themistoclis-epistulae.epistulae 14
Ἀπολελόγησαι ὑπὲρ τῆς τύχης , ὦ Παυσανία · δι’ ὧν γὰρ οὕτως ἠτύχηκας δικαίως ἀφῄρησαι καὶ ἡμᾶς τοῦ κατηγορεῖν ἔτι τῆς τύχης . σὺ γὰρ ἐπιχειρῶν Μῆδος γενέσθαι Λακεδαιμόνιος ὤν , καὶ Μήδοις προστιθεὶς τὴν Ἑλλάδα ἀρχῆς μὲν ἀπεστέρησαι ἧς ἐφ’ Ἑλλησπόντῳ εἶχες , καὶ ἐξουσίας δι’ ἧς ταῦτα ἔπρασσες , αὐτὸς δὲ περιειη καὶ κατὰ καιροῦ ποθεῖς , ἐν ᾧ τὰ διεγνωσμένα καὶ δρᾶσαι δυνήσῃ , ὥστε σὺ τὴν τύχην ἠδίκηκας , ἣν τότε εἶχες , οὐ σὲ ἐκείνη . καὶ νῦν ἔτι εὐτυχεῖς , ὅτι κινδυνεύσεις ἀκμὴν καὶ μέλλεις ἀποθανεῖσθαι ὑπὸ Λακεδαιμονίων · ἕξεις παραμυθίαν ὅτι καὶ οὐκ ἀδίκως ἀποθνήσκεις . Ἀρταβάζῳ ὑπερφυῶς ἔνσπονδος εἶ καὶ βασιλέως γαμβρὸς εἶναι ὀρέγῃ . καὶ πῶς ἴσα ἀντὶ ἴσων οἴει διδόναι τε καὶ λαμβάνειν , ὅς γε λαμβάνεις μὲν γυναῖκα βάρβαρον καὶ γῆν μετ’ αὐτῆς Καρῶν τάχα ἢ Φρυγῶν , δίδως δὲ γῆν τε τὴν Ἑλληνίδα καὶ πόλεις τὰς Ἑλλήνων , καὶ οὐδὲ Λακεδαίμονα ἐξαιρεῖς ; καὶ τελέσειν ἃ διέγνωκας , ὦ μάταιε , ἐλπίζεις ἀποτυχών τε λήσειν , ὅτι σου τὸ φρόνημα μόνον ἦν προδότου , τὰ δὲ ἐργα ὑστέρησεν ; οὐ τοσοῦτον ὦ Παυσανία διείργεται τῆς Πελοποννήσου ἥ τε Τρωὰς ἀκτὴ καὶ Κολωναί , ἔνθα σοι καταδύντι τὰ βασιλεῖ συμφέροντα μέλει , ὥστε τῶν σῶν ἔργων κωφὰ τἀνθάδε εἶναι , ἀλλά σοι τὰ πρὸς βασιλέα ὁ τολυπεύων ἐστὶ Γογγύλος ὁ κάκιστος Ἐρετριέων , εἴ γε τούτῳ ἀγαθῷ κέχρησαι ἀγγελιαφόρῳ , εἰς δὲ τὴν Ἑλλάδα φῆμαι ταῦτα ἀγγελιαφοροῦσι καὶ Μναστορίδας , ὃν σὺ Λακεδαιμόνιον ὄντα καὶ μένειν τοῦτο βουλόμενον καί σοι ῥῆσιν ἀεὶ ποιούμενον τὸν ἐν Σπάρτῃ νόμον ὑβρίσας ἔχεις καὶ μόνος τῆς προδοσίας ἀπολαύεις . ἀλλὰ σκόπει , ὦ σχέτλιε , εἴ τί σε Ἀρτάβαζος ὀνήσει Λακεδαιμονίων καλεσάντων ἢ ἡ βασιλέως θυγάτηρ ἤδη οὖσα ὡραία γάμου . καὶ σοὶ ταῦτα ὑφ’ ἡμῶν γραφόμενα πολὺ γενέσθω χαλεπώτερα καὶ δι’ ἡμᾶς , ὅτι σοὶ ταῦτα αὐτοὶ φυγάδες ὄντες ὀνειδίζομεν .
Lemmas: ἀπολογέομαι ὑπέρ ὁ τύχη , ὦ Παυσανίας · διά ὅς γάρ οὕτως ἀτυχέω δίκαιος ἀφαιρέω καί ἐγώ ὁ κατηγορέω ἔτι ὁ τύχη . σύ γάρ ἐπιχειρέω Μῆδος γίγνομαι Λακεδαιμόνιος εἰμί , καί Μῆδος προστίθημι ὁ Ἑλλάς ἀρχή μέν ἀποστερέω ὅς ἐπί Ἑλλήσποντος ἔχω , καί ἐξουσία διά ὅς οὗτος πράσσω , αὐτός δέ περίειμι καί κατά καιρός ποθέω , ἐν ὅς ὁ διαγιγνώσκω καί δράω δύναμαι , ὥστε σύ ὁ τύχη ἀδικέω , ὅς τότε ἔχω , οὐ σύ ἐκεῖνος . καί νῦν ἔτι εὐτυχέω , ὅτι κινδυνεύω ἀκμήν καί μέλλω ἀποθνῄσκω ὑπό Λακεδαιμόνιος · ἔχω παραμυθία ὅτι καί οὐ ἄδικος ἀποθνῄσκω . Ἀρτάβαζος ὑπερφυής ἔνσπονδος εἰμί καί βασιλεύς γαμβρός ἔρχομαι ὀρέγω . καί πῶς ἴσος ἀντί ἴσος οἴομαι δίδωμι τε καί λαμβάνω , ὅς γε λαμβάνω μέν γυνή βάρβαρος καί γῆ μετά αὐτηες͂ς καρώ τάχα ἢ Φρύξ , δίδωμι δέ γῆ τε ὁ Ἑλληνίς καί πόλις ὁ Έλληνας , καί οὐδέ Λακεδαίμων ἐξαιρέω ; καί τελέω ὅς διαγιγνώσκω , ὦ μάταιος , ἐλπίζω ἀποτυγχάνω τε λανθάνω , ὅτι σύ ὁ φρόνημα μόνος εἰμί προδότης , ὁ δέ έργο ὑστερέω ; οὐ τοσοῦτος ὦ Παυσανίας διείργω ὁ Πελοπόννησος ὁ τε Τρωάς ἀκτή καί Κολωναί , ἔνθα σύ καταδύω ὁ βασιλεύς συμφέρω μέλω , ὥστε ὁ σός ἔργον κωφός ἐνθάδε ἔρχομαι , ἀλλά σύ ὁ πρός βασιλεύς ὁ τολυπεύω εἰμί Γογγύλος ὁ κακός Ἐρετριεύς , εἰμί γε οὗτος ἀγαθός χράω ἀγγελιαφορέω , εἰς δέ ὁ Ἑλλάς φήμη οὗτος ἀγγελιαφορέω καί Μναστορίδας , ὅς σύ Λακεδαιμόνιος εἰμί καί μένω οὗτος βούλομαι καί σύ ῥῆσις ἀεί ποιέω ὁ ἐν Σπάρτη νόμος ὑβρίζω ἔχω καί μόνος ὁ προδοσία ἀπολαύω . ἀλλά σκοπέω , ὦ σχέτλιος , εἰμί τίς σύ Ἀρτάβαζος ὀνίνημι Λακεδαιμόνιος καλέω ἢ ὁ βασιλεύς θυγάτηρ ἤδη εἰμί ὡραῖος γάμος . καί σύ οὗτος ὑπό ἐγώ γράφω πολύς γίγνομαι χαλεπός καί διά ἐγώ , ὅτι σύ οὗτος αὐτός φυγάς ο ὀνειδίζω .