themistoclis-epistulae.epistulae 8
Ἦπου Λεωβώτης ὁ Ἀγρυλεύς , ὦ Λέαγρε , καὶ Λύσανδρος ὁ Σκαμβωνίδης καὶ Προνάπης ὁ Πρασιεὺς νῦν μὲν ἀσπάζονται τὸν Ἀθηναίων δῆμον , ὃς οὔποτε ἄλλοτε οὕτως μὲν αὐτοὺς πιστοὺς ὑπέλαβεν εἶναι , οὕτω δὲ δικαίους καὶ εὐόρκους , ὥστε περὶ τοσούτου ἀδικήματος ἐπεχώρησεν ἐξομόσασθαι σφίσι , τῆς ξυμπάντων τῶν Ἑλλήνων προδοσίας · νῦν δ’ ἐφ’ αὑτοῖς φρονοῦσι πάμμεγα δή τι ἄρα καὶ ἡλίκον οὐκ ἂν ἄλλοι φρονοῖεν , οὐκ ἀπαλλαγέντες μόνον τῆς ὑποψίας καὶ τῆς βλασφημίας τῆς εἰς αὐτοὺς γενομένης καὶ λεχθείσης , ἀλλὰ μετὰ τοῦ εὐσεβεῖς καὶ ὅσιοι πεπιστεῦσθαι ἀπαλλαγέντες . ἀλλ’ οὐ γὰρ ὁ Γλαύκωνος μὲν υἱὸς Λέαγρος ἐμὸς δὲ ἡλικιώτης καὶ συνέφηβος οὔτ’ οὖν Ἀθηναίους τούτου γε ἕνεκα ἀγασθήσεται ( τὰ δὲ ἄλλα ἀσπαζέσθω καὶ ἀγαπάτω αὐτούς ) , οὔτε ἐπ’ αὐτῷ σεμνυνεῖται ἀλλ’ αἰσχυνεῖται . ὑμεῖς μὲν γάρ , ὦ Λέαγρε , τῇ μὲν ὑμετέρᾳ σωτηρίᾳ μόνῃ , ἐμῇ δὲ δυστυχίᾳ χάριν ἐπιστάμενοι οὐχ ἁμαρτήσεσθε , ὅτι ὥσπερ μεγάλου καὶ πίονος θρέμματος καὶ ἀγρεύματος πεσόντος ἄδην ἔσχετε τοῖς Ἀθηναίοις τῆς ἐμῆς θοίνης . καί μοι τοῦτο γοῦν μόνον ( ἀποθαρρήσω γὰρ εἰπεῖν ) εὐτύχηται , τὰ ἄλλα πάντα οὕτως ἀρρήτως κακῶς πεπραγότι . ἀλλ’ ὑμᾶς γε τοὺς ἐμοὺς φίλους οὐ μετρίως ὤνησα ταῦτα παθὼν ἃ πέπονθα · ἐπιθαρρεῖν δὲ καὶ τὸ μεῖζον ἔτι ἀγάλλεσθαι ἐπὶ τῇ τοιαύτῃ σωτηρίᾳ τίς ἂν εὖ φρονῶν ὑπομείνειε ; πρότερον οὐχ ὅτι καὶ οὗτοι καταβεβοῆσθαι καταβόησιν εἰς τοὺς Ἕλληνας οὕτω μὲν ἀνήκεστον καὶ δεινήν , οὕτω δὲ ἄδικον καὶ ψευδῆ , ἀλλ’ ὅτι οἱ μὲν ἐπιορκοῦντες Ἀριστείδης ἦν καὶ Φαιδρίας καὶ Τισίνικος καὶ Ἀλκμεωνίδης , οἱ δὲ ὀμνύντες ὑμεῖς ; καὶ οὐ κατέπεσεν , ὦ θεοὶ καὶ δαίμονες οἱ τῆς ἀληθείας τῆς ἐν ἀνθρώποις ἵστορες , τὸ πρὸς ὑμῶν ὀμνυόμενον ἕδος τῆς θεοῦ , μᾶλλον δὲ αὐτὸς ὁ νεὼς ἐπὶ τὰ τῶν ἀλιτηρίων ἐκείνων βρέγματα τῶν τότε ὑμᾶς ὁρκούντων ; ἀλλὰ νῦν μὲν ὑμῖν πιστεύουσιν ὅτι ὀμωμόκατε , πρὶν δ’ ἄρα οὐκ ἐπίστευον ; διὰ τί οὖν οὐχὶ κἀμὲ ὥρκωσαν , ἵνα κἀμοὶ πεισθῶσιν ; εἰ δ’ ἐμὲ μὲν πονηρὸν ἡγοῦντο , ὑμᾶς δὲ χρηστούς , διὰ τί οὐ καὶ ὑμᾶς ᾐτιῶντο τηνικαῦτα τοὺς χρηστούς , ὅτεπερ κἀμὲ τὸν πονηρόν ; δεῖ γὰρ ἤτοι τὸν τρόπον τὸν ἐπὶ τῷ ἀνθρώπῳ ἢ τὸν ὅρκον τὸν ἐπὶ τῷ θεῷ πιστὸν εἶναι καὶ πιστοὺς μὲν ὑμῶν εἰδότες τοὺς τρόπους οὐκ ἂν ἐπὶ τὸν ὅρκον ἦγον , πιστὸν δὲ εἰδότες τὸν ὅρκον οὐκ ἂν ἐφλυάρουν οὐδ’ ᾐτιῶντο τὸν τρόπον . ἀλλ’ οὐδέν ἐστι τούτων ὑγιὲς οὐδ’ οὕτως ἔχον , ὦ Λέαγρε , ὥσπερ ἐκεῖνοί φασιν , ἀλλὰ τὰς μὲν παρούσας παροχάς , καθάπερ ἔλεγον , ὁ φθόνος αὐτῶν πεποίηται πρὸς ὑμᾶς , ὅτι οὔπω μετὰ Θεμιστοκλέα ἄλλου δέονται , ἀλλ’ ὅτι ἐμοῦ πλήρεις εἰσίν . εἰ δ’ , οἷον εἰκός , ἔρρει τὰ κατ’ ἐμὲ ἤδη , τηνικαῦτα δὴ ὀρρωδῶ μὲν ἐγὼ περὶ ὑμῶν , δεδιττέον δὲ ὑμῖν αὐτοῖς ὑπὲρ ὑμῶν αὐτῶν μὴ κενὸς ὑμῶν ὁ ὅρκος γένηται πεπιστεῦσθαι μὲν οἰόμενοι , πιστεύσασι δὲ ἐξαπατώμενοι , κἀγὼ μὲν ὁ μὴ πιστευόμενος ὀμνὺς ἔξω βεβηκὼς ἁρκύων καὶ ἁρκυωρῶν τύχω , ὑμεῖς δὲ οἱ μαρτυρόμενοι ὅτι εὐσεβεῖς ἐστὲ καὶ εὔορκοι ἐς τάδε , ἐνασεβηθῆτε καὶ ἐνεπιορκηθῆτε ὑπὸ τῶν μαρτύρων . δεδίττει ἡμᾶς , ὦ Θεμιστόκλεις , καὶ δειματοῖς ταῦτα λέγων , φήσει τις ἴσως . σιωπῶν γὰρ ὑμᾶς οὐ δεδίττομαι , ἀλλ’ εἰ μὲν λέγοιμι , ἀκούσεσθέ μου · εἰ δὲ μηδὲ τοῦτο , οὐ μέμνησθέ μου ὅτι ἐγὼ μὲν ὁ πᾶσιν Ἀθηναίοις προστάξας ἐκλιπεῖν μὲν τὸ ἄστυ εἰς δὲ τὰς ναῦς ἐμβαίνειν καὶ πείσας , μᾶλλον δὲ ὑπακουσθεὶς οὐκ ἔπεισα τοὺς αὐτοὺς τούτους ἵνα μοι ἐπιχωρήσειαν οἰκῆσαι μετ’ αὐτῶν Ἀθήνησιν καὶ τί μετ’ αὐτῶν λέγω ; οὐδὲ δίχα Ἀθηναίων ἐν τῆ Ἑλλάδι . ἀλλ’ ὁ Πύθιος αὐτοῖς ( καὶ γὰρ τοῦτό με ἐκάλουν , ὅτεπερ τὸν χρησμὸν αὐτοῖς ἐξηγησάμην ) οὔτε Δελφῶν οὔτε Δήλου , τὸ δ’ ἐπὶ τούτοις εἶναι οὐδὲ Ξάνθου μοῖραν ἔχω , εἰ μὴ τελευτῶν εἰς Ὑπερβορέους ἐκτοπίσαιμι · καὶ ᾧ ὑπανέστησαν οἱ Ἕλληνες Ὀλυμπίαζε παρελθόντι ἐπὶ τὴν θέαν τοῦ γυμνικοῦ ἀγῶνος , τούτῳ οὐχ ὅτι ἐν πανηγύρει καὶ θεάτρῳ τιμὴ καὶ προεδρία τὰ νῦν , ἀλλ’ οὐδ’ ἐν βεβήλῳ τῆς Ἑλλάδος οἴκησις , οὐδ’ ἐν ἱερῷ ἱκετεία καὶ κατάφευξις . ταῦτα οὐκ ὀρρωδεῖτε , ὦ Λέαγρε , οὐδ’ ὕπεισιν ὑμᾶς θάμβος , ἀλλὰ μετὰ τὸν ὅρκον πάντ’ ἔχειν ὑμῖν οἴεσθε καλῶς ; καὶ ἔχοι γάρ , ὦ δέσποινα Ἀθηνᾶ · ἀλλ’ οὐδὲν οὕτως ἀνόητον ὡς ὅταν μὴ διαφέρωσιν εὐχαὶ καὶ ἐλπίδες . τί οὖν ποιητέον , ἐρήσῃ με . φεύγωμεν ἄρα μηδενὸς ἡμᾶς ἐλαύνοντος ; οὐ λέγω τοῦτο , ἀλλὰ μὴ κοιμᾶσθε · ἀπιστεῖτε , φοβεῖσθε . ὑποθήσεται τὸ τηνικάδε ἢ ἀποχωρεῖν , ἂν τούτου δέῃ , καὶ ποιον τις αυτη ἢν τοῦ ἔργου μόνον φροντίζητε . ἢν δὲ ῥᾳθυμῆτε πάντ’ ἔχειν ἡγούμενοι κατὰ τρόπον , δέδοικα μήποτε ὁ δυστυχὴς ἐγὼ ὅλας τὰς Ἀθήνας ἄντικρυς ἀφῃρημένος ὦ . μέχρι γὰρ νῦν ἔχω τι αὐτῶν καὶ μὰ Δί’ οὐχὶ τὸ φαυλότατον , ἀλλὰ τὸ βέλτιστον περιόντων ἔτι καὶ ζώντων μοι τῶν φίλων . εἰ δ’ οὖν ἐγὼ μὲν φυγὰς ὅποι ποτὲ γῆς ἀλώμενος , οἱ δ’ ἐχθροὶ οὑμοὶ λαμπροὶ καὶ μέγα ἰσχύοντες , οἱ δὲ ἑταῖροι ὑμεῖς οὔτε αὐτόθι οὔθ’ ὁμοῦ , δουλεία δ’ ἐν τῷ μέσῳ παιδαρίων ὀρφανῶν πολλῶν , γυναικῶν ἐρήμων τῶν ὑμετέρων καὶ τῶν ἐμῶν , ἐνίων δὲ καὶ πρεσβυτῶν καὶ πρεσβυτίδων ( ἐνίοις γὰρ αὐτῶν καὶ οἱ γονεῖς ἔτι εἰσίν ) , εἰ ταῦτα πάντα ἀθρόα ὥσπερ ἔφην καταλαμβάνοι , ἆρά γε οὐχὶ κἀμοὶ τῷ παντὶ ἄμεινον αὐτομολεῖν δεῦρο καὶ πάσχειν τὰ τοῖς ἐχθροῖς δοκοῦντα ἢ τούτων τι ὁρᾶν γιγνόμενον καὶ ἀκούειν λεγόμενον ; τοιγάρτοι ταῦτά μοι οὕτως γε ὁσημέραι καὶ νυκτὸς ἐκφρόντιζε καὶ διακρίβου , ὦ Λέαγρε , καὶ τοῖς ἑταίροις ἡμῶν ἅπασιν ὑποτίθεσο καὶ παρηγόρει καὶ πρὸς ταῦτα προηγεῖσθαι διαπειρῶ μὴ μόνον τοῖς ὡρκωμένοις , ἀλλὰ καὶ τοῖς ἀνωμότοις , οἶσθα δὲ πάντας αὐτούς . καὶ ταύτης γε αὐτῆς τῆς ἐπιστολῆς ἄχρι τοῦδε τουτὶ πᾶν τὸ μέρος ἐπιδείκνυσο αὐτοῖς , εἰ βούλει , καὶ παραναγίγνωσκε , τὰ μέντοι μετὰ τοῦτο ἢ ἀπαλειψάμενος διάφθειρον ἢ ἀποτεμόμενος ἔχε , καὶ ἔξω μόνου σοῦ τοῖς ἄλλοις πᾶσιν ἀνθρώποις γενέσθω ἄγνωστον . ἐγὼ γὰρ οὐκ ἀγνοῶ μὲν ὅτι καὶ θερμὸν καὶ θρασὺν καὶ ἀποκεκινδυνευκότα μᾶλλον ἢ παρακεκινδυνευμένον ἀναρρίπτω κύβον , ἀλλ’ οὐδὲν ἧττον ἀναρρίπτω καὶ τολμῶ καὶ δέδοκταί μοι , κἀμὲ μήτε Λέαγρος οὑμὸς ἑταῖρος ἐπισχεῖν θελήσει τῆς ὁρμῆς ( οὐ γὰρ ἐφεξει ) μήτε Νεοκλῆς ὁ πατὴρ ἢ Θεμιστοκλῆς ὁ θεῖος ἀναβιώσαντες νῦν καὶ δεῦρο ἀφικόμενοι , ἀλλὰ μηδ’ ὄρνις μηδὲ φήμη μηδ’ αὐτὸς ὁ τὸ ξύλινον τεῖχος περιτειχίσασθαι τοῖς πολίταις σου θεσπίσας . ἀλλ’ εὐφήμει , ὦ κράτιστε , καὶ θεοῖς εὔχου σωτηρίαν καὶ νόστον ἡμῖν ἀπήμονα ὀπίσω πέμψαι καὶ τὸ τέλος τῶν ἐγχειρουμένων μὴ μόνον ὡς ἐλπίζομεν ἀλλὰ καὶ ὡς ἄξιοι ἐσμὲν οὕτως ἡμῖν ἐπιθέσθαι . διέγνωκα γὰρ ἀπαίρειν ἐκ τῆς Ἐφέσου αὐτίκα παρὰ βασιλέα τὸν ὡς σὺ μὲν οἶσθα πολέμιον , ὡς δὲ Ἀθηναῖοί φασι ( καὶ μαντεύοιντο , ὦ Ζεῦ δέσποτα , καὶ τἀληθῆ λέγοιεν ) φίλον . προπέμπεταί τέ μοι παρ’ αὐτὸν ἤδη , καὶ ἤπια τῷ ἀγγέλῳ ἀπεκρίνατο καὶ πρὸς ἐμὲ ἐπέστειλεν , ὥστε με παντάπασιν ἐκπεπλῆχθαι καὶ θαμβεῖν ἐσχάτως , εἰ μὴ τοσοῦτο μόνον , ὅτι οὐδὲ ἡμεῖς ἀληθὲς οὐδὲν πώποτε οὔτ’ εἴπομεν ἐκείνῳ οὔτ’ ἐπεστείλαμεν . ἀλλ’ οὐ γὰρ ἂν ἡμᾶς μιμούμενος τύχοι βασιλεὺς ὢν μέγας , καὶ οὐδὲν οὕτω ψευδομένῳ χρήσιμον κακῶς ἡμᾶς ποιεῖν , παρὸν εἰ ἐβούλετο καὶ τἀληθῆ λέγοντα . ἐγὼ μὲν οὖν εἶμι ὡς ἐκεῖνον , ὅ τι δὲ δράσων ἢν δύνωμαι , αἰσχύνομαι μὲν λέγειν , ἀλλʼ ὅτι βούλομαι πράττειν ἢν δύνωμαι · σὺ δὲ αὐτόθι ἐπιμέλου σῴην δύνωμαι , αἰσχύνομαι μὲν λέγειν , ἀλλ’ ὅτι βούλομαι πράττειν ἣν δύνωμαι · σὺ δὲ αὐτόθι ἐπιμέλου ’̔ τε τῶν ἡμετέρων ἥκιστα μὲν ἐπιφανῶς , ὅτι οὕτως ἀμφοῖν συμφέρει , μάλιστα μέντοι πεφροντισμένως , ὥσπερ καὶ ὅτι ποιήσεις εὖ οἶδα ἐγώ · καὶ μᾶλλον γένοιτο φανερῶς σε ἐπιμέλεσθαι τῶν ἐμῶν ἢ ἀμελῶς αὐτὰ διατίθεσθαι δεδοικότα . ἀλλὰ κἀκεῖνό γε , εἴ με στέργεις , εὐλαβοῦ , πρῶτον μὲν σαυτοῦ ἕνεκα , ὃς ἐμοὶ τῆς ἐμῆς ψυχῆς ἄξιος εἶ , εἶτα καὶ δι’ ἐμὲ καὶ τἀμά , ἵνα πολὺν ἡμῖν χρόνον ὠφέλιμος ᾖς καὶ χρήσιμος . ταυτὶ μὲν ὧδε ἐπέσταλται ἡμῖν ἣι ἐνόμιζον εἶναι παρὰ σέ , πειράσομαι δὲ καὶ τὰ λοιπὰ ὅπως ἂν ἡμῖν ἔχῃ , διαδηλοῦν σοι τάχιστα , ἵνα μηδὲν ἀγνοῇς τῶν ἐμῶν .
Lemmas: ἦπου Λεωβώτης ὁ Ἀγρυλεύς , ὦ Λέαγρος , καί Λύσανδρος ὁ Σκαμβωνίδης καί Προνάπης ὁ Πρασιεὺς νῦν μέν ἀσπάζομαι ὁ Ἀθηναῖος δῆμος , ὅς οὔποτε ἄλλοτε οὕτως μέν αὐτός πιστός ὑπολαμβάνω ἔρχομαι , οὕτως δέ δίκαιος καί εύορκος , ὥστε περί τοσοῦτος ἀδίκημα ἐπιχωρέω ἐξόμνυμι σφεῖς , ὁ σύμπας ὁ Έλληνας προδοσία · νῦν δέ ἐπί ἑαυτοῦ φρονέω πάμμεγας δή τίς ἄρα καί ἡλίκος οὐ ἄν ἄλλος φρονέω , οὐ ἀπαλλάσσω μόνος ὁ ὑποψία καί ὁ βλασφημία ὁ εἰς αὐτός γίνομαι καί λέγω , ἀλλά μετά ὁ εὐσεβής καί ὅσιος πιστεύω ἀπαλλάσσω . ἀλλά οὐ γάρ ὁ Γλαύκων μέν γιός Λέαγρος ἐμός δέ ἡλικιώτης καί συνέφηβος οὔτε οὖν Ἀθηναῖος οὗτος γε ἕνεκα ἄγαμαι ( ὁ δέ ἄλλος ἀσπάζομαι καί ἀγαπάω αὐτός ) , οὔτε ἐπί αὐτός σεμνύνω ἀλλά αἰσχύνω . σύ μέν γάρ , ὦ Λέαγρος , ὁ μέν ὑμέτερος σωτηρία μόνος , ἐμός δέ δυστυχία χάρις ἐπίσταμαι οὐ ἁμαρτάνω , ὅτι ὥσπερ μέγας καί πίων θρέμμα καί ἄγρευμα πίπτω ἅδην ἔχω ὁ Ἀθηναῖος ὁ ἐμός θοίνη . καί ἐγώ οὗτος γοῦν μόνος ( ἀποθαρρέω γάρ λέγω ) εὐτυχέω , ὁ ἄλλος πᾶς οὕτως ἄρρητος κακῶς πράσσω . ἀλλά σύ γε ὁ ἐμός φίλος οὐ μέτριος ὀνίνημι οὗτος πάσχω ὅς πάσχω · ἐπιθαρσέω δέ καί ὁ μέγας ἔτι ἀγάλλω ἐπί ὁ τοιοῦτος σωτηρία τίς ἄν εὖ φρονέω ὑπομένω ; πρότερος οὐ ὅτι καί οὗτος καταβοάω καταβόησις εἰς ὁ Ἑλληνᾶς οὕτως μέν ἀνήκεστος καί δεινός , οὕτως δέ ἄδικος καί ψευδής , ἀλλά ὅτι ὁ μέν ἐπιορκέω Ἀριστείδης εἰμί καί Φαιδρία καί τισινικη καί Ἀλκμεωνίδης , ὁ δέ ὄμνυμι σύ ; καί οὐ καταπίπτω , ὦ θεός καί δαίμων ὁ ὁ ἀλήθεια ὁ ἐν ἄνθρωπος ἵστωρ , ὁ πρός σύ ὄμνυμι ἕδος ὁ θεός , μᾶλλον δέ αὐτός ὁ ναός ἐπί ὁ ὁ ἀλιτήριος ἐκεῖνος βρέγμα ὁ τότε σύ ὁρκόω ; ἀλλά νῦν μέν σύ πιστεύω ὅτι ὄμνυμι , πρίν δέ ἄρα οὐ πιστεύω ; διά τίς οὖν οὐ κἀγώ ὁρκόω , ἵνα ἐγώ πείθω ; εἰμί δέ ἐγώ μέν πονηρός ἡγέομαι , σύ δέ χρηστός , διά τίς οὐ καί σύ αἰτιάομαι τηνικαῦτα ὁ χρηστός , ὅτεπερ κἀγώ ὁ πονηρός ; δέω γάρ ἤτοι ὁ τρόπος ὁ ἐπί ὁ ἄνθρωπος ἢ ὁ ὅρκος ὁ ἐπί ὁ θεός πιστός ἔρχομαι καί πιστός μέν σύ οἶδα ὁ τρόπος οὐ ἄν ἐπί ὁ ὅρκος ἄγω , πιστός δέ οἶδα ὁ ὅρκος οὐ ἄν φλυαρέω οὐδέ αἰτιάομαι ὁ τρόπος . ἀλλά οὐδείς εἰμί οὗτος ὑγιής οὐδέ οὕτως ἔχω , ὦ Λέαγρος , ὥσπερ ἐκεῖνος φημί , ἀλλά ὁ μέν πάρειμι παροχή , καθά λέγω , ὁ φθόνος αὐτός ποιέω πρός σύ , ὅτι οὔπω μετά Θεμιστοκλῆς ἄλλος δέω , ἀλλά ὅτι ἐγώ πλήρης εἰμί . εἰμί δέ , οἷος ἔοικα , ἔρρω ὁ κατά ἐγώ ἤδη , τηνικαῦτα δή ὀρρωδέω μέν ἐγώ περί σύ , δεδιττέον δέ σύ αὐτός ὑπέρ σύ αὐτός μή κενός σύ ὁ ὅρκος γίγνομαι πιστεύω μέν οἴομαι , πιστεύω δέ ἐξαπατάω , ἐγώ μέν ὁ μή πιστεύω ὄμνυμι ἔξω βαίνω ἄρκυς καί ἀρκυωρός τυγχάνω , σύ δέ ὁ μαρτύρομαι ὅτι εὐσεβής εἰμί καί εὔορκος εἰς ὅδε , ἐνασεβέω καί ἐμπίμπρημι ὑπό ὁ μάρτυς . δεδίττω ἐγώ , ὦ Θεμιστοκλῆς , καί δειματόω οὗτος λέγω , φημί τις ἴσως . σιωπή γάρ σύ οὐ δειδίσσομαι , ἀλλά εἰμί μέν λέγω , ἀκούω ἐγώ · εἰμί δέ μηδέ οὗτος , οὐ μιμνήσκω ἐγώ ὅτι ἐγώ μέν ὁ πᾶς Ἀθηναῖος προστάσσω ἐκλείπω μέν ὁ ἄστυ εἰς δέ ὁ ναῦς ἐμβαίνω καί πείθω , μᾶλλον δέ ὑπακούω οὐ πείθω ὁ αὐτός οὗτος ἵνα ἐγώ ἐπιχωρέω οἰκέω μετά αὐτός Ἀθήνησιν καί τίς μετά αὐτός λέγω ; οὐδέ δίχα Ἀθηναῖος ἐν ὁ Ἑλλάς . ἀλλά ὁ Πύθιος αὐτός ( καί γάρ τούτος ἐγώ καλέω , ὅτεπερ ὁ χρησμός αὐτός ἐξηγέομαι ) οὔτε Δελφοί οὔτε Δῆλος , ὁ δέ ἐπί οὗτος ἔρχομαι οὐδέ Ξάνθος μοῖρα ἔχω , εἰμί μή τελευτάω εἰς Ὑπερβόρεοι ἐκτοπίζω · καί ὅς ὑπανίστημι ὁ Ἕλλην Ὀλυμπία παρέρχομαι ἐπί ὁ θέα ὁ γυμνικός ἀγών , οὗτος οὐ ὅτι ἐν πανήγυρις καί θέατρον τιμή καί προεδρία ὁ νῦν , ἀλλά οὐδέ ἐν βέβηλος ὁ Ἑλλάς οἴκησις , οὐδέ ἐν ἱερός ἱκετεία καί κατάφευξις . οὗτος οὐ ὀρρωδέω , ὦ Λέαγρος , οὐδέ ὕπειμι σύ θάμβος , ἀλλά μετά ὁ ὅρκος πᾶς ἔχω σύ οἴομαι καλός ; καί ἔχω γάρ , ὦ δέσποινα Ἀθήνη · ἀλλά οὐδείς οὕτως ἀνόητος ὡς ὅταν μή διαφέρω εὐχή καί ἐλπίς . τίς οὖν ποιέω , ἔρομαι ἐγώ . φεύγω ἄρα μηδείς ἐγώ ἐλαύνω ; οὐ λέγω οὗτος , ἀλλά μή κοιμάω · ἀπιστέω , φοβέω . ὑποτίθημι ὁ τηνικάδε ἢ ἀποχωρέω , εἄν οὗτος δέω , καί ποιός τις αὐτός εἄν ὁ έργο μόνος φροντίζω . εἄν δέ ῥαθυμέω πᾶς ἔχω ἡγέομαι κατά τρόπος , δείδω μήποτε ὁ δυστυχής ἐγώ ὅλος ὁ Ἀθῆναι ἄντικρυς ἀφαιρέω εἰμί . μέχρι γάρ νῦν ἔχω τίς αὐτός καί μά διά οὐ ὁ φαῦλος , ἀλλά ὁ ἀγαθός περάω ἔτι καί ζάω ἐγώ ὁ φίλος . εἰμί δέ οὖν ἐγώ μέν φυγάς ὅποι ποτέ γῆ ἀλάομαι , ὁ δέ ἐχθρός ἐμός λαμπρός καί μέγας ἰσχύω , ὁ δέ ἑταῖρος σύ οὔτε αὐτόθι οὔτε ὁμοῦ , δουλεία δέ ἐν ὁ μέσος παιδάριον ὀρφανός πολύς , γυνή ἐρῆμος ὁ ὑμέτερος καί ὁ ἐμός , ἔνιοι δέ καί πρεσβύτης καί πρεσβῦτις ( ἔνιοι γάρ αὐτός καί ὁ γονεύς ἔτι εἰμί ) , εἰμί οὗτος πᾶς ἀθρόος ὥσπερ φημί καταλαμβάνω , ἆρα γε οὐ ἐγώ ὁ πᾶς ἀγαθός αὐτομολέω δεῦρο καί πάσχω ὁ ὁ ἐχθρός δοκέω ἢ οὗτος τίς ὁράω γίγνομαι καί ἀκούω λέγω ; τοιγάρ οὗτος ἐγώ οὕτως γε ὁσημέραι καί νύξ ἐκφροντίζω καί διακριβόω , ὦ Λέαγρος , καί ὁ ἑταῖρος ἐγώ ἅπας ὑποτίθημι καί παρηγορέω καί πρός οὗτος προηγέομαι διαπείρω μή μόνος ὁ ὁρκόω , ἀλλά καί ὁ ἀνώμοτος , οἶδα δέ πᾶς αὐτός . καί οὗτος γε αὐτηες͂ς ὁ ἐπιστολή ἄχρι ὅδε οὗτος πᾶς ὁ μέρος ἐπιδείκνυμι αὐτός , εἰμί βούλομαι , καί παραναγιγνώσκω , ὁ μέντοι μετά οὗτος ἢ ἀπαλείφω διαφθείρω ἢ ἀποτέμνω ἔχω , καί ἔξω μόνος σύ ὁ ἄλλος πᾶς ἄνθρωπος γίγνομαι ἄγνωστος . ἐγώ γάρ οὐ ἀγνοέω μέν ὅτι καί θερμός καί θρασύς καί ἀποκινδυνεύω μᾶλλον ἢ παρακινδυνεύω ἀναρρίπτω κύβος , ἀλλά οὐδείς κακός ἀναρρίπτω καί τολμάω καί δοκέω ἐγώ , κἀγώ μήτε Λέαγρος ἐμός ἑταῖρος ἐπέχω ἐθέλω ὁ ὁρμή ( οὐ γάρ ἐπέχω ) μήτε Νεοκλῆς ὁ πατήρ ἢ Θεμιστοκλῆς ὁ θεῖος ἀναβιόω νῦν καί δεῦρο ἀφικνέομαι , ἀλλά μηδέ ὄρνις μηδέ φήμη μηδέ αὐτός ὁ ὁ ξύλινος τεῖχος περιτειχίζω ὁ πολίτης σύ θεσπίζω . ἀλλά εὐφημέω , ὦ ἀγαθός , καί θεός εὔχομαι σωτηρία καί νόστος ἐγώ ἀπήμων ὀπίσω πέμπω καί ὁ τέλος ὁ ἐγχειρέω μή μόνος ὡς ἐλπίζω ἀλλά καί ὡς ἄξιος εἰμί οὕτως ἐγώ ἐπιτίθημι . διαγιγνώσκω γάρ ἀπαίρω ἐκ ὁ Ἔφεσος αὐτίκα παρά βασιλεύς ὁ ὡς σύ μέν οἶδα πολέμιος , ὡς δέ Ἀθηναῖος φημί ( καί μαντεύομαι , ὦ Ζεύς δεσπότης , καί ἀληθής λέγω ) φίλος . προπέμπω τε ἐγώ παρά αὐτός ἤδη , καί ἤπιος ὁ ἄγγελος ἀποκρίνομαι καί πρός ἐγώ ἐπιστέλλω , ὥστε ἐγώ παντάπασι ἐκπλήσσω καί θαμβέω ἔσχατος , εἰμί μή τοσοῦτος μόνος , ὅτι οὐδέ ἐγώ ἀληθής οὐδείς πώποτε οὔτε λέγω ἐκεῖνος οὔτε ἐπιστέλλω . ἀλλά οὐ γάρ ἄν ἐγώ μιμέομαι τυγχάνω βασιλεύς εἰμί μέγας , καί οὐδείς οὕτως ψεύδω χρήσιμος κακῶς ἐγώ ποιέω , πάρειμι εἰμί βούλομαι καί ἀληθής λέγω . ἐγώ μέν οὖν ἔρχομαι ὡς ἐκεῖνος , ὁ τίς δέ δράω εἄν δύναμαι , αἰσχύνω μέν λέγω , ἀλλά ὅτι βούλομαι πράσσω εἄν δύναμαι · σύ δέ αὐτόθι ἐπιμελέομαι σῶς δύναμαι , αἰσχύνω μέν λέγω , ἀλλά ὅτι βούλομαι πράσσω ὅς δύναμαι · σύ δέ αὐτόθι ἐπιμελέομαι ’̔ σός ὁ ἡμέτερος ἦκα μέν ἐπιφανής , ὅτι οὕτως ἄμφω συμφέρω , μάλιστα μέντοι πεφροντισμένως , ὥσπερ καί ὅτι ποιέω εὖ οἶδα ἐγώ · καί μᾶλλον γίγνομαι φανερός σύ ἐπιμελέομαι ὁ ἐμός ἢ ἀμελής αὐτός διατίθημι δείδω . ἀλλά ἐκεῖνος γε , εἰμί ἐγώ στέργω , εὐλαβέομαι , πρῶτος μέν σεαυτοῦ ἕνεκα , ὅς ἐγώ ὁ ἐμός ψυχή ἄξιος εἰμί , εἶτα καί διά ἐγώ καί ἐμός , ἵνα πολύς ἐγώ χρόνος ὠφέλιμος ἵημι καί χρήσιμος . οὗτος μέν ὧδε ἐπιστέλλω ἐγώ ὅς νομίζω ἔρχομαι παρά σύ , πειράω δέ καί ὁ λοιπός ὅπως ἄν ἐγώ ἔχω , διαδηλόω σύ ταχύς , ἵνα μηδείς ἀγνοέω ὁ ἐμός .