theodoretus.interpretatio-in-xiv-epistulas-sancti-pauli pg082_0036.1
A ποιησασθαι εἰς τοὺς πτωχούς τῶν ἁγίων τῶν ἐν Ἱερουσαλήμ . » Περὶ δὲ τούτων τῶν χρημάτων , καὶ ἐν τῇ προτέρᾳ τῇ πρὸς Κορινθίους ἔφησιν Ἐπιστολῇ : « Ἵνα μὴ δταν ἔλθω , τότε λογίαι γίνωνται : ὅταν δὲ παραγώνωμαι , οὓς ἂν δοκιμάσητε δι' ἐπιστολῶν , τούτους πέμψω ἀπενεγκεῖν τὴν χάριν ὑμῶν εἰς Ἱερουσαλήμ · ἔὰν δὲ ἡ ἀξίων τοῦ καμὲ πορεύεσθαι , σὺν ἐμοὶ πορεύσονται . » Μετὰ τούτων τῶν χρημάτων εἰς Ἱερουσαλὴμ ἀπαίρων , ἐν Μιλήτῃ τοῖς Ἐφεσίων ἐφη πρεσβυτέροις , ὅτι : Οὐκέτι ὄψεσθε τὸ πρόσωπόν μου ὑμεῖς πάντες , ἐν οἷς διήλθον κηρύσσων τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ . » Εὐθὺς γὰρ ἐν Ἱερουσαλὴμ παρανόμων γραφείς , καὶ τὸν μέγιστον ἐκείνον κίνδυνον ὑπομείνας , διὰ μὲν τοῦ χιλίαρχου τῶν Ἰουδαϊκῶν ἀπηλλάγη χειρῶν · ἐφέσει δὲ χρησάμενος , ἐπὶ τοῦ Φήστου τὴν Ῥώμην κατέλαθεν . Ὅτι δὲ ἀπὸ Κορινθίου γέγραφε τὴν πρὸς Ῥωμαίους Ἐπιστολὴν , σαφῶς ἡμᾶς αὐτὸ διδάσκει τὸ τέλος . Πρῶτον μὲν γὰρ τὴν Φοίβην συνίστησι , διάκονον αὐτὴν εἶναι λέγων τῆς ἐν Κεγχρεαῖς ἐκκλησίας · Κορινθίων δὲ χωρίον αἰ Κεγχρεαί . Ἐπειτα δὲ καὶ ταῦτά φησιν : « Ἀσπάζεται ὑμᾶς Γάιος ὁ ξένος μου , καὶ τῆς Ἐκκλησίας ὅλης . » Σένον δὲ τὸν ξενόδοχον καλεῖ . Ὅτι δὲ Κορίνθιος ἦν ὁ Γάιος , ἐκ τῆς πρὸς Κορινθίους προτέρας καταμαθεῖν ἐπείτες . Γράφει γὰρ οὕτως αὐτοῖς : « Εὐχαριστῶ τῷ Θεῷ μου , ὅτι οὐδένα ὑμῶν ἐδωπίσσω , εἰ μὴ Κρίσπον καὶ Γάϊον . » Ἐσχατὴν τούτων ἀπὸ τῆς Ἀσίας , καὶ Μακεδονίας , καὶ Ἀχαίας , ἡ πρὸς Ῥωμαίους ἐγράφη , καὶ τάξιν ἔχει τὴν ἐβδομήν , ὡς ἐκ τῶν ἀποστολικῶν γραμμάτων ἐδείξαμεν . Τὰς γὰρ δὴ ἄλλας ἀπὸ τῆς Ῥώμης ἐπέστειλε . Καὶ πρώτην μὲν ἡγοῦμαι τὴν πρὸς Γαλάτας γραφῆναι . Πρὸ γὰρ τῆς εἰς τὴν Μακεδονίαν ἀποδημίας , διήλθεν εἰς τὴν Φρυγίαν καὶ Γαλατικὴν χώραν , κηρύττων τὸ Εὐαγγέλιον . Εἶτα τινὰ χρόνον ἐν τῇ Μακεδονίᾳ , καὶ τῇ Ἀχαίᾳ , καὶ μέντοι καὶ τῇ Ἀσίᾳ διατρίψας , ἀπῆρε μὲν εἰς τὴν Ἰουδαίαν . Ἐκῆθεν δὲ μετὰ τὴν Ἐφεσον τὴν Ῥώμην κατέλαθεν · καὶ μαθὼν , ὡς τινες τῆς εὐσεβείας συνέχοντο δόγματι , τὴν ἀπὸ τῶν γραμμάτων αὐτοῖς θεραπείαν προσήνεγκε . Καὶ Φιλιππησίοις μετὰ τούτους ἀπὸ τῆς Ῥώμης ἐπέστειλε , καὶ δηλοῖ τῆς Ἐπιστολῆς τὸ τέλος · « Ἀσπάζονται γάρ , φησιν , ὑμᾶς οἱ ἐκ τῆς Καίσαρος οἰκίας . » Καὶ μέντοι καὶ Ἐφεσίοις , καὶ Κολοσσαεσίοι , κατὰ τὸν αὐτὸν ἐγραψε χρόνον , ἐνὶ τῶν ἐπιστολῶν ἀμφοτέρων διακόνῳ χρησάμενος . Ἐν γὰρ τῇδε γὰρ ἐκατέρᾳ φησιν : « Ἵνα δὲ εἰδῆτε καὶ ὑμεῖς τὰ κατ' ἐμέ , τί πράττω , πάντα ὑμῖν γνωρίσει Τυχικός , ὁ ἀγαπητὸς ἀδελφὸς καὶ πιστὸς διάκονος ἐν Κυρίῳ , ὃν ἐπεμψα πρὸς ὑμᾶς εἰς αὐτὸ τοῦτο , ἵνα γνῶτε τὰ περὶ ἡμῶν , καὶ παρακαλῆσῃ τὰς καρδίας ὑμῶν . » Ἐν δὲ γε τῇ πρὸς Κολοσσαεῖς καὶ τοῦ Ὀνησίμου μέμνηται . « Σὺν Ὀνησίμῳ γάρ , φησιν , τῷ πιστῷ καὶ ἀγαπητῷ ἀδελ -
Lemmas: A ποιέω εἰς ὁ πτωχός ὁ ἅγιος ὁ ἐν Ἱερουσαλήμ . » περι δέ οὗτος ὁ χρῆμα , καί ἐν ὁ πρότερος ὁ πρός Κορίνθιος ἐφίημι Ἐπιστολή : « ἵνα μή δ ἔρχομαι , τότε λόγιος γίγνομαι : ὅταν δέ παραγιγνώσκω , ὅς εἄν δοκιμάζω διά ἐπιστολή , οὗτος πέμπω ἀποφέρω ὁ χάρις σύ εἰς Ἱερουσαλήμ · ἔαν δέ ὁ ἄξιος ὁ Καμέ πορεύω , σύν ἐγώ πορεύω . » μετά οὗτος ὁ χρῆμα εἰς Ἱεροσόλυμα ἀπαίρω , ἐν Μίλητος ὁ Ἐφέσιος φημί πρέσβυς , ὅτι : οὐκέτι ὁράω ὁ πρόσωπον ἐγώ σύ πᾶς , ἐν ὅς διέρχομαι κηρύσσω ὁ βασίλειος ὁ Θεός . » εὐθύς γάρ ἐν Ἱεροσόλυμα παράνομος γράφω , καί ὁ μέγας ἐκεῖνος κίνδυνος ὑπομένω , διά μέν ὁ χιλίαρχος ὁ Ἰουδαϊκός ἀπαλλάσσω χείρ · ἔφεσις δέ χράω , ἐπί ὁ Φῆστος ὁ Ῥώμη κατέρχομαι . ὅτι2 δέ ἀπό Κορίνθιος γράφω ὁ πρός Ῥωμαῖος Ἐπιστολή , σαφῶς ἐγώ αὐτός διδάσκω ὁ τέλος . Πρῶτος μέν γάρ ὁ Φοίβη συνίστημι , διάκονος αὐτός εἰμί λέγω ὁ ἐν Κεγχρεαί ἐκκλησία · Κορίνθιος δέ χωρίον ὁ Κεγχρεαί . ἔπειτα δέ καί οὗτος φημί : « ἀσπάζομαι σύ Γάιος ὁ ξένος ἐγώ , καί ὁ ἐκκλησία ὅλος . » σενόν δέ ὁ ξενοδόχος καλέω . ὅτι2 δέ Κορίνθιος εἰμί ὁ Γάιος , ἐκ ὁ πρός Κορίνθιος πρότερος καταμανθάνω ἐπέρχομαι . γράφος γάρ οὕτως αὐτός : « εὐχαριστέω ὁ Θεός ἐγώ , ὅτι οὐδείς σύ εδωπιεννυω , εἰμί μή Κρίσπος καί Γάϊος . » ἔσχατος οὗτος ἀπό ὁ Ἀσία , καί Μακεδονία , καί ἀχαία , ὁ πρός Ῥωμαῖος γράφω , καί τάξις ἔχω ὁ ἕβδομος , ὡς ἐκ ὁ ἀποστολικός γράμμα δείκνυμι . ὁ γάρ δή ἄλλος ἀπό ὁ Ῥώμη ἐπιστέλλω . καί πρῶτος μέν ἡγέομαι ὁ πρός Γαλάτης γράφω . πρό γάρ ὁ εἰς ὁ Μακεδονία ἀποδημία , διέρχομαι εἰς ὁ Φρυγία καί Γαλατικός χώρα , κηρύσσω ὁ Εὐαγγέλιος . εἶτα τις χρόνος ἐν ὁ Μακεδονία , καί ὁ ἀχαία , καί μέντοι καί ὁ Ἀσία διατρίβω , ἀπαίρω μέν εἰς ὁ Ἰουδαῖος . Ἐκῆθεν δέ μετά ὁ Ἔφεσος ὁ Ῥώμη κατέρχομαι · καί μανθάνω , ὡς τις ὁ εὐσέβεια συνέχω δόγμα , ὁ ἀπό ὁ γράμμα αὐτός θεραπεία προσφέρω . καί Φιλιππήσιος μετά οὗτος ἀπό ὁ Ῥώμη ἐπιστέλλω , καί δηλόω ὁ Ἐπιστολή ὁ τέλος · « ἀσπάζομαι γάρ , φημί , σύ ὁ ἐκ ὁ Καῖσαρ οἰκίον . » καί μέντοι καί Ἐφέσιος , καί Κολοσσαεσίοι , κατά ὁ αὐτός γράφω χρόνος , ἐν ὁ ἐπιστολή ἀμφότερος διάκονος χράω . ἐν γάρ ὅδε γάρ ἑκάτερος φημί : « ἵνα δέ οἶδα καί σύ ὁ κατά ἐγώ , τίς πράσσω , πᾶς σύ γνώρισις Τυχικός , ὁ ἀγαπητός ἀδελφός καί πιστός διάκονος ἐν κύριος , ὅς πέμπω πρός σύ εἰς αὐτός οὗτος , ἵνα γιγνώσκω ὁ περί ἐγώ , καί παρακαλέω ὁ Καρδία σύ . » ἐν δέ γε ὁ πρός Κολοσσαεύς καί ὁ Ὀνήσιμος μιμνήσκω . « σύν Ὀνήσιμος γάρ , φημί , ὁ πιστός καί ἀγαπητός ἀδελ -