theodoretus.haereticarum-fabularum-compendium pg083_0174.1
ἰδοὺ τῆς εὐθείας καινοτομηθείσας παρὰ τινων ἀτραποῦς , ὧν τὸ τέλος τῆς ἀπωλείας τὸ βάρβαραν . Τὸν δὲ πόδον εἰσεδέξατο τούτον , οὐχ ἵνα κάκιστα διαπλασθέντων καὶ δυσώδων ἀφέντων ἐπακούσῃ μύθων , ἀλλ' ὅπως τοὺς ἀγνοοῦντας διδάξῃ , ποία μὲν ἡ βασιλεία λεωφόρος , ἡ τοῖς ἀποστολικοῖς καὶ προφητικοῖς ἔχει κοσμουμένη , καὶ τέλος ἔχουσα τῶν οὐρανῶν τὴν βασιλείαν , τίνες δὲ τῶν αἱρετικῶν αἱ τρίβοι , αἱ τὸν ἔσχατον ἐλεήρον τοῖς ἐν αὐταῖς ὁδοιποροῦσιν ἐπάγουσαι . Ὁ μὲν οὖν σκοπός , ὡς ἔφην , ἀριστός τε καὶ ἀδιάγαστος . Εἰδέναι δὲ χρή τὴν φιλόσοφον ἡμῶν ψυχὴν , ὡς τῶν παλαιῶν αἱρέσεων αἱ πλείους διὰ τὴν θελῶν χάριν ἀπέσδησαν , καὶ ἐγένοντο , προφητικῶς εἰπεῖν , « ὡσεὶ χόρος δευμάτων , δὲ πρὸ τοῦ ἐξανθίζει ( 1 ) ἐξηράνθη . » Καὶ ἴσως ἐν τῇς ἡμῖν ἐπισκήψαι , τὰς τῷ ζῶφῃ τῆς ἄτης παραδοθείσας πάλιν εἰς τῆς μνήμης ἐξάγουσι φῶς . Πρὸς δὲ τούτω , καὶ πολλὲς τῶν μύθων ὁ λόγος , καὶ τῆς κατὰ τοῦ Θεοῦ τολμηθείσης βλασφημίας τὸ μέγεθος ἀρρήτων γλώσσαις εὐσέβειν παιδευσθαισαι · τὴν δὲ καὶ νενομθετημένην παρ' αὐτῶν καὶ πραττομένην λαγνείαν , οὐδὲ τῶν ἐν σκηνῇ τις θεατράμενων ἀνάγαιτο' ἂν ἡ φράσαι , ἡ λεγόντων ἄλλων ἀκούσαι · τοσοῦτον ἀπολείπει καὶ τοὺς ἐπισήμους τῆς ἀσελγείας ἐργάτας . Ἐπεὶδὴ δὲ τῶν παμμύθρων τούτων δογμάτων τὸ μῦσος ( 2 ) γυμνούμενον βδελυκρώτερος ἀποφαίνει καὶ τοὺς δυσσεδεῖς γεγεννητας , καὶ τοὺς ἀνόητους πεπιστευκότας , ἀναδέξομαι προθύμως τὸν πόνον , ἀφορμὴν εἰς τὸ χέρος . Πειράσομαι δὲ ὡς ἐνὶ μάλιστα συντεμεῖν μεν τῶν τῶν μύθων ὄθλον , τῶν δὲ βλασφημιῶν τὰς μεγάστας παραλῖπειν , καὶ τῶν ἀσελγεστάτων καὶ μιαιωτάτων ὁργίων ὑπερηθῆσαι τὸ μῦσος . Εἰς πέντε δὲ βιβλία διελόμεν οὖν Θεῷ φάναι τὴν συγγραφὴν . Καὶ τὸ · μεν πρῶτον , τῶν μύθων ἐκεῖνων τὴν διήγησιν δέξεται , ὧν οἱ πατέρες δημιουργὸν μεν ἀπέπλασαν ἑτερον , τὴν δὲ μίαν τῶν ὅλων ἀρνηθέντες ἀρχήν , ἀρχὰς ἑτέρας οὐκ οἷδας ὑπέθεντο , δοκῆσαι δὲ φανῆναι τὸν Κύριον εἰς ἀνθρώπους ἐρασταν . Τοῦτον δὲ τῶν δογμάτων πρῶτος μεν εὗρετης Σίμων ὁ μάγος ὁ Σαμαρειτῆς , ἔσχατος δὲ Μάνης ὁ γόης ὁ Πέρσης . Τὸ δὲ δεύτερον , τοὺς τάναντία τούτοις ἐπιδηλεῖν τεθροσχευχότας · οἱ μίαν μεν ἀρχὴν εἶναι τῶν ὅλων συνυμολόγησαν , ψιλὸν δὲ ἄνθρωπον τὸν Κύριον προσηγόρευσαν . Ταύτης δὲ τῆς αἱρέσεως ἦρξε μεν Ἔβιων , μέχρι D δὲ Μαρκελλου καὶ Φωτεινου τὰς διαφόρους ἐπινοίας ἐδίδετο . Τὸ δὲ τρίτον τοὺς μεταξὺ τούτων κακείνων δηλώσει βεβλαστηκότας , οἱ διαφόρων δογμάτων πατέρες ἐγένοντο . Ἐν δὲ τῷ τετάρτῳ τὰς νεωτέρας ἐπιδηξόμεν αἱρέσεις , τὴν Ἀρειου φημί , καὶ Εὐνομίου , καὶ ὅσαι μετ' ἐκείνας ἐφύσαν , μέχρι ταύτης τῆς ἔσχάτης , ἣν ἀδρόν ὁ δεσπότης ἀνέσπασε πρῶμιζον . Ἐν μεν οὖν τοῖδε τοῖς τέτταροι βιβλίοις , τὴν πολυσεδηὶ τῶν αἱρέσεων γυμνώσομεν πλάνην . Ἵνα δὲ καὶ τῶν ἀναγνωσομένων τὰς γλώσσας , καὶ
Lemmas: ἰδού ὁ εὐθύς καινοτομέω παρά τίνω ἀτραπός , ὅς ὁ τέλος ὁ ἀπώλεια ὁ βαρβάρα . ὁ δέ πόδος εἰσδέχομαι οὗτος , οὐ ἵνα κακός διαπλάσσω καί δυσωδέω ἀφίημι ἐπακούω μῦθος , ἀλλά ὅπως ὁ ἀγνοέω διδάσκω , ποῖος μέν ὁ βασίλειος λεωφόρος , ὁ ὁ ἀποστολικός καί προφητικός ἔχω κοσμέω , καί τέλος ἔχω ὁ οὐρανός ὁ βασίλειος , τίς δέ ὁ αἱρετικός ὁ τρίβω , ὁ ὁ ἔσχατος ἐλεαίρω ὁ ἐν αὐτός ὁδοιπορέω ἐπάγω . ὁ μέν οὖν σκοπός , ὡς φημί , ἀγαθός τε καί ἀδίαγος . οἶδα δέ χρή ὁ φιλόσοφος ἐγώ ψυχή , ὡς ὁ παλαιός αἵρεσις ὁ πλείων διά ὁ ἐθέλω χάρις ἀφοράω , καί γίγνομαι , προφητικός εἶπον , « ὡσεί Χόρος δεῦμα , δέ πρό ὁ ἐξανθίζω ( 1 ) ξηραίνω . » καί ἴσως ἐν ὅς ἐγώ ἐπισκήπτω , ὁ ὁ ζῶφῃ ὁ ἄτη παραδίδωμι πάλιν εἰς ὁ μνήμη ἐξάγω φάος . πρός δέ οὗτος , καί πολύς ὁ μῦθος ὁ λόγος , καί ὁ κατά ὁ Θεός τολμάω βλασφημία ὁ μέγεθος ἄρρητος γλῶσσα εὐσεβέω παιδεύω · ὁ δέ καί νενομθετημένην παρά αὐτός καί πράσσω λαγνεία , οὐδέ ὁ ἐν σκηνή τις θεατράμενων ἀνάγω εἄν ὁ φράζω , ὁ λέγω ἄλλος ἀκούω · τοσοῦτος ἀπολείπω καί ὁ ἐπίσημος ὁ ἀσέλγεια ἐργάτης . ἐπειδή δέ ὁ παμμυθρης οὗτος δόγμα ὁ μύσος ( 2 ) γυμνόω βδελυκρώτερος ἀποφαίνω καί ὁ δυσσεδεῖς γεννητής , καί ὁ ανόητος πιστεύω , ἀναδέχομαι προθύμως ὁ πόνος , ἀφορμή εἰς ὁ χείρ . πειράζω δέ ὡς ἐν μάλιστα συντέμνω μέν ὁ ὁ μῦθος ὄθλον , ὁ δέ βλασφημία ὁ μέγας παραλιπέω , καί ὁ ἀσελγής καί μιαίος όργιο ὑπερηθῆσαι ὁ μύσος . εἰς πέντε δέ βιβλίον διαιρέω οὖν Θεός φαίνω ὁ συγγραφή . καί ὁ · μέν πρῶτος , ὁ μῦθος ἐκεῖνος ὁ διήγησις δέχομαι , ὅς ὁ πατήρ δημιουργός μέν ἀποπλάζω ἕτερος , ὁ δέ εἷς ὁ ὅλος ἀρνέομαι ἀρχή , ἀρχή ἕτερος οὐ οἶδα ὑποτίθημι , δοκέω δέ φαίνω ὁ κύριος εἰς ἄνθρωπος ἐράω . οὗτος δέ ὁ δόγμα πρῶτος μέν εὑρετής Σίμων ὁ μάγος ὁ Σαμαρείτης , ἔσχατος δέ Μάνης ὁ γόης ὁ Πέρσης . ὁ δέ δύο , ὁ τἀναντία οὗτος ἐπιδηλόω τεθροσχευχοος · ὁ εἷς μέν ἀρχή εἰμί ὁ ὅλος συνυομολογω , ψιλός δέ ἄνθρωπος ὁ κύριος προσαγορεύω . Ταύτη δέ ὁ αἵρεσις ἄρχω μέν βιόω , μέχρι D δέ Μάρκελλος καί Φωτεινός ὁ διάφορος ἐπίνοια δίδωμι . ὁ δέ τρίτος ὁ μεταξύ οὗτος ἐκεῖνος δήλωσις βλαστάνω , ὁ διάφορος δόγμα πατήρ γίγνομαι . ἐν δέ ὁ τέταρτος ὁ νέος ἐπιδάκνω αἵρεσις , ὁ Ἄρειος φημί , καί Εὐνόμιος , καί ὅσος μετά ἐκεῖνος φύω , μέχρι οὗτος ὁ ἔσχατος , ὅς ἁδρός ὁ δεσπότης ἀνασπάω πρῶμιζον . ἐν μέν οὖν ὅδε ὁ τέταρος βιβλίον , ὁ πολυσεδηὶ ὁ αἵρεσις γυμνόω πλάνη . ἵνα δέ καί ὁ ἀναγιγνώσκω ὁ γλῶσσα , καί