόχοις † ἐμπέσωσι . τῶν δὲ περὶ τὸν τόπον οἰκούντων τις θεασάμενος τοῦτο ποιοῦντα , ἐμέμφετο ὡς τὸν ποταμὸν θολοῦντα καὶ διειδὲς ὕδωρ μὴ συγχωροῦντα πίνειν . καὶ ὃς ἀπεκρίνατο ,, ἀλλʼ εἰ μὴ οὕτως ὁ ποταμὸς ταράττεται , ἐμὲ δεήσειλιμώττοντα ἀποθανεῖν . “ 220 Ἔχων τις δύο κύνας τὸν μὲν ἕτερον θηρεύειν ( e ) ἐδίδαξε , τὸν δὲ λοιπὸν οἰκοφυλακεῖν , καὶ δὴ εἴποτε ὁ θηρευτικὸς ἤγρευέ τι καὶ ὁ οἰκουρὸς συμμετεῖχεν † αὐτῷ τῆς θοίνης . ἀγανακτοῦντος δὲ τοῦ θηρευτικοῦ κἀκεῖνον ὀνειδίζοντος , εἴ γε αὐτὸς μὲν καθʼ ἑκάστην μοχθεῖ , ἐκεῖνος δὲ μηδὲν πονῶν ( i ) τοῖς αὐτοῦ τρέφεται πόνοις , ὑπολαβὼν αὐτὸς εἶπε · ,, μὴ ἐμέ , ἀλλὰ τὸν δεσπότην μέμφου ( e ) , ὃς οὐ πονεῖν με ἐδίδαξεν , ἀλλὰ πόνους ἀλλοτρίους ἐσθίειν . “ 221 Ζεὺς Ἑρμῆν προσέταξε πᾶσι τοῖς τεχνίταις ψεύδους φάρμακον ἐγχεῖν . ὃ δὲ τοῦτο τρίψας καὶ μέτρον ποιήσας ἴσον ἑκάστῳ ἐνέχεεν . ἐπεὶ δὲ μόνου τοῦ σκυτέως ὑπολειφθέντος πολὺ κατελέλειπτο φάρμακον , ὅλην λαβὼν τὴν θυείαν ἐνέχεεν αὐτῷ . κἀκ τούτου συνέβη τοὺς τεχνίτας ἅπαντας ψεύδεσθαι , μάλιστα δὲ πάντων τοὺς σκυτέας . 222 Ὄνος καὶ ἀλώπηξ κοινωνίαν συνθέμενοι πρὸς ἀλλήλους ( e ? ) ἐξῆλθον εἰς ἄγραν ( e ? ) . λέοντος δʼ αὐτοῖς περιτυχόντος ἡ ἀλώπηξ τὸν ἐπηρτημένον ὁρῶσα κίνδυνον προσελθοῦσα τῷ λέοντι παραδώσειν αὐτῷ τὸν ὄνον ὑπέσχετο , ἐὰν αὐτῇ τὸ ἀκίνδυνον ἐπαγγείληται . τοῦ δὲ ἀπολύσειν αὐτὴν φήσαντος , ἐκείνη παραγαγοῦσα τὸν ὄνον εἴς τινα πάγην ἐμπεσεῖν παρεσκεύασε . καὶ ὁ λέων ὁρῶν ἐκεῖνο φεύγειν μὴ δυνάμενον πρώτην τὴν ἀλώπεκα συνέσχεν , εἶθʼ οὕτως ἐπὶ τὸν ὄνον ἐτράπη . 223 Ὁδοιπόροι δύο θέρους ὥρᾳ ( e ) περὶ μεσημβρίαν ὑπὸ καύματος τρυχόμενοι ὡς ἐθεάσαντο πλάτανον ὑπὸ ταύτην καταντήσαντες καὶ ἐν τῇ σκιᾷ κατακλιθέντες ἀνεπαύοντο . ἀναβλέψαντες δὲ εἰς τὴν πλάτανον ἔλεγον πρὸς ἀλλήλους ( e ) · ,, ὡς ἀνωφελές τι τοῦτο τοῖς ἀνθρώποις ( e ) καὶ ἄκαρπόν ἐστι τὸ δένδρον . “ δὲ ὑποτυχοῦσα ἔφη πρὸς αὐτοὺς · ,, ὦ ἀχάριστοι , ἔτι τῆς ἐμοῦ εὐεργεσίας ἀπολαύοντες ἄκαρπόν με καὶ ἀχρείαν ἀποκαλεῖτε ; “ 224 Ὄνος ἀκούσας τεττίγων ᾀδόντων ἥσθη ἐπὶ τῇ εὐφωνίᾳ καὶ ζηλώσας αὐτῶν τὴν ἡδύτητα εἶπε ,, τί σιτούμενοι τοιαύτην φωνὴν ἀφίετε ; “ τῶν δὲ εἰπόντων ,, δρόσον “ ὁ ὄνος προσπαραμένων τῇ δρόσῳ λιμῷ διεφθάρη . 225 Ἁλκυὼν ὄρνεόν ἐστι φιλέρημον διὰ παντὸς ἐν θαλάττῃ διαιτώμενον . ταύτην λέγεται τὰς τῶν ἀνθρώπων θήρας φυλαττομένην ἐν σκοπέλοις παραθαλαττίοις νεοττοποιεῖσθαι ( e ? ) . καὶ δή ποτε τίκτειν μέλλουσα παρεγένετο εἴς τι ἀκρωτήριον καὶ θεασαμένη πέτραν ἐπὶ θαλάσσῃ ἐνεοττοποιεῖτο ἐνταῦθα . ἐξελθούσης δʼ αὐτῆς ποτε ἐπὶ νομὴν , συνέβη τὴν θάλασσαν ὑπὸ λάβρων πνευμάτων κυματωθεῖσαν ἐξαρθῆναι μέχρι τῆς καλιᾶς ( i ) καὶ ταύτην ἐπικλύσασαν τοὺς νεοττοὺς διαφθεῖραι · καὶ ἡ ἁλκυὼν ἐπανελθοῦσα ὡς ἔγνω τὸ γεγονὸς εἶπεν ,, ἀλλʼ ἔγωγε δειλαίη ἥτις τὴν γῆν ὡς ἐπίβουλον φυλαττομένη ἐπὶ ταύτην κατέφυγον , ἣ πολλῷ μοι γέγονεν ἀπιστοτέρα . “ 226 Κύνες λιμώττουσαι ὡς ἐθεάσαντο ἔν τινι ποταμῷ βύρσας βρεχομένας , μὴ δυνάμεναι αὐτῶν ἐφικέσθαι συνέθεντο ἀλλήλοις ὡς πρῶτον ὕδωρ ἐκπίωσιν εἶθʼ οὕτως ἐπὶ τὰς βύρσας παραγένωνται . συνέβη δὲ αὐταῖς πιούσαις διαῤῥαγῆναι ἢ τῶν βυρσῶν ἐφικέσθαι . 227 Κύων θηρευτικὸς λέοντα ἰδὼν τοῦτον ἐδίωκεν . ὡς δὲ ἐπιστραφεὶς ἐκεῖνος ἐβρυχήσατο , ὁ κύων φοβηθεὶς εἰς τὰ ὀπίσω ἔφυγεν · ἀλώπηξ δὲ θεασαμένη αὐτὸν ἔφη · ,, ὦ κακὴ κεφαλή , σὺ λέοντα ἐδίωκες , οὗτινος οὐδὲ τὸν βρυχηθμὸν ὑπήνεγκας ; “ 228 Γυνή τις θυγατέρων οὖσα δυοῖν μήτηρ ( e ) ἀνδράσι συνῆψε ταύτας τὴν μὲν κηπωρῷ , θατέραν δὲ κεραμεῖ . ἐλθοῦσα τοίνυν ( i ) ποτὲ πρὸς τὴν τῷ κηπωρῷ γεγαμημένην τά τε ἄλλα ὡμίλει ( e ? ) καὶ πῶς ἔχοι διηρώτα . δὲ ,, τὰ μὲν ἄλλα , μῆτερ “ ( i ? ) ἔφη ,, καλῶς , εὔχου δὲ τὴν ὄμβρων φοράν , ὡς τοῖς λαχάνοις αὔξησις ἡ κατὰ νόμους προσγένοιτο . ἔκειθεν δʼ ἐξελθοῦσα καὶ πρὸς τὴν συνοικοῦσαν τῷ κεραμεῖ ἀφικνεῖται ( e ) . τοῖς δʼ αὐτοῖς χρησαμένη καὶ πρὸς ἐκείνην ἤκουσεν , ὡς ,, τὰ μὲν ἄλλα ( i ? ) καλῶς ἡμῖν , ὦ μήτερ , ἔχει , εὔχου δʼ αἰθρίαν ἡμῖν ( e ? ) καὶ ἡλίους γίνεσθαι θερμοτέρους τε καὶ καθαρωτέρους , ὡς ἂν θᾶττον οἱ κέραμοι ψύχοιντο . “ καὶ ἡ μήτηρ ,, πρὸς ταῦτα “ ἔφη ,, σοὶ μὲν αἰθρίην ( e ? ) , τῇ δὲ τῷ κηπωρῷ συνοικούσῃ ( e ? ) παμπόλλους ὑετοὺς δοῖεν οἱ θεοί · “ 229 Ἀνὴρ κακοπράγμων ἐν γνώσει ἧκεν εἰς τὸ ἐν Δελφοῖς μαντεῖον ἐρωτήσων ( e ) πανούργως . καὶ δὴ λαβὼν ( i ) στρουθίον ἐν τῇ χειρὶ καὶ τοῦτο σκεπάσας τῷ ἱματίῳ αὐτοῦ καὶ σταθεὶς ἀντικρὺς τοῦ ἱεροῦ ἐπηρώτησε τὸν Ἀπόλλωνα ,, τί ἔχω εἰς τὰς χεῖράς μου , ἔμπνουν ἢ ἄπνουν ; “ βουλόμενος , ἐὰν ἄπνουν εἴπειεν , ζῶν τὸ στρουθίον δεῖξαι ( e ? ) εἰ δὲ ἔμπνουν , ἀποπνίξας ( e ) προενεγκεῖν . γνοὺς δὲ ὁ θεὸς τὸ κακότεχνον αὐτοῦ καὶ τὴν πονηρὰν γνώμην εἶπεν ,, ὦ οὗτος , εἰ θέλεις δείξεις ( e ) — ἐν σοὶ γάρ ἐστι τοῦτο πρᾶξαι — ἢ ἔμπνουν ἢ ἄπνουν . “ 230 . Ipso argumento fab . 136 , quae per unum Babrium in Aesopeorum conlectiones translata est , proxime accedit Parisini 690 ab Aesopeis volgatis aliena 159 p . 44/363 St . Παῖς καὶ κόραξ . Μαντευομένης τινὸς περὶ τοῦ ἑαυτῆς παιδὸς νηπίου ὄντος οἱ μάντεις προέλεγον , ὅτι ὑπὸ κόρακος ἀναιρεθήσεται . διόπερ φοβουμένη λάρνακα μεγίστην ( cf . 136 , 6 ) κατασκευάσασα ἐν ταύτῃ αὐτὸν καθεῖρξε φυλαττομένη , μὴ ὑπὸ κόρακος ἀναιρεθῇ . καὶ διετέλει τεταγμέναις ὥραις ἀναπεταννῦσα καὶ τὰς ἐπιτηδείους αὐτῷ τροφὰς παρεχομένη . καί ποτε ἀνοιξάσης αὐτῆς καὶ τὸ πῶμα ἐπιθείσης ὁ παῖς ἀπροφυλάκτως παρέκυψεν . οὕτω τε συνέβη τῆς λάρνακος τὸν κόρακα κατὰ τοῦ βρέγματος κατενεχθέντα ἀποκτεῖναι αὐτόν . Verum haec si e Babrio hausit diasceuasta , qui eius est mos , Babriani nihil reliquit . ) 41a . Certiore iudicio ad Babrium refero alteram Parisini iliius fabulam 216 ( p . 60/379 Sternb . ) , quam e Paris . 365 iam ediderat Α . Hausrath l . s . p . 301 . Ἀλώπηξ καὶ δράκων . Συκέα παῤ ὁδὸν ἦν . † ἀλώπηξ δὲ θεασαμένη δράκοντα κοιμώμενον ἐζήλωσεν αὐτοῦ τὸ μῆκος · βουλομένη δὲ αὐτῷ ἐξισωθῆναι παραναπεσοῦσα ἐπειρᾶτο ἑαυιὴν ἐκτείνειν , μέχρις οὗ ὑπερβιαζομένη ἔλαθε ῥαγεῖσα . Ηaec fere , omissis minutiis , scriptura tradita , nisi quod post θᾶττον v . 5 ‘alquot litterarum lacunamʼ indicavit Sternbach , quam explevi γὰρ αὐτοὶ verbis e Par . 365 repetitis . Babrii fabulam 41 adscripsit iam Sternbach . Diluc . p . 23/399 . Idem volpis nullas hoc loco esse partes recte observavit ; sed perperam ἀλώπηξ vocabulo aviculam ( ? ) quandam ab Aristotele commemoratam significari coniecit : nunquam enim apud scriptores fabularum rarissimum illud animal , quo quale fuerit ambigunt physici , in scaenam prodit . Restituendum paraphrastae ni fallor ( quod ipso litterarum ordine commendatur ) σκώληξ pro ἀλώπηξ ; nam etiam in Babrii fab . 120 σκώληκα ut vanum et gloriosum paraphrasta ( cf . adn . ) substituit pro rana medicam artem iactante . Ceterum 41 , 2 Babrium κωλώτην appellasse suspicor , quam σαύραν interpretatus est diasceuasta Athons ( cf . 204 , 1 , Suid . s . κωλώτης ) ; ipsa igitur vox illa rarissima causa fuisse videtur , cur adulteraretur recensio Parisina . Iam Babrii agnoscere mihi videor colores ab tetrastichista Athoo fab . 41 prorsus oblitos : ficum exesam , serpentem ad cavum meridie quiescentem ( Plin . n . h . VIII 39 , 139 C . Bötticher , Baumkultus 205 ) , lacertam ei vicinam aemulamque adrepentem . Lacertas cum serpentibus comparavit Aristoteles anim . XII 17 p . 508 10 , part . anim . IV 1 p . 676 24 , Theophr . Plin . VIII 31 , 111 , bella cum eis gerentibus descripsit Plinius VIII 27 , 97 . Simile fabulae initium , quod iam Hausrath monuit , Bodl . 125 . Fabularum Αphthonii plures fortasse e Babrii libello deprompta sunt quam quas recepi ( cf . p . 5 atque proleg . p . XXI ) , veluti ( quae ad Bianorem redit Anth . Pal . IX 273 ut Babr . 200 ) Aphth . 4 ( Fur . 202 ) ἰξευτὴς καὶ τέττιξ ; sed sermonis Babriani vestigia im eis frustra quaeres . Nolui igitur accumulare quae nimis incerta sunt . 231—234 . Apud Αvianum quinque inveniuntur fabulae , quarum exempla neque in Babrii libris A B invenies neque in conlectionibus Aesopeorum . Babrianis eas subscripsit Eb p . 94 1 ) , atque argumenta earum intima cognatione coniuncta sunt cum arte Bebrii , cf . quae disputavimus in Fleckeiseni annalibus CXXXI p . 653 sqq . , Pauly - Wissoma s . Avianus . Unam ( XXVII de cornice et urna ) , quam etiam Ps . - Dositheus descripsit , Babrianis adieci l . 200 supra p . 182 ; ceterarum inscriptiones et initia describere sufficiat . Avian . XXII De cupido et invido . Iuppiter ambiguas hominum praediscere mentes Ad terras Ρhoebum misit ab arce poli etc . Avian . XXV De puero et fure . Flens puer extremam putei consedit ad oram Vana Super vacuis rictibus ora trahens etc . Avian . XXVIII De rustico et iuvenco . Vincla recusanti dedignantique iuvenco . Aspera mordaci subdere colla iuqo etc . Avian . XXXVIII De pisce et phoecide . Dulcibus e stagnis fluvio torrente coactus aequoreas praeceps piscis obibat aquas etc . E singulis eas Babrii fabulis expressas esse satis mihi nunc probabile videtur.2 ) 235 . Mythicorum dactylicorum poetas ( infra p . 215 sqq . ) Babrii vestigia anxie premere ( cf . prooem . lI ) notum est . Argumenta ab eis tractata omnia in Babrii codicibus et paraphrasibus inveniuntur uno 16 v . 42 excepto , si quidem probabili coniectura haec verba et tributa sunt mythicis et relata ad Aesopi fabellam a solo Plutarcho VII sap . 14 p . 157 narratam : ὁ Αἰσώπειος κύων , ὃν οὑτοσί φησιν ἐν τῷ χειμῶνι συστρεφόμενον διὰ τὸ ῥιγοῦν οἰκίαν ποιεῖν διανοεῖσθαι , θέρους δʼ αιὖ πάλιν ἐκτεταμένον καθεύθοντα φαίνεσθαι μέγαν ἑαυτῷ καὶ μήτʼ ἀναγκαῖον ἡγεῖσθαι μήτε μικρὸν ἔργον οἰκίαν περιβαλέσθαι τοσαύτην . Itaque Babrium etiam hoc argumentum tractasse suspicari possis . Inter ipsius Ignatii tetrasticha ( l ) perpauca leg , quorum argumenta aliis Babrii codicibus et paraphrasibus non inveniantur recepta , in praefatione exposui . 236 . Primum exemplum μῦς ἔκφερεν μῦν ( 8 ) ne in Aesopeorum quidem collectione legitur ulla . ltaque ab Ignatio ipsam fabellam fictam esse suspiceris . Verum versiculi illi nimis ‘succincti’ quid sibi velint aegre cognoscas : id quod epitomatoris est exemplar ab alio acceptum breviantis , non poetae nova argumenta fingentis . Atque altius si rem inspexeris , proverbii pervetusti ( Herond . III 75 ) ὅπου μῦς τὸν σίδηρον τρώγουσιν ( quod explicavi quaest . Herond . p . 71 sqq . Philol . LIII 247 ) novam enarrationem subesse intelleges ; describitur enim mus ex officina ferraria ( cf . v . 2 οὓς χαλκέες βλέποντες κτλ . ) murem inedia mortuam efferentem . 1 ) Hoc autem παροιμιῶν ἐξηπλωμένων genus in altera potissimum fabularum editione summo studio excoluisse videtur Babrius ; 1 ) itaque lgnatii tetrastichon illud quin ad Babrium revocandum sit vix dubium eat . 237 . Etiam alterum exemplum 24 ᾔτει λαβεῖν ἀγροῖκον ἱππότης λαγών in Aesopeis volgatis frustra quaeres ; invenies apud solum Syntipam qui dicitur fab . 49 p . 40 ( Cor . p . 227 ) . lam hae fabulae quin aliqua necessitudine cum Babrio coniuncta fuerint , dubitari non potest ; ipsa narratio illa e media vita petita a Babrio non aliena , cf . Babr . 61 et quae sunt similia . ltaque hoc quoque tetrastichon ad Babrium redire satis probabile . Babrii ἀγρευτής ( 107 , 10 ) θηρευτής factus esse videtur apud Syntipam , ἀγροῖκος apud Ignatium . 238 . 239 . Eadem condicio est tetrastichorum quorundam arte plane lgnatiana factorum ( 48 sqq . ) , quae lgnatii imitatoribus tribuit C . F . Mueller argumnentis confisus me s audis non satis firmis . ² ) Nam tetrast . I 52 ἄστροις περισκοπῶν τις κτλ . in ceteris fabularum Babrii fontibus non comparet . Fabula est celeberrima volgo ad Thaletem relata atque e septem qu dicuntur sapientium historiis repetita ( cf . Plato Theaet . 174 , Diog . La . I 34 , Antip . A . P . VII 172 , 7 etc . ) am narratiunculam eiusdem prosapiae ad eundem Thaletem spectantem ( Plut . de soll . an . 16 p . 971 et Aelian . l . s . s . ) libello suo inseruit Babrius fab . 111 . Nihil igitur video , cur Ignatium unico illo loco ad alium auctorem confugisse credamus . Neque tamen mirer , s quis fabulam trimetris rectis inclusam 10 ( intra p . 237 ) Ignatio prae manibus fuisse suspicetur , cum praesertim Byzantini fabulas iambicus Babrianis choliambis legerint adnexas ( cf . p . 246 ) . Cui suspicioni illud obstat , quod Ignatius ipsam recensionem Athoam adhibuisse videtur ; nulla enm in paraphrasibus ab Athoa pendentibus mythicorum vestgia deprehendes . taque Babrii haec esse veri est similius . Dubitationi magis obnoxium est tetrast . l 48 . Fabulam Cor . 38 F 109 ( Λέων καὶ ὄνος καὶ ἀλώπηξ ) hoc potissimum teste nisus ad Babrium rettulit Eb p . 94 , quin etiam versum edolavit κοινωνίαν ἔθεντό ποτε πρὸς ἀλλήλους . Sed argumentum illud , cuius summa posita est in societate leonina ab imbecillis inita ( cf . etiam fab . Lat . IV p . 193 Herv . ) , Babrium tractasse veri parum simile propter fab . 67 . 240—245 . Alia condicio est corporis illus , cuius partem e Laurentiano ( F ) edidit Bandinius atque libello gratulatorio ad Suffrianum misso repetivit Eberhardus II . — XXI . 1 ) Quae in ceteris Babrii libris et paraphrasibus desiderantur haec sunt : Λέων καὶ ὄνος Eb 3 = II 1 Ml Λύκος καὶ πρόβατον Eb 5 = II 3 Ml Λάρος καὶ ἰκτῖνος Eb 8 = II 6 Ml Λέων ἄρκτος ἀλώπηξ καὶ κάμηλος Eb 9 = II 7 MI Λέων , ἄρκτος καὶ ἀλώπηξ Eb 15 = lI 13 Ml , cf . iamb . 19 Ἔλαφος ἡμίφωτος Eb 14 = II 12 MI . Eberhardus quod addit λύκος καὶ αἴξ supra iam tractavi 199 p . 181 . Cum in hanc collectionem recentiora quaedam tetrasticha et ab Ignatio aliena sese insinuavisse videantur , de singulorum origine dubitari potest , cum praesertim ultimi illis argumentum tam inficetum sit , ut ne Babrio quidem dignum videatur . 246 . 247 . Tertiumn genus est tetrastichorum , quae in perpaucis inveniuntur codicibus esque recentissimis atque artis plane barbarae indicia satis aperta prae se ferunt . Quaedam eorum argumenta Babrianis inseruit Eb . , cf . supra fab . 207 sqq . Non recepi quae indicavit Eb . p . 94 duo Γέρων καὶ θάνατος = II 21 Ml . cf . Synt . 2 Λύκος διδάσκαλος ( μαθητὴς ) καὶ ὄρνις = II 28 MI . Ultimo hoc poematio lupus describitur Lycophronis poematis legendis operam navans . Talia a Babrii arte prorsus abhorrent atque medii aevi ingenium produnt , quo primi Byzantini lupum finxerunt scripta legentem atque peccata sacerdoti fatentem ( cf . infra fab . 251 Rhet gr . l [ p . 597 W . , indicatum litt . Centralbl . 1895,1288 , Carm . Gr . med . aevi p . 148 ) . Perexigua gitur recentissimorum tetrastichorum auctoritas . Praecipuum Ps . - Dosithei fontem Babrium esse constat . ( l = B . 43 , II = 82 + 107 , III = 31 , VI = 103 . VII = 75 . VIII = 200 , IX = 77 , X = 168 , XI = 79 , XII = 191 , XIV = 91 , XV [ praeter verba Αἴσωπος κτλ . , quae vix pertinent ad fabulam quae sequitur ] ═ 194 , XVI ═ 84 , XVII ═ 110 , XVIII ═ 108 ) ; itaque si quis fabulas quasdam , quae non inveniuntur in Aesopeis volgatis , ad Babrium redire coniciat , non mirer , quamquam sermonis numerique Babriani nulla in eis esse vestigia concedendum est . Ascripsi eas ( Dos . 4 . 5 . 13 ) tanto lubentius , cum paene ignotae iaceant libello illo grammatico sepultae , quo ne Halmius quidem usus est . 248 ( 4 ) . Οἰκοδεσπότης τίς ποτε πλέων εἰς θάλασσαν ἐκοπία ὑπὸ χειμῶνος , καὶ οἱ ναῦται ἀσθενέστερον ὑπηρέτουν διὰ τὸν χειμῶνα · οἷς ὁ ἄνθρωπος εἶπεν „ ὑμεῖς “ φησίν „ εἰ μὴ τοῦτο τὸ πλοῖον ταχύτερον ἄγετε , λίθοις ὑμᾶς καταβαλῶ . “ τότε εἷς ἐξ αὐτῶν εἶπεν „ ὤφελον γὰρ 〈 ἐν 〉 ἐκείνῳ τῷ τόπῳ ἦμεν , ὅπου λίθοι συλλεγῆναι δύνανται . “ 249 ( 5 ) . Αἴλουρος προσποιούμενος γενέθλιον ἄγειν ἐπὶ δεῖπνον ὄρνεα ἐκάλεσεν · ἔπειτα παρατετηρηκὼς εἰσελθόντας ἔκλεισεν τὰς θύρας καὶ καθʼ ἕνα ἤρξατο ἐσθίειν . 250 ( 13 ) . Ὄνον ἄρρωστον λύκος ἐπεσκέπτετο καὶ ἤρξατο τὸ σῶμα αὐτοῦ θιγγάνειν καὶ ἐξετάζειν , ποῖα μᾶλλον μέρη αὐτοῦ ἐπόνουν . ἀπεκρίθη ὁ ὄνος ,, ἃ σὺ θιγγάνεις . “ Sed plane incertas esse has coniecturas ne obliviscaris .
Lemmas: Γεωργός παῖς ὀπτάω κοχλίας · ἀκούω δέ αὐτός τρίζω φημί ,, ὦ κακός ζῷον , ὁ οἰκία σύ ἐμπίμπρημι αὐτός ἀείδω ; “ 208 Καρκίνος ἀπό ὁ θάλασσα ἀναβαίνω ἐπί τις νέμω τόπος . ἀλώπηξ δέ λιμώσσω ὡς θεάομαι ἀναλαμβάνω αὐτός , ὁ δέ μέλλω καταβιβρώσκω φημί · ,, ἀλλά ἐγώ δίκαιος πάσχω , ὅς θαλάσσιος εἰμί , χερσαῖος βούλομαι ( e ) γίγνομαι . 209 ἁλιεύς σαγήνη ἕλκω . βαρύς δέ αὐτηες͂ς σέω , χαίρω σκιρτάω ( e ? ) , πολύς ἔρχομαι ὁ ἄγρα νομίζω . ὡς δέ ἐπί ὁ ἠϊών οὗτος ἕλκω ὁ μέν ἰχθύς εὑρίσκω ὀλίγος , λίθος δέ ἐν αὐτός παμμεγέθης , ἀθυμέω ἄρχω καί ἀλύω , οὐ τοσοῦτος ἐπί ὁ ὁ ἰχθύς ὀλιγότης , ὅσον ὅτι καί ἐναντίος προυπολαμβανω . Καπετώλιον δέ τις ἐν αὐτός πρέσβυς λέγω · ,, μή ἄχθομαι , ὦ ἑταῖρος · ὁ γάρ ἡδονή , ὡς ἔοικα , ἀδελφή εἰμί ὁ λύπη · καί ἐγώ οὖν δέω τοσοῦτος προδύνω πάντως τίς καί λυπέω . “ 210 Ἔλαφος κυνηγός φεύγω εἰς ἄντρον εἰσδύνω · λέων δέ ἐκεῖ περιτυγχάνω ὑπό αὐτός συλλαμβάνω · θνῄσκω δέ λέγω ,, οἴμοι , ὅτι ἄνθρωπος φεύγω ὁ ὁ θηρίον ἄγριος περιπίπτω · “ 211 Βάτραχος δύο ἐν λίμνη νέμω . θέρος δέ ξηραίνω ὁ λίμνη , ἐκεῖνος καταλείπω ἐπιζητέω ἕτερος · καί δή βαθύς περιτυγχάνω φρέαρ , ὅς ὁράω ἕτερος ἕτερος φημί ,, συγκατέρχομαι , ὦ οὗτος , εἰς ὅδε ὁ φρέαρ “ . ὁ δέ ὑπολαμβάνω λέγω ,, ἄν οὖν καί ὁ ἐνθάδε ὕδωρ ξηραίνω , πῶς ἀναβαίνω ; “ 212 Ἀηδών ἐπί Δένδρος καθέζομαι κατά ὁ εἴωθα ἀείδω . ἱέραξ δέ θεάομαι καί τροφή ἀπορέω συλλαμβάνω ἐπιπέτομαι . ὁ δέ ἀναιρέω ( e ) μέλλω , δέομαι ὁ ἱέραξ μή βιβρώσκω ( e ? ) · μηδέ γάρ ἱκανός ἔρχομαι ἱέραξ γαστήρ πληρόω , δεῖ δέ αὐτός τροφή προσδέω ἐπί ὁ μέγας ὁ ὄρνις τρέπω . καί ὁ ἱέραξ ὑπολαμβάνω λέγω ,, ἀλλά ἐγώ ἄφρων ( e ) ἄν εἰμί , εἰ ὁ ἐν χείρ ἑτοῖμος τροφή ἀφίημι ὁ μηδέπω φαίνω ( i ) διώκω . “ 213 Ἀλεκτρυών τις ἔχω ἐπί ὁ οἰκία πρίαμαι καί πέρδιξ σύν ἐκεῖνος ἀφίημι νέμω . ὁ δέ τύπτω ( e ) αὐτός καί ἀπελαύνω ἐκεῖνος ἀθυμέω ( e ) σφόδρα νομίζω ὡς ἀλλόφυλος οὗτος πάσχω ὑπό ὁ ἀλεκτρυών · ὡς δέ μετά μικρός ἐκεῖνος ( e ) ὁράω μάχομαι καί ἀλλήλων κόπτω , ὁ λύπη ἀπολύω λέγω · ,, ἀλλά ἐγώ ἀπό ὁ νῦν οὐ λυπέω ὁράω καί αὐτός μάχομαι ἀλλήλων “ ( e ) . 214 ἰξευτής ἰξός ἀναλαμβάνω καί κάλαμος πρός ἄγρα ἐξέρχομαι . ὁράω δέ κίχλη ( i ? ) ἐπί ψηλός Δένδρος καθέζομαι καί ὁ κάλαμος ἀλλήλων ( e ? ) ἐπί μῆκος συνάπτω , ἄνω πρός αὐτός συλλαμβάνω βούλομαι ἀφοράω . καί δή λανθάνω ( i ? ) ἔχις κοιμάω ὑπό ὁ πόδι πατέω . ὁ δέ ὀργίζω καί δάκνω αὐτός ἐκεῖνος ἤδη λιποψυχέω λέγω ,, δύστηνος ἐγώ , ἕτερος γάρ θηρεύω βούλομαι αὐτός ὑπό ἕτερος ἀγρεύω ( e ) εἰς θάνατος · “ 215 ὀρνιθοθήρας ὄρνις ἵστημι παγίδα . κορυδαλός δέ οὗτος πρόσωθεν ὁράω πυνθάνομαι , τίς ποτέ ἐργάζομαι . ὁ δέ πόλις κτίζω ( e ? ) φημί , εἶτα δέ πρόσω ἀποχωρέω καί κρύπτω , ὁ κορυδαλός ὁ ὁ ἀνήρ λόγος πιστεύω προσέρχομαι εἰς ὁ βρόχος ἁλίσκομαι . ὁ δέ ὀρνιθοθήρας ἐπιτρέχω ἐκεῖνος λέγω . , ὦ οὗτος , εἰ τοιοῦτος πόλις κτίζω , οὐ πολύς εὑρίσκω ὁ ἐνοικέω · “ 216 Ψύλλα ποτέ πηδάω ἐπί πόδας ἀνήρ καθίζω · ὁ δέ ὁ Ἡρακλῆς ἐπί συμμαχία καλέω . ὁ δέ ἐκεῖθεν αὖθις ἀφάλλομαι στενάζω λέγω · ,, ὦ Ἡρακλῆς , εἰ ἐπί ψύλλα ( e ) οὐ συμμαχέω ( i ) , πῶς ἐπί μέγας ἀνταγωνιστής συνεργέω ; “ 217 Σῦς καί κύων ἀλλήλων διαλοιδορέομαι · καί ὁ μέν σῦς ὄμνυμι κατά ὁ Ἀφροδίτη εἰμί μήν ὁ ὀδών ἀναρρήγνυμι ὁ κύων . ὁ δέ κύων πρός οὗτος εἰρωνικός λέγω · ,, καλός κατά ὁ Ἀφροδίτη ἐγώ ὄμνυμι ( e ) . δηλόω γάρ ὑπό αὐτηες͂ς ὅτι μάλιστα φιλέω , ὅς ὁ ὁ σός ἀκάθαρτος σάρξ γεύω οὐδέ ὅλος εἰς ἱερός προσίημι . “ καί ὁ σῦς ,, διά οὗτος μέν οὖν μᾶλλον ( e ? ) δῆλος εἰμί ὁ θεός στέργω ἐγώ · ὁ γάρ κτείνω ἤ ἄλλως λυμαίνομαι παντάπασι ἀποστρέφω · σύ μέντοι κακῶς ὄζω καί ζάω καί θνῄσκω . “ 218 ὗς καί κύων περί εὐτοκία ἐρίζω . φημί δέ ὁ κύων εὔτοκος ἔρχομαι μάλιστα πᾶς ὁ πεζός ζῷον . καί ὁ ὗς ὑποτυγχάνω πρός οὗτος φημί · ,, ἀλλά ὅταν οὗτος λέγω , εἰμί ὅτι καί τυφλός ὁ σεαυτοῦ σκύλαξ τίκτω . “ 219 ἁλιεύς ἐν τις ποταμός ἁλιεύω . _ δέ τίς δίκτυον καί ὁ ῥεῦμα περιλαμβάνω ἑκατέρωθεν καλώδιον προσδέω ( e ) λίθος , ὁ ὕδωρ τύπτω ( i ? ) ὅπως ὁ ἰχθύς φεύγω ἀπαραφύλακτος ὁ βρόχος † ἐμπίπτω . ὁ δέ περί ὁ τόπος οἰκέω τις θεάομαι οὗτος ποιέω , μέμφομαι ὡς ὁ ποταμός θολόω καί διειδής ὕδωρ μή συγχωρέω πίνω . καί ὅς ἀποκρίνομαι ,, ἀλλά εἰ μή οὕτως ὁ ποταμός ταράσσω , ἐγώ δεησειλιμωττοειντα ἀποθνῄσκω . “ 220 Έχων τις δύο κύων ὁ μέν ἕτερος θηρεύω ( e ) διδάσκω , ὁ δέ λοιπός οἰκοφυλακέω , καί δή εἴποτε ὁ θηρευτικός ἀγρεύω τίς καί ὁ οἰκουρός συμμετέχω † αὐτός ὁ θοίνη . ἀγανακτέω δέ ὁ θηρευτικός ἐκεῖνος ὀνειδίζω , εἰ γε αὐτός μέν κατά ἕκαστος μοχθέω , ἐκεῖνος δέ μηδείς πονέω ( i ) ὁ αὐτός τρέφω πόνος , ὑπολαμβάνω αὐτός λέγω · ,, μή ἐγώ , ἀναλάω ὁ δεσπότης μέμφομαι ( e ) , ὅς οὐ πονέω ἐγώ διδάσκω , ἀλλά πόνος ἀλλότριος ἐσθίω . “ 221 Ζεύς Ἑρμῆς προστάσσω πᾶς ὁ τεχνίτης ψεῦδος Φάρμακος ἐγχέω . ὁ δέ οὗτος τρίβω καί μέτρον ποιέω ἴσος ἕκαστος ἐγχύνω . ἐπεί δέ μόνος ὁ σκυτεύς ὑπολείπω πολύς καταλείπω Φάρμακος , ὅλος λαμβάνω ὁ θυεία ἐγχύνω αὐτός . ἐκ οὗτος συμβαίνω ὁ τεχνίτης ἅπας ψεύδω , μάλιστα δέ πᾶς ὁ σκυτεύς . 222 ὄνος καί ἀλώπηξ κοινωνία συντίθημι πρός ἀλλήλων ( e ? ) ἐξέρχομαι εἰς ἄγρα ( e ? ) . λέων δέ αὐτός περιτυγχάνω ὁ ἀλώπηξ ὁ ἐπαρτάω ὁράω κίνδυνος προσέρχομαι ὁ λέων παραδίδωμι αὐτός ὁ ὄνος ὑπισχνέομαι , ἐάν αὐτός ὁ ἀκίνδυνος ἐπαγγέλλω . ὁ ἔδω ἀπολύω αὐτός φημί , ἐκεῖνος παράγω ὁ ὄνος εἰς τις πάγη ἐμπίπτω παρασκευάζω . καί ὁ λέων ὁράω ἐκεῖνος φεύγω μή δύναμαι πρῶτος ὁ ἀλώπηξ συνέχω , εἶτα οὕτως ἐπί ὁ ὄνος τρέπω . 223 ὁδοιπόρος δύο θέρος ὥρα ( e ) περί μεσημβρία ὑπό καῦμα τρύχω ὡς θεάομαι πλάτανος ὑπό οὗτος καταντάω καί ἐν ὁ σκιά κατακλίνω ἀναπαύω . ἀναβλέπω δέ εἰς ὁ πλάτανος λέγω πρός ἀλλήλων ( e ) · ,, ὡς ἀνωφελής τίς οὗτος ὁ ἄνθρωπος ( e ) καί ἄκαρπος εἰμί ὁ δένδρον . “ δέ ὑποτυγχάνω φημί πρός αὐτός · ,, ὦ ἀχάριστος , ἔτι ὁ ἐγώ εὐεργεσία ἀπολαύω ἄκαρπος ἐγώ καί ἀχρεία ἀποκαλέω ; “ 224 ὄνος ἀκούω τέττιξ ἀείδω ἥδομαι ἐπί ὁ εὐφωνία καί ζηλόω αὐτός ὁ ἡδύτης λέγω ,, τίς σιτέομαι τοιοῦτος φωνή ἀφίημι ; “ ὁ δέ λέγω ,, δρόσος “ ὁ ἀδών προσπαραμένω ὁ δρόσος λιμός διαφθείρω . 225 Ἀλκυών ὄρνεον εἰμί φιλέρημος διά πᾶς ἐν θάλασσα διαιτάω . οὗτος λέγω ὁ ὁ ἄνθρωπος θήρα φυλάσσω ἐν σκόπελος παραθαλάσσιος νεοσσοποιέω ( e ? ) . καί δή ποτέ τίκτω μέλλω παραγίνομαι εἰς τίς ἀκρωτήριον καί θεάομαι πέτρα ἐπί θάλασσα νεοσσοποιέω ἐνταῦθα . ἐξέρχομαι δέ αὐτηες͂ς ποτέ ἐπί νομή , συμβαίνω ὁ θάλασσα ὑπό λάβρος πνεῦμα κυματόω ἐξαίρω μέχρι ὁ καλιά ( i ) καί οὗτος ἐπικλύζω ὁ νεοσσός διαφθείρω · καί ὁ ἀλκυών ἐπανέρχομαι ὡς γινώσκω ὁ γίγνομαι λέγω ,, ἀλλά ἐγώ δείλαιος ὅστις ὁ γῆ ὡς ἐπίβουλος φυλάσσω ἐπί οὗτος καταφεύγω , ὅς πολύς ἐγώ γίγνομαι ἄπιστος . “ 226 κύω λιμώσσω ὡς θεάομαι ἐν τις ποταμός βύρσα βρέχω , μή δύναμαι αὐτός ἐφικνέομαι συντίθημι ἀλλήλων ὡς πρῶτος ὕδωρ ἐκπίνω εἶτα οὕτως ἐπί ὁ βύρσα παραγίγνομαι . συμβαίνω δέ αὐτός πίνω διαῤῥαγῆναι ἤ ὁ βύρσα ἐφικνέομαι . 227 Κύων θηρευτικός λέων ὁράω οὗτος διώκω . ὡς δέ ἐπιστρέφω ἐκεῖνος βρυχάομαι , ὁ κύων φοβέω εἰς ὁ ὀπίσω φεύγω · ἀλώπηξ δέ θεάομαι αὐτός φημί · ,, ὦ κακός κεφαλή , σύ λέων διώκω , ὅστις οὐδέ ὁ βρυχηθμός ὑποφέρω ; “ 228 γυνή τις θυγάτηρ εἰμί δύο μήτηρ ( e ) ἀνήρ συνάπτω αὐτός ὁ μέν κηπωρός , θατέρως δέ κεραμεύς . ἔρχομαι τοίνυν ( i ) ποτέ πρός ὁ ὁ κηπωρός γαμέω ὁ τε ἄλλος ὁμιλέω ( e ? ) καί πῶς ἔχω διερωτάω . δέ ,, ὁ μέν ἄλλος , μήτηρ “ ( i ? ) φημί ,, καλός , εὔχομαι δέ ὁ ὄμβρος φορά , ὡς ὁ λάχανον αὔξησις ὁ κατά νόμος προσγίγνομαι . ἐκεῖθεν δέ ἐξέρχομαι καί πρός ὁ συνοικέω ὁ κεραμεύς ἀφικνέομαι ( e ) . ὁ δέ αὐτός χράω καί πρός ἐκεῖνος ἀκούω , ὡς ,, ὁ μέν ἄλλος ( i ? ) καλός ἐγώ , ὦ μήτηρ , ἔχω , εὔχομαι δέ αἰθρία ἐγώ ( e ? ) καί ἥλιος γίγνομαι θερμός τε καί καθαρός , ὡς ἄν ταχύς ὁ κέραμος ψύχω . “ καί ὁ μήτηρ ,, πρός οὗτος “ φημί ,, σύ μέν αἰθρία ( e ? ) , ὁ δέ ὁ κηπωρός συνοικέω ( e ? ) παμπολύς ὑετός δίδωμι ὁ θεός · “ 229 ἀνήρ κακοπράγμων ἐν γνῶσις ἥκω εἰς ὁ ἐν Δελφοί μαντεῖον ἐρωτάω ( e ) πανοῦργος . καί δή λαμβάνω ( i ) στρουθίον ἐν ὁ χείρ καί οὗτος σκεπάζω ὁ ἱμάτιον αὐτός καί ἵστημι ἀντικρύς ὁ ἱερός ἐπερωτάω ὁ Ἀπόλλων ,, τίς ἔχω εἰς ὁ χείρ ἐγώ , ἔμπνους ἤ ἄπνοος ; “ βούλομαι , ἐάν ἄπνοος λέγω , ζάω ὁ στρουθίον δείκνυμι ( e ? ) εἰ δέ ἔμπνους , ἀποπνίγω ( e ) προφέρω . γιγνώσκω δέ ὁ θεός ὁ κακότεχνος αὐτός καί ὁ πονηρός γνώμη λέγω ,, ὦ οὗτος , εἰ θέλω δείκνυμι ( e ) — ἐν σύ γάρ εἰμί οὗτος πράσσω — ἤ ἔμπνους ἤ ἄπνοος . “ 230 . Ipso argumento fab . 136 , quae per unum Babrium in Aesopeorum conlectiones translata est , proxime accedit Parisini 690 ab Aesopeis volgatis aliena 159 p . 44/363 St . Παῖς καί κόραξ . μαντεύομαι τις περί ὁ ἑαυτοῦ παῖς νήπιος εἰμί ὁ μάντις προλέγω , ὅτι ὑπό κόραξ ἀναιρέω . διόπερ φοβέω λάρνακα μέγας ( cf . 136 , 6 ) κατασκευάζω ἐν οὗτος αὐτός κατείργω φυλάσσω , μή ὑπό κόραξ ἀναιρέω . καί διατελέω τάσσω ὥρα ἀναπετάννυμι καί ὁ ἐπιτήδειος αὐτός τροφή παρέχω . εἰ ποτέ ἀνοίγω αὐτηες͂ς καί ὁ πῶμα ἐπιτίθημι ὁ παῖς ἀπροφυλάκτως παρακύπτω . οὕτως τε συμβαίνω ὁ λάρναξ ὁ κόραξ κατά ὁ βρέγμα καταφέρω ἀποκτείνω αὐτός . Verum haec si e Babrio hausit diasceuasta , qui eius est mos , Babriani nihil reliquit . ) 41a . Certiore iudicio ad Babrium refero alteram Parisini iliius fabulam 216 ( p . 60/379 Sternb . ) , quam e Paris . 365 iam ediderat Α . Hausrath l . s . p . 301 . Ἀλώπηξ καί δράκων . Συκέα παρά ὁδός εἰμί . † ἀλώπηξ δέ θεάομαι δράκων κοιμάω ζηλόω αὐτός ὁ μῆκος · βούλομαι δέ αὐτός ἐξισόω παρά-ἀναπίπτω πειράω εαυεις ἐκτείνω , μέχρι ὅς ὑπερβιάζομαι λανθάνω ῥήγνυμι . Η΄ fere , omissis minutiis , scriptura tradita , nisi quod post ταχύς v . 5 ‘alquot litterarum lacunamʼ indicavit Sternbach , quam explevi γάρ αὐτός verbis e Par . 365 repetitis . Babrii fabulam 41 adscripsit iam Sternbach . Diluc . p . 23/399 . Idem volpis nullas hoc loco esse partes recte observavit ; sed perperam ἀλώπηξ vocabulo aviculam ( ? ) quandam ab Aristotele commemoratam significari coniecit : nunquam enim apud scriptores fabularum rarissimum illud animal , quo quale fuerit ambigunt physici , in scaenam prodit . Restituendum paraphrastae ni fallor ( quod ipso litterarum ordine commendatur ) σκώληξ pro ἀλώπηξ ; nam etiam in Babrii fab . 120 σκώληξ ut vanum et gloriosum paraphrasta ( cf . adn . ) substituit pro rana medicam artem iactante . Ceterum 41 , 2 Babrium κωλώτης appellasse suspicor , quam σαύρα interpretatus est diasceuasta Athons ( cf . 204 , 1 , Suid . s . κωλώτης ) ; ipsa igitur vox illa rarissima causa fuisse videtur , cur adulteraretur recensio Parisina . Iam Babrii agnoscere mihi videor colores ab tetrastichista Athoo fab . 41 prorsus oblitos : ficum exesam , serpentem ad cavum meridie quiescentem ( Plin . n . h . VIII 39 , 139 C . Bötticher , Baumkultus 205 ) , lacertam ei vicinam aemulamque adrepentem . Lacertas cum serpentibus comparavit Aristoteles anim . XII 17 p . 508 10 , part . anim . IV 1 p . 676 24 , Theophr . Plin . VIII 31 , 111 , bella cum eis gerentibus descripsit Plinius VIII 27 , 97 . Simile fabulae initium , quod iam Hausrath monuit , Bodl . 125 . Fabularum Αὖ plures fortasse e Babrii libello deprompta sunt quam quas recepi ( cf . p . 5 atque proleg . p . XXI ) , veluti ( quae ad Bianorem redit Anth . Pal . IX 273 ut Babr . 200 ) Aphth . 4 ( Fur . 202 ) ἰξευτής καί τέττιξ ; sed sermonis Babriani vestigia im eis frustra quaeres . Nolui igitur accumulare quae nimis incerta sunt . 231—234 . Apud Ἀ quinque inveniuntur fabulae , quarum exempla neque in Babrii libris A B invenies neque in conlectionibus Aesopeorum . Babrianis eas subscripsit Eb p . 94 1 ) , atque argumenta earum intima cognatione coniuncta sunt cum arte Bebrii , cf . quae disputavimus in Fleckeiseni annalibus CXXXI p . 653 sqq . , Pauly - Wissoma s . Avianus . Unam ( XXVII de cornice et urna ) , quam etiam Ps . - Dositheus descripsit , Babrianis adieci l . 200 supra p . 182 ; ceterarum inscriptiones et initia describere sufficiat . Avian . XXII De cupido et invido . Iuppiter ambiguas hominum praediscere mentes Ad terras Ρhoebum misit ab arce poli etc . Avian . XXV De puero et fure . Flens puer extremam putei consedit ad oram Vana Super vacuis rictibus ora trahens etc . Avian . XXVIII De rustico et iuvenco . Vincla recusanti dedignantique iuvenco . Aspera mordaci subdere colla iuqo etc . Avian . XXXVIII De pisce et phoecide . Dulcibus e stagnis fluvio torrente coactus aequoreas praeceps piscis obibat aquas etc . E singulis eas Babrii fabulis expressas esse satis mihi nunc probabile videtur.2 ) 235 . Mythicorum dactylicorum poetas ( infra p . 215 sqq . ) Babrii vestigia anxie premere ( cf . prooem . lI ) notum est . Argumenta ab eis tractata omnia in Babrii codicibus et paraphrasibus inveniuntur uno 16 v . 42 excepto , si quidem probabili coniectura haec verba et tributa sunt mythicis et relata ad Aesopi fabellam a solo Plutarcho VII sap . 14 p . 157 narratam : ὁ Αἰσώπειος κύων , ὅς οὗτος φημί ἐν ὁ χειμών συστρέφω διά ὁ ῥιγέω οἰκία ποιέω διανοέω , θέρος δέ αὖ πάλιν ἐκτείνω καθίημι φαίνω μέγας ἑαυτοῦ καί μήτε ἀναγκαῖος ἡγέομαι μήτε μικρός ἔργον οἰκία περιβάλλω τοσοῦτος . Itaque Babrium etiam hoc argumentum tractasse suspicari possis . Inter ipsius Ignatii tetrasticha ( l ) perpauca leg , quorum argumenta aliis Babrii codicibus et paraphrasibus non inveniantur recepta , in praefatione exposui . 236 . Primum exemplum μῦς ἐκφέρω μῦς ( 8 ) ne in Aesopeorum quidem collectione legitur ulla . ltaque ab Ignatio ipsam fabellam fictam esse suspiceris . Verum versiculi illi nimis ‘succincti’ quid sibi velint aegre cognoscas : id quod epitomatoris est exemplar ab alio acceptum breviantis , non poetae nova argumenta fingentis . Atque altius si rem inspexeris , proverbii pervetusti ( Herond . III 75 ) ὅπου μῦς ὁ σίδηρος τρώγω ( quod explicavi quaest . Herond . p . 71 sqq . Philol . LIII 247 ) novam enarrationem subesse intelleges ; describitur enim mus ex officina ferraria ( cf . v . 2 ὅς χαλκεύς βλέπω κτλ . ) murem inedia mortuam efferentem . 1 ) Hoc autem παροιμία ἐξαπλόω genus in altera potissimum fabularum editione summo studio excoluisse videtur Babrius ; 1 ) itaque lgnatii tetrastichon illud quin ad Babrium revocandum sit vix dubium eat . 237 . Etiam alterum exemplum 24 αἰτέω λαμβάνω ἀγροῖκος ἱππότης λαγώς in Aesopeis volgatis frustra quaeres ; invenies apud solum Syntipam qui dicitur fab . 49 p . 40 ( Cor . p . 227 ) . lam hae fabulae quin aliqua necessitudine cum Babrio coniuncta fuerint , dubitari non potest ; ipsa narratio illa e media vita petita a Babrio non aliena , cf . Babr . 61 et quae sunt similia . ltaque hoc quoque tetrastichon ad Babrium redire satis probabile . Babrii ἀγρευτής ( 107 , 10 ) θηρευτής factus esse videtur apud Syntipam , ἄγροικος apud Ignatium . 238 . 239 . Eadem condicio est tetrastichorum quorundam arte plane lgnatiana factorum ( 48 sqq . ) , quae lgnatii imitatoribus tribuit C . F . Mueller argumnentis confisus me s audis non satis firmis . ² ) Nam tetrast . I 52 ἄστρον περισκοπέω τις κτλ . in ceteris fabularum Babrii fontibus non comparet . Fabula est celeberrima volgo ad Thaletem relata atque e septem qu dicuntur sapientium historiis repetita ( cf . Plato Theaet . 174 , Diog . La . I 34 , Antip . A . P . VII 172 , 7 etc . ) am narratiunculam eiusdem prosapiae ad eundem Thaletem spectantem ( Plut . de soll . an . 16 p . 971 et Aelian . l . s . s . ) libello suo inseruit Babrius fab . 111 . Nihil igitur video , cur Ignatium unico illo loco ad alium auctorem confugisse credamus . Neque tamen mirer , s quis fabulam trimetris rectis inclusam 10 ( intra p . 237 ) Ignatio prae manibus fuisse suspicetur , cum praesertim Byzantini fabulas iambicus Babrianis choliambis legerint adnexas ( cf . p . 246 ) . Cui suspicioni illud obstat , quod Ignatius ipsam recensionem Athoam adhibuisse videtur ; nulla enm in paraphrasibus ab Athoa pendentibus mythicorum vestgia deprehendes . taque Babrii haec esse veri est similius . Dubitationi magis obnoxium est tetrast . l 48 . Fabulam Cor . 38 F 109 ( Λέων καί ἀδών καί ἀλώπηξ ) hoc potissimum teste nisus ad Babrium rettulit Eb p . 94 , quin etiam versum edolavit κοινωνία τίθημι ποτέ πρός ἀλλήλων . Sed argumentum illud , cuius summa posita est in societate leonina ab imbecillis inita ( cf . etiam fab . Lat . IV p . 193 Herv . ) , Babrium tractasse veri parum simile propter fab . 67 . 240—245 . Alia condicio est corporis illus , cuius partem e Laurentiano ( F ) edidit Bandinius atque libello gratulatorio ad Suffrianum misso repetivit Eberhardus II . — XXI . 1 ) Quae in ceteris Babrii libris et paraphrasibus desiderantur haec sunt : Λέων καί ἀδών Eb 3 = II 1 Ml Λύκος καί πρόβατον Eb 5 = II 3 Ml Λάρος καί ἴκτινος Eb 8 = II 6 Ml Λέων ἄρκτος ἀλώπηξ καί κάμηλος Eb 9 = II 7 MI Λέων , ἄρκτος καί ἀλώπηξ Eb 15 = lI 13 Ml , cf . iamb . 19 Ἔλαφος ἡμίφωτος Eb 14 = II 12 MI . Eberhardus quod addit λύκος καί αἴξ supra iam tractavi 199 p . 181 . Cum in hanc collectionem recentiora quaedam tetrasticha et ab Ignatio aliena sese insinuavisse videantur , de singulorum origine dubitari potest , cum praesertim ultimi illis argumentum tam inficetum sit , ut ne Babrio quidem dignum videatur . 246 . 247 . Tertiumn genus est tetrastichorum , quae in perpaucis inveniuntur codicibus esque recentissimis atque artis plane barbarae indicia satis aperta prae se ferunt . Quaedam eorum argumenta Babrianis inseruit Eb . , cf . supra fab . 207 sqq . Non recepi quae indicavit Eb . p . 94 duo Γέρων καί θάνατος = II 21 Ml . cf . Synt . 2 Λύκος διδάσκαλος ( μαθητής ) καί ὄρνις = II 28 MI . Ultimo hoc poematio lupus describitur Lycophronis poematis legendis operam navans . Talia a Babrii arte prorsus abhorrent atque medii aevi ingenium produnt , quo primi Byzantini lupum finxerunt scripta legentem atque peccata sacerdoti fatentem ( cf . infra fab . 251 Rhet gr . l [ p . 597 W . , indicatum litt . Centralbl . 1895,1288 , Carm . Gr . med . aevi p . 148 ) . Perexigua gitur recentissimorum tetrastichorum auctoritas . Praecipuum Ps . - Dosithei fontem Babrium esse constat . ( l = B . 43 , II = 82 + 107 , III = 31 , VI = 103 . VII = 75 . VIII = 200 , IX = 77 , X = 168 , XI = 79 , XII = 191 , XIV = 91 , XV [ praeter verba Αἴσωπος κτλ . , quae vix pertinent ad fabulam quae sequitur ] ═ 194 , XVI ═ 84 , XVII ═ 110 , XVIII ═ 108 ) ; itaque si quis fabulas quasdam , quae non inveniuntur in Aesopeis volgatis , ad Babrium redire coniciat , non mirer , quamquam sermonis numerique Babriani nulla in eis esse vestigia concedendum est . Ascripsi eas ( Dos . 4 . 5 . 13 ) tanto lubentius , cum paene ignotae iaceant libello illo grammatico sepultae , quo ne Halmius quidem usus est . 248 ( 4 ) . οἰκοδεσπότης τίς ποτέ πλέω εἰς θάλασσα κοπιάω ὑπό χειμών , καί ὁ ναύτης ἀσθενής ὑπηρετέω διά ὁ χειμών · ὅς ὁ ἄνθρωπος λέγω „ σύ “ φημί „ εἰ μή οὗτος ὁ πλοῖον ταχύς ἄγω , λίθος σύ καταβάλλω . “ τότε εἷς ἐκ αὐτός λέγω „ ὀφείλω γάρ 〈 ἐν 〉 ἐκεῖνος ὁ τόπος εἰμί , ὅπου λίθος συλλέγω δύναμαι . “ 249 ( 5 ) . Αἴλουρος προσποιέω γενέθλιος ἄγω ἐπί δεῖπνον ὄρνεον καλέω · ἔπειτα παρατηρέω εἰσέρχομαι κλείω ὁ θύρα καί κατά εἷς ἄρχω ἐσθίω . 250 ( 13 ) . ὄνος ἄρρωστος λύκος ἐπισκοπέω καί ἄρχω ὁ σῶμα αὐτός θιγγάνω καί ἐξετάζω , ποῖος μᾶλλον μέρος αὐτός πονέω . ἀποκρίνομαι ὁ ἀδών ,, ὅς σύ θιγγάνω . “ Sed plane incertas esse has coniecturas ne obliviscaris .