teles.peri-paqei-as 1
Μήποθ’ ὃν τρόπον ἀπύρηνος ῥοὰ λέγεται καὶ ἀτράχηλοι καὶ ἄπλευροι ἄνθρωποι , οὕτω καὶ ἄλυποι καὶ ἄφοβοι ἄνθρωποι λέγονται ; — βούλει οὖν τοῖς αὐτοῖς παραδείγμασι χρησάμενοι λέγωμεν , ὃν τρόπον ἀπύρηνος ῥοὰ λέγεται καὶ ἄπλευροι καὶ ἀτράχηλοι ἄνθρωποι , οὕτω καὶ ἀναμάρτητοι καὶ ἄφθονοι λέγονται ; καὶ ὃν τρόπον ἐκεῖ ἄπλευρος οὐ κατὰ στέρησιν πλευρῶν , ἀλλὰ τοιούτων πλευρῶν λέγεται , οὕτω καὶ ὁ ἄφρων καὶ ὁ ἄνους οὐ κατὰ στέρησιν φρενῶν καὶ νοῦ , ἀλλὰ τοιούτων φρενῶν καὶ τοιούτου νοῦ ; καὶ ὥσπερ τὸν ἄπλευρον ἔχειν μὲν φαμὲν πλευράς , μοχθηρὰς δέ , οὕτω καὶ τὸν ἄνουν ἔχειν μὲν νοῦν , μοχθηρὸν δέ , καὶ τὸν ἄφρονα ἔχειν μὲν φρένας , μοχθηρὰς δέ ; ἢ παντάπασι τὸ πεπεῖσθαι ταῦτα γελοῖον ; ἀλλ’ ὥσπερ ἀναμάρτητος ὁ ἐκτὸς ἁμαρτίας , καὶ ἄφθονος καὶ ἀβάσκανος 〈 ὁ ἐκτὸς φθόνου καὶ βασκανίας 〉 , καὶ ἀπερίεργος καὶ ἀμεμψίμοιρος 〈 ὁ 〉 ἐκτὸς ἑκατέρου τούτων , οὕτω καὶ ἄλυπος καὶ ἄφοβος 〈 ὁ 〉 ἐκτὸς λύπης καὶ φόβου ; οὕτω γὰρ καὶ εὐδαίμων ἔσται [ ὁ ] ἐκτὸς τοῦ πάθους καὶ ταραχῆς ὤν . ὅστις δὲ ἐν ὀδύνῃ καὶ λύπῃ [ ὤν ] καὶ φόβῳ ἐστί , πῶς ἂν ἐκεῖνος εὐαρεστοίη τῷ βίῳ , ἢ μὴ , εὐαρεστῶν πῶς ἂν εἴη εὐδαίμων ; ἢ εἰ λύπη ἅψεται , πῶς οὐ καὶ φόβος καὶ ἀγωνία καὶ ὀργὴ καὶ ἔλεος ; ὧν γὰρ ὑπαρξάντων ἄνθρωποι λυποῦνται , τούτων ἐν προσδοκίᾳ γενόμενοι φοβοῦνται καὶ ἀγωνιῶσι καὶ τοὺς ἀναξίως δοκοῦντας περιπίπτειν τούτοις ἐλεοῦσι καὶ τοῖς κατὰ προαίρεσιν περιβάλλουσιν ὀργίζονται καὶ θυμοῦνται καὶ ὑφορῶνται · καὶ οὓς μισοῦσι , τούτους ὁρῶντες εὖ πράττοντας ζηλοτυποῦσι καὶ φθονοῦσι , καὶ ἀκούσαντες ἔχοντάς τι κακὸν ἐπιχαίρουσιν . εἰ οὖν ἐν λύπῃ ἔσται , πῶς ἐκτός τινος ἔσται πάθους ; ἢ μηθενὸς ἐκτὸς ὤν πῶς ἀπαθὴς ἔσται ; ὅπερ δεῖ τὸν μακάριον εἶναι , ὥστε οὖν μήτε ἐπὶ φίλου μήτε ἐπὶ τέκνου τελευτῇ λυπηθῆναι , εἴπερ μηδὲ ἐπὶ τῇ αὑτοῦ . ἢ οὐκ ἄνανδροί σοι δοκοῦσιν εἶναι οἱ τὸν ἑαυτῶν θάνατον ἀγεννῶς καὶ μὴ εὐθαρσῶς προσδεχόμενοι ; ἢ οὐ δεῖ τὸν εὔψυχον καὶ ἀνδρεῖον εὐψύχως τὴν ἑαυτοῦ τελευτὴν φέρειν , ὥσπερ Σωκράτης , μὴ δυσφοροῦντα μηδὲ δυσκολαίνοντα ; ἢ δυσχερέστερόν τι κρίνειν τὴν ἄλλου τελευτὴν τῆς ἑαυτοῦ ; ἢ οὐχ ὁμοίως αὑτὸν ἀγαπᾷ καὶ στέργει ; ἢ τὸν φίλον μᾶλλον καὶ τὰ τέκνα ἢ ἑαυτόν ; καὶ ταύτην μὲν ἐπαινοῦσιν ἐντελλομένην σὺ δ’ ὦ τεκοῦσα , μή τι σὴν λιβάσι κατάσπενδε . . . . . παρηίδα , τὴν δὲ κατακολουθοῦσαν ὠμὴν φησὶν ἡ δόξα . ἐπεὶ καὶ ταυτασὶ τὰς Λακωνικὰς γυναῖκας πᾶς τις ἐπαινεῖ ὡς εὐψύχους . ἀκούσασά 〈 τις 〉 τὸν ἑαυτῆς υἱὸν σεσωσμένον καὶ πεφευγότα ἐκ τῶν πολεμίων , γράφει αὐτῷ [ κακὰ φάμα τεῦ κακκέχυται · τὺ ὦν ἢ ταύταν ἀπότριψαι ἢ μηδ’ ἁμὶν φάνευ . ] οὐχ ὡς ἂν Ἀττικὴ γυνὴ ἀκούσασα σεσωσμένον ἔγραψεν ἂν εὖ τέκνον , ὅτι σαυτόν μοι ἔσωσας , ἀλλ ἐκ τῶν ἐναντίων κακὰ φάμα τεῦ κακκέχυται · τὺ ὦν ἢ ταύταν ἀπότριψαι ἢ μηδ’ ἁμὶν φαίνευ , τοῦτο δέ ἐστιν ἄπαγξαι . καὶ ἄλλη πάλιν ἀπαγγείλαντος αὐτῇ τοῦ κήρυκος ὅτι ὁ υἱὸς ἐν τῇ παρατάξει τετελεύτηκε ποῖός τις φησί γενόμενος ; ἀνὴρ ἀγαθός , ὦ μῆτερ . εὖγε , ὦ τέκνον φησί · τούτου γὰρ ἕνεκά σε φησίν ἐγέννησα , ἵνα χρήσιμος καὶ βοηθὸς ἦσθα τᾷ Σπάρτᾳ . οὐκ ἔκλαιε καὶ ἐδεινοπάθει , ἀλλὰ καὶ ἀκούσασα ὅτι εὐψύχως , ἐπῄνεσε . καὶ ἐκείνη δὲ πάλιν ἡ Λάκαινα ὡς γεννική · φυγόντων γὰρ αὐτῆς τῶν υἱῶν ἐκ τῆς μάχης καὶ παραγενομένων πρὸς αὐτὴν ποῦ φησίν ἥκατε φεύγοντες ; ἢ δεῦρο καταδυσόμενοι ὅθεν ἐξέδυτε ; ἀνασυραμένη καὶ δείξασα αὐτοῖς . ὅρα εἰ καὶ τῶν παρ’ ἡμῖν τις γυναικῶν τοῦτ’ ἂν ποιήσειεν . ἀλλ’ οὐκ ἀσμένη ὄψεται σεσωσμένους ; ἐκεῖναι δ’ οὔ . ἀλλ’ ἀποθανόντας εὐψύχως ἥδιον 〈 . . . . διὸ ⟩ καὶ ἐπιγράφουσι Λακεδαιμόνιοι . . . οὔ[τε ] τὸ ζῆν θέμενοι καλὸν οὔτε τὸ θνῄσκειν , ἀλλὰ τὸ ταῦτα καλῶς ἀμφότερ’ ἐκτελέσαι . πῶς δὲ οὐκ ἀλόγιστον καὶ ἄλλως μάταιον τὸ τελευτήσαντος τοῦ φίλου καθῆσθαι κλαίοντα καὶ λυπούμενον καὶ ἑαυτὸν προσκαταφθείροντα ; δέον , ἵνα καί τι μᾶλλον φιλόσοφος δόξῃ παρὰ τοῖς ἀποπλήκτοις , πρὸ τοῦ τελευτῆσαι τὸν φίλον ὀδυνᾶσθαι 〈 καὶ 〉 κλαίειν , ἐνθυμούμενον ὅτι αὐτῷ ὁ φίλος θνητὸς ἐγένετο καὶ ἄνθρωπος . οὐ γὰρ ὀρθῶς φησὶ βουλευομένου ὁ Στίλπων τὸ διὰ τοὺς ἀπογενομένους τῶν ζώντων ὀλιγωρεῖν · γεωργὸς οὐ ποιεῖ τοῦτο , οὐδ’ ἐὰν τῶν δένδρων ξηρόν τι γένηται , καὶ τὰ ἄλλα προσεκκόπτει , ἀλλὰ τῶν λοιπῶν ἐπιμελόμενος πειρᾶται τὴν τοῦ ἐκλελοιπότος χρείαν ἀναπληροῦν . οὐδ’ ἡμεῖς ἐπὶ τῶν ἡμετέρων μερῶν · γελοῖον γὰρ ἔσται εἰ ἐὰν τὸν ἕτερόν τις ὀφθαλμὸν ἀποβάλῃ , δεήσει καὶ τὸν ἕτερον προσεκκόψαι , κἂν ὁ εἷς ποὺς κυλλός , καὶ τὸν ἕτερον ἀνάπηρον ποιεῖν , κἂν ἕνα ὀδόντα , καὶ τοὺς ἄλλους προσεκλέξαι · ἀλλ’ ἐπὶ μὲν τούτων εἴ τις οὕτως οἴοιτο , μαργίτης · τοῦ δὲ υἱοῦ τελευτήσαντος ἢ τῆς γυναικός , 〈 εἰκὸς 〉 αὑτοῦ τε ὀλιγωρεῖν ζῶντος καὶ τὰ ὑπάρχοντα προσκαταφθείρειν ; καὶ εἰ μὲν τῶν γνωρίμων τινὸς υἱὸς ἢ γυνὴ ἀπέθανε , παρεκάλεις ἄν , οἰόμενος δεῖν ἀνδρωδῶς καὶ θαρσαλέως καὶ μὴ βαρέως φέρειν · αὐτὸς δὲ τοῖς αὐτοῖς περιπεσὼν συμπτώμασιν , οὕτως οἴει δεῖν δυσφορεῖν . ἀλλ’ οὐ πράως καὶ εἴπερ ἕτερον , παρακαλεῖν μέτριον ἐν στενοχωρίᾳ καὶ ἀπορίᾳ μὴ δυσκολαίνειν μηδὲ ἀβίωτον τὸν βίον νομίζειν , ἀλλὰ τῷ δοκοῦντι κακῷ τὸ δοκοῦν ἀγαθὸν ἀντιτιθέναι καὶ ἐξισοῦν ἀπογέγονεν ὁ φίλος , καὶ γὰρ γέγονε.’ σὺ δέ , ὅτι μὲν ἀπογέγονεν , ἀκληρεῖν οἴει , ὅτι δὲ ἐγένετο , οὐκ εὐκληρεῖν · καὶ εἰ μὲν μηκέτι παρέξεται χρείας ἀπογενόμενος , ἄθλιον , ὅτι δὲ παρείχετο γενόμενος , οὐ μακάριον . - Ναί · ἀλλ’ οὐκέτι ἔσται . - Οὐδὲ γὰρ ἦν μυριοστὸν ἔτος , οὐδ’ ἐπὶ τῶν Τρωικῶν · οὐδὲ γὰρ κατὰ τοὺς προπάππους σου . σὺ δὲ ἐπὶ μὲν τούτῳ οὐκ ἄχθῃ , ὅτι δὲ εἰς ὕστερον οὐκ ἔσται , δυσχεραίνεις . — Χρειῶν γὰρ ἐστέρημαι . — Καὶ γὰρ ὑπουργιῶν , ἃς αὐτὸς ἐλειτούργεις ζῶντι τῷ τέκνῳ καὶ τῷ φίλῳ καὶ κακοπαθῶν καὶ δαπανῶν . ἄδηλον γὰρ φησὶν ὁ Σωκράτης οὐ μόνον τῷ καλὴν εἰ ἐπὶ ταύτῃ πλείω , ἀλλὰ καὶ τῷ τέκνα καὶ φίλους εἰ περὶ τούτους πλείω . ἔπειτα δὴ καὶ ἀποδημοῦντος αὐτοῦ χρειῶν στερηθήσῃ καὶ στρατευομένου ὑπὲρ τῆς πατρίδος καὶ πρεσβεύοντος καὶ ἱερεύοντος καὶ ἀρρωστήσαντος καὶ πρεσβυτέρου γενομένου . ἀλλ’ εἰ ἐπὶ πᾶσι τούτοις δυσκολαίνοις , τί τοῖς γρᾳδίοις ἀπολείψεις ; ἄλογον δὲ καὶ ἅμα μὲν ἐπιβάλλουσαν ἡγεῖσθαι τὴν στρατείαν καὶ τὴν ἀποδημίαν τῷ φίλῳ καὶ αὐτὸν συνεκπίπτειν καὶ εἰ μὴ ἀποδημοίη ἐγκαλεῖν ὡς ἁμαρτάνοντι , ἅμα δὲ δυσφορεῖν εἰ ἀποδημήσει ἢ στρατεύσεται . καλῶς τὸ τοῦ κυβερνήτου ἐκείνου ἀλλ’ οὖν γε , ὦ Πόσειδον , ὀρθήν’ . οὕτω καὶ ἀνὴρ ἀγαθὸς εἴποι πρὸς τὴν τύχην ἀλλ’ οὖν γε ἄνδρα , καὶ οὐ βλᾶκα .
Lemmas: μήποτε ὅς τρόπος Ἀπύρηνος ῥοή λέγω καί ἀτράχηλος καί ἄπλευρος ἄνθρωπος , οὕτως καί ἄλυπος καί ἄφοβος ἄνθρωπος λέγω ; — βούλομαι οὖν ὁ αὐτός παράδειγμα χράω λέγω , ὅς τρόπος Ἀπύρηνος ῥοή λέγω καί ἄπλευρος καί ἀτράχηλος ἄνθρωπος , οὕτως καί ἀναμάρτητος καί ἄφθονος λέγω ; καί ὅς τρόπος ἐκεῖ ἄπλευρος οὐ κατά στέρησις πλευρά , ἀλλά τοιοῦτος πλευρά λέγω , οὕτως καί ὁ ἄφρων καί ὁ ἄνοος οὐ κατά στέρησις φρήν καί νόος , ἀλλά τοιοῦτος φρήν καί τοιοῦτος νόος ; καί ὥσπερ ὁ ἄπλευρος ἔχω μέν φημί πλευρά , μοχθηρός δέ , οὕτως καί ὁ ἄνοος ἔχω μέν νόος , μοχθηρός δέ , καί ὁ ἄφρων ἔχω μέν φρήν , μοχθηρός δέ ; ἢ παντάπασι ὁ πείθω οὗτος γελοῖος ; ἀλλά ὥσπερ ἀναμάρτητος ὁ ἐκτός ἁμαρτία , καί ἄφθονος καί ἀβάσκανος 〈 ὁ ἐκτός φθόνος καί βασκανία 〉 , καί ἀπερίεργος καί ἀμεμψίμοιρος 〈 ὁ 〉 ἐκτός ἑκάτερος οὗτος , οὕτως καί ἄλυπος καί ἄφοβος 〈 ὁ 〉 ἐκτός λύπη καί φόβος ; οὕτως γάρ καί εὐδαίμων εἰμί [ ὁ ] ἐκτός ὁ πάθος καί ταραχή εἰμί . ὅστις δέ ἐν ὀδύνη καί λύπη [ εἰμί ] καί φόβος εἰμί , πῶς ἄν ἐκεῖνος εὐαρεστέω ὁ βίος , ἢ μή , εὐαρεστέω πῶς ἄν εἰμί εὐδαίμων ; ἢ εἰμί λύπη ἅπτω , πῶς οὐ καί φόβος καί ἀγωνία καί ὀργή καί ἔλεος ; ὅς γάρ ὑπάρχω ἄνθρωπος λυπέω , οὗτος ἐν προσδοκία γίγνομαι φοβέω καί ἀγωνιάω καί ὁ ἀνάξιος δοκέω περιπίπτω οὗτος ἐλεέω καί ὁ κατά προαίρεσις περιβάλλω ὀργίζω καί θυμόω καί ὑφοράω · καί ὅς μισέω , οὗτος ὁράω εὖ πράσσω ζηλοτυπέω καί φθονέω , καί ἀκούω ἔχω τίς κακός ἐπιχαίρω . εἰμί οὖν ἐν λύπη εἰμί , πῶς ἐκτός τις εἰμί πάθος ; ἢ μηθενός ἐκτός εἰμί πῶς ἀπαθής εἰμί ; ὅς δέω ὁ μακάριος ἔρχομαι , ὥστε οὖν μήτε ἐπί φίλος μήτε ἐπί τέκνο τελευτή λυπέω , εἴπερ μηδέ ἐπί ὁ αὐτός . ἢ οὐ ἄνανδρος σύ δοκέω ἔρχομαι ὁ ὁ ἑαυτοῦ θάνατος ἀγεννής καί μή εὐθαρσής προσδέχομαι ; ἢ οὐ δέω ὁ εὔψυχος καί ἀνδρεῖος εὔψυχος ὁ ἑαυτοῦ τελευτή φέρω , ὥσπερ Σωκράτης , μή δυσφορέω μηδέ δυσκολαίνω ; ἢ δυσχερής τίς κρίνω ὁ ἄλλος τελευτή ὁ ἑαυτοῦ ; ἢ οὐ ὅμοιος ἑαυτοῦ ἀγαπάω καί στέργω ; ἢ ὁ φίλος μᾶλλον καί ὁ τέκνον ἢ ἑαυτοῦ ; καί οὗτος μέν ἐπαινέω ἐντέλλω σύ δέ ὦ τίκτω , μή τίς σός λιβάς κατασπένδω . . . . . παρηΐς , ὁ δέ κατακολουθέω ὠμός φημί ὁ δόξα . ἐπεί καί οὗτος ὁ Λακωνικός γυνή πᾶς τις ἐπαινέω ὡς εὔψυχος . ἀκούω 〈 τις 〉 ὁ ἑαυτοῦ υἱός σῴζω καί φεύγω ἐκ ὁ πολέμιος , γράφω αὐτός [ κακός φάμα σύ καταχέω · σύ ὅς ἢ ταῦτος ἀποτρίβω ἢ μηδέ ἐγώ φανεύς . ] οὐ ὡς ἄν Ἀττικός γυνή ἀκούω σῴζω γράφω ἄν εὖ τέκνον , ὅτι σεαυτοῦ ἐγώ σῴζω , ἀλλ' ἐκ ὁ ἐναντίος κακός φάμα σύ καταχέω · σύ οὖν ἢ ταῦτος ἀποτρίβω ἢ μηδέ ἐγώ φαίνω , οὗτος δέ εἰμί ἀπάγχω . καί ἄλλος πάλιν ἀπαγγέλλω αὐτός ὁ κῆρυξ ὅτι ὁ γιός ἐν ὁ παράταξις τελευτάω ποῖος τις φημί γίγνομαι ; ἀνήρ ἀγαθός , ὦ μήτηρ . εὖγε , ὦ τέκνον φημί · οὗτος γάρ ἕνεκα σύ φημί γεννάω , ἵνα χρήσιμος καί βοηθός εἰμί ὁ Σπάρτη . οὐ κλαίω καί δεινοπαθέω , ἀλλά καί ἀκούω ὅτι εὔψυχος , ἐπαινέω . καί ἐκεῖνος δέ πάλιν ὁ Λάκαινα ὡς Γεννίκης · φεύγω γάρ αὐτηες͂ς ὁ υἱός ἐκ ὁ μάχη καί παραγίγνομαι πρός αὐτός ποῦ φημί ἵημι φεύγω ; ἢ δεῦρο καταδύω ὅθεν ἐκδύω ; ἀνασύρομαι καί δείκνυμι αὐτός . ὁράω εἰμί καί ὁ παρά ἐγώ τις γυνή οὗτος ἄν ποιέω . ἀλλά οὐ ἄσμενος ὁράω σώζω ; ἐκεῖνος δέ οὐ . ἀλλά ἀποθνῄσκω εὔψυχος ἡδύς 〈 . . . . διό ⟩ καί ἐπιγράφω Λακεδαιμόνιος . . . οὖτε ] ὁ ζάω τίθημι καλός οὔτε ὁ θνῄσκω , ἀλλά ὁ οὗτος καλός ἀμφότερος ἐκτελέω . πῶς δέ οὐ ἀλόγιστος καί ἄλλως μάταιος ὁ τελευτάω ὁ φίλος κάθημαι κλαίω καί λυπέω καί ἑαυτοῦ προσκαταφθείρω ; δέω , ἵνα καί τίς μᾶλλον φιλόσοφος δοκέω παρά ὁ ἀπόπληκτος , πρό ὁ τελευτάω ὁ φίλος ὀδυνάω 〈 καί 〉 κλαίω , ἐνθυμέομαι ὅτι αὐτός ὁ φίλος θνητός γίνομαι καί ἄνθρωπος . οὐ γάρ ὀρθός φημί βουλεύω ὁ Στίλπων ὁ διά ὁ ἀπογίγνομαι ὁ ζάω ὀλιγωρέω · γεωργός οὐ ποιέω οὗτος , οὐδέ ἐάν ὁ Δένδρος ξηρός τίς γίγνομαι , καί ὁ ἄλλος προσεκκόπτω , ἀλλά ὁ λοιπός ἐπιμελέομαι πειράω ὁ ὁ ἐκλείπω χρεία ἀναπληρόω . οὐδέ ἐγώ ἐπί ὁ ἡμέτερος Μέρα · γελοῖος γάρ εἰμί εἰμί ἐάν ὁ ἕτερος τις ὀφθαλμός ἀποβάλλω , δέω καί ὁ ἕτερος προσκόπτω , κἀν ὁ εἷς πούς κυλλός , καί ὁ ἕτερος ἀνάπηρος ποιέω , κἀν εἷς ὀδούς , καί ὁ ἄλλος προσεκλέγω · ἀλλά ἐπί μέν οὗτος εἰμί τις οὕτως οἴομαι , Μαργίτης · ὁ δέ υἱός τελευτάω ἢ ὁ γυνή , 〈 ἔοικα 〉 αὐτός τε ὀλιγωρέω ζάω καί ὁ ὑπάρχω προσκαταφθείρω ; καί εἰμί μέν ὁ γνώριμος τις γιός ἢ γυνή ἀποθνῄσκω , παρακαλέω ἄν , οἴομαι δεῖ ἀνδρώδης καί θαρσαλέος καί μή βαρύς φέρω · αὐτός δέ ὁ αὐτός περιπίπτω σύμπτωμα , οὕτως οἴομαι δεῖ δυσφορέω . ἀλλά οὐ πρᾶος καί εἴπερ ἕτερος , παρακαλέω μέτριος ἐν στενοχωρία καί ἀπορία μή δυσκολαίνω μηδέ ἀβίωτος ὁ βίος νομίζω , ἀλλά ὁ δοκέω κακός ὁ δοκέω ἀγαθός ἀντιτίθημι καί ἐξισόω ἀπογίγνομαι ὁ φίλος , καί γάρ γίγνομαι σύ δέ , ὅτι μέν ἀπογίγνομαι , ἀκληρέω οἴομαι , ὅτι δέ γίνομαι , οὐ εὐκληρέω · καί εἰμί μέν μηκέτι πάρειμι χρεία ἀπογίγνομαι , ἄθλιος , ὅτι δέ παρέχω γίγνομαι , οὐ μακάριος . - Ναίς · ἀλλά οὐκέτι εἰμί . - οὐδέ γάρ εἰμί μυριοστός ἔτος , οὐδέ ἐπί ὁ Τρωικός · οὐδέ γάρ κατά ὁ πρόπαππος σύ . σύ δέ ἐπί μέν οὗτος οὐ ἄγω , ὅτι δέ εἰς ὕστερον οὐ εἰμί , δυσχεραίνω . — χρεώ γάρ στερέω . — καί γάρ ὑπουργία , ὅς αὐτός λειτουργέω ζάω ὁ τέκνον καί ὁ φίλος καί κακοπαθέω καί δαπανόω . ἄδηλος γάρ φημί ὁ Σωκράτης οὐ μόνος ὁ καλός εἰμί ἐπί οὗτος πλείων , ἀλλά καί ὁ τέκνον καί φίλος εἰμί περί οὗτος πλείων . ἔπειτα δή καί ἀποδημέω αὐτός χρεώ στερέω καί στρατεύω ὑπέρ ὁ πατρίς καί πρεσβεύω καί ἱερεύω καί ἀρρωστέω καί πρέσβυς γίγνομαι . ἀλλά εἰμί ἐπί πᾶς οὗτος δυσκολαίνω , τίς ὁ γραίδιον ἀπολείπω ; ἄλογος δέ καί ἅμα μέν ἐπιβάλλω ἡγέομαι ὁ στρατεία καί ὁ ἀποδημία ὁ φίλος καί αὐτός συνεκπίπτω καί εἰμί μή ἀποδημέω ἐγκαλέω ὡς ἁμαρτάνω , ἅμα δέ δυσφορέω εἰμί ἀποδημέω ἢ στρατεύω . καλός ὁ ὁ κυβερνήτης ἐκεῖνος ἀλλά οὖν γε , ὦ Ποσειδῶν , ὄρνυμι . οὕτως καί ἀνήρ ἀγαθός λέγω πρός ὁ τύχη ἀλλά οὖν γε ἀνήρ , καί οὐ βλάξ .