theodoretus.graecarum-affectionum-curatio pg083_0595.1
εἶναι παρέλεπον . Ἐξ ὧν καταμανθάνειν ἔξεστιν ὡς λόγοις ἐκπίνων ἐκεῖνοι τὴν ἀρετὴν , ἠσπάζοντο δὲ τὴν ἡδονὴν , καὶ τοῖς πάθεσι δουλεύειν ἠνείχοντο . Εἰ γὰρ δὴ κατὰ τὸν Πορφύριον καὶ περὶ τὰ ἀφροδίσια ὀρμητικῶς εἶχε , καὶ δύο γυναιξὶ κατὰ ταυτὸν ὁμιλῶν οὐκ ἀλάμπανε χρόνον , ἀλλὰ καὶ ταῖς κοινὰς ἀνδρὶ ἐχρήσατο , καὶ τῶν ἐν ταῖς παλαιστροῖς γυμνομένων νέων , κατὰ τὸν Πλάτωνα , τὴν θέαν ἠσπάσατο , καὶ δυσήθης ἦν , καὶ μῆτις ἔτονον κατέχειν ἠδύνατο τῶν θυμῶν , καὶ λοξόρων εἶχε τὴν γλῶτταν καὶ ἀχαλίνωτον , ποῖον ἦρα εἶδος φιλοσοφίας μετῆρε ; Ὅτι δὲ καὶ Πλάτωνος κατηγοροῦσι τῶν παλαιῶν τινες , ὡς πολλὰ πεποιηκὸς φιλοσοφίας ἀνῆξια , ἀκούσατε Ξενοφῶντος λέγοντος ἐν τῇ πρὸς Αἰσχίνην ἐπιστολῇ : « Αἰγύπτου γὰρ ἠσάσθσαν καὶ τῆς Πυθαγόρου τερατώδους σοφίας . Ὅν τὸ περιτὸν καὶ μὴ μόνιμον εἶθ Σωκράτει ὠσπλήχεν ἔρως τυραννίδος καὶ ἀντὶ διαίτης λιτῆς Σικελιώτης γαστρὸς ἀμέτρου τραπέζα . » Αἰνίττεται δὲ διὰ τούτων τὴν μετὰ Διονυσίου τοῦ τυράννου ἐν Σικελίᾳ διατριβὴν . Τὰς γὰρ ἁθῆνας καταλιπὼν ἐκεῖνῳ ἐνῆν , Εὐρακουςας ἀπολαύων χλιδῆς · καὶ μετὰ τὴν ἐκείνου τελευτὴν , τῇ ἐκείνου παιδὶ . Τοσοῦτον δὲ παραίνων τὸν τύραννον ὤνησεν , ὡς καὶ δεθῆναι χάν τὰς λιθοτομίας εἰργάσθαι , ὑστερον δὲ καὶ ὡς ἀνθρώπουν ἀπέδοτο βάρβαρον . Καὶ ὁ Πλούταρχος δὲ φησιν Ελαῖον αὐτὸν εἰς τὴν Αἰγύπτου ἐμπορίας χάριν μετακομίσαι . Ἄλλ᾽ ὅμως καὶ τῶν τοιούτων φθόνον ἀκούσων θαυμάζομεν αὐτοῦ τὰ καλῶς εἰρημένα , καὶ τὴν ἐκ τούτων ὠφέλειαν καὶ ὑμεῖς ἀξιῶμεν φυλάξαι . Καὶ γὰρ δὴ καὶ γυναῖκας γεγενῆσθαι παρ᾽ Ἑλλήσιν ἀξιεπαίνους ἀκούομεν . Ἀυσίδηκὴ μὲν γὰρ , ὡς φασιν , ἐλούσατο μὴ τὸν χιτωνίσκον ἐκδυομένη , [ 176 ] διὰ τὴν ὑπεροβλὴν τῆς αἰδούς . Ἡ δὲ Φιλοτέρα · κατιοῦσα εἰς τὴν πιέλων κατὰ βραχὺ τὸ τῶ ὀδαν · χαλυπτόμενον ἐγὼ μνον τοῦ σώματος , ἀναστέλλουσα κατ᾽ ὀλίγον τὸν χιτῶνα · καὶ αὖ πάλιν ἀνιοῦσα παραπλησίως ἠμπέσετο Θεανῷ δὲ τῇ Πυθαγορικῇ , ἀπολεξάντος τινος εἰς αὐτὴν , καὶ εἰπόντος , Καλὸς ὁ πῆχυς , — Ἄλλ᾽ οὐ δημοσίως , ἀπεκρίνατο . Ἐρωτηθεῖσα δὲ πάλιν , ποοταία γυνὴ ἀπὸ ἀνδρὸς εἰς τὸ θεομοφόρον κάτεισιν , « Ἀπὸ μὲν τοῦ ἰδίου παραχρήμα , ἔφη · ἀπὸ δὲ τοῦ ἄλλοτρίου , οὐδέποτε . » Ταῦτα , καὶ ὅσα τοιαῦτα , καὶ ἐπαινουμεν , καὶ φιλοσοφίας εἶναι ἀξιὰ φαμεν . Καὶ ἀποδεχμέθα τὸν Πλάτωνα τοῖς ἀγαθοῖς τὸν γάμον συντάξαντα , καὶ ἀθανάσιας ἐπινοίαν καὶ διαμονὴν τοῦ γένους καλέσαντα . Δημοκρίτῳ δὲ καὶ Ἐπισούρῳ λαν μεμφμέθα , παρατιτείσθαι καὶ τὸν γάμον καὶ τὴν παιδογυνίαν · χελείους . Τὴν γὰρ τὴν ἡδονὴν ὁρισάμενοι τέλος , τὰ φρονι:δας ἔχοντα καὶ τινὰς ἀπλὰς παντελῶς ἀπεκήρυξαν . Οἱ δὲ τῆς Ποικιλῆς μέσην τινὰ ὁδὸν ὤρευσαν τοῖς γὰρ ἀδιαφόροις τὸν γάμον καὶ τὴν παιδογονίαν ἐυνέξευσαν . Οἱ δὲ θεοὶ λόγοι τὴν μὲν διὰ φιλοσοφίαν ἐπινοουμένην ἀγνείαν ὑμνοῦσιν , ὡς
Lemmas: εἰμί παραλείπω . ἐς ὅς καταμανθάνω ἔξεστι ὡς λόγος ἐκπίνω ἐκεῖνος ὁ ἀρετή , ἀσπάζομαι δέ ὁ ἡδονά , καί ὁ πάθος δουλεύω ἀνέχω . εἰμί γάρ δή κατά ὁ Πορφύριον καί περί ὁ Ἀφροδίσιος ὀρμητικός ἔχω , καί δύο γυνή κατά τατός ὁμιλέω οὐ Αλαμπάνος χρόνος , ἀλλά καί ὁ κοινός ἀνήρ χράω , καί ὁ ἐν ὁ παλαιστρέω γυμνόω νέος , κατά ὁ Πλάτων , ὁ θέα ἀσπάζομαι , καί δυσηθης εἰμί , καί μῆτις τόνος καταχέω δύναμαι ὁ θυμός , καί λοξοροος ἔχω ὁ γλῶσσα καί ἀχαλίνωτος , ποῖος ἆρα εἶδος φιλοσοφία μεταίρω ; ὅτι2 δέ καί Πλάτων κατηγορέω ὁ παλαιός τις , ὡς πολύς ποιέω φιλοσοφία ἀνάγω , ἀκούω Ξενοφῶν λέγω ἐν ὁ πρός Αἰσχίνης ἐπιστολή : « Αἴγυπτος γάρ ἀσάω καί ὁ Πυθαγόρας τερατώδης σοφία . ὅς ὁ περίειμι καί μή μόνιμος εἴτα Σωκράτης ὠσπλήχεν Ἔρως τυραννίς καί ἀντί δίαιτα λιτός Σικελιώτης γαστήρ ἄμετρος τράπεζα . » αἰνίσσομαι δέ διά οὗτος ὁ μετά Διονύσιος ὁ τύραννος ἐν Σικελία διατριβή . ὁ γάρ Ἀθῆναι καταλείπω ἐκεῖνος ἐν-εἰμί , Εὐρακουςας ἀπολαύω χλιδή · καί μετά ὁ ἐκεῖνος τελευτή , ὁ ἐκεῖνος παῖς . τοσοῦτος δέ παραινέω ὁ τύραννος ὀνίνημι , ὡς καί δήω χήν ὁ λιθοτομία ἐργάζομαι , ὕστερος δέ καί ὡς ἀνθρωπέω πωλέω βάρβαρος . καί ὁ Πλούταρχος δέ φημί ἔλαιον αὐτός εἰς ὁ Αἴγυπτος ἐμπορία χάρις μετακομίζω . ἄλλος ὅμως καί ὁ τοιοῦτος φθόνος ἀκούω θαυμάζω αὐτός ὁ καλῶς εἴρω , καί ὁ ἐκ οὗτος ὠφέλεια καί σύ ἀξιόω φυλάσσω . καί γάρ δή καί γυνή γίγνομαι παρά Ἕλλην αξιέπαινος ἀκούω . αυσιδηκω μέν γάρ , ὡς φημί , λούω μή ὁ χιτωνίσκος ἐκδύω , [ 176 ] διά ὁ ὑπερβολή ὁ αἰδώς . ὁ δέ Φιλοτέρα · κατέρχομαι εἰς ὁ πίελος κατά βραχύς ὁ ὁ ὁδάω · χαλυπετομαι ἐγώ μνός ὁ σῶμα , ἀναστέλλω κατά ὀλίγος ὁ χιτών · καί αὖος πάλιν ἀνέρχομαι παραπλήσιος ἐμπίπτω Θεανώ δέ ὁ Πυθαγορικός , ἀπολέγω τις εἰς αὐτός , καί εἶπον , Καλός ὁ πῆχυς , — ἄλλος οὖον δημόσιος , ἀποκρίνω . ἐρωτάω δέ πάλιν , ποοταία γυνή ἀπό ἀνήρ εἰς ὁ θεομοφορος κατέρχομαι , « ἀπό μέν ὁ ἴδιος παραχρήμα , φημί · ἀπό δέ ὁ ἀλλότριος , οὐδέποτε . » οὗτος , καί ὅσος τοιοῦτος , καί ἐπαινέω , καί φιλοσοφία εἰμί αξιά φημί . καί ἀποδέχομαι ὁ Πλάτων ὁ ἀγαθός ὁ γάμος συντάσσω , καί ἀθανασία ἐπίνοια καί διαμονή ὁ γένος καλέω . Δημόκριτος δέ καί επισερνω λάω μέμφομαι , παρατίθημι καί ὁ γάμος καί ὁ παιδογυνίαν · χέλειον . ὁ γάρ ὁ ἡδονά ὁρίζω τέλος , ὁ φρονι:δας ἔχω καί τις ἁπλόος παντελῶς ἀποκηρύσσω . ὁ δέ ὁ ποικιλεύς μέσος τις ὁδός ὄρνυμι ὁ γάρ ἀδιάφορος ὁ γάμος καί ὁ παιδογονία ευνεξευσαω . ὁ δέ θεός λόγος ὁ μέν διά φιλοσοφία ἐπινοέω ἁγνεία ὑμνέω , ὡς