theodoretus.interpretatio-in-ezechielem pg081_0777.3
ιϛ , ιζ . « Καὶ ἰδοὺ ὡς ὁμοίωσις Υἱοῦ ἀνθρώπου ἥφτατο τῶν χειλέων μου , καὶ ἐλάλησα , καὶ εἶπον πρὸς τὸν ἑστῶτα ἐναντίον μου : Κύριε , ἐν τῇ ὁράσει σου ἐστράφη τὰ ἐντόσ μου ἐν ἐμοί , καὶ ἰδοὺ οὐκ ἔχω ἰσχύν . Καὶ πῶς δυνήσεται , Κύριε , ὁ παὶς σου λαλῆσαι μετὰ τοῦ Κυρίου μου τούτου ; Καὶ ἐγὼ ἠσθένησα , καὶ ἀπὸ τοῦ νῦν οὐ στῆσεται ἐν ἐμοὶ ἰσχύς , καὶ πνοὴ οὐχ ὑπελείφθη ἐν ἐμοί . » Θεασάμενός με , φησὶ , πάλιν ἀγωνίας ἀνάπλεων , οἷον τινὶ ἀνθρωπείᾳ χειρὶ τῶν χειλέων μου ἀψάμενος , ἐντεθῆσαί μοι διαλέξεως δυνάμιν , καὶ εἶπον αὐτῷ , ὅτι Καὶ μόνη σου ἡ θεωρία δυνάμεως μὲν ἀπάσης ἐρημὸν με κατέστησε , θορύβου τε καὶ ταραχῆς τὴν ψυχὴν ἀνέπλησε , καὶ τὰς προτέρας εὐταξίας τὸν λογισμὸν ἐγύμνωσεν . Τοσαύτην γὰρ ἀσθένειαν ἐκ τοῦ δέους ἐδεξάμην , ὡς μηδὲ συνήθως ἀναπνεῖν δύνασθαι τὴν ἀέρα : πῶς οὖν δυνήσομαι , ἢ συνένεα τῶν ὑπὸ σοῦ λεγομένων , ἢ ἀπόκρισιν τῇ ἀρμοτούσαν ἀντιδῶναι ; Μηδεὶς δὲ νομίζετω , τὸν ὁφθέντα αὐτὸν εἶναι τὸν Δεσπότην , ἐπειδὴ Κύριον αὐτὸν ὁ Δανιὴλ προσαγορεύει . Οὕτως γὰρ αὐτὸς ἐν τῷ τέλει τῆς ὄπτασιος : « Ἀνατείνας , φησίν , εἰς τὸν οὐρανὸν τὰς χεῖρας αὐτοῦ , ὤμοσεν ἐν τῷ ζῶντι Κυρίῳ , τῇ δουλείαν εὐγνωμόνως ὁμολογῶν . Κύριον τοίνυν αὐτὸν ἀποκαλεῖ , οὐχ ὡς Θεόν , ἀλλὰ τιμὴν ἀπονεῶν τῷ προσήκουσαν . Καὶ γὰρ ἡμεῖς τοῖς ἐπιμετέροις τῶν ἀνθρώπων διαλεγόμενοι , τοῦτο κεχρῆσθαι εἴδομεν τῷ προσρήματι , ὡσπερ καὶ ὁ μακάριος Ἀβραὰμ τοὺς ἀγγέλους ὡς ἄνδρα θεασάμενος , καὶ ὡς ἀνδράσι διαλεγόμενος : « Δέομαι , Κύριε , εἴπεν , εἰ ἄρα ἦτυρον χάριν ἐναντίον σου , μὴ παρέλθῃς τὸν παῖδά σου . » Καὶ ἡ μακαρία Ῥεβέκκα τῷ οἰκέτῃ τοῦ μακαρίου Ἀβραάμ : « Πιε , φησὶ , κύριε , καὶ ταῖς καμηλοῖς σου ὑδρεύσομαι . » Οὕτω οὖν καὶ ἐνταῦθα τὸ Κύριος οὐ τὸν τῶν ὅλων σημαίνει Θεόν · καὶ τοῦτο σαφέστερον ἐκ τοῦ τέλους γνωρισθήσεται , τέως δὲ τὰς ἀκολουθίας ἐξωμέθα .
Lemmas: ιϛʹ , ιζʹ . « καί ἰδού ὡς ὁμοίωσις υἱός ἄνθρωπος ἅπτω ὁ χεῖλος ἐγώ , καί λαλέω , καί εἶπον πρός ὁ ἵστημι ἐναντίος ἐγώ : κύριος , ἐν ὁ ὅρασις σύ στρέφω ὁ ἐντός ἐγώ ἐν ἐγώ , καί ἰδού οὐ ἔχω ἰσχύς . καί πῶς δύναμαι , κύριος , ὁ παῖς σύ λαλέω μετά ὁ κύριος ἐγώ οὗτος ; καί ἐγώ ἀσθενέω , καί ἀπό ὁ νῦν οὖον ἵστημι ἐν ἐγώ ἰσχύς , καί πνοή οὐ ὑπολείπω ἐν ἐγώ . » θεάομαι ἐγώ , φημί , πάλιν ἀγωνία ἀνάπλεος , οἷος τις ἀνθρώπειος χείρ ὁ χεῖλος ἐγώ ἅπτω , ἐντίθημι ἐγώ διάλεξις δυνάμις , καί εἶπον αὐτός , ὅτι καί μόνος σύ ὁ θεωρία δύναμις μέν ἀπασάω ἐρῆμος ἐγώ καθίστημι , θόρυβος τε καί ταραχή ὁ ψυχή ἀναπίμπλημι , καί ὁ πρότερος εὐταξία ὁ λογισμός γυμνόω . τοσοῦτος γάρ ἀσθένεια ἐκ ὁ δέος δέχομαι , ὡς μηδέ συνήθης ἀναπνέω δύναμαι ὁ ἀήρ : πῶς οὖν δύναμαι , ἢ σύνειμι ὁ ὑπό σύ λέγω , ἢ ἀπόκρισις ὁ αρμοτουω ἀντιδίδωμι ; μηδείς δέ νομίζω , ὁ ὁράω αὐτός εἰμί ὁ δεσπότης , ἐπεί κύριος αὐτός ὁ Δανιήλ προσαγορεύω . οὕτως γάρ αὐτός ἐν ὁ τέλος ὁ ὄπτασις : « ἀνατείνω , φημί , εἰς ὁ οὐρανός ὁ χείρ αὐτός , ὄμνυμι ἐν ὁ ζῶ κύριος , ὁ δουλεία εὐγνωμόνως ὁμολογέω . κύριος τοίνυν αὐτός ἀποκαλέω , οὐ ὡς Θεός , ἀλλά τιμή ἀπονέω ὁ προσήκω . καί γάρ ἐγώ ὁ ἐπίμετρον ὁ ἄνθρωπος διαλέγω , οὗτος χράομαι ὁράω ὁ πρόσρημα , ὡς καί ὁ μακάριος Ἀβραάμ ὁ ἄγγελος ὡς ἀνήρ θεάομαι , καί ὡς ἀνήρ διαλέγω : « δέομαι , κύριος , εἶπον , εἰμί ἄρα ἀθύρω χάρις ἐναντίος σύ , μή παρέρχομαι ὁ παῖς σύ . » καί ὁ μακάριος Ῥεβέκκα ὁ οἰκέτης ὁ μακάριος Ἀβραάμ : « πίνω , φημί , κύριος , καί ὁ κάμηλος σύ ὑδρεύω . » οὕτως οὖν καί ἐνταῦθα ὁ Κύριος οὖον ὁ ὁ ὅλος σημαίνω Θεός · καί οὗτος σαφής ἐκ ὁ τέλος γνωρίζω , τέως δέ ὁ ἀκολουθία ἐξίημι .