theophilus-apologetics.ad-autolycum 2.21
Ὁ δὲ ὄφις ἦν φρονιμώτερος πάντων τῶν θηρίων τῶν ἐπὶ τῆς γῆς , ὧν ἐποίησε κύριος ὁ Θεός · καὶ εἶπεν ὁ ὄφις τῇ γυναικί · τί ὅτι εἶπεν ὁ Θεὸς οὐ μὴ φάγητε ἀπὸ παντὸς ξύλου τοῦ παραδείσου ; καὶ εἶπεν ἡ γυνὴ τῷ ὄφει · ἀπὸ παντὸς ξύλου τοῦ παραδείσου φαγόμεθα , ἀπὸ δὲ καρποῦ τοῦ ξύλου , ὅ ἐστιν ἐν μέσῳ τοῦ παραδείσου , εἶπεν ὁ Θεός · οὐ μὴ φάγησθε ἀπ᾿ αὐτοῦ , οὐδὲ μὴ ἅψησθε αὐτοῦ , ἵνα μὴ ἀποθάνητε . καὶ εἶπεν ὁ ὄφις τῇ γυναικὶ , οὐ θανάτῳ ἀποθανεῖσθε . ᾔδει γὰρ ὁ Θεὸς ὅτι ἐν ᾗ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ , διανοιχθήσονται ὑμῶν οἱ ὀφθαλμοὶ , καὶ ἔσεσθε ὡς θεοὶ , γινώσκοντες καλὸν καὶ πονηρόν . καὶ εἶδεν ἡ γυνὴ , ὅτι καλὸν τὸ ξύλον εἰς βρῶσιν , καὶ ὅτι ἀρεστὸν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἰδεῖν , καὶ ὡραῖόν ἐστι τοῦ κατανοῆσαι . καὶ λαβοῦσα ἀπὸ τοῦ καρποῦ αὐτοῦ ἔφαγε , καὶ ἔδωκε καὶ τῷ ἀνδρὶ αὐτῆς μεθ᾿ ἑαυτῆς , καὶ ἔφαγον . καὶ διηνοίχθησαν οἱ ὀφθαλμοὶ τῶν δύο , καὶ ἔγνωσαν ὅτι γυμνοὶ ἦσαν · καὶ ἔῤῥαψαν φύλλα συκῆς , καὶ ἐποίησαν ἑαυτοῖς περιζώματα , καὶ ἤκουσαν τῆς φωνῆς κυρίου τοῦ Θεοῦ , περιπατοῦντος ἐν τῷ παραδείσῳ τὸ δειλινόν . καὶ ἐκρύβησαν ὅ τε Ἀδὰμ καὶ ἡ γυνὴ αὐτοῦ ἀπὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ , ἐν μέσῳ τοῦ ξύλου τοῦ παραδείσου . καὶ ἐκάλεσε κύριος ὁ Θεὸς τὸν Ἀδὰμ , καὶ εἶπεν αὐτῷ ποῦ εἶ ; καὶ εἶπεν αὐτῷ · τὴν φωνήν σου ἤκουσα ἐν τῷ παραδείσῳ , καὶ ἐφοβήθην , ὅτι γυμνός εἰμι , καὶ ἐκρύβην . καὶ εἶπεν αὐτῷ · τίς ἀνήγγειλέ σοι , ὅτι γυμνὸς εἶ , εἰ μὴ ἀπὸ τοῦ ξύλου , οὗ ἐνετειλάμην σοι τούτου μόνου μὴ φαγεῖν , ἀπ᾿ αὐτοῦ ἔφαγες ; καὶ εἶπεν Ἀδάμ · ἡ γυνὴ , ἣν ἔδωκάς μοι , αὐτή μοι ἔδωκεν ἀπὸ τοῦ ξύλου , καὶ ἔφαγον . καὶ εἶπεν ὁ Θεὸς τῇ γυναικί · τί τοῦτο ἐποίησας ; καὶ εἶπεν ἡ γυνή · ὁ ὄφις ἠπάτησέ με , καὶ ἔφαγον . καὶ εἶπε κύριος ὁ Θεὸς τῷ ὄφει · ὅτι ἐποίησας τοῦτο , ἐπικατάρατος σὺ ἀπὸ πάντων τῶν θηρίων τῶν ἐπὶ τῆς γῆς . ἐπὶ τῷ στήθει καὶ τῇ κοιλίᾳ σου πορεύσῃ , καὶ γῆν φαγῇ πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου · καὶ ἔχθραν ποιήσω ἀνὰ μέσον σου καὶ ἀνὰ μέσον τῆς γυναικὸς , καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματός σου καὶ τοῦ σπέρματος αὐτῆς . αὐτός σου τηρήσει τὴν κεφαλὴν , καὶ σὺ αὐτοῦ τηρήσεις τὴν πτέρναν . καὶ τῇ γυναικὶ εἶπε · πληθύνων πληθυνῶ τὰς λύπας σου , καὶ τὸν στεναγμόν σου . ἐν λύπῃ τέξῃ τέκνα , καὶ πρὸς τὸν ἄνδρα σου ἡ ἀποστροφή σου · καὶ αὐτός σου κυριεύσει . τῷ δὲ Ἀδὰμ εἶπεν · ὅτι ἤκουσας τῆς φωνῆς τῆς γυναικός σου , καὶ ἔφαγες ἀπὸ τοῦ ξύλου , οὗ ἐνετειλάμην σοι μόνου τούτου μὴ φαγεῖν , ἀπ᾿ αὐτοῦ ἔφαγες · ἐπικατάρατος ἡ γῆ ἐν τοῖς ἔργοις σου , ἀκάνθας καὶ τριβόλους ἀνατελεῖ σοι , καὶ φαγῇ τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ σου . ἐν ἱδρῶτι τοῦ προσώπου σου φαγῇ τὸν ἄρτον σου , ἕως τοῦ ἀποστρέψαι σε εἰς τὴν γῆν , ἐξ ἧς ἐλήφθης · ὅτι γῆ εἶ , καὶ εἰς γῆν ἀπελεύσῃ .
Lemmas: ὁ δέ ὄφις εἰμί φρόνιμος πᾶς ὁ θηρίον ὁ ἐπί ὁ γῆ , ὅς ποιέω κύριος ὁ θεός · καί λέγω ὁ ὄφις ὁ γυνή · τίς ὅτι λέγω ὁ θεός οὐ μή ἐσθίω ἀπό πᾶς ξύλον ὁ παράδεισος ; καί λέγω ὁ γυνή ὁ ὄφις · ἀπό πᾶς ξύλον ὁ παράδεισος ἐσθίω , ἀπό δέ καρπός ὁ ξύλον , ὅς εἰμί ἐν μέσος ὁ παράδεισος , λέγω ὁ θεός · οὐ μή ἐσθίω ἀπό αὐτός , οὐδέ μή ἅπτω αὐτός , ἵνα μή ἀποθνῄσκω . καί λέγω ὁ ὄφις ὁ γυνή , οὐ θάνατος ἀποθνῄσκω . οἶδα γάρ ὁ θεός ὅτι ἐν ὅς ἄν ἡμέρα ἐσθίω ἀπό αὐτός , διανοίγνυμι σύ ὁ ὀφθαλμός , καί εἰμί ὡς θεός , γιγνώσκω καλός καί πονηρός . καί ὁράω ὁ γυνή , ὅτι καλός ὁ ξύλον εἰς βρῶσις , καί ὅτι ἀρεστός ὁ ὀφθαλμός ὁράω , καί ὡραῖος εἰμί ὁ κατανοέω . καί λαμβάνω ἀπό ὁ καρπός αὐτός ἐσθίω , καί δίδωμι καί ὁ ἀνήρ αὐτός μετά ἑαυτοῦ , καί ἐσθίω . καί διανοίγνυμι ὁ ὀφθαλμός ὁ δύο , καί γιγνώσκω ὅτι γυμνός εἰμί · καί ῥάπτω φύλλον συκῆ , καί ποιέω ἑαυτοῦ περίζωμα , καί ἀκούω ὁ φωνή κύριος ὁ θεός , περιπατέω ἐν ὁ παράδεισος ὁ δειλινός . καί κρύπτω ὁ τε Ἀδάμ καί ὁ γυνή αὐτός ἀπό πρόσωπον ὁ θεός , ἐν μέσος ὁ ξύλον ὁ παράδεισος . καί καλέω κύριος ὁ θεός ὁ Ἀδάμ , καί λέγω αὐτός ποῦ εἰμί ; καί λέγω αὐτός · ὁ φωνή σύ ἀκούω ἐν ὁ παράδεισος , καί φοβέω , ὅτι γυμνός εἰμί , καί κρύπτω . καί λέγω αὐτός · τίς ἀναγγέλλω σύ , ὅτι γυμνός εἰμί , εἰ μή ἀπό ὁ ξύλον , ὅς ἐντέλλω σύ οὗτος μόνος μή ἐσθίω , ἀπό αὐτός ἐσθίω ; καί λέγω Ἀδάμ · ὁ γυνή , ὅς δίδωμι ἐγώ , αὐτός ἐγώ δίδωμι ἀπό ὁ ξύλον , καί ἐσθίω . καί λέγω ὁ θεός ὁ γυνή · τίς οὗτος ποιέω ; καί λέγω ὁ γυνή · ὁ ὄφις ἀπατάω ἐγώ , καί ἐσθίω . καί λέγω κύριος ὁ θεός ὁ ὄφις · ὅτι ποιέω οὗτος , ἐπικατάρατος σύ ἀπό πᾶς ὁ θηρίον ὁ ἐπί ὁ γῆ . ἐπί ὁ στῆθος καί ὁ κοιλία σύ πορεύω , καί γῆ ἐσθίω πᾶς ὁ ἡμέρα ὁ ζωή σύ · καί ἔχθρα ποιέω ἀνά μέσος σύ καί ἀνά μέσος ὁ γυνή , καί ἀνά μέσος ὁ σπέρμα σύ καί ὁ σπέρμα αὐτός . αὐτός σύ τηρέω ὁ κεφαλή , καί σύ αὐτός τηρέω ὁ πτέρνα . καί ὁ γυνή λέγω · πληθύνω πληθύνω ὁ λύπη σύ , καί ὁ στεναγμός σύ . ἐν λύπη τίκτω τέκνον , καί πρός ὁ ἀνήρ σύ ὁ ἀποστροφή σύ · καί αὐτός σύ κυριεύω . ὁ δέ Ἀδάμ λέγω · ὅτι ἀκούω ὁ φωνή ὁ γυνή σύ , καί ἐσθίω ἀπό ὁ ξύλον , ὅς ἐντέλλω σύ μόνος οὗτος μή ἐσθίω , ἀπό αὐτός ἐσθίω · ἐπικατάρατος ὁ γῆ ἐν ὁ ἔργον σύ , ἄκανθα καί τρίβολος ἀνατέλλω σύ , καί ἐσθίω ὁ χόρτος ὁ ἀγρός σύ . ἐν ἱδρώς ὁ πρόσωπον σύ ἐσθίω ὁ ἄρτος σύ , ἕως ὁ ἀποστρέφω σύ εἰς ὁ γῆ , ἐκ ὅς λαμβάνω · ὅτι γῆ εἰμί , καί εἰς γῆ ἀπέρχομαι .