teles.peri-tou-dokei-n-kai-tou-ei-nai 1
Κρεῖττόν φασι τὸ δοκεῖν δίκαιον εἶναι τοῦ εἶναι · μὴ καὶ τὸ δοκεῖν ἀγαθὸν εἶναι τοῦ εἶναι κρεῖττόν ἐστιν ; — Ἀμέλει . — Πότερον οὖν διὰ τὸ δοκεῖν ἀγαθοὶ ὑποκριταὶ εἶναι 〈 εὖ 〉 ὑποκρίνονται ἢ διὰ τὸ εἶναι ; — 〈 Διὰ τὸ εἶναι . — 〉 Κιθαρίζουσι δὲ 〈 εὖ 〉 πότερον διὰ τὸ δοκεῖν ἀγαθοὶ κιθαρισταὶ 〈 εἶναι 〉 ἢ διὰ τὸ εἶναι ; — Διὰ τὸ εἶναι . — Τὰ δ’ ἄλλα πάντα ἁπλῶς διὰ τὸ δοκεῖν ἀγαθοὶ 〈 εἶναι 〉 εὖ πράττουσιν ἢ διὰ τὸ εἶναι ; — Διὰ τὸ εἶναι . — Δι’ ὃ δ’ εὖ βιοῦσι κρεῖττον ἢ δι’ ὃ μή · ὥστε κρεῖττον φαίνοιτ’ ἂν τὸ ἀγαθὸν εἶναι τοῦ δοκεῖν , ὁ γὰρ δίκαιος ἀγαθός , οὐχ ὁ δοκῶν δίκαιος εἶναι . καὶ τί ποτε ἐπὶ τῶν ἄλλων ἀγαθῶν , ὅσα δοκοῦσιν ἄνθρωποι ; μᾶλλον ἂν βούλοιο εἶναι ἐν αὐτοῖς 〈 ἢ δοκεῖν εἶναι 〉 καὶ ἔχειν αὐτὰ μᾶλλον ἢ δοκεῖν ἔχειν ; εὐθέως , ὁρᾶν 〈 μᾶλλον 〉 ἂν βούλοιο ἢ δοκεῖν ὁρᾶν : ὑγιαίνειν μᾶλλον ἢ δοκεῖν ; ἰσχύειν μᾶλλον ἢ δοκεῖν : εὔπορος εἶναι , φίλους ἔχειν μᾶλλον ἢ δοκεῖν ; ἐπὶ τῶν ψυχικῶν πάλιν , φρονεῖν μᾶλλον ἢ δοκεῖν ; ἄλυπος εἶναι μᾶλλον ἢ δοκεῖν ; θαρσαλέος εἶναι , ἄφοβος εἶναι , ἀνδρεῖος εἶναι μᾶλλον ἢ δοκεῖν : ἐπὶ τῆς δικαιοσύνης δὲ οὐκέτι δίκαιος εἶναι μᾶλλον ἢ δοκεῖν : — Ἀλλὰ καὶ ἀνδρεῖος ἂν μᾶλλον βουλοίμην δοκεῖν ἢ εἶναι . — Ἤ οὐχ ὁ ἀνδρεῖος καὶ ἄφοβος καὶ ἄλυπος , οὐχ ὁ δοκῶν ; διὰ τί δὲ βούλει ἀνδρεῖος δοκεῖν εἶναι ; — Τιμήσουσί με . — Καὶ γὰρ πρωτοστάτην σε καταστήσουσι καὶ μονομαχεῖν κελεύσουσι καὶ ἵνα λάχῃς μηχανήσονται καὶ λαχόντι σοι ἐπιχαρήσονται καθάπερ τῷ Αἴαντι · εἶτα τί οἴει πείσεσθαι δειλὸς μὲν ὤν , κινδυνεύων δέ ; καὶ ἐὰν αἰχμάλωτος γένῃ δοκῶν ἀνδρεῖος εἶναι πέδας ἕξεις μεγάλας καὶ χειροπέδας , καὶ οὐθείς σοι μὴ πιστεύσει , ἀλλὰ καὶ κατακεκλεισμένος ἔσῃ , κἂν βασανίζωσί σε πολλὰς λήψῃ , καὶ λέγων τὴν ἀλήθειαν οὐ μὴ πιστευθήσῃ , ἀλλὰ δόξεις μωκᾶσθαι διὰ τὸ δοκεῖν καρτερικὸς εἶναι , καὶ κελεύσουσί σε δέρειν καὶ ἐπιτείνειν καὶ παροπτᾶν . ὅρα πόσα λήψῃ δοκῶν ἀνδρεῖος εἶναι καὶ καρτερικός · σὺ δὲ ἐκεῖνο μὲν προφέρῃ , ταῦτα δὲ ἀποκρύπτεις , ὥσπερ οἱ ῥήτορες .
Lemmas: κρατύς φημί ὁ δοκέω δίκαιος ἔρχομαι ὁ ἔρχομαι · μή καί ὁ δοκέω ἀγαθός ἔρχομαι ὁ ἔρχομαι κρατύς εἰμί ; — ἀμέλει . — πότερον οὖν διά ὁ δοκέω ἀγαθός ὑποκριτής ἔρχομαι 〈 εὖ 〉 ὑποκρίνω ἢ διά ὁ ἔρχομαι ; — 〈 Ζεύς ὁ ἔρχομαι . — 〉 Κιθαρίζω δέ 〈 εὖ 〉 πότερος διά ὁ δοκέω ἀγαθός κιθαριστής 〈 ἔρχομαι 〉 ἢ διά ὁ ἔρχομαι ; — Ζεύς ὁ ἔρχομαι . — Τά δέ ἄλλος πᾶς ἁπλῶς διά ὁ δοκέω ἀγαθός 〈 ἔρχομαι 〉 εὖ πράσσω ἢ διά ὁ ἔρχομαι ; — Ζεύς ὁ ἔρχομαι . — διά ὁ δέ εὖ βιάζω ἀγαθός ἢ διά ὁ μή · ὥστε ἀγαθός φαίνω ἄν ὁ ἀγαθός ἔρχομαι ὁ δοκέω , ὁ γάρ δίκαιος ἀγαθός , οὐ ὁ δοκέω δίκαιος ἔρχομαι . καί τίς ποτέ ἐπί ὁ ἄλλος ἀγαθός , ὅσος δοκέω ἄνθρωπος ; μᾶλλον ἄν βούλομαι ἔρχομαι ἐν αὐτός 〈 ἢ δοκέω ἔρχομαι 〉 καί ἔχω αὐτός μᾶλλον ἢ δοκέω ἔχω ; εὐθύς , ὁράω 〈 μᾶλλον 〉 ἄν βούλομαι ἢ δοκέω ὁράω : ὑγιαίνω μᾶλλον ἢ δοκέω ; ἰσχύω μᾶλλον ἢ δοκέω : εὔπορος ἔρχομαι , φίλος ἔχω μᾶλλον ἢ δοκέω ; ἐπί ὁ ψυχικός πάλιν , φρονέω μᾶλλον ἢ δοκέω ; ἄλυπος ἔρχομαι μᾶλλον ἢ δοκέω ; θαρσαλέος ἔρχομαι , ἄφοβος ἔρχομαι , ἀνδρεῖος ἔρχομαι μᾶλλον ἢ δοκέω : ἐπί ὁ δικαιοσύνη δέ οὐκέτι δίκαιος ἔρχομαι μᾶλλον ἢ δοκέω : — ἀλλά καί ἀνδρεῖος ἄν μᾶλλον βούλομαι δοκέω ἢ ἔρχομαι . — εἰμί οὐ ὁ ἀνδρεῖος καί ἄφοβος καί ἄλυπος , οὐ ὁ δοκέω ; διά τίς δέ βούλομαι ἀνδρεῖος δοκέω ἔρχομαι ; — τιμάω ἐγώ . — καί γάρ πρωτοστάτης σύ καθίστημι καί μονομαχέω κελεύω καί ἵνα λαγχάνω μηχανάομαι καί λαγχάνω σύ ἐπιχαίρω καθά ὁ Αἴας · εἶτα τίς οἴομαι πάσχω δειλός μέν εἰμί , κινδυνεύω δέ ; καί ἐάν αἰχμάλωτος γίγνομαι δοκέω ἀνδρεῖος ἔρχομαι πέδη ἔχω μέγας καί χειροπέδη , καί οὐδείς σύ μή πιστεύω , ἀλλά καί κατακλείω εἰμί , κἀν βασανίζω σύ πολύς λαμβάνω , καί λέγω ὁ ἀλήθεια οὐ μή πιστεύω , ἀλλά δοκέω μωκάομαι διά ὁ δοκέω καρτερικός ἔρχομαι , καί κελεύω σύ δέρω καί ἐπιτείνω καί παροπτάω . ὁράω πόσος λαμβάνω δοκέω ἀνδρεῖος ἔρχομαι καί καρτερικός · σύ δέ ἐκεῖνος μέν προφέρω , οὗτος δέ ἀποκρύπτω , ὥσπερ ὁ ῥήτωρ .