theodoretus.interpretatio-in-xiv-epistulas-sancti-pauli pg082_0200.2
« Ὅταν δὲ εἴπῃ , ( κγʹ , κηʹ ) ὅτι Πάντα ὑποτέτακται , δηλονότι ἔκτος τοῦ ὑποτάξαντος αὐτῷ τὰ πάντα . Ὅταν δὲ ὑποταγῇ αὐτῷ τὰ πάντα , τότε καὶ αὐτὸς ὁ Υἱὸς ὑποταγήσεται τῷ ὑποτάξαντι αὐτῷ τὰ πάντα . Τοῦτο τὸ χωρίον οἱ τῶν Ἀρείου καὶ Εὐνομίου φρονούντες , συνεχῶς ἐν τῇ γλώσσῃ περιφέρειν εἰώθασιν , τοῦ Μονογενοῦς τὴν ἀξίαν ταύτῃ σμικρύνειν ὑπολαμβάνοντες . Ἔδει δὲ αὐτοὺς συνιδεῖν , ὡς οὐδὲν ὁ θεῖος Ἀπόστολος ἐν τῷδε τῷ χωρίῳ περὶ τῆς τοῦ Μονογενοῦς θεότητος γέγραφε . Τῇ γὰρ ἀναστάσει τῆς σαρκὸς πιστεῦειν παραγγύλλων , ἀπὸ τῆς Δεσποτικῆς ἀναστάσεως ἐπειράθη δεῖξαι τὴν ταύτης ἀνάστασιν . Δῆλον δὲ ὡς τῷ ὁμοίῳ τὸ ὅμοιον βεβαιούται . Διὰ γὰρ τοῦτο καὶ ἀπαρχὴν αὐτὸν τὴν κεκοιμημένων ἐκάλεσε , καὶ ἄνθρωπον προσηγόρευσε , καὶ τῇ παραθέσει τῶν κατὰ τὸν Ἀδὰμ ἔδειξε δι’ αὐτοῦ τὴν κοινὴν ἐπομένην ἀνάστασιν · ἵνα τοῦ ὁμοφυοῦς τὴν ἀνάστασιν δεῖξας , πείσῃ πιστεύσαι τοὺς ἀντιλέγοντας , ὡς ἅπαντες ἄνθρωποι τῆς αὐτῆς μεθέξουσιν ἀναστάσεως . Προστίχει τοίνυν εἰδέναι ὡς δύο τοῦ ἀναστάσεως Χριστοῦ αἱ φύσεις · καὶ ὅτι ποτὲ μὲν αὐτὸν ἀπὸ τῆς ἀνθρωπείας ἡ ἱερὰ προσαγορεύει Γραφή , ποτὲ δὲ ἀπὸ τῆς θείας . Κἄν γὰρ θεὸν εἴπῃ , οὐκ ἀρνεῖται τὴν ἀνθρωπότητα · κἂν ἄνθρωπον ὀνομάζῃ , συνομολογεῖ τὴν θεότητα . Ὑψηλὰ δὲ πάντα περὶ αὐτοῦ λέγειν οὐχ οἷόν τε δι’ ἣν ἐξ ἡμῶν ἀνέλαβε φύσιν . Εἰ γὰρ καὶ τῶν ταπεινῶν εἰρήμενων , ἀρνοῦνται τινες τὴν σαρκὶ τὴν ἀνάληψιν , πλείους ἂν δηλονότι τὴν νόσον ἐκείνην ἐνδύσαν , εἰ μηδὲν εἴρητο ταπεινόν . Τί δὴ ποτε , καὶ τότε ὑποτάσσεται ; Τοῦτο γὰρ τοῖς ἐπὶ τοῦ παρόντος τυραννοῦσιν ἀρμόδιον . Εἰ γὰρ τότε ὑποτάσσεται , οὐδὲπὼ νῦν ὑποτέτακται . Παρανομοῦσι τοίνυν οἱ βλασφημοῦντες , καὶ τὸν οὐδέπω τοὺς τῆς ὑποταγῆς καταδεξάμενον ὅρους ὑποτάττειν ἐπιχειροῦντες . Χρὴ γὰρ ἀναμεῖναι , καὶ τῆς ὑποταγῆς τὸν τρόπον καταμαθεῖν . Ἄλλὰ περὶ τούτων ἐν τοῖς πρὸς αὐτοὺς ἀγῶσι μακροὺς διεξήλθομεν λόγους . Συντόμως τοίνυν εἰπεῖν προσῆκει τὸν τοῦ Ἀποστόλου σκοπόν · Κορινθίοις ἐπέστειλεν , ἐναγχος τῆς Ἑλληνικῆς ἀπαλλαγέντι μυθολογίας . Ἡ δὲ ἐκείνων μυθολογία πάσης ἀκολασίας καὶ ἀδικίας μεστή . Καὶ ἵνα τὰ ἄλλα σιγῶ , καὶ μὴ μολύνω τὴν γλῶσσαν , πατραλολίας προσκυνοῦσι θεούς , καὶ λέγουσι τοὺς παῖδας τοῖς γεγεννηκόσιν ἐπαναστῆναι , καὶ τούτους ἐξελάσαι τῆς βασιλείας , καὶ αὐτοὺς τὴν δυναστείαν ἀρπάσαι . Ἐπειδὴ τοίνυν μεγάλα εἴρηκε περὶ τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ , ὅτι πᾶσαν ἀρχὴν καὶ πᾶσαν ἐξουσίαν καταργήσει καὶ δύναμιν , καὶ αὐτὸν πιάσει τὸν θάνατον , καὶ πάντα ὑπέταξεν ὑπὸ τοὺς πόδας . Ἴνα μὴ ἐξ ἐκεῖ -
Lemmas: « ὅταν δέ εἶπον , ( κγʹ , καίω ) ὅτι Πάν ὑποτάσσω , δηλονότι ἕκτος ὁ ὑποτάσσω αὐτός ὁ πᾶς . ὅταν δέ ὑποτάσσω αὐτός ὁ πᾶς , τότε καί αὐτός ὁ υἱός ὑποτάσσω ὁ ὑποτάσσω αὐτός ὁ πᾶς . οὗτος ὁ χωρίον ὁ ὁ Ἄρειος καί Εὐνόμιος φρονέω , συνεχῶς ἐν ὁ γλῶσσα περιφέρω εἴωθα , ὁ Μονογενώ ὁ ἄξιος οὗτος σμικρύνω ὑπολαμβάνω . δέω δέ αὐτός συνοράω , ὡς οὐδείς ὁ θεῖος ἀπόστολος ἐν ὅδε ὁ χωρίον περί ὁ ὁ Μονογενώ θεότης γράφω . ὁ γάρ ἀνάστασις ὁ σάρξ πιστεύω παραγγύλλων , ἀπό ὁ δεσποτικός ἀνάστασις πειράω δείκνυμι ὁ οὗτος ἀνάστασις . Δῆλος δέ ὡς ὁ ὅμοιος ὁ ὅμοιος βεβαιόω . Ζεύς γάρ οὗτος καί ἀπαρχή αὐτός ὁ κοιμάω καλέω , καί ἄνθρωπος προσαγορεύω , καί ὁ παράθεσις ὁ κατά ὁ Ἀδάμ δείκνυμι διά αὐτός ὁ κοινός πίνω ἀνάστασις · ἵνα ὁ ὁμοφυής ὁ ἀνάστασις δείκνυμι , πείθω πιστεύω ὁ ἀντιλέγω , ὡς ἅπας ἄνθρωπος ὁ αὐτός μετέχω ἀνάστασις . προστιχεω τοίνυν οἶδα ὡς δύο ὁ ἀνάστασις Χριστός ὁ φύσις · καί ὅτι ποτέ μέν αὐτός ἀπό ὁ ἀνθρώπειος ὁ ἱερόv προσαγορεύω γραφή , ποτέ δέ ἀπό ὁ θεῖος . κἀν γάρ θεός εἶπον , οὐ ἀρνέομαι ὁ ἀνθρωπότης · κἀν ἄνθρωπος ὀνομάζω , συνομολογέω ὁ θεότης . ὑψηλός δέ πᾶς περί αὐτός λέγω οὐ οἷος τε διά ὅς ἐκ ἐγώ ἀναλαμβάνω φύσις . εἰμί γάρ καί ὁ ταπεινός εἴρω , ἀρνέομαι τις ὁ σάρξ ὁ ἀνάληψις , πλείων εἄν δηλονότι ὁ νόσος ἐκεῖνος ἐνδύω , εἰμί μηδείς εἴρω ταπεινός . τις δή ποτός , καί τότε ὑποτάσσω ; οὗτος γάρ ὁ ἐπί ὁ πάρειμι τυραννέω Ἁρμόδιος . εἰμί γάρ τότε ὑποτάσσω , οὐδέπω νῦν ὑποτάσσω . παρανομέω τοίνυν ὁ βλασφημέω , καί ὁ οὐδέπω ὁ ὁ ὑποταγή καταδέχομαι ὅρος ὑποτάσσω ἐπιχειρέω . χρή γάρ ἀναμένω , καί ὁ ὑποταγή ὁ τρόπος καταμανθάνω . ἀλλά περί οὗτος ἐν ὁ πρός αὐτός ἀγών μακρός διεξέρχομαι λόγος . σύντομος τοίνυν εἶπον προσήκω ὁ ὁ ἀπόστολος σκοπός · Κορίνθιος ἐπιστέλλω , ἐναγχος ὁ Ἑλληνικός ἀπαλλάσσω μυθολογία . ὁ δέ ἐκεῖνος μυθολογία πᾶς ἀκολασία καί ἀδικία μεστός . καί ἵνα ὁ ἄλλος σιγάω , καί μή μολύνω ὁ γλῶσσα , πατραλολίας προσκυνέω θεός , καί λέγω ὁ παῖς ὁ γεννάω ἐπανίστημι , καί οὗτος ἐξελαύνω ὁ βασίλεια , καί αὐτός ὁ δυναστεία ἁρπάζω . ἐπεί τοίνυν μέγας εἴρω περί ὁ δεσπότης Χριστός , ὅτι πᾶς ἀρχή καί πᾶς ἐξουσία καταργέω καί δύναμις , καί αὐτός πιάζω ὁ θάνατος , καί πᾶς ὑποτάσσω ὑπό ὁ πούς . ἵνα μή ἐκ ἐκεῖ -