tlg0007.tlg084a 5
διὰ τί τοὺς τεθνάναι φημισθέντας ἐπὶ ξένης ψευδῶς , κἂν ἐπανέλθωσιν , οὐ δέχονται κατὰ θύρας , ἀλλὰ τῷ κεράμῳ προσβαίνοντες εἴσω καθιᾶσιν αὐτούς ; ὁ μὲν γὰρ Βάρρων αἰτίαν μυθικὴν ὅλως ἀποδίδωσι . φησὶ γάρ , ἐν τῷ περὶ Σικελίαν πολέμῳ ναυμαχίας μεγάλης γενομένης καὶ κατὰ πολλῶν φήμης οὐκ ἀληθοῦς ὡς ἀπολωλότων ῥυείσης , ἐπανελθόντας αὐτοὺς ὀλίγῳ χρόνῳ πάντας τελευτῆσαι , ἑνὶ δʼ εἰσιόντι τὰς θύρας ἀπαντῆσαι κλειομένας ἀπʼ αὐτομάτου καὶ μὴ χαλᾶν ἐπιχειροῦντος ἀνοίγειν . τὸν δʼ ἄνθρωπον αὐτοῦ καταδαρθόντα πρὸ τῶν θυρῶν ἰδεῖν κατὰ τοὺς ὕπνους ὄψιν ὑφηγουμένην αὐτῷ τὴν ὑπὲρ τὸ τέγος εἰς τὴν οἰκίαν καθίμησιν · ποιήσαντα δʼ οὕτως εὐτυχῆ γενέσθαι καὶ γηραιόν · ἐκ δὲ τούτου τὸ ἔθος καταστῆναι τοῖς ὕστερον . ὅρα δὲ μὴ καὶ ταῦτα τρόπον τινὰ τοῖς Ἑλληνικοῖς ἔοικεν · οὐ γὰρ ἐνόμιζον ἁγνοὺς οὐδὲ κατεμείγνυσαν ἑαυτοῖς οὐδʼ εἴων ἱεροῖς πλησιάζειν , οἷς ἐκφορὰ γεγόνει καὶ τάφος ὡς τεθνηκόσι . λέγεται δέ τινα τῶν ἐνόχων ταύτῃ τῇ δεισιδαιμονίᾳ γεγονότων Ἀριστῖνον εἰς Δελφοὺς ἀποστείλαντα δεῖσθαι τοῦ θεοῦ καὶ παραιτεῖσθαι τὰς παρούσας αὐτῷ διὰ τὸν νόμον ἀπορίας τὴν δὲ Πυθίαν εἰπεῖν ὅσσαπερ ἐν λεχέεσσι γυνὴ τίκτουσα τελεῖται , ταῦτα πάλιν τελέσαντα θύειν μακάρεσσι θεοῖσιν . τὸν οὖν Ἀριστῖνον φρονήσαντα παρασχεῖν ἑαυτὸν ὥσπερ ἐξ ἀρχῆς τικτόμενον ταῖς γυναιξὶν ἀπολοῦσαι καὶ σπαργανῶσαι καὶ θηλὴν ἐπισχεῖν , οὕτω τε δρᾶν καὶ τοὺς ἄλλους ἅπαντας , ὑστεροπότμους προσαγορευομένους . ἔνιοι δὲ καὶ πρὸ τοῦ Ἀριστίνου ταῦτα γενέσθαι περὶ τοὺς ὑστεροπότμους καὶ τὸ ἔθος εἶναι παλαιόν . οὐδὲν οὖν θαυμαστὸν εἰ καὶ Ῥωμαῖοι τοῖς δοκοῦσιν ἅπαξ τεθάφθαι καὶ γεγονέναι τῆς τῶν φθιτῶν μερίδος οὐκ ᾤοντο δεῖν παριέναι τὴν αὔλειον , ᾗ θύσοντες ἐξίασι καὶ θύσαντες εἰσίασιν , ἀλλʼ ἄνωθεν ἐκέλευον εἰς τὰ ὕπαιθρα καταβαίνειν ἐκ τοῦ περιέχοντος · καὶ γάρ τοὺς καθαρμοὺς ἐπιεικῶς πάντας ἐν ὑπαίθρῳ τελοῦσιν .
Lemmas: διά τίς ὁ θνήσκω φημίζω ἐπί ξένη ψευδής , κἀν ἐπανέρχομαι , οὐ δέχομαι κατά θύρα , ἀλλά ὁ κέραμος προσβαίνω εἴσω καθίημι αὐτός ; ὁ μέν γάρ Βάρρων αἰτία μυθικός ὅλος ἀποδίδωμι . φημί γάρ , ἐν ὁ περί Σικελία πόλεμος ναυμαχία μέγας γίνομαι καί κατά πολύς φήμη οὐ ἀληθής ὡς ἀπόλλυμι ῥέω , ἐπανέρχομαι αὐτός ὀλίγος χρόνος πᾶς τελευτάω , εἷς δέ εἰσέρχομαι ὁ θύρα ἀπαντάω κλέω ἀπό αὐτόματος καί μή χαλάω ἐπιχειρέω ἀνοίγνυμι . ὁ δέ ἄνθρωπος αὐτός καταδαρθάνω πρό ὁ θύρα ὁράω κατά ὁ ὕπνος ὄψις ὑφηγέομαι αὐτός ὁ ὑπέρ ὁ τέγος εἰς ὁ οἰκία καθίμησις · ποιέω δέ οὕτως εὐτυχής γίγνομαι καί γηραιός · ἐκ δέ οὗτος ὁ ἔθος καθίστημι ὁ ὕστερον . ὁράω δέ μή καί οὗτος τρόπος τις ὁ Ἑλληνικός ἔοικα · οὐ γάρ νομίζω ἁγνός οὐδέ καταμίγνυμι ἑαυτοῦ οὐδέ ἐάω ἱερός πλησιάζω , ὅς ἐκφορά γίγνομαι καί τάφος ὡς θνῄσκω . λέγω δέ τις ὁ ἔνοχος οὗτος ὁ δεισιδαιμονία γίγνομαι Ἀριστῖνος εἰς Δελφοί ἀποστέλλω δέω ὁ θεός καί παραιτέομαι ὁ πάρειμι αὐτός διά ὁ νόμος ἀπορία ὁ δέ Πυθία λέγω ὅσσαπηρ ἐν λέχος γυνή τίκτω τελέω , οὗτος πάλιν τελέω θύω μάκαρ θεός . ὁ οὖν Ἀριστῖνος φρονέω παρέχω ἑαυτοῦ ὥσπερ ἐκ ἀρχή τίκτω ὁ γυνή ἀπολούω καί σπαργανόω καί θηλή ἐπέχω , οὕτως τε δράω καί ὁ ἄλλος ἅπας , ὑστερόποτμος προσαγορεύω . ἔνιοι δέ καί πρό ὁ Ἀριστῖνος οὗτος γίγνομαι περί ὁ ὑστερόποτμος καί ὁ ἔθος ἔρχομαι παλαιός . οὐδείς οὖν θαυμαστός εἰμί καί Ῥωμαῖος ὁ δοκέω ἅπαξ θάπτω καί γίγνομαι ὁ ὁ φθιτός μερίς οὐ οἴομαι δεῖ παρέρχομαι ὁ αὔλειος , ὅς θύω ἐξέρχομαι καί θύω εἴσειμι , ἀλλά ἄνωθεν κελεύω εἰς ὁ ὑπαίθριος καταβαίνω ἐκ ὁ περιέχω · καί γάρ ὁ καθαρμός ἐπιεικής πᾶς ἐν ὕπαιθρος τελέω .