tyrtaeus.fragmenta 10
Τεθνάμεναι γὰρ καλὸν ἐπὶ προμάχοισι πεσόντα ἄνδρ’ ἀγαθὸν περὶ ᾗ πατρίδι μαρνάμενον . τὴν δ’ αὐτοῦ προλιπόντα πόλιν καὶ πίονας ἀγρούς πτωχεύειν πάντων ἔστ’ ἀνηρότατον , πλαζόμενον οὖν μητρὶ φίλῃ καὶ πατρὶ γέροντι παισί τε σὺν μικροῖς κουριδίῃ τ’ ἀλόχῳ . ἐχθρὸς μὲν γὰρ τοῖσι μετέσσεται , οὓς κεν ἵκηται χρησμοσύνῃ τ’ εἴκων καὶ στυγερῇ πενίῃ , αἰσχύνει τε γένος , κατὰ δ’ ἀγλαὸν εἶδος ἐλέγχει , πᾶσα δ’ ἀτιμία καὶ κακότης ἕπεται . εἰ δ’ οὕτως ἀνδρός τοι ἁλωμένου οὐδεμί’ ὤρη γίγνεται , οὔτ’ αἰδὼς οὔτ’ ὅπις οὔτ’ ἔλεος , θυμῷ γῆς περὶ τῆσδε μαχώμεθα καὶ περὶ παίδων θνήσκωμεν ψυχέων μηκέτι φειδόμενοι . Fr . 10 Lycurg . in Leocr . 107 : χρήσιμον δ’ ἐστὶ καὶ τούτων ἀκούσαι τῶν ἐλεγείων ( τοῦ Τυρταίου ) , ἵν’ ἐπίστησθε οἷα ποιοῦντες εὐδοκίμουν παρ’ ἐκείνοις ( τοῖς Λακεδαιμονίοις ) : τεθνάμεναι γάρ κτλ . — V . 1 ἐπὶ , V . Franke ἐνὶ . — V . 2 ᾗ , AB τῇ ἑαυτοῦ . — V . 3 αὐτοῦ Z Ald . , v . αὐτοῦ , V . Franke ἦν δ’ αὐτοῦ , Herwerden Fὴν δ’ . — V . 4 ἀνηρότατον , ἀνιαρότατον P , ἀνιαρότατον AB et L a pr . m . — V . 6 μικροῖς , Z μικρῷ . — V . 7 μὲν om . A a pr . m . , tralaticio errore , unde alii aliter sed frustra locum tentaverunt , ut mittam nuper ab Hoerschelmanno repertum ἀχθηρὸς γάρ , Thiersch coni . ἐχθρὸς γάρ τ’ ἀστοῖσι , Scaliger ἐχθρὸς γὰρ τούτοισι , Taylor ἔχθιστος γὰρ τοῖσι . — V . 8 χρησμοσύνῃ τ’ εἴκων , Herwerden χρημοσύνῃ Fείκων . De forma χρησμοσύνῃ vid . Lobeck ad Soph . Ai . p . 319 et Paralip . 452 : — V . 9 αἰσχύνει , LP αἰσχύνῃ . — τε , Hartung δὲ . — εἶδος , olim conieci εὖχος . — V . 10 πᾶσα , Ἐπκεμα παισί . — ἀτιμία , Bekker et Hermann ἀτιμίη , Ursinus ἀθυμία , Scaliger ἀθυμίη . — V . 11 εἰ δ’ V . Franke et Passow , vulgo εἶθ’ , idem in fine V . 12 comma ponunt ( vulgo plene interpungitur ) , ut v . 13 apodosin contineat . Sauppe ἦ , ᾧ’ vel ἦ , ἢ , Thiersch verba εἶθ’ οὕτως Lycurgi esse putat , qui omissis aliis versibus deinde pergat recitare Tyrtaei versus ... ἀνδρὸς τοι , amicus Thierschii , εἰ ᾧ’ ἄγεθ’ οὕτως ἀνδρὸς ἄλ . eiecto τοι , Hermann εἰ δ’ οὕτως οὔτ’ ἀνδρὸς ἄλ . οὐ . ὥ . γ . οὐδ’ αἰδώς , ἔς τ’ ὀπίσω τελέθει , ut ante ἔς τ’ negatio repetenda sit , ‘quae illi οὔτε respondeat , Ahrens εἰ δ’ οὕτως ἀνδρὸς τότ’ ( nunc τε scribit ) ἄλ ... οὔτ’ ὀπίσω γένεσις , Schneidewin εἰ δ’ οὔ πως ἀνδρός τοι . Scheibe ποι vel που requirit , Heimsoeth τευ . — ὤρη , ὤρη ABLPZ . — V . 12 οὔτ’ αἰδὼς , οὐδ’ αἰδὼς Z . — οὔτ’ ὅπις οὔτ’ ἔλεος scripsi , vulgo εἰσοπίσω τελέθει , sed ABP οὔτ’ ὀπίσω τέλος ( P τελ . ) et οὔτ’ ὀπίσω etiam L a m . pr . , sed corr . ἐς τ’ ὀπίσω ut Z . Scheibe ἐξοπίσω vel τοὐξοπίσω γένεος . — V . 13 τῆσδε , τῆς γε Z . — μαχώμεθα , μαχόμεθα ABP . — V . 14 θνήσκωμεν , θνήσκομεν AB . — ψυχέων Ald . ,
Lemmas: θνῄσκω γάρ καλός ἐπί πρόμαχος πίπτω ἀνήρ ἀγαθός περί ὅς πατρίς μάρναμαι . ὁ δέ αὐτός προλείπω πόλις καί πίων ἀγρός πτωχεύω πᾶς εἰμί ἀνηρός , πλάζω οὖν μήτηρ φίλος καί πατήρ γέρων παῖς τε σύν μικρός κουρίδιος τε ἄλοχος . ἐχθρός μέν γάρ ὁ μέτειμι , ὅς ἄν ἱκνέομαι χρησμοσύνη τε εἴκω καί στυγερός πενία , αἰσχύνω τε γένος , κατά δέ ἀγλαός εἶδος ἔλεγχος , πᾶς δέ ἀτιμία καί κακότης ἕπομαι . εἰμί δέ οὕτως ἀνήρ σύ ἀλάομαι οὐδείς ὤρα γίγνομαι , οὔτε αἰδώς οὔτε ὄπις οὔτε ἔλεος , θυμός γῆ περί ὅδε μάχομαι καί περί παῖς θνῄσκω ψῦχος μηκέτι φείδομαι . Fr . 10 Lycurg . in Leocr . 107 : χρήσιμος δέ εἰμί καί οὗτος ἀκούω ὁ ἐλεγεῖον ( ὁ Τυρταῖος ) , ἵνα ἐπίσταμαι οἷος ποιέω εὐδοκιμέω παρά ἐκεῖνος ( ὁ Λακεδαιμόνιος ) : θνῄσκω γάρ κτλ . — V . 1 ἐπί , V . Franke ἐν . — V . 2 ᾗ , AB ὁ ἑαυτοῦ . — V . 3 αὐτός Z Ald . , v . αὐτός , V . Franke εἰμί δέ αὐτός , Herwerden Ῥήν δέ . — V . 4 ἀνηρός , ἀνιαρός P , ἀνιαρός AB et L a pr . m . — V . 6 μικρός , Z μικρός . — V . 7 μέν om . A a pr . m . , tralaticio errore , unde alii aliter sed frustra locum tentaverunt , ut mittam nuper ab Hoerschelmanno repertum ἀχθηρός γάρ , Thiersch coni . ἐχθρός γάρ τε ἀστός , Scaliger ἐχθρός γάρ οὗτος , Taylor ἐχθρός γάρ ὁ . — V . 8 χρησμοσύνη τε εἴκω , Herwerden χρημοσύνη fεικως . De forma χρησμοσύνη vid . Lobeck ad Soph . Ai . p . 319 et Paralip . 452 : — V . 9 αἰσχύνω , LP αἰσχύνη . — τε , Hartung δέ . — εἶδος , olim conieci εὖχος . — V . 10 πᾶς , Ἐπκεμα παῖς . — ἀτιμία , Bekker et Hermann ἀτιμία , Ursinus ἀθυμία , Scaliger ἀθυμία . — V . 11 εἰμί δέ V . Franke et Passow , vulgo εἶτα , idem in fine V . 12 comma ponunt ( vulgo plene interpungitur ) , ut v . 13 apodosin contineat . Sauppe εἰμί , ᾦον vel ἠμί , ἢ , Thiersch verba εἶτα οὕτως Lycurgi esse putat , qui omissis aliis versibus deinde pergat recitare Tyrtaei versus ... ἀνήρ σύ , amicus Thierschii , εἰμί ᾦον ἄγω οὕτως ἀνήρ ἄλμα . eiecto σύ , Hermann εἰμί δέ οὕτως οὔτε ἀνήρ ἄλμα . οὐ . ὡς . γε . οὐδέ αἰδώς , εἰς τε ὀπίσω τελέθω , ut ante εἰς τε negatio repetenda sit , ‘quae illi οὔτε respondeat , Ahrens εἰμί δέ οὕτως ἀνήρ τότε ( nunc τε scribit ) ἄλμα ... οὔτε ὀπίσω γένεσις , Schneidewin εἰμί δέ οὐ πως ἀνήρ σύ . Scheibe ποῖ vel ποῦ requirit , Heimsoeth σύ . — ὤρα , ὤρα ABLPZ . — V . 12 οὔτε αἰδώς , οὐδέ αἰδώς Z . — οὔτε ὄπις οὔτε ἔλεος scripsi , vulgo εἰσοπίσω τελέθω , sed ABP οὔτε ὀπίσω τέλος ( P τημλ . ) et οὔτε ὀπίσω etiam L a m . pr . , sed corr . εἰς τε ὀπίσω ut Z . Scheibe ἐξοπίσω vel τουξοοπισω γένος . — V . 13 ὅδε , ὁ γε Z . — μάχομαι , μάχομαι ABP . — V . 14 θνῄσκω , θνῄσκω AB . — ψῦχος Ald . ,