theodoretus.graecarum-affectionum-curatio pg083_0512.1
[ γε ] κακία εἰργάσατό τι χρήσιμον εἰς τὸ ὅλον , παράδειγμα δίκης γενομένη , καὶ πολλὰ ἐξ αὐτῆς χρήσιμα παρασχομένη . Καὶ γὰρ ἐγρηγόρτασ ἐποίησεν , [ καὶ νοῦν ] καὶ σύνεσιν ἐτείρει , πονηρίας ὁδοὺς ἀντιταττόμενον · καὶ μαθάναι τίς ποιεῖ , σῶν ἀγαθὸν ἀρετή , παραθέσει · κακῶν δὲ οἱ πονηροὶ ἔχουσι . Καὶ οὐ γέγονε τὰ κακὰ διὰ ταῦτα · ἀλλ’ ὅτι χρήται καὶ αὐτοῖς εἰς δέον , ἐπέπερ ἐγένετο , εἰργάσθαι . Τοῦτο δὲ δυνάμεως μεγίστης , καλῶς · καὶ τοῖς κακοῖς χρήσασθαι δυνάσθαι , καὶ τοῖς ἀμόρφως γενομένοις εἰς ἑτέρας μορφὰς [ 98 ] χρήσασθαι ἰκανὴν εἶναι . Ὅλως δὲ τὸ κακὸν ἕλλειψιν τοῦ ἀγαθοῦ δετέον . Καὶ μετὰ πολλοὺς δὲ τοιούτους λόγους · παραίνει μὴ ἀχριδῶς ἐν τῷ μικτῷ ζῶν μηδὲ ἀχραιρυνὼς τὸ ἀγαθὸν ἀπαίτεῖν , καὶ φησι · « Πρῶτον τοίνυν λεκτέον , ὡς τὸ καλὸν ἐν τῷ μικτῷ ζητουμένῳ χρή μὴ πάντη ἀπατεῖν , ἀλλ’ ὅσον τὸ καλὸς ἐν τῷ μικτῷ ἔχει , μηδὲ ἐν δευτέροις ζητεῖν τὰ πρῶτα , ἀλλ’ ἐπεὶδὴ καὶ σῶμα ἔχει συγχωρεῖν καὶ παρὰ τούτου ἔναι εἰς τὸ πᾶν , ἀπατεῖν δὲ παρὰ τοῦ λόγου ὅσον ἡδύνατο δεῖξασθαι τὸ μῦγμα , εἰ μηδὲν τούτῳ ἐλλείπει . » Εἶτα νεμεσᾶ τοῖς ἀγωνίζεσθαι μὲν ὑπὲρ ἀρετῆς μὴ βουλομένοις νικᾶ , σῶζεσθαι δὲ ἀξιοῦσι παρὰ Θεοῦ , καὶ φησι · « Νῦν δὲ οἱ μὲν ἀπολοῖ , οἱ δὲ ὀπλισθέντες κρατοῦσιν , ἔνθα οὐ Θεὸν ἔδει ὑπὲρ τῶν ἀπολῶν αὐτὸν μάχεσθαι · σῶζεσθαι γὰρ ἐκ τῶν πολέμων φησι δεῖν ὁ νόμος ἀνδριζομένους , ἀλλ’ οὐκ εὐχομένοις · οὐδὲ γὰρ κομιζέσθαι καρποὺς εὐχομένοις , ἀλλὰ τῆς ἐπιμελουμένους , οὐδὲ ὑγιαίνειν μὴ ὑγείας ἐπιμελουμένους , μηδ’ ἀγανακτεῖν δὲ , εἰ τοῖς φαύλοις πλείους γίγνονται οἱ καρποί , ἢ ὅλως αὐτοῖς γεωργοῦσιν , ἢ ἡμεῖνον . Ἐπεὶτα γελοῖον τὰ μὲν ἄλλα πάντα τὰ κατὰ τὸν βίον γνώμῃ τῇ ἑαυτῶν πράττειν , κἂν μὴ ταύτῃ πράττωσιν ἡ θεοῖς φίλα , σῶζεσθαι δὲ μόνον παρὰ θεῶν , οὐδὲ ταῦτα ποιήσαντας δὲ · ὧν καλεῖσθαι τούτους οἱ θεοὶ σῶζεσθαι . Καὶ τοίνυν οἱ ἄντατοι αὐτοῖς βελτίους ἢ τὸ οὕτω ζῶντας εἶναι , ὅπως ζῆν αὐτοὺς οὐκ ἐδίδουσι οἱ ἐν τῷ παντὶ νόμοι . Ὥστε τῶν ἐναντίων γιγνομένων , εἰρήνης ἐν ἀνοίαις καὶ κακίας πᾶσας φυλαττομένης , ἀτόπως ἂν ἔοιχε τὰ [ τῆς ] προνοίας , ἐνὸς κρατεῖν οὕτω κα χειρῶ . Ἀρχοῦσι δὲ οἱ κακοὶ , ἀρχομένων ἀνανδρίᾳ · τοῦτο γὰρ δίκαιον , καὶ οὐκ ἐκεῖνο . Οὐ γὰρ δὴ οὕτω τὴν Πρόνοιαν εἶναι [ δει . ] ὥστε μηδὲν ἡμᾶς εἶναι . Πάντα δὲ οὐσης Προνοίας , καὶ μόνης αὐτῆς , οὐδ’ ἄνευ τίνος γὰρ ἂν ἐτι εἴη · ἀλλὰ μόνον ἂν εἴη τὸ θεῖον . » Καὶ μετ’ ὀλίγα δὲ δείκνυσι τῶν ἀγαθῶν τὰ ἄθλια · « Τοῖς μὲν γὰρ ἀγαθοῖς , φησι , γενομένοις ἀγαθὸν βίον ἔσεσθαι , καὶ κεῖσθαι καὶ εἰς ὑστερον · τοῖς δὲ κακοῖς , τάναντία . Κακούς δὲ γενομένους ἀξίους ἄλλους αὐτῶν σωτήρας εἶναι ἑαυτοὺς προειμένους οὐ θὲ -
Lemmas: [ γε ] κακία ἐργάζομαι τίς χρήσιμος εἰς ὁ ὅλος , παράδειγμα δίκη γίγνομαι , καί πολύς ἐκ αὐτός χρήσιμος παρέχω . καί γάρ ἐγείρω ποιέω , [ καί νόος ] καί σύνεσις τείρω , πονηρία ὁδός ἀντιτάσσω · καί μαθαίνω τίς ποιέω , σός ἀγαθός ἀρετή , παράθεσις · κακός δέ ὁ πονηρός ἔχω . καί οὖον γίγνομαι ὁ κακός διά οὗτος · ἀλλά ὅτι χράω καί αὐτός εἰς δήω , ἐπές γίγνομαι , ἐργάζομαι . οὗτος δέ δύναμις μέγας , καλῶς · καί ὁ κακός χράω δυέναμαι , καί ὁ ἄμορφος γίγνομαι εἰς ἕτερος μορφή [ 98 ] χράω ἱκανός εἰμί . ὅλος δέ ὁ κακός ἔλλειψις ὁ ἀγαθός δετέον . καί μετά πολύς δέ τοιοῦτος λόγος · παραινέω μή ἀχριδῶς ἐν ὁ μικτός ζῶ μηδέ αχραιρυναω ὁ ἀγαθός ἀπαιτέω , καί φημί · « Πρῶτος τοίνυν λεκτέος , ὡς ὁ καλός ἐν ὁ μικτός ζητέω χρή μή πάντῃ ἀπατάω , ἀλλά ὅσος ὁ καλός ἐν ὁ μικτός ἔχω , μηδέ ἐν δύο ζητέω ὁ πρῶτος , ἀλλά ἐπειδή καί σῶμα ἔχω συγχωρέω καί παρά οὗτος ἔναι εἰς ὁ πᾶς , ἀπατάω δέ παρά ὁ λόγος ὅσος ἡδύνω δείκνυμι ὁ μύγμα , εἰμί μηδείς οὗτος ἐλλείπω . » εἶτα νεμεσάω ὁ ἀγωνίζομαι μέν ὑπέρ ἀρετή μή βούλομαι νικάω , σῴζω δέ ἀξιόω παρά Θεός , καί φημί · « νῦν δέ ὁ μέν ἀπόλλυμι , ὁ δέ ὀπλίζω κρατέω , ἔνθα οὖον θεός ἐσθίω ὑπέρ ὁ ἀπόλλυμι αὐτός μάχομαι · σῴζω γάρ ἐκ ὁ Πολέμων φημί δήω ὁ νόμος ἀνδρίζω , ἀλλά οὐ εὔχομαι · οὐδέ γάρ κομίζω καρπός1 εὔχομαι , ἀλλά ὁ ἐπιμελέομαι , οὐδέ ὑγιαίνω μή ὑγεία ἐπιμελέομαι , μηδέ ἀγανακτέω δέ , εἰμί ὁ φαῦλος πλείων γίγνομαι ὁ καρπός , ἢ ὅλως αὐτός γεωργέω , ἢ ἀγαθός . ἔπειτα γελοῖος ὁ μέν ἄλλος πᾶς ὁ κατά ὁ βίος γνώμη ὁ ἑαυτοῦ πράσσω , κἀν μή οὗτος πράσσω ὁ θεός φίλος , σῴζω δέ μόνος παρά θεός , οὐδέ οὗτος ποιέω δέ · ὅς καλέω οὗτος ὁ θεός σῴζω . καί τοίνυν ὁ ἀντάτας αὐτός ἀγαθός ἢ ὁ οὗτος ζῶ εἰμί , ὅπως ζῶ αὐτός οὐ δίδωμι ὁ ἐν ὁ πᾶς νόμος . ὥστε ὁ ἐναντίος γίγνομαι , εἰρήνη ἐν ἄνοια καί κακία πᾶος φυλάσσω , ἄτοπος εἄν οἴχω ὁ [ ὁ ] πρόνοια , εἷς κρατέω οὗτος ἄν χειρόω . ἄρχω δέ ὁ κακός , ἄρχω ἀνανδρία · οὗτος γάρ Δίκαιος , καί οὐ ἐκεῖνος . οὖον γάρ δή οὗτος ὁ Πρόνοια εἰμί [ δεῖ . ] ὥστε μηδείς ἐγώ εἰμί . Πάν δέ εἰμί Πρόνοια , καί μόνος αὐτός , οὐδέ ἄνευ τίς γάρ εἄν ἔτι εἰμί · ἀλλά μόνος εἄν εἰμί ὁ θέω . » καί μετά ὀλίγος δέ δείκνυμι ὁ ἀγαθός ὁ ἄθλιος · « ὁ μέν γάρ ἀγαθός , φημί , γίγνομαι ἀγαθός βίος εἰμί , καί κεῖμαι καί εἰς ὕστερος · ὁ δέ κακός , τἀναντία . Κακοῦς δέ γίγνομαι ἄξιος ἄλλος αὐτός σωτήρ εἰμί ἑαυτοῦ προίημι οὖον ΘΕ -