theodoretus.graecarum-affectionum-curatio pg083_0535.1
μόνοι μείζονες ⁷⁸ . Οὐ δὲ εἶνεκα καὶ μείζονες ἀπολαύουσι μοῖρας , καὶ νῦν τὸ παρὰ πάντων ἀνθρώπων κομιζόμενοι ⁷⁹ γέρας , καὶ τοὺς αἰωνίους στεφάνους προσμένοντες . Ἐκεῖνο δὲ τοῦ Ἡρακλείτου μᾶλα ⁸⁰ [ 118 ] θαυμάζω , ὅτι « Μένει τοὺς ἀνθρώπους ἀποθνήσκοντας ὅσα οὐκ ἐλπὼνται οὐδὲ δοκεῖσιν . » Ὅτι δὲ καὶ θείας λήξεως ἀπολαύσουσιν οἱ τῶν ἰσίων ψυχῶν , καὶ ὁ Πλάτων δεδήλωκεν ἐν τῷ Φαίδωνι , λέγων ὅδε : « Οἱ δὲ ὅν δόξωσι διαφερόντως πρὸς τὸ ὁσίως βιῶσαι ⁸¹ προχειρισθαι , ὅτοί εἰσιν οἱ τῶδε μὲν τῶν ἐν τῇ γῇ ⁸² ἀπαλλαττόμενοι ὡσπερ δεσμωτηρίου , ὧν δὲ εἰς καθαράν οἰκίαν ἀφικνουμένοι . Προστέθεικε δὲ μετ’ ὀλίγα καὶ ταῦτα : « Καὶ εἰς οἰκήσεις ἐκείνους καλλίους ἀφικνοῦνται , ἃς οὔτε ῥᾳδίον δηλῶσαι , οὔτε ὁ χρόνος ἰκανὸς ἐν τῷ παρόντι . » Ἴνα δὴ μή τις τούτων ἀκούσας καὶ τῆς θείας ἐκείνης διαγωγῆς ἐραστὴς εὐαγὲς ὑπολάβοι ⁸³ τὸ βίᾳ τινα καὶ ἀνάγκῃ ἑαυτὸν ἐκταξαίνειν , ἀναγκαίως ἐπηγάγετο : « Οὐ δεῖ δ’ ἑαυτὸν ⁸⁴ ταύτης λύειν , οὐδὲ ἀποδιδράσκειν , καὶ ξυνελόντι εἰπεῖν κακὴν λογίζεσθαι τὴν ὕλην . » Λέγει δὲ καὶ ὡς αὐτὴ καθ’ αὑτὴν ⁸⁵ ἡ ψυχὴ γενομένη δύναται τῆς ἀληθινῆς σοφίας καὶ χρεῖστων τῆς ἀνθρωπίνης δυνάμεως μεταλαβεῖν , ὅταν αὐτὴν ὁ ἐνθὺς ἔρως εἰς οὐρανὸν πτερῶσῃ ⁸⁶ διὰ τῆς φιλοσοφίας ἀγωγῆς εἰς τὸ τῆς ἐλπίδος τέλος ἀφικομένην , ἄλλου βίου ἀρχὴν λαμβάνουσαν . Καὶ αὐθὶς ἐν τῷ αὐτῷ διαλόγῳ φησί : « Μετ’ ἀγαλῆς μὲν ἐλπίδος τὰς καλὰς ψυχὰς ἐνθάδε ἀπιέναι : οἱ δὲ πονηροὶ ⁸⁷ ἐν τῇ , φησί , μετὰ κακῆς ἐλπίδος . » Οὗτος καὶ τὴν φιλοσοφίαν θανάτου μελέτην ἐκάλεσε . « Κινδυνεύουσι γάρ , φησίν , ὅσοι τυγχάνουσιν ὀρθῶς ἀπτόμενοι φιλοσοφίας , λεληθότως τοὺς ἄλλους ὅτι ἄλλο οὐδὲν ⁸⁸ ἐπιτηδεύουσι αὐτοί , ἢ ἀποθνήσκειν καὶ ⁸⁹ τεθνάναι . » Ταῦτα μὲν οὖν πάντα ἐν τῷ Φαίδωνι γέγραπται : ἐν δὲ τῷ δεκάτῳ τῆς Πολιτείας οὕτω φησί : « Τῶν δὲ ὅν ἀποθανόντων ἐπὶ στρατείας ⁹⁰ , ὃς ἂν εὐδοκιμήσας τελευτήσῃ , ἆρ’ οὐ πρῶτον μὲν τοῦ χρυσοῦ γένους εἶναι φήσομεν ; Πάνυ μάλιστα . » Καὶ μετ’ ὀλίγα : « Τί δέ ⁹¹ ; οὐ μέλλομεν τὸν λοιπὸν χρόνον , ὡς δαίμονας γεγενημένους , οὕτω θεραπεύειν τε καὶ προσκυνεῖν αὐτῶν τὰς θήκας , τὰ αὐτὰ δὲ νομοῦμεν [ καὶ ] ⁹² ὅταν τὸ γῆρας ἢ τινὶ ἄλλῳ τρόπῳ τελευτήσῃ ⁹³ τῶν ὅσοι ἂν διαφερόντως ἐν τῷ βίῳ ἀγαθοὶ κριθῶσι ; » Κἂν τῷ Κρατύλῳ δὲ [ τῶδε ] ⁹⁴ τὸν λόγον διεῖργυνεν ⁹⁵ : ἐπαίνει γὰρ τὸν Ἡσιόδον καὶ τοὺς ἄλλους γε ποιητὰς εἰρηκότας , ὡς ἐπειδὰν τις ἀγαθὸς [ ὢν ] τελευτήσῃ ⁹⁶ , μεγάλην μοῖραν καὶ τιμὴν ἔχει , καὶ γίνεται δαίμων κατὰ τὴν τῆς φρονήσεως ἐπωνυμίαν . Ταῦτ’ οὖν τίθεμαι
Lemmas: μόνος μείζων ⁷⁸ . οὖον δέ ἕνεκα καί μείζων ἀπολαύω μοῖρα , καί νῦν ὁ παρά πᾶς ἄνθρωπος κομίζω ⁷⁹ γέρας , καί ὁ αἰώνιος στέφανος προσμένω . ἐκεῖνος δέ ὁ Ἡράκλειτος μῆλον ⁸⁰ [ 118 ] θαυμάζω , ὅτι « Μένω ὁ ἄνθρωπος ἀποθνήσκω ὅσος οὐ ἔλπω οὐδέ δοκέω . » ὅτι2 δέ καί θεῖος λῆξις ἀπολαύω ὁ ὁ ἴσιον Ψυχή , καί ὁ Πλάτων δηλόω ἐν ὁ Φαίδων , λέγω ὅδε : « ὁ δέ ὅς δοκέω διαφερόντως πρός ὁ ὅσιος βιόω ⁸¹ προχειρίζω , ὅτῳ εἰμί ὁ ὅδε μέν ὁ ἐν ὁ γῆ ⁸² ἀπαλλάσσω ὡς δεσμωτήριον , ὅς δέ εἰς καθαρός οἰκίον ἀφικνέομαι . προστίθημι δέ μετά ὀλίγος καί οὗτος : « καί εἰς οἰκέω ἐκεῖνος καλός ἀφικνέομαι , ὅς οὔτε ῥᾴδιος δηλόω , οὔτε ὁ χρόνος ἰκανός ἐν ὁ πάρειμι . » ἵνα δή μή τις οὗτος ἀκούω καί ὁ θεῖος ἐκεῖνος διαγωγεύς ἐραστής εὐαγής ὑπολαμβάνω ⁸³ ὁ βία τις καί ἀνάγκη ἑαυτοῦ ἐκτάσσω , ἀναγκαῖος ἐπάγω : « οὖον δεῖ δέ ἑαυτοῦ ⁸⁴ οὗτος λύω , οὐδέ ἀποδιδράσκω , καί συναιρέω εἶπον κακός λογίζομαι ὁ ὕλη . » Λέγος δέ καί ὡς αὐτός κατά ἑαυτοῦ ⁸⁵ ὁ ψυχή γίγνομαι δύναμαι ὁ ἀληθινός σοφία καί χρέω ὁ ἀνθρώπινος δύναμις μεταλαμβάνω , ὅταν αὐτός ὁ ἐντίθημι Ἔρως εἰς οὐρανός πτερόω ⁸⁶ διά ὁ φιλοσοφία ἀγωγή εἰς ὁ ὁ ἐλπίς τέλος ἀφικνέομαι , ἄλλος βίος ἀρχή λαμβάνω . καί αὐθίς ἐν ὁ αὐτός διάλογος φημί : « μετά Αγαλής μέν ἐλπίς ὁ κάλως ψυχή ἐνθάδε ἀφίημι : ὁ δέ πονηρός ⁸⁷ ἐν ὁ , φημί , μετά κακός ἐλπίς . » οὗτος καί ὁ φιλοσοφία θάνατος μέλω καλέω . « κινδυνεύω γάρ , φημί , ὅσος τυγχάνω ὀρθῶς ἅπτω φιλοσοφία , λεληθότως ὁ ἄλλος ὅτι ἄλλος οὐδείς ⁸⁸ ἐπιτηδεύω αὐτός , ἢ ἀποθνήσκω καί ⁸⁹ θνήσκω . » οὗτος μέν οὖν πᾶς ἐν ὁ Φαίδων γράφω : ἐν δέ ὁ δέκατος ὁ Πολιτεία οὗτος φημί : « ὁ δέ ὅς ἀποθνῄσκω ἐπί στρατεία ⁹⁰ , ὅς εἄν εὐδοκιμέω τελευτάω , ἆρα οὖον πρῶτος μέν ὁ χρυσός γένος εἰμί φημί ; πάνυ μάλιστα . » καί μετά ὀλίγος : « τις δέ ⁹¹ ; οὖον μέλλω ὁ λοιπός χρόνος , ὡς δαίμων γίγνομαι , οὗτος θεραπεύω τε καί προσκυνέω αὐτός ὁ θήκη , ὁ αὐτός δέ νέμω [ καί ] ⁹² ὅταν ὁ γῆρας ἢ τις ἄλλος τρόπος τελευτάω ⁹³ ὁ ὅσος εἄν διαφερόντως ἐν ὁ βίος ἀγαθός κρίνω ; » κἀν ὁ Κρατύλος δέ [ ὅδε ] ⁹⁴ ὁ λόγος διεῖργυνεν ⁹⁵ : ἐπαινέω γάρ ὁ Ἡσίοδος καί ὁ ἄλλος γε ποιητής λέγω , ὡς ἐπειδάν τις ἀγαθός [ εἰμί ] τελευτάω ⁹⁶ , μέγας μοῖρα καί τιμή ἔχω , καί γίγνομαι δαίμων κατά ὁ ὁ φρόνησις ἐπωνυμία . ταῦτα οὖν τίθημι