theodoretus.epistulae-collectio-sirmondiana-epistulae-1-95 pg083_0655.3
« Ἡλπίσα συχνὰς ἐν τῷ παρόντι καιρῷ δέξασθαι τῆς σῆς ἀγιωσύνης ἐπιστολὰς . Προδηλοτάτην γὰρ B ὑπομεινάχτες συκοφαντίαν , παραμυθίας ἀδελφικῆς ἐδεόμεθα . Οἱ γὰρ τὴν Μαρκιώνος , καὶ Βαλεντίνου , καὶ Μάνητος , καὶ τῶν ἄλλων Δοκτικῶν αἵρεσιν ἐπὶ τοῦ παρόντος ἀνανεώμενοι , δυσχεραίνοντες ὅτι τὴν αἵρεσιν αὐτῶν ἀντικρὺς στυλτεῦομεν , ἐξαπατήσας τὰς βασιλικὰς ἐπειράθησαν ἄκοας , αἱρετικούς ἡμᾶς ἀποκαλοῦντες , καὶ εἰς δύο μερίζειν υἱοὺς συκοφαντοῦντες τὸν ἕνα Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν , τὸν ἐνανθρωπήσαντα Θεὸν Λόγον . Ἄλλ’ οὐκ ἐπεισαν ὡπερ ἠλπίσαν λέγοντες . Οὗ δὴ χάριν ὑπομνηστικὸν ἐγράφη τῷ μεγαλοπρεπεστάτῳ καὶ ἐνδοξοτάτῳ στρατηγῷ καὶ ( 76 ) ὑπάτῳ , αἵρεσεως μὲν κατηγορίαν οὐδεμίαν ἔχον , ἄλλας δέ τινας αἰτίας , καὶ ταύτας ψευδεῖς . Συνόδους γὰρ ἐλεγεὼν σε συχνὰς εἰς τὴν Ἀντιόχειαν συναγείρειν , καὶ τοῦτο τινὰς λυπεῖν , καὶ διὰ τοῦτο χρήσαι με ἡσυχίαν ἄγειν , καὶ τὰς ἐπιχειρημένας οἰκονομεῖν Ἐκκλησίας . Τοῦτο μοι τοίνυν τοῦ ὑπομνηστικοῦ δειχθέντος , ἠρπάσα τὴν ψῆφον , ὡς πρὸξενον ἀγαθῶν . Πρῶτον μὲν γὰρ τὴν ἐπιπόθητον ἀπέλαβον ἡσυχίαν . Εἶτα δὲ πολλάς ἐλπίζω τῶν ὑπ’ ἐμοῦ πλημμεληθέντων ἐξαιρεθήσωνα κηλῶν διὰ τὴν τυφευθεῖσαν καθ’ ἡμῶν ἀδικίαν ὑπὸ τῶν τῆς ἀληθείας ἐχθρῶν . Ἔδειξε δὲ καὶ λίαν ἐναργῶς κἂν τῷ παρόντι βίῳ τῶν ὅλων ὁ Πρύτανις , ὅσην τῶν ἀδικουμένων ποιεῖται κηδεμονίαν . Ἡμῶν γὰρ ἡσυχίαν ἀγόντων , καὶ εἰσω τῶν τῆς πατρίδος ὅρων εἰργομένων , καὶ τῶν κατὰ τὴν Ἀνατολὴν πάντων ἀνιωμένων μὲν , καὶ πικρῶς ὀδυρομένων , σιγῶν δὲ διὰ τὸ προσπεσόν δέος ἠναγκασμένων ( τὰ γὰρ καθ’ ἡμῶν γεγενημένα , τὸ τῆς δειλίας πᾶσιν ἐνέθηκε δέος ) , αὐτὸς ὁ Κύριος ἐκ τοῦ οὐρανοῦ διέψαυ , καὶ τῶν τὴν συκοφαντίαν ὑφηγαντῶν τὴν συκοφαντίαν διέλεξε , καὶ τὸ δυσσεβὲς αὐτῶν ἐγύμνωσε φρόνημα . Οὗτοι καὶ τὴν Ἀλεξάνδρειαν ἐξώπλισαν καθ’ ἡμῶν , καὶ τὰς πάντων ἄκοας περιδροδοῦσι διὰ τῶν ἀξίων αὐτῶν ὑπουργῶν , ὡς ἡμεῖς ἀνθ’ ἑνὸς δύο κηρύττομεν υἱούς . Ἐγὼ δὲ τοσοῦτον ἀπέχω τοῦ μυσικοῦ τούτου φρονήματος , ὅτι καὶ τινὰς τῶν ἁγίων Πατέρων τῶν ἐν Νικαίᾳ συνελθόντων εὐηκῶς πρὸς τὴν Ἀρείου
Lemmas: « ἐλπίζω συχνός ἐν ὁ πάρειμι καιρός δέχομαι ὁ σός ἁγιωσύνη ἐπιστολή . προδηλοτηταω γάρ B ὑπομείγνυμι συκοφαντία , παραμυθία αδελφικός δήω . ὁ γάρ ὁ Μαρκίων , καί Βαλεντῖνος , καί Μάνης , καί ὁ ἄλλος δοκτικως αἵρεσις ἐπί ὁ πάρειμι ανανεωμένος , δυσχεραίνω ὅτι ὁ αἵρεσις αὐτός ἀντικρύς στυλτευαρτυω , ἐξαπατάω ὁ βασιλικός πειράω ἀκοή , αἱρετικός ἐγώ ἀποκαλέω , καί εἰς δύο μερίζω υἱός συκοφαντέω ὁ εἷς κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός , ὁ ἐνανθρωπέω θεός Λόγος . ἄλλος οὐ πείθω ὅσπερ ἐλπίζω λέγω . οὗ δή χάρις ὑπομνηστικός γράφω ὁ μεγαλοπρεπής καί ἔνδοξος στρατηγός καί ( 76 ) ὕπατος , αἵρεσις μέν κατηγορία οὐδείς ἔχω , ἄλλος δέ τις αἴτιος , καί οὗτος ψευδής . Σύνοδος γάρ ἐλεγεὼν σύ συχνός εἰς ὁ Ἀντιόχεια συναγείρω , καί οὗτος τις λυπέω , καί διά οὗτος χράω ἐγώ ἡσυχία ἄγω , καί ὁ ἐπιχειρέω οἰκονομέω ἐκκλησία . οὗτος ἐγώ τοίνυν ὁ υπομνηστικός δείκνυμι , ἁρπάζω ὁ ψῆφος , ὡς Πρόξενος ἀγαθός . Πρῶτος μέν γάρ ὁ ἐπιποθέω ἀπολαμβάνω ἡσυχία . εἶτα δέ πολύς ἐλπίζω ὁ ὑπό ἐγώ πλημμελέω ἐξαιρέω κήλη διά ὁ τύφω κατά ἐγώ ἀδικία ὑπό ὁ ὁ ἀλήθεια ἐχθρός . δείκνυμι δέ καί λίαν ἐναργής κἀν ὁ πάρειμι βίος ὁ ὅλος ὁ Πρύτανις , ὅσος ὁ ἀδικέω ποιέω κηδεμονία . ἡμός γάρ ἡσυχία ἄγω , καί εἰσω ὁ ὁ πατρίς ὁράω ἔργω1 , καί ὁ κατά ὁ Ἀνατολή πᾶς ἀνιάω μέν , καί πικρός ὀδύρομαι , σιγάω δέ διά ὁ προσπίπτω δέος ἀναγκάζω ( ὁ γάρ κατά ἐγώ γίγνομαι , ὁ ὁ δειλία πᾶς ἐντίθημι δέος ) , αὐτός ὁ Κύριος ἐκ ὁ οὐρανός διαψαύω , καί ὁ ὁ συκοφαντία ὑφηγαντῶν ὁ συκοφαντία διαλέγω , καί ὁ δυσσεβής αὐτός γυμνόω φρόνημα . οὗτος καί ὁ Ἀλεξάνδρεια ἐξοπλίζω κατά ἐγώ , καί ὁ πᾶς ἀκοή περιδροδηω διά ὁ ἄξιος αὐτός ὑπουργέω , ὡς ἐγώ ἀντί εἷς δύο κηρύσσω υἱός . ἐγώ δέ τοσοῦτος ἀπέχω ὁ μυσιπου οὗτος φρόνημα , ὅτι καί τις ὁ ἅγιος Πατέρων ὁ ἐν Νίκαια συνέρχομαι εὐηκής πρός ὁ Ἄρειος