theodoretus.interpretatio-in-ezechielem pg081_0653.1
A φορὰν , ὡς ἐκ τῆς προμνηστευθείσης καὶ ἄγαν ἀγαπηθείσης βλασφησίας . Ἐντεῦθεν ἐκὶ τὴν ἀρχαιοτέραν ἀναβαίνει βίβλον τὸ , « Ἑβραῖος ἐξ Ἑβραίων . » Ἑβραῖοι γὰρ ἐκ τοῦ Ἑβρὰ προσηγούμεθα . Ἀλλὰ καὶ αἱρεσίως , φησίν , καλλίστης ἐγενόμην , « κατὰ νόμον γὰρ Φαρισαῖος . » Οὐχ ὄνομα δὲ μόνον εἶχον εὐσεβείας , ἀλλὰ καὶ τῷ πράγματι κοσμεῖσθαι προθυμοῦμην : « Κατὰ ζῆλον γὰρ , φησίν , διώκων τὴν Ἐκκλησίαν 22 . » Οὕτως ἅπαντα τὰ δοκοῦντα σεμνὰ διηγησάμενος , ἐπηγάγεν : « Ἀλλ’ ἃ τινὰ ἦν μοι κέρδη , ταῦτα ἠγοῦμαι διὰ Χριστοῦ 23 ζημίαν , καὶ ἠγοῦμαι 24 πάντα 25 σκύβαλα εἶναι , ἵνα Χριστὸν κερδήσω . » Ἀλλ’ ὅπερ ὁ μακάριος Παῦλος ζημίαν καὶ σκύβαλα προσήγορευσεν , τοῖς πνευματικοῖς παρεκτάσας , ταῦτα ὁ σοφώτατος Ἀπολλινάριος ὑπὸ μὲν Ἠλίου κηρυχθησθαι τοῖς Ἰουδαίοις , ὑπ’ αὐτοῦ δὲ τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ βεβαιωθησόμεθα ἔφη . Τί δήποτε δὲ , εἴπαμεν , τοῖς ἐξ Ἰουδαίων τὴν κατὰ νόμον δώσει δίαιταν , ὡς τῆς πίστεως οὐ δυναμένης δῦναι τὴν σωτηρίαν ; Καὶ τίνος ἕνεκεν καὶ ταύτην πᾶσιν ἡμῖν παρέχει τοῖς ἔθνεσιν , ἵν’ αὐτοῖς τελείαν παράσχῃ τὴν σωτηρίαν ; Εἰ δὲ ὡς τῆς πίστεως ἀρκοῦσης καὶ σώσαι , καὶ τὸν οὐρανῶν προεῖναι τὴν βασιλείαν , τὸν τοῦ νόμου κατέπαυσεν φυλακήν , τίνος χάριν τὸν σώσαι μὴ δυνάμενον νόμον πάλιν ἐπιστίζει τοῖς Ἰουδαίοις ; Ὅτι γὰρ αὐτοῦ τὰ πλεῖστα οὐδεμιαν τοῖς φυλάττουσι δικαιοσύνην παρέχει , αὐτὸς ὁ Θεὸς διὰ τοῦδε ἡμᾶς ἐδίδαξε τοῦ προφήτου : « Ἔδωκα γὰρ , φησίν , αὐτοῖς προσταγμάτα οὐ καλὰ , καὶ δικαιώματα ἐν οἷς οὐ ζήσονται ἐν αὐτοῖς . » Πῶς τοίνυν τὰ οὐ καλὰ , καὶ ζωὴν παρέχειν οὐ δυνάμενα , πάλιν ἐπιθήσει τοῖς Ἰουδαίοις , σώσαι αὐτοὺς , ἀλλ’ οὐκ ἀπόλεσαι βουλόμενος ; Καὶ ἑτέρωθεν δὲ ῥάδιον συνιδεῖν τοῦ ταῦτα προσδοκοῦντος τὴν ἁνοίαν . Εἰ γὰρ τὰ Ἰουδαίων τύπος τῶν ἡμετέρων · συνομολογεῖ γὰρ τούτω , καὶ οὐκ ἀντιλέγει · ποῦ χρεία τοῦ ἐνιαυσιαίου προβάτου μετὰ τὴν θυσίαν τοῦ ἀμώμου ἀμνοῦ , τοῦ ἄραντος τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου ; Ποῦν δὲ τῶν ἄζύμων ὠφελος μετὰ τὸν ἐπουράνιον ἄρτον , ἢ πάσχα τυπικοῦ μετὰ τὸ πνευματικόν ; Ἀλλ’ οὔτε τοῦ θελοῦ Ἀποστόλου ἀκούει λέγοντος : « Ὡστε ἐορτάζωμεν , μὴ ἐν ζύμῃ παλαιᾷ , μηδὲ ἐν ζύμῃ κακίας καὶ πονηρίας , ἀλλ’ ἐν ἄζύμοις εἰλικρινείας καὶ ἀληθείας . Καὶ γὰρ τὸ Πάσχα ἡμῶν ὑπὲρ ἡμῶν ἐτύθη Χριστός : » οὔτε τοῦ Κυρίου , τοὺς ἑαυτοῦ διδάσκοντος μαθητάς , καὶ · λέγοντος : « Τοῦτό μοῦ ἐστι τὸ σῶμα , τὸ ὑπὲρ ὑμῶν κλώμενον · τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν . » Καὶ : « Τοῦτό μοῦ ἐστι τὸ αἷμα ὑπὲρ ὑμῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν · τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν . » Καὶ ἄλλοχόῦ δὲ εἰρηκὼς τοῖς Ἰουδαίοις : « Οἱ πατέρες ὑμῶν ἔφαγον τὸ μάννα ἐν τῇ ἐρήμῳ , καὶ ἀπέθανον , » ἐπηγάγεν : « Οὗτός ἐστιν
Lemmas: A φορά , ὡς ἐκ ὁ προμνηστεύω καί ἄγαν ἀγαπάω βλασφησίας . ἐντεῦθεν ἐπίτεξ ὁ ἀρχαῖος ἀναβαίνω Βίβλος ὁ , « Ἑβραῖος ἐκ Ἑβραῖος . » Ἑβραῖος γάρ ἐκ ὁ Εβρά προσάγω . ἀλλά καί αἵρεσις , φημί , καλός γίγνομαι , « κατά νόμος γάρ Φαρισαῖος . » οὐχ ὄνομα δέ μόνος ἔχω εὐσέβεια , ἀλλά καί ὁ πρᾶγμα κοσμέω προθυμέομαι : « κατά ζῆλος γάρ , φημί , διώκω ὁ ἐκκλησία 22 . » οὕτως ἅπας ὁ δοκέω σεμνός διηγέομαι , ἐπάγω : « ἀλλά ὁ τις εἰμί ἐγώ κέρδος , οὗτος ἠγέω διά Χριστός 23 ζημία , καί ἠγέω 24 πᾶς 25 σκύβαλον εἰμί , ἵνα Χριστός κερδαίνω . » ἀλλά ὅσπερ ὁ μακάριος Παῦλος ζημία καί σκύβαλον προσαγορεύω , ὁ πνευματικός παρεκτείνω , οὗτος ὁ σοφός Ἀπολλινάριος ὑπό μέν Ἠλίας κηρύσσω ὁ Ἰουδαῖος , ὑπό αὐτός δέ ὁ δεσπότης Χριστός βεβαιόω φημί . τις δήποτε δέ , εἶπον , ὁ ἐκ Ἰουδαῖος ὁ κατά νόμος δίδωμι δίαιτα , ὡς ὁ πίστις οὖον δύναμαι δύο ὁ σωτηρία ; καί τίς ἕνεκα καί οὗτος πᾶς ἐγώ παρέχω ὁ ἔθνος , ἵνα αὐτός τέλειος παρέχω ὁ σωτηρία ; εἰμί δέ ὡς ὁ πίστις ἀρκέω καί σῴζω , καί ὁ οὐρανός προΐημι ὁ βασίλειος , ὁ ὁ νόμος καταπαύω φυλακή , τίς χάρις ὁ σῴζω μή δύναμαι νόμος πάλιν ἐπιστίζω ὁ Ἰουδαῖος ; ὅτι2 γάρ αὐτός ὁ πλεῖστος οὐδείς ὁ φυλάσσω δικαιοσύνη παρέχω , αὐτός ὁ θεός διά ὅδε ἐγώ διδάσκω ὁ προφήτης : « δίδωμι γάρ , φημί , αὐτός πρόσταγμα οὖον καλός , καί δικαίωμα ἐν ὅς οὖον ζῶ ἐν αὐτός . » Πῶς τοίνυν ὁ οὖον καλός , καί ζωή παρέχω οὖον δύναμαι , πάλιν ἐπιτίθημι ὁ Ἰουδαῖος , σῴζω αὐτός , ἀλλά οὐ ἀπόλλυμι βούλομαι ; καί ἑτέρωθεν δέ ῥούδιον συνοράω ὁ οὗτος προσδοκάω ὁ ἄνοια . εἰμί γάρ ὁ Ἰουδαῖος τύπος ὁ ἡμέτερος · συνομολογέω γάρ οὗτος , καί οὐ ἀντιλέγω · ποῦ χρεία ὁ ἐνιαυσιαῖος πρόβατον μετά ὁ θυσία ὁ ἄμωμον ἀμνός , ὁ ἀείρω ὁ ἁμαρτία ὁ κόσμος ; ποῶ δέ ὁ ἄζυμος ὠφελής μετά ὁ ἐπουράνιος ἄρτος , ἢ πάσχα τυπικός μετά ὁ πνευματικός ; ἀλλά οὔτε ὁ θέλω ἀπόστολος ἀκούω λέγω : « ὡστε ἑορτάζω , μή ἐν ζύμη παλαιός , μηδέ ἐν ζύμη κακία καί πονηρία , ἀλλά ἐν ἄζυμος εἰλικρίνεια καί ἀλήθεια . καί γάρ ὁ Πάσχα ἐγώ ὑπέρ ἐγώ θύω Χριστός : » οὔτε ὁ κύριος , ὁ ἑαυτοῦ διδάσκω μαθητής , καί · λέγω : « οὗτος ἐγώ εἰμί ὁ σῶμα , ὁ ὑπέρ σύ κλάω · οὗτος ποιέω εἰς ὁ ἐμός ἀνάμνησις . » καί : « οὗτος ἐγώ εἰμί ὁ αἷμα ὑπέρ σύ ἐκχέω εἰς ἄφεσις ἁμαρτία · οὗτος ποιέω εἰς ὁ ἐμός ἀνάμνησις . » καί αλλοχοω δέ ἐρῶ ὁ Ἰουδαῖος : « ὁ πατήρ σύ ἔφαγον ὁ μάννα ἐν ὁ ἐρῆμος , καί ἀποθνῄσκω , » ἐπάγω : « οὗτος εἰμί