theodoretus.graecarum-affectionum-curatio pg083_0509.1
βούλεσθε , τινὸς τὴν ἰσότητα ποθοῦντες , ἢ λιμῷ καὶ σπάνει τῶν ἀναγκαίων ἀρξὴν ἅπαν ἀφανισθῆναι τῶν ἀνθρώπων τὸ γένος . Τίς γὰρ ἠνέχετο ἄν , ἰσοτιμίας πάντων μετεληχότων , τὸν ὑπὲρ τῆς τοῦ πέλας θεραπείας ἀναδεῖξασθαι πόνον , ἢ ἄρσαι γῆν καὶ σπεῖραι , καὶ τοὺς ἀστάχας ἀρῆσαι , ἢ φυτεύσαι καὶ τρυγήσαι καὶ ἀποθλίψαι οἶνον καὶ ἐλαίας χαρπόν ; Ἄλλ᾽ ἐὰν διακονῶν ἄλλων τῆς ὁμοιότητος οὐ ἐνγνοῦνται , πῶς ἂν ἠρκεεν ἕκαστος , βουκολὸς ὁμοῦ καὶ αἰπόλος καὶ προβατεύς καὶ συβώτης γιγνόμενος , καὶ μέντοι καὶ ὑφάντης καὶ σκυτοτόμος καὶ οἰκοδόμος καὶ χαλκοῦπος καὶ ἀρτοποιός καὶ ὀψοποιός καὶ γεωργός καὶ φυτουργός · καὶ ναυπηγὸς καὶ ναύτης καὶ κυβερνήτης ; τούτων γὰρ ἀπλῶν καὶ ἐτέρων γε πολλαπλασιούντων ἕκαστος ἐνδέχεται . Τί δήποτε τοίνυν οὐχ ὑμνεῖτε τὴν ἀρίστην διανομήν , ἀλλ᾽ ὑμεῖς μάλιστα χαλεπαίνετε , οἱ θεραπαινῶν καὶ οἰκετῶν καὶ μέντοι καὶ γεωργῶν ἀπολαύοντες ἐτι μάλιστα πλεῖστων ; Ὁ μὲν γὰρ γεωργὸς στέρεται τὴν τάξιν ἣν ἔλαχε , καὶ ὁ οἰκέτης ὡσαύτως , καὶ μέντοι καὶ ὁ χειροτέχνης ἀγαπᾷ τὴν τέχνην καὶ τοὺς πόνους οἷς συγκεκληρώται · ὑμεῖς δὲ τρυφῶντες καὶ ὑπερμαζῶντες καὶ διὰ τῆς ἐτέρων διακονίας παντοδαπῆς χλιδῆς ἀπολαύοντες λόγους βλασφήμους τῶν τούτων κατατοξεύετε χορηγῶν . Τούτους δὲ τοὺς λόγους ὡσίνετε , ἀκρασίᾳ μὲν δουλεύειν αἰρούμενοι , πρόσφασιν δὲ ἀπολογίας εὑρίσκειν ἡγοῦμενοι , πρῶτον μὲν τῷ μὴ τῇ θείᾳ προνοίᾳ κινεῖσθαι τῶν ὅλων τοὺς ὄιακας , ἐπεῖτα δὲ τὸ νομίζειν ὑπὸ τὴν τῆς εἱμαρμένης ἀνάγκην οὐ μόνον τὸ σῶμα καὶ τὰ περὶ τούτο τελεῖν , ἀλλὰ καὶ αὐτὴν τὴν αἵρεσιν τῆς ψυχῆς . Ἄλλ᾽ ὁ Πλάτων ταναντία διδάσκει , ὡς Ἄρετὴ ἀδέσποτον , ἣν τιμῶν τις καὶ ἀτιμάζων πλέον ἢ ἐλάττον ἔξει . Καὶ πάλιν Ἄλτεια ἐλομένου , Θεὸς ἀνεῖτος . Κακῶν γὰρ ὁ Θεὸς οὐποτε αἴτιος . Καὶ ἐν αὐτοῖς δὲ τοῖς χαλεποῖς κινδύνοις τὸν Σωκράτην δείκνυσιν ὁ Πλάτων φιλοσοφοῦντα καὶ Προνοίας περὶ καὶ τοῦ μὴ δεδιέναι θάνατον . Καὶ ταῦτα γὰρ ἐν τῇ Ἀπολογίᾳ τέθηκεν Ἄλλὰ καὶ ὑμᾶς χρή , ὦ ἄνδρες δικασταί , εὐελπίδας εἶναι πρὸς θάνατον , καὶ ἐν τι τοῦτο διανοεῖσθαι ἀληθές , ὅτι οὐκ ἔστιν ἀνδρὶ ἀγαθῷ κακὸν οὐδέν , οὔτε ζῶντι οὔτε τελευτῶντι , οὔτε ἀμελεῖται ὑπὸ θεῶν τὰ τοῦτο πράγματα . Οὐχ οὖν τῷ ὄντι κακὰ πενία καὶ νόσος καὶ δουλεία καὶ θάνατος , ἀλλὰ καλεῖται μὲν ὑπὸ τῶν ἀνοήτων κακὰ , ἀγαθὰ δὲ γίγνεται τοῖς εὖ καὶ καλῶς χερημένοις . Ὅτι δὲ αὔξει τῶν ἀνθρώπων τὴν πονηρίαν τὸ μὴ πιστεύειν ἰθύνεσθαι προνοίᾳ τὰ ἔμψυχα Ἀττικὸς ὁ Πλατωνικὸς φησι Ἄστε ἕτοιμόν τι χρήμα πρὸς ἀδικίαν ἡ τῆς Προνοίας ἀπόγνωσις . Καὶ Πλωτῖνος δὲ ( περιφανὴς δὲ καὶ οὗτος ἐν φιλοσόφοις ἐγγράμμασι ) τὸδε τὸ προσοίων [ ἐν ] τοῖς περὶ Προνοίας ἐντεθεῖκε λόγους Τὸ μὲν τῷ αὐτομάτῳ καὶ τύχῃ διδόναι τοῦδε τοῦ παντὸς τὴν οὐσίαν καὶ ὑστάσιν , ὡς ἄλογον καὶ ἀνδρὸς οὔτε νοῦν οὔτε αἰσθησιν
Lemmas: βούλομαι , τις ὁ ἰσότης ποθέω , ἢ λιμός καί σπάνις ὁ ἀναγκαῖος ἀρξὴν ἅπας ἀφανίζω ὁ ἄνθρωπος ὁ γένος . Τῖς γάρ ἀνέχω ἄν , ἰσοτιμία πᾶς μεταλαγχάνω , ὁ ὑπέρ ὁ ὁ πέλας θεραπεία ἀναδείκνυμι πόνος , ἢ ἀραρίσκω γῆ καί σπείρω , καί ὁ ἀστάχας αἱρέω , ἢ φυτεύω καί τρυγάω καί ἀποθλίβω οἶνος καί ἐλαία χάρπος ; ἄλλος ἐάν διακονέω ἄλλος ὁ ὁμοιότης οὖον ἐγγιγνώσκω , πῶς εἄν ἀρκέω ἕκαστος , βουκόλος ὁμοῦ καί αἰπόλος καί προβατεύς καί συβώτης γίγνομαι , καί μέντοι καί ὑφάντης καί σκυτοτόμος καί οἰκοδόμος καί χαλκός καί ἀρτοποιός καί ὀψοποιός καί γεωργός καί φυτουργός · καί ναυπηγός καί ναύτης καί κυβερνήτης ; οὗτος γάρ ἀπολάω καί ἕτερος γε πολλαπλασιόω ἕκαστος ἐνδέχομαι . τις δήποτε τοίνυν οὐ ὑμνέω ὁ ἀγαθός διανομή , ἀλλά σύ μάλιστα χαλεπαίνω , ὁ θεράπαινα καί οἰκέτης καί μέντοι καί γεωργός ἀπολαύω ἔτι μάλιστα πλεῖστος ; ὁ μέν γάρ γεωργός στέρομαι ὁ τάξις ὅς λαγχάνω , καί ὁ οἰκέτης ὡσαύτως , καί μέντοι καί ὁ χειροτέχνης ἀγαπάω ὁ τέχνη καί ὁ πόνος ὅς συγκληρόω · σύ δέ τρυφάω καί ὑπερμαζάω καί διά ὁ ἕτερος διακονία παντοδαπής χλιδή ἀπολαύω λόγος βλάσφημος ὁ οὗτος κατατοξεύω χορηγός . οὗτος δέ ὁ λόγος ωσινετος , ἀκράτεια μέν δουλεύω αἰρέομαι , πρόσφασις δέ ἀπολογία εὑρίσκω ἡγέομαι , πρῶτος μέν ὁ μή ὁ θεῖος πρόνοια κινέω ὁ ὅλος ὁ Οἴαξ , ἔπειτα δέ ὁ νομίζω ὑπό ὁ ὁ μείρομαι ἀνάγκη οὖον μόνος ὁ σῶμα καί ὁ περί οὗτος τελέω , ἀλλά καί αὐτός ὁ αἵρεσις ὁ Ψυχή . ἄλλος ὁ Πλάτων τἀναντία διδάσκω , ὡς Ἀρετή ἀδέσποτος , ὅς τιμή τις καί ἀτιμάζω πλέω ἢ ἐλάσσων ἔξειμι . καί πάλιν Ἄλτης αἱρέω , θεός ἀνίημι . Κάκη γάρ ὁ θεός οὔποτε αἴτιος . καί ἐν αὐτός δέ ὁ χαλεπός κίνδυνος ὁ Σωκράτης δείκνυμι ὁ Πλάτων φιλοσοφέω καί Πρόνοια περί καί ὁ μή δείδω θάνατος . καί οὗτος γάρ ἐν ὁ ἀπολογία τίθημι ἀλλά καί σύ χρή , εἰμί ἀνήρ δικαστής , Εὐελπίδας εἰμί πρός θάνατος , καί ἐν τίς οὗτος διανοέομαι ἀληθής , ὅτι οὐ εἰμί ἀνήρ ἀγαθός κακός οὐδείς , οὔτε ζῶ οὔτε τελευτή , οὔτε ἀμελέω ὑπό θεός ὁ οὗτος πρᾶγμα . οὐχ οὖν ὁ εἰμί κακός πενία καί νόσος καί δουλεία καί θάνατος , ἀλλά καλέω μέν ὑπό ὁ ἀνόητος κακός , ἀγαθός δέ γίγνομαι ὁ εὕω καί καλῶς χράω . ὅτι2 δέ αὐξάνω ὁ ἄνθρωπος ὁ πονηρία ὁ μή πιστεύω εὐθύνω πρόνοια ὁ ἔμψυχος Ἀττικός ὁ πλατωνικός φημί Ἄστυ ἑτοῖμος τίς χρήμα πρός ἀδικία ὁ ὁ Πρόνοια ἀπόγνωσις . καί Πλωτῖνος δέ ( περιφανής δέ καί οὗτος ἐν φιλόσοφος ἔγγραμμα ) ὅδε ὁ πρόσω [ ἐν ] ὁ περί Πρόνοια ἐντίθημι λόγος ὁ μέν ὁ αὐτόματος καί τυγχάνω δίδωμι ὅδε ὁ πᾶς ὁ οὐσία καί ὑστάς , ὡς ἄλογος καί ἀνήρ οὔτε νόος οὔτε αἴσθησις