syrianus.in-aristotelis-metaphysica-commentaria 3
Οὔκ εἰμι τῶν φιλαπεχθημόνων , οὐ μὴν οὐδὲ τῶν ἐν ὀλίγοις ἢ τοῖς τυχοῦσι τὸν Ἀριστοτέλη διδάσκαλον ἐπιγραφομένων , ἀλλὰ τῶν τάς τε λογικὰς αὐτοῦ μεθόδους ὡς ἐπὶ πᾶν τεθαυμακότων καὶ τῶν τὰς ἠθικάς τε καὶ φυσικὰς πραγματείας ὑπερφυῶς ἀποδεχομένων . καὶ ἵνα μὴ νῦν πάντα διαρι - θμούμενος , ὅσα κάλλιστα καὶ ἄριστα τῷ ἀνδρὶ τῷδε πεφιλοσόφηται , μακρὸς εἶναι δόξω , τί οὐ πᾶς τῶν εὖ φρονούντων τὰ ἐν τῇ τελεωτάτῃ πραγματεία ταύτῃ περί τε ἐνύλων εἰδῶν καὶ ὁρισμῶν εὐστόχως εἰρημένα περί τε τῶν θείων καὶ ἀκινήτων ἐξῃρημένων κόσμου τοῦ σύμπαντος αἰτίων σὺν ἀποδείξεσι δείξεσι ταῖς ἐγχωρούσαις παραδοθέντα , καίπερ ὄντα πάσης συνθέσεως καὶ διεξόδου πυκνοτέρας ὑπέρτερα , δικαίως ἂν ἀγασθείη καὶ τὸν ἡγεμόνα τῆς τοιαύτης θεωρίας εὐεργέτην τοῦ τῶν ἀνθρώπων βίου κατονομάσειε ; τούτων μὲν οὖν αὐτῷ πολλὴ χάρις παρά τε ἡμῶν παρά τε πάντων τῶν συνῃσθημένων αὐτοῦ τῆς ἀγχινοίας ὀφείλεται . ἐπειδὴ δὲ συμβέβηκε δι’ ἅς τινάς ποι’ αἰτίας καὶ ἐν ἄλλοις μὲν μέρεσι τῆς θεολογικῆς πραγματείας , διαφερόντως δὲ ἐν τοῖς τελευταίοις δύο βιβλίοις , τῷ Μ καὶ τῷ Ν , πολλήν τινα καταδρομὴν αὐτὸν ποιήσασθαι κατὰ τῶν Πυθαγορείων καὶ Πλατωνικῶν ἀρχῶν οὐδὲν μὲν ἐχέγγυον οὐδὲ ἱκανὸν πρὸς αὐτὰς λέγοντα , τὰ πολλὰ δὲ οὐδὲ πρὸς αὐτάς , εἰ χρὴ τἀληθὲς ἀπροφασίστως εἰπεῖν , ἀπαντῶντα , ἰδίαις δὲ ὑποθέσεσι τὰς ἀντιλογίας προσάγοντα , εὔλογον ὤφθη φειδοῖ τῶν ἁπλουστέρων ἀκροατῶν , ὡς ἄν μὴ τῇ δόξῃ τῇ δικαίᾳ κατεχόμενοι τἀνδρὸς εἰς κατα - φρόνησιν ὑπενεχθῶσι τῶν θείων πραγμάτων καὶ τῆς ἐνθέου τῶν πρεσβυτέρων φιλοσοφίας , βασανίσαι τὰ ῥηθέντα κριτικῶς ἅμα καὶ ἀδεκάστως εἰς δύναμιν , καὶ ἐπιδεῖξαι τάς τε Πυθαγόρου καὶ Πλάτωνος περὶ τῶν ἀρχῶν θεωρίας ἀνελέγκτους καὶ ἀπτώτους διαμεμενηκυίας , <καὶ τὰς> Ἀριστοτέλους κατὰ τούτων ἐπιχειρήσεις τὰ πολλὰ μὲν παρὰ θύρας ἀπαντώσας καὶ οὐδὲν τοῖς θείοις ἀνδράσιν ἐκείνοις προσήκοντα σκέμματα διερευνωμένας , ὀλιγάκις δὲ λέγειν μέν τι πρὸς αὐτὰς καὶ ἀποτείνεσθαι προθυμουμένας , ἔλεγχον δὲ οὔτε ἐλάττονα οὔτε μείζονα προσφέρειν δεδυνημένας . καὶ τοῦτο ἀναγκαίως συμβέβηκεν · οὕτε γὰρ τὸ ἀληθὲς ἐλέγχεταί ποτε κατὰ τὸν θεῖον ἐκεῖνον καὶ τοὺς περὶ τῶν ἀρχῶν λόγους ἐξομοιοῦντες τοῖς πράγμασιν οἱ πατέρες αὐτῶν μονίμους καὶ ἀμεταπτώτους καθ’ ὅσον προσήκει λόγοις εἶναι κατεστήσαντο . φροιμίων μὲν οὖν ἅλις . Ἐπειδὴ δὲ τὴν προαίρεσιν καὶ τὴν ἐπαγγελίαν τοῦ συγ|γράμματος εἴπομεν , καιρὸς αὐτῶν ἔχεσθαι τῶν ἀγώνων . πάντως <γὰρ> εἴτε τις ἡμᾶς ἀποκαλεῖν θελήσειεν ὡς ἀπολογουμένους πρὸς τὰ κατὰ τῆς καλλίστης καὶ ἀρίστης τῶν φιλοσοφιῶν ἐγκλήματα , εἴτε διαιτητὰς τῶν τε ἁπλουστέρων καὶ νοερωτέρων ἐπιβολῶν τῆς ἐποπτικῆς τῶν ἀπὸ Πυθαγόρου θεωρίας καὶ τῶν λογικωτέρως πρὸς αὐτὰς ἠπορημένων ὑπὸ τοῦ δεινοτάτου τῶν πώποτε ἱστορηθέντων Ἀριστοτέλους , οὐ φευξόμεθα τὴν θέσιν τοῦ ὀνόματος · μόνον εἴη δικαίως καὶ ἐμφρόνως καὶ φιλαληθῶς ἐν αὐτοῖς διαγίγνεσθαι . Ἀρκτέον δὲ ἐντεῦθεν . προειπὼν ὁ Ἀριστοτέλης , ὡς χρὴ περὶ τῶν ἀρχῶν τῶν ἀκινήτων τὰ ἑτέροις δεδογμένα βασανίσαι καὶ διερευνήσασθαι , δύο μέν φησιν εἶναι δόξας περὶ ἀρχῶν , τήν τε τὰ μαθήματα πρεσβεύουσαν καὶ χωριστὴν οὐσίαν αὐτοῖς ἀπονέμουσαν , τήν τε τὰς ἰδέας ἐκτιμῶσαν καὶ πάντα κατ’ ἐκείνας καὶ πρὸς ἐκείνας τὴν ὑπόστασιν ἔχειν ὑπολαμβάνουσαν · αὐτῷ δὲ τρία προκεῖσθαι σκέμματα , πρῶτον μὲν εἰ ἔστι τὰ μαθηματικὰ καὶ πῶς ἐστι · δεύτερον δὲ εἰ εἰσὶν αἱ ἰδέαι καὶ ὁ εἰδητικὸς ἀριθμός · τρίτον εἰ ἀρχαὶ τῶν ὄντων ἀριθμοί εἰσι καὶ ἰδέαι . ἐπὶ τούτοις ἀναλαβὼν λέγει περὶ τοῦ πρώτου , διελέγχων μέν , ὡς οἴεται , τοὺς τοῖς μαθήμασιν <οὐσίαν> ἀπονέμοντας , κυρῶν δὲ τὴν περὶ τούτων ἑαυτοῦ δόξαν , ἣ ἐξ ἀφαιρέσεως τῶν αἰσθητῶν διαστημάτων καὶ σχημάτων παρέχει τὴν οἵαν ποτὲ τοῖς μαθήμασιν ὑπόστασιν . πρὶν δὲ αὐτῶν ἅψασθαι τῶν κατὰ τῆς ἀληθεστέρας αὐτοῦ δόξης ἐπιχειρήσεων βέλτιον ἴσως τὴν ἀληθῆ παραδοῦναι περὶ τούτων τῆς ἀρχαίας φιλοσοφίας διάνοιαν , ἵνα καὶ σχῶμεν συνιδεῖν , εἴτε πρὸς αὐτὴν τὴν θεωρίαν τῶν θείων ἀνδρῶν ὁ φιλεγκλήμων διαμάχεται λόγος εἴτε πρὸς οἰκείας ὑποθέσεις ἱστάμενος τὰ λεχθέντα μοχθηρῶς ἀνατρέπειν ἐπιχειρεῖ . Πυθαγόρας ὁ θεῖος καὶ πάντες οἱ γνησίως τἀκείνου δόγματα τοῖς κόλποις τῆς ἑαυτῶν διανοίας ὑποδεξάμενοι πολλὰς μὲν ἔλεγον εἶναι τάξεις οὐσιῶν καὶ νοητῶν καὶ νοερῶν <καὶ> διανοητικῶν καὶ φυσικῶν ὅλως ζωτικῶν καὶ εντι σωματοειδῶν · ἡ γὰρ τῶν πραγμὰτων πρόοδος καὶ ἡ συμφυὴς ταῖς προόδοις ὕφεσις κατά τινα τάξιν ἐπιτελουμένη θείαν καὶ τὸ τῆς ἑτερότητος ἐν τοῖς γένεσι τοῦ ὄντος κράτος τὸ πλῆθος τὸ τεταγμένον καὶ συνεχὲς ἅμα καὶ διωρισμένον ὑφίστησι τῶν τε ἀσωμάτων καὶ τῶν τὴν αἴσθησιν πληττουσῶν οὐσιῶν . τὰς δ’ οὖν ὡς ἐν πλάτει τρεῖς | ἔλεγον τάξεις τῶν ὄντων , νοητὴν διανοητὴν αἰσθητήν . εἶναι δὲ καθ’ ἑκάστην τὰ εἴδη πάντα μέν , οἰκείως δὲ ἁπανταχοῦ τῇ τῆς ὑπάρξεως ἰδιότητι . καὶ τὰ μὲν νοητὰ παρὰ θεοῖς εἶναι καὶ αἴτια τῶν ἐφεξῆς ποιητικά τε καὶ παραδειγματικὰ καὶ τελικά · εἰ γάρ ποτε τὰ τρία ταῦτα συντρέχει καὶ ἑνοῦται πρὸς ἄλληλα , καθά φησι καὶ Ἀριστοτέλης , οὐκ ἐν τοῖς ἐσχάτοις ἔργοις τῆς φύσεως τοῦτ’ ἂν ὀφθείη γιγνόμενον , ἀλλ’ ἐν τοῖς πρωτίστοις καὶ καλλίστοις καὶ ἀρίστοις αἰτίοις τῶν πάντων , ἃ διὰ μὲν τὸ γόνιμον καὶ δημιουργικὸν τῶν πάντων ἐστὶ γεννητικά , διὰ δὲ τὸ <τὰ> γεννηθέντα πρὸς ἑαυτὰ ἐπιστρέφειν καὶ ἑαυτοῖς ἐξομοιοῦν πάντων ἐστὶ παραδείγματα , δι’ ἑαυτὰ δὲ ποιοῦντα καὶ τὴν ἑαυτῶν ἀγαθότητα , καθά φησιν ὁ θεῖος Πλατῶν , πῶς οὐχὶ τὴν τελικὴν αἰτίαν ἐπιδείκνυται ; τὰ μὲν οὖν νοητὰ εἴδη τοιαῦτα ὄντα καὶ τοσούτων ἀγαθῶν ἐξηγούμενα τοῖς ὅλοις τὰς θείας συμπληροῖ διακοσμήσεις , θεωρεῖται δὲ τὰ πολλὰ περὶ τὴν δημιουργικὴν τάξιν τὴν νοεράν . τὰ δὲ διανοητὰ μιμεῖται μὲν τὰ πρὸ ἑαυτῶν καὶ ἐξομοιοῖ τὸν ψυχικὸν διάκοσμον τῷ νοητῷ , περιέχει δὲ πάντα δευτέρως καὶ δημιουργεῖ μὲν καὶ αὐτὰ παρὰ ταῖς θείαις ψυχαῖς καὶ δαιμονίαις θεωρούμενα , γνωστικὰ δὲ μόνον ἐστὶ παρ’ ἡμῖν τοῖς τὰς θεωρίας οὐκέτι δημιουργικὰς ἔχουσι διὰ τὴν πτερορρύησιν · ἐπεὶ ὅτι καὶ τὸ ἡμέτερον τελειωθὲν καὶ ἐπτερωμένον μετεωροπολεῖ τε καὶ πάντα τὸν κόσμον συνδιοικεῖ τοῖς θείοις , μαρτυρεῖ καὶ ὁ ἐν Φαιδρῷ Σωκράτης . ταῦτα δὴ τὰ διανοητὰ εἴδη ἐν μὲν Τιμαίῳ σαφῶς ὁ Πλατῶν ἐντιθέναι φησὶ τὸν δημιουργὸν ταῖς ψυχαῖς , δι’ ἀναλογιῶν γεωμετρικῶν τε καὶ ἀριθμητικῶν καὶ ἁρμονικῶν αὐτὰς διακοσμοῦντα · ἐν δὲ τῇ κατατομῇ τῆς ἐν Πολιτείᾳ γραμμῆς εἰκόνας μὲν εἶναι τῶν νοητῶν ( καὶ διὰ τοῦτό ποτε νοητὰ καλεῖν οὐκ ἀπηξίωσε ) , προεστάναι <δὲ> τῶν αἰσθητῶν · ἐν δὲ Φαίδωνι τῆς ἀναμνήσεως ἡμῖν αἴτια γίγνεσθαι · οὐ γὰρ ἄλλων τινῶν αἱ μαθήσεις ἀναμνήσεις ἢ τῶν μέσων εἰδῶν ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν τῶν ἑστώτων καθόλου λόγων , οὐ τῶν ὑστερογενῶν ἀλλὰ τῶν κατ’ οὐσίαν προὐπαρχόντων ταῖς ψυχαῖς , ὑφ’ ὧν καὶ οἱ τῆς φύσεως ἐμπνεόμενοι λόγοι καὶ ποδηγετούμενοι τὰ καθ’ ἕκαστα δημιουργεῖν δύνανται . ἐν μὲν γὰρ τῇ οὐρανίᾳ φέρε ψυχῇ τὸ πάντας τοὺς ἐν σφαίρᾳ μεγίστους κύκλους διχοτομεῖν ἀλλήλους προυπάρχει δραστηρίως καὶ δημιουργικῶς , ὥσπερ ἐν ἡμῖν γνωστικῶς μόνον , ἐν αὐτῷ δὲ τῷ οὐρανῷ ὁ ζῳδιακὸς I καὶ ὁ ἰσημερινὸς καὶ ὁ μεσημβρινὸς εἰ τύχοι καὶ οἱ ὁρίζοντες διχοτομοῦσιν ἀλλήλους , τῆς μὲν ψυχῆς ἑνιαίως τὰ πάντα καὶ περιλαβούσης ταῖς ἑαυτῆς διανοήσεσι καὶ δημιουργούσης , τοῦ δὲ οὐρανίου σώματος μεμερισμένως ὧν δεῖται μόνον ὑποδεξαμένου . διὸ καὶ <αἱ> ἀποδείξεις τοῖς ἀστρονόμοις ἐκ καθόλου καὶ μερικῶν προτάσεων γίγνονται , τῆς μὲν καθόλου τὴν αἰτίαν ἐχούσης διὰ τὸ ἐν ψυχῇ τῇ τὸ πᾶν ὑφιστανούσῃ προυπάρχειν , τῆς δὲ μερικῆς ἐκ τῶν αἰσθητῶν εἰλημμένης · ἀπέθετο γὰρ δὴ καὶ ἐν τοῖς αἰσθητοῖς τὰ πάντα , ὡς ἐνῆν , ὁ μέγας Ἥφαιστος κατασκευάσας , ὥς φησιν ἡ θεία ποίησις , “ πόρπας τε γναπτάς θ᾿ ἕλικας κάλυκάς τε καὶ ὅρμους ἐν σπῆι γλαφυρῷ . ” καὶ ταῦτά ἐστι τὰ τριττὰ εἴδη , ἃ οἱ Πυθαγόρειοι τῶν αἰσθητῶν ἀχώριστα αἴτια ᾤοντο εἶναι , τελευταίας εἰκόνας ὄντα τῶν χωριστῶν εἰδῶν , καὶ διὰ τοῦτο τοῖς αὐτοῖς ὀνόμασιν οὐκ ἀπαξιοῦντες αὐτὰ προσαγορεύειν . ὑπὸ δὴ τούτων ἡ πεσοῦσα εἰς γένεσιν ψυχὴ διεγειρομένη καὶ ἀνακινουμένη εἰς ἀνάμνησιν μὲν ἔρχεται τῶν [ ἐκ τῶν ] μέσων εἰδῶν , ἀνάγει δὲ τοὺς οἰκείους λόγους ἐπὶ τὰ νοητὰ καὶ πρῶτα παραδείγματα · καὶ οὕτως ὄψις καὶ ἀκοὴ συντελοῦσιν εἰς φιλοσοφίαν καὶ τὴν περιαγωγὴν τῆς ψυχῆς . Τούτων οὕτω προειλημμένων οὐ διαφωνοῦσι Πλατῶν καὶ Πυθαγόρας καὶ οἱ ἀπ’ αὐτῶν πρὸς ἀλλήλους περὶ τὴν τῶν εἰδῶν ὑπόθεσιν , ὥς φησιν Ἀριστοτέλης , ἀλλ’ οἱ μὲν Πυθαγόρειοι περὶ τῶν αἰσθητῶν πρῶτον διαλεγόμενοι τοῖς αὐτοῖς ὀνόμασιν ἐχρῶντο κατ’ ἀναλογίαν αὐτὰ μεταφέροντες έπί τε τὰ μέσα καὶ τὰ πρώτιστα τῶν πραγμάτων , ὅθεν καὶ ἔδοξαν , οὐκ Ἀριστοτέλει φαίην <ἄν> , ἀλλὰ τοῖς ἐπιπολαιότερον τἀκείνων ἱστορήσασι , περὶ τῶν ἀχωρίστων εἰδῶν διαλέγεσθαι . τινὲς δὲ περὶ τοὺς μέσους λόγους τῆς ψυχῆς διατρίψαντες ἀπ’ αὐτῶν ὡς εἰκόνων μὲν περὶ τῶν νοητῶν ἐνεδείκνυντο , ὡς δὲ παραδειγμάτων περὶ τῶν ἐν αἰσθήσει φερομένων εἰδῶν · οἳ καὶ δοκοῦσι τοῖς πολλοῖς μόνην πρεσβεύειν τὴν μαθηματικὴν οὐσίαν , ἐπειδὴ μαθηματικοῖς ὀνόμασι τὰ πρῶτα καὶ μέσα καὶ τελευταῖα τῶν εἰδῶν παρεδίδοσαν · ἄλλοις δὲ διαστροφωτέροις ἔδοξάν τινες τούτων καὶ συγχεῖν εἰς ταὐτὸ καὶ συμφύρειν τὰ νοητὰ καὶ διανοητὰ τῶν εἰδῶν , οὐδὲν μὲν τῶν διδασκάλων τῆς τοιαύτης θεωρίας τοιοῦτο πεπονθότων , ὑπολήψεως δὲ ψευδοῦς τισιν ἐγγενομένης διὰ τὴν τῶν ὀνομάτων κοινότητα . Πλάτων δὲ κἀν τούτοις τὴν ἐαυτοῦ φιλανθρωπίαν ἐπιδεικνύμενος καὶ τοῖς ὀνόμασι διέκρινε τήν τε | νοητὴν καὶ τὴν διανοητὴν οὐσίαν , ἵνα μηδὲ οἱ καθεύδοντες αὐτοῦ παρακοῦσαι δυνηθῶσι . διὸ καὶ ὁ Ἀριστοτέλης ὡς δύο χωριστὰς αὐτὸν οὐσίας ὑποτιθέμενον εὐθύνει · πότερον δὲ δικαίως ἢ οὔ , σαφὲς μὲν ἤδη πᾶσι τοῖς ἔμφροσι , δείξει δὲ οἶμαι σαφέστερον ὁ λόγος τὰ μέτρια βασανισθείς . Τοσοῦτον οὗν προειπόντες , ὅτι οὐδὲ περὶ τὰς ὑποθέσεις τῶν εἰδῶν διαφωνοῦσιν οἱ ἄνδρες , εἰ καὶ ἄλλοι ἄλλως περὶ αὐτῶν ἐνεδείξαντο , καὶ ὅτι ὁ πρὸς ὁντιναοῦν αὐτῶν ἕνα διαμαχόμενος πρὸς ἅπαντας τοὺς τῶν εἰδῶν ἀντιλέγει φίλους , κατακολουθήσωμεν λοιπὸν τῇ τε διαιρέσει καὶ τῇ τάξει τῆς Ἀριστοτέλους ἀντιλογίας . καὶ προκείσθω μὲν αὐτῷ τὰ τρία προβλήματα , εἰ ἔστι τὰ μαθήματα καὶ πῶς ἐστιν , εἰ εἰσὶν αἱ ἰδέαι καὶ ὁ τῶν ἰδεῶν ἀριθμός , εἰ ἀρχαὶ ταῦτα τῶν ὄντων . διαλεγέσθω δὲ ἐν μὲν τῷ Μ περὶ τῶν προτέρων δύο , ἐν δὲ τῷ Ν περὶ τοὐ τρίτου . τῶν δὲ δύο τὸ περὶ τῆς ὑπάρξεως ἢ ἀνυπαρξίας τῶν μαθημάτων ἡγείσθω . σκεψώμεθα δὲ εἰ πρὸς τὸ χωριστὸν τῆς τῶν μαθημάτων οὐσίας ἱκανῶς ἵσταται , μέρους μὲν οὔσης τῶν καθόλου λόγων καὶ τῶν μέσων εἰδῶν τῆς ψυχῆς , εἰς ἔνδειξιν δὲ τῆς νοητῆς πάσης φύσεως εἰωθυίας ὑπὸ τῶν θείων ἀνδρῶν παραλαμβάνεσθαι . χρῆται τοίνυν Ἀριστοτέλης ἐλέγχων αὐτῶν τὴν ὑπόστασιν διαιρετικῷ μὲν τοιῷδε · εἰ γὰρ ἔστι , φησί τὰ μαθήματα , ἢ ἐν τοῖς αἰσθητοῖς ἀνάγκη αὐτὰ εἶναι , καθάπερ λέγουσί τινες , ἢ κεχωρισμένα τῶν αἰσθητῶν ( λέγουσι δὲ καὶ οὕτω τινές ) · εἰ δὲ μηδετέρως , ἢ οὐκ εἰσὶν ἢ ἄλλῳ τρόπῳ εἰσί · τῷ τε διαιρετικῷ χρησάμενος ὀρθῶς , πλὴν ὅσον ὑπέθετό τινας καὶ ἐν τοῖς αἰσθητοῖς ἀπολείπειν αὐτά , τό τε ἑπόμενον τῇ ὑποθέσει ἄριστα καὶ συνεωρακὼς καὶ εἰπών · εἰ γὰρ μήτε ἀχώριστα μήτε χωριστὰ τῶν αἰσθητῶν ἐστιν , ἀνάγκη ἢ μηδαμῇ μῇδαμῶς εἶναι , ἢ ἄλλῳ τρόπῳ τὴν οἵαν ποτὲ ὑπόστασιν αὐτὰ λαμβάνειν , τουτέστιν ἐξ ἀφαιρέσεως ἐν ἡμῖν γεννᾶσθαι , καθάπερ αὐτῷ καὶ δοκεῖ . μάχεται δὲ τῷ τε ἀχώριστα αὐτὰ εἶναι τῶν αἰσθητῶν καὶ τῷ χωριστὴν ἔχειν οὐσίαν , ἵνα ἢ μηδαμῇ μηδαμῶς ᾖ ὡς ὁ πολυθρύλλητος σκινδαψὸς ἢ τὸ αὐτοῦ δὴ τοῦτο κρατῇ τὸ ἐξ ἀφαιρέσεως αὐτὰ τῶν αἰσθητῶν λαμβάνεσθαι . συμπλέκεται δὲ πρώτοις τοῖς μὴ χωρίζουσιν αὐτὰ τῶν αἰσθητῶν , ταῦτα πρὸς αὐτοὺς γράφων · p . 1076a38 Ὅτι μὲν τοίνυν . . . ἢ οὐδὲ αἱ αἰσθηταί . Ἐν τούτοις εἴτε ἰσχυρῶς εἴτε μαλακῶς διαγίγνοιτο , πρὸς ἔπος οὐδέν · οὔτε γὰρ τῶν Πυθαγορείων τις οὔτε Πλατῶν αὐτὸς οὔτε τῶν κατ’ | αὐτὸν Πλατωνικῶν τις τὰ γεωμετρούμενα σχήματα καὶ μεγέθη τοῖς αἰσθητοῖς , ἐναπέθετο · εἰ δὲ Σεβῆρος ἢ ἄλλος τις τῶν ὕστερον ἐξηγησαμένων τὰ Πλάτωνος ἐκ τῆς παρ’ αὐτῷ τῷ Ἀριστοτέλει κατηχήσεως τοῖς μαθήμασι καταχρῶνται πρὸς τὰς ἀποδείξεις τῶν φυσικῶν αἰτίων , οὐδὲν τοῦτο πρὸς τοὺς ἀρχαίους , ὧν νῦν ἐπιχειρεῖ τὰ δόγματα διελέγχειν · ὥστε παρ’ ἐκείνων οὐδὲν περὶ τούτων ῥηθήσεται πρὸς αὐτόν . ἐπειδὴ δὲ ἀνέπεμψεν ἡμᾶς καὶ εἰς τὰς ἐν τῷ Β τεθείσας ἀπορίας , ῥητέον πρὸς τἀκεῖ ῥηθέντα , ὅτι οὐδὲ δύο ἅμα στερεὰ κατὰ πάντας εἶναι ἀδύνατον · καὶ οὐκ εἰς τοὺς Στωικοὺς ἀποβλέπων ἐπιστήσειεν ἄν τις τῷ λόγῳ , οἳ καὶ τοὺς ἐνύλους ὄγκους χωρεῖν δι’ ἀλλήλων οὐκ ἀπέγνωσαν , ἀλλὰ μᾶλλον εἰς ἐκείνους , οἳ τὸ διάστημα διὰ παντὸς φοιτᾶν ὑποθέμενοι τοῦ κόσμου καὶ δεδέχθαι πᾶσαν εἰς ἑαυτὸ τὴν σώματος φύσιν , οὔτε τέμνειν αὐτό φασιν οὔτε τέμνεσθαι τῷ ἀέρι καὶ τοῖς ἄλλοις συνδιαιρούμενον σώμασιν , ἀλλ’ ἀκλινὲς καὶ βέβαιον καὶ ἀκίνητον καὶ πάσης μεταβολῆς ἐξῃρημένον τετάσθαι διὰ παντὸς τοῦ κόσμου , χώραν καὶ ὑποδοχὴν καὶ ὅρον καὶ περιγραφὴν καὶ πᾶν τὸ τοιοῦτον ἐπιφέρον τοῖς τοῦ φαινομένου κόσμου πληρώμασιν . οὗτοι δὴ μαθηματικὸν μὲν ἄντικρυς οὔ φασιν εἶναι σῶμα τὸν τοιοῦτον τόπον καὶ τὸ διάστημα , ἐοικέναι μέντοι τῷ μαθηματικῷ κατά τε τὸ ἄυλον καὶ · τὸ ἀκίνητον καὶ τὸ ἀναφὲς καὶ <τὸ> ἀντιτυπίας ἐλεύθερον καὶ τὸ πάσης ἅμα καθαρεύειν παθητικῆς ποιότητος · ἔτι δὲ ὥσπερ τὸ μαθηματικὸν σῶμα τοῦ λόγου προβληθέντος ἐν διανοίᾳ κατὰ τὸ πνεῦμα καὶ τὴν ἐν τῷ πνεύματι φαντασίαν ὑφίσταται ( ἅμα τε γὰρ ὁ λόγος ἰῆς σφαίρας εἰ τύχοι πρόχειρος γέγονε καὶ ἡ φαντασία σὺν ἀύλῳ τῷ ὄγκω τὴν μαθηματικὴν σφαῖραν ἐθεάσατο ) , οὕτω δὴ καὶ τῇ βουλήσει τε καὶ νοήσει τῆς κοσμικῆς ψυχῆς τοῦτο τὸ σφαιρικὸν ἔ τῷ παντὶ διάστημα σύνδρομον σχεῖν τὴν ὑπόστασιν , τῆς ψυχῆς διὰ μὲν τὸ πρὸς νοῦν ὁρᾶν σφαιρικὸν αὐτὸ ποιούσης , διὰ δὲ τὸ πάντα θεωρεῖν τὰ εἴδη χωρητικὸν τῶν πάντων σωμάτων καὶ ἰδίᾳ . ἑκάστου καὶ τῶν ὅλων ὡς ἑνός , ἐπεὶ καὶ αὐτῆς αἱ νοήσεις καὶ συνεχεῖς εἰσι καὶ μεταβατικαί , ἐπειδὴ τὰ νοητὰ εἴδη τὰ ἐν τῷ παντελεῖ ζῴῳ καὶ ἥνωται καὶ διακέκριται , καίπερ ὑπὸ μιᾶς φύσεως περιεχόμενα · ὧν δὴ μιμήματα φέρων ὁ κόσμος διαστατῶς αὐτὰ καὶ οὐκ ἀμεγέθως ὑπεδέξατο . — ἀλλ’ οὗ χάριν ὁ σύμπας οὗτος ἀνακεκίνηται λόγος , ὅτιπερ οὔτε κατὰ τούτους τοὺς ἄνδρας οὔτε κατὰ τοὺς τὰ ἄυλα καὶ ἀπλᾶ τῶν σω|μάτων χωρεῖν δι’ ἀλλήλων ἀδιαιρέτως ὑπολαμβάνοντας ἀδύνατόν ἐστι δύο ἅμα στερεὰ γίγνεσθαι σώματα , ἀλλὰ δύο μὲν ἔνυλα καὶ ἀντίτυπα τὸν αὐτὸν κατέχειν τόπον ἀδυνατώτατον εἶναί φασι , τὰ δὲ ἄυλα τοῖς φωσὶν ἐοικέναι τοῖς · ἀπὸ διαφόρων λαμπάδων πεμπομένοις καὶ διὰ παντὸς τοῦ αὐτοῦ οἰκήματος κεχωρηκόσι καὶ δι’ ἀλλήλων ἀσυγχύτως καὶ ἀδιαιρέτως πεφοιτηκόσι · καὶ γὰρ ταῦτα , εἰ καὶ ἀσώματά τις βούλοιτο λέγειν , ἀλλ’ οὖν συνδιαστάντα τοῖς σώμασι καὶ συνεκταθέντα κατὰ τὰς τρεῖς διαστάσεις κωλύεται τὸν αὐτὸν ἔχειν τόπον ἀλλήλοις τε καὶ τοῖς σώμασι δι’ οὐδὲν ἕτερον ἢ ὅτι ἁπλᾶ ἐστι καὶ ἄυλα καὶ οὐ μερίζεται διαιρούμενα , τῇ δὲ ἀρχῇ τῇ ἑαυτῶν συνημμένα καὶ ταύτης ἐξηρτημένα πάρεστι μὲν ἐκείνης ἐλλαμπούσης , ἀπιούσης δὲ συναπέρχεται · ἃ δὴ καὶ τὰ ἄυλα σώματα <τὰ> τῶν ψυχῶν ἐξηρτημένα ποιεῖν οὐ κωλύεται . Ταῦτα μὲν οὖν , ἵνα μὴ μορμολύττωσί τινες ἡμᾶς οἱ θαυμαστοὶ τῶν φυσικῶν λόγοι , τὰ ἴδια τῶν ἐνύλων καὶ παθητικῶν καὶ ἀντιτύπων σωμάτων ἐπὶ πᾶσαν τὴν διαστάτην φύσιν μεταφέροντες · ὅτι γὰρ τῇ ἐξ ἀρχῆς προαιρέσει τοὐ συγγράμματος οὐδὲν συντελεῖ , προειρήκαμεν . οὔτε γὰρ παρὰ τῶν Πυθαγορείων ἢ Πλατωνικῶν λεχθήσεταί τι πρὸς αὐτὸν περὶ τούτων , ἐπεὶ μηδὲ τῶν [ ἐν ] ἐκείνοις τι δεδογμένων εὐθύνειν ἐπιχειρεῖ , οὔτε αὐτὸς ὁ Ἀριστοτέλης πρὸς τοὺς τὸ διάστημα νῦν πρεσβεύοντας διαμάχεται , ἀλλὰ πρὸς τοὺς ἐν τοῖς αἰσθητοῖς ἀποτιθεμένους ἕτερα σώματα στερεὰ μὲν διὰ τὸ τριχῇ διεστάναι , μαθηματικὰ δέ · ἧς ὑποθέσεως οὐδένα ἴσμεν τῶν εὐδοκίμων προεστάναι φιλοσόφων · τά τε γὰρ ἐν Τιμαίῳ ῥηθέντα σχήματα πέντε τὰ [ τε ] πρὸς τὴν τῶν κοσμι - κῶν στοιχείων εἰδοποιίαν παραληφθέντα μαθηματικοῖς μὲν ὀνόμασιν ἡρμήνευται , δραστικὰς δὲ καὶ δημιουργικὰς δυνάμεις τῆς φύσεως αἰνίττεται · τό τε αὐγοειδὲς ἐν ἡμῖν · ὄχημα τριχῇ διαστατὸν εἴ τις ἀπεφήνατο εἷναι καὶ οὐκ ἀντίτυπον , οὐ γεωμετρούμενον ἄντικρυς εἶναι σῶμα τοῦτο διισχυρίζεται · πῶς γὰρ τό γε ζωῆς καὶ κινήσεως πλῆρες καὶ πάντων <ἐν> ἡμῖν εὐκινητότατον τὴν συνεγνωσμένην Ἀριστοτέλει κίνησιν ὡς ἀκίνητον ἄν τις ἐν τοῖς γεωμετρουμένοις κατατάξειεν ; ἀλλὰ δῆλός ἐστιν αὐτὸς ὁ δαιμόνιος Ἀριστοτέλης μοχθηρὰν ὑπόθεσιν ἐλέγχειν πειρώμενος , ὁ δὲ ἡμέτερος λόγος ἑνὶ τῶν ὑπ’ αὐτοῦ ῥηθέντων ἐπιστήσας ὡς οὐκ ὄντι κατὰ πάντα ἁπλῶς καὶ ἄνευ προσδιορισμῶν ἀληθεῖ † ἐπεὶ καὶ τὸ ἐφεξῆς τούτῳ ῥηθέν , ὅτι τοῦ αὐτοῦ λόγου καὶ τὰς ἄλλας δυνάμεις καὶ φύσεις | ἐν τοῖς αἰσθητοῖς εἶναι καὶ μηδεμίαν κεχωρισμένην . ἄλλας μὲν δυνάμις βούλεται δηλοῦν τὰ πέρατα τούτων , οἷον ἐπίπεδα καὶ γραμμάς , εἰ μὴ ἄρα καὶ τὰ τῇ ὀπτικῇ καἴ τῇ ἁρμονικῇ καὶ ταῖς συστοίχοις ἐπιστήμαις ὑποβεβλημένα περιλαμβάνει · ἀνάγκην δὲ οὐδ’ ἡντινοῦν αὐτοῖς ἐπιφέρει τοῦ μηδεμίαν κεχωρισμένην τούτων ὑποτίθεσθαι φύσιν . εἰ μὴ ἄρα ἐν μόνοις τοῖς αἰσθητοῖς ὑπετίθεντο ταῦτα εἶναι , ἀλλ’ οὐχὶ καὶ ἐν τοῖς * * καὶ ἔξω τῶν φαινομένων ἔν τισι λόγοις τούτων ἀποτελεστικοῖς . καὶ ταῦτα μὲν εἰρῆσθαι καὶ πρότερον ἐν τῷ Β φησὶ πρὸς αὐτούς . ὃ δὲ νῦν ἐγκαλεῖ , τοιοῦτόν ἐστιν · εἰ γάρ , φησί , τὸ ἐν τῷ αἰσθητῷ στερεὸν διαιρεθείη , πάντως ἐπιπέδῳ διαιρεθήσεται , οὐκοῦν καὶ τὸ ἐπίπεδον γραμμῇ καὶ ἡ γραμμὴ σημείῳ . ἀλλ’ εἰ μὲν ἦν ἀκίνητα ταῦτα , καθάπερ ἐστὶ παρὰ τοῖς γεωμέτραις , οὐδὲν ἂν ἠκολούθησεν ἄτοπον · νυνὶ δὲ ἐπειδὴ ἐν αἰσθητοῖς καὶ φυσικοῖς ὑπόκειται σώμασιν ὄντα , κινουμένης τῆς γραμμῆς κατὰ τὴν διαίρεσιν ἀνάγκη καὶ τὸ σημεῖον διαιρεῖσθαι · διαφέρει δὲ οὐδὲν ἢ αὐτὰ τὰ φυσικὰ σημεῖα καὶ ἀμερῆ λέγειν εἶναι καὶ ἀδιαίρετα ἢ ἐν αὐτοῖς εἶναι τοιαῦτα σημεῖα . δῆλον γὰρ ὅτι τὸ ἔν τινι οὐ διαιρεῖται ἄνευ τοῦ ὑποκειμένου , ὅταν ὡς ἐν ὑποκειμένῳ ἔν τινι λέγηται . ταῦτα ὲν ὁ Ἀριστοτέλης πρὸς ἀπίθανόν τε ἅμα καὶ ψευδῆ μαχόμενος ὑπόθεσιν καὶ διελέγχων αὐτὴν ἀνδρείως καὶ ἀποδεικτικῶς . ἡμεῖς δὲ ὑπονοοῦμεν , μὴ παρά τινι τῶν πρεσβυτέρων τὸν ἀμερῆ μὲν ὄντα τῆς φύσεως λόγον , μεριζόμενον δὲ περὶ τοῖς σώμασι πάντῃ τε ἀδιάστατον ἅμα καὶ ἔτι ἀμερῆ λεγόμενον εὑρὼν ἀφορμὴν ἔσχε τοῦ πλάσαι ταύτην τὴν ὑπόθεσιν , εἰ μὴ ἄρα καὶ τοῦ τελείως ἐπεξελθεῖν τῷ διαιρετικῷ παντὶ χάριν εἵλετό τι καὶ πρὸς ταύτην εἰπεῖν τὴν δόξαν . Ἀλλ’ ἐπειδὴ πρὸς τοὺς ἐν τοῖς αἰσθητοῖς ἀποτιθεμένους τὰ τῇ γεωμετρίᾳ καὶ ταῖς ἄλλαις μαθηματικαῖς ὑποβεβλημένα διείλεκται , ἴδωμεν ὅπως καὶ τοῖς χωρίζουσιν αὐτὰ τῶν αἰσθητῶν προσφέρεται . p . 1076b11 Ἀλλὰ . . . δυνατὸν ἕως τοῦ ὥστε ἔσται γένη τῶν μαθηματικῶν ἀριθμῶν . Ἐν δὴ τούτοις πειρᾶται μὲν ὑπόθεσιν ἀρέσκουσαν τοῖς αὐτοῦ πρεσβυτέροις φιλοσόφοις διελέγχειν , λέγει δὲ πρὸς αὐτὴν ἀποδεικτικὸν μὲν οὐδέν , ὅσα δ’ ἄν τὸν ἰδιώτην καὶ μὴ παρεπόμενον ταῖς ἐκείνων διανοίαις θορυβήσειεν . εἰ γάρ , φησίν , ἔσται σώματα παρὰ τὰ αἰσθητά , ἔσται καὶ ἐπίπεδα διττά , τά τε ἐν τοῖς σώμασιν ἐκείνοις καὶ τὰ καθ’ αὑτά · καὶ γραμμαὶ τριτταί , αἵ τε ἐν τοῖς στερεοῖς καὶ <αἱ> ἐν τοῖς ἐπιπέδοις καὶ αἱ καθ’ ἑαυτάς · κατὰ τὸν αὐτὸν λόγον στιγμαὶ μὲν | τετραπλαῖ , μονάδες δὲ αἱ πρὸ τῶν στιγμῶν πενταπλαῖ , καὶ ὅλως ἀεὶ τὰ πρῶτα καὶ ἁπλούστερα πολλαπλασιώτερα . ταῦτα δὲ διαβολὴν μὲν ἐργάζεται παρὰ τῷ πολλῷ συρφετῷ τοῦ δόγματος , εἰς ἄτοπον δὲ οὐκ ἔστιν ἀπαγωγή · δέξονται γὰρ οἱ ἄνδρες ἐν τοῖς οὐσιώδεσι λόγοις τῆς ψυχῆς καὶ διακεκριμένως ὑπάρχειν ταῦτα καὶ ἡνωμένως , καὶ οὐδὲν ἄτοπον τὴν στιγμήν , μᾶλλον δὲ τὸν τῆς στιγμῆς λόγον καὶ ἀμιγῆ εἶναι πρὸς τὰ ἑξῆς καὶ συντελεῖν εἰς τὴν τῆς γραμμῆς καὶ τοῦ ἐπιπέδου καὶ τοῦ τριχῇ διεστῶτος · οὐσίαν · τὴν γὰρ τῶν ἀσωμάτων εἰδῶν ἕνωσίν τε καὶ διάκρισιν ἀπανταχοῦ σχεδὸν οἱ ἄνδρες βεβαιοῦσι καὶ πρεβεύουσι . καὶ ταὐτὸν ἓν καὶ πλῆθος εἶναι τάχα μὲν καὶ ἐν τοῖς αἰσθητοῖς συγκεχώρηται , διαφερόντως δὲ ἐν τοῖς διανοητοῖς εἴδεσι καὶ ἔτι πολὺ πρότερον ἐν τοῖς νοεροῖς ἀποδέδεικται λίαν ἐναργῶς παρὰ τοῖς πρεσβυτέροις , ὑπέμνησται δὲ μετρίως καὶ παρ’ ἡμῶν ἐν τοῖς εἰς τὸ B γραφεῖσιν , οὗ δὴ καὶ ποῖον μὲν σημεῖον γραμμῆς ἐπιπέδου καὶ τιμιώτερόν ἐστι καὶ τελειότερον , ποῖον δὲ ἀτελέστερον καὶ καταδεέστερον , εἰπεῖν ἐπειράθημεν · κωλύει γὰρ οὐδὲν τὸ μὲν ὡς ἁπλούστερον εἶναι σεμνότερον καὶ ἀρχηγικώτερον , τὸ δὲ ὡς συντελοῦν εἰς ὅρον τοῦ συνθετωτέρου καὶ περιγραφὴν ὑπάρχειν καταδεέστερον · ὥσπερ δὴ καὶ μονὰς ἡ μέν ἐστι παντὸς ἀριθμοῦ περιέχουσα ἐν ἑαυτῇ παραδειγματικῶς πάντα τὰ εἴδη τῶν τε ἀρτίων καὶ τῶν περιττῶν , ἡ δὲ μόριον εἰ τύχοι πολλοστὸν τῆς ὑποβεβλημένης τοῖς ἀριθμοῖς ποσότητος . Εἴρηται μὲν οὖν περὶ αὐτῶν τὸ ἀληθές · εἰ δέ τις καὶ πέρα τοῦ μέτρου τὴν παρὰ τοῖς ἰδιώταις διαβολὴν εὐλαβούμενος μὴ διδοίη πολλαχῶς εἶναι τοὺς τῶν διαστατῶν καὶ ἀδιαστάτων λόγους ἐν τῇ ψυχῇ , δύναιτο ἂν καὶ αὐτὸς λέγειν πρὸς αὐτόν , ὅτι οὐκ ἀνάγκη τέτταρα μὲν εἶναι σημεῖα , τρεῖς δὲ γραμμάς , ἐπίπεδα δὲ δύο . ἀλλ’ ὥσπερ τὸ αݲ στοιχεῖον καὶ ἐν καὶ ἐν λέξει καὶ ἐν λόγῳ ἓν ὂν τῷ εἴδει καὶ ταὐτὸν θεωρεῖται καὶ τὴν αὐτὴν ἔχει φύσιν ἁπανταχοῦ , οὕτω καὶ ἡ στιγμὴ καὶ ἡ γραμμὴ καθ’ ἑαυτάς τε καὶ μετὰ τῶν συνθετωτέρων ἓν καὶ τὸ αὐτὸ εἶδος διασώζουσι · καὶ ὥσπερ ἡ γραμματικὴ τὴν τοῦ καθ’ αὑτὸ δύναμιν αݲ κατανοήσασα οἶδε καὶ τὸ συλλαβῇ καὶ τὸ ἐν λόγῳ , τοῦτον τὸν τρόπον καὶ τῶν ἐπιστημῶν αἱ μαθηματικαὶ 882b τὰ καθ’ ἑαυτὰ ἐπιστάμεναι καὶ τὰ . μεθ’ ἑτέρων γινώσκουσιν . Ἀποκεκρίσθω οὗν αὐτῷ καὶ πρὸς τὴν ἄφυκτον ὡς οἴεται πρότασιν · ἠρώτησε γὰρ περὶ ποῖα τούτων ἔχουσιν αἱ ἐπιστῆμαι . πόθεν δὲ καὶ γένη πολλὰ εἶναι τῶν μαθηματικῶν ἀριθμῶν συλλογίζεται ; γένη μὲν γὰρ ἀρι - θμῶν πολλὰ συγχωρητέον εἶναι , | παρ’ ὅσον ἑκάστη τάξις τῶν ὄντων 883a οἰκείοις ἀριθμοῖς διακεκόσμηται · μαθηματικῶν δὲ γένη , εἰ μόνους τοὺς μοναδικοὺς μαθηματικούς τις λέγοι ἀλλὰ μὴ καὶ τὴν αἰτίαν αὐτῶν ἰὴν ἐν διανοίᾳ , πῶς ἄν εἴη πολλά ; εἰ μὴ ἄρα καὶ τὰς στιγμὰς μονάδας εἶναι βούλοιτο καὶ τετραχῶς αὐτῶν ὁρωμένων ἐκ πασῶν αὐτῶν ἀριθμοὺς πλέκοι · τοῦτο δὲ σκῶμμα ἂν εἴη μᾶλλον ἢ ἔλεγχος . p . 1076b39 Ἔτι ἅπερ . . . κίνησιν . Πάντων ἔν τε ταῖς θείαις καὶ οὐρανίαις ψυχαῖς καὶ ἔτι ἐν ταῖς ἡμετέραις οἰκείως παρ’ ἕκαστα [ ὡς ] περιεχομένων τῶν εἰδῶν καθόλου , πρὶν καὶ τὸ σωματοειδὲς τοῦ κόσμου μερικῶς αὐτῶν ἀντιλάβηται , γελοῖον ἐφ’ ἑκάστῳ ζητεῖν , ποῦ ἔσται ἄλλος οὐρανὸς ἡ ποῦ ἔσται ἄλλος ἥλιος ἤ τι τῶν εἰς τὴν ἐμφανῆ συντελούντων διακόσμησιν . ὅτι δὲ ταῦτα οὐ μοναχῶς ἀλλ’ ὀλίγου δέω λέγειν ἀπειραχῶς ἐν τοῖς οὖσιν ἔστι , πάλαι καὶ πρόπαλαι θεολόγων τε καὶ φιλοσόφων διισχυριζομένων οὐδὲ ἀκολουθεῖν ἐθέλει , ἀλλ’ ὡς ἄτοπον προφέρει τὸ καὶ ἕνα μόνον οὐρανὸν ὑπὲρ τοῦτον εἶναι τὸν αἰσθητόν . ἐὰν δέ τις οὐρανοῦ τε ὕπερ ἀστρονομεῖν λέγῃ τὴν τοὐ μὴ πλαστῶς φιλοσοφοῦντος ψυχὴν καὶ πάντα τὰ ὄντα νοητῶς θεωρεῖν , ἴσως ἀγανακτήσει , μήτε ταῖς ἰδέαις τιθέμενος μήτε ἐνεργείᾳ τὴν διανοητικὴν ψυχὴν ἔχειν τὰ εἴδη βουλόμενος , ἀλλ’ εἴπερ ἄρα , δυνάμει . πῶς οὖν ἔτι αἱ ἀποδείξεις ἐκ τῶν πρώτων καὶ οἰκείων [ καὶ ] αἰτιῶν ἔσονται τοῖς ἀστρονόμοις , εἰ μὴ ἐκ τῶν καθόλου λόγων , οὓς ἔχουσιν αἱ μὲν ἡμέτεραι γνωστικῶς , αἱ δὲ θεῖαι γνωστικῶς τε ἅμα καὶ δημιουργικῶς , προίοιεν ; ἢ γὰρ του ἀποδεικνύναι τι τοὺς ἀστρονόμους καὶ τοὺς μαθηματικοὺς πάντας καὶ πρὸς τούτοις τοὺς φυσικοὺς ἀπογνωστέον , καὶ τοῦ τὰς ἀποδείξεις ἐξ αἰτίας γίγνεσθαι οὐ τῆς τοῦ συμπεράσματος μόνης , ἀλλὰ καὶ τῆς τοῦ πράγματος ἀποστατέον , ἢ μέχρι περ ἂν ἀμφότερα ταῦτα μένῃ , δεῖ καὶ τὰς αἰτίας ἐν καθόλου τισὶ λόγοις προϋπάρχειν τῶν κατ’ οὐρανὸν καὶ κατὰ πᾶσαν τὴν φύσιν ἐπιτελειουμένων . ὅλως δὲ οἱ τὰ μὲν αἰσθητὰ συγχωροῦντες εἶναι καὶ ὄντως εἶναι λελήθασι τὴν ψυχὴν ἀτιμοτέραν τῆς ὕλης ἀποφαίνοντες , ὥς πού φησι καὶ ὁ γενναῖος Ἀμέλιος . ὁμοίως . . . ἕκαστα . καὶ οὐδὲν ἄτοπον ἐν λόγοις εἶναι πάντα ταῦτα καὶ ἐν τοῖς εἰδώλοις τῶν λόγων , τοῖς φαντάσμασιν , οὐ μόνον πρὸ τῶν αἰσθητῶν , ἀλλὰ καὶ πρὸ τῶν φυσικῶν λόγων τῶν δια|μορφούντων τὰ αἰσθητά . ὁ δὲ τούτων συγχωρουμένων ἐπάγει ὥς τι τῶν ἀτοπωτάτων τὸ καὶ ζῷα ἄλλα ἔσεσθαι , εἴπερ καὶ αἰσθήσεις · ὅτι δὲ τὸ αὐτοζῷον πάντα ὅσα νοητὰ ζῷα ἐν αὑτῷ περιέχον αἴτιόν ἐστι τῶν τε ἐν τῷ ψυχικῷ διακόσμῳ ζώων καὶ τῶν ἐν τῷ αἰσθητῷ , πάλαι λέγοντος αὐτῷ τοῦ διδασκάλου ὡς μηδὲ ἀκηκοώς [ εἶναι ] τι περὶ τῶν · τοιούτων προσπεποίηται . δυνατὸν μὲν οὗν καὶ τοῖς συνημμένοις αὐτοῦ μὴ ἐπιτρέπειν · οὐ γὰρ εἰ τὰ αἰσθητὰ αἰτίας ἔχει προϋπαρχούσας , ἤδη συζυγεῖ ταῖς αἰτίαις τῶν αἰσθητῶν ἡ αἴσθησις , οὐδ εἰ αἴσθησίς ἐστιν ἑτέρως ἐν ψυχῇ καὶ νῷ δημιουργικῷ , ἤδη τοῦτο καὶ ζῷον ἀποφαίνεται τὸ αἰσθανόμενον · οὐ γὰρ ἴσως πᾶν αἰσθητικὸν ζῷον , ἀλλὰ τὸ ἔξωθεν πᾶν ἅμα κινούμενον · οὐδὲ πᾶσα αἰτία αἰσθητοῦ αἰσθήσει ληπτή , ἀλλ’ ἥτις ἄτομός ἐστι καὶ σύνεστι τῷ οἰκείῳ ἀποτελέσματι . δυνατὸν δὲ καὶ συγχωρήσαντα πᾶσι τούτοις ( ἐπειδὴ καὶ αἴσθησιν οὐ κατὰ τὴν λογικὴν ἐπιτελεῖσθαι μόνην τοῦ παντὸς ψυχήν , ὡς ὁ Τίμαιος παραδίδωσιν , ἀκηκόαμεν , ἀλλὰ γὰρ καὶ δημιουργικήν τινα παρὰ τοῖς θεολόγοις αἴσθησιν ὑμνουμένην πεπιστεύκαμεν εἶναι , ἧς καὶ οἱ κατ’ οὐρανὸν εἴ·δωλον ἔχουσιν , αἴσθησιν καὶ αὐτοὶ τοῖς κόσμοις ἐπάγοντες κατὰ τὸ λόγιον ) δέχεσθαι τὸ ἑπόμενον , τὸ καὶ ζῷα ἕτερα εἶναι . καὶ ἵνα μὴ νὺν τὰ παρ’ ἄλλοις εἰρημένα μαρτύρωμαι , αὐτὸς ἐν τῷ Κ τὸν πρῶτον νοῦν ζῷον ἐκάλεσε · δῆλον οὖν ὅτι καὶ τῶν ἄλλων ἡμῖν ἕκαστον εἰ καὶ μὴ πρῶτον , ἀλλ’ οὖν ζῷον νοερὸν καλεῖν οὐκ ἄν ἴσως ἀπαξιώσειε . καὶ ἐν τοῖς Ἠθικοῖς δὲ τὸν κυρίως ἄνθρωπον νοῦν εἶναι σαφῶς ἠβουλήθη . εἰ τοίνυν ὁ μὲν νοῦς ὁ ἐν ἡμῖν ἄνθρωπός ἐστιν ὁ κυρίως , πᾶς δὲ ἄνθρωπος ζῷον , οὐκ ἄδηλον τὸ συναγόμενον . δεδέγμεθα οὖν πάλιν τὸ εἶναι καὶ ἄλλα ζῷα παρὰ τὰ αἰσθητά , ἑτέρως μέντοι εἶναι καὶ οὐχ οὕτως ὡς τὰ αἰσθητά · ὧν εἴ τις τὰς γνώσεις αἰσθήσεις ἐθέλει καλεῖν καὶ τὰ γνωστὰ αἰσθητά , ὡς αἴτια μέντοι τῶν κυρίως αἰσθητῶν , φθόνος οὐδεὶς τῶν ὀνομάτων · μόνον δηλούσθω σαφῶς , ἐφ’ ὧν εκαστοις αὐτῶν κεχρήμεθα . p . 1077a9 Ἔτι γράφεται . . . αἰσθητῶν . Τὸ μὲν γράφεται δείκνυται δηλοῖ · τὸ δὲ ἐπιχείρημα πᾶν τοιοῦτον · εἰ δείκνυταί τινα παρὰ τοῖς μαθηματικοῖς καὶ τοῖς φυσικοῖς διὰ τῶν καθόλου λόγων καὶ διά τινων ἀξιωμάτων ( οἷον διὰ τοῦ ‘ἐὰν ἀπὸ ἴσων ἴσα ἀφέλῃς , τὰ καταλειπόμενά ἐστιν ἴσα’ καὶ διὰ τοῦ | ‘ἐὰν τέτταρα ᾖ ἀνάλογον , τὸ 884a ὑπὸ τῶν ἄκρων ἴσον ἐστὶ τῷ ὑπὸ τῶν μέσων’ καὶ ἄλλων πολλῶν τοιούτων ) , ἀνάγκη , φησίν , ὄντων μεγεθῶν καὶ ἀριθμῶν χωριστῶν καὶ τὰ ἀπὸ τῶν τοιούτων ἀξιωμάτων δηλούμενα εἶναι χωριστά , ὑπέρτερα μὲν ὄντα τῶν μεγεθῶν καὶ τῶν ἀριθμῶν τῶν μαθηματικῶν , † κοιλότερα δὲ τῶν ἰδεῶν , ὡς μεταξὺ τετάχθαι τοῦ τε αὐτομεγέθους καὶ τοῦ μαθηματικοῦ μεγέθους . τοῦτο δὲ αὐτὸς μὲν ὡς ἀδύνατον ἀποδοκιμάζει , ἵνα τὸ ἡγούμενον ἀνέλῃ , τὸ εἶναι χωριστὰ τὰ μαθηματικά ἔστι δέ πως ἀληθές · τῶν γὰρ ἐν ψυχῇ λόγων οἱ μέν εἰσιν ἁπλούστεροι καὶ καθολικώτεροι καὶ τῶν ἄλλων περιληπτικώτεροι καὶ διὰ τοῦτο νῷ προσεχέστεροι καὶ τῶν μερικωτέρων σαφέστεροι καὶ γνωριμώτεροι , οἱ δὲ πᾶσι τούτοις ἀπολειπόμενοι καὶ ὑπὸ τῶν πρεσβυτέρων συνεχόμενοι καὶ συντιθέμενοι καὶ πληρούμενοι · τί οὖν ἄτοπον , μᾶλλον δὲ πῶς οὐκ ἀναγκαῖον , εἴπερ τότε ἀληθεύουσιν αἰ ἔννοιαι ὅταν ἐφαρμόζωσι τοῖς πράγμασιν , ἀληθοῦς ὄντος τοὐ ἀξιώματος τοῦ λέγοντος ‘ἐὰν ἀπὸ ἴσων ἴσα ἀφέλῃς , τὰ ὑπολειπόμενα ἔσται ἴσα’ εἶναί τινα λόγον ᾧ τοῦτο πρώτως ὑπάρχει , ὃς οὔτε μεγέθους ἐστὶ λόγος οὔτε χρόνου , περιεκτικὸς δὲ τούτων ἁπάντων καὶ τῶν ἄλλων , ὅσοις ὑπάρχειν τὸ ἀξίωμα πέφυκεν , εἶναι μέντοι οὐκ ἐν τόπῳ οὐδ’ ὅλως ἐν τοῖς αἰσθητοῖς ; πῶς γὰρ τό γε καθόλου καὶ ἁπλούστατον καὶ διὰ τοῦτο ἀναπλόδεικτον εἴη ἄν ἐν ὕλῃ τῇ τὴν ἄτομον τῶν εἰδῶν ἔμφασιν ἀγαπητῶς ἐπιδεχομένῃ ; εἰ γὰρ δὴ μὴ τοῦτο καταδεξαίμεθα , πῶς ἂν ἔτι σωθείη τὸ πᾶσαν αἰτίαν ἀποδεικτικὴν πρώτως ὑπάρχειν τινί , ᾧ καὶ συνεξισοῦται καὶ καθόλου ἐστίν . ὡς εἴωθας αὐτὸς ἐν τοῖς Ἀποδεικτικοῖς τὸ καθόλου θεωρεῖω ; διὰ ποίαν δὲ αἰτίαν ἔτι σαφέστερα ἔσται καὶ γνωριμώτερα τῶν μερικωτέρων καὶ ἀποδεικτῶν τὰ ἀξιώματα , εἴπερ ἀπὸ τῶν τελευταίων αὐτὰ δι’ ἐπαγωγῆς ἡμεῖς ὑφίσταμεν οὐκ ὄντα πρότερον ; πῶς δὲ συμφωνοῦμεν κατ’ αὐτά , εἰ μὴ κατ’ οὐσίαν ἡμῶν ἐν ταῖς ἐννοίαις προείληπτο ; ἃ γὰρ δὴ λαμβάνομεν ἐκ τῶν αἰσθητῶν , περὶ ταῦτα οὐκ ἀνάγκη ἡμᾶς ὁμογνωμονεῖν , οἷον ὡς εἰ ἐγὼ μὲν τὸ τοῦ Σωκράτους ἔχοιμι φάντασμα , ὁ δὲ <τὸ> τοῦ Ἀλεξάνδρου · πῶς δέ , τὸ σὸν δὴ τοῦτο καὶ πάντων ὡς εἰπεῖν ἀληθέστατον , ἡ κατ’ ἐνέργειαν ἐπιστήμη ἡ αὐτὴ τῷ ἐπιστητῷ , εἰ μὴ πάσῃ γνώσει σύστοιχον εἴη τὸ γνωστόν , καὶ διαφερόντως τῇ τῶν ἀξιωμάτων ἐννοίᾳ συνυπάρχοι καθολικώτατος λόγος , πρῶτος δεχόμενος τὴν τοῦ ἀξιώματος ἐπιβολὴν | καὶ περίληψιν ; ὡς γὰρ αὐτὸ τἀγαθὸν τὴν νόησιν καὶ ὑφίστησι καὶ ἑνοῖ πρὸς τὸ νοητόν , καὶ ὡς <ὁ> τἀγαθοῦ τόκος τε ἔκγονος ὅρασιν καὶ ὁρατὸν ὑφίστησί τε κατὰ ταὐτὰ καὶ συντάττει πρὸς ἄλληλα , οὕτω καὶ ὁ τὸ μέσον ἀμφοῖν ἀναπληρῶν πλάτος , ὁ πολυτίμητος νοῦς , ἐπιστήμην καὶ ἐπιστητὸν παράγει καὶ εἰς ταὐτὸν ἄγει καὶ πρὸς ἄλληλα συμπλέκει , οὐδαμοῦ θάτερα πρὸ τῶν ἑτέρων ὑφιστάς , ἵνα μὴ καὶ τὰ ὑποστάντα κολοβὰ ᾖ καὶ ἀτελῆ καὶ διάκενα . ἀλλ’ ἵνα μὴ περὶ ταῦτα διατρίβοντες ἔξωθεν ἄλλην θεωρίαν συνεπεισφέρωμεν , πῶς ἔτι , τὸ ὑπὸ σοῦ διαρρήδην συγχωρούμενον , νοῦς τὰς ἀρχὰς ἐνδίδωσι τῆς ἀποδείξεως τῇ ψυχῇ , εἰ μὴ κατ’ οὐσίαν αὐτὰς <ἐν ταῖς> ἐννοίαις ἡμῶν εἴημεν προειληφότες ; οὐ γὰρ δὴ ὧν ἡ γένεσις κάτωθεν , τούτων ὁ νοῦς ἡμῖν χορηγὸς γίγνεται . ἡ οὖν κύκλῳ ἡ ἀπόδειξις ἀπὸ μὲν τῶν μερικωτέρων λαμβανόντων ἡμῶν καὶ ὑφιστάντων τὰ ἀξιώματα , ἀπὸ δὲ τῶν ἀξιωμάτων ἀποδεικνύντων τὰ μερικώτερα · ἢ ἐπεὶ ἐκ προτέρων αἱ ἀποδείξεις , ἀπὸ νοῦ μὲν αἱ ἁπλούστεραι τῶν ἀξιωμάτων ἔννοιαι , ἀπὸ τούτων δὲ συντιθεμένων ἡ ποικιλία τῶν εἰδῶν ἐν ἡμῖν ὑφίσταται · πάλιν μὲν καὶ αὕτη κατὰ νοῦν καὶ ἀπὸ νοῦ ( τί γὰρ ὧν ἔχομεν κατ’ οὐσίαν οὐκ ἐκεῖθεν ; ) , ἀλλὰ γὰρ καὶ διὰ τῶν ἁπλουστέρων εἰδῶν καὶ λόγων τῶν μερικωτέρων παραδεχομένων τὴν ὑπόστασιν . καὶ οὕτω λέγοντες μόνως ἡμῖν αὐτοῖς συμφωνήσομεν , ὅταν ἀπ’ αἰτίων τῶν πρώτων τὰς ἀποδείξεις ἐπιτελεῖσθαι λέγωμεν . p . 1077a14 Ὅλως δὲ . . . ἐμψύχου . Ἐκεῖνοι μὲν οὔτε ἑαυτοῖς οὔτε τοῖς πράγμασιν ἀσύμφωνοι · οὔτε γὰρ ἀτελὲς τὸ ἐν τῇ διανοίᾳ εἶδος τοῦ μεγέθους οἴονται εἶναι ἢ τὸ ἐν τῇ φαντασίᾳ τῷ εἴδει τούτῳ μέγεθος συνυφιστάμενον οὔτε ἄψυχον · πῶς ‘γάρ . ὅ γε ἐν ψυχῇ ἵδρυται ; ἡμεῖς δὲ πῶς ἡμίν αὐτοῖς συνῳδὰ πρεσβεύσομεν , ὅταν καὶ αἴτια λέγωμεν εἶναι τῶν πραγμάτων , δι’ ὧν αἰτίων καθ’ αὑτὰ ὑπαρχόντων ἀποδείξεις , καὶ μὴ διδῶμεν οὐσίαν τούτοις ( εἰ μὴ ἄρα τὸ ἀνούσιον τῆς οὐσίας αἴτιον ) , ὅταν τε πρότερα μὲν τῇ φύσει τὰ καθόλου πολλάκις ἀποφαινώμεθα εἶναι ὡς συναναιροῦντα μὲν οὐ συναναιρούμενα δέ , καὶ πάλιν αὐτὰ ταῦτα ἐξ ἀφαιρέσεως τῶν αἰσθητῶν τὴν ὑπόστασιν ἔχειν διισχυριζώμεθα ; εἰ μὲν γὰρ διττὸν τὸ καθόλου , τὸ μὲν αἴτιον τοῦ αἰσθητοῦ τὸ δὲ ὑστερογενές , φίλα ἂν λέγοις καὶ τῷ πατρὶ καὶ πᾶσι τοῖς ἀπὸ Πυθαγόρου · καὶ δέχου καὶ τὸ μέγεθος εἶναι διττόν , τὸ μὲν ἐν λόγῳ διανοητικῷ , ᾧ καὶ τὸ φανταστὸν εἶδος αὐτοῦ συνυφίσταται , τὸ δὲ ἐξ ἀφαιρέσεως τοῦ αἰσθητοῦ , καὶ περὶ μὲν τὸ ἐξ ἀφαιρέσεως μὴ λέγε διατρίβειν τὴν γεωμε|τρίαν · οὐδὲν γὰρ ἔχει ἀκριβὲς μετὰ τοῦ μηδὲ ἑωρακέναι ἡμᾶς ποτε μήτε πολύγωνα τοσαῦτα καὶ τοιαῦτα , οἷα ἐπίπεδα ἡ γεωμετρία θεωρεῖ , μήτε πολύπλευρα οὕτω ποικίλα <οἷα> ἡ στερεομετρία ἐπισκέπτεται , ἢ γωνιῶν ἢ πλευρῶν ἡ ἐμβάδων καὶ ὅσων λόγοι μέν εἰσι πλήρεις θεωρημάτων , ὕλη δὲ ἀνεπίδεκτος · περὶ δὲ τὰ φανταστὰ διατρίβειν φαθί , καθόσον ταῦτα τοῖς οὐσιώδεσι λόγοις τῆς διανοίας παρυφίσταται , ἐξ ὧν καὶ τὴν ἀποδεικτικὴν αἰτίαν κομίζεται , μᾶλλον δὲ τὴν μὲν γεωμετρίαν αὐτοὺς τοὺς ἀμερεῖς λόγους τῆς ψυχῆς βούλεσθαι θεωρεῖν , ἀσθενοῦσαν δὲ χρῆσθαι ταῖς ἀφαντάστοις νοήσεσιν ἐκτείνειν τοὺς λόγους εἰς φανταστὰ καὶ διαστατὰ σχήματα καὶ μεγέθη , καὶ οὕτως ἐν ἐκείνοις αὐτοὺς θεωρεῖν · καθάπερ καὶ μὴ ἀρκούσης αὐτῇ τῆς φαντασίας καὶ ἐπὶ τὸ ἀβάκιον ἔρχεται κἀκεῖ καταγράφει τὸ θεώ - ῥῆμα καὶ οὐ δήπου τότε προηγούμενος αὐτῇ λόγος τὸ αἰσθητὸν καὶ ἔξω κείμενον ἑλεῖν , ἀλλὰ τὸ ἔνδον τὸ φανταστόν , οὗ μίμημα ἄψυχον τὸ ἔξω · οὕτως οὖν καὶ ὅταν περὶ τὸ φανταστὸν διατρίβῃ , οὐ κατὰ προηγούμενον λόγον περὶ αὐτὸ στρέφεται , ἀλλὰ δι’ ἀσθένειαν νοήσεως οὐ δυναμένη τὸ ἀφάνταστον εἶδος ἑλεῖν ἐν τῷ φανταστῷ τοῦτο θεωρεῖ . τεκμήριον δὲ μέγιστον τὸ τοῦ καθόλου μὲν εἶναι τὴν ἀπόδειξιν , πᾶν δὲ τὸ φανταστὸν μερικὸν ὑπάρχειν · οὐδὲ ἡ σπουδὴ ἄρα ἡ προηγουμένη περὶ τὸ φανταστὸν ἦν , ἀλλὰ περὶ τὸ καθόλου καὶ πάντῃ ἄυλον . εἰ δὲ μόνως τὸ καθόλου , πῶς καὶ ὑστερογενὲς καὶ αἴτιον τοῦ μερικωτέρου , δυσχερῶς ἄν τις ἀποδείξειεν , εἰ δεῖ δυσχερὲς λέγειν τὸ ἀδύνατον . p . 1077a20 Ἔτι τίνι . . . συμμένειν . Τοῦτο διὰ μέσου μὲν ἔοικεν εἰρῆσθαι · ἀναδραμεῖται γὰρ πάλιν ἐπὶ τὸ πρότερον ἑαυτοῦ ἐπιχείρημα , ἐν ᾧ ἐζήτει πῶς ἀτελέστερά τε ἅμα καὶ πρότερα τῶν αἰσθητῶν τὰ μαθηματικά . ζητεῖ δὲ ἐν αὐτῷ , τί τὸ αἴτιον τοῖς μαθηματικοῖς μεγέθεσι τῆς ἑνώσεως · τοῖς μὲν γὰρ αἰσθητοῖς φύσις ἢ ἔνυλον εἶδος ἢ κόλλα ἢ δεσμός , τοῖς δὲ μαθηματικοῖς τί ; ῥητέον οὗν πρὸς αὐτόν , ὅτι οἱ μὲν ἀμερεῖς λόγοι τῶν μεγεθῶν κρείττους * * * † εἰ συνυφιστάμενα φανταστὰ μεγέθη τῆς ἑαυτῶν αἰτίας τῆς ἀμεροῦς ἐξηρτημένα οὐ μήποτε διασκεδασθῇ , καὶ ἔτι ἐν ψυχῇ ὄντα συνέχεται ὑπ’ αὐτῆς μᾶλλον ἢ τὰ αἰσθητά . p . 1077a24 Ἔτι αἱ γενέσεις . . . μᾶλλον . Ἀνεισι μὲν ἐπὶ τὸ ἐξ ἀρχῆς , ἐν ᾧ τὸ αἰσθητὸν πρότερον ἐδείκνυ τοῦ μαθηματικοῦ τῇ οὐσίᾳ . δείκνοσι δὲ οὐ τὸ προκείμενον ἑαυτῷ , γένεσιν παραλαμβάνων ὅλως ἐπὶ τῶν ἀγενήτων ( ἀγένητα γὰρ τὰ μαθηματικά ) , ἀλλ’ εἴπερ ἄρα , ὅτι τοῦ ἐν τοῖς αἰσθητοῖς ἐπιπέδου τὸ σῶμα καὶ πρότερον τῇ οὐσίᾳ καὶ | τελειότερον . καὶ ὅτι ἔμψυχον . . . ἀξίωμα . ὁρᾷς γὰρ τὴν 885b ἐν τῷ ἀβακίῳ γραμμὴν καὶ τὸ ἐν τῇ τέφρᾳ ἐπίπεδον · ἐπεὶ τί ἄν εἴη τῶν ἐν ψυχῇ κειμένων ἐμψυχότερον ; p . 1077a31 Ἔτι τὸ μὲν . . . πάσχειν . Καὶ τοῦτο κατασκευαστικὸν τοῦ δευτέρας εἶναι τὰς γραμμὰς καὶ τὰ ἐπίπεδα τῶν σωμάτων · εἰ μὲν γὰρ οὐσίαι , φησί , καὶ αἱ γραμμαί , πῶς οὐσίαι , ὡς εἶδος ἢ ὡς ὕλη ; εἰ δὲ ἀνούσιοι , δεύτεραι τῶν οὐσιῶν . ῥητέον οὖν ὅτι αἱ μὲν ἀδιάστατοι ὡς λόγοι καὶ εἴδη οὐσίαι , αἱ δὲ ἐν τῇ φαντασίᾳ αἱ διασταταὶ ὡς ὗλαι τῶν εὐθειῶν ἢ τῶν περιφερειῶν . εἰ δὲ καὶ ὅλην τὴν φανταστὴν οὐσίαν ὡς ἐν ὑποκειμένῳ φαίη τις εἶναι τῇ φαντασίᾳ ἢ τῷ πνεύματι , ἐκείνων μὲν ἄν αὐτῶν ἀναγκάζοιτο δευτέραν αὐτὴν ἀποφαίνεσθαι καὶ ἀτελεστέραν , οὐ μέντοι τῆς αἰσθητῆς οὐσίας · οὐ γὰρ πᾶν τὸ ἐν ὑποκειμένῳ ὂν δεύτερον ἡστινοσοῦν οὐσίας ( ἐπεὶ οὕτω καὶ αἱ ἀρεταὶ τῆς ψυχῆς αἵ τε ἐπιστῆμαι καὶ λίθων καὶ τῶν ἄλλων ἐνύλων σωμάτων ἂν εἶεν δεύτεραι ) , ἀλλ’ ἐκείνης μὲν ἐν ᾗ ἔχει τὸ εἶναι δεύτερον , ἄλλης δὲ καταδεεστέρας οὔτε δεύτερον οὔτ’ ἀτελέστερον , εἰ μή τις ὁμόσε χωρῶν ὡς οὐδὲν ἄτοπον ὂν καὶ ἐπιστήμην καὶ ἀρετὴν ἀντιδιαταττόμενος τῷ θείῳ Πλάτωνι σώματος εἶναι φαίη καταδεεστέρας · ἀλλ’ οἶμαι ψυχὴ μὲν καὶ τὰ ψυχῆς πάντα πρεσβύτερα σώματος καὶ τῶν τοῦ σώματος , αὐτῶν δὲ τούτων ψυχὴ μὲν τῶν ἐν ἑαυτῇ ποτὲ μὲν ὄντων , ποτὲ δὲ μὴ ὄντων ἐνεργείᾳ πρεσβυτέρα , σῶμα δὲ τῶν συμβεβηκότων αὐτῷ σεμνότερον · τὰ δὲ ἐν ψυχῇ ὄντα ἡ ἀεὶ ἢ ποτὲ τῷ σώματι παραβάλλειν μὴ πλημμελὲς ᾖ , καὶ ἔτι τοῦδε πλημμελέστερον τὸ παραβάλλοντα προτιθέναι τῶν ἐν ψυχῇ τὴν ὑπόστασιν ἐχόντων τι ἔνυλον σῶμα ὡς τελειότερον αὐτῶν καὶ ἐμψυχότερον · τοῦτο γάρ ἐστι τὸ πάντων θαυμαστότατον , εἰ ἐμψυχότερόν ἐστι τὸ σῶμα τούτων , οἷς τὸ εἶναι ἐν ψυχῇ ἐστιν εἶναι . p . 1077a36 Τῷ μὲν οὖν . . . λέγεται . Ἐν τούτοις τῷ μὲν λόγῳ συγχωρεῖ εἶναι πρότερα τὰ μαθηματικὰ τῶν αἰσθητῶ.ν , ἐπειδὴ τὸ αἰσθητόν τις ὁριζόμενος σῶμα δεῖται τῶν διαστάσεων αἳ ὁρίζουσι τὸ μαθηματικόν , τῇ οὐσίᾳ δὲ οὐκέτι . καίτοι κατὰ τοὺς κανόνας αὐτοῦ τοὺς ἐν τῷ Z παραδοθέντας ἐπὶ τῶν ἁπλῶν οὐσιῶν ( ἁπλᾶς δὲ λέγω τὰς ἄνευ τῶν συμβεβηκότων θεωρουμένας ) τὸ τῷ λόγῳ πρότερον καὶ τῇ οὐσίᾳ πρότερον ὂν ἀποδείκνυται · τὰ γὰρ τῷ λόγῳ πρότερα τῷ εἴδει πρότερα ἐν ἐκείνοις εἶναι ἐλέγετο , τὰ δὲ τῷ εἴδει πρότερα τῇ οὐσίᾳ πρότερᾳ · ἐξ ὧν ἀμφοτέρων οὐκ ἄδηλόν ἐστι τὸ συναγόμενον . καὶ ὁ ἐν τούτοις δὲ τοῖς ῥητοῖς αὐτοῦ κανὼν δείκνυσιν , ὅτι τὰ μαθηματικὰ | πρεσβύτερά ἐστι τῶν αἰσθητῶν οὐ τῷ λόγῳ μόνῳ ( τοῦτο μὲν γὰρ συγκεχώρηκε καὶ αὐτός ) , ἀλλὰ καὶ τῇ οὐσίᾳ · τῷ γὰρ εἶναι ὑπερβάλλει . ὄντος μὲν γὰρ τοῦ τριχῇ διαστατοῦ μετὰ ἀντιτυπίας ἀνάγκη εἶναι καὶ προεῖναι τὸ τριχῇ διαστατὸν καὶ ἔτι τὸ διχῇ καὶ πολὺ πρότερον τὸ μίαν ἔχον διάστασιν · τούτων δὲ ὄντων οὐκ ἀνάγκη τὸ αἰσθητὸν εἶναι . ἀλλ’ ἵνα ταῦτα παρῶμεν , τί ἐστι τὸ καὶ ἐκ τῶν παραδειγμάτων αὐτῷ συναγόμενον ; τί δὲ ἄλλο γε ἢ ὅτι τὸ Τῷ λόυῳ πρότεπον οὐ πάντως καὶ τῇ οὐσίᾳ πρόνερον , οὐ μὴν ὄτι καὶ ὔστερον · τὸ γὰρ λευκὸν πρότερον ὄν τῷ λόγῳ τοῦ λευκοῦ ἀνθρώπου <οὐ> πρότεπόν ἐστι κατ’ αὐτὸν τῇ οὐσίᾳ . Καίτοι φαίη τις <ἄν> ὄτι εἰ καὶ μὴ ἀνθρώπου πρότερον , ἀλλ’ οὖν λευκοῦ ἀνθρώπου πρεσβύτερον εἶναι ὀφείλει · ὄμως τοῦτο μὲν συγκεχωρήσθω καὶ κεὶσθω εἶναί τινα , ἄ τῷ λόγῳ πρότερα ὄντα τῇ οὐδίᾳ . Σύνδρομά ἐστι τούτοις ὦν ἦν τῷ λόγῳ πρότεπα . Τί οὖν ἐκ τούτων συνάγομεν ; ἤ ὄτι τὰ γεωμετρούμενα πρότεπα ὄντα τῷ λόγῳ τῇ οὐσίᾳ οὔτε πρότεπά ἐστιν οὔθ’ ὔστερα τῶν αἰσθητῶν ; Καὶτοι πᾶς ὁ λόγος ἐπικεχείρηται ὠς ἐξ ἀφαιρέσεως τῶν αἰσθητῶν λαμβανομένης τῆς μαθηματικῆς ὔλης · διὸ καὶ τοιούτῳ ἐχρήσατο συμπεπάσματι ‘ὤστε φανερόν ὄτι Οὔτε τὸ ἐξ ἀφαιρέσεως πρότεπον οὄτε τὸ ἐχ προσθέσεως ὔστερον.’ ἀλλ’ ὄμως καὶ τοῦτο προαρπάσας ψεῦσός τε ὄν καὶ τῶν ἐν ἀρχῇ προκειμένων εἰς ζήτησιν † ὁρῶμεν ὄσον συνήγαγεν · εἰ δέ γε τὰς διαστάσεις , περὶ ἄς τῷ ὄντι ἡ γεωμετρία τετεύτακεν , ἠβούλετο σκοπεῖν ὀρθῶς , κατὰ πάντα ἄν αὐτάς εὖρε πρεσβυτέρας τοῦ ἐνύλου σώματος , εἰ τὰ ἄυλα τῶν ἐνύλων καὶ τὰ Καθόλου τῶν ἐν μὲρει καὶ τὰ ἀίδια τῶν φθαριῶν πάντες δμολογῦμεν εἶναι Πρεσβύτεπα . Ρ . 1077b12 Ὄτι μὲν οὖν . . . ἰκανῶς . Αὐτὸς μὲν ὠς ἐπὶ δεδειγμένοις τούτῳ χπῆται τῷ συμπεπάσματι . ἡμεῖς δέ , ὄτι οἰ μὲν λόγοι αὐτῶν οὐσίαι ἀμερεῖς καὶ αἰτίαι τῶν φανταστῶν καὶ Τῶν αἰσθητῶν διαστάσεων , εἰς δύναμιν ἠμετέραν ἐπεδείξαμεν · αἱ δὲ τῇ Φαντασία τοῖς ἀμερέσι λόγοις μορφαὶ καὶ διαστάσεις συνυφιστάμεναι ὄτιπερ ὡς ἐν ὐποκειμένῳ εἰσὶ τῇ ψυχῇ πρεσβύτεραι οὖσαι καὶ αὐταὶ σώματος καὶ τῶν τοῦ σώματος παθημάτων , καὶ τοῦτο μετρίως συνεστήσαμεν · ἐπεὶ δὲ καὶ τὸ ἔναγχος εἰρημένον αὐτῷ περίληψιν ἐποιήσατο κατὰ |τὸ συμπέρασμα , ὐπομεηστέον ὠς αἰ ἐν τοῖς αἰσθητοῖς διαστάσεις πρότεπαι μὲν τῷ λόγῳ τῶν σνμάτων ἐδείχθησαν , τῇ δὲ οὐσίᾳ οὐχ ὔστεραι , ταύτας δὲ καὶ ἀνουσίυς λέγειν ἄτοπον ἴσως οὐδέν . p . 1077b14 Ἐπρὶ δ’ οὐδ’ ἐν . . . ἡ ὁμαλής . Εἰπὼν πῶς οὐκ οἴεται εἶναι τά μαθηματικά , νῦν πειρᾶται λέγειν ποίαν ἄν τις αὐτὰ νομίσειεν ἔχειν ὐπόστασιν . ἀπέσκει οὖν αὐτῷ μήτε καθ’ αὐτὰ ὑφεστάναι τὰ μαθηματικὰ μεγέθη καὶ σχήματα μήτε ἐν τοῖς αἰσθητοῖς εῖναι ἄλλα ὄντα παπά τὰ αἰσθητά , ἀλλ’ ἐχ τῶν αἰσθητῶν κατὰ ἀφαίρεσιν ἐπινοεῖσθαι · ὤσπερ γὰρ καὶ τὸ καθόλου , φησίν , ἐν τοῖς μαθήμασιν οὐ περὶ κεχωρισμένων ἐστὶ παρὰ τὰ μεγέθη καὶ τοὺς ἀριθμούς , ἀλλὰ περὶ τούτων μέν , οὐχ ᾗ δὲ τοιαῦτα ( οἷον ὅταν λέγωμεν ‘ἐὰν πρῶτον πρὸς δεύτερον καὶ τρίτον πρὸς τέταρτον τὸν αὐτὸν ἔχῃ λόγον , καὶ ἐναλλὰξ ληφθέντων σωθήσεται τὸ ἅμα τὸν αὐτὸν <ἔχειν> λόγον’ ) , φησί , καὶ περὶ μεγεθῶν ἡ μαθηματικὴ διαλεγομένη περὶ αἰσθητῶν μὲν διαλέγεται , οὐχ ᾗ δὲ αἰσθητά . ἡμεῖς δὲ καὶ πρότερον μὲν ἐνέστημεν πρὸς τοῦτο τὸ ἐπιχείρημα εἰπόντες , ὅτι καὶ τοῦτο δεῖ περιληπτικώτερον εἶναι τῶν μεγεθῶν καὶ τῶν ἀριθμῶν , καὶ νῦν δὲ τὸ αὐτὸ τοῦτο λέγομεν . εἴπερ γὰρ τὸ καθόλου ἐστὶν ᾧ πρώτῳ ὑπάρχει , ἀνάγκη ἐκεῖνο εἶναι παρὰ τὰ εἰδικώτερα αὐτοῦ · οὐ γὰρ δὴ τῷ μὴ ὄντι πρώτως τι ὑπάρχει . εἰ δε τὸ καθόλου φησί τις ἐν αὐτοῖς εἶναι τοῖς εἰδικωτέροις , τὸ κατατεταγμένον ὁρᾷ , ὃ μόριόν ἐστι τοῦ ὑποκειμένου καὶ οὐ τὸ ἀκατάτακτον , ὃ παντὸς τοῦ εἴδους κατηγορεῖται . πλὴν ἀγασθείη ἄν τις τὸν Ἀριστοτέλην καὶ ἐν τούτοις τῆς ἀκολουθίας συντάττοντα τὰ καθόλου τοῖς μαθηματικοις · ὡς γὰρ τὰ καθόλου ἐστίν , οὕτω καὶ τὰ μαθηματικά . ἔστι δὲ κατὰ μὲν τὸ ἀληθὲς ἄμφω <ἐν> τοῖς οὐσιώδεσι λόγοις τῆς ψυχῆς , κατ’ αὐτὸν δὲ ἐν τοῖς αἰσθητοῖς καὶ ἐν ἐπινοίαις ἀφαιρούσαις τῶν αἰσθητῶν τὰς κοινότητας . ἐπεὶ δὲ καὶ κινήσεως ἐμνημόνευσε λέγων , ὅτι πολλοὶ περὶ κινουμένων εἰσὶ λόγοι οὐκ οὔσης κινήσεως κεχωρισμένης ( ὅταν γὰρ λέγωμεν ‘τὰ ἰσοταχῶς κινούμενα ἐν ἴσῳ χρόνῳ τὸ αὐτὸ διάστημα διέξεισιν’ , οὐδὲν μὲν ἁπτόμεθα τῶν ὑποκειμένων πραγμάτων , ἀλλὰ περὶ τῆς κινήσεως αὐτῶν διαλεγόμεθα μόνης , οὐ μὴν διὰ τοῦτο καὶ κίνησιν εἶναι κεχωρισμένην ὑπολαμβάνομεν ) · | ῥητέον οὖν ὅτι πρῶτον μὲν οὐχ ὅμοιόν ἐστι τὸ περὶ τὴν κίνησιν τοῖς σχήμασιν · ὁ μὲν γὰρ μὴ βουλόμενος εἶναι κίνησιν ἔξω τῶν αἰσθητῶν οὐκ ἐννοεῖ τὴν ἐν τοῖς ἀκινήτοις ἀκριβεστέραν , ὁ δὲ γεωμέτρης ἐπινοεῖ τῶν φαινομένων σχημάτων ἀκριβέστερα · ἔπειτα δὲ ὅτι καὶ τὸ πᾶν λαμβάνεται ψευδῶς · ἔστι γὰρ καὶ κίνησις ἐν ἀσωμάτοις καὶ σχῆμα καὶ μέγεθος , οὐ τοιαῦτα δὲ οἷα ἐν τοῖς αἰσθητοῖς . ‘Απλῶς δὲ πρὸς ἅπασαν αὐτοῦ τὴν δόξαν τοῦτο ῥητέον , ὅτι μήτε τεθεάμεθα πάντα τὰ σχήματα ἢ πάντας τοὺς ἀριθμοὺς ἐν τοῖς αἰσθητοῖς , περὶ ὅσα καὶ ὅσους αἱ μαθηματικαὶ διατρίβουσι , μήτε δυνατόν ἐστιν ἀκριβείᾳ τοσαύτῃ χρῆσθαι τὰ ἐκ τῶν αἰσθητῶν εἰλημμένα . εἰ δὲ ὅτι ἡμεῖς αὐτοῖς προστίθεμεν τὸ ἐνδέον καὶ ἀκριβέστερα ποιοῦμεν καὶ οὕτω θεωροῦμεν , ἀποφαίνοιτο , πρῶτον μὲν πόθεν δυνάμεθα αὐτὰ τελειοῦν , ἀναγκαῖον εἰπεῖν · οὐ γὰρ ἄν ἄλλην αἰτίαν ἀληθεστέραν εὕροιμεν τῆς ὑπὸ τῶν παλαιῶν εἰρημένης , ὅτι κατ’ οὐσίαν ἡ ψυχὴ προείληφε πάντων τοὺς λόγους . ἔπειτα δὲ δάν τι προσθῶμεν τοῖς ἀφαιρεθεῖσιν ἐκ τῶν αἰσθητῶν , οὐκ ἀκριβέστερον αὐτὸ καὶ ἀληθέστερον ἀλλὰ πλασματωδέστερον ἀποτελοῦμεν . τὸ γοῦν εἶδος τὸ Σωκράτους ἀναμαξάμενός τις εἰ μὲν οἷον ἐκ τοῦ αἰσθητοῦ Σωκράτους ἐδέξατο , διαφυλάττοι τῇ φαντασίᾳ , μᾶλλον ἂν αὐτοῦ τυγχάνοι τῆς γνώσεως · εἰ δὲ ἐπὶ τὸ εὐπρεπέστερον μεταρρυθμίζειν αὐτὸ θελήσειε , πᾶν μᾶλλον ἄν ἢ τὸ Σωκράτους εἶδος ἔτι παρ’ ἑαυτῷ θεωρήσειεν . ἐπὶ δὲ τῶν ἴσων καὶ ὁμοίων ἀριθμῶν καὶ σχημάτων οὐ ταὐτὸν τοῦτο πεπόνθαμεν , ἀλλ’ ὅσῳ ἂν ἐπὶ τὸ ἀκριβέστερον καὶ τελειότερον αὐτὰ περιάγωμεν , τοσούτῳ μᾶλλον ἐγγυτέρω τοῦ ἀμεροῦς αὐτῶν εἴδους ἐρχόμενα σαφέστερα ἡμῖν καὶ εὐγνωστότερα γίγνεται . ὅλως δὲ ἀναμιμνήσκεσθαι μὲν ἀπὸ τῶν αἰσθητῶν συγχωρητέον ἡμῖν τὴν διάνοιαν , μόρφωμα δὲ ἀπ’ αὐτῶν εἰσθέχεσθαι μὴ οὐδὲ θεμιτὸν ᾖ λέγειν · ἄχρι γὰρ φαντασίας χωρεῖν δύναται τὰ δι’ αἰσθήσεως εἰς ἡμᾶς εἴδη παραπεμπόμενα , ἃ δὴ καὶ ἐν αὐτῇ τῇ φαντασίᾳ ἄτομα μένειν ἐθέλει καὶ τοιαῦτα οἷα εἰσελήλυθεν · ὅταν δὲ ἡ ἔννοια λοιπὸν ἀπὸ τούτων ἐπὶ τὸ καθόλου καὶ ἐπὶ τὰ τῷ ἀκριβεῖ λόγῳ θεωρητὰ μεταβαίνῃ , δήλη ἐστὶ τὰ ἑαυτῆς ἐπισκεπτομένη . διὸ καὶ ζηλωτὴ αὕτη ἡ ἐνέργεια καὶ οὐ πολυπράγμων καὶ διεγερτικὴ τοῦ τῆς ψυχῆς ὄμματος τυφλουμένου καὶ κατορυττομένου διὰ τῶν πολλῶν ἐπιτηδευμάτων · ὃ περὶ τὰ ἐξ ἀφαιρέσεως διατρίβουσα πότ’ ἄν κατεπράξατο ; τοὐναντίον μὲν οὖν ἐποίησεν ἄν · ἐτύφλωσε καὶ τὸ | βλέπον τῆς διανοίας καὶ προσήλωσε τῷ σώματι καὶ κατέχωσεν ἂν αὐτῆς τὴν ἐπὶ τὰ ὄντως ὄντα μεταβατικὴν ὁρμήν , εἰ καθάπερ φησὶν ὁ Ἀφροδισιεὺς Ἀλέξανδρος , νοητὰ ἄττα ἑαυτῇ ἀναπλάσασα , οὐκ ὄντα τῇ οἰκείᾳ φύσει νοητά , περὶ αὐτὰ ταῦτα μάτην ἐσκιαμάχει . εἰ μὲν γὰρ ἀνούσια μὲν ἐοικότα δὲ τοῖς νοεροῖς εἴδεσιν αὐτὰ εἶναι ὑπετίθεντο , μάλιστα μὲν καὶ αὐτὸ τοῦτο θαυμαστὸν ἦν , πῶς ἐκείνοις ἔοικεν ἃ μὴ ἔστιν οὐσιώδη . οὐ μὴν ἀλλ’ ὑπελείπετο λέγειν αὐτοῖς , ὅτι γυμνασαμένη περὶ αὐτὰ ἡ διάνοια συνάπτεσθαι δυνήσεταί ποτε καὶ τοῖς νοητοῖς εἴδεσι , καθάπερ οἱ ῥήτορες μελετήσαντες πλασματώδεις τινὰς λόγους πρὸς τοὺς ἀληθινοὺς ἀγῶνας παρασκευὴν ἴσχουσι διὰ τὸ ἐοικέναι τὰ πλάσματα ταῖς δικανικαῖς περιστάσεσιν . ἐπειδὴ δὲ οὔτε ἰδέας εἶναι βούλονται οὔτε τὰ μαθηματικὰ τῶν θείων εἰδῶν εἰκόνας εἶναι οὔθ’ ὅλως εἶναι πλὴν ἐξ ἀφαιρέσεως τῶν αἰσθητῶν , οὐχ ὁρῶ πῶς ἂν πρὸς ἀναγωγὴν ψυχῆς ἡμῖν ἔτ’ ἂν συντελέσειε κατὰ ταύτας τὰς ὑποθέσεις ἢ γεφύραις ἀναλογήσειε μεθιστάσαις ἡμᾶς ἀπὸ τῶν αἰσθητῶν ἐπὶ τὴν ἀληθινὴν νόησιν , πῶς τε οὐκ ἄμεινον τὸ αἰσθητὸν μέγεθος , ὡς πέφυκε , δι’ αἰσθήσεως καταλαμβάνειν , ἢ ὑποσυλήσαντας αὐτὸ τοῦ ὑποκειμένου προστιθέναι μὲν αὐτῷ τὴν μήτε ὑπάρχουσαν μήτε ὑπάρξαι δυναμένην ἀκρίβειαν , ἐπισκέπτεσθαι δὲ αὐτὸ οὐχ ᾗ ὑφέστηκεν ἀλλ’ ᾗ μήτ’ ἔστι μήτ’ εἶναι δύναται . διὸ καὶ αὐτὸς ὁ Ἀριστοτέλης τοῦθ’ ὑφορώμενος , μὴ περὶ αἰσθητὰ φὰς διατρίβειν τὴν γεωμετρίαν χείρονα τῆς αἰσθήσεως αὐτὴν ὁμολογεῖν ἀναγκασθῇ , οὐ περὶ αἰσθητά φησι διατρίβειν αὐτὴν ἀλλ’ ἢ κατὰ συμβεβηκός · ὥσπερ οὐδὲ τὸν ἰατρὸν περὶ τὰ λευκά , κἂν πάντα τὰ ὑγιεινὰ λευκὰ ᾖ , ἀλλὰ περὶ τὰ ὑγιεινά , οὕτω καὶ τὴν γεωμετρίαν περὶ τὰ μεγέθη καὶ σχήματα , κἂν μηδὲν ἔξω τῶν αἰσθητῶν μέγεθος ἢ σχῆμα τήν ὑπό - στάσιν ἔχῃ . ἀλλὰ πρῶτον μὲν οὐδ’ ἂν περὶ τὰ ὑγιεινὰ διέτρεχεν ἰατρικὴ μὴ προσποιουμένη τὰ ἐν οἷς ἔστιν , εἰ μὴ ἑκάστου εἴδους λόγον εἶχεν ἡ ψυχή , ὃν ἀνελίττουσα ὑφίστη τὴν περὶ αὐτὸ ἐκεῖνο ἐπιστήμην · πόθεν γὰρ οἱ καθόλου λόγοι καὶ παρὰ τοῖς ἰατροῖς καὶ παρὰ τοῖς ἄλλοις ἐπιστήμοσιν , εἰ μὴ ἐκ τῆς τοῦ θεωρητοῦ αὐτοῖς εἴδους ἀνελίξεως ; ἔπειτα δὲ οὐδὲ ὅμοιόν ἐστι πάντῃ τὸ παράδειγμα . ἡ μὲν γὰρ ἰατρικὴ ποιητική τις οὖσα τέχνη καὶ αἰσθητὸν ἔχουσα τέλος ἀναγκαίως περὶ αἰσθητὰ τετεύτακεν , ἡ δὲ γεωμετρία θεωρητική τις οὖσα φιλοσοφία καὶ κατ’ αὐτόν , εἰ μὴ περὶ ὄντα στρέφεται | καὶ κρειττόνως ὄντα ἡ κατὰ τὰ αἰσθητά , οὐδὲν ἂν σπουδαῖον διαπράττοιτο . ἐπὶ τούτοις ἡ μὲν τῶν ὑγιεινῶν ἐπιστήμη οὐδὲν ἔχει περὶ τῶν λευκῶν ὅσον ἐπὶ τοῖς ἑαυτῆς θεωρήμασι διισχυρίσασθαι , γεωμετρία δὲ δὲ περὶ τῶν κατ’ οὐρανὸν ἀποδείκνυσιν — οὐκ ἄν , εἴ γε μὴ περὶ τοὺς τελειοτέρους λόγους καὶ περιληπτικωτέρους αὐτῶν ἀνεστρέφετο · πόθεν γὰρ διὰ τοῦ καθόλου τὸ ἐν οὐρανῷ μερικὸν ἀποδείκνυται , εἰ μή τι τῶν καθόλου τῶν ἐν οὐρανῷ τὴν αἰτίαν εἶχεν , ἡ ἔστι μὲν καὶ ἐν ταῖς ἡμετέραις ψυχαῖς θεωρητικῶς , ἐν δὲ ταῖς οὐρανίαις καὶ δημιουργικῶς . καὶ τοσαῦτα μὲν καὶ πρὸς τοῦτο τὸ ἐπιχείρημα . Ἐπειδὴ δὲ περὶ τὰ καθ’ αὑτὰ τοῖς μεγέθεσιν ὑπάρχοντα πραγματευομένης τῆς γεωμετρίας φησὶν ὅτι δύναται , καὶ εἰ μὴ χωριστὰ εἴη τῶν αἰσθητῶν τὰ μεγέθη , περὶ τὰ καθ’ αὑτὰ ὑπάρχοντα τοῖς ἀχωρίστοις διατρίβειν ( καὶ γὰρ ἄλλοις ἀχωρίστοις , φησί , καθ’ αὑτά τινα ὑπάρχει · τὸ γὰρ θῆλυ καὶ τὸ ἄρρεν ἀχώριστα μὲν τῶν ζῴων , ἴδια δέ τινα ἔχει πάθη , οἷον τὸ μέν ἐστι γεννητικόν , τὸ δὲ θρεπτικὸν καὶ ὑποδεκτικὸν τῶν σπερματικῶν λόγων ) , ῥητέον ὅτι πρῶτον μὲν καὶ τὸ θῆλυ ἄρρεν πανταχοῦ ἐστι καὶ οὐκ . ἐν τοῖς αἰσθητοῖς μόνοις ζῴοις · καὶ γὰρ ἐν θεοῖς καὶ ἐν τοῖς κρείττοσιν ἡμῶν γένεσι , καὶ οὐδ’ ἂν ἡ θνητὴ φύσις αὐτὰ ἔσχε σύν τινι ἰδιότητι μὴ ἄνωθεν προελθόντα . ἔπειτα τί ἀποδείκνυται τῶν κατ’ οὐρανὸν ἢ τῶν θείων διὰ τῆς ἀκριβοῦς τῶν τῇδε ἀρρένων ἢ θηλέων κατανοήσεως , ὥσπερ διὰ τῶν γεωμετρουμένων τὰ κατ’ οὐρανόν ; εἰδὼς δὲ . πάλιν , ὅσον διαφέρουσι κατ’ ἀκρίβειαν αἱ γεωμετρικαὶ μέθοδοι , <αἳ> τοῦτο οὐκ ἄν εἰ μὴ περὶ σπουδαῖα καὶ καθαρὰ διέτριβον ὑποκείμενα , τὸ ἁπλούστερον αἰτιᾶται τῶν ὑποκειμένων τῆς ἀκριβείας . πρὸς ὃ εἴποιμεν ἄν ὅτι εἰ μὲν τὸ ἁπλούστερον τοῦτο καὶ τῇ οὐσίᾳ εἴη πρότερον καὶ τιμιώτερον τοῦ συνθετωτέρου , δέχοιτ’ ἄν ἀκριβῆ θεωρίαν , ὥσπερ ἡ ὁμαλὴς τῶν οὐρανίων κίνησις τῆς σκολιωτέρας καὶ πολυσυνθέτου τῶν θνητῶν ζῴων μεταβάσεως μᾶλλον γιγνώσκεται · εἰ δὲ τὸ ἁπλούστερον τοῦτο ἀτελέστερον εἴη τοῦ συνθετωτέρου , πῶς ἂν ἐπιδέξαιτο πλείους καὶ σεμνοτέρους καὶ ἀληθεστέρους λόγους ; οὔτε γὰρ περὶ λευκότητος οὔτε περὶ εὐωδίας τοιαύτας ἀποδείξεις ἔστι ποιήσασθαι · καίτοι πᾶσαι μὲν ποιότητες , πᾶσαι δὲ σχέσεις ἁπλούστεραί εἰσι τῶν πεποιωμένων καὶ τῶν τὴν σχέσιν ἀναδεξαμένων σωμά|των . ὥστε τῶν δύο τὸ ἕτερον ἢ οὔκ εἰσι τῶν φυσικῶν λόγων αἱ μαθηματικαὶ δείξεις ἀκριβέστεραι ἢ περὶ μᾶλλον ὄντα διατρίβουσιν αἱ μαθηματικαὶ τῆς φυσικῆς · οὐ γὰρ ἔχει λόγον τὸ μᾶλλον ὂν ἀμυδρότερον εἶναι πρὸς γνῶσιν οὐδὲ τὸ ἧττον ὃν ἐναργέστερον γιγνώσκεσθαι · ἀλλὰ καὶ ὅτε τοῦτο συμβαίνει περί τι τῶν νοητῶν . διὰ τὴν ἡμετέραν ἀσθένειαν γίγνεται , οὐ διὰ τὴν τοῦ πράγματος ἰδιότητα · τὸ γὰρ τοῦ θείου Πλάτωνός ἐστι κἀν τούτοις ἀλη - θέστατον , ὅτιπερ ὡς ἕκαστον ἀληθείας τε μετέχει καὶ τοῦ ὄντος , οὕτω καὶ σαφηνείας καὶ γνώσεως . ταὐτὸν δὲ τούτῳ καὶ ἐν τῷ ἐλάττονι αݲ εἴρηται τούτῳ τῷ φιλοσόφῳ · ὥστε χρὴ τῶν κοινῶν δογμάτων αὐτοῦ τε καὶ Πλάτωνος μὴ κατὰ τὸ σμικρότατον ἡμᾶς ἀφίστασθαι . p . 1078a14 Ὁ δ’ αὐτὸς . . . ὡσαύτως . Ὅτι μὲν οὐ περὶ τοῦ τῆς ὄψεως εἴδους ὁ ὀπτικὸς οὐδὲ περὶ τοῦ τῆς φωνῆς ὁ ἁρμονικὸς ἐπισκέπτονται , ἀλλ’ ὁ μὲν περὶ ἀκτίνων , ὁ δὲ περὶ τῶν πρός τι ἀριθμῶν , ἅ πέρ ἐστι καθ’ αὑτὰ πάθη τῆς ὄψεως καὶ τῶν φωνῶν , συγκεχωρήσθω . ἀλλ’ ὅμως ἐκεῖνό γέ ἐστιν ἀληθές , ὅτι ἡ μὲν ὀπτικὴ τὰς ἀκτῖνας τὰς πεμπομένας ἀπὸ τοῦ αὐγοειδοῦς ἡμῶν πνεύματος ἐπὶ τὰ ὁρατὰ ἀφομοιοῖ ταῖς γραμμαῖς ταῖς ἐν τῇ φαντασίᾳ καὶ ἐν αὐτῷ τῷ πνεύματι τὴν ὑπόστασιν ἐχούσαις · διὸ καὶ αὐτὸς ἐν ἄλλοις ὁ Ἀριστοτέλης ταῖς φυσικαῖς γραμμαῖς ὡς μαθηματικαῖς ἔφη κεχρῆσθαι τὸν ὀπτικόν , ὀρθῶς γε τοῦτο ποιοῦντα , καὶ ἐπὶ τὰ προσεχῆ παραδείγματα τὰς εἰκόνας ἐπανάγοντα , ἐπεὶ μηδὲ ἄλλως ἦν γνῶναι τὸ ἀπεικασθέν , εἰ μὴ τῇ πρὸς τὸ αἴτιον τὸ παραδειγματικώτερον ἀναφορᾷ . ὁ δέ γε ἁρμονικὸς καὶ αὐτὸς τοὺς ἐν ὑποκειμένῳ καὶ ἐν ἄλλοις τὴν ὑπόστασιν ἔχοντας ἀριθμοὺς ἐπὶ τοὺς χωριστοὺς ἀναπέμπει , καὶ ποιητικοὺς αὐτῶν ὄντας καὶ παραδειγματικούς ὡς ἐκεῖθεν ἀκριβείας καὶ οὐκ ἀλλαχόθεν μετασχεῖν δυναμένους . ὁμοίως καὶ ὁ μηχανικὸς τὴν ὕλην σχηματίζων ἐπανάγει πᾶσαν ἑαυτοῦ τὴν ποίησιν ἐπὶ τὰ ἄυλα σχήματα καὶ ἐν φαντασία μὲν διαστατῶς , ἐν διανοίᾳ δὲ ἀμερῶς τὴν ὑπόστασιν ἔχοντα · πᾶσαι γὰρ αὗται αἱ μέθοδοι , καὶ εἰ τῇ ὕλῃ προστρέχουσι καὶ πρὸς τὰ ἔξω ῥέπουσιν , ἀλλ’ οὖν ὑπὸ τὰς μαθηματικὰς πράττουσαι πρὸς ἐκείνας ἀναφέρονται καὶ παραδείγμασι κέχρηνται τοῖς ἐκείνων θεωρήμασιν . p . 1078a17 Ὥστε εἰ . .. . ψεύσεται . † Ἐν τούτῳ τοῦτο συμβαίνειν φαμὲν οὐ δι’ ἣν αὐτὸς αἰτίαν | ἐπιφέρει , ἀλλ’ ἐπειδὴ μέτεισιν ἀπὸ τοῦ κατατεταγμένου σχήματος ἐπὶ τὸ ἀκατάτακτον , καὶ ἀπὸ τοῦ μερικοῦ <καὶ> ἐνύλου ἐπὶ τὸ καθόλου καὶ ἄυλον , ᾧ καὶ ἡ ποικιλία τῶν λόγων καὶ τῶν θεωρημάτων ἀναφαίνεται τὸ πλῆθος · ὥσπερ . . . ψεῦδος . οὐχ ὅμοιον τοῦτο ἐκείνῳ · τῆς μὲν γὰρ καταγραφείσης τὸ ποσὸν εἰς τὴν πρότασιν οὐ παραλαμβάνεται , τῶν δὲ καθόλου μέμνηται καὶ ἐκ τῶν καθόλου πλέκεται ἡ ἀπόδειξις · ὥστε περὶ αὐτῶν ἐστιν ὁ προηγούμενος λόγος τῷ μαθηματικῷ καὶ οὐχὶ περὶ τῶν ἐν τοῖς αἰσθητοῖς μεγεθῶν τε καὶ σχημάτων . p . 1078a21 Ἄριστα δ’ ἂν . . . χωρίσας . Τοῦτο οὔ τι πάντως ἀληθές · τὸ γὰρ ἐν ὑποκειμένῳ ἔχον τὸ εἶναι καὶ μίν αἰτίαν μὴ ἔχον χωριστὴν ἐν τῷ ὑποκειμένῳ ἄν μᾶλλον ἄριστα ὀφθείη · οἷον ἡ Σωκράτους μορφὴ ἐν τῷ Σωκράτους σώματι μᾶλλον ἂν ὀφθείη καὶ ἐναργέστερον ἢ εἴ τις ἀποδιαλαβὼν αὐτὴν καθ’ αὑτὴν ἐπισκέ - πτοιτο . καὶ ὅτε δὲ τοῦτο συμβαίνει ( συμβαίνει γὰρ ἐπὶ πασῶν ἐν τοῖς σώμασι κοινοτήτων ) , δι’ οὐδὲν ἄλλο ἡ ἀρίστη κατανόησις αὐτῶν γίγνεται χωριζομένων ἢ διότι ἔχομεν ἑκάστων εἴδη παρ’ ἡμῖν αὐτοῖς , ἅπερ ἀνελίττοντες τὰς περὶ ἕκαστον ἐπιστήμας ἀπογεννῶμεν . p . 1078a22 Ὅπερ ὁ ἀριθμητικὸς . . . τὸ δ’ ὑλικῶς . Ἔνστασιν ἐνταῦθα κομιζομένην πρὸς τὴν ἑαυτοῦ δόξαν ἐθέλει διαλῦσαι · εἰ γάρ , φασί , μὴ συγχωρεῖς εἶναι χωριστοὺς ἀριθμοὺς μηδὲ σχήματα , περὶ μὴ ὄντων οἱ μαθηματικοὶ διαλέγονται · οὔτε γὰρ περὶ τῶν ἐν τοῖς σώμασι τοῖς αἰσθητοῖς , ἐπειδὴ τὰ τοιαῦτά ἐστιν ἔνυλα , οὔτε περὶ χωριστῶν , ἐπεὶ μηδ’ ὅλως χωριστά · περὶ μὴ ὄντων ἄρα . ὁ δέ φησι περὶ μὴ ὄντων μὲν ἐνεργείᾳ , δυνάμει δ’ ὄντων . πῶς οὖν δυνάμει ἐστὶ ταῦτα καὶ οὐκ ἐνεργεία , διδάσκων τῷ ἀνθρώπῳ χρῆται παραδείγματι , καί φησιν ὅτι ἓν μὲν καὶ ἀδιαίρετον ὁ ἄνθρωπος ἐνεργείᾳ , τουτέστιν ἓν τῷ ὑποκειμένῳ · ἀλλ’ ὁ μὲν ἀριθμητικὸς προσελθὼν αὐτῷ τὸ μοναδικὸν αὐτοῦ καὶ τὸ ἄτομον θεωρεῖ , ὁ δὲ γεωμέτρης τὸ στερεὸν αὐτοῦ καὶ τὸ πάντῃ διαστατὸν ἐπισκέπτεται · ὑπάρχει γὰρ αὐτῷ καὶ ταῦτα · οὐ προσποιεῖται οὖν αὐτοῦ ὁ γεωμέτρης τὸ ἀδιαίρετον , ἀλλὰ ταῦτα ἃ ὑπάρχει μὲν αὐτῷ μετὰ τοῦ ἀδιαιρέτου , ὑπάρξειε δ’ ἂν καὶ εἰ μὴ ἦν ἀδιαίρετος · ὥστε ὀρθῶς ἀποφαίνεται τριχῇ αὐτὸν εἶναι διαστατὸν καὶ ἐπ’ ἄπειρον τμητὸν καὶ ὅσα ὅλως περὶ τῶν στερεῶν ὁ γεωμέτρης λέγει τε καὶ δείκνυσι . πρὸς ἃ ῥητέον , ὅτι πρῶτον μὲν τί τὸ ἀπὸ τοῦ δυνάμει εἰς ἐνέργειαν ἄγον τὸ σχῆμα καὶ τὸ μέγεθος ; οὐ γὰρ δὴ τὸ δυνάμει φυλάξας δυνάμει νοεῖ ὁ | γεωμέτρης , ἀλλ’ ἐνεργείᾳ αὐτὸ ποιήσας . εἰ δὲ τοῦτο , μορφοῖ αὐτὸ καὶ ἀκριβέστερον ποιεῖ κτὶ τελειοῖ · πῶς ἂν οὖν δύναιτο ταῦτα ποιεῖν μὴ ἔχων τὰ ἐνεργείᾳ ἐν ἑαυτῷ ; σὸν γάρ ἐστιν , ὦ Ἀριστότελες , ὅτι ὑπὸ μόνου τοῦ ἐνεργείᾳ τὸ δυνάμει τελειοῦται καὶ εἰς ἐνέργειαν ἄγεται . ἔπειτα δὲ οὐδὲ πάντα ἀπὸ τῶν αἰσθητῶν δύναται λαμβάνειν ἡ γεωμετρία · πολλὰ γὰρ σχήματα καὶ πάθη θεωρεῖ σχημάτων , ἃ ὁ αἰσθητὸς κόσμος οὐχ ὑποδέδεκται . εἶτα <εἰ> ἐνεργείᾳ μέν ἐστιν ἐν αἰσθητοῖς ταῦτα ( οὕτω γὰρ ὁ Ἀφροδισιεὺς τοῦτο τὸ ῥητὸν ἐξηγεῖται ) , δυνάμει δὲ θεωρεῖται καθ’ ἑαυτά , πῶς ἀκριβέστερόν ἐστι τὸ δυνάμει τοῦ ἐνεργείᾳ ; ὃ δὴ καὶ εὐλαβηθεὶς ὁ νεώτερος Ἀριστοτέλης ὁ ἐξηγητὴς τοῦ φιλοσόφου Ἀριστοτέλους , ἀνάπαλιν ἔφη λέγειν τὸν φιλόσοφον , δυνάμει μὲν εἶναι ἐν τοῖς αἰσθητοῖς τὸ ἕν , ὃ ἐπισκέπτεται ὁ ἀριθμητικός , καὶ τὸ σχῆμα τὸ γεωμετρικόν , ἐνεργεία δὲ ὑπὸ τῶν ἐπιστημῶν θεωρεῖσθαι . καὶ ἠβουλόμην ἐγὼ μᾶλλον οὕτως εἰρῆσθαι τῷ φιλοσόφῳ ὡς <ὁ> Ἀφροδισιεὺς ἐδοκίμασεν , ἵνα τά τε ἄλλα καθαρωτέρα γίγνηται αὐτῷ ἡ δόξα καὶ σὺν πλείονι παρρησίᾳ λέγειν αὐτὸν ἀπαιτῶμεν , τί τὸ τελειῶσαν τὴν δύναμιν καὶ εἰς ἐνέργειν περίστησαν . p . 1078a31 Ἐπεὶ δὲ . . . τρόπον τινά . Ἐν τούτοις ἀποτείνεται μὲν πάνυ δεόντως πρὸς Ἀρίστιππον καὶ εἴ τις ἄλλος ἀπεσκοράκιζε τὰ μαθήματα μηδενὸς αὐτὰ καλοῦ ἢ ἀγαθοῦ νομίζων στοχάζεσθαι . καί φησι τοῦ χρησίμου μὲν καὶ συμφέροντος τοῦ ἐν τοῖς πρακτοῖς ( τοῦτο γὰρ νῦν ἀγαθὸν καλεῖ ) μὴ μετεῖναι τοῖς μαθήμασιν , ἐπεὶ μηδὲ τὴν ἀρχὴν πολιτική τις ἕξις ἦν ἡ μαθηματική · τοῦ μέντοι καλοῦ μάλιστα τοὺς μαθηματικοὺς ἔχεσθαι περὶ τὰ σύμμετρα καὶ ὡρισμένα καὶ εὔτακτα διατρίβοντας · κἂν γὰρ μὴ ὀνομάζωσι τὸ καλὸν ἐν τοῖς συμπεράσμασιν , ἀλλ’ οὖν δήλη ἐστὶν αὐτῶν ἡ πραγματεία πᾶσα συμμετριῶν καὶ ὁμοιοτήτων καὶ ἀναλογιῶν καὶ τάξεων στοχαζομένη · πολλὰ δὲ καὶ ἐν τῇ πύσει τέλος ποιεῖται τὸ καλὸν καὶ τὸ εὔτακτον καὶ τὸ ὡρισμένον . ταῦτα τοίνυν ἀποδεξάμενοι τοῦ Ἀριστοτέλους πρῶτον ἀξιώσομεν αὐτὸν εἰπεῖν , πόθεν τὸ καλὸν καὶ τὸ σύμμετρον καὶ τὸ ὡρισμένον ἐπιπρέπει τοῖς μαθήμασι ; τὰ μὲν γὰρ αἰσθητά , κἄν οὐράνια ᾖ , μερικώτερον τούτων μετέχει καὶ οὐ σὺν ἀκριβείᾳ τοιαύτῃ , τὰ δὲ νοητὰ κρείττονά ἐστι ταύτης τῆς διαιρέσεως καὶ ἀνελίξεως τῶν λόγων . λείπεται δὴ οἶμαι μέσην αὐτὰ φύσιν ἔχοντα τῶν τε νοητῶν εἰδῶν καὶ τῶν ἐνύλων μεμερίσθαι μὲν μᾶλλον τῶν νοητῶν καὶ διῃρῆσθαι καὶ πεπλη|θύνθαι , ἡνῶσθαι δὲ τῶν αἰσθητῶν ἐπὶ πλέον καὶ τετάχθαι καὶ μεμετρῆσθαι , καθολικοῖς τισι λόγοις καὶ ἀύλοις εἴδεσι διαπρέποντα καὶ τοῖς αἰσθητοῖς τὴν προσεχῆ διακόσμησιν ἐπιφέροντα . ἐφ’ ἅπασι δὲ τούτοις παρρησιασόμεθα πρὸς αὐτόν ; οὐκ ἀλλαχόθεν εὐτέλειαν <ἐγκαλεῖν> τοῖς μαθήμασι φήσαντες τοὺς ὑπεριδόντας αὐτῶν ἡ ἐκ τοῦ δοῦναι αὐτοῖς οὐσίαν ἀφωρισμένην , ἀλλὰ φαντασίας ἀθύρματα τῶν αἰσθητῶν αὐτὰ παρασπωμένης ὑπολαβεῖν εἶναι · ἣν εἰ ἀκυρώσειεν αὐτὸς ὑπόληψιν , κατεγνωκὼς ἔσται τῶν ἀνεπαισθήτως μὲν ἐσχηκότων τοῦ κάλλους τῶν μαθη - μάτων , ἀκολουθότερον δὲ ταῖς ἑαυτοῦ ὑποθέσεσι περὶ αὐτῶν δοξασάντων · περὶ ἀνούσια γὰρ πράγματα καὶ ὑστερογενῆ καὶ τῶν αἰσθητῶν ἀφομοιώματα τί ἄν εἴη κάλλους ἢ τάξεως ἐχόμενον ; τὴν γὰρ τῶν εἰκαστῶν ἀμυδρότητα καὶ οὐδένειαν καὶ ἀγνωσίαν εἰς πάντα πάντως , εἰ καὶ μὴ ἀλλαχόθεν , ἀλλ’ οὗν ἐκ τῶν ἐν τῇ Πολιτείᾳ διαιρέσεων τῆς γραμμῆς ἀκριβῶς κατανενοήκαμεν · εἰς ἃ εἴ τις ἀποπέμψαιτο τὰ μαθήματα ὡς τῶν αἰσθητῶν εἰκόνας ὄντα , ποίαν ἔτ’ ἂν ἀπόδειξιν ἢ τάξιν ἢ ὅρον ἢ κάλλος ἀπονείμειε τῆς πρὸς ἑαυτὸν συμφωνίας ἀντεχόμενος ; δήλη μὲν οὖν ἡ ἀνάγκη τοῦ λόγου , κἀν ἡμεῖς μηδὲν ἐπιφέρωμεν · ὅμως δὲ ῥηθεῖσα μᾶλλον ἢ σιωπηθεῖσα γενήσεται σαφεστέρα . εἰ μὲν γὰρ ἐκ τῶν αἰσθητῶν τὸ ὑποκείμενον τοῖς μαθήμασιν , οὐδὲν ἔχει κάλλος οὐδὲ εὔτακτον οὐδὲ ὅροις διακεκοσμημένον · τὸ γὰρ ἔσχατον κάλλος καὶ ἡ ἀμυδροτάτη τάξις καὶ οἱ τελευταῖοι ὅροι ἐν τοῖς αἰσθητοῖς ὑπῆρχον · μετὰ δὲ τὴν αἰσθητὴν φύσιν εἴ πέρ τί ἐστιν , ἀκαλλὲς αὐτὸ εἶναι καὶ ἄτακτον ἀνάγκη καὶ ἀόριστον καὶ ἀνούσιον . εἰ δὲ κάλλους καὶ ὅρου καὶ ἀναλογιῶν παντοδαπῶν καὶ ποικιλίας θεωρημάτων καὶ θαυμαστῆς τάξεως ἐστιν ὑποδοχή , κρεῖττόν τε ἄν εἴη καὶ πρεσβύτερον τῶν αἰσθητῶν καὶ τῷ παντὶ τιμιώτερον , ὅσῳ τὸ ἀεὶ κατὰ τὰ αὐτὰ καὶ ὡσαύτως ἔχον τῶν ποτὲ μὲν ὧδε ποτὲ δὲ ἑτέρως διακειμένων · καὶ γὰρ εἴ τι ἐν τοῖς αἰσθητοῖς ἀεὶ ὡσαύτως , οὐκ ἀλλαχόθεν ἢ ἐκ τῶν μέσων λόγων τῆς ψυχῆς προσεχῶς παραγέγονε . p . 1078b7 Περὶ μὲν οὖν . . . εἰρήσθω . Εἶναι μὲν αὐτὰ δέδωκεν αἰδούμενος καὶ τἀς ἐν αὐτοῖς ἀποδείξεις καὶ τὴν κοινὴν καὶ ἀδιάστροφον περὶ αὐτῶν ἔννοιαν , ἐξ ἀφαιρέσεως δὲ εἶναι , ὃ ταὐτὸν τῷ ἀμυδρότερον εἶναι καὶ εἰδωλικώτερον τῶν αἰσθητῶν , πρότερα δὲ τῷ λόγῳ τῶν αἰσθητῶν , οὐ μέντοι γε τῇ οὐσίᾳ . καὶ περὶ μὲν ὧν αὐτὸς εἶπε , δῆλον οἶμαι γεγενῆσθαι πᾶσι τοῖς ἀγχινουστέροις · εἰ δέ τις αὐτοῖς <τοῖς> γνησίοις τῶν Πυθαγορείων συγγένοιτο δόγμασιν , εἴσεται λαμπρῶς τῆς μαθηματικῆς ἁπάσης ἐπι|στήμης τήν τε οὐσίαν καὶ τὴν δύναμιν καὶ τὰς ἐνεργείας , καὶ τίς μὲν αὐτῆς ἡ κοινὴ θεωρία καὶ ἐπὶ πόσα διατείνουσα γένη · τίνες δὲ ἀρχαὶ τῶν οἷον μαθημάτων , καὶ τίνι διαφέρουσι τῶν ἄλλων ἀρχῶν οἷαι ἑτέρων οὐσιῶν ἀρχί , πῶς τε κοινὴν τὴν αἰτίαν αἱ τοιαῦται παρέχονται πρὸς ὅλα τὰ μαθήματα · τίνες δὲ πάλιν αἱ ἴδιαι ἑκάστων ἀρχαὶ τῶν μαθημάτων , οἷον ἀριθμῶν σχημάτων ἁρμονίας , καὶ τίνα ἔχουσαι τὴν καθ’ ἑαυτὰς ἰδιότητα καὶ τὴν πρὸς ἀλλήλας διαφορὰν καὶ τὴν πρὸς πάσας τὰς ἄλλας ἀρχάς τῶν ὅπως ποτὲ ὄντων · τίνα κοινῶς ὑπόκειται τοῖς μαθήμασι , περὶ ἃ ποιοῦνται τὴν πραγματείαν οἱ Πυθαγόρειοι , καὶ πῶς ἔνεστι περὶ αὐτὰ καθόλου τὴν θεωρίαν ποιεῖσθαι · τίς ἀρίστη χρῆσις τῆς περὶ τὰ μαθήματα σπουδῆς καὶ πρὸς τί τέλος ἀναφέρειν δεῖ τὴν ἀρίστην περὶ αὐτὰ πραγματείαν καὶ τί ἑκάστῃ τῶν μαθηματικῶν ἐπιστημῶν ὑπόκειται οἰκεῖον ἐπιστητόν · τί τὸ κοινὸν κριτήριον τῶν μαθημάτων πάντων , καὶ πῶς ἀπὸ τῆς τομῆς εὑρίσκεται τῆς γραμμῆς , ἣν Ἀρχύτας παραδίδωσι , πότερον ἐν ψυχῇ πρώτῃ τῶν μαθημάτων ἡ ὡρισμένη οὐσί ἡ καὶ πρὸ ψυχῆς , ἐπειδὴ ψυχὴ μὲν κίνησις , ταῦτα δὲ ἀκίνητα · ὅτι τοὺς κυρίους μαθηματικοὺς λόγους ἡ τῆς ψυχῆς οὐσία πλήρωμα ἑαυτῆς ποιεῖται , καθὰ καὶ Πλατῶν καὶ πρὸ Πλάτωνος Τίμαιος ὁ Πυθαγόρειος ἀνέδειξε · τί τὸ ἔργον τῆς μαθηματικῆς θεωρίας καὶ πῶς παραγίγνεται καὶ πῶς σύμφωνόν ἐστι καὶ τῷ τῆς μαθηματικῆς ὀνόματι , ἅτε τὴν ὅλην ἀνάμνησιν ἡμῖν τῶν εἰδῶν ἐμποιοῦν · τίνες αἱ δυνάμεις τῆς μαθηματικῆς ἐπιστήμης καὶ τίνας ἔχουσι τάξεις ἐν ἑαυταῖς καὶ κατὰ πόσας διαφορὰς διαιροῦνται καὶ ποσαχῶς νοοῦνται · τίνα στοιχεῖα καὶ γένη τῆς μαθηματικῆς ἐπιστήμης , καὶ πῶς μὲν στοιχεῖα πῶς δὲ γένη τὰ αὐτὰ καθ’ ὁμοιότητα τῶν τοῦ ὄντος γενῶν , τίνι τε διέστηκε ταῦτα τῶν τε νοητῶν καὶ τῶν γενητῶν οὐσιῶν · περὶ ὁμοιότητος καὶ ἀνομοιότητος τῆς μαθηματικῆς τίνες τέ εἰσι καὶ ἐπὶ πόσον διατείνουσι πῇ τε διαφέρουσι τῶν τε νοητῶν καὶ αἰσθητῶν ὁμοιοτήτων τε καὶ ἀνομοιοτήτων · πῶς διήκει πρὸς πᾶσαν φιλοσοφίαν ἡ τῶν μαθημάτων γνῶσις · πόσα ταῖς τέχναις ἀγαθὰ συμβάλλεται ταῖς τε ὅλαις καὶ ταῖς κατὰ μέρος διωρισμέναις , ὥσπερ τῖς θεωρητικαῖς καὶ νοητικαῖς καὶ πρακτικαῖς · τίς ἡ τάξις τῆς ἐν τῇ μαθηματικᾖ ἀγωγῆς , καὶ εἰ τήν τε κατὰ φύσιν ἔχει τάξιν καὶ τὴν πρὸς μάθησιν , καὶ εἰ συμφωνεῖ ἑκατέρα τάξις πρὸς τὴν ἑτέραν · τίνες οἱ ἴδιοι τρόποι τῆς Πυθαγορικῆς παραδόσεως τῶν μαθημάτων , καὶ πῶς αὐτοῖς ἐχρῶντο καὶ πρὸς τίνας , καὶ ὅτι τὸ οἰκεῖον προσέφερον ἀεὶ τοῖς τε πράγμασι καὶ τοῖς μαν|θάνουσι · τίς ἡ κατὰ τοὺς Πυθαγορείους διαίρεσις τῆς ὅλης μαθηματικῆς ἐπιστήμης εἰς γένη τε καὶ εἴδη τὰ κυριώτατα · τίς ἡ ὁριστικὴ τῆς μαθηματικῆς μέθοδος καὶ πῶς γιγνομένη , τί τε ὄφελος εἰς ἐπιστήμην συμβάλλεται , <καὶ> τίς ἡ ἀποδεικτική , καὶ πότερον ἀφ’ ἑαυτῆς ἢ ἄλλοθεν ταύτην κομίζεται · τίνες ἀρχηγέται τῆς κατὰ Πυθαγόραν μαθηματικῆς προηγήσαντο · τίς ἡ ἰδιάζουσα κατ’ ἐκεῖνο τὸ διδασκαλεῖον ἐγένετο μελέτη τῆς μαθηματικῆς · τί ἀπαιτεῖν χρὴ παρὰ τοῦ μαθηματικοῦ τοῦ ὄντως πεπαιδευμένου , καὶ πῶς δεῖ κρίνεσθαι αὐτοῦ τὴν θεωρίαν καὶ ἐκ τίνων ὅρων τὴν ὀρθότητα παραλαμβάνεσθαι · πῶς ἐνίοτε καὶ περὶ τῶν πρώτων νοητῶν καὶ περὶ τῶν αἰσθητῶν μαθηματικῶς διαλεγόμεθα καὶ διὰ τί τοῦτο πέφυκε γίγνεσθαι . Ταῦτα δὴ πάντα καὶ πρὸς ἔτι τούτοις τὰς καθ’ ἑκάστην θεωρίαν τῶν μαθημάτων ἀποδείξεις παρ’ αὐτῶν τις τῶν ἡγεμόνων τῆς μαθηματικῆς ἐπιστήμης ὑποδεξάμενος καὶ πείρᾳ μαθών , ὅπως ἐξ αὐτῶν ὄργανόν τι τῆς ἑκάστου ψυχῆς ἐκκαθαίρεταί τε καὶ ἀναζωπυρεῖται , ἀπολλύμενον καὶ τυφλού - μένον ὑπὸ τῶν ἄλλων ἐπιτηδευμάτων , κρεῖττον ὂν σωθῆναι μυρίων ὀμμάτων , αἰσχυνθείη ἄν τὸ σῶζον ἡμάς καὶ οὕτω γλαφυρὸν καὶ λόγοις ἐπιστημονικοῖς καὶ νοεροῖς [ καὶ ] διαπεποικιλμένον τῆς θεωρίας εἶδος εἰς ἀνούσιον καθέλκειν ὑποκείμενον . εἰ δέ τινι καὶ τῆς ἀνελίξεως καὶ διεξοδικωτέρας ὑφηγήσεως ὧν ἀνεγράψαμεν προβλημάτων ἔρως ἐνέστακται φιλομαθής , ἐντυχὼν οὗτος ταῖς τε Νικομάχου συναγωγαῖς τῶν Πυθαγορείων δογμάτων καὶ ταῖς τοῦ θείου Ἰαμβλίχου περὶ αὐτῶν τούτων πραγματείαις ἀποπλήσει τὸν ἔρωτα , τοῦ μὲν ἱστορικῶς ἅπαντα καὶ φιλαληθῶς ἀφηγουμένου , τοῦ δὲ κατασκευαῖς καὶ ἀποδείξεσι καὶ νοερωτέραις ἐπιβολαῖς αὐτὰ διακοσμήσαντος δῆλον δὲ ποτέρου ποτέρως . καὶ περὶ μὲν τῶν μαθημάτων ἅ τε εἶπεν Ἀριστοτέλης καὶ ἃ πρὸς αὐτὸν ἡμεῖς διομολογούμεθα , μέχρι τούτων ἀρκέσει πρὸς τὸ παρόν · λοιπὸν δὲ ὡς πρὸς τὰς ἰδέας ἠπόρησεν ἐπισκεψώμεθα . Ο ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΛΟΓΟΣ . p . 1078b9 Περὶ δὲ τῶν ἰδεῶν...εἶναι . Ἐπειδὴ καὶ ἀριθμοὺς εἰδητικοὺς ὁ Πλάτων ἐκάλει τὰς ἰδέας ἑπόμενος τοῖς Πυθαγορείοις , πρότερον , φησίν , ὡς ἰδέας αὐτὰς ἐξετάσωμεν , μηδὲν | ἐπιμεμνημένοι τῶν ἀριθμῶν , εἴτε εἰσὶ τοιοῦτοι ἀριθμοὶ εἴτε μή , ἀλλ’ εἰς αὐτὴν τὴν ἔννοιαν ἀνελθόντες τῶν πρώτων θεμένων τοῖς χωριστοῖς εἴδεσι ταύτην τὴν προσηγορίαν . καίτοι μέλλοντι τὰ ὑπ’ ἐκείνων νοηθέντα δικαίως βασανίζειν οὐδὲν ἔδει τῆς τοιαύτης διαιρέσεως · οὐ γὰρ κατ’ ἄλλο μὲν ἰδέα κατ’ ἄλλο δὲ ἀριθμὸς εἰδητικὸς κατονομάζεται , ἀλλ’ εἴπερ ὑγιὲς τὸ “ ἀριθμῷ δέ τε πάντ’ ἐπέοικεν ” , οὐκ ἄδηλον ὅτι κατὰ τὸ παραδειγματικὸν ἰδίωμα καὶ ὁ ἀριθμὸς κέκληται καὶ μάλιστα πάντων ὁ εἰδητικός . εἰ δὲ καὶ ἀπὸ τῆς τῶν ὀνομάτων δυνάμεως ἐθέλοι τις αὐτὸ συνιδεῖν , παντὶ προὖπτον ὡς ἥ τε ἰδέα συνεξομοιοῦσα ἑαυτῇ τὰ μετέχοντα καὶ εἴδους καὶ τάξεως καὶ κάλλους καὶ ἑνώσεως αὐτοῖς μεταδιδοῦσα τούτου τετύχηκε τοῦ ὀνόματος , ἅτε τὸ αὐτὸ μὲν εἶδος ἀεὶ διασώζουσα , ἐπὶ πλεῖστα δὲ ὅσα τὴν ἑαυτῆς ἐφαπλοῦσα δύναμιν καὶ τὸ αὐτὸ εἶδος διαιωνίως τοῖς μετέχουσιν ἐπιφέρουσα · ὅ τε ἀριθμὸς ἁρμονίας καὶ φιλίας τοῖς πᾶσιν ἐξηγούμενος ταύτης τετύχηκε τῆς προσρήσεως · ἄρσαι μὲν γὰρ τὸ ἁρμόσαι καλοῦσιν οἱ παλαιοὶ ( “ ἐν σταθμοὺς ἄρσε ” ) καὶ ἀνάρσιον τὸ ἀνάρμοστον , καὶ ἀρθμὸν τὴν φιλίαν · “ ἀλλὰ καὶ ἀρθμὸν ἔθεντο μετὰ σφίσιν ” . ἐξ ὧν ἁπάντων ὁ ἀριθμὸς κέκληται μετρῶν πάντα καὶ ἁρμόζων καὶ φίλα ποιῶν , ὅπερ τῆς εἰδητικῆς αἰτίας 891b ἴδιον εἷναί φαμεν . ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἔξωθεν προσπαρειλήφθω , τοσοῦτον δὲ προειπόντες , ὅτι πλειόνων ἐγκλημάτων ἀφορμὰς ἑαυτῷ προπαρασκευάζων προδιεῖλε τὰ σκέμματα , κατακολουθήσωμεν οἷς ἐφεξῆς ἀναγράφει περὶ τῶν ἰδεῶν . p . 1078b12 Συνέβη . . . ἰδέας προσηγόρευσαν . Ἐν τούτοις τὸ μὲν ἐκ τῆς τῶν Ἡρακλειτείων δόξης ἐπὶ τὴν περὶ ἰδεῶν ὑπόληψιν ἐλθεῖν τοὺς θείους ἄνδρας ψευδῶς εἴρηται · οὔτε γὰρ Ἡρακλείτῳ τέλεον ὁμογνωμονοῦσι περὶ τῶν αἰσθητῶν οἱ ἀμφὶ Σωκράτη καὶ Πλάτωνα , ὡς δηλοῖ καὶ ὁ Θεαίτητος καὶ τὰ ἐν Κρατύλῳ ῥηθέντα · οὔτε διὰ τὸ ταῦτα ῥεῖν ἐπὶ τἀς ὡρισμένας τῶν ὄντων ἦλθον αἰτίας , ἀλλὰ τοὐναντίον καὶ τὸ τούτων συγκεχυμένον καὶ ἄστατον καὶ ἀβέβαιον καὶ πλημμελὲς ἐκ τῆς οὐσίας ἐκείνης ὑπελάμβανον διακρίσεως καὶ ταὐτότητος καὶ μονίμου καταστάσεως καὶ εὐταξίας μεταλαγχάνειν , καθ’ ὅσον αὐτῷ θέμις ἦν ὑπ’ ἐκείνης κοσμεῖσθαι τῆς αἰτιωτάτης τῶν ὅλων ἀρχῆς . τὸ δὲ μὴ εἶναι τῶν ῥεόντων ἐπιστήμην οὐ μόνον Πλάτωνι καὶ Σωκράτει καὶ τοῖς Πυθαγορείοις , ἀλλὰ καὶ αὐτῷ δοκεῖ | τῷ ταῦτα γράφοντι · ἀλλὰ μηδὲ τῶν καθ’ ἕκαστα · <ἃ> εἴτε ῥέοι κατὰ πᾶν , ὡς ὁ Ἡρακλείτου λόγος , εἴτε γίγνοιτο μὲν ἀεὶ καὶ φθείροιτο , διαμένοι δὲ κατὰ τὸ ἑαυτῶν ὅλον διὰ τὴν εἰδητικὴν αἰτίαν , ὡς Πλατῶν ἐθέλει , εἴτε καὶ ὄντα τις αὐτὰ καλοίη , ὡς Ἀριστοτέλης εἴωθεν , εἴτε καὶ μόνα εἶναι λέγοι , ὡς οἱ Στωικοί φασιν , ὅμως τό γε ἐπιστήμην εἶναι τῶν ἀτόμων παρὰ πᾶσίν ἐστιν ἀπεγνωσμένον , εἰ μή τις ἐπιστήμην ἐθέλοι καλεῖν τὴν αἴσθησιν . Ἀλλ’ ἵνα τὰ πολλὰ παρῶ , τὸ Δημόκριτον μὲν μόνον ἐπὶ βραχὺ τῆς ὁριστικῆς ἧφθαι , τοὺς δὲ Πυθαγορείους ἀντὶ τῶν ὅρων ὀνόματι τίθεσθαι τοῖς πράγμασιν ἀριθμῶν , τὸν μὲν καιρὸν ἑπτάδα , τὸ δὲ δίκαιον πεντάδα , τὸν δὲ γάμον ἑξάδα καλοῦντας , τὸ Σωκράτει τὴν μὲν ἀρχὴν τῆς ἀποδεικτικῆς ἐπιστήμης ἀπονεῖμαι , μὴ πᾶσαν δὲ τὴν θείαν καὶ ἀναγωγὸν τῶν ψυχῶν διαλεκτικήν , τὸ τὴν κατ’ αὐτὸν διαλεκτικὴν * * ὁ Πλάτων καλεῖ μὴ ἔχειν ἐπὶ Σωκράτους καὶ Πλάτωνος ἰσχύν τῶν πάντας καταγωνισαμένων τοὺς παραλογιστικοὺς καὶ διαστρόφους σοφιστάς — ἵν’ οὗν ταῦτα παρῶ , ἐπεὶ μηδ’ αὐτὸς προηγούμενον νυνὶ περὶ αὐτῶν λόγον κατεβάλλετο , τὸ ἐπὶ πᾶσι τούτοις ῥηθέν , λέγω δὲ τὸ Σωκράτη μὲν διὰ τοὺς ὁρισμοὺς ἐπὶ τὰ καθόλου ἐλθεῖν καὶ ταῦτα ποιεῖν ἀχώριστα , Πλάτωνα δὲ τὴν Σωκράτους ἀγνοήσαντα ἢ παραβαίνοντα τῶν καθόλου χρῆσιν ἐξῃρημενην αὐτοῖς οὐσίαν παρασχεῖν , τῶν εἰρημένων ἁπάντων εἶναί μοι δοκεῖ τὸ σχετλιώτατον · οὔτε γὰρ Σωκράτης τὰ ὁριστὰ μόνα ᾤετο εἶναι καθόλου ἀλλὰ πρὸ τούτων εντι τοὺς ἐν τῇ ψυχῇ λόγους , ὡς δηλοῖ Πλάτων ἔν τέ Φαιδρῷ καὶ Φαίδωνι καὶ ποῦ γὰρ οὐχί , δίκαιος ὢν καὶ ἀξιοπιστότατος ἀνθρώπων ἁπάντων τὰ Σωκράτους ἡμῖν ἀπαγγέλλειν · οὔθ’ ὁ παρ’ ἐκείνου τὴν φιλοσοφίαν ὑποδεξάμενος ἢ παρέβη ἄν τι τῶν ὑπὸ τοῦ διδασκάλου διατεταγμένων ἢ παραβαίνων αὐτῷ ἐκείνῳ περιετίθει τὰ μηδὲν αὐτῷ προσήκοντα δόγματα , μᾶλλον δὲ τὰ ὑπεναντίως ἔχοντα πρὸς τὴν ἐκείνου πραγματείαν . νυνὶ δὲ καὶ ἐν Πολιτείᾳ κατὰ τὸ δέκατον βιβλίον παραδέδωκεν αὐτὸν τὰ χωριστὰ εἴδη τὰ ἐν τῷ θείῳ κείμενα πρεσβεύοντα , καὶ ἐν Φαιδρῷ καθορᾶν τὰς ἀναγομένας ψυχὰς λέγοντα αὐτὴν μὲν δικαιοσύνην , αὐτὴν δὲ σωφροσύνην καὶ ἔτι αὐτὴν ἐπιστήμην , καὶ ἐν 1 Φαίδωνι διὰ τῆς τῶν εἰδῶν ὑποθέσεως τῶν χωριστῶν τὴν ἀθανασίαν τῆς ψυχῆς κατασκευάζοντα . καὶ οὐδὲ ἀπὸ Σωκράτους ἦρχθαι ταύτην τὴν θεωρίαν φησὶν ὁ φιλόσοφος , ἀλλ’ ἄνωθεν ἀπὸ Πυθαγόρου καὶ τῶν ἀρχηγετῶν τοῦ Ἐλεατικοῦ διδασκαλείου . ὅ τε γὰρ Τίμαιος Πυθαγόρειος ὢν οὐκ ἀλλαχόθεν διακοσμεῖ τὴν γένεσιν ἢ ἀπὸ τῶν εἰδῶν τῶν χωριστῶν , κατασκευάζων καὶ ὅτι ἔστι καὶ ὅτι αἴτια τῶν τῇδε · ὅ τε Παρμενίδης οὐδ’ ὅποι τις τρέψει τὴν διάνοιαν ὑπολελεῖφθαί φησι μὴ ὄντων τῶν εἰδῶν . ἔν τε τῷ Σοφιστῇ τοὺς πρὸς τοὺς τῶν εἰδῶν φίλους ἀποτεινομένους Γίγασιν ἀφομοιοῖ ὡς Ὀλυμπίαις δηλαδὴ ψυχαῖς καὶ μετεωροπορούσαις ἀνθισταμένους . Ἀλλ’ ἵνα μὴ νῦν περὶ τὴν ἱστορίαν φανερὰν οὖσαν διατρίβωμεν , ῥητέον ἕνα λόγον περὶ Σωκράτους καὶ Πλάτωνος καὶ τῶν Παρμενιδείων τε καὶ Πυθαγορείων πρὸς αὐτόν , ὡς ἄρα τὰ εἴδη παρὰ τοῖς θείοις τούτοις ἀνδράσιν οὕτε πρὸς τὴν χρῆσιν τῆς τῶν ὀνομάτων συνηθείας παρήγετο , ὡς Χρύσιππος καὶ Ἀρχέδημος καὶ οἱ πλείους τῶν Στωικῶν ὕστερον ᾠήθησαν ( πολλαῖς γὰρ διαφοραῖς διέστηκε τά καθ’ αὑτὰ εἴδη τῶν ἐν τῇ συνηθείᾳ λεγομένων ) , οὔτε τοῖς λεκτοῖς τοῖς πολυθρυλήτοις ἀνάλογον τῷ νῷ παρυφίσταται , ὡς ᾑρεῖτο Λογγῖνος πρεσβεύειν · οὐδὲν γὰρ ὅλως παρυφίσταται τῷ νῷ , εἴπερ ἀνούσιόν ἐστι τὸ παρυφιστάμενον · πῶς δ’ ἄν τὸ αὐτὸ νοητόν τε εἴη καὶ παρυφίσταιτο ; οὐ μὴν οὐδ’ ἐννοήματά εἰσι παρ’ αὐτοῖς αἱ ἰδέαι , ὡς Κλεάνθης ὕστερον εἴρηκεν , οὐδ’ , ὡς Ἀντωνῖνος μιγνὺς τὴν Λογγίνου καὶ Κλεάνθους δόξαν , τῷ νῷ παρυφίστανται κατὰ τὰς ἐννοητικὰς ἰδέας . οὐ μὴν οὔτε ὁ ὁριστικὸς λόγος οὔτε τὸ ἔνυλον εἶδος καὶ τὸ ὁριστόν ἐστιν ἡ ἰδέα , ὡς ἐν τούτοις καὶ ἐν ἄλλοις ὁ Ἀριστοτέλης φησὶν οἰηθῆναι τὸν Σωκράτην · τὰ μὲν γάρ ἐστιν ἐν συνθέσει καὶ διαιρέσει καὶ πλήθει καὶ ῥέπει πρὸς τὴν γένεσιν καὶ τὴν ὕλην , τὰ δὲ εἴδη τελέως ἁπλᾶ καὶ ἀμερῆ καὶ μονοειδῆ καὶ ἀγένητα καὶ ἄυλα . καὶ τί θαυμαστόν , εἰ τὰ τοσοῦτον ἀλλήλων διεστῶτα χωρίζομεν ἀπ’ ἀλλήλων ; ὅπου γε μηδὲ Πλούταρχον καὶ Ἀττικὸν καὶ Δημόκριτον τοὺς Πλατωνικοὺς κατ’ αὐτὸ τοῦτο ζηλοῦμεν , ὅτι γε τοὺς καθόλου λόγους τοὺς ἐν οὐσίᾳ τῇ ψυχικῇ διαιωνίως ὑπάρχοντας ἡγοῦνται εἶναι τὰς ἰδέας · εἰ γὰρ καὶ χωρίζουσιν αὐτὰς τῶν ἐν τοῖς αἰσθητοῖς κοινο|τήτων , ἀλλ’ ὅμως οὐ 893a χρὴ συμφύρειν εἰς ταὐτὸ τοὺς τῆς ψυχῆς λόγους καὶ τὸν ἔνυλον καλοῦ · μένον νοῦν τοῖς παραδειγματικοῖς καὶ ἀύλοις εἴδεσι καὶ ταῖς δημιουργικαῖς νοήσεσιν · ἀλλ’ ὥσπερ ὁ θεῖος Πλάτων τὸ μὲν ἡμέτερον εἰς ἓν λογισμῷ συναιρεῖσθαί φησι καὶ ἀνάμνησιν εἶναι ὧν ἐθεασάμεθά ποτε συμπορευθέντες θεῷ , τὸ δὲ θεῖον ἀεὶ κατὰ τὰ αὐτὰ ὡσαύτως ἔχειν , οὕτω καὶ αὐτοὺς διαιρεῖν , ἔστ’ ἄν ἐθέλωσιν εἶναι Πλατωνικοί . παραφέρεται δὲ καὶ Βοηθὸς ὁ περιπατητικὸς ἐκ τῶν παρὰ τῷ Ἀριστοτέλει κατηχήσεων εἰς ταὐτὸν ἄγων τοῖς γενικοῖς τὰς ἰδέας · ᾧ καὶ τὸν Κορνοῦτον συντάττειν εὔλογον , οὐ πόρρω καὶ αὐτὸν ταύτης ὑπενεχθέντα τῆς δόξης · εἴτε γὰρ πρότερα τὰ γενικὰ τῶν καθ’ ἕκαστα , οὐχ οὕτω πρότερα ὡς ἐξῃρημένα τῆς πρὸς αὐτὰ σχέσεως οὐδ’ ὡς τῆς οὐσίας αὐτῶν αἴτια , ἅπερ ὑπάρχει τῖς ἰδέαις · εἴτε δεύτερα , καθάπερ καὶ οἱ πολλοὶ λέγειν εἰώθασι , πότε τὰ ὑστερογενῆ καὶ ἀνούσια καὶ ἐν ψιλαῖς ἐπινοίαις γιγνόμενα τὴν τῶν δημιουργικῶν καὶ ἀγαθουργῶν εἰδῶν ἀξίαν ὑπενεγκεῖν δυνήσεται ; Πῶς οὗν κατ’ αὐτοὺς ὑφέστηκε τὰ εἴδη τοὺς <τῆς> ἀληθείς νοητῶς μὲν καὶ τετραδικῶς ἐν τῷ αὐτοζῴῳ , νοερῶς δὲ καὶ δεκαδικῶς ἐν <τῷ> δημιουργικῷ νῷ · “ πρόεισι ” γὰρ ὁ θεῖος ἀριθμὸς “ μουνάδος ἐκ κευθμῶνοςἀκηράτου , ἔστ’ ἂν ἵκηται τετράδ’ ἐπὶ ζαθέην , ἣ δὴ τέκε μητέρα πάντων πανδεχέα πρέσβειραν ὅρον περὶ πᾶσι τιθεῖσαν ἄτροπον ἀκαμάτην · δεκάδα κλείουσί μιν ἁγνὴν ἀθάνατοί τε θεοὶ καὶ γηγενέες ἄνθρωποι . ” λέλεκται μὲν οὗν πᾶν τὸ ἀληθὲς Πυθαγορείως τε καὶ Ὀρφικῶς · εἰ δὲ χρὴ συνηθέστερον εἰπεῖν , νοῦς αὐτάρκης καὶ παντελὴς αἴτιος τῶν ὅλων προτετάχθω · τούτου δὲ τὸ θειότατον καὶ ἄχραντον τῶν ἐνεργειῶν ἀκήρατον φυλαττέσθω πρός τε δημιουργίαν καὶ τὴν ἀγαθουργὸν πρόνοιαν τῶν ἐγκοσμίων πραγμάτων . οὗτος οὖν κατὰ τὰς νοήσεις πλήρης ὢν τοῖς εἴδεσιν ἐξορίζει μὲν τὸ ἀναίτιον καὶ τὸ αὐτόματον τῆς ἑαυτοῦ ποιήσεως , πάντων δὲ ἀγαθῶν καὶ καλῶν τοῖς δημιουργήμασι μεταδιδοὺς πρὸς ἑαυτὸν ἐπιστρέφει τὸ πᾶν καὶ ἑαυτῷ συνεξομοιοῖ καὶ τοιαῦτα καὶ τοσαῦτα δημιουργεῖ , οἷα καὶ ὅσα νοεῖ · νοεῖ δὲ πάντα παντελὴς ὤν . οὐδὲν ἄρα τῶν ὄντως ὄντων ἀπολείπεται τῆς οὐσίας τοῦ νοῦ , ἀλλ’ ἱδρύει ἀεὶ τὰ εἴδη ἐν αὑτῷ | οὐχ ἕτερα ὄντα παρ’ αὐτὸν καὶ τὴν οὐσίαν αὐτοῦ , ἀλλὰ συμπληροῦντα αὐτοῦ τὸ εἷναι καὶ τὴν ποιητικὴν αἰτίαν ὁμοῦ καὶ παραδειγματικὴν καὶ τελικὴν τοῖς πᾶσιν ἐπιφέροντα · καὶ γὰρ ποιεῖ ὡς νοῦς , καὶ παραδείγματά ἐστιν ὡς εἴδη . καὶ δι’ ἑαυτὰ ποιεῖ καὶ τὴν ἑαυτῶν ἀγαθότητα . πρὸς οὖν τὰ τοιαῦτα μὴ κενὰς αἰτίας καὶ ὑποθέσεις ἀναπλάττοντα πρὸς ταύτας σκιαμαχεῖν . p . 1078b32 Ὥστε συνέβαινεν . . . λεγομένων . Αἱ μὲν ἰδέαι καθόλου τέ εἰσιν , εἰ δεῖ καθόλου λέγειν τὰς τῶν εἰδικωτά τῶν λόγων αἰτίας , καὶ ἐπὶ πᾶν ἀμερίστως φθάνουσι ταῖς δημιουργίαις . οὐ μὴν πάντων τῶν ἐν ἐπινοίαις ὄντων καθόλου φασὶν ἰδέας οἱ ἄνδρες εἶναι · οὔτε γὰρ τῶν κακῶν ἢ αἰσχρῶν , ἐπειδὴ στερήσει μᾶλλον καὶ ἀποστάσει τῶν εἰδῶν ταῦτα παρυφίσταται τῇ φύσει , διὸ καὶ παρὰ φύσιν ἔχειν λέγεται · οὔτε τῶν ἀποφάσεων , ἀναιρετικὰ γὰρ ταῦτα τοῦ ὅρου καὶ τοῦ πέρατος τοῦ παρὰ τῶν εἰδῶν ἐνδιδομένου τοῖς πᾶσι , καὶ ἅμ ὑλικόν ἐστι μᾶλλον τὸ τῆς ἀοριστίας πάθος ἤπερ εἰδητικόν · οὕτε τῶν ἄλλοτε ἄλλως ἐχόντων · ταῦτα γὰρ ‘ἐκ κινουμένης αἰτίας τὸ τρεπτὸν καὶ μεταβλητόν , ἀλλ’ οὐκ ἐκ τῆς ἀκινήτου καὶ σταθερᾶς τῶν εἰδῶν ἐλλάμψεως ὑποδέχεται . ἀλλ’ οὐδὲ τῶν μερῶν ὅσα μὴ καὶ ὅλα ἐστὶν ἰδέας ἀπολιμπάνουσιν , οἷον χειρὸς ἡ κεφαλῆς ἢ δακτύλωι ἢ ῥινός · ὁλοτελεῖς γὰρ οὖσαι τῶν πραγμάτων αἰτίαι τὰ ὅλα εἴδη παράγουσιν οὐ διῃρημέναι περὶ τὰ τούτων μόρια κατὰ τοὺς τῆς φύσεως λόγους . οὐ μὴν οὐδὲ τῶν πρώτως τοῖς σώμασι συμβεβηκότων ἐν νῷ τὰς διωρισμένας αἰτίας ἀπετίθεντο , γλυκύτητος φέρε καὶ λευκότητος · ἀρκεῖν <γὰρ> ᾤοντο τοὺς φυσικοὺς λόγους πρὸς τὴν τῶν συμβεβηκότων τοῖς ποίησιν . οὐ μὴν οὐδὲ τῶν συνθέτων , οἷον ἀνθρώπου σοφοῦ · ἁπλᾶ γὰρ ὄντα τὰ εἴδη ἁπλῆς ἕκαστον οὐσίας ἐξηγεῖται , τὸ δὲ μετασχὸν διφόρων εἰδῶν κινεῖ τὴν διάνοιαν ἡμῶν εἰς τὸ συντιθέναι τόδε τῷδε ἢ διαιρεῖν ἀπὸ τῶδε τόδε · περὶ ὃ τοίνυν κατάφασις καὶ ἀπόφασις , περὶ τοῦτο καὶ σύνθεσις καὶ διαίρεσις · τὰ δὲ εἴδη καὶ ἡ τοῖς εἴδεσι σύστοιχος νόησις ἁπάντων τούτων ἐξῄρηται δι’ ἁπλότητος ὑπερβολήν . οὐ τοίνυν οὐδὲ τῶν ἐξ ἀνομοιογενοῦς συμπλοκῆς ἐχόντων τὴν γένεσιν , οὐδὲ τούτων εἴδῃ θετέον εἶναι , οἷον γίννων καὶ ἡμιόνων καὶ τῶν ἀπὸ διαφόρων δένδρων συμφυομένων · | ὑστερογενῆ γὰρ πάντα ταῦτα καὶ ἐπεισοδιώδη καὶ οὐ μόνης φύσεως ἔργα , οὐδ’ ὅλως κτὰ τοὺς ἑαυτῆς ὁδευούσης λόγους , ἀλλ’ οἷον ἀδικουμένης καὶ † μετευομένης καὶ πολυπραγμονεῖν ἀναγκαζομένης . δῆλον τοίνυν ἐκ τούτων , ὅτι καὶ πᾶσα τέχνη μιμουμένη τὴν φύσιν καὶ πρὸς μόνον τὸν θνητὸν βίον συντέλειάν τινα παρεχομένη τῆς τῶν εἰδῶν αἰτίας ἀπολείπεται . οὐ μὴν οὐδ’ ὅσα ψυχικῆς ἔχεται προαιρέσεως ἔργα οὐδ’ ὅσα κατὰ συνδρομὴν πλειόνων αἰτίων ἀποτελεῖται , ἃ δὴ κτὰ τύχην ὀνομάζειν εἰώθαμεν , οὐδὲ ταῦτα τῆς τῶν εἰδῶν αἰτίας ἐξάπτομεν · τὰ γὰρ ἐκεῖθεν ἀποτελούμενα ἀεί τέ ἐστι καὶ ὡσαύτως ἔχει καὶ τῆς τῶν ἐνδεχομένων ἐξῄρηται φύσεως . λείπεται τοίνυν τῶν καθόλου καὶ τελείων οὐσιῶν εἶναι τὰς ἰδέας καὶ τῶν συντελούντων πρὸς τὴν κατὰ φύσιν διάθεσιν τούτων τῶν οὐσιῶν , οἷον ἀνθρώπου καὶ εἴ τι ἀνθρώπου τελειωτικόν , σοφίας φέρε καὶ ἀρετῆς · αἰτίαι γὰρ οὖσαι γεννητικαὶ καὶ τελεσιουργοὶ πάντων αἱ ἰδέαι καὶ ὑφιστᾶσι τὰς οὐσίας καὶ τελειοῦσι πρὸς ἑαυτὰς ἐπιστρέφουσαι . δῆλον ἄρα ὅτι καὶ τῆς οὐσίας αὐτῶν καὶ τῆς τελειότητος τὴν αἰτίαν ἐν ἑαυταῖς προειλήφασιν . ἔχομεν οὗν ὡς ἐν ἐλαχίστοις , τίνων μέν εἰσι παρ’ αὐτοῖς ἰδέαι , τίνων δὲ οὔκ εἰσι , καὶ ὅτι οὐ πάντων εἰσὶ τῶν οὕτω καθόλου καθάπερ ὁ κατήγορός φησι . p . 1078b34 Καὶ παραπλήσιον . . . προῆλθον . Τὸ μὲν πρότερον σκῶμμά ἐστι καὶ οὐκ ἔλεγχος , τὸ δὲ δεύτερον εἴρηται μὲν ὡς ἐκείνων ἰδέας διδόντων καὶ τοῖς συμβεβηκόσιν · εἰ οὖν ἑκάστῳ ἡμῶν πολλὰ συμβέβηκε , πλείω τῶν καθ’ ἕκαστα τὰ εἴδη . ψεῦδος δέ ἐστι τὸ ῥηθέν · οὔτε γὰρ τῶν καθ’ ἕκαστα εἴδη ἐστὶ κατὰ τοὺς ἀκριβεστέρους τῶν Πλατωνικῶν οὔτε τῶν συμβεβηκότων τοῖς σώμασι . ῥητέον δὲ καὶ πρὸς τὸ σκῶμμα , ὅτι μηδὲ τοὺς ἵππους ἀριθμῆσαι δυνατόν , εἰ μὴ τὸν μοναδικὸν ἀριθμὸν ἀναλογισαίμεθα ἕτερον ὄνια παρὰ τὸν τῶν ἀριθμητῶν . ὅλως δὲ εἰ μὴ μέλλοιμεν ὑλικὰς αἰτίας * * ἀλλὰ τὰς πρωτουργοὺς καὶ τῶν ἀποτελεσμάτων ἐξῃρημένας , ἀνάγκη μεταβαίνειν ἐφ’ ἑτέρας φύσεις , αἳ διαιωνίως καὶ ἀκινήτως καὶ αὐτῷ τῷ εἶναι τὰ πάντα κόσμου καὶ τάξεως πληροῦσαι τὴν αἰτίαν τῶν γιγνομένων ἐν ἑαυτοῖς περιέχουσιν , ἐλάττους μὲν ἀριθμῷ τῶν ἐγκοσμίων οὖσαι πραγμάτων , ἅτε τῷ ἑνὶ γειτνιῶσαι καὶ προσεχῶς ἀπὸ τῆς μονάδος προελθοῦσαι , δυνάμει δὲ ἀφράστῳ τήν τε τοῦ σύμπαντος χρόνου καὶ τὴν τῶν ἐν αὐτῷ φυομένων ἀπειρίαν περιλαμβάνουσαι κατά τινα ὑπεροχὴν ἐξῃρημένην αὐτῶν καὶ ἀσύντακτον . p . 1079a2 Παρ’ ἕκαστον...οὐσίας . Εἴρηται τίνων εἰσὶν ἰδέαι , ὅτι τῶν τε καθόλου οὐσιῶν καὶ τῶν τελειωτικῶν αὐτῶν · ψεῦδος οὖν τὸ παρ’ ἕκαστον εἶναι ὁμώνυμον · πλὴν τό γε τοσοῦτον αὐτός τε ὀρθῶς εἴρηκε νῦν καὶ ἡμᾶς χρὴ μεμνῆσθαι , ὅτι τὰς ἔας ὁμωνύμους φησὶν εἷναι τῶν αἰσθητῶν , ἀλλ’ οὐχὶ συνωνύμους , ὡς λέξανδρος αὐτόν φησιν ὑπολαμβάνειν . p . 1079a3 Τῶν τε ἄλλων . . . τοῖσδε καὶ ἐπὶ τοῖς ἀιδίοις . Πολλῶν ὄντων περὶ τὰς ἰδέας προβλημάτων τέτταρά ἐστιν τὰ πλείστης ἄξια σπουδῆς , εἰ εἰσὶ καὶ τίνες εἰσὶ καὶ ὁποῖαι καὶ διὰ τί ( ταῦτα δὴ πάντα ὡς ἓν πρόβλημα λέγω · περὶ γὰρ αὐτὴν τὴν ὕπαρξιν αὐτῶν πάντα ταῦτα στρέφεται ) · δεύτερον τίνων εἰσὶν αἱ ἰδέαι · τρίτον τίνα τὰ μετέχοντα τῶν ἰδεῶν , πότερον τὰ γενητὰ μόνα ἢ καὶ τὰ ἀίδια , καὶ πότερον πάντα τὰ ἀίδια ἢ τινά , καὶ εἰ τινά . πότερον τῶν ἀιδίων τὰ σωματοειδῆ μόνα , οἷον τὰ οὐράνια , ἢ καὶ τῶν ἀσωμάτων ἔνια · τέταρτον δέ , πῶς μετέχει τῶν ἰδεῶν τὰ μετέχοντα . δοκεῖ τοίνυν τοῦτο τὸ ἐπιχείρημα τοῦ τρίτου προβλήματος εἶναι , εἴ τι κοινὸν εἶδος καὶ ἐπὶ τοῖς γενητοῖς καὶ ἐπὶ τοῖς ἀιδίοις ἀπολείπουσιν οἱ ἄνδρες , οἷον τὸ τῆς ὁμοιότητος ἡ ἰσότητος ἢ ταυτότητος εἶδος , οὗ μετέχει μὲν καὶ ὁ οὐρανός , μετέχει δὲ καὶ τὰ τῇδε . καὶ τοῦτο οὐδὲν ἄτοπον συνάγει · κἄν γὰρ ταὐτὸν ᾖ τὸ μετεχόμενον , ἀλλ’ ἥ γε μέθεξις ἔχει τὸ διάφορον · ἕκαστον γὰρ οἰκείως τῇ ἑαυτοῦ τάξει τῶν ἀρχικῶν αἰτίων μεταλαμβάνει · ἵνα δὲ μὴ ταραττώμεθα πρὸς τὰ τοιαῦτα τῶν ἐπιχειρημάτων αὐτοῦ , ληπτέον τὰ δοκοῦντα περὶ τῶν μετεχόντων τοῖς ἀρίστοις τῶν Πλατωνικῶν . Νουμηνίῳ μὲν οὖν καὶ Κρονίῳ καὶ Ἀμελίῳ καὶ τὰ νοητὰ καὶ τὰ αἰσθητὰ πάντα μετέχειν ἀρέσκει τῶν ἰδεῶν , Πορφυρίῳ δὲ μόνα τὰ αἰσθητά , * * * ἀλλὰ τὰ μὲν πρῶτα καὶ ἄριστα τῶν νοητῶν αὐτὰ εἶναι τὰ μετεχόμενα , τὰ δ’ ἐκεῖθεν ἀπογεννώμενα ταῦτ’ εἶναι τὰ τῶν εἰδῶν μετέχοντα , τόν τε ψυχικὸν δηλαδὴ διάκοσμον καὶ τὸν αἰσθητόν . καὶ ἄτοπόν γε οὐδὲν τῆς ἰδέας τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ ἴσου καὶ τοῦ ὁμοίου ἄλλως μὲν τὴν ψυχὴν μετέχειν , ἄλλως δὲ τὴν φύσιν καὶ ἄλλως μὲν τὸν αἰθέρα , πάλιν δὲ ἄλλως τὸν γενητὸν τόπον · καὶ εἷναι μὲν συντάξεις τούτων καὶ συμπαθείας καὶ οἰκειότητας κατὰ τὴν μέθεξιν τῆς μιᾶς ἰδέας , ἐξηρτῆσθαί γε μὴν ἀεὶ τὰ δεύτερα τῶν προτέρων , καὶ οὕτω τὴν μὲν ἰδέαν ἑαυτῆς οὐκ ἐξισταμένην ἀμερίστως πᾶσι παρεῖναι τοῖς μετέχειν αὐτῆς δυναμένοις , τὰ δὲ μετέχοντα διὰ τῶν πρὸ ἑαυτῶν ἀεὶ κοσμεῖσθαι καὶ πρὸς αὐτὴν ἀνάγεσθαι τὴν ἰδέαν , σῶμα μὲν διὰ φύσεως , ταύτην δὲ διὰ ψυχῆς , τὴν δὲ διὰ νοῦ τοῦ ἑαυ|τῆς , ὃς ἀνεκφαίτητος λοιπόν ἐστι τῶν ἐκεῖ καὶ κρειττόνως ἥνωται τοῖς θείοις εἴδεσιν ἡ κατὰ τὴν τῶν μετεχόντων ἑτερότητα . p . 1079a4 Ἔτι καθ’ οὓς . . . γίγνεται . Ἐνίοτε μὲν καὶ ἐπιβολαῖς ἐχρῶντο νοεραῖς οἱ ἄνδρες , καὶ εἰκὸς ὅτι διὰ ταύτας οὔ φησιν αὐτούς ποτε συλλογίζεσθαι · ἐνίοτε δὲ καὶ δι’ ἀποδείξεως ἐπειρῶντο πιστοῦσθαι τὰ περὶ τῆς τῶν εἰδῶν οὐσίας , ἀβουλήτῳ δὲ οὐδενὶ περιέπιπτον . ὅτι δὲ οὐκ ἀληθεύει ὁ κατήγορος λόγος , δῆλον ἐξ ὧν πολλοί εἰσι τρόποι παρ’ αὐτοῖς , δι’ ὧν καὶ δεικνύουσιν εἶναι τὰ εἴδη καὶ μόνων τούτων ὧν βούλονται . ὧν εἷς οὕτως ἠρώτηται · ὁ τὸ πᾶν ὑφιστὰς θεός ἐστι , πᾶς θεὸς αὐτῷ τῷ εἶναι ποιεῖ , πᾶς <ὁ> αὐτῷ τῷ εἶναι ποιῶν ὁμοίωμα ἑαυτοῦ ποιεῖ · ὁ τὸ πᾶν ὑφιστὰς εἰκόνα ἑαυτοῦ τὸν κόσμον ποιεῖ · εἰ τοῦτο , ἔχει ἐν ἑαυτῷ παραδειγματικῶς τὰς αἰτίας τοῦ παντός , αὗται δέ εἰσιν αἱ ἰδέαι . πολλοὶ δὲ καὶ ἄλλοι εἰσὶ παρ’ αὐτοῖς λόγοι ὅ τε τὸ τέλειον τοῦ ἀτελοῦς προτάττων , τὴν μονάδα τοῦ πλήθους , τὸ ἀμερὲς τοῦ μεριστοῦ , τὸ ἀεὶ κτὰ τὰ αὐτὰ ἔχον τοῦ μεταπτώτου · ἐν οἷς δεικνύουσιν , ὅτι μὴ ἀπὸ τῶν χειρόνων ἄρχεται τὰ πράγματα , ἀλλ’ εἰς ταῦτα μὲν λήγει , ἄρχεται δὲ ἀπὸ τῶν τελειοτάτων καὶ ἀρίστων καὶ καλλίστων · οὐ γὰρ δήπου αἱ μὲν ἔννοια . ἡμῶν δύνανται τῷ κυρίως ἴσῳ καὶ κυρίως ὁμοίῳ καὶ πᾶσι τοῖς τοιούτοις ἐπιβάλλειν , ὁ δὲ δημιουργικὸς νοῦς οὐκ ἔχει ἐν ἑαυτῷ τὸ αὐτοΐσον καὶ τὸ αὐτοδίκαιον καὶ τὸ αὐτόκαλόν καὶ ἀγαθὸν ὁμοίως καὶ πάντα τὰ τοιαύτα . p . 1079a7 Κατά τε γὰρ...εἰσίν . Ἐλέγετο μὲν ὑπὸ τῶν ἀνδρῶν καὶ τοῦτο · εἰ περὶ ὄντα αἱ ἐπιστῆμαι ἔστι τὰ καθόλου · τῶν γὰρ καθόλου αἱ ἐπιστῆμαι · ὡς εἶναι τὸν συλλογισμὸν ἐν τρίτῳ σχήματι · τὰ ἐπιστητὰ καθόλου , <τὰ ἐπιστητὰ ὄντα> , ὄντα · οὐ γὰρ πάντα τὰ καθόλου , οὐ γὰρ δὴ καὶ τὰ ὑστερογενῆ ἢ τὰ ἐν τοῖς ἀτόμοις . ἄτοπον δὲ οὐδὲν πάντα τὰ ἐπιστητὰ ὄντα εἶναι , εἰ τὰ κυρίως ἐπιστητὰ λαμβάνοιτο , ἀλλὰ μὴ τὰ ἰατρικὰ ἢ τεκτονικά · οὐ γὰρ ἐπιστῆμαι κυρίως αὗται , μόναι δὲ δικαίως οὕτως ἂν προσαγορεύοιντο αἱ περὶ τὰ ἀίδια καὶ καθ’ αὑτὰ ὄντα καὶ ἀεὶ ὡσαύτως διακείμενα πραγματευόμεναι . p . 1079a9 Καὶ κατὰ . . . ἀποφάσεων . Ὁτι μὲν τὸ ἓν | τοῦ πλήθους προέταττον , δῆλον · ἀλλὰ τὸ οὐσιῶδες καὶ γεννητικὸν τοῦ πλήθους , οὐ τὸ τῇ στερήσει οἰκεῖον · ὑστερογενὲς γὰρ τοῦτο , καὶ ἡ ψυχὴ τὴν κοινὴν στέρησιν ἰδοῦσα τῶν μὴ ἀνθρώπων ὑπέστησε παρ’ ἑαυτῇ τὸ οὐκ ἄνθρωπος · οὐ γὰρ ὥσπερ εἰδητική τίς ἐστι καὶ ὡρισμένη αἰτία ἐν τῷ παντὶ ἡ τοὺς ἵππους ἵππους ἀποτελοῦσα καὶ ἄλλη ἡ τοὺς κύνας κύνας καὶ ἄλλη ἡ τοὺς κύκνους κύκνους , οὕτως τίς ἐστι καὶ ἡ μὴ ἀνθρώπους ποιοῦσα πάντα ταῦτα · εἰ γὰρ ἦν , εἴπομεν ἂν καὶ τοῦ οὐκ ἄνθρωπος ἰδέαν εἶναι · νυνὶ δὲ ἡ ψυχὴ ἡμῶν κατὰ τὸ ἐν ἑαυτῇ θάτερον τὴν ἐν τούτοις στέρησιν τοῦ ἀνθρωπείου εἴδους κατανοήσασα κοινὸν τὸ οὐκ ἄνθρωπος ἐπ’ αὐτοῖς ἔταξεν . οὔκουν τὰς στερήσεις τοῖς ἀμερέσιν ἐξομοιώσομεν · οὐδὲ γὰρ <τὰ> προηγουμένως ὑπάρχοντα τοῖς πράγμασι καὶ κατ’ ψὴν ἐπ αὐτῶν θεωρούμενα μιᾶς καὶ τῆς αὐτῆς αἰτίας ἐξήρτηται . p . 1079a10 Κατὰ δὲ . . . φθαρτῶν . Ἐλέγομεν ὅτι οἷς ὁ νοῦς ἐπιβάλλει , ταῦτα ὄντα ἐστίν · οὐ γὰρ ἀνούσιοι τοῦ ἀληθινοῦ νοῦ αἱ νοήσεις · ὁ δὲ ἐπὶ τὴν φαντασίαν ἑλκύσας τὸν νοῦν ( καλεῖ γὰρ καὶ ταύτην ἐν ἑτέροις παθητικὸν νοῦν ) οὕτως ἄν , φησί , καὶ τῶν ἐφθαρμένων οὐσία εἴη · φαντασθείη γὰρ ἄν τις καὶ τὸ ἐφθαρμένον . καὶ ἔξεστι κἀκ τούτων συνορᾶν , εἰς ποίας ἐπιχειρήσεις ἐκτρέπεσθαι καταναγκάζονται οἱ τοῖς εἴδεσιν ἀντιλέγοντες , ἀπὸ μὲν τῶν ὄντων ἐπὶ τὰς στερήσεις ὑποφερόμενοι , ἀπὸ δὲ τοῦ νοῦ τοῦ κατ’ ἐνέργειαν ἐπὶ φαντασίαν καὶ δόξαν · φαντασθῆναι μὲν γὰρ καὶ δοξάσαι ἔστι καὶ τὸ μὴ ὄν , οὔτε δὲ νοῆσαι οὔτε ἐπίστασθαι τὸ μὴ ὂν θέμις . τὸ δὲ καὶ φάντασμά τι τοῦτ’ ἔστιν εἰ μὲν ἐπὶ τοῦ νοήματος τέθειται , παιδιᾷ μᾶλλον ἔοικεν ἢ σπουδῇ · οὗ γὰρ καθαρεύειν ἐθέλει ὁ ἡμέτερος νοῦς , τοῦτό φησιν εἶναι τὸ τοῦ θείου νοῦ κίνημα · εἰ δὲ ἐπὶ τοῦ πλασματώδους κινήματος τῆς φαντασίας , ὅταν περὶ τὸ μηκέτι ὂν γίγνηται , ἀναπεφώνηται μὲν ἀληθῶς , οὐδὲν δὲ προσήκει ταῖς κατ’ ἐνέργειαν ἑστώσαις ἀεὶ νοήσεσιν . p . 1079a11 Ἔτι δὲ . . . λέγουσιν . Τῶν μὲν ἀνουσίων σχέσεων οὔ φαμεν ἰδέας εἶναι οὐδὲ τῶν ἐν κινήσεσιν ἢ τῶν κατά τινα θέσιν οὐ · φυσικὴν ἐπιτελουμένων , οἷον τοῦ ἀνωτέρω ἢ κατωτέρω , δεξιοῦ ἀριστεροῦ γείτονος τῶν τοιούτων . ὅσα | δὲ κατά τινος εἴδους μέθεξιν ἐγένετο πρός τι , οἷον ὅμοια ἢ ἴσα ἡ ἕτερα , τούτων τὰ μὲν τῶν γενῶν τοῦ ὄντος μετασχόντα , τὰ δὲ πάντως ἑνός γέ τινος ὥν εἰδῶν τὴν πρὸς ἄλληλα δέχεται σύνταξιν . καὶ τί θαυμαστόν , εἰ τῶν παρ’ ἡμῖν ἔνια πρός τι κατ’ ἐκεῖνα λέγομεν ἐπιτελεῖσθαι , ὅπου γε κἀκεῖ ταύτην ἀπολιμπάνομεν τὴν σχέσιν , οὐσιώδη μέντοι , καὶ οὐχ ἡμεῖς μόνοι ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ὁ Ἀριστοτέλης ; ὅταν γὰρ τὸ μὲν αἴτιον ἢ ἀρχὴν λέγωμεν εἶναι ἢ πρῶτον ἢ περιέχον , τὸ δὲ αἰτιατὸν <ἢ> ἐξ ἀρχῆς ἡ δεύτερον ἢ τί ἄλλο ποιοῦμεν ἢ τὴν τάξιν ἣν ἔχει τὰ θεῖα πρὸς ἄλληλα δηλοῦν ἐπιχειροῦμεν ; ἀρέσκει δὲ καὶ αὐτῷ Ἀριστοτέλει τῶν χωριστῶν εἰδῶν , εἰς ἃ τὰς σφαίρας ἀναρτᾷ τοῦ παντός , τὰ μὲν εἶναι πρῶτα τὰ δὲ μέσα τὰ δὲ τελευταῖα , καὶ τὰ μὲν περιεκτικώτερα τὰ δὲ μερικώτερα , εἴ γε ταύτην ἔχει κἀκεῖνα πρὸς ἄλληλα τὴν τάξιν , ἣν καὶ τοῦ αἰθέρος αἱ σφαῖραι περὶ ἀλλήλας ἐκφαίνουσι . πῶς δὲ καὶ τὸν τρίτον εἰσάγουσιν ἄνθρωπον ; εἰ μὲν γὰρ ὅτι καθ’ ἑκάστην τῶν ὄντων τάξιν ἐστὶ πάντα τὰ εἴδη , οὐ τρεῖς μόνοι , πολλοὶ δὲ οἱ ἄνθρωποι , ἐπεὶ καὶ πάντα πολλαπλᾶ · καὶ γὰρ ἐν νῷ καὶ νοῖς καὶ ἐν ψυχῇ τῇ μιᾷ καὶ ψυχαῖς καὶ φύσει τῇ ὅλη καὶ φύσεσι μερικωτέραις · ἐν οὐρανῷ τοίνυν καὶ γῇ καὶ σχεδὸν ἐν ἁπάσαις μερίσι τοῦ παντὸς οἰκείως ταῖς ὑποδεχομέναις χώραις τοῦτο ἄν εἴη τὸ εἶδος · ὥστε οὐ τρεῖς , ἀλλὰ τῷ γε ἡμετέρῳ λογισμῷ ἀπερίληπτοι . εἰ δ’ ὅτι συνώνυμος μὲν ὁ αὐτοάνθρωπος τοῖς τῇδε , καθά φησιν ἐξηγούμενος τὸ ῥητὸν ὁ Ἀλέξανδρος , πάντα δὲ τὰ συνώνυμα μετουσίᾳ τινὸς εἴδους συνώνυμα γίγνεται , τρίτος ἀναφανήσεταί τις ἄνθρωπος τῆς ἰδέας καὶ τῶν τῇδε κατηγορούμενος , γελοῖον γίγνεται τὸ ἐπιχείρημα · οὔτε γὰρ συνώνυμα τὰ τῇδε τῇ ἰδέᾳ · πότε γὰρ αἱ εἰκόνες συνώνυμοι τῷ σφετέρῳ γένοιντ’ ἄν παραδείγματι ; οὔθ’ ὅλως μετέχειν τινὸς τὴν ἰδέαν οἰητέον · αὐτὴ γὰρ ἔκκειται πᾶσιν εἰς μετοχὴν τὸ πρώτιστον εἶδος οὖσα . εἰ δὲ ὁμωνύμως κατηγορεῖται αὐτῶν ὁ ἄνθρωπος , ἐν δὲ ταῖς ὁμωνύμοις κατηγορίαις οὐδέν ἐστι πρᾶγμα συνεισφερόμενον ὑπὸ τῆς φωνῆς παρὰ τὰ ὑποκείμενα καὶ ὁμώνυμα λεγόμενα , πῶς ἂν ἔτι χώραν ὁ τρίτος ἄνθρωπος ἔχοι , τῆς φωνῆς οἱονεὶ δαπανωμένης καὶ διαιρουμένης εἴς τε τὸν αὐτὸ καὶ τὸν θνητὸν ἄνθρωπον ; p . 1079a14 Ὅλως τε ... εἶναι . Βούλεται μὲν λέγειν , ὅτι τὰς ἀρχὰς τῶν ὄντων μᾶλλον ἐθέλουσι σώζειν οἱ προστάται ταύτης τῆς θεωρίας ἤπερ τὸ περὶ τῶν ἰδεῶν δόγμα , σπουδάζοντες δὲ περὶ ὃ ἧττον εἶναι θέλουσιν ἀναιροῦσι τὰς ἀρχὰς . καὶ τῷ ὄντι , εἰ τοῦθ’ οὕτως | ἔχοι , περιπίππτοιεν <ἂν> ἀβουλήτῳ πράγματι . ἀλλ’ ἴδωμεν εἴ τι τοιοῦτον πάσχουσι . p . 1079a15 Συμβαίνει . . . ἀρχαῖς . Ἔλεγον μὲν οἱ ἄνδρες μετὰ τὴν μίαν τῶν πάντων ἀρχήν , ἣν τἀγαθὸν καὶ τὸ ὑπερούσιον ἓν ἠξίουν καλεῖν , δύο εἶναι τῶν ὅλων αἰτίας , μονάδα καὶ τὴν ἀπειροδύναμον δυάδα , καὶ ταύτας τὰς ἀρχὰς καθ’ ἑκάστην τῶν ὄντων τάξιν οἰκείως ἀπετίθεντο · ἔστι γὰρ καὶ τὸ ἀναλογοῦν τἀγαθῷ καθ’ ἑκάστην διακόσμησιν καὶ τὰ πρὸς τὴν μονάδα καὶ τὴν δυάδα τὴν πρώτην ᾠκειωμένα . φησὶ δὲ οὗτος , ὅτι ποιοῦντες αὐτοδυάδα ἐν τοῖς εἴδεσι καὶ αὐτομονάδα , πρῶτον μὲν ἐπειδὴ τὰ πρεσβεῖα πανταχοῦ ταῖς εἰδητικαῖς αἰτίαις ἀπονέμειν εἰώθασι , πρώτας λέγοντες εἶναι ταύτας ἀναιροῦσι τὴν ἐν ταῖς ἀρχαῖς μονάδα καὶ δυάδα ( τῆς γὰρ πρώτης δυάδος ἢ μονάδος τίς ἄν εἴη πρεσβυτέρα μονὰς ἡ δυάς ; ) , ἔπειτα δὲ καὶ ἐπειδὴ διπλασία μέν ἐστιν ἡ αὐτοτετρὰς τῆς αὐτοδυάδος , ἡ δὲ αὐτοδυὰς τῆς αὐτομονάδος , ἀριθμοὶ δὲ πάντα ταῦτα , οὐ μόνον ὁ καθ’ αὑτὸ ἀριθμὸς πρεσβύτερος τῶν ἀρχῶν ἀλλὰ καὶ ὁ πρός τι · καὶ ὅλως πολλά φησιν εἶναι τοιαῦτα , δι’ ὧν φυλάττειν ἐθέλοντες τὴν περὶ τὰ εἴδη θέσιν ἔλαθον ἑαυτοὺς ἐναντιωθέντες ταῖς οἰκείαις ἀρχαῖς . ταῦτα δὲ ὅτι φορτικῶς εἴρηται καὶ παρὰ θύρας ἀπαντᾷ πρὸς τὰ ὑπὸ τῶν θείων ἀνδρῶν εἰργμένα , δῆλα μὲν καὶ πρὸ παντὸς λόγου τοῖς ἀγχινουστέροις · οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ παρ’ ἡμῶν ἐπιζητήσειεν ἄν τις τῆς παραλογιστικῆς ἐπιχειρήσεως τὴν διάλυσιν . φαμὲν τοίνυν ὡς ἄλλη μὲν τῶν ἀρχῶν ἡ φύσις , ἄλλη δὲ ἡ τῶν ἰδεῶν , κἀν ὁμωνύμως τι περὶ αὐτὰς ἐπισυμβῇ , μᾶλλον δὲ οὐ περὶ αὐτάς ( τί γὰρ τοῖς θειοτάτοις τῶν ὄντων ἐπισυμβῆναι δυνήσεται ; ) , ἀλλὰ περὶ τὴν ἡμετέραν περὶ αὐτὰς πραγματείαν . αὐτίκα δυὰς μὲν ἡ ἀρχηγικὴ γονίμου δυνάμεως καὶ προόδου καὶ πλήθους καὶ πολλαπλασιασμοῦ τοῖς πᾶσιν ἐξηγεῖται , διεγείρει τε πάντα καὶ κινεῖ πρὸς ἀπογέννησιν τῶν δευτέρων καὶ προμηθίαν καὶ φυλακήν , ἔτι δὲ πληροῖ πάντας τούς θείους διακόσμους καὶ τοὺς νοεροὺς καὶ τοὺς φυχικούς τε καὶ φυσικοὺς καὶ αἰσθητοὺς τῶν ἑκάστοις προσηκόντων ἀριθμῶν · ἓν δὲ οὐδὲν ὁτιοῦν ἀγένητον εἶναι συγχωρεῖ τῶν πεφυκότων ὅπως ποτὲ παρελθεῖν εἰς ὑπόστασιν · ἡ δέ γε αὐτοδυὰς πᾶσι τὸ ἑαυτῆς εἶδος ἐπιφέρει καὶ ψυχαῖς καὶ φύσεσι καὶ σώμασιν · ὥστε εἴτε ὁ κόσμος εἰς δύο διῄρηται εἴτε καὶ μόνος ὁ οὐρανὸς εἴτε τῆς ψυχῆς οἱ λόγοι ἢ καὶ πρὸ τῶν λόγων οἱ κύκλοι ( πρῶτοι γὰρ οὗτοι τῶν μετεχόντων χρῶνται τῇ εἰς δύο διαιρέσει ) εἴτε τι τῶν μερικῶν | ζῴων ἢ ὀφθαλμοὺς ἔχει δύο ἡ χεῖρας ἢ πόδας ἢ ἄλλο τι τῶν τῆς φύσεως ἀποτελεσμάτων σὺν τῷ ἑαυτοῦ εἴδει τὴν δυάδα διὰ παντὸς ἔχει , οὐκ ἀπ’ ἄλλης αἰτίας φήσομεν [ ἢ ] τῆς ἀνωτάτω τοῦτο παραγίγνεσθαι τοῖς πράγμασιν ἢ ἐκ τῆς αὐτοδυάδος , ἥτις πρωτίστη μέν ἐστι τῶν ὲν εἴδεσι δυοειδῶν καὶ αἰτία , οὐ μὴν διὰ τοῦτο καὶ τῆς ἀρχικῆς δυάδος , ὑφ’ ἧς καὶ αὕτη καὶ πᾶς ὁ νοῦς ὑπέστη . τὰ αὐτὰ δὲ καὶ περὶ μονάδος φαμέν · ἄλλη γὰρ ἡ ἀρχικὴ ἡ σὺν τῇ δυάδι τὰ πάντα ὑφιστᾶσα , ταὐτότητος καὶ βεβαιότητος καὶ συνοχῆς καὶ διαιωνίας ζωῆς ἐξηγουμένη τοῖς ὅλοις , ἄλλη δὲ ἡ αὐτομονὰς ὡς ἐν τοῖς εἴδεσι τὸ πρωτεῖον ἔχουσα , ἧς μετασχόντα τὰ πεποιημένα ἑνίζεται καὶ τῇ ἕξει τῇ οἰκείᾳ συνέχεται . ὅταν οὖν τὴν ἐν ταῖς ἰδέαις μονάδα καὶ δυάδα πρεσβεύωσιν οἱ ἄνδρες , οὐκ ἐπὶ ἀναιρέσει τῶν οἰκείων ἀρχῶν ταύτας προτάττουσι ( πῶς γὰρ ἅς γε καὶ αὐτὰς μετὰ τοῦ σύμπαντος νοῦ καὶ τοὐ νοητοῦ φασιν ἐκ τῶν ἀρχῶν ὑποστῆναι ; ) , ἀλλ’ ὅτι τῶν ἐγκοσμίων πραγμάτων ἐξηγοῦνται , καὶ παρ’ ἧς μὲν τῷ τε σύμπαντι κόσμῳ <καὶ> ψυχαῖς καὶ σώμασιν ἡ ὁλότης καὶ τὸ μονοειδές , παρ’ ἧς ἡ πρώτη διαίρεσις καὶ τὸ δυοειδές , δῆλον δὲ πότερον παρὰ ποτέρας . τὸ δὲ καὶ ἀριθμὸν ἐν ἐκείνοις τὸν μοναδικὸν εἰσάγειν καὶ διὰ τοῦτο διπλασίαν ποιεῖν τὴν αὐτοδυάδα τῆς αὐτομονάδος , σφόδρα ἐστὶν ἐπιπόλαιον · οὐ γὰρ διὰ ποσότητα μονάδων ἕκαστος τῶν ἐκεῖ ἀριθμῶν ἔχει τὴν ἐπωνυμίαν ἣν εἴληφεν , ἀλλὰ κατά τινα χαρακτῆρα θειοτάτης καὶ ἁπλουστάτης οὐσίας . μετέχει δὲ αὐτῶν ὡς πέφυκεν ἕκαστα · καὶ ὥσπερ τοῦ αὐτοανθρώπου ἀχρωμάτου ὄντος καὶ ἀσχηματίστου καὶ ἀμόρφου καὶ ἀμεροῦς ὁ τῇδε ἄνθρωπος ἐσχηματισμένως καὶ κεχρωσμένως καὶ μορφωτικῶς καὶ μεριστῶς μετείληφεν , οὕτω καὶ [ τὸ ] τῆς αὐτοτριάδος οὐδεμίαν ἐμφαινούσης ποσότητα σὺν ποσότητι μετέχει τὰ αἰσθητά . ὅμοιον οὖν μοναδικὸν πλῆθος ἐπιζητεῖν ἐν τοῖς εἰδητικοῖς ἀριθμοῖς καὶ ἧπαρ ἢ σπλῆνα σπλάγχνων τε τῶν ἄλλων ἕκαστον ἐν τῷ αὐτοανθρώπῳ . οὔτ’ ἄρα τὰς ἀρχὰς ἑαυτῶν ἀναιροῦσιν οἱ ἄνδρες διὰ τῶν εἰδητικῶν ἀριθμῶν οὔτε τὸν κατὰ σχέσιν ἀριθμὸν εἰσάγουσιν εἰς τὰ νοητά . p . 1079a19 Ἔτι . . . πολλῶν . Ἐν τούτοις δὴ μᾶλλον ἐμβριθῶς ἠπόρησεν . εἴρηται δὲ καὶ παρὰ τῶν πρεσβυτέρων καὶ παρ’ ἡμῶν ἐν τοῖς ἔμπροσθεν , τίνων εἰσὶν ἰδέαι καὶ τίνων οὔ . καὶ ὅτι οὐσιῶν τ·ῶν καθόλου , οἷον ἀνθρώπου , ἵππου , καὶ εἴ τι τελειοῖ τὰς οὐσίας . οἷον ἀρετῆς , ἐπιστήμης , καὶ εἴ τι ψυχαῖς καὶ σώμασι | καὶ φύσεσι παραγίγνεται , οἷον ὁμοιότης ἰσότης μέγεθος καὶ εἴ τι τοιοῦτον · τὰ δὲ μόνοις τοῖς σώμασι συμβεβηκότα ἐν τοῖς τῆς φύσεως λόγοις διωρισμένας αἰτίας ἔχει κατὰ τὸν Ἰάμβλιχον , ἐπεὶ ὅ γε θεῖος Πλωτῖνος ἐφίστησι , μὴ καὶ λευκότητος εἶδος ἐν νῷ θετέον εἶναι . οὐκ εἴ τι οὗν ἓν ἐπὶ πολλῶν νόημα , τούτου ἐστὶν ἰδέα ( οὕτω γὰρ ἂν καὶ τῶν παρὰ φύσιν ἦσαν ἰδέαι ) , ἀλλ’ ὧν μὲν ἰδέαι , τούτων εἰσὶ καὶ καθόλου λόγοι , οὐ μὴν ἀντιστρέφει . οὐ μὴν οὐδ’ ὅσων εἰσὶν ἐπιστῆμαι αἱ μὴ κυρίως λεγόμεναι , τούτων ἁπάντων ἐστὶν εἴδη . — τὸ μέντοι οὐσιῶν οὐσῶν αὐτῶν τὰ τῇδε μετέχειν , εὖ εἴρηται · οὐ μὴν εἴ τι οὐσίας μετέχει , τοῦτο οὐσία ἐστί · τὴν γοῦν αὐτοεπιστήμην καὶ τὴν αὐτοδικαιοσύνην οὐσίας εἶναί φαμεν , ἀλλ’ αἱ παρ’ ἡμῖν ἕξεις οὐκ οὐσίαι . κἀκεῖνο δὲ ῥητέον , ὅτι ταῖς ἰδέαις οὐδέν ἐστιν ἐν ὑποκειμένῳ , ἀλλὰ πάντα εἰς οὐσίαν τελεῖ · καὶ γὰρ τῷ αὐτοδιπλασίῳ τὸ ἀίδιον οὐ συμβέβηκεν οὐδὲ κατ’ αὐτὸν τὸν Ἀριστοτέλην · σαφῶς γοῦν ἀπέδειξεν ἐν τῷ τῆσδε τῆς πραγματείας , ὅτι μηδέν ἐστι φθαρτὸν ἡ ἄφθαρτον κατὰ συμβεβηκός . μᾶλλον οὖν ὧδε ῥητέον , ὅτι πᾶν ἄυλον εἶδος καὶ θεῖον ἐν ἀπληθύντῳ καὶ μονοειδεῖ καὶ ἁπλουστάτῃ οὐσίᾳ πολυδυναμώτατόν ἐστι καὶ μετέχεται οὐ κατὰ πάσας ἑαυτοῦ δυνάμεις ὑπὸ τῶν τῇδε . τὸ οὖν αὐτοδιπλάσιον ἔχει μὲν κατ’ οὐσίαν καὶ τὸ ἀμέριστον καὶ τὸ νοερὸν καὶ τὸ δημιουργικὸν καὶ τὸ ἀίδιον , καὶ οὐδὲν τούτων ὡς ἐν ὑποκειμένῳ · μετέχεται δὲ ὑπὸ μὲν ψυχῆς τῆς ἄνω κατὰ πλείους ἑαυτοῦ δυνάμεις , ὑπὸ δὲ τῆς ἡμετέρας κατὰ ἐλάττους , ὑπὸ δὲ σωμάτων ἡ δυνάμεων σωματικῶν ἀγαπητῶς κατὰ μίαν ἡ δύο . τὰ μέντοι μετέχοντα τῶν οὐσιῶν οὐκ ἀνάγκη πάντα οὐσίας εἶναι ( καὶ περὶ τούτου πολλάκις ὑπεμνήσαμεν ) , ἀλλ’ ὥσπερ ἀμερῶν [ οὐσῶν ] μετέχει τινὰ μεριστῶς καὶ νοερῶν ἀνοήτως , οὕτως οὐσιῶν ἀνουσίως · τὸ γὰρ λέγειν ἓν ἐπὶ πολλῶν οὐ τοῦτο ἐδήλου ὡς τοῦ ἑνὸς ὑπὸ τὴν αὐτὴν ὄντος ἐκείνοις κατηγορίαν , ἀλλ’ ὡς ἐξῃρημένης ἐκείνης τῆς ἑνάδος ἀφάτοις τισὶν ὑπερβολαῖς τοῦ ἐξ αὐτῆς προἰόντος καὶ πρὸς αὐτὴν ἀπεικασθέντος καὶ εἰς αὐτὴν ἀνηρτημένου πλήθους . p . 1079a33 Καὶ εἰ μὲν...αὐτῶν . Ἀλλ’ οὔτε συνώνυμοι τοῖς τῇδε αἱ ἰδέαι ( γελοῖον γὰρ καὶ τὸ διαπορεῖν περὶ τούτων , ἵνα μὴ πρὸς τοῖς ἄλλοις καὶ ὁ τρίτος ἄνθρωπος ὥς φασιν ἐπεισίῃ ) οὔθ’ οὕτως ὁμώνυμοι ὡς ἰά ἀπὸ τύχης , ἀλλ’ ὡς τὸ παράδειγμα τῇ εἰκόνι , καὶ μάλισθ’ ὅταν αὐτῷ τῷ εἶναι τὸ παράδειγμα τὰς εἰκόνας ὑφιστὰν ἐπιστρέφῃ πρὸς ἑαυτό . | p . 1079b3 Εἰ δὲ . . . δίπουν . Τὸ μὲν λεγόμενον τοιοῦτόν ἐστιν · εἰ δέ τις μήθ’ ἀπλῶς συνωνύμως λέγοι τὰς ἰδέας τοῖς τῇδε μήθ’ ἀπλῶς ὁμωνύμως , ἀλλὰ τὸν αὐτὸν μὲν ἐφαρμόζοι λόγον καὶ τῇ ἰδέᾳ καὶ τῷ πρὸς αὐτὴν ἀπεικασμένῳ , προστιθείη δὲ ἐπὶ μὲν τῆς ἰδέας τὸ νοητὸν εἰ τύχοι , ἐπὶ δὲ τῶν τῇδε τὸ αἰσθητόν , οἰήσεται μέν τι λέγειν , οὐδὲν δὲ κατά γε τὸ ἀληθὲς ἐρεῖ · τίνι γὰρ τῶν ἐν τῷ ὁρισμῷ τὸ νοητὸν ἢ τὸ αἰσθητὸν προσνέμοι ; οἷον εἰ κύκλος μὲν εἴη φανταστός , εἴη δὲ καὶ αὐτὸς κύκλος ὁ νοητός , λέγοι δέ τις ἑκάτερον μὲν αὐτῶν σχῆμα εἶναι ἐπίπεδον ὑπὸ μιᾶς γραμμῆς περιεχόμενον , πρὸς ἣν ἀφ’ ἑνὸς σημείου τῶν ἐντὸς τοῦ σχήματος πᾶσαι αἱ προσπίπτουσαι εὐθεῖαι [ πρὸς τὴν περιφέρειαν ] ἴσαι ἀλλήλαις εἰσίν , ἀλλὰ τὸν μὲν αὐτοκύκλον σχῆμα λέγοι νοητόν , τὸν δὲ παρ’ ἡμῖν σχῆμα φανταστὸν ἡ αἰσθητόν , σκοπεῖν δεῖ , φησί , μὴ οὐδὲν ᾖ τὸ λεγόμενον · τίνι γάρ , φησί , τὸ νοητὸν ἢ τὸ αἰσθητὸν συντάξει ; τῷ σχήματι ἢ τῷ ἐπιπέδῳ ἢ τῇ γραμμῇ ἢ τῷ σημείῳ ; πάντα γὰρ οὐσίαι τὰ εἰς τὸν ὁρισμὸν παραλαμβανόμενα , ὡς ἐπὶ ἀνθρώπου · καὶ γὰρ τὸ ζῷον τὸ δίπουν . χρὴ δὲ πρὸς αὐτὸν φιλαληθῶς μὲν ἀπαντῶντα λέγειν , ὅτι μηδὲ τὴν ἀρχὴν ὅρον ἔδει τῆς ἰδέας ἀποδιδόναι ( τὰ γὰρ ἀμέριστα καὶ ἀπλᾶ εἴδη καὶ νοερὰ καὶ τῶν ὁριστικῶν λόγων ἐξῄρηται καὶ πάντων τῶν κατὰ διέξοδον καὶ ἀνέλιξιν θεωρεῖσθαι πεφυκότων , ὡς ἐν ταῖς Ἐπιστολαῖς ὁ θεῖος Πλατῶν περὶ τοῦ οὐσιώδους κύκλου διείλεκτ·αι , ἄλλο τι αὐτὸν εἶναι λέγων παρὰ τὸν ὁριστὸν καὶ ἐπιστητόν · καὶ αὐτὸς ὁ δαιμόνιος Ἀριστοτέλης ἐν τῷ Η ταύτης τῆς πραγματείας ἐδικαίωσε τῶν πάντῃ καὶ τελέως ἁπλῶν εἰδῶν μηδ’ ὁρισμὸν εἶναι ) , συγκαθιέντα δὲ αὐτῶ καὶ εἰς τὰς καθ’ ἕκαστον ἐπιχειρήσεις εἰπεῖν , ὅτι εἰ καὶ ὁριστὰ ἦν τὰ εἴδη , οὐκ ἀνάγκη τοῖς αὐτοῖς ἦν ὁρισμοῖς ἡμᾶς ἐπί τε τῶν τῇδε κεχρῆσθαι καὶ ἐπὶ τῶν παραδειγμάτων · οὐ γὰρ δὴ τῆς εἰκόνος τοῦ Σωκράτους ὁ αὐτὸς λόγος καὶ τοῦ Σωκράτους , καίτοι γεγονυίας τῆς εἰκόνος πρὸς τὸ Σωκρατικὸν εἶδος . εἰ δέ τις καὶ τὸν αὐτὸν ὁρισμὸν ἀμφοῖν ἀπεδίδου , τί ἐκώλυε καθ’ ἕκαστον τῶν λεγομένων ἐφ’ ὧν μὲν τὸ νοητὸν ἀκούειν , ἐπὶ δὲ τῶν τῇδε τὸ αἰσθητόν ; νοητῶς γὰρ πάντα ὑπάρχειν , εἴπερ ὅλως ὑπῆρχεν , εὔλογον ἦν τῇ ἰδέᾳ , φυσικῶς δὲ τοῖς πρὸς αὐτὴν ἀπεικασθεῖσιν . οὔτ’ οὖν ὁριστὴ ἡ ἰδέα κατά γε τὸ ἀληθές , οὔτε εἰ ἦν ὁριστή , τῷ αὐτῷ ἄν ὅρῳ τοῖς ἀποτελέσμασιν ἐκρατήθη , οὔτε εἰ τούτοις τις συνεχώρησε πᾶσιν , ἐκω|λύετο νοητῶς μὲν αὐτὰ τοῖς παραδείγμασιν ἀπονέμειν , φανταστικῶς δὲ ἢ φυσικῶς ταῖς εἰκόσιν · οὐδὲ γὰρ τοῦτο ἦν ἄτοπον τὸ πᾶσι τοῖς χωριστοῖς εἴδεσι τὸ νοητὸν ὑπάρχειν ὥσπερ τοῖς ὑπὸ τὸ αὐτὸ γένος οἷον τοῖς τισὶν ἐπιπέδοις τὸ γενικὸν ἐπίπεδον . p . 1079b12 Πάντων . . . αἴτια αὐτοῖς . Περὶ τοῦ χρησίμου τῶν ἰδεῶν ἐπιζητεῖ , μὴ ἄρα οὐδὲν συμβάλλονται τοῖς αἰσθητοῖς καὶ ὑποτεθεῖσαι εἶναι . ῥητέον οὖν ὡς πάντα μὲν τὰ θεῖα διὰ τὰς ἀρχὰς τὰς ἑαυτῶν καὶ δι’ ἑαυτὰ καὶ ἔστι καὶ τοιαῦτά ἐστιν · οὐ μὴν ἀλλ’ ἐπειδὴ γεννητικὴ καὶ προνοητικὴ αὐτῶν ἐστιν ἡ ὕπαρξις , εἰ καὶ μὴ τῶν δευτέρων ἕνεκεν ὑπέστη , ἀλλ’ οὖν καὶ οὐσίας καὶ δυνάμεως καὶ τελειότητος ἀπάσης μεταδίδωσι τοῖς μεθ’ ἑαυτά . καὶ δὴ καὶ διὰ τὰ εἴδη τά τε ἀίδια τῶν αἰσθητῶν καὶ ὑπέστη καὶ ἀίδια μένει , τοιαῦτα ὄντα τῷ ἐκείνων ἔρωτι πρὸς ἄπαυστον ζωὴν καὶ κίνησιν ἀνεγειρόμενα , τά τε θνητὰ καὶ ἔνυλα τῆς φύσεως δημιουργήματα πότ’ ἄν τὴν εἰς τὰ ὄντα πάροδον ἐδέξατο , μὴ τῆς φύσεως καὶ τῶν χρωμένων τῇ φύσει δημιουργικῶν αἰτίων πρὸς ὡρισμένα ἄττα καὶ ἀεὶ κατὰ ταὐτὰ καὶ ὡσαύτως ἔχοντα τὴν ποίησιν ἀναφερόντων ; διὰ τί γὰρ μὴ ἐκ τῆς τυχούσης μεταβολῆς ἡ τυχοῦσα παρήγετο , ἀλλ’ ὡρισμέναι τῆς φύσεως αἱ μεταβάσεις καὶ αἱ δίοδοι φαίνονται , εἰ μή τις ἦν τάξις μὲν ἐν τοῖς τῆς φύσεως λόγοις προυπάρχουσα , [ τὸ ] πρὸ τάξεως δὲ ἀμερὲς αἴτιον τῷ δημιουργοῦντι τὰ ὅλα συνυφιστάμενον ; καὶ αὐτῷ δὲ ἀρέσκει τῷ Ἀριστοτέλει τὸ πρώτιστον αἴτιον ἀκίνητον ὂν τῆς ὅλης περικοσμίου κινήσεως εἰ καὶ μὴ [ ὡς ] παραδειγματικὸν ἀλλ’ οὖν αἴτιον εἶναι τελικόν . p . 1079b15 Ἀλλὰ . . . δόξαν . Ὁτι μὲν πρὸς ἐπιστήμην τῶν πραγμάτων ἡ τῶν ἰδεῶν θεωρία μεγάλα συμβάλλεται , δηλοῖ πολλαχοῦ μὲν ὁ θεῖος Πλατῶν , μάλιστα δὲ ἐν Παρμενίδῃ , οὐδὲ ὅποι τις τρέψει τὸ τῆς διανοίας ὄμμα καταλελεῖφθαι φάς , εἰ μὴ τὴν ὡρισμένην τῶν εἰδῶν αἰτίαν ἐπισκέπτεσθαι δύναιτο . καὶ ἐν Φαίδωνι δὲ αἱ κυριώταται τῶν τῆς ψυχικῆς ἀθανασίας ἀποδείξεων τῇ τῶν ἰδεῶν ἀρχῇ καὶ ὑποθέσει κέχρηνται · οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ πρὸ παντὸς λόγου τοῦτο ἄν τις οὐ χαλεπῶς θεωρήσειεν · εἰ γὰρ αἰεὶ τὰς εἰκόνας ἐκ τῆς ἐπὶ παραδείγματα γιγνώσκομεν ἀναφορᾶς , πῶς ἔνεστιν εἰκόνα ὄντα τόνδε τὸν αἰσθητὸν κόσμον τοῦ νοητοῦ μὴ διὰ τοῦτον καὶ ἐκεῖνον γνωρίζεσθαι ; τὸ δὲ μὴ διὰ τοῦτο συντελεῖν ἡμῖν τὴν τῶν ἰδεῶν θεωρίαν εἰς τὴν ἐπιστήμην τῶν τῇδε , ὅτι μήτε οὐσίαι τούτων ἐκεῖναι μήτε | συμβεβηκότα , παντὶ μᾶλλον ἔπρεπε λέγειν ἢ ἀνδρὶ ἀποδεικτικῷ · εἴπερ γὰρ ἐκ προτέρων αἱ ἀποδείξεις καὶ αἰτιωτέρων , οὔτε διὰ τῶν ἑαυτοῦ στοιχείων ἐπιστητὸν ἄν τι γένοιτο ( οὐ γὰρ αἴτια κυρίω ταῦτα , εἰ μὴ ὡς δουλεύοντα τοῖς ἀληθεστέροις αἰτίοις εἰς γένεσιν ) οὔτε πολλῷ πλέον διὰ τῶν ἐνυπαρχόντων αὐτῷ συμβεβηκότων . τὰ μὲν οὖν Ἀναξαγόρᾳ περὶ τῶν ὁμοιομερῶν εἰρημένα καὶ τὰ Εὐδόξῳ περί τινων τοιούτων ἠπορημένα ἔστω λίαν εὐκίνητα · τὰ δέ γε εἴδη τῆς οὐσίας αἴτια ὄντα τοῖς τῇδε καὶ τοῦ εὖ καὶ τῆς μονῆς ἀναγκαίως καὶ τῆς ἐπιστήμης αὐτῶν τὴν πᾶσαν ἐπιφέρει τελείωσιν . 1079b23 Ἀλλὰ μὴν . . . λέγεσθαι . Ὁτι μὲν οὔτε ὡς ἐξ ὕλης οὔτε ὡς ἐκ στερήσεως οὔτε κατὰ τὸν συγκειμένων τρόπον οὔτε ὡς ἐξ εἴδους ἐνύλου φαμὲν ἐκ τῶν ἰδεῶν τὰ τῇδε συνίστασθαι , πρόδηλον , ἐπεὶ μηδὲν τούτων ἀληθές ἐστιν αἴτιον , τὰ δέ γε εἴδη τὰς κυριωτάτας αἰτίας καὶ πάντων περιληπτικωτάτας καὶ ἐξῃρημένας περιέχει τῶν ἐγκοσμίων ἁπάντων , τὰς ποιητικὰς τὰς παραδειγματικὰς τὰς τελικάς . p . 1079b24 Τὸ δέ γε λέγειν . . . ἀποβλέτον . Φανταστῶς γὰρ αὐτῶν ἀκούομεν καὶ μορφωτικῶς · διὸ καὶ δοκοῦσιν αἱ φωναὶ μετενηνέχθαι ἀπὸ τῶν παρ’ ἡμῖν ζωγράφων ἡ τῶν ἄλλων χειροτεχνῶν , ἐπεὶ νοῦν τις δημιουργικὸν ὑποστάτην καὶ αἴτιον τῶν ὅλων ἐνθυμηθείς , αὐτῷ τῷ εἶναι κατὰ τὴν αὑτοῦ ἰδιότητα τὰ πάντα γεννῶντα καὶ ἀξιοῦντα προνοίας ὑποθέμενος , οὐκ ἄν ἐπιζητήσειεν οὔτε τὸ ποιητικὸν αἴτιον τῶν πάντων οὔθ’ ὅπως παράδειγμα λέγομεν εἷναι τὸ ποιοῦν καὶ τὰ ἐν αὐτῷ τῆς διακοσμήσεως . πῶς δὲ καὶ διαρρήδην εἰπόντος τοῦ Πλάτωνος “ ᾗπερ οὖν νοῦς ἐνούσας ἰδέας ἐν τῷ ὅ ἐσ,τι ζῷον , ὅσαι τε καὶ οἷαι , καθορᾷ , τοσαύτας καὶ τοιαύτας διενοήθη δεῖν καὶ τόδε σχεῖν , ” ὡς μηδενὸς τοιούτου ῥηθέντος ἐπιζητεῖ , τί τὸ ποιοῦν πρὸς τὸ παράδειγμα · ἔδει γὰρ μὴ κατανωτίζεσθαι τὰ ῥηθέντα σαφῶς , ἀλλ’ εἴπερ εἶχέ τι πρὸς αὐτὰ λέγειν , μνημονεύσαντα τῆς δόξης τοῖς ἐγχωροῦσιν ἐλέγχοις κατ’ αὐτῆς χρήσασθαι · ὁ δὲ τοσοῦτον ἀπέχει τοῦ δύνασθαί τι πρὸς τὴν ἀληθῆ τοῦ Πλάτωνος θεωρίαν εἰπεῖν , ὡς ἀναγκάζεσθαι κἄν τε συγχωρῇ κἄν τε ἀπαγορεύῃ , τὰ αὐτὰ τρόπον ἕτερον ἀείνῳ φθέγγεσθαι . τὰ γὰρ | χωριστὰ εἴδη τὰ παρ’ αὐτῷ τελικὰ μέν ἐστιν αἴτια καὶ ἐφετὰ τοῖς ὅλοις καὶ . τοῦ εὖ καὶ τῆς τάξεως τῆς ἐγκοσμίου κατ’ αὐτῶν αἴτια · δῆλον δὲ τῷ μετὰ συνέσεως ἐπισκεπτομένῳ τὰ ῥηθέντα , ὅτι καὶ ποιητικὰ ἂν εἴη τῶν τῇδε · οὐ γὰρ ἄλλο μὲν τῆς οὐσίας καὶ τοῦ εἴδους αἴτιον , ἄλλο δὲ τῆς τελειότητος . εἰ δὲ καὶ ἀπειροδύναμά ἐστι τὰ οὐράνια σώματα διὰ τὴν ἐκείνων ἔφεσιν , ἤτοι ἀφ’ ἑαυτῶν ἔχει τὴν ἔφεσιν καὶ τὴν δύναμιν τὴν ἄπειρον ἢ ἀπ’ ἐκείνων ἄμφω ἢ τό γε δεύτερον χορηγεῖται . ἀλλ’ ἑαυτοῖς μὲν ἀπείρου δυνάμεως οὐκ ἄν εἴη αἴτια · παντὸς γὰρ πεπερασμένου καὶ ἡ δύναμις πεπέρανται . εἴτε δὲ ἄμφω εἴτε τὸ δεύτερον μόνον ἐκεῖθεν , δυνάμεως ὄντα τῆς κατὰ φύσιν καὶ τῆς ἀιδίου χορηγὰ τοῦ εἷναι [ καὶ ] τοῖς δυναμουμένοις αἴτια , οἷς ὑπῆρξεν ἄν καὶ μηκέτ’ εἷναι , εἰ μὴ τὴν δύναμιν ἐκεῖθεν ὑπεδέχετο . διὸ καὶ ὁ Πλάτων πάντα τε οὐρανὸν πᾶσάν τε γένεσιν ἔφη συμπεσοῦσαν στήσεσθαι , εἰ μὴ εἴη τὸ ἀσώματον εἶδος τὸ εἰς ἑαυτὸ συννεῦον , καὶ πρώτως μὲν εἰς ἑαυτὸ ἐνεργοῦν , δευτέρως δὲ καὶ τὰ ἐξηρτημένα τῆς αὐτοῦ καλλονῆς διεγεῖρον καὶ κινοῦν . οὕτω μὲν οὖν καὶ τὴν ποιητικὴν αἰτίαν ἔχοντα φανεῖται τὰ παρ’ αὐτῷ χωριστὰ εἴδη , κἄν τε ὁμολογῆται τοῦτο παρ’ αὐτοῦ κἄν τε ἀπαγορεύηται . ἔστ’ ἄν γὰρ ἢ καὶ ἐφέσεως καὶ δυνάμεως αὐτόθεν ὑπάρχῃ χορητὰ ἢ δι’ ἐφέσεως δυνάμεως ἢ δυνάμεως μόνης , ὑπάρχῃ δὲ πρὸς τούτῳ καὶ τοὐ εὖ καὶ τῆς τάξεως καὶ τῆς ἀιδιότητος αἴτια , πῶς οὐχὶ καὶ τοῦ εἶναι τὴν πρωτουργὸν αἰτίαν εἴη ἂν προειληφότα ; ὅτι δὲ καὶ παραδείγματα ἔσται τῶν τῇδε κατὰ τὰς αὐτοῦ ὑποθέσεις , φανερὸν ἐντεῦθεν · ἀρέσκει αὐτῷ τὰ χωριστὰ εἴδη τοῦτον ἔχειν διαιωνίως τὸν λόγον πρὸς ἄλληλα , ὃν καὶ τοῦ αἰθέρος αἱ ἐμφανεῖς σφαῖραι · οὐκοῦν ἤτοι ἀπὸ τύχης ἡ ὁμοιότης ἢ ἕν τι πρὸ τούτων ἀμφοῖν αἴτιον τῆς μιᾶς τάξεως ἡ τὰ ἕτερα τοῖς ἑτέροις τῆς ἑαυτῶν μεταδίδωσι τάξεως . ἀλλ’ οὔτε εἰκαῖον οὐδὲν ἐν τοῖς ἀρχηγικοῖς αἰτίοις οὔθ’ ὑπέρτερόν τι παρ’ αὐτῷ τῶν χωριστῶν εἰδῶν · τὸ γὰρ ἓν καὶ ἀπλήθυντον καὶ ὑπερούσιον ἀρνεῖται · λείπεται ἄρα θάτερα τοῖς ἑτέροις μεταδιδόναι τῆς ἑαυτῶν τάξεως . καὶ δῆλον ὅτι τὰ χωριστὰ τοῖς αἰσθητοῖς · οὐ γὰρ δὴ ἀνάπαλιν θέμις , οὐδ’ | ἂν αὐτὸς ὅλως συγχωρήσειεν ἀπὸ τῶν τελευταίων ἐκεῖνα χραίνεσθαι . παραδείγματα ἄρα τῶν τῇδε τἀκεῖ καὶ ποιητικὰ αἴτια , εἴπερ καὶ τελικὰ καὶ χορηγὰ δυνάμεως καὶ ἀιδιότητος · πῶς ἂν οὖν ἐλέγχοι τὸν διδάσκαλον , ὃς ἐξ ὧν δίδωσιν , εἰς ταὐτὸν ἐκείνῳ δόγμα καὶ ἑκὼν καὶ ἄκων καταναγκάζεται ; p . 1079b27 Ἐνδέχεται . . . ἀίδιος . Ἀλλ’ ἡ μὲν ἀπὸ τύχης ὁμοιότης ἐν τοῖς φθαρτοῖς μόνοις ἐπισυμβαίνουσα σπανιωτάτη ἐστί · τὸ δὲ ἀεὶ κατὰ ταὐτὰ καὶ ὡσαύτως τὰ μὲν ἀίδια ἔχειν , τὰ δὲ γενητὰ παρὰ τῆς φύσεως δημιουργεῖσθαι οὐκ ἀσκόπῳ ἔοικεν ἔργῳ οὐδὲ ἀναιτίως τὴν ταὐτότητα καὶ τὴν ὁμοιότητα διασώζοντι · ἐπεὶ καὶ · ἐνταῦθα μὲν κινηθείη ἄν τις καὶ ἑαυτῷ καὶ ἄλλῳ παραπλησίως οὐ διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν , ἀλλ’ οὕτω συμβάν , ἡ δὲ ἀπλανὴς καὶ ἕκαστον τῶν αἰθερίων ἀεὶ κατὰ ταὐτὰ καὶ ὡσαύτως κινεῖται . οὐ χρὴ οὖν τὰ ὀλιγάκις τοῖς τελευταίοις τῶν ὄντων ἐπισυμβαίνοντα πρὸς ἀνατροπὴν τῆς τῶν ὄντων τάξεως παραλαμβάνειν . p . 1079a31 Ἔσται τε πλείω . . . αὐτοάνθρωπος . Οὐχ ὅσα φαίνεται ἐν τοῖς τῇδε δημιουρηήμασι , ταῦτα χρὴ διῃρημένως ἀναπέμπειν καὶ ἐπὶ τὰς πρωτουργοὺς αὐτῶν καὶ νοητὰς αἰτίας · ἀλλ’ ὁ μὲν ἐνταῦθα ἄνθρωπος καὶ ζῷον ἔσται καὶ δίπουν καὶ λογικὸν καὶ θνητὸν καὶ ἄλλα μυρία , ὁ δὲ αὐτοάνθρωπος τούτων μὲν οὐδέν . ἀμερῆ δὲ τήν τε τῶν ψυχικῶν καὶ φυσικῶν καὶ αἰσθητῶν ἀνθρώπων αἰτίαν ἐν ἑαυτῷ περιείληφε καὶ ἐξαρκεῖ τῷ τῇδε ἀνθρώπῳ δημιουργουμένῳ κατ’ ἐκεῖνον πάντα χορηγεῖν , ὅσα αὐτῷ συντελεῖ πρὸς τὴν ἐνθάδε ὑπόστασιν . οὐδὲ οὖν δεῖ τὸν τῇδε ἄνθρωπον πολλῶν ἰδεῶν μετέχειν , καθό ἐστιν ἄνθρωπος · ἀλλ’ εἰ μέν , ὅτι αἰσθητὸς ὢν καὶ τῆς ἐν τῇ φύσει μετέχων τοῦ ἀνθρώπου αἰτίας καὶ τῆς ἐν τῇ ψυχῇ καὶ τῆς ἐν νῷ , ταύτῃ πλειόνων ἰδεῶν λέγοιτο μεταλαγχάνειν , συγχωρεῖν χρή · καὶ οὐδὲν ἄτοπον τὰ τελευταῖα πάντων μετέχειν τῶν πρὸ αὐτῶν , εἰ καὶ τῶν μὲν φύσεως λόγων κυρίως μεταλαμβάνειν ἂν λέγοιτο κατὰ τὸν ἐλλογιμώτατον Ἀμέλιον , τῶν δὲ τῆς ψυχῆς εἰδῶν ἐμφάσεις ὑποδέχεσθαι , πρὸς αὐτὰ δὲ τὰ νοητὰ αἴτια μᾶλλον ὁμοιοῦσθαι . εἰ δὲ ὅτι καθὸ τόδε τὸ εἶδος ἔχει , πλειόνων ἐστὶν εἰδῶν ἀποτέλεσμα διὰ τὴν ἐν αὐτῷ τῶν λόγων διαίρεσιν , οὐκ ἐπιτρεπτέον τῷ τὰ αὐτὰ τοῦτον τὸν τρόπον ὑπολαμβάνοντι , ἀλλὰ τὴν μὲν διαίρεσιν καὶ τὸν κατακερματισμὸν τῶν λόγων ἐν τοῖς ἀποτελέσμασιν ἀπολειπτέον , τὴν δὲ ἀμερεστάτην τῶν ὅλων περιοχὴν τοῖς ἐξῃρημένοις αἰτίοις ἀπονεμητέον . p . 1079b33 Ἔτι οὐ μόνον...εἰκών . Εἶναι μὲν ὁλικωτέρας αἰτίας καὶ ἄλλας μερικωτέρας ἐν νῷ θετέον , ἐπεὶ καὶ αὐτὸς ὁ Ἀριστοτέλης τὴν αὐτὴν ταῖς φαινομέναις σφαίραις τοῦ αἰθέρος τάξιν ὁμολογῶν ἔχειν καὶ τὰ νοερὰ τοῦ παντὸς αἴτια , δῆλός ἐστι συγχωρῶν τὰ μὲν αὐτῶν εἶναι περιληπτικώτερα τὰ δὲ μερικώτερα . οὐ μὴν διὰ τοῦτο ἢ αὐτῷ ἕπεται ἢ ἡμῖν τὸ εἰκόνας τὰ δεύτερα τῶν προτέρων λέγειν . ὅλως δὲ ἡνῶσθαι μὲν ἀλλήλοις καὶ χωρεῖν δι’ ἀλλήλων καθαρῶς καὶ ἀσυγχύτως τὰ θεῖα εἴδη καὶ νοερὰ λέγοιτ’ ἄν , μετέχειν δὲ καθάπερ αἱ δεύτεραι καὶ πολλοσταὶ φύσεις αὐτῶν μετέχουσιν οὐδαμῶς ἄν ἀλλήλων λέγοιντο . πάντα οὖν πρῶτα τἀκεῖ καὶ ἀληθῆ καὶ τῶν μεθ’ ἑαυτὰ παραδείγματα καὶ [ τὸ ] τῆς εἰκόνος οὐδεμίαν ἐν ἑαυτοῖς παρείσδυσιν ἐπιδέχεται . p . 1079b35 Ἔτι . . . πραγμάτων οὖσαι χωρὶς εἶεν . Γὰ μὲν ἔνυλα εἴδη ἀχώριστά ἐστι τῶν ὑποκειμένων · ἀλλ’ οὐχ οὕτως αἱ ἰδέαι οὐσίαι ἐλέγοντο τῶν πραγμάτων , ἀλλ’ ὅτι κατ’ αὐτὰς καὶ δι’ αὐτὰς καὶ ὑπ’ αὐτῶν τὰ τῇδε τὴν ὑπόστασιν ἔχει · ὥστε ἀνάγκη αὐτὰς εἶναι χωριστὰς τῆς γενέσεως . p . 1080.12 Ἐν δὲ . . . κινῆσον . Δεῖ μὲν ἀεὶ τὰς ὅλας ποιήσεις τῶν θείων εἰδῶν ἐνεργείᾳ εἶναι ( καὶ διὰ ταύτην τὴν αἰτίαν οὐδέποτε εἶδος ὅλον ἐκλείπειν τὸν κόσμον δυνήσεται · ἀπειροδυνάμου γὰρ ὄντος τοῦ αἰτίου διὰ τὴν ἁπλότητα αὐτοῦ καὶ τὴν ἀμέρειαν ἀνάγκη μὴ διαλείπειν τὰ ἀποτελέσματα ) · τὸ δὲ μερικὸν οὐκ ἄν μετάσχοι τῆς ἰδέας , εἰ μὴ ὕλην ἔχοι [ ἢ ] πρὸς τὴν μετάληψιν αὐτῆς ἐπιτηδείαν . ἡ τοίνυν προπαρασκευὴ τῶν ἐν κινήσει φερομένων ὑλικῶν αἰτίων τὸν ὧν οὐκ ἄνευ λόγον ἐπέχει . p . 1080 a 4 Καὶ πολλὰ .. εἴδη . Εἴδη μὲν δημιουργικὰ τῶν μήτε ὄντων ἐν τῇ φύσει μήτε ὑπὸ τῆς φύσεως δημιουργουμένων οὐκ ἀπελίμπανον οἱ ἄνδρες · καὶ τοῦτό γε ὀρθῶς ἱστορεῖ , ὅτι τῶν τεχνητῶν εἴδη οὐκ ᾤοντο εἶναι νοερὰ καὶ θεῖα · λόγους δὲ παραδειγματικωτέρους τῶν ἀποτελεσμάτων τεχνικοὺς οὐκ ἐκείνοις μόνοις ἐνυπάρχειν ἐν τῇ ψυχῇ τῶν τεχνιτῶν , ἀλλὰ καὶ αὐτῷ Ἀριστοτέλει πολλαχοῦ δεδογμένον ἐστίν . ὃ καὶ μάλιστα | δίκαιον ἄν εἴη λέγειν τοὺς τῶν εἰδῶν φίλους πρὸς αὐτόν · πῶς γὰρ τὰ τεχνητὰ διὰ παραδειγμάτων ἐπιτελεῖσθαι συγχωρῶν καὶ ἐν τούτοις οὐκ ἀποδοκιμάζων τὴν παραδειγματικὴν αἰτίαν τὰ τῆς φύσεως ἔργα , ἃ δὴ μιμεῖται καὶ ἡ τέχνη , ἀσκόπως ἐπιτελεῖσθαί φησι πρὸς οὐδὲν ὡρισμένον αἴτιον ἀναφερομένης τῆς φυσικῆς ποιήσεως ; καίτοι γε ἐνιαχοῦ λέγει καὶ αὐτὸς τὴν φύσιν τοῦ εἴδους ἐφίεσθαι , ἀλλὰ τὸν λόγον οὐ διαρθροῖ · ποίου γὰρ εἴδους ; πότερον τοῦ ἐν κινήσει φερομένου καὶ ἐνύλου ; ἀλλὰ τοῦτο οὔ πω πεποίηκε καὶ δεύτερόν ἐστι τῆς φύσεως καὶ τῷ ἀνειδέῳ καὶ ἀμόρφῳ συμπέκεται · καὶ ἄτοπον τὴν φύσιν τοῦ τε μηδέπω ὄντος ἐρᾶν καὶ τοῦ μεθ’ ἑαυτὴν καὶ τοῦ στερήσει συναναφερομένου καὶ διὰ τοῦτο ἀκαλλοῦς γιγνομένου καὶ ἀνεράστου . εἰ δὲ τοῦ χωριστοῦ , ἵνα καὶ τοῦ ἀληθινοῦ καὶ τοῦ πρὸ αὐτῆς καὶ θείου κατὰ τὸ ἀληθὲς εἴδους ἔχῃ τὸν ἔρωτα , πᾶσα ἀνάγκη τοῦτο νοερὸν εἶναι καὶ ἄυλον καὶ ἀεὶ κατὰ ταὐτὰ καὶ ὡσαύτως ἔχειν , ἵνα καὶ τῆς φύσεως ὅ τε ἔρως ἄσβεστος ᾖ καὶ ἀνέκλειπτος ἡ ποίησις . p . 1080a9 Ἀλλὰ . . . πρώτας . Ὁτι μὲν οὐδὲν τούτων πλέον εἰπεῖν ἔχει πρὸς τὴν τῶν εἰδῶν ὑπό · θέσιν , δηλοῖ καὶ τὸ πρῶτον ταύτης τῆς πραγματείας βιβλίον καὶ τὰ Περὶ τῶν εἰδῶν αὐτῷ πεπραγματευμένα δύο βιβλία · σχεδὸν γὰρ αὐτὰ ταῦτα πανταχοῦ τὰ ἐπιχειρημάτια μεταφέρων καὶ ποτὲ μὲν αὐτὰ κατακερματίζων καὶ ὑποδιαιρῶν , ποτὲ δὲ συντομώτερον ἀπαγγέλλων πειρᾶται τοὺς πρεσβυτέρους ἑαυτοῦ φιλοσόφους εὐθύνειν . ὅτι δὲ κἄν πολλαπλασιασθῶσι τοιοῦτοι ὄντες οἱ ἐπιχειρηματικοὶ τόποι , πόρρω τῆς περὶ τῶν θείων ἐπιστήμης ὑποφέρονται περὶ ἑαυτοὺς καλινδούμενοι , οἶμαι μὴ λεληθέναι τοὺς ἀγχινουστέρους . ἀλλ’ ἐπειδὴ μεταβαίνειν ἐπαγγέλλεται καὶ ἐπὶ τὴν τῶν ἀριθμῶν ὑπόθεσιν , ὑπισχνούμενος ἀπελέγξαι τοὺς οὐσίαν αὐτοῖς ἀπονέμοντας νοητήν , ἴδωμεν καὶ τὰ πρὸς τοὺς ἀριθμοὺς τἀνδρὸς ἐπιχειρήματα . p . 1080a15 Ἀνάγκη . . . εἰρημένους . Ἡ μὲν πρώτη διαίρεσις ἐλλιπῶς μὲν εἴρηται , ἀληθῶς δέ · γάρ , εἰ ἔστιν αὐτοαριθμὸς καὶ μὴ φύσις ἄλλη ὧν ἀριθμεῖται , ἤτοι τὸν ἐχόμενον τοῦ προτέρου κατ’ εἶδος διαφέρειν ἢ μὴ διαφέρειν . τοῦτο δὲ τὸ ἢ μὴ διαφέρειν ” παρεῖσθαι δοκεῖ . αἱ δὲ ἑξῆς διαιρέσεις αἱ κατὰ τὰς μονάδας περιτταὶ πᾶσαι καὶ παρὰ θύρας ποιούμεναι τὴν ζήτησιν · εἰ μὲν γὰρ τοὺς χωριστοὺς ἀριθμοὺς ἐν ποσότητι μονάδων ἔχειν ὑπετίθεντο τὴν ὑπόστασιν οἱ ἄνδρες , καλῶς εἶχε πρὸς αὐτοὺς | ἀπορεῖν , πότερον πᾶσαι αἱ μονάδες ἀσύμβλητοί εἰσι καὶ αἱ ἐν τῷ αὐτῷ ἀριθμῷ πρὸς ἀλλήλας καὶ αἱ ἐν ἑτέρῳ πρὸς τὰς ἐν ἑτέρῳ , ἢ πᾶσαι ἀδιάφοροι ὡς αἱ ἐν τῷ μαθηματικῷ ἀριθμῷ , ἢ αἱ μὲν ἀδιάφοροι αἱ ἐν τῷ αὐτῷ πρὸς ἀλλήλας , αἱ δὲ διάφοροι καὶ ἀσύμβλητοι <αἱ> ἐν ἄλλῳ καὶ ἄλλῳ . ἐπειδὴ δὲ ἀμερεῖς καὶ παρ’ αὐτοῖς οἱ ἀριθμοὶ καὶ ἐν εἴδεσι θείοις ἀφοριζόμενοι , ὅσοι γε αὐτῶν εἰσι τοῦ κόσμου χωριστοί , παρέλκειν ἡγούμεθα πᾶσαν τὴν τοιαύτην τοὐ λόγου πολυπραγμοσύνην . τὴν μέντοι μετὰ ταῦτα διαίρεσιν πάλιν ὡς πραγματειώδη προσιέμεθα , καθ’ ἣν ἐπιζητεῖ πότερον χωριστοὺς ὑπετίθεντο τοὺς ἀριθμοὺς εἶναι ἢ ἀχωρίστους τῶν σωμάτων , ὡς πληροῦντας μέντοι τὴν αἰσθητὴν φύσιν , ἢ τοὺς μὲν χωριστοὺς τοὺς δὲ ἀχωρίστους . ἐπεὶ οὗν ἥ τε πρώτη καὶ ἡ τελευταία διαίρεσις γέγονεν αὐτῷ πραγματειώδης , αἱρούμεθα τῆς μὲν πρώτης τὸ τοὺς διαφόρους ἀριθμοὺς ἑτέρους εἶναι τῷ εἴδει , μᾶλλον δὲ ἕτερα εἶναι εἴδη · εἴδη γὰρ καθαρὰ καὶ ἄχραντα τῶν ἀριθμῶν οὐ χωριστά · τῆς δὲ δευτέρας τὸ εἶναι καὶ χωριστοὺς καὶ ἀχωρίστους τῶν αἰσθητῶν ἀριθμούς . διὸ καὶ οἱ ἐκ τοῦ ἑνὸς καὶ τῆς ἀορίστου δυάδος τοὺς ἑκασταχοῦ γεννῶντες ἀριθμοὺς εἰκότως αὐτῷ δοκοῦσι τούτοις κεχρῆσθαι τοῖς τρόποις · οἱ μὲν γὰρ περὶ τῶν ἀχωρίστων μόνων τὸν πολὺν ποιοῦνται λόγον ἀπὸ τῶν ἡμῖν προσεχεστέρων περὶ τῶν ὑπερτέρων αἰτίων αἰνιττομενοι , οἱ δὲ περὶ τῶν χωριστῶν , ἐν οἷς παραδειγματικώτερον ἑώρων καὶ τοὺς ἐκ τῆς φύσεως προεληλυθότας περιεχομένους , οἱ δὲ περὶ ἀμφοῖν διακρίνοντες σαφεστέραν τὴν ἑαυτῶν καὶ τελειοτέραν ἀπέφαινον διδασκαλίαν . εἰ δὲ δεῖ τι καὶ περὶ τῆς διαφορᾶς ἢ περὶ τῆς ἀδιαφορίας τῶν μονάδων εἰπεῖν , μονάδας μὲν τὰς κατὰ τὸ ποσὸν οὐχ ὑποβλητέον οὐδαμῇ οὐδαμῶς τοῖς οὐσιώδεσιν ἀριθμοῖς · αὐτοὺς δὲ μονάδας εἶναι λέγοντες καὶ διαφέρειν πάντας ἀλλήλων φήσομεν διὰ τὴν ἑτερότητα καὶ ἀδιαφόρους εἶναι κατὰ τὴν ταυτότητα καὶ τὸ συναμφότερον ἐπιδείκνυσθαι δι’ ἄμφω ταῦτα τὰ γένη τοῦ ὄντος . δῆλον δὲ ὅτι καὶ οἱ μὲν ἐν τῇ αὐτῇ τάξει ταυτότητι μᾶλλον ἢ ἑτερότητι κατὰ τὴν πρὸς ἀλλήλους παραβολὴν κατέχονται , οἱ δὲ ἐν ἑτέραις καὶ ἑτέραις πολλῷ τῷ διαφέροντι κέχρηνται διὰ τὴν τῆς ἑτερότητος ἐπικράτειαν . 1080b11 Οἱ μὲν . . . αἰσθητῶν . Ἐνταῦθα Πλάτωνα δῆλός ἐστι τάττων , ὡς καὶ ὁ ὑπομνηματιστὴς αὐτοῦ φησιν Ἀλέξανδρος . καὶ δεχόμεθα Πλάτωνα ταῦτα λέγειν , καὶ μὴ μόνον ταῦτα · εἶναι γὰρ καὶ εἰδη|τικόν ἀριθμὸν ὑπετίθετο , τάξιν ἐχόντων ὲν αὐτῷ τῶν εἰδῶν , εἶναι δὲ καὶ τὸν μαθηματικὸν πρεσβύτερον μὲν ὄντα τοὐ φυσικοῦ , καταδεέστερον δὲ τοῦ εἰδητικοῦ , ὥσπερ δὴ καὶ ψυχὴ φύσεως μέν ἐστιν ὑπερτέρα , νοῦ δὲ δευτέρα . p . 1080b14 Οἱ δὲ . . . αἰσθητῶν . Τοὺς περὶ Ξενοκράτην φησὶν αὐτὸν Ἀλέξανδρος αἰνίττεσθαι , οἳ χωρίζουσι μὲν τὸν μαθηματικὸν τῶν αἰσθητῶν , οὐ μέντοι μόνον εἶναι νομίζουσι ( πῶς γὰρ ἂν Πλατωνικοί γε ὄντες καὶ πυθαγορίζειν βουλόμενοι [ τῆς ] τῶν ἀμερεστέρων καὶ ἐξῃρημένων τῆς ψυχικῆς οὐσίας ἀριθμῶν τῆς θεωρίας ἀπελείφθησαν ; ) , ἀλλὰ δῆλοί εἰσι διὰ τῶν μαθηματικῶν ὀνομάτων καὶ τὰ περὶ τοὺς πρεσβυτέρους ἀριθμοὺς πραγματευόμενοι . p . 1080b16 Καὶ οἱ Πυθαγόρειοι . . . ἐοίκασιν . Ὅτι μὲν καὶ τὰ αἰσθητὰ κατὰ τοὺς ἀριθμοὺς ἔλεγον δημιουργείσθαι παρὰ τῆς φύσεως οἱ ἄνδρες , ὁμολογητέον · οὐ μὴν κατὰ τοὺς μαθηματικοὺς ἀλλὰ κατὰ τοὺς φυσικούς . συμβολικῶς δὲ ἑρμηνεύοντας οὐδὲν ἦν ἀπίθανον καὶ διὰ μαθηματικῶν ὀνομάτων περὶ τῆς ἑκάστου τῶν αἰσθητῶν ἰδιότητος ἐνδεύκνυσθαι . τὸ δὲ μόνων αὐτοῖς ἀνατιθέναι τῶν αἰσθητῶν ἀριθμῶν τὴν κατανόησιν , μὴ πρὸς τῷ καταγελάστῳ καὶ λίαν ἀσεβὲς ᾖ · τοὺς γὰρ ὑποδεξαμένους μὲν παρ’ Ὀρφέως τὰς θεολογικὰς ἀρχὰς τῶν νοητῶν καὶ νοερῶν ἀριθμῶν , ἐπὶ πλεῖστον δὲ αὐτὰς προαγαγόντας καὶ τὴν ἄχρι τῶν αἰσθητῶν ἐπικράτειαν αὐτῶν ἀναφήναντας καὶ πρόχειρον ἔχοντας ἐπίφθεγμα τὸ “ ἀριθμῷ δέ τε πάντ’ ἐπέοικε ” πῶς οὐκ ἄτοπον περὶ τὰ σώματα μόνον καὶ τοὺς συνόντας τοῖς σώμασιν ἀριθμοὺς διατετριγέναι λέγειν ; πῶς δ᾿ ἂν αὐτὸς μὲν Πυθαγόρας ἐν τῷ Ἱερῷ λόγῳ διαρρήδην μορφῶν καὶ ἰδεῶν κράντορα τὸν ἀριθμὸν ἔλεγεν εἶναι , καὶ θεῶν <καὶ> δαιμόνων αἴτιον καὶ τῷ καὶ κρατιστεύοντι τεχνίτᾳ θεῷ κανόνα καὶ λόγον τεχνικόν , “ νοῦν τε καὶ στάθμαν ἀκλινεστάταν τὸν ἀριθμὸν ὑπεῖμεν συστάσιός τε καὶ γενέσιος τῶν πάντων · ” Φιλόλαος δὲ τῆς τῶν κοσμικῶν αἰωνίας διαμονῆς τὴν “ κρατιστεύοισαν ” καὶ αὐτογενῆ συνοχὴν ἀπεφαίνετο εἶναι τὸν ἀριθμόν · Ἵππασος δὲ καὶ οἱ ἀκουσματικοὶ πάντες κριτικὸν ὄργανον κοσμουργοῦ θεοῦ καὶ παρά - δειγμα κοσμοποιίας βούλονται εἶναι τὸν ἀριθμόν — , εἰ μὴ τὴν χωριστὴν αὐτοῦ τῶν σωμάτων καὶ δημιουργικήν τε ἅμα καὶ παραδειγματικὴν ἐθεώρουν ὑπεροχήν ; p . 1080b21 Ἄλλος . . . ἕνα εἶναι . Μήποτε καὶ οὗτος ἐν τῷ εἰδητικῷ πάντας ἑώρα , τοὺς μὲν πρὸ αὐτοῦ ὡσανεὶ προελθόντας ἐπὶ τὸ ἐμφανέστερον , τοὺς δὲ μετ’ αὐτὸν ὡς κατ’ αἰτίαν περιεχομένους παρα|δειγματικήν . ἔνιοι . . . εἶναι . [ μόνον δὲ τοῦτον καὶ πάντως χωριστόν , εἶναι δὲ καὶ τὸν μαθηματικὸν τὸν αὐτὸν τούτῳ ] . ἔνιοι , φησί , τὸν μὲν συνεγνωσμένον μαθηματικὸν ἀνῄρουν , ἕνα δὲ ποιοῦντες ἀριθμὸν τὸν εἰδητικὸν τὸν αὐτὸν τοῦτον ἐκάλουν καὶ μαθηματικόν . μήποτ’ οὖν ἐπειδὴ διττὸς ὁ μαθηματικός , ὁ μὲν μοναδικὸς ὁ δὲ οὐσιώδης , ᾧ τὴν λογικὴν ψυχὴν ὁ δημιουργὸς διακοσμεῖν εἴρηται , τὸν μὲν τοῖς πολλοῖς συνεγνωσένον ὡς ἀνούσιον οὐκ ἠξίουν εἰδητικὸν καλεῖν , τὸν δὲ κατ’ οὐσίαν ὑπάρχοντα ταῖς ψυχαῖς , ὃς καὶ τοῦτον αὐτοφυῶς ἄπο γεννᾷ τὸ.ν μοναδικόν . εἰς ταὐτὸν μὲν οὐκ ἦγον τῷ τῶν ἰδεῶν , εἰδητικὸν δὲ καὶ αὐτὸν οὐκ ἀπηξίουν καλεῖν , καθ’ ὅσον καὶ τοὺς μέσους λόγους τῆς ψυχῆς εἴδη προσαγορεύειν εἰώθαμεν . p . 1080b23 Ὁμοίως . . . πρότ,ερον . Τὰ αὐτὰ αὐτὰ καὶ περὶ τῶν γεωμετρικῶν ὀνομάτων · ἄλλως γὰρ τὰ σχήματα [ τὰ ] ἐν νῷ , ἄλλως ἐν ψυχῇ , πανταχοῦ δὲ ἀδιαστάτως καὶ ἀσχηματίστως , εἴ τῳ κατὰ τὴν τῶν πραγμάτων ἰδιότητα μετιόντι τὴν ἀλλὰ μὴ τὴν τῶν ὀνομάτων συνήθειαν σχήματα ἀσχημάτιστα καὶ ἀμερῆ μεγέθη † πρὸς συμπάθειαν εὐπαράδεκτον εἶναι φαίνεται . ἀμέλει τῶν θείων ἀνδρῶν ἐκείνων τινὲς ἀτόμους γραμμὰς διὰ ταύτην τὴν αἰτίαν εἰσηγούμενοι καὶ ἄποσον δυάδα αἰτίαν ἔσχον ἀλλαχοῦ μὲν ὡς ἀδύνατα λέγοντες , ἐν τούτοις δὲ ὡς περὶ μαθηματικῶν οὐ μαθηματικῶς ἀναδιδάσκοντες . καὶ ἔχομεν καὶ ἐκ τῶν τοῦ κατηγόρου λόγων τὴν ὑπὲρ Ξενοκράτους ἀπολογίαν , ὃς τὴν αὐτογραμμὴν οὐκ ἠνείχετο τέμνεσθαι οὐδὲ τἀς κτὰ τοὺς μέσους λόγους τῆς ψυχῆς ὁρωμένας γραμμάς · ἀφ’ ἧς αἰτίας καὶ τοὺς ἀριθμοὺς ἐν λόγοις ὁρῶν καὶ εἴδεσιν ἀδιαιρέτους ἐφύλαττε · καὶ γὰρ τοὺς μαθηματικοὺς κατὰ τὸ εἶδος ἑώρα μᾶλλον , ἀλλ’ οὐχὶ κατὰ τὴν ὑποκειμένην τῶν μονάδων χύσιν . τὸ δὲ πάντας πλὴν τῶν Πυθαγορείων μοναδικοὺς λέγειν τιθέναι τοὺς ἀριθμούς , μόνους δὲ τοὺς Πυθαγορείους διάστημα ἔχοντας καὶ μέγεθος , ψεῦδός ἐστι καθ’ ἑκάτερον · οὔτε γὰρ πάντας ἀριθμοὺς οἱ ἄλλοι μοναδικοὺς εἶναί φασιν , ἀλλὰ μόνον τὸν μαθηματικόν , οὔτε Πυθαγόρειοι μέγεθος ἐδίδοσαν τῷ ἀριθμῷ , ἀλλ’ ἐγέννων μὲν ἐκ τῶν τελευταίων ἀριθμῶν καὶ τὰ μεγέθη , αὐτοὺς δὲ ἀμερεῖς εἶναι ὑπετίθεντο τούς τε τῶν σωμάτων ποιητικοὺς τούς τε τῶν φυσικῶν λόγων ἐξῃρημένους . αὐτὸς δὲ ὡς κατασκευαστικὸν τοῦ παρὰ τοῖς ἄλλοις μοναδικοὺς εἶναι τοὺς ἀριθμοὺς τὸ ἀπὸ τοῦ ἑνὸς αὐτοὺς ὑφιστάνειν παρέλαβεν , οὐ προσποιούμενος , ὅτι τὸ ἓν | παρ’ αὐτοῖς οὐ τὸ μονάδων ἐστὶ γεννητικὸν τῶν μαθηματικῶν , ἀλλ’ ἡ τοῦ ἀγαθοῦ καὶ παναρίστου τῶν ὄντων αἰτία . p . 1080b33 Ὁσαχῶς . . . ἑτέρων . Γὰ μὲν εὐφορητότερα μᾶλλον εἶναί φησι , τὰ δὲ ἀδυνατώτερα . ῥητέον δὲ ὅτι εἰ μὲν πάντας ὑπετίθεντο μοναδικοὺς εἶναι τοὺς ἀριθμοὺς οἱ ἄνδρες , τελείως ἄν σοι τὰ τῆς διαιρέσεως προῄει · νυνὶ δὲ τὰ μὲν παρέλκει , τὰ δὲ ἐπὶ τὸ χεῖρον ὑποτέθειται , ἐν ἐνίοις <δὲ> θεάσαιτο ἄν τις καὶ τῆς ἐκείνων ὑπολήψεως ζώπυρον . p . 1080b37 Πρῶτον . . . ἀλλήλας . Πάντα ταῦτα μάτην σπαθᾶται · τῶν γὰρ θείων καὶ νοητῶν ἀριθμῶν οὐδείς ἐστι μοναδικός . Εἰ μὲν οὖν . . . εἰδῶν . εἰ πᾶς ἀριθμὸς μοναδικός , πᾶσαι δὲ αἱ μονάδες ἀδιάφοροι , ἕπεται τὰ εἰρημένα · οὔτε γὰρ εἰδητικὸς ἔσται ἀριθμός ( οὐ γὰρ δύναται οὗτος εἶναι μοναδικός · πόσαι γὰρ μονάδες ταύτην συνιστᾶσι τὴν ἰδέαν ἢ τήνδε , χαλεπὸν καὶ πλάσαι ) οὔθ’ ὅλως ἄλλος τίς ἐστιν ἀριθμὸς πλὴν τοῦ μαθηματικοῦ . εἰ δὲ ψεύδεται ἡ ὅλη ὑπόθεσις ἡ λέγουσα πάντα ἀριθμὸν εἶναι μοναδικόν , οὐδὲν ἂν ἐξ αὐτῆς ἀποδεικνύοιτο . μᾶλλον δὲ τοὐναντίον ἔστιν ἐκ τῶν εἰρημένων συναγαγεῖν · εἰ γὰρ ἀληθὲς τὸ συνημμένον κατά τε τοὺς Πυθαγορείους καὶ κατ’ αὐτὸν τὸ λέγον , ὅτι εἰ πᾶς ἀριθμὸς μοναδικός , οὐκ ἔστιν εἰδητικὸς ἀριθμός , ἐπειδὴ ἔστιν εἰδητικὸς ἀριθμός , ὡς ἐκεῖνοι διὰ πλειόνων ὑπεμίμνησκον , οὐκ ἄν εἴη πᾶς ἀριθμὸς μοναδικός . ἀλλ᾿ ἡ μὲν πρόσληψις καὶ παρ᾿ Ἀριστοτέλει τὸ ἡγούμενον τιθεῖσα καὶ παρ’ ἐκείνοις τὸ ἑπόμενον ἀναιροῦσα πλείονος δεῖται συστάσεως . ἓν δὲ τοῦτο παρ’ ἀμφοῖν ὁμολογεῖται , ὅτι ὁ εἰδητικὸς ἀριθμὸς οὐκ ἔστι μοναδικός , καὶ δεῖ τούτῳ διὰ παντὸς ἐμμένειν . εἴτε γὰρ ἔστιν ὡς ἐκεῖνοί φασιν , οὐκ ἔστι μοναδικός , εἴτε μὴ ἔστιν , ὡς οὗτος ἀξιοῖ , οὐδ’ ὅλως ἐστὶ μοναδικός . ὁ ἄρα ἢ δεικνύναι θέλων αὐτὸν μοναδικὸν ἢ εὐθύνων ὡς <μὴ> μοναδικὸν τὰς κοινὰς ὁμολογίας οὐ διαφυλάττει . p . 1081a9 Ἰδέα . . . ὁποιαοῦν . Καὶ ταῦτα κατασκευαστικὰ τοῦ μὴ εἶναι μοναδικοὺς ἀριθμοὺς τἀς ἰδέας , εἴπερ αἱ μονάδες ἀδιάφοροι . εἰ γάρ ἐστι , φησίν , ἐν τῇ ἐννεάδι πρώτη καὶ μέση καὶ τελευταία τριάς , εἰ τύχοι ὁ αὐτοάνθρωπος οὐ μᾶλλον ἡ πρώτη ἔσται τῆς ἐννεάδος ἢ ἡ μέση ἢ ἡ τρίτη . οὐ δεῖ δὲ πολλὰς ἰδέας εἶναι τοῦ αὐτοαν|θρώπου · ὥστε ἢ οὐδεμία ἢ πᾶσαι · εἰ δὲ ἀδύνατον πάσας , οὐδεμία · οὐκ ἄρα μοναδικὸς ἀριθμὸς ἡ ἰδέα , εἴπερ ἀδιάφοροι αἱ μονάδες . καὶ οὐδέν γε ἄτοπον φήσομεν ἕπεσθαι ταῦτα · οὕτε γὰρ ἄτοπά ἐστιν , οὔτε εἰ ἦν ἀδύνατα , παρ’ ἄλλο τι συνέβαινεν ἢ παρὰ τὴν τῶν ὑποθέσεων μοχθηρίαν . p . 1081.112 Εἰ δὲ . . . ὑστέρας . Ὅτι μὲν εἰ μή εἰσιν ἀριθμοὶ αἱ ἰδέαι , οὐδ’ ὅλως εἰσίν , εὖ μοι δοκεῖ λαμβάνειν · ὅτι δὲ οὐκ εἰσίν , οὔτ’ ἔδειξεν οὔτ’ ἂν ἐνδέχοιτο δειχθῆναι . ἀλλ’ ὅτι μὲν οὐκ ] εἰσὶν αἱ ἰδέαι μοναδικοὶ ἀριθμοί , τοῦτο πάλαι μὲν αἰτεῖται , κατασκευάσαι δὲ οὐ βούλεται . ἔστιν οὖν ὁ διὰ τριῶν τοιοῦτος · εἰ μὴ μοναδικοί εἰσιν ἀριθμοὶ αἱ ἰδέαι , μονάδων διαφόρων μὴ οὐσῶν , οὐδ’ ὅλως εἰσὶν ἀριθμοί · εἰ μὴ ἀριθμοί εἰσιν αἰ ἰδέαι , οὐδ’ ἄν εἶεν ὅλως . κατασκευάζει δὲ τὸ δεύτερον συνημμένον οὕτω · τὰ ὄντα ἐκ τοῦ ἑνὸς καὶ τῆς ἀορίστου δυάδος παρ’ αὐτοῖς ὑφίσταται , πάντα τὰ ἐκ τοῦ ἑνὸς καὶ τῆς ἀορίστου δυάδος ὑφιστάμενα ἀριθμοί , τὰ ὄντα ἄρα ἀριθμοί . καὶ ὑγιαίνουσι μὲν ἄμφω αἱ προτάσεις καὶ τὸ συμπέρασμά ἐστιν ἀληθές · οὔτε δὲ τὸ ἓν οὔτε τὴν δυάδα οὔτε τὸν ἀριθμὸν κατὰ βούλησιν ἐκλαμβάνει τῶν ἀνδρῶν . οἱ μὲν γὰρ ὁρῶντες ἄμφω τὰς συστοιχίας περί ἕκαστον τῶν ὄντων τὴν μὲν ἀμείνω παρὰ τοῦ ἑνὸς ἐφήκειν αὐτοῖς ἔλεγον , τὴν δὲ καταδεεστέραν παρὰ τῆς ὢ δυάδος · ὁ δὲ συνήθως καὶ μαθηματικώτερον , μᾶλλον δέ , εἰ χρὴ τολμήσαντα λέγειν , ἀγοραιότερον ἀκούει τῶν ὀνομάτων . πάλιν ἐκεῖνοι τὰ ἀπογεννώμενα τοτὲ μὲν καὶ τριάδα ἐκάλουν διὰ τοῦ τρία τὸ ἀρχοειδὲς ἐκείνων τῶν ἀριθμῶν ἐνδεικνύμενοι , τοτὲ δὲ ἁπλῶς ἀριθμόν · ὁ δὲ ἐπὶ τὸν μοναδικὸν ἕλκει τὴν χρῆσιν τοῦδε τοῦ ὀνόματος . † ἐπεὶ οὔτε τὸν κατηγορικὸν ἀποποιούμεθα συλλογισμὸν πάντων μάλιστα δεικνύντα , ὅτι καὶ εἰσὶν αἱ ἰδέαι καὶ ἀριθμοί εἰσι νοεροὶ καὶ ἀμερεῖς , εἴ τις τῶν ὅρων τῶν ἐν ταῖς προτάσεσιν ἀκούοι δεόντως , οὔτε τὸν διὰ τριῶν , εἴ τις ἀναιρέσει τοῦ ἑπομένου τὴν μοχθηρὰν ὑπόθεσιν διελέγχοι , ἐπειδὴ μὴ δύναται κατασκευασθῆναι τὸ ἡγούμενον . εἰ τοίνυν εἰσὶν αἱ ἰδέαι , ὡς διὰ πλειόνων ἔδειξαν οἱ θεῖοι ἄνδρες καὶ ἡμεῖς δὲ μετρίως ὑπεμνήσαμεν . οὐκ ἂν εἶεν αἱ ἰδέαι μοναδικοὶ ἀριθμοί , τῶν μονάδων | ἀδιαφόρων οὐσῶν · οἶμαι δὲ ὅτι οὐδὲ διαφόρων ὑποτεθεισῶν , εἰ μή τις ἕτερον μοναδικοῦ σημαινόμενον ἐπινοήσειεν . — εὖ δέ πως δόξειεν ἂν εἰρῆσθαι καὶ τὸ μὴ ἐνδέχεσθαι μήτε προτέρας μήθ’ ὑστέρας αὐτὰς τῶν ἀριθμῶν <τάξαι> , εἴπερ μή εἰσιν αἱ ἰδέαι ἀριθμοί · ἄμφω [ αἱ ἰδέαι καὶ οἱ ἀριθμοὶ ] γὰρ πρῶτα καὶ προσεχῶς ἐκ τῶν ἀρχῶν · ὥστε εἰ μὴ εἶεν ἄμφω , θάτερον οὐκ ἄν εἴη . οὐ μὴν ἀλλὰ τῷ γε παρηκολουθηκότι τοῖς θεολογικοῖς δόγμασι τῶν Πυθαγορείων καὶ τῷ Παρμενίδῃ τοῦ Πλάτωνος δῆλον γέγονεν , ὅτι καὶ πρό τῶν ἰδεῶν εἰσιν ἀριθμοί , ὅ τε ἑνιαῖος καὶ ὁ οὐσιώδης , καὶ ὅτι ἐν πάσαις τάξεσιν οὗτοι τῶν θείων ἀναφαίνονται · αἱ γὰρ ἰδέαι αἱ δημιουργικαὶ οὔτε ἁπλῶς πρῶται τῶν πάντων ( οὐ γὰρ δὴ καὶ πρὸ τῶν γενῶν τοῦ · ὄντος ) , ἀλλὰ πρὸ τῶν ἐγκοσμίων μὲν εἶναι λέγονται , οὐ μὴν τὸ πρώτιστον εἶναι ἐν τοῖς οὖσι · καὶ [ τὰς ] προσεχεῖς ἀρχὰς οὐ τὴν πρώτην ἔχουσι μονάδα καὶ τὴν πρωτίστην δυάδα , ἀφ’ ὧν ὁ τριαδικὸς καὶ κρύφιος ἀριθμὸς προῆλθεν , ἀλλὰ τὰς ἐν τῇ ἁπλουστάτῃ ἐννοίᾳ τοῦ δημιουργοῦ , “ ἀφ’ ὧν ἰδέαι προέθρωσκον ἴχνη σώματος οὖσαι ” . καὶ ταῦτα μὲνἑτέρας ἤρτηται θεωρίας · τὰ δὲ νῦν πάντα ὑπὲρ ἡμῶν μὲν εἴρηται , εἰ δειχθεῖεν οὖσαι αἱ ἰδέαι , ὑπὲρ δὲ Ἀριστοτέλους , εἰ πᾶς ἀριθμὸς εἴη μοναδικὸς ἀδιαφόρων οὐσῶν τῶν μονάδων . p . 1081 a 17 δὲ . . . ἄλλως . Ὁτι μὲν εἰ ἀσύμβλητοι ἀλλήλαις αἱ μονάδες πᾶσαι αἵ τε ἐν τῷ αὐτῶ ἀριθμῷ καὶ <αἱ> ἐν ἑτέροις καὶ πρὸς τούτῳ πᾶς ἀριθμὸς μοναδικὸς οὔτε ὁ μαθηματικὸς ἔσται ἀριθμὸς οὔτε ὁ εἰδητικός , ἀκολούθως λαμβάνει · ὅ τε γὰρ μαθηματικὸς <μοναδικὸς> μέν , ἀλλ’ ἐξ ἀδιαφόρων μονάδων οὕτω γὰρ τἀς διαιρέσεις καὶ τὰς συνθέσεις καὶ τοὺς πολλαπλασιασμοὺς καὶ πάσας ἐπ’ αὐτοῦ τὰς σχέσεις ἐπινοοῦμεν ) · ὅ τε εἰδητικὸς οὐ δύναται ἐκ μονάδων ἀσυμβλήτων ἑαυταῖς συνεστάναι , κατὰ μὲν τἀληθές , ὅτι μηδ’ ὅλως μοναδικός ἐστι , κατ’ αὐτὸν δέ , ὅτι δεῖ μὲν ἐκ τῶν ἀρχῶν ἅμα γεννᾶσθαι τὰς δύο μονάδας τῆς δυάδος καὶ τὰς 7 τῆς τριάδος , τὰ δὲ ἐκ τῶν ἀρχῶν ἅμα γεννώμενα , φασίν , ἀδιάφορά ἐστιν . ἐφ’ οἷς μέμνηται καὶ ῥημάτων τοῦ Πλάτωνος , δεικνὺς ὅτι καὶ κατ’ ἐκεῖνον ἕκαστος τῶν ἀριθμῶν ἅμα πᾶς γεννᾶται ὑπὸ τῶν ἀρχῶν ἐξ ἀνίσων ἰσασθείς . ὁ μὲν οὖν Πλατῶν ᾐνίττετο διὰ τούτων , ὅτι ἕτερα μέν ἐστιν ἀλλήλων καὶ ἄνισα τὰ θεῖα διὰ τὴν δυάδα καὶ τὴν ἐκ τῆς δυάδος πρόοδον , τὰ αὐτὰ δὲ καὶ ἴσα διὰ τὴν μονάδα καὶ | τὴν ἐκ τῆς μονάδος ἐπιστροφήν , εἴτε καὶ μονὴν πρὸ τῆς προόδου καὶ τῆς ἐπιστροφῆς φίλον τῳ προσαγορεύειν . οὗτος δὲ ὡς πάλαι μὲν ἀνίσων ὄντων τῶν ἀριθμῶν ἢ τῶν μονάδων τῶν ἐν τοῖς ἀριθμοῖς , νυνὶ δὲ ἰσα - σθέντων ἢ ἰσασθεισῶν μνήμην πεποίηται . χρὴ δὲ τὸ μὲν μοναδικὸν ἐκεῖθεν ἐξορίζειν , τὸ δὲ ἄνισον καὶ ἴσον καὶ ταὐτὸν καὶ ἕτερον καὶ μένον καὶ προιὸν ἅμα καὶ ἐν ἑνὶ παρ’ αὐτοῖς θεωρεῖν . καὶ ταῦτα μὲν ἕπεται ταῖς ὑποθέσεσι · πόθεν δὲ ὅτι πάντες οἱ ἀριθμοὶ μοναδικοί ; τοῦτο γὰρ ἀεὶ μὲν διατελεῖ λαμβάνων , ἀποδεικνύει δὲ οὐδαμῶς . p . 1081a25 ἔπειτα . .. . ὕστερον . Καὶ τοῦτο πρὸς ἀπόδειξιν τοῦ μὴ εἶναι ἀσυμβλήτους τὰς ἐν τῷ εἰδητικῷ ἀριθμῷ μονάδας · εἰ γάρ εἰσιν ἀσύμβλητοι αἱ ἐν τῇ δυάδι δύο μονάδες , ἡ μέν ἐστιν αὐτῶν προτέρα ἡ δὲ δευτέρα · οὐ γὰρ δὴ ἅμα διάφοροι οὖσαι ἀπὸ τῶν ἀρχῶν προίασιν . ἀλλ’ εἰ τοῦτο , καὶ ἡ αὐτοδυὰς προτέρα μὲν ἔσται τῆς νεωτέρας , νεωτέρα δὲ τῆς προτέρας . μῖξις γάρ ἐστι τῶν δύο μονάδων · ὥσπερ γὰρ τὸ οἰνόμελι τοῦ μὲν οἴνου γλυκύτερον τοῦ δὲ μέλιτος · ἀγλευκέστερον , οὕτω καὶ ἡ δυὰς ὑστέρα μὲν τοῦ προτέρου μέρους ἑαυτῆς , πρεσβυτέρα δὲ τοῦ δευτέρου . ὅτι δέ παίζοντός ἐστι μᾶλλον καὶ ἀπάγοντος ταῦτα ἢ σπουδάζοντος καὶ πραγματειώδη ποιουμένου τὴν ἐξήγησιν τοῦ δόγματος , οἶμαι συνορᾶν τοὺς ἀγχινουστέρους . p . 1081a29 Ἔτι . . . τούτους . Τὸ μὲν λεγόμενον τοιοῦτόν ἐστιν , ὅτι μετὰ τὸ ἓν τὸ ἀρχηγικὸν καὶ γεννητικὸν τῶν ὅλων ἐὰν τὴν προτέραν μονάδα τῆς δυάδος ἐπινοήσωμεν , ἔσται δυὰς ἔκ τε τοῦ ἑνὸς <τοῦ> ἀρχηγικοῦ καὶ τῆς μονάδος ταύτης , γένηται δυάς . καὶ πάλιν ἐὰν τὰς δύο μονάδας τῆς δυάδος τῷ πρώτῳ ἑνὶ συντάξωμεν , ἔσται τριὰς πρὶν ὑποστῇ τὰ τρία · καὶ ἀεὶ ἡ ποσότης τῶν μονάδων προλήψεται τοὺς οἰκείους ἀριθμούς . ταῦτα δὲ ὅτι παίζοντός ἐστι μᾶλλον ἢ σπουδαιολογουμένου,πολλάκις ἐνεδειξάμεθ · πράγμασι γὰρ ἀμερίστοις καὶ ἀπόσοις καὶ κατὰ πάντα ἀδιαιρέτοις τοιοῦτον μερισμὸν καὶ ὑλικὴν ἐπιφέρειν διαίρεσιν σύγχυσίν τε αὐτῶν καὶ μετάθεσιν ἐργάζεσθαι καὶ ἐκ τῶν πρώτων καὶ τῶν δευτέρων καὶ πάντων τῶν ἐφεξῆς ἕν τι κατ’ ἐπισύνθεσιν ὑφιστάνειν καὶ ἀπογεννᾶν παντάπασίν ἐστιν ἀνδρὸς μὴ προσποιουμένου τὴν τῶν ὄντως ὄντων ἀληθῆ θεωρίαν . διὸ καὶ αὐτὸς ἐπισημαίνεται , [ καὶ ] ὅτι παρὰ τὰ δοκοῦντα ἐκείνοις φθέγγεται δι’ ὧν [ ταῦτα ] ἐπιφέρει · p . 1081a35 Οὐδεὶς . . . ἐφεξῆς . Ὁμολογεῖ καὶ αὐτὸς μηδένα τἀς ἀσυμβλήτους ταύτας | μονάδας παραδεδωκέναι · καὶ γὰρ κατὰ μὲν τὰς ἐκείνων ἀρχὰς ὑπάρχειν , φησίν , εὔλογον , κατ’ ἀλήθειαν δὲ ἀδύνατον . ὅτι δὲ ταῖς ἐκείνων ὑποθέσεσιν ἀκολούθως λαμβάνονται , πειρᾶται κατασκευάζειν τοῦτον τὸν τρόπον · εἰ ἔστιν ἓν πρῶτον κατ’ αὐτοὺς καὶ πρώτη μονὰς καὶ δυὰς πρώτη , πᾶσα ἀνάγκη καὶ δεύτερον ἓν εἶναι καὶ μονάδα δευτέραν καὶ δυάδα δευτέραν · ὅπου γὰρ τὰ πρῶτα , ἐκεῖ καὶ τὰ δεύτερα , καὶ ὅπου ταῦτα , ἐκεῖ καὶ τὰ τρίτα , καὶ οὕτως ἐφεξῆς . ἀλλὰ μὴν εἰ ταῦτα οὕτως ἔχει , ἀνάγκη καὶ τὰς μονάδας διαφόρους ἀλλήλαις εἶναι καὶ ἀσυμβλήτους · ἄλλη γὰρ ἡ τρίτη παρὰ τὴν δευτέραν καὶ ἡ τετάρτη παρὰ τὴν τρίτην . καὶ δῆλος ὁ τύπος τῆς παιδιᾶς · εἰ μὲν γὰρ μονάδας ἐκάλει τῶν νοητῶν οὐσιῶν ἑκάστας ἢ ἀριθμοὺς οἰκείους αὐταῖς , οὐδὲν ἦν ἄτοπον τάξεως οὔσης ἐν τοῖς θείοις πράγμασι τὰ μὲν εἶναι πρῶτα , τὰ δὲ τούτοις ἐφεξῆς ὑφεστάναι λέγειν . ἐπειδὴ δὲ μαθηματικὰς τῷ ὑποκειμένῳ μονάδας ἐπισκεπτόμενος πάλιν αὐτῶν τὸ ἴδιον ἀναιρεῖ , ἀσυμβλήτους ὑποτιθέμενος εἶναι , καὶ περὶ τὰ θεῖα διὰ τῶν ὑποθέσεων τούτων ἀθύρει , πῶς οὐκ ἄν τις παιδιὰν μᾶλλον ἡ σπουδὴν ὑπονοήσειεν εἶναι τὸ γιγνόμενον ; p . 1081b6 Ἅμα . . . ἀδύνατον . Τοῦτο διὰ μέσου προσέρριψε ὡς καὶ περὶ τὰς ἀρχὰς ἀνακολούθως αὐτῶν διαγιγνομένων · οὐ γὰρ οἴεται δυνατὸν εἶναι καὶ μονάδα καὶ δυάδα τὴν πρώτην ἔχειν τάξιν μετὰ τὸ ἕν · εἰ γὰρ ἡ μονὰς πρώτη ἐστί , κατὰ τὸν αὐτὸν λόγον καὶ ἡ δυάς . εἴρηται δὲ ἐν τοῖς προάγουσιν , ὅπως ἑκατέραν τῶν ἀρχῶν πρώτην ἔλεγον οἱ ἄνδρες , ὡς ἐξηγουμένην καὶ ἄρχουσαν τῆς ἑαυτῇ προσφόρου συστοιχίας . p . 1081b8 Οἱ δὲ ... οὐκέτι . Τοῦτό ἐστιν ὃ ἔλεγεν ἕπεσθαι μὲν αὐτοῖς ἐξ ἀνάγκης , οὐ μέντοι λέγεσθαι ὑπ’ αὐτῶν . καὶ ὅτι μὲν οὐ λέγεται , καὶ παρ’ αὐτοῦ ληπτέον · ὅτι δὲ οὐδὲ ἕπεται , συνίδοι τις ἄν ἐπιστήσας . ὅπου γὰρ τῷ πρώτῳ τὸ δεύτερον καὶ τῷ δευτέρῳ τὸ τρίτον καὶ τούτῳ τὰ ἐφεξῆς ἀκολουθεῖ , συντέτακται πάντα ἀλλήλοις καὶ ὁμοφυῆ ἐστι , καὶ ἡ τάξις ὡς ἐν ὁμοουσίοις τὰ πρεσβεῖα παρέχει τοῖς πρώτοις . ταῖς δὲ ἀρχαῖς τῶν ὅλων οὐδὲν ἰσάξιον · ἄλλο γὰρ ἀρχὴ καὶ ἄλλο τὸ ἐκ τῆς ἀρχῆς · ὥστε ὀρθῶς πρῶτον ἓν καὶ πρώτην μονάδα καὶ πρώιην δυάδα ἐν ταῖς ἀρχαῖς ὑποθέμενοι , τῇ τε μιᾷ καὶ ταῖς δύο , δεύτερα καὶ τρίτα τοιαῦτα οὐκέτι παραλαμβάνειν ἠξίουν . ἀλλ’ εἴ ποτε καὶ τοιοῦτό τι λέγοιεν , τὰ τούτοις ἀνάλογον μὲν προ|εληλυθότα , τῶν δὲ μέσων καὶ τῶν τελευταίων οὐσιῶν προσεχῶς αἴτια παραδιδόντες φαίνονται , ἅπερ οὐκ ἐπ’ ἄπειρον προσαγορεύειν <ἠξίουν> , ἀλλ’ ἐφ’ ὅσον κατὰ τὴν πρόοδον ὕφεσις τῶν πραγμάτων τὴν ἐξαλλαγὴν τῶν ὄντων ποιῆσαι δεδύνηται , ὡς τελευταίας ἀρχὰς εἶναι τὰς ἐν τῇ φύσει τῶν αἰσθητῶν καὶ τῆς ὕλης ὑποστατικάς , εἴδωλα οὔσας τῶν πρωτίστων ἀρχῶν τὰ ἔσχατα . p . 1081b10 Θανερὸν . . . ἐχομένων . Οὐ δύναται , φησίν , εἶναι ὁ εἰδητικὸς ἀριθμός , τουτέστιν ἡ καὶ ἡ αὐτοτριάς , ἀσυμβλήτων ὑποτεθεισῶν τῶν μονάδων · ᾧ ἕπεται <τὸ> μὴ εἶναι τὸν ἀριθμὸν τὸν εἰδητικόν . <ἀλλὰ> τοῦτο μὲν ἀφῆκεν · ἐπήνεγκε δὲ ὅτι κἄν τε συμβληταὶ ὦσι κἄν τε ἀσύμβλητοι αἱ μονάδες , δεῖ μὴ εἷναι τὴν αὐτοτριάδα τῷ πάντα μὲν ἀριθμὸν κατὰ πρόσθεσιν ἀριθμεῖσθαι καὶ ἀποτελεῖσθαι σἷον τὴν δυάδα προσλαβοῦσαν μονάδα τριάδα γίγνεσθαι , καὶ διὰ τοῦτο πολλὰς εἶναι δυάδας ἔν τε τῇ ἑξάδι καὶ ὀκτάδι καὶ δωδεκάδι , μόριόν τε εἶναι δυάδα τριάδος μὲν τὸ δίμοιρον , τετράδος δὲ τὸ ἥμισυ ) , τοῦ δὲ εἰδητικοῦ ἀριθμοῦ μηδὲν εἶναι τι ] τοιοῦτον · γεννᾶται γὰρ παρ’ αὐτοῖς ἐκ τῆς μονάδος καὶ τῆς ἀορίστου δυάδος , καὶ ἕκαστος αὐτῶν εἷς ἐστι καὶ εἷς οὐδεὶς ἄλλου μόριον ) · τὰ μὲν ὑπάρχοντα τῷ εἰδητικῷ λέγων ὀρθῶς , οὐκ ὀρθῶς δὲ προειληφώς , ὅτι πᾶς ἀριθμὸς μετρεῖται κατὰ πρόσθεσιν καὶ ἀποτελεῖται · τὰ γὰρ τοῦ μοναδικοῦ ἀριθμοῦ ἴδια μεταφέρειν οὐκ ἐχρῆν ἐπὶ πάντας ἀριθμούς . οὐδὲν οὖν ἄλλο ἐστὶ καὶ ἐν τούτοις τὸ συναγόμενον ἢ ὅτι μοναδικὸν εἶναι ἀριθμὸν τὴν αὐτοδυάδα τῶν ἀδυνάτων ἐστίν , ὃ πρὸ παντὸς λόγου παρὰ πᾶσιν ὡς εἰπεῖν συγκεχώρηται . p . 1081b21 Ἀλλ᾿ ἐκ . . . τετράς . Τοῦτο ὡς ἐνιστάμενος πρὸς ἑαυτὸν λέγει . ἀλλ᾿ ἐκεῖνοι , φησίν , ἐκ τῆς αὐτοδυάδος ταύτην γὰρ πρώτην καλεῖ δυάδα ) καὶ τῆς ἀρχικῆς δυάδος , ἣν ἀόριστον καλεῖ δυάδα , ἀπετέλουν τὴν τετράδα , οὐ συντιθέντες αὐτὰς οὐδὲ κατὰ πρόσθεσιν αὔξοντες , ἀλλὰ τῆς ἀορίστου δυάδος διπλασιασάσης τὴν αὐτοδυάδα καὶ οὕτως ἀποτεκούσης τὴν τετράδα · ὥστε οὐκ ἂν τὸν ἐκεῖ ἀριθμὸν κατὰ πρόσθεσιν ἀποτελοῖεν . ταῦτα δὲ ἑαυτῷ ὥσπερ ἀντιτιθεὶς ὁμολογεῖ μέν τι τῶν ἀληθῶν , ὅτι οὐ κατὰ πρόσθεσιν ἐποίουν τὸν ἐκεῖ ἀριθμόν , καὶ ὅτι δυοποιός ἐστι καὶ γεννητικὴ πλήθους καὶ πολλαπλασιασμῶν αἰτία τῶν ἀρχῶν ἡ ἑτέρα ἡ πάντα εἰς ἑαυτὰ ἐπιστρέφουσα τὰ θεῖα καὶ εἰς | ἀπογέννησιν δευτέρων καὶ τρίτων εἰδῶν διεγείρουσα . λύει δὲ τὴν ἔνστασιν ὡς μὲν οἴεται γοργῶς , παντὶ δὲ δῆλον ὅτι παραλογιστικῶς · p . 1081b22 Δύο δυάδες . . . ὡρισμένην . Εἰ καὶ μὴ κατὰ πρόσθεσιν , φησίν , αἱροῦνται τὸν ἀριθμὸν ἀποτελεῖν , ἀλλ’ οὖν ἐν τῇ τετράδι δύο δυάδας ὁμολογήσουσιν εἶναι παρὰ τὴν αὐτοδυάδα · εἰ δὲ τοῦτο φεύγοιεν , πάλιν ὁμολογήσουσι μόριον εἶναι τὴν αὐτοδυάδα τῆς αὐτοτετράδος , καὶ κατὰ πρόσθεσιν ἔσται ὁ ἀριθμὸς ἑτέρας δυάδος τῇ αὐτοδυάδι προστεθείσης καὶ οὕτως ἀποτελεσάσης τὴν τετράδα · εἰ δὲ <ἡ> τετρὰς ἔσται ἐκ τῆς αὐτοδυάδος καὶ ἄλλης δυάδος , κατὰ τὴν αὐτὴν ἀναλογίαν καὶ ἡ δυὰς ὑποστήσεται ἐκ τοῦ ἀρχηγικοῦ ἑνὸς καὶ ἄλλου ἑνός . εἰ δὲ τοῦτο , οὐχ οἷοντε τὴν ἑτέραν ἀρχὴν ἀόριστον εἶναι δυάδα · τὸ γὰρ γεννώμενον ὑπὸ τῆς ἀορίστου δυάδος δυὰς ὤφειλεν εἶναι · νὺν δὲ οὐ δυὰς γεννᾶται ἀλλὰ μονάς , ἥτις σὺν τῷ ἑνὶ τὴν ὡρισμένην ἀποτελεῖ δυάδα . ἐὰν οὖν , φησί μὴ δέξωνται ἐν τῇ αὐτοτετράδι δύο εἶναι δυάδας παρὰ τὴν αὐτοδυάδα , ἕπεται αὐτοῖς ταῦτα πάντα , κατὰ πρόσθεσίν τε εἶναι τὸν ἀριθμὸν καὶ ἀνῃρῆσθαι τὴν ἑτέραν τῶν ἀρχῶν . ταῦτα δὲ ὅτι προλαμβάνων ἀεὶ μοναδικὸν εἶναι τὸν τῶν εἰδῶν ἀριθμὸν οὕτω συνάγει τὰ ἄτοπα , πολλάκις ὑπεμνήσαμεν . p . 1081b27 Ἔτι . . . ἀδύνατον . Ἔταττον μὲν οἱ ἄνδρες μετὰ τὸν νοερὸν ἀριθμὸν καὶ τὸν ψυχικὸν καὶ τὸν μαθηματικὸν καὶ τὸν φυσικὸν ἀριθμόν , οὐ μὴν μοναδικοὺς αὐτοὺς ἔλεγον οὐδὲ προτέρας καὶ ὑστέρας μονάδας ἐκάλουν ὡς ὑποβεβλημένας αὐτῶν τῇ ποσότητι . ἄποσοι γὰρ ἦσαν παρ’ αὐτοῖς ἅπαντες πλὴν τοῦ μαθηματικοῦ · τριάδας δὲ καὶ πεμπάδας καὶ δεκάδας ἐν αὐτοῖς ἐθεώρουν κατὰ τὰς δυνάμεις αὐτῶν καὶ τὰς οἰκειώσεις τὰς πρὸς τοὺς θείους ἀριθμούς . πεμπάδα γὰρ λέγοντες εἰ τύχοι τὴν ἐν ἡμῖν δικαιοσύνην οὐκ ἐκ πέντε μονάδων αὐτὴν ἔλεγον συγκεῖσθαι δευτέρων μὲν τῶν ἐν νῷ , πρεσβυτέρων δὲ τῶν ἐν τῇ φύσει , ἀλλὰ κατ’ ἄλλας ἐπιβολὰς τὸ μὲν τῆς πεμπάδος εἶδος συνέταττον τῷ τῆς δικαιοσύνης εἴδει , τὸ δὲ τῆς ἑπτάδος τῷ τοῦ καιροῦ , τὸ δὲ τῆς ἑξάδος αὐτό τε καὶ τὸν ἀπ’ αὐτοῦ κύβον τῷ τῆς ψυχῆς · ὃ κατὰ βούλησιν τὴν ἐκείνων θεωρῆσαι τῷ νῷ τις δυνηθεὶς οὔτε πλασματώδη οὔτε ἀδύνατα , πάντων δὲ τῶν ὅπως ποτὲ ὄντων ὑπολήψεται πρὸς τὸ εἶναι δυνατώτατα · διὸ καὶ αὐτός φησιν , ὅτι | ἀνάγκη μὲν εἶναι προτέρας καὶ δευτέρας τριάδας καὶ δυάδας , εἴπερ ἐκ τοιούτων ἀρχῶν ἐπιτελοῦνται · ἀδυνάτου δὲ ὄντος τοῦ ἑπομένου ἀναιρεῖσθαι βούλεται καὶ τὰς ἀρχάς . ἡμεῖς δὲ τὸ μὲν συνεισιέναι ταῖς ἀρχαῖς ταύταις πολλὰς ἀριθμῶν τάξεις προσιέμεθα , τὸ δὲ ἀδύνατον τῆς τῶν διαφόρων ἀριθμῶν ὑπάρξεως οὔτε εἴδομεν συναγόμενον οὔτε ἐγχωρεῖ ποτε θεάσασθαι . τό τε γὰρ ἀληθὲς ἀνέλεγκτον καὶ τὸ ψεῦδος ἀναπόδεικτον . p . 1081b35 Εἰ δ᾿ αἱ . . . δυοποιός . Δείξας ὅτι εἰ πᾶσα . ἀδιάφοροι αἱ μονάδες , οὐκ ἔσται ὁ εἰδητικὸς ἀριθμός , ὑποκειμένου τοῦ πάντα ἀριθμὸν εἶναι μοναδικόν , καὶ εἰ πᾶσαι διά . φόροι , ὅτι οὔτε ὁ μαθηματικὸς ἔσται οὔτε ὁ εἰδητικός , εἴπερ πᾶς ἀριθμὸς μοναδικός , νῦν ἐπὶ τὸ λειπόμενον ἔρχεται τῆς διαιρέσεως καὶ δείκνυσιν , ὅτι κἄν αἱ μὲν ἀδιάφοροι τῶν μονάδων ὑποτεθῶσιν ὅσαι τοῦ αὐτοῦ εἰσιν ἀριθμοῦ , αἱ δὲ διάφοροι , ὅσαι ἑτέρους καὶ ἑτέρους συμπληροῦσιν , οὐδ’ ὣς ἔσται ὁ εἰδητικὸς ἀριθμός , ὑποκειμένου πάλιν τοῦ πάντα ἀριθμὸν εἶναι μοναδικόν . ταύτης γὰρ τῆς ὑποθέσεως ψευδοῦς οὔσης καὶ καταγελάστου παρὰ τοῖς τἀκείνων ἐπεσκεμμένοις ἀποστῆναι οὐ βούλεται , δι’ ἧς οὐ χαλεπῶς καὶ ἄτοπα συνάγειν δύναται συμπεράσματα , ὅμοιον ὡς εἰ καὶ τὸν αὐτοάνθρωπον καὶ τὸ αὐτοζῷον τὸ μὲν ἐκ ψυχῆς ᾤετο εἶναι καὶ σώματος . τὸν δὲ ἐκ τοίας ψυχῆς καὶ τοίου σώματος μετὰ τοῦ καὶ γελαστικὸν εἶναι · ὧν ποῖα ἂν εὑρεθείη πρὸς γέλωτα μᾶλλον εὐδοκιμώτερα ; τὰ μὲν οὖν πολλὰ τῶν ἀναγραφέντων , δι’ ὧν πολλὰς μὲν ποιεῖ πεντάδας πολλὰς δὲ δεκάδας , ἀφείσθω · πάντως γὰρ ἐξ ὧν ἤδη προείπομέν ἐστι πρόδηλα · τὸ δὲ πρὸς τῷ τέλει ῥηθέν , ὅτι “ ἡ ἀόριστος δυὰς λαβοῦσα τὴν ὡρισμένην δυάδα δύο δυάδας ἐποίησε , τοῦ γὰρ ληφθέντος δυοποιὸς ἦν ” , εἴληπται μὲν ἐκ τῶν εἰωθότων παρ’ αὐτοῖς λέγεσθαι , χραίνεται δὲ μεταξὺ σοφίσματι ὡς † ἀποκείμενον νοεῖ δὲ παρὰ τοῖς πρεσβυτέροις αὐτοῦ φιλοσόφοις τὸ τὴν δυάδα τὴν ἀόριστον κινητικὴν οὖσαν ἀρχὴν πάντα τὰ εἴδη γονίμου πληροῦν δυνάμεως καὶ πληθύειν καὶ προάγειν εἰς ἀπογέννησιν τῶν δευτέρων καὶ τρίτων ἀύλων εἰδῶν · δυοποιὸς δὲ εἴρηται , παρ’ ὅσον ἐν τῇ προόδῳ τὸ μὲν πλῆθος ἐπιδίδωσιν ὥσπερ διπλασιαζόμενον , ἡ δὲ δύναμις ὑφίησιν , ἅμα δὲ ὅτι καὶ ἡ τοῦ μαθηματικοῦ ἀριθμοῦ ἀρχὴ πάντας τοὺς περιττοὺς καὶ τοὺς ἀρτίους διπλασιάζουσα τὸν | ἄρτιον ὑφίστησι · καὶ γὰρ εἰ πάντων ἀριθμῶν ἥ τε μονὰς καὶ ἡ δυὰς ἀρχαί , ἀλλ’ ἴσμεν ὅπως ἀρρενωπὸς μὲν ἡ μονὰς καὶ διὰ τοῦτο περιττοποιὸς ἄλλου , θηλυπρεπὴς δὲ ἡ δυὰς καὶ διὰ τοῦτο τοῦ ἀρτίου προστάτις καὶ ἡγεμών . ἔξεστιν οὖν κατ’ ἀναλογίαν καὶ ἐπὶ τῶν πρεσβυτέρων αὐτὰ θεωρεῖν ἀριθμῶν , τὰς μὲν μονάδας καὶ τὴν ποσότητα παραιτουμένους , τὰ δὲ εἴδη καὶ τὰς δυνάμεις ἐπισκεπτομένους τῶν χωριστῶν ἀριθμῶν . p . 1082a15 Ἔτι . . . αὐτῶν . Ταῦτα πρὸς μὲν τοὺς θείους ἀριθμοὺς οὐδ’ ἠπόρηται τὸ παράπαν · οὐ γάρ εἰσιν οὗτοι μοναδικοί , ἵνα ζητῶμεν ἐπ’ αὐτῶν τί ἐστιν ἕκαστος παρὰ τὰς ὑποβεβλημένας αὐτῷ μονάδας · πρὸς δὲ τὸν μαθηματικὸν λέγοιτ’ ἂν οἰκειότερον . ἐροῦμεν οὖν καὶ ὑπὲρ τοῦ μαθηματικοῦ πρὸς αὐτόν , ὅτι ἐπειδὴ ἐν παντὶ καὶ κατὰ σὲ τὸ μὲν ὕλῃ ἔοικε τὸ δὲ εἴδει , καὶ ἐν τῇ πεντάδι αἱ μὲν πέντε μονάδες καὶ ὅλως ἡ ποσότης καὶ τὸ ὑποκείμενον τοῖς ἀριθμοῖς ἀπὸ τῆς δυάδος , τὸ δ’ εἶδος οἷον ἡ πεντὰς ἀπὸ τῆς μονάδος · πᾶν γὰρ εἶδος αὐτό τε μονάς ἐστι καὶ τὴν ὑποκειμένην ὁρίζει ποσότητα , οἷον ἡ πεντὰς αὐτή τε μονάς τίς ἐστι , διὸ πρόεισιν ἀπὸ τῆς ἀρχηγικῆς μονάδος , καὶ τὴν ὑποβεβλημένην ἑαυτῇ ποσότητα καὶ μορφοῖ τέως ἀνείδεον οὖσαν καὶ τῷ ἑαυτῆς εἴδει συνδεῖ . νοῆσαι γὰρ χρὴ δύο πάλιν ἀρχὰς τῶν μαθηματικῶν ἀριθμῶν ἐν ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν οὔσας , παρ’ αἷς καὶ τίκτεται πᾶς ὁ μαθηματικὸς ἀριθμός , τὴν μὲν μονάδα πάντα τὰ εἴδη τῶν ἀριθμῶν ἐν ἑαυτῇ περιέχουσαν καὶ ἀναλογοῦσαν τῇ ἐν τοῖς νοητοῖς μονάδι , τὴν δὲ δυάδα γεννητικήν τινα δύναμιν καὶ ἀνείδεον καὶ ἀπειροδύναμον , καὶ διὰ τοῦτο κατ’ εἰκόνα τῆς ἀνεκλείπτου καὶ νοητῆς δυάδος ἀόριστον καὶ αὐτὴν κληθεῖσαν . ταύτης οὖν ἐπὶ πᾶν δραμούσης καὶ ποῖ γὰρ οὐ προελθούσης οὐκ ἀπολείπεται ἡ μονάς , ἀλλ’ ἀεὶ τὸ παρ’ αὐτῆς προιὸν ἀόριστον ποσὸν διαρθροῖ καὶ διαμορφοῖ καὶ εἰδοποιεῖ πάσας αὐτῆς τὰς προόδους ἐφεξῆς καὶ ἀπαραλείπτως τοῖς εἴδεσι διακοσμοῦσα . καὶ ὥσπερ ἐν τοῖς ἐγκοσμίοις πράγμασιν οὔτε ἀνείδεον οὐδὲν οὔτε κενὸν μεταξὺ τῶν εἰδοπεποιημένων παρεμπίπτει διὰ τὴν τοῦ δημιουργοῦ πρόνοιαν , οὕτω κἀν <τῷ> ἀριθμῷ οὔτε ἀρρύθμιστον τι καταλείπεται ποσόν ἐνικήθη γὰρ ἄν οὕτως ἡ τῆς μονάδος εἰδοποιὸς δύναμις ὑπὸ τῆς ἀορίστου δυάδος ) , οὔτε μεταξὺ τῶν ἐφεξῆς ἀριθμῶν ἄλλο παρεμπίπτει διὰ τὴν ἀκατάληκτον καὶ εὔτακτον τῆς μονάδος ἐνέργειαν . οὔτ’ οὖν ἐξ οὐσίας καὶ συμβεβηκότος ὑφέστηκεν ὁ πέντε , ὡς ὁ λευκὸς ἄνθρωπος , | οὔτε ἐκ γένους καὶ διαφορᾶς , ὡς ὁ ἄνθρωπος ἐκ ζῴου καὶ δίποδος , οὔτε τῶν πέντε μονάδων ἁπτομένων ἀλλήλων , ὡς ἡ δέσμη τῶν ξύλων , οὔτε μιγνυμένων , ὡς τὸ ἰνόμελι , οὔτε θέσιν ὑπομεινασῶν , ὡς οἱ λίθοι τὴν οἰκίαν ἀποτελοῦσιν . οὐ μὴν οὐδ’ ὡς τὰ ἀριθμητὰ οὐδέν ἐστι παρὰ τὰ καθ’ ἕκαστα · συγκεχωρήσθω γὰρ αὐτῷ πρὸς τὸ παρὸν τοὺς δύο ἀνθρώπους μηδὲν εἶναι παρ’ ἑκάτερον καίτοι Πλάτωνι πάντα ταῦτα μεθέξει τινὸς εἴδους δοκεῖ τοὺς διαφόρους ἀριθμοὺς καὶ αὐτὰ δέχεσθαι , ὡς ἐν τῷ Φαίδωνι γέγραπται · ἀλλ’ οὖν μὴ ὑπαρχέτω τοῦτο τοῖς ἀριθμητοῖς πρὸς τὸ παρόν ) · ἀλλ’ οἵ γε ἀριθμοὶ οὐχ ὅτι ἐξ ἀδιαιρέτων σύγκεινται τῶν μονάδων , διὰ τοῦτο ἕτερόν τι ἔχουσι παρὰ τἀς μονάδας καὶ γὰρ τὰ πολλὰ σημεῖα ἀδιαίρετα , ἀλλ’ ὅμως οὐ δοκεῖ τι αὐτά γε συμπληροῦν ἄλλο παρ’ αὐτὰ τὰ ὑποκείμενα ) , ἀλλ’ ὅτι ἔστι τι ἐν αὐτοῖς τὸ μὲν ὕλῃ τὸ δὲ εἴδει ἀναλογοῦν . ἀμέλει ὅταν τὸν τρία τῷ τέσσαρα συντιθῶμεν καὶ ποιῶμεν τὸν ἑπτά , λέγομεν μὲν οὕτως , οὐ μήν ἐστι τὸ λεγόμενον ἀληθές · ἀλλὰ γὰρ αἱ μονάδες ταῖς μονάσι συμπλακεῖσαι τὸ ὑποκείμενον ποιοῦσι τοῦ ἑπτὰ ἀριθμοῦ , γίγνεται δὲ ὁ ἑπτὰ ἐκ μονάδων τοσῶνδε καὶ τῆς ἑπτάδος . τίς οὖν ὁ τὴν ἑπτάδα ταῖς μονάσιν ἐπιφέρων ; τίς δὲ ὁ τὸ εἶδος τῆς κλίνης τῇ τοιᾷδε συνθέσει τῶν ξύλων ; ἢ δῆλον ὅτι ψυχὴ μὲν τεκτονικὴ τῷ ἔχειν τὴν τέχνην εἰδοποιεῖ τὰ ξύλα πρὸς κλίνης ἀπογέννησιν · ψυχὴ δὲ ἀριθμητικὴ τῷ ἔχειν ἐν ἑαυτῇ τὴν ἀρχηγικὴν μονάδα πάντας εἰδοποιεῖ καὶ ὑφίστησι τοὺς ἀριθμούς . διαφέρει δὲ τοσοῦτον , ὅτι ἡ μὲν τεκτονικὴ οὕτε φύσει ἡμῖν ὑπάρχει καὶ δεῖται χειρουργίας διὰ τὸ περὶ ὕλην αἰσθητὴν ἀναστρέφεσθαι , ἡ δὲ ἀριθμητικὴ καὶ φύσει πάρεστιν ἡμῖν διὸ καὶ πᾶσιν ὑπάρχει ) καὶ διανοητὴν ἔχει τὴν ὕλην , ὅθεν αὐτὴν καὶ ῥᾳδίως καὶ ἀχρόνως μορφοῖ . καὶ ἴσως δι’ αὐτὸ τοῦτο καὶ ἠπατήθησαν οἱ πολλοί , μηδὲν εἶναι νομίσαντες τὰ ἑπτὰ παρὰ τὰς τοσάσδε μονάδας · ἡ γὰρ τῶν ἰδιωτῶν φαντασία ἐὰν μὴ πρότερον ἴδῃ τὸ ἀκόσμητον , εἶτα τὴν εἰς αὐτὸ παρατεταμένην τοῦ κοσμοῦντος ἐνέργειαν , εἶτα ἐπὶ πᾶσι τὸ πρᾶγμα ὅ τι ποτ’ ἂν ᾖ τελειωθὲν καὶ εἰδοπεποιημένον , οὐ πείθεται δύο φύσεις ὁρᾶν , τὴν μὲν ἀνείδεον τὴν δὲ εἰδητικήν , καὶ ἔτι τούτων ἔξωθεν τὴν τὸ εἶδος ἐπιφέρουσαν , ἀλλ’ ἕν τε τὸ ὑποκείμενον λέγει καὶ ἀγένητον , αἰτίαν δὲ αὐτοῦ οὐδαμῶς ἐπινοεῖ . διό μοι δοκοῦσιν οἵ τε θεόλογοι καὶ ὁ Πλατῶν τῶν τε ἀγενήτων ἀπὸ χρόνου γενέσεις παραδιδόναι | τῶν τε ἀεὶ κεκοσμημένων τὴν ἀρχαίαν ἕξιν ἄτακτον εἶναι καὶ πλημμελῆ καὶ ἀόριστον ἀποφαίνεσθαι , ἵνα τῆς τε εἰδητικῆς αἰτίας καὶ τῆς ποιητικῆς εἰς ἔννοιαν τοὺς ἀνθρώπους ἀναπέμψωσι . θαυμαστὸν οὖν οὐδέν , εἰ καὶ μηδέποτε αἰ ἔπτα μοναοες ἄνευ τῆς επταοος εἰσιν , ὅμως τὸν γε ἑπτὰ σύνθετόν τε ὑπὸ τῆς ταῦτα διαρθρούσης ἐπιστήμης ἀποπεφάνθαι καὶ ἔχειν τὸ μέν τι ὕλῃ καὶ ὑποκειμένῳ ἀναλογοῦν , τὸ δὲ εἴδει καὶ μορφῇ . p . 1082a26 Ἀλλὰ μὴν...ἀριθμούς . Ἐλλιπῶς εἴρηκε διὰ συντομίαν , τὸ δὲ τέλειον τοῦ λόγου τοιοῦτόν ἐστιν · ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τοῦτο δεῖ λανθάνειν , ὅτι συμβαίνει κατὰ ταύτην τὴν ὑπόθεσιν δυάδας δυάδων εἶναι προτέρας καὶ ἄλλους ἀριθμοὺς ἄλλων ἀριθμῶν , οἷον τριάδας τριάδων προτέρας φαίνεσθαι . πῶς οὗν τοῦτο παρ’ αὐτῷ δείκνυται , κατακούσωμεν . p . 1082a28 Αἱ μὲν γὰρ . . . ἔσονται . Ταῦτα εἴρηται μὲν ἀπὸ τῆς ἐννοίας ἐκείνης , καθ’ ἣν δυοποιὸς οὖσα τῶν ἀρχῶν ἡ ἑτέρα διπλασιάζειν ἕκαστον ἐλέγετο τῶν ἀριθμῶν . ἔστι δὲ οὐδὲν οὐ μόνον πρὸς τὸν εἰδητικὸν ἀναφερόμενα καὶ τελέως ἀμερῆ καὶ ἄποσον ἀριθμόν , ἀλλ’ οὐδὲ πρὸς τὸν μαθηματικὸν καὶ μοναδικόν · αἱ γὰρ ποσότητές εἰσι τῶν ἀριθμῶν τῶν ἐλαττόνων αἱ ἐπισυντιθέμεναι καὶ ὑτοβαλλόμεναι τῷ εἴδει τοῦ μείζονος ἀριθμοῦ , καθάπερ εἴρηται , ἀλλ’ οὐκ αὐτοὶ οἱ ἀριθμοί . ὥσπερ οὖν ὅταν τὸ ὕδωρ εἰς ἀέρα μεταπίπτῃ , οὐ τὸ ὕδωρ ἀὴρ γίγνεται ἡ τὸ ] ὑποκείμενον τοῦ ἀέρος , ἀλλ’ ὃ ἦν ὕδατος ὑποκείμενον , ἀέρος γίγνεται ὑποκείμενον · οὕτω καὶ ὅταν ὁ τρία τὸν δύο προσλάβῃ , οὐ τὰ εἴδη μίγνυται τῶν ἀριθμῶν , εἰ μὴ ἐν τοῖς ἀύλοις αὐτῶν λόγοις , ἐν οἷς καὶ διακρινόμενα ἑνοῦσθαι οὐ κωλύεται , ἀλλ’ αἱ μονάδες εἰσὶ καὶ ἡ ὕλη <ἡ> ἐπισυντιθεμένη . μία οὖν καὶ ἡ τριὰς καὶ ἡ τετρὰς καὶ ἡ ] τῷ μαθηματικῷ ἀριθμῷ · κἄν γὰρ ἐν τῇ ἐννεάδι τὴν μὲν πρώτην τὴν δὲ μέσην τὴν δὲ τελευταίαν ἐννοῇ τριάδα , μίαν ὁρᾶς καὶ ἀδιάφορον τρίτον παραλαμβανομένην · καὶ ὅλως ἐν μὲν τῷ ἐννέα οὐδὲν ἄλλο ὁρᾷς ἢ τὸ τῆς ἐννεάδος εἶδος ἐπὶ τῇ ποσότητι , ἐὰν δὲ τῇ διανοίᾳ μερίσῃς αὐτῆς τὸ ὑποκείμενον τὸ γὰρ εἶδος ἀμέριστόν ἐστιν ) , εὐθέως αὐτὸ καὶ μορφοῖς οἰκείοις εἴδεσι τοῦ μερισμοῦ · τὸ γὰρ ἀνείδεον ἀκόσμητον μὲν ] οὐκ ἀνέχεται ἡμῶν ὁρᾶν ἡ ψυχή , ἄλλως τε κἂν αὐτὴ κυρία ᾖ τοὐ κοσμεῖν αὐτό . p . 1082a32 Ὁ δ’ αὐτὸς . . . εἰσιν . Οὐδέ γε τούτων οὐδὲν πρὸς τὴν τῶν παλαιῶν θεωρίαν ἀποτείνεται · οὔτε γὰρ μοναδικὸς ὁ τῶν ἰδεῶν ἀριθμός , εἰ καὶ μονὰς | λέγεται · ἀριθμὸς μὲν ὡς εἶδος καθαρὸν ἐξομοιοῦν ἑαυτῷ τὰ μετέχοντα , μονὰς δὲ ὡς τῶν εἰδῶν τῶν ψυχικῶν καὶ τῶν φυσικῶν καὶ τῶν αἰσθητῶν μέτρον οὖσα καὶ πρόμετρον · οὕτε σύγκεινται κατ’ αὐτοὺς ἰδέαι ἐξ ἰδεῶν , τοῦ ἵππου εἰ τύχοι ἐκ τῆς τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ κυνός , ἵνα καὶ ὁ τῇδε ἵππος ἐκ τῶν τῇδε φύσεων ἀνομοίων οὐσῶν σύνθετος ᾖ . πάντα γὰρ ταῦτα κωμῳδοῦντός ἐστι μᾶλλον ἢ σπουδάζοντος . ἀλλ’ οὐδὲ ἐν τῷ μαθηματικῷ ἀριθμῷ διάφοροί εἰσιν αἱ μονάδες , ἀλλὰ πᾶσαι ἀδιάφοροι αἱ ὑποκείμεναι τοῖς ἀριθμοῖς , ἐξῃρημένης ἐκείνης ἥτις ἀρχὴ πάντων οὖσα καὶ πηγὴ καὶ μήτηρ τοσοῦτον ἀποδεῖ τοῦ δεῖσθαι τῶν εἰδοποιησόντων αὐτήν , ὡς τὰ εἴδη πάντα προϊέναι παρ’ αὐτῆς ἅπασι τοῖς ἀριθμοῖς . ὁμώνυμοι δὲ οὐ τῇ μονάδι μόνῃ αἱ πολλαὶ μονάδες , ἀλλὰ καὶ ἡ τῶν μαθηματικῶν ἀριθμῶν ὡρισμένη δυὰς τῇ ἀορίστῳ δυάδι · ἡ μὲν γὰρ ἀόριστος ἀρχὴ παντὸς μέν , μάλιστα δὲ τοῦ ἀρτίου , ἡ δὲ ὡρισμένη ἄλλως ἀρχὴ οὐχ ὡς γεννητική , ἀλλ’ ὡς τὸ πρῶτον τοὐ πράγματος ἀρχὴν αὐτοῦ λέγομεν εἶναι , ὡς τῆς Πολιτείας τὸ “ κατέβην χθὲς εἰς Πειραιᾶ ” . p . 1082b1 Ὅλως . . . μονάδος . Εὖ ταῦτα λέγεται πρὸς τὰς μονάδας τὰς ὑποβεβλημένας τῷ ἀριθμῷ · οὔτε γὰρ ποσῷ διοίσουσιν , ἐλάχισται οὖσαι πᾶσαι , οὔτε ποιῷ , ἀνείδεοι γάρ . εὖ δὲ καὶ τὸ πλασματῶδες ὡρίσατο . p . 1082b5 Ἀνάγκη . . . μοναδικόν . * * καὶ τὸ εὖ · ἡ γὰρ ἰσότης καὶ ἀνισότης χωρεῖ διὰ παντὸς ἀριθμοῦ φυσικοῦ τε καὶ ὑπερφυοῦς καὶ μαθηματικοῦ . προσεκτέον δὲ τούτῳ τῷ ῥητῷ , ἐν ᾧ σαφῶς ὁμολογεῖ καὶ αὐτὸς μὴ πάν·τας ἀριθμοὺς εἶναι μοναδικούς . τὸ γὰρ ἀλλὰ μάλιστα τὸν μοναδικὸν βεβαίωσίς ἐστιν ἐναργὴς τοῦ δόγματος τῶν παλαιῶν · οὐκ ἄρα τι ἀποδέδεικται ἡμῖν κατὰ τῶν <μὴ> μοναδικῶν ἀριθμῶν , ἐπειδὴ ἐκ μονάδων ἐλαμβάνετο πάντα τὰ ἐπιχειρήματα . p . 1082b7 Ὥστε εἰ . . . εἶναι . Καὶ ταῦτα εὖ πάνυ λέλεκται περὶ τῶν πολλῶν μονάδων , καὶ οὐ μόνας αὐτὰς ἀδιαφόρους δείκνυσιν , ἀλλὰ καὶ τοὺς ἴσους ἀριθμούς · ὥσθ’ ὅπερ ἐλέγομεν , ἕνα εἶναι τὸν τρία , κἄν πολλάκις λαμβάνηται ἐν τῷ τριάκοντα · τὰ γὰρ ἴσα ἐν ἀριθμοῖς ταὐτά . ἀδιάφοροι οὖν καὶ <αἱ> ἐν τῇ δεκάδι οὐχ ὅτι αἱ μονάδες αὐτῶν ἀδιάφοροι καὶ τοῦτο μὲν γάρ ) , ἀλλ’ ὅτι τὸ εἶδος ἕν · ἓν δὲ οὐχ ὡς εἰς ἀδιάφορα ὑποκείμενα δεδωκὸς ἑαυτό μίαν γὰρ μόνην ποιεῖ τῷ ἀριθμῷ δυάδα ) , ἀλλ’ ὡς ἐκ μονάδος τῆς ἀρχηγικῆς προελθὸν καὶ μεῖναν καθαρῶς ἕν . εἰ μὲν γὰρ καὶ ἡμεῖς συνεχωροῦμεν ἐκ δυάδων πέντε συγκεῖσθαι τὴν δεκάδα , ὥσπερ ἔχειν δέκα μονάδας , ἀναγκαῖον ἦν ὁμολογεῖν πολλὰς μὲν εἶναι τῷ ἀριθμῷ δυάδας , μίαν δὲ τῷ εἴδει · ἐπειδὴ δὲ οὐ τὰς δυάδας φαμὲν συντιθεμένας ποιεῖν τὴν δεκάδα τὰ γὰρ εἴδη τῶν ἀριθμῶν ἁπλᾶ ἐστι καὶ ἐκ τῆς μονάδος πρόεισιν , ὥστε καὶ τὸ τῆς δεκάδος ) , οὔτε τὰς μονάδας τὰς ὑποκειμένας τῇ δυάδι <ἐπὶ> πλέον ὑποκείμενον γενέσθαι τῆς δεκάδος , προϊούσης μὲν ἀπὸ τῆς ἀρχῆς , ἀποτελούσης δὲ τὸν δέκα μετὰ τοῦ ὑποκειμένου , οὐκ ἀναγκαζόμεθα πολλὰς τῷ ἀριθμῷ δυάδας ὑποτίθεσθαι , ἵνα μὴ ἀριθμητὰς αὐτὰς ἀντὶ ἀριθμῶν ποιήσωμεν · ἐπεὶ καὶ εἰ πολλαὶ εἶεν δυάδες , ὡς αὐτὸς ἀξιοῖ , καὶ πολλαὶ τριάδες καὶ δεκάδες πολλαὶ καὶ ἁπλῶς ἕκαστος τῶν μοναδικῶν ἀριθμῶν πολὺς εἴη καὶ ἄπειρος , ἀνάγκη καὶ τὸν σύμπαντα μαθηματικὸν ἀριθμὸν μὴ ἕνα εἶναι , ἀλλ’ ἀπείρους εἶναι μαθηματικοὺς ἀριθμούς · δοκεῖ δὲ εἷς εἶναι μαθηματικός , καθόλου γάρ · ὥστε καὶ ὅδε ὁ μαθηματικὸς εἷς , οἷον ὁ τρία καὶ ὁ τέσσαρα καὶ τῶν ἄλλων ἕκαστος , καὶ ὁ σύμπας εἷς μείνῃ ὁ ἐξ αὐτῶν συγκείμενος . ἐὰν γάρ τις καὶ τὸν σύμπαντα πολλαχῶς εἶναι λέγῃ καὶ ἀπειραχῶς ὡς τὰ ὁμοειδῆ τῶν καθ’ ἕκαστα , πάλιν ἐπὶ τὸ ἓν εἶδος ἀναδραμούμεθα , ὃ ἐπισκέπτεται ἡ μαθηματική · καὶ εὑρήσομεν ἓν μὲν εἶδος τοῦ σύμπαντος μαθηματικοῦ ἀριθμοῦ , μίαν δὲ περιέχον δυάδα καὶ μίαν τριάδα καὶ οὐ πολλάς , ἵνα μὴ πάλιν καὶ ὁ σύμπας πολλαπλοῦς γένηται καὶ τοῦτο ἐπ’ ἄπειρον προέλθῃ . οὔτ᾿ οὖν διαιροῦμεν τὸν δέκα εἰς πέντε δυάδας , ἀλλὰ πεντάκις τὸ ὑποκείμενον τῇ δεκάδι καὶ ] τὸ ὑποκείμενον τῇ δυάδι παραλαμβάνεσθαι λέγομεν . οὔτε συντίθεμεν τὴν δεκάδα ἐκ πέντε δυάδων , ἵνα μὴ σύνθετον αὐτῆς τὸ εἶδος ἀποφήνωμεν , ὅπερ οὐδὲ ἐπὶ τῶν αἰσθητῶν εἰδῶν ὑπὸ τῆς φύσεως ὁρῶμεν γιγνόμενον · οὔθ’ ὅλως ἀριθμὸν πολὺν εἶναί φαμεν συνδιαιρούμενον τῷ ὑποκειμένῳ , ἀλλ’ ἕκαστον πολλαχῶς ὑφεστάναι , εἰ μέλλοι καθαρῶς ἀριθμὸς εἶναι καὶ μὴ ἀριθμητόν . p . 1082b11 Ἔτι . . . μονάδων . Ταῦτα περὶ μὲν τῶν εἰδητικῶν ἀριθμῶν καὶ ἐν τοῖς φθάσασι καὶ νῦν · γελοίως λέγεται . οὔτε γὰρ δύο μονάδες ὑποβέβληνται τῇ αὐτοδυάδι οὔτε τρεῖς τῇ αὐτοτριάδι , οὕτ’ εἰ ἦσαν ὑποβεβλημέναι , δυνατὸν ἦν ἀφαιρεῖν ἐξ ἑκατέρας καὶ ἄλλο τι ποιεῖν , ἐπεὶ καὶ ταὐτότης καὶ ἑτερότης ἐν ἑκατέρᾳ αὐτῶν | καὶ οὐ δήπου ἀφελὼν ἑκατέρας τὴν ἑτερότητα ἢ τῆς μὲν <τὴν> ἑτερότητα τῆς δὲ τὴν ταὐτότητα , τρίτον τι μικτὸν ἐξ αὐτῶν ἀποτελέσεις καὶ ζητήσεις , πότερον ἀμφοῖν ἐστιν ὕστερον ὡς ἐξ ἀμφοῖν ὑποστάν , ἢ τοῦ μὲν προτέρου αὐτοῖν ὕστερον , τοῦ δὲ δευτέρου πρότερον , ὃ μᾶλλον ἀναγκαῖον εἶναί φησι . πάντα γὰρ ταῦτα ἐκ τῶν ἐνύλων καὶ ὅλως μεριστῶν εἴληπται τὰ ζητήματα , καὶ ἀναξίως ταῖς νοεραῖς καὶ ἁπλαῖς καὶ παντελῶς ἀμερίστοις οὐσίαις προσφέρεται . εἰ δὲ περὶ τοῦ μαθηματικοῦ αὐτὰ προτείνειν ἤθελεν ἀριθμοῦ , μᾶλλον μὲν ἂν ἐκίνησεν ἀπορίαν τὸ προταθέν , οὐ μὴν ἀλλ’ ἐκ τῶν προαγόντων εἶχε καὶ τοῦτο τὴν λύσιν · οὔτε γὰρ ἐκ τοῦ δύο οὔτε ἐκ τοῦ τρία δεόμεθα μονάδας ἀφαιρεῖν , ἵνα ποιήσωμεν ἄλλον δύο ταῦτα γὰρ περὶ τὰ ἀριθμητὰ συμβαίνει , οἷον ἐκ δύο ἵππων καὶ τριῶν ἀνθρώπων · ἒν · οὖν ἀφ’ ἑκατέρων λάβωμεν , δυάδα ποιοῦμεν ἐξ ἀνομοίων μονάδων ) οὔθ’ ὅλως ἐν ὅσῳ δύο ἐστὶν ὁ δύο καὶ τρία ὁ τρία , εἰ [ δὲ ] ἔστιν ἑκάτερος αὐτῶν ὅ ἐστι , μονάδα δυνήσεται ἀποβάλλειν . ἀλλὰ πάντα ταῦτα τὰ φαντάσματα οἱ ὑστερογενεῖς ἀποφηνάμενοι εἶναι τοὺς ἀριθμοὺς καὶ ἐκ τῶν αἰσθητῶν ἀποσυλᾶσθαι καὶ πολλαπλοῦν ἕκαστον εἶναι παρεισκυκλοῦσι τῇ καθρᾷ μοναδας . p . 1082b 16 Καὶ ἡμεῖς ... μονάδας . Οὗτός τε γὰρ ὡς ἀριθμητοῖς προσβάλλει τοῖς πράγμασι καὶ διὰ τοῦτο μέτρῳ χρῆται περὶ αὐτὰ τῷ μοναδικῷ ἀριθμῷ . ἐκεῖνοί τε εἰ τὰς μονάδας τὰς ὑποκειμένας τῷ μοναδικῷ ἀριθμῷ διαφόρους εἶναι λέγουσι , δικαίως ἐγκαλοῦνται · εἰ δὲ ἕκαστον τῶν εἰδῶν μονάδα καλοῦσιν ὡς πρόμετρον τῶν τῇδε πραγμάτων , πῶς οὐκ ἀνάγκη , διαφόρων ὄντων τῶν εἰδῶν , διαφόρους μονάδας αὐτοὺς λέγειν ; καὶ εἶεν ἂν καὶ αἱ ἐν νῷ διάφοροι ἀλλήλων διὰ τὴν ἐν αὐταῖς ἑτερότητα καὶ πολλῷ πλέον αἱ ψυχικαὶ τῶν νοερῶν , ὅσῳ πλείων ἡ ἀπόστασις , καὶ πάλιν πᾶσαι συμβληταὶ διὰ τὴν ἐκ τἀγαθοῦ τοῖς πᾶσιν ἐφήκουσαν ἕνωσιν καὶ διὰ τὴν τῆς ταὐτότητος ἐν τοῖς ἀύλοις εἴδεσιν ἐπικράτειαν . ἀλλ’ οὗτος μὲν ὁ τύπος ἑτέρᾳ θεωρίᾳ προσήκει . τῶν δὲ μονάδων , ὧν νῦν ἐξεταστὴς ὁ Ἀριστοτέλης γίγνεται , οὔτε ἀνῆγόν τινας εἰς τοὺς εἰδητικοὺς ἀριθμοὺς · οὔτε διαφορὰς παρεδίδοσαν οἱ Πυθαγόρειοι . p . 1082b19 Εἴτε δὲ μὴ . . . τῇ δυάδι . Πρῶτον μὲν μὴ θαυμάσῃς , εἰ αὐτὴν δυάδα καὶ αὐτὴν τριάδα φάσκοντες εἶναι μήτε πλείω φασὶ τὸν τρία τοῦ δύο μήτε ἐνυπάρχειν τὸν δύο τῷ τρία · οὔτε γὰρ ποσό|τητος οὗτοι μετέχουσιν οἱ ἀριθμοί , οὔτε <τὸ> τῆς ἰσότητος καὶ ἀνισότητος εἶδος οὕτως ἐστὶν ἐν αὐτοῖς ὡς ἐν τοῖς μοναδικοῖς ἀριθμοῖς · ἐν ἐκείνοις μὲν γὰρ οὐδέποτε οἱ ἴσοι καὶ ἄνισοι οὐδ’ οἱ ἄνισοι <ἴσοι> ἐν δὲ τοῖς εἰδητικοῖς οἱ αὐτοὶ καὶ ἴσοι καὶ ἄνισοι ἀλλήλοις , ὥσπερ ταὐτοὶ καὶ ἕτεροι διὰ τὴν τῶν γενῶν τοῦ ὄντος καὶ τῶν περιληπτικωτάτων εἰδῶν εἰς αὐτοὺς παρουσίαν , καὶ οὐχὶ ἡ ἀντίφασις ἐπ’ αὐτῶν διὰ τοῦτο · οὐ γὰρ ᾗ ἴσοι , ταύτῃ ἄνισοι , οὐδ’ ἡ ὅμοιοι , ταύτῃ ἀνόμοιοι , οὐδ’ ᾗ ταὐτοί , ταύτῃ ἕτεροι , ἀλλ’ ὅμοιοι μὲν καὶ ἴσοι καὶ ταὐτοὶ δι’ ὁμοιότητα καὶ ἰσότητα καὶ ταυτότητα , ἀνόμοιοι δὲ καὶ ἄνισοι καὶ ἕτεροι διὰ τὰ ὡς ἀντικείμενα τοῖς προτέροις εἴδεσιν εἴδη . ἀμήχανον γὰρ ἦν ἐν ταῖς ἀρχαῖς μονάδος οὔσης καὶ τῆς ἀορίστου δυάδος μὴ οὐχὶ καὶ τὰ παρ’ αὐτῶν ὑποστάντα ἀμφοτέρων δυνάμεις ὑποδεδέχθαι . ἐπὶ δὲ τούτοις ἐχρῆν ἐννοεῖν , ὡς οὗτος οὐ τὸν ἐν τοῖς εἴδεσιν ἀδιάφορον ποιεῖ τί γὰρ εἰ καὶ ἰσότητος ἑτερότητος τὰ εἴδη . μετέχει ) , ἀλλ’ εἰ ἄρα , <τὸν> ἐν τοῖς μοναδικοῖς ἀμιθμοῖς . p . 1082b22 Ἀλλ᾿ οὐκ . . . ἀριθμοί . Ότι μὲν οὐκ ἐνδέχεται δύο δυάδας ἀδιαφόρους εἶναι ἐν τῷ δικῆς μεταδούσῃ τοῖς νοεροῖς εἴδεσιν , ὁμολογεῖν οὐκ ἐθέλει . p . 1082b24 Τοῦτο μὲν γὰρ . . . ἀναιροῦσιν . Λέγουσι μέν , φησίν , ἑαυτοῖς ἀκόλουθα οἱ τῶν ἰδεῶν τὸν ἀριθμὸν ἐκ διαφερουσῶν μονάδων συνεστάναι φάσκοντες ἵνα μὴ πολλὰς ἰδέας τοῦ αὐτοῦ ποιεῖν ἀναγκασθῶσι καὶ ἀπολιμπάνειν δυάδας καὶ ἐν τετράδι καὶ πεντάδι καὶ ἑξάδι καὶ ὅλως ἐν πᾶσιν ἀριθμοῖς ἀδιαφόρων οὐσῶν τῶν μονάδων . ἔτι δὲ κἀκεῖνο κατ’ αὐτὸν λέγουσιν ὀρθῶς πρός γε τὴν ἑαυτῶν ὑπόθεσιν , ὅτι οὐ χρὴ τῷ δύο προστιθέντας μονάδα τὸν τρία ποιεῖν ἐκεῖ . οὐ γὰρ ἀδιάφοροί εἰσιν αἱ ἐν τῷ δύο καὶ ἐν τῷ τρία μονάδες ἀλλ’ ἀσύμβλητοι · ὥστε χρὴ χωρίζειν ἕκαστον τῶν ἀριθμῶν καὶ ἀεὶ ἀπ’ ἄλλης ἀρχῆς ἐπὶ τὰς ἑξῆς μεταβαίνειν . εἰ γὰρ οἱ μὲν ἀριθμοὶ ἰδέαι , αἱ δὲ ἰδέαι οὐ περιέχονται ὑπ’ ἄλλων ἰδεῶν ὥστε μέρος εἶναι τῶν περιεχουσῶν , οὐδ’ ἂν ἀριθμοὶ μέρη εἶεν ἄλλων ἀριθμῶν · ὑπάρξει δὲ αὐτοῖς τοῦτο , εἰ διάφοροι εἶεν αἱ ἐν αὐτοῖς μονάδες . ταῦτα | δέ , φησίν , καὶ εἰ σώζει τὴν αὐτῶν ὑπόθεσιν , ἀλλ’ ἀνατρέπει πολλὰ τῶν ἀριθμητικῶν θεωρημάτων · διὸ πρὸς μὲν τὴν ἑαυτῶν ὑπόθεσιν ὀρθῶς λέγουσιν , ἀπλῶς δὲ οὐκ ὀρθῶς . ὅτι δὲ οἱ ἄνδρες ἐκεῖνοι τοιαύτας μονάδας οὐκ ᾤοντο εἶναι καθάπαξ ἐν τῷ εἰδητικῷ ἀριθμῷ , ἄλλως δὲ αὐτοὺς τοὺς ἀριθμοὺς μονάδας λέγοντες διαφόρους πρός τε ἑαυτοὺς καὶ πρὸς τὴν φύσιν ὡμολόγουν τὴν τῶν πραγμάτων , οὐ θέλει προσποιεῖσθαι . p . 1082b34 Ἐπεὶ . . . διαφοράν . Εἰώθασι , φησίν , ἀπορεῖν , πότερον ἀπὸ τοῦ δύο ἐπὶ τὸν τρία δεῖ μεταβαίνειν καὶ τέσσαρα καὶ πέντε καὶ ὅλως κατὰ σύνθεσιν ἀριθμεῖν , ἢ κατὰ διαίρεσιν ἀπὸ τῆς δεκάδος λαμβάνειν ἓν δύο τρία τέσσαρα · αὐτοῖς μὲν γὰρ οὐδέτερον τούτων ἀρέσκει . ἡμῖν δέ , φησί , ῥητέον ὅτι γελοῖον ἐξ οὕτως ἐπιπολαίου ζητήματος ἕκαστον τῶν ἀριθμῶν αὐτὸ ποιεῖν καὶ ἰδέαν . ἀποκριτέον τε πρὸς αὐτοὺς ὅτι ἀμφοτέρως ποιοῦμεν · ὡρισμένου μὲν γὰρ τοῦ μεγίστου διαιροῦμεν , ἀορίστου δὲ ὄντος συντίθεμεν . ταῦτα δὲ ὅτι πρὸς μὲν τὸν εἰδητικὸν ἀριθμὸν οὐδαμῶς ἀνάγεσθαι δύναται , πρὸς μέντοι τὸν μαθηματικὸν πῇ μὲν πῇ δὲ οὔ , πολλάκις ἐπεσημηνάμεθα · ὡς καὶ τὴν ἀπορίαν τῶν πρεσβυτέρων λίαν ἐπιστήμονα φαίνεσθαι καὶ τὴν ἀπάντησιν τοῦ Ἀριστοτέλους μὴ πάντῃ ψευδῆ · ὁ μὲν γὰρ ἐνεργείᾳ τρία ὁ τὸ καταδεξάμενος τῆς τριάδος εἷς ἐστι καὶ οὐκ ἂν μονάδα προσλαβὼν τέσσαρα γένοιτο πῶς γὰρ τὸ τῆς τριάδος εἶδος εἰς τὸ τῆς τετράδος μεταπεσεῖν δυνήσεται ; ) · ὁ δὲ δυνάμει τρία ὁ ἐν ταῖς τρισὶ μονάσι θεωρούμενος , ὁ ἄνευ τοῦ εἴδους <τῆς> τριάδος ἐπινοούμενος , εἰ μονάδα προσλάβοι , ποιήσειεν ἂν τὸ ὑποκείμενον τοῦ τέσσαρα , ὃ ἐν ὅσῳ μέν ἐστιν ἄμορφον οὐκ ἀδυνατεῖ μονάδα προσλαβὸν ποιῆσαι τὸ ὑποκείμενον τοῦ πέντε , κρατηθὲν δὲ τῷ τῆς τετράδος εἲδει τὸν τέσσαρα μόνως ποιεῖ . αἱ οὑν διαιρέσεις καὶ οἱ πολλαπλασιασμοι κατὰ τὴν ὕλην καὶ τὴν ποσότητα τῶν ἀριθμῶν ἐπιτελοῦνται , οὐ κατὰ τὰ ἔτῃ · ταῦτα γὰρ οὐ μόνον αὐτὰ ἀκίνητα , ἀλλὰ καὶ οἷς ἄν ἐπιγένηται , τούτοις μίαν ἐπιφέρει μορφὴν τὴν ἑαυτῶν . p . 1083a1 Πάντων . . . μονάδων . Προείρηται πολλάκις , ὅτι ἄλλως μὲν ἐκεῖνοι μονάδας ἔλεγον καὶ ἀριθμοὺς αὐτὰ τὰ εἴδη , ἄλλως | δὲ οὗτος προτείνει οἰκεῖα ὄνια μοναδικοῦ ἀριθμοῦ τὰ προβλήματα , ἐφ’ οὗ καὶ διεῖλεν εὗ καὶ ἐπέκρινε · τῷ γὰρ ὄντι εἰ αἱ μονάδες αἱ ὑποβεβλημέναι τῷ μαθηματικῷ ἀριθμῶ διάφοροι εἶεν , καὶ πολλαχῶς ὁ τρία καὶ πέντε καὶ ἕκαστος ὑποστήσεται καὶ διοίσει ὁ ἐν τῷ ἑπτὰ δοκῶν εἶναι τρία τοῦ ἐν τῷ πέντε καὶ τοῦ ἐν τῷ δέκα . p . 1083a6 Ἔτι πότερον . . . ποσοῦ . Καὶ ταῦτα ὡς πρὸς τὰς συνήθως λεγομένας μονάδας κάλλιστα εἴρηται . καὶ μέντοι εἰ γιγνομένους τις ἐπινοεῖ τοὺς μοναδικοὺς ἀριθμούς , τὸ εἶδος τὸ τὴν ποιότητα ἐπιφέρον ὕστερον ὄψεται μορφοῦν τὴν ὑποβεβλημένην αὐτῷ ποσοτητα . p . 1083a11 Ἔτι οὔτ᾿ ἂν . . . λέγουσιν . Οτι μὲν εἴ τί ἐστιν ἐν τοῖς μετὰ τὰς ἀρχάς , ἀπὸ τῶν ἀρχῶν ὀφείλει παραγίγνεσθαι , λέγει μετρίως · καὶ ὅτι ταῖς συνεγνωσμέναις μονάσιν αἱ ἀριθμητικαὶ ἀρχαὶ τὸ διάφορον οὐκ ἐμποιοῦσιν , ἐπεὶ μηδ’ ὅλως εἰσὶ διάφοροι , καὶ τοῦτο καλῶς · ὅτι δὲ τὸ ἕν , ὅπερ ἀντὶ τῆς ἀρχηγικῆς παρείληφε μονάδος , καὶ εἰ βούλεται μὴ εἶναι ποιόν , οὐ συγχωρεῖ ποιότητος αἴτιον εἶναι , διαφέρεται καἰ πρὸς ἐκείνους καὶ πρὸς τἀληθές , ἐπεὶ καὶ δυὰς ἡ ἀόριστος ποσότητος ἂν εἴη μᾶλλον αἰτία , οὐ ποσοῦ καὶ ποιοῦ . ἥκει δὲ πάλιν αὕτη ἡ ὑπόληψις ἀπὸ τοῦ νομίζειν μηδὲν εἶναι τὸν τρία παρὰ τὰς τρεῖς μονάδας · τῷ γὰρ ὄντι εἰ τοῦτ’ εἶχεν οὕτως , ἡ τὸ ποσὸν γεννῶσα δυὰς καὶ τὸ ποιὸν παρῆγε · νυνὶ δὲ ἡ μὲν τὰς ἀπείρους γεννᾷ μονάδας , ἡ δὲ κρείττων ἀρχὴ τοῖς εἴδεσιν αὐτὰς καταλαμβάνει καὶ διαμορφοῖ . εὖ δὲ αὐτοὺς ἀπαιτεῖ λέγειν μὴ μόνον ὅτι διαφέρουσιν αἱ μονάδες , ἀλλὰ τίς ἡ μονάδος διαφορά . καὶ εἰρήκασί γε οὐ τῶν ὑποβεβλημένων τῷ ἀριθμῷ μονάδων διαφοράν οὐδὲ γὰρ εἶναι βούλονται ) , ἀλλὰ τούτων τε καὶ τῆς ἀρχηγικῆς αὐτῶν αἰτίας . ὅταν μὲν γὰρ λέγωσι μονάδα εἶναι ποσοῦ τὸ ἐλάχιστον ἢ ποσοῦ τὸ πρῶτον καὶ κοινὸν μέρος , τὴν συνεγνωσμένην ὁρίζονται · ὅταν δὲ λέγωσι μονάδα εἶναι εἰδῶν εἶδος , τὴν ἀρχηγικὴν αὐτῶν αἰτίαν ἐνδείκνυνται τὴν πάντων ἐν ἑαυτῇ τὰ εἴδη τῶν ἀριθμῶν προειληφυῖαν , ἣν καὶ οἱ ἀπὸ τῆς Στοᾶς ἓν πλῆθος οὐκ ὤκνουν καλεῖν · ἐπεὶ καὶ ὅταν περὶ τῶν θείων μονάδων διαλέγωνται , ἄλλως μὲν τὴν νοητὴν ἀφορίζονται μονάδα . ἀφ’ ἧς ὁ πρώτιστος πρόεισιν ἀριθμὸς “ μουνάδος ἐκ κευθμῶνος ἀκηράτου ” , ἄλλω δὲ τὴν νοερὰν καὶ δημιουργικήν , ἣν καὶ Δί καλεῖν ἠξίουν , περὶ ὧν πολλοὶ μὲν τῶν πρεσβυτέρων , πολλοὶ δὲ καὶ τῶν νεωτέρων διελέχθησαν , | σαφέστατα δὲ ὁ θεῖος Ἰάμβλιχος ἐν ἑβδόμῃ βίβλῳ τῆς τῶν Πυθαγορείων δογμάτων συναγωγῆς . εἰ δέ τις αὐτῷ τῷ Πυθαγόρου Ἱερῷ λόγῳ παρακολουθεῖν δύναιτο , πάσας εὑρήσει τάξεις ἐκεῖ τῶν τε μονάδων καὶ τῶν ἀριθμῶν ἀπαραλείπτως ὑμνουμένας . ἔχομεν οὗν παρ’ αὐτοῖς καὶ τὴν ἀνάγκην τοῦ διαφέρειν ἀλλήλων τὰς μονάδας καθ’ ἑκάστην γὰρ πρόοδον ἀνάγκη τὴν ἐξηγουμένην τῆς τάξεως ἐκείνης μονάδα πληθύνεσθαι μᾶλλον τῶν πρὸ ἑαυτῆς ) , καὶ τίνας αὐτῶν οἴεσθαι χρὴ τἀς διαφορὰς εἶναι · ὅσαι γὰρ καὶ οἷαι τῶν ὄντων , τοσαῦται καὶ τοιαῦται καὶ τῶν μονάδων μονάδων αἱ διαφοραί . p . 1083a17 Ὅτι μὲν οὖν . . . τῶν τρόπων . Εἰ μὲν ἀριθμοὶ μοναδικοὶ εἶεν αἱ ἰδέαι , πᾶσαι τῶν μονάδων αἱ ὑποθέσεις ἐπ’ αὐτῶν ἐλέγχονται · κἄν τε γὰρ ἀδιάφοροι ὦσιν αὐτῶν αἱ μονάδες , πολλὰ τὰ ἄτοπα οὐδὲν γὰρ διοίσει τοῦ μαθηματικοῦ ἀριθμοῦ ὁ εἰδητικός ) , κἄν τε διαφέρουσαι , πλασματώδης ὁ λόγος , κἂν αἱ μὲν οὕτως αἱ δὲ ἐκείνως ἔχειν ὑποτεθῶσιν . εἰ δὲ μὴ μοναδικὸν εἶναί τις λέγοι τὸν τῶν ἰδεῶν ἀριθμόν , ὑπ’ οὐδενὸς τῶν ὑπ’ αὐτοῦ ῥηθέντων ἐνοχληθήσεται · οὐδὲν γὰρ ὅλως εἴρηται πρὸς αὐτόν . p . 1083a20 Ἀλλὰ . . . τὸ ἕν . Εἴπερ εἶέν τινες ταῦτα λέγοντες , δικαίως ὑπ’ αὐτοῦ κακίζονται . ἀλλὰ μήποτε τῷ μὲν τῶν ἰδεῶν ὀνόματι οὐ κατεχρῶντο , διὰ δὲ τῶν μαθηματικῶν ὀνομάτων περὶ τῶν θείων οὐσιῶν ᾐνίττοντο · πῶς γὰρ ἄν τὸ ἓν καὶ τὸν ἀριθμὸν προέταττον τῶν ὅλων , εἰ μὴ τὸ ὑπερούσιον ἓν καὶ τὰ ὄντως ὄντα καὶ τὸν τῶν ἰδεῶν προσεκύνουν διάκοσμον ; ὁ δ’ οὖν Ἀριστοτέλης ἀκόλουθα τῇ ἑαυτοῦ ὑποθέσει καὶ ταῦτα γράφει · ἄτοπον . . . πάντα ἐστίν . καλῶς ὁρᾷ τὴν πρὸς ἑαυτὸ τοῦ δόγματος συμφωνίαν · εἰ γὰρ εἶεν ἑνάδες καθ’ ἑκάστην τάξιν τῶν ὄντων ἡγεμονικὴν ἀξίαν ἔχουσαι καὶ πᾶσαι προεληλύθασιν ἀπὸ τοῦ ἑνὸς τοῦ ὑπερουσίου καὶ πάντων ἐξῃρημένου , δεῖ τὸν εἰδητικὸν εἶναι ἀριθμόν . p . 1083a27 Εἰ μὲν . . . ἀλλήλους . Ὁ μὲν οὖν πᾶς λόγος τοιοῦτος · εἰ ὁ μαθηματικός ἐστι μόνος ἀριθμός , οὐκ ἄν εἴη τὸ ἓν ἀρχὴ τῶν πάντων · εἰ δ’ ἔστι τὸ ἓν ἀρχή , κρατεῖ Πλατῶν καὶ ἔστιν ὁ εἰδητικὸς ἀριθμὸς καὶ διαφέρει ἕτερος ἑτέρου τῇ οὐσίᾳ . ἡμέτερον δὲ λοιπὸν ἄν εἴη δεικνύναι , ὅτι τὸ ἓν ἀρχὴ τῶν ὅλων , ὃ μήτε νοῦς μήτε ὃν μήτε ἀριθμὸς ὑπάρχον μήθ’ ὅλως ὑπάρχον , ἀλλ’ ἐξῃρημένον καὶ αὐτῆς τῆς ὑπάρξεως καὶ τοῦ εἶναι πάντων ἐστὶν αἴτιον ἀγαθῶν καὶ πᾶσιν οὐσίαν καὶ ἕνω|σιν χορηγεῖ · τούτου γὰρ ἱκανῶς κατασκευασθέντος ἔοικε συγχωρήσειν ὁ Ἀριστοτέλης πᾶσι τοῖς γνησίοις τοῦ Πυθαγόρου καὶ τοῦ Πλάτωνος δόγμασιν . ἂν δ’ αὖ . . . συμβαίνει . οὐδὲν μὲν οὖν , εἰ ὀρθῶς τις αὐτὰ καὶ κατὰ ὑπόθοιτο τῶν ἀρχαίων φιλοσόφων . ἀλλὰ μὴν . . . χωριστόν . εἰ χωριστός , φησίν , ἐστὶν ἀριθμός , ἀνάγκη ἡ τὸν μαθηματικὸν εἶναι πρῶτον ἢ τὸν εἰδητικόν · εἰ δὲ μηδετέρως ἐγχωρεῖ , ἀναιρεῖται καὶ τὸ ἡγούμενον . ἀλλ’ οὔτε τὸ συνημμένον ὑγιὲς πάντῃ εἰσὶ γὰρ καὶ πρὸ τοῦ εἰδητικοῦ ἄλλοι ἀριθμοί ) , οὔθ’ ἡ πρόσληψις ἀποδέδεικται οὐδ’ ἄν ἀποδειχθείη ποτέ . p . 1083b1 Φανερὸν . . . λέγειν . Τοὺς μὲν δύο φησὶ ποιεῖν ἀριθμοὺς καὶ διακρίνειν αὐτούς , ὥσπερ Πλάτωνα σαφῶς γὰρ τὸν μαθηματικὸν ἕτερόν φησιν εἶναι τοῦ εἰδητικοῦ ) , τοὺς δὲ ἕνα τὸν μαθηματικόν , ὥς τινας τῶν Πυθαγορείων , τοὺς δὲ γιγνώσκειν ἀμφοτέρους , ἕνα δὲ ποιεῖν αὐτούς · αἰνίττεται δὲ Σπεύσιππον ἴσως καὶ Ξενοκράτην , οὓς καὶ χειρίστης ὑποθέσεως φησι προεστάναι , καὶ δι’ ἃς αἰτίας σαφῶς λέγει . προείπομεν δὲ καὶ ἡμεῖς περὶ τούτων , ὅτι εἰ καὶ τοῖς αὐτοῖς ὀνόμασιν ἐκέχρηντο , ἀλλ’ οὖν ᾔδεσαν <τὴν> κατ’ εἴδη τῶν διαφόρων ἀριθμῶν , ἐπεὶ καὶ ἄλλως ὁ τοὺς ἀριθμοὺς τούτους μὴ διακρίνων ἀλλὰ συγχέων τόν τε εἰδητικὸν ἀριθμὸν ἔχοντα ἐν ἑαυτῷ τὸν μαθηματικὸν ἀριθμὸν ὑποστάτην τῶν ὅλων ποιεῖ [ ἑκτὸν τὸν μαθηματικόν ] τε <πατρὶ> καὶ ποιητῇ τῶν πάντων ἀριθμητικὴν ἕξιν περιτίθησιν · ὧν ἄν εἴποι τις ἀπιθανώτερον ; p . 1083b8 Ὁ δὲ . . . ἀδύνατόν ἐστιν . Κατὰ μὲν τὸ ἀληθὲς θεωρία Πλάτωνός ἐστι καὶ Πυθαγόρου καὶ τῶν γνησίως τὰ παρ’ αὐτῶν ὑποδεξαμένων δόγματα περὶ τῶν ἀριθμῶν · οὗτος δὲ ὑποδιαιρεῖ , καὶ περὶ ὃ διέτριψαν ἕκαστοι , τοῦτο μόνον αὐτούς φησι πρεσβεύειν . ἀμέλει τοὺς Πυθαγορείους ὡς μὲν ἀχωρίστους τῶν αἰσθητῶν φάσκοντας εἶναι τοὺς ἀριθμοὺς ἐπαινεῖ · ὅτι δὲ συγκεῖσθαί φασι καὶ δημιουρ - γεῖσθαι τὰ σώματα ἐξ αὐτῶν , ταύτῃ μέμφεται . ἔστι δὲ ὁ ἔπαινος ψευδὴς καὶ χείρων τῆς μέμψεως · μᾶλλον δὲ ἄμφω μὲν ψευδεῖς , καὶ ὁ ἔπαινος καὶ ὁ ψόγος , | ἀλλ’ ὁ μὲν ἐπὶ μηδὲν αὐτοῖς προσηκούσῃ γέγονεν ὑποθέσει , ὁ δὲ ἐπὶ ἀληθεῖ · δῆλον δὲ πότερος ἐπὶ ποτέρᾳ . τίς γὰρ οὐκ ἄν γελάσειεν ἀκούων , ὅτι οἱ Πυθαγόρειοι χωριστοὺς ἀριθμοὺς οὐκ ᾔδεσαν ; αὐτοῦ μὲν Πυθαγόρου διχῶς εἰωθότος ὁρίζεσθαι τοὺς ἀριθμούς , καὶ δι’ ἑκατέρου μὲν τῶν ὅρων τὸ πάντῃ χωριστὸν αὐτῶν καὶ ἄχραντον ἐνδεικνυμένου , διὰ δὲ τοῦ ἑτέρου καὶ τὸ δημιουργικὸν αὐτῶν καὶ προνοητικόν τε καὶ φρουρητικὸν τῶν ὅλων ἀναδιδάσκοντος ὅταν μὲν γὰρ ἔκτασιν καὶ ἐνέργειαν τῶν ἐν μονάδι σπερματικῶν λόγων εἶναι φῇ τὸν ἀριθμόν , τὸν ἀπὸ τῆς οἰκείας ἀρχῆς αὐτογόνως καὶ αὐτοκινήτως προεληλυθότα καὶ τὸν ἐν ἑαυτῷ ἱδρυμένον καὶ ἐν εἴδεσι παντοίοις ἀφωρισμένον παραδίδωσιν · ὅταν δὲ τὸ πρὸ πάντων ὑποστὰν ἐν θείῳ νῷ , ἀφ’ οὗ καὶ ἐξ οὗ πάντα συντέτακται καὶ μένει τάξιν ἄλυτον διηρθρωμένα , τὸν παραδειγματικὸν καὶ ποιητὴν καὶ πατέρα θεῶν τε καὶ δαιμόνων καὶ τῶν θνητῶν πάντων ἀριθμὸν ἀνυμνεῖ ) · τῶν δὲ περὶ Ἵππασον ἀριθμὸν εἶναι λεγόντων παράδειγμα πρῶτον κοσμοποιίας , καὶ πάλιν κριτικὸν κοσμουργοῦ θεοῦ ὄργανον , Φιλολάου δὲ διισχυριζομένου τὸν ἀριθμὸν εἶναι συνοχὴν τῆς τῶν κοσμικῶν αἰωνίας διαμονῆς τὴν αὐτογενῆ καὶ κρατιστεύουσαν , ἀπάντων δὲ ὡς εἰπεῖν τῶν ἄλλων Πυθαγορείων κατ’ ἴχνη ταύτης τῆς θεωρίας τὴν περὶ τῶν ἀριθμῶν ὑπόληψιν διαρθρωσάντων . εἰ δὲ ὅτι καὶ τὰ σώματά φασιν ἐκ τῶν φυσικῶν ἀριθμῶν ἐσχηκέναι τὴν ὑπόστασιν , διὰ τοῦτο ἢ περὶ μόνων ἀχωρίστων αὐτοὺς οἴοιτό τις διαλέγεσθαι ἢ καὶ μεγέθη διδόναι τοῖς ἀριθμοῖς , δῆλός ἐστιν ἑκὼν ἢ ἄκων τὴν μὲν ὅλην αὐτῶν διδασκαλίαν παρατρέχων , τὰ δὲ τελευταῖα τῆς ἀριθμητικῆς αὐτῶν θεωρίας ἐπὶ τὸ χεῖρον ἐκλαμβάνειν πειρώμενος · οὔτε γὰρ περὶ μόνων τῶν φυσικῶν ἀριθμῶν οἱ ἄνδρες διαλέγονται οὕτε φύρουσιν εἰς ταὐτὸν <τὸν> φυσικὸν καὶ μαθηματικὸν οὔτε μέγεθος διδόασι τοῖς τῶν αἰτίοις ἀριθμοῖς . ὁ δὲ ὡς τούτων οὕτως ἐχόντων καὶ τὰ ἑξῆς περαίνει . Schol . ad v . 1 in C adscr . : Ἐκ τῶν Ἰαμβλίχου περὶ τῆς κατὰ Νικόμαχον ἀριθμητικῆς εἰσαγωγῆς ὁρισμὸς Πυθαγόρου ᾱ · ἀριθμός ἐστιν ἔκτασις καὶ ἐνέργεια ἐν μονάδι σπερματικῶν λόγων . βݲ ἢ τὸ πρὸ πάντων ὑποστὰν ἐν θείῳ νῷ , ἀφ᾿ οὖ ἐξ οὗ πάντα συντέτακται καὶ μένει τάξιν ἄλυτον διηριθμημένα . p . 1083b13 Οὔτε γὰρ ἄτομα . . . ἀριθμῶν . Ἃ μὲν λέγουσιν οἱ ἄνδρες , ἀνέλεγκτά ἐστι καὶ διαμένει τὸν σύμπαντα χρόνον · τὸ γὰρ ἀληθὲς οὐκ ἐλέγχεται κατὰ τὸν θεῖον Σωκράτην . τὰ δὲ νῦν ἐλεγχόμενα παντὶ μᾶλλον ἡ τοῖς Πυθαγορείοις προσήκει · οὔτε γὰρ τὸν ἀριθμὸν δι’ οὗ μετροῦμεν τὰ αἰσθητὰ τῶν αἰσθητῶν αἴτιον εἶναι λέγουσιν , εἰ καὶ θεωροῖεν εἰκόνας | ἐν αὐτῷ τοῦ φυσικοῦ ἀριθμοῦ ὥσπερ ἐν τῷ βωμίσκῳ τῷ διακόσια δέκα σώματος ἰδέαν ἐμφαίνεσθαι διισχυρίζοντο , ἐν δὲ τῷ ἁ πυρὸς ἰδέαν , ἀέρος δὲ ἐν τῷ 7 καὶ τῆς γῆς ἐν τῷ ζ καὶ ὕδατος ἐν τῷ θ · ταῦτα γὰρ κατά τινα ἀναλογίαν αὐτοῖς ἐλαμβάνετο πρὸς ἔνδειξιν δυνάμεων φυσικῶν ) · οὔτε τὰς μονάδας τὰς ἐν αὐτῷ ἢ μέγεθος ἔχειν ᾤοντο ἀδιαίρετον ἢ ὅλως ἐνυπάρχειν τοῖς αἰσθητοῖς · ἀλλ’ ὅταν μὲν ἀδιαίρετα μεγέθη λέγωσιν , ἐπὶ τοὺς αἰτίους τῶν μεγεθῶν ἡμᾶς λόγους ἀναπέμπουσι καὶ ἐπὶ τὴν παραδειγματικὴν αἰτίαν τῶν μεγάλων , ἣν αὐτομέγεθος εἴωθε καλεῖν ὁ μέγας τῷ ὄντι Πλάτων · ὅταν δὲ τἀς μονάδας μέγεθος ἔχειν , τὴν ἐπὶ πάντα διατείνουσαν δύναμιν τῶν δημιουργικῶν ἀνυμνοῦσι μονάδων · ὅταν δὲ μέγεθος ἐξ ἀδιαιρέτων ὑφίστασθαι , οὐχ ὅτι συνελθόντα τὰ ἄτομα καὶ οἱονεὶ συμπαγέντα ποιεῖ τὰς διαστάσεις φασί τοῦτο γὰρ τὸ Δημοκρίτειον δόγμα καὶ ταῖς γεωμετρικαῖς καὶ πάσαις ὡς εἰπεῖν ταῖς ἐπιστήμαις ἀντιφθέγγεται ) , ἀλλ’ ὅτι τῶν ἀδιαιρέτων ὅσα μέν ἐστιν εἴδη νοερὰ καὶ ἄχραντα δημιουργικά τε καὶ ζωογόνα , ταῦτα μὴ ἐξιστάμενα ἑαυτῶν τά τε ἄλλα καὶ τὸν τῶν σωμάτων ὄγκον ἐν ἐσχάτοις ὑφίστησιν · ὅσα δὲ φυσικὰ καὶ ῥέπει ταῖς ἐνεργείας εἰς ὕλην , ταῦτα καίπερ ἄογκα καὶ ἀσώματα ὄντα ὅμως τῆς σωματικῆς ἐπισυστάσεως αἴτια τρόπον τινὰ συνόντα τοῖς σώμασι καὶ διὰ τοῦτο καὶ ἀχώριστα τῶν σωμάτων δυνάμενα λέγεσθαι . ἐκ δὲ σωμάτων σῶμα δημιουργεῖσθαι ἀπεγίγνωσκον διὰ πολλὰς αἰτίας · ὥστ’ εἴπερ ἀληθὲς τοῦτο , πᾶσά ἐστιν ἀνάγκη τὰ σώματα ἐξ ἀδιαιρέτων ἔχειν τὴν ὑπόστασιν , οὐ μέντοι συγκεῖσθαι ἐξ ἀδιαιρέτων οὐδ’ ἀναλύεσθαι εἰς ἀδιαίρετα εἰ μὴ ἄρα τῷ λόγῳ . p . 1083b19 Εἰ τοίνυν .. αὐτόν . Ἡ μὲν ἀγωγὴ συλλογιστική , τὸ δὲ συνημμένον οὐχ ὑγιαίνει · πάντας γὰρ μοναδικοὺς ὑπεθέμεθα τοὺς | ἀριθμοὺς καὶ τὰ ἑνὸς ἴοι ἐπὶ πάντας ἠνέγκαμεν , εἶθ’ οὕτως ἐδόξαμέν τι λέγειν πρὸς αὐτούς . καὶ οἱ μὲν παλαιοὶ καὶ μακάριοι ἄνδρες καὶ τὰ ἄτακτα διὰ τῶν ἀριθμῶν ἔλεγον τάττεσθαι · ἡ δὲ πρὸς αὐτοὺς ἀντιλογία καὶ τὰ περὶ τῶν ἀριθμῶν θεῖα νοήματα συγχεῖ καὶ ἐπιταραττει . p . 1083b23 Ἔτι . . . μονάδος . Ὃ ἀπορεῖ τοιοῦτόν ἐστιν . ἐκ τοῦ ἑνὸς καὶ τῆς ἀορίστου δυάδος τε ἄλλα γεννῶσι καὶ τὰς μονάδας . ἐπεὶ οὖν * * ἐν τῇ ἀορίστῳ δυάδι , λέγω δὴ τοῦ τε μεγάλου καὶ τοῦ μικροῦ , ἢ αἱ μὲν ἐκ τοῦ μεγάλου αἱ δὲ ἐκ τοῦ μικροῦ , οὐκ ἀπὸ πάντων ἑκάστη τῶν στοιχείων οὐδ’ ἴσαι αἰ μονάδες , ἀλλὰ πρὸς τῷ διάφοροι εἶναι καὶ ἐναντίωσιν ἕξουσι πρὸς ἀλλήλας , εἴ γε αἱ μὲν μεγάλαι αἱ δὲ μικραὶ ἔσονται . ἥ τε τριὰς πόθεν ἕξει τὴν τρίτην μονάδα , ἀπὸ τοῦ μεγάλου ἢ ἀπὸ τοῦ μικροῦ ; εἰ μὴ ἄρα διὰ ταύτην , φησί , τὴν ἀπορίαν τὸ ἓν ἐν τῇ τριάδι καὶ παντὶ τῷ περιττῷ μέσον ποιοῦσιν , ἵνα ἴσαι ὦσιν αἵ τε ἐκ τοῦ μεγάλου γιγνόμεναι καὶ αἱ ἐκ τοῦ μικροῦ μὴ μόνον ἐν ἀρτίῳ , ἀλλὰ καὶ ἐν περιττῷ ἀριθμῷ . εἰ δὲ ἑκάστη μονὰς ἐκ τῆς ] τοῦ μεγάλου καὶ τοῦ μικροῦ ἴσων ἀλλήλοις γενομένων τῇ κράσει , πρῶτον πῶς ἔσται μία φύσις αὐτὴ ἡ δυὰς ἡ ἐκ τοῦ μεγάλου καὶ τοῦ μικροῦ ; δῆλον γὰρ ὅτι <εἰ> καὶ ἡνώθη ὕστερον ἰσασθέντα , ἀλλ’ οὖν ἦν πρὸ ἑνώσεως δύο . ἔπειτα δὲ τί διοίσει μονὰς δυάδος ; εἰ γὰρ ἐν τῇ μονάδι δυάς ἐστιν ἰσασθεῖσα καὶ ἡ δυὰς αὐτὸ τοῦτο λέγεται δυὰς εἶναι , τί διοίσουσιν ἀλλήλων ; τοιαῦτα δὴ προτείναντος τοῦ Ἀριστοτέλους τὴν μὲν ἀόριστον δυάδα , εἴτε τὴν πρώτην εἴτε τὴν ψυχικὴν εἴτε τὴν φυσικὴν εἴτε καὶ αὐτὴν τὴν ἐν τῇ ὕλῃ θεωρουμένην τις ἐπισκέπτοιτο , οὐδέποτε φήσομεν μεμερισμένως ἐνεργεῖν ἢ πάσχειν κατὰ τὸ μέγα καὶ τὸ σμικρόν , ἀλλ’ ἑκάστῳ τῶν γέννω μένων ὑπ’ αὐτῆς καὶ τὸ μέγα συνεισφέρειν καὶ τὸ σμικρὸν οἰκείως ἐν ἑκάστῃ τάξει τῶν ὄντων · τὰς δὲ μονάδας , εἰ μὲν τὰς ἐν τῷ μαθηματικῷ σκέπτοιτο νῦν ἀριθμῷ , ἐπεὶ μηδὲ | ἄλλας ἐθέλει προσποιεῖσθαι , παράγεσθαι μὲν ἀπὸ πασῶν τῶν ἀρχῶν καὶ τοῦ ἑνὸς καὶ τῆς ἀορίστου δυάδος , οὐ μέντοι διῃρημένως <ἔχειν ἐν> ἑαυτοῖς τὸ μέγα ἢ τὸ μικρὸν οὐδ’ ἐσχηκέναι ποτέ , ἵνα καὶ διαπορήσωμεν τί διοίσει μονὰς ἑκάστη τῆς αὐτοδυάδος , ἀλλ’ εἶναι ὡς μὲν πρὸς τοὺς ἀριθμοὺς τούς τε ἄλλους καὶ τὴν δυάδα ἀνειδέους καὶ ἀπείρους , κατέχεσθαί γε μὴν ἰνδάλματι καὶ αὑτὰς τοῦ ἑνός · εἰ δὲ περὶ μονάδων λέγοι τῶν ἀύλων ἔξεστι γὰρ οὐ μόνον ἀριθμούς , ἀλλὰ καὶ μονάδας τὰ εἴδη καλεῖν τὰ νοερά ) , πολλῷ πλέον ἐροῦμεν ἕκαστον ἀπὸ πασῶν εἶναι τῶν ἀρχῶν , καὶ ἔχειν ἐκ μὲν τοῦ ἑνὸς αὐτὸ τὸ ἑνιαῖον εἶδος καὶ τὸ μοναδικόν , ἐκ δὲ τῆς δυάδος τῆς ἀορίστου τό τε ἀμερὲς καὶ τὸ ἐπὶ πάντα διῆκον ταῖς δημιουργίαις καὶ προνοίαις καὶ ταῖς φρουρητικαῖς δυνά - μεσι · τοιαῦτα γὰρ οἶμαι τὰ σμικρὰ καὶ μεγάλα παρὰ τοῖς θείοις ὑποτίθσθαι χρή . p . 1083b32 Ἔτι προτέτα . . δυοποιὸς ἦν . Ἡ μονὰς ἢ προτέρα τῆς αὐτοδυάδος * * εἰ δὲ ἡ αὐτοδυὰς ἰδέα , καὶ ἡ πρεσβυτέρα ταύτης ἡ μονὰς ἰδέα · ἐκ τίνος οὖν προῆλθεν ; οὐ γὰρ δὴ ἐκ τῆς ἀορίστου δυάδος · ἐκείνη γὰρ καὶ τὰ ἁπλᾶ διπλασιάζει . ἐν δὴ τούτοις οὐ διορίζει μὲν περὶ ποίας λέγει μονάδος , δῆλος δέ ἐστι περὶ τῆς συνεγνωσμένης προτείνων τὴν ἀπορίαν , ἥτις οὔτε ἔστιν ἐν τῷ εἰδητικῷ ἀριθμῷ καὶ ἐν ὑστάτοις τῶν μαθηματικῶν ἀπέρριπται , οὐδὲ τῆς μοναδικῆς δυάδος ἁπλῶς οὖσα πρεσβυτέρα , ἀλλ’ ἴσως μὲν γενέσει , οὐσίᾳ δὲ οὐδαμῶς · τοιαῦτα γὰρ τὰ ὑλικὰ αἴτια . παράγεται δὲ καὶ αὕτη καὶ πᾶν τὸ ὑποκεί . μένον τῶν μαθηματικῶν ἀριθμῶν ἀπὸ πασῶν μὲν τῶν ἀρχῶν , μάλιστα δὲ ἀπὸ τῆς οἰκείας ἑαυτοῖς δυάδος · αὕτη γὰρ διαιρουμένων τῶν ἀριθμῶν εἰς εἶδος μὲν καὶ ὕλην τῆς ὕλης ἐστὶ μᾶλλον ἀρχή , εἰς δὲ ἄρτιον καὶ περιττὸν τοῦ ἀρτίου μᾶλλον ἐξηγεῖται · ταῦτα δὲ ποιοῦσα καὶ πρὸς τούτοις ἄλλα πολλὰ καὶ θαυμαστὰ περὶ τοὺς ἀριθμοὺς εἰκότως δυοποιὸς κέκληται · δυὰς γάρ πως πᾶσα ὕλη καὶ πᾶς ἄρτιος καὶ πᾶς ἑτερομήκης καὶ εἴ τι ταύτῃ προσήκει τη συστοιχιᾳ . p . 1083b36 Ἔτι ἀνάγκη . . . ἀριθμόν . Ἄφυκτος ἡ διαίρεσις καὶ ἡ αἰτία πάνυ ἐμβριθής · ἐπὶ μὲν γὰρ τῶν αἰσθητῶν . οὐδέτερον ἀφωρισμένως ἔστιν εἰπεῖν , ἀλλ’ ὅτι τὰ μὲν ἐν ἑνὶ χρόνῳ πεπέρανται , τὰ δὲ ἐν τῷ ἀπείρῳ ἄπειρά ἐστιν · ἐπὶ | δὲ τῶν ἀεὶ κατὰ ταὐτὰ καὶ ὡσαύτως ἐχόντων , ἐφ’ ὧν οὐδὲν δρᾷ χρόνος , ἀνάγκη <ἢ> τὸ ἄπειρον ἢ τὸ πεπερασμένον παραλαμβάνειν . ῥητέον οὖν ὅτι δυνάμει μὲν ἄπειρα τὰ θεῖα , ἀριθμῷ δὲ χρῆται μὲν πεπερασμένῳ · πόσῳ δέ , οὐκ ἄν εἴποι μερικὴ ψυχή , πλὴν ὅτι τοσοῦτός ἐστιν ὅσον ἴασιν αἱ τούτων ἀρχαὶ καὶ βούλονται παράγειν ἄλλον κατ’ ἄλλην τάξιν τῶν ὄντων . εἰ δ’ ὅπου μὲν τριαδικὸν ἡ τετραδικὸν ἀριθμὸν ὑποθοίμεθα , ὅπου δὲ ἑβδομαδικὸν ἢ δεκαδικόν , οὐ δήπου κατὰ τὰ ἄλλα τῶν ἀριθμητῶν οὕτως ἀριθμήσαντες τἀκεῖ θεῖα τοσαῦτα εἶναι ἀπεφηνάμεθα , ἀλλ’ ἐπειδὴ πάντα τέλειά ἐστι καὶ ἀρχοειδῆ καὶ ἀγένητα καὶ τῶν ὅλων προληπτικά , διαπρέπει δὲ ἄλλη ἰδιότης ἐν ἄλλοις , εἰ καὶ πάντα ἐν πᾶσιν , ἐν οἷς μὲν τὸ πρώτως τέλειον ἐθεωρήθη , τὸν τούτων ἀριθμὸν τριαδικὸν εἶναι λέγομεν · ἐν οἷς δὲ ἀρχοειδῶς πάντα τὰ ἐγκόσμια περιείληπται , τετραδικόν · ἐν οἷς δὲ ἀγενήτως τὰ γενητὰ προνοίας ἀξιοῦται , ἑβδομαδικόν · ἐν οἷς δὲ διακεκριμένως μᾶλλον καὶ ἤδη νοερῶς πάντα προείληπται , δεκαδικόν . καὶ αὕτη μέν ἐστιν , ὡς ἐν ἐλαχίστοις περὶ μεγίστων εἰπεῖν , ἡ σύμπασα αὐτῶν θεωρία . ὁ δὲ Ἀριστοτέλης μιγνὺς πάλιν τὰς μονάδας τὰς συνεγνωσμένας τοῖς ἐκεῖ θείοις ἀριθμοῖς χαίρει πάντα κυκῶν καὶ τράττων . p . 1804a2 Ὅτι μὲν . . . ἀεί ἐστιν . Πρὸς τὸν μαθηματικὸν ἄν τις μᾶλλον ἀπορήσειε ταῦτα δικαίως ἀριθμόν , οὐ πρὸς τὸν θεῖον καὶ εἰδητικόν · ἐκεῖ γὰρ ἄλλως τὸ ἄρτιον καὶ τὸ περιττόν , οὐχ ὡς νῦν οὗτος λαμβάνει , ἀλλὰ μᾶλλον ὡς εἰώθασιν οἱ ποιηταὶ θεοὺς λέγειν καὶ θεάς · “ κέκλυτέ μευ πάντες τε θεοὶ πᾶσαί τε θέαιναι ” · κἀκεῖ γὰρ ἡ δημιουργικὴ μονὰς τὰς δύο συστοιχίας τῆς θείς καὶ προνοητικῆς ἀποπληροῖ νοήσεως . πρός γε μὴν τὸν μαθηματικὸν οἰκειότερον ἦν ταῦτα διαπορεῖν · εἴτε γὰρ πεπερασμένος ὁ ἀριθμός , στήσεται αὐτοῦ ἡ πρόοδος καὶ οὕτω πᾶς ἀριθμὸς ἄρτιος ἢ περισσός , ἢ ἔσται τις ἄρτιος ἢ περισσὸς ἄπειρος . ῥηθήσεται δὲ καὶ πρὸς τὸν οὕτως ἀποροῦντα περὶ τοῦ μαθηματικοῦ ἀριθμοῦ τἀληθῆ , ὅτι πᾶς μὲν ὁ λαμβανόμενος καὶ πεπερασμένος ἐστὶ καὶ ἡ περιττὸς ἢ ἄρτιος , ὁ δὲ μήπω ληφθεὶς ἄγνωστός τέ ἐστι καὶ ἀνείδεος καὶ ἄπειρος καὶ δυνάμει μὲν τοιοῦτος , ἐνεργείᾳ δὲ οὔτε ἄρτιος οὔτε περιττός . ταῦτα μὲν ἐπὶ τοσοῦτον . | ἴδωμεν δὲ πῶς ὁ Ἀριστοτέλης τὴν γένεσιν παραδίδωσι τοῦ ἀριθμοῦ , καθ’ ἣν ἀνάγκη πάντα ἢ ἄρτιον ἢ περιττὸν γίγνεσθαι . p . 1084a4 Ὡδὶ μὲν . . . ὁ ἄλλος ἄρτιος . Τὸ μὲν ἓν ἐμπεσὸν τῇ δυάδι κατ’ αὐτὸν ποιεῖ τὸν τρία , ἡ δὲ δυὰς ἐπὶ μὲν τὸ ἓν ἐλθοῦσα ποιεῖ τὸν δύο , ἐπὶ δὲ τοῦτον γιγνομένη καὶ ὁμοίως ὁδεύουσα τὸν ἀρτιάκις ἄρτιον , τῷ δὲ τρία καὶ τοῖς ἄλλοις περιττοῖς ἐπιγιγνομένη τὸν ἀρτιοπέρισσον , ᾧ πάλιν ἐπεμπεσοῦσα ποιεῖ τὸν περισσάρτιον . ταῦτα ὡς τοῖς πρεσβυτέροις ἀρέσκοντα λέγει ἀπορεῖ τε ὀρθῶς · † εἴπερ μὴ ὀρθῶς ἱστόρηται κατ’ οὐδὲν προσήκει τῷ εἰδητικῷ ἀριθμῷ . p . 1084a7 Ἔτι εἰ . . . ἰδέας . Τοῦτο μᾶλλον πραγματειῶδες τὸ ἐπιχείρημα . φασὶ δὲ καὶ πρὸς τοῦτο οἱ προϊστάμενοι τῆς ἀπειρίας τῶν παραδειγμάτων οὐχ ἅμα πάντα τὰ εἴδη τὸν αἰσθητὸν ὑποδέχεσθαι κόσμον , ἔνιοι δὲ αὐτῶν οὐδὲ ἐν τῷ ἀπείρῳ χρόνῳ φασὶ πάντων τῶν εἰδητικῶν αἰτίων εἰκόνας ὑποδέχεσθαι τὸν κόσμον · τοιαῦτα γὰρ οἱ περὶ Ἀμέλιον τὸν Πλωτίνειον νεανιεύονται . ἔοικε δὲ μᾶλλον ὁ Ἀριστοτέλης τῆς τῶν πρεσβυτέρων διανοίας ἐν τούτοις ἐστοχάσθαι · διὸ καὶ ἐπήγαγεν οὔτε κατὰ τὴν θέσιν ἐνδέχεται , τῆν αὐτῶν ἐκείνων δόξαν οὕτω καλῶν τάχα ὡς ἔχουσάν τι παράδοξον . καὶ τοῦτο μέντοι ζηλωτὸν ἐν τοῖς ἐκκειμένοις τοῦ Ἀριστοτέλους , ὅτι τὰς ἰδέας οὐ πρώτων εἶναι τῶν αἰσθητῶν ἔφη λέγειν αὐτούς , ἀλλ’ † ἑαυτῶν μέν , εἶναι δὲ καὶ παραδείγματα τῶν τε ψυχικῶν εἰδῶν καὶ τῶν φυσικῶν καὶ [ τῶν ] τελευταίων τῶν αἰσθητῶν , ἅπερ ᾐνίξατο διὰ τοῦ ἢ ἄλλου τινός . ἔστω δ’ οὖν δεδειγμένον αὐτῷ , ὅτι οὔκ εἰσιν ἄπειροι οἱ νοητοὶ ἀριθμοὶ τῇ οἰκείᾳ ἑαυτῶν φύσει , καίτοι παρ’ ἡμῖν ἄγνωστοι καὶ ἀπερίληπτοι ὄντες · εἰ γὰρ καὶ μὴ δι’ ἃς αἰτίας εἴρηκε παραιτήσαιτο ἄν τις ἐπ’ αὐτῶν τὸ ἄπειρον , ἀλλ’ οὖν ἱκανῶς ὁ Φιλόλαος τοῦτο ἀποδείκνυσιν . “ ἀρχὰν γάρ , φησίν , οὐδὲ τὸ γνωσούμενον ἐσσεῖται , πάντων ἀπείρων ἐόντων ” . εἰ τοίνυν οἶδεν ἑαυτὸν ὁ θεῖος ἀριθμός , πάντως ὅτι ἑαυτῷ πεπεράτωται · καὶ εἰ τοσοῦτός ἐστιν ὅσον ἠβουλήθησαν αἱ ἀρχαί , πάντως ὅτι τὸ μέτρον αὐτοῦ προείληπται παρὰ τῇ βουλήσει τῶν ἀρχῶν · ὥστε οὐκ ἄν εἴη ἄπειρος , εἰ μὴ ὡς ἀπειροδύναμος ἢ καὶ πρὸς ἡμᾶς . ἴδωμεν δὲ τῷ εἶναι αὐτὸν πεπερασμένον τί ἄτοπον ἕψεται . p . 1084a10 Εἰ δὲ πεπερασμένος . . . δτότι . Ὡς μὲν σὺ ζητεῖς , οὐκ ἔστιν | εἰπεῖν · οὐ γὰρ ἀριθμητὰ τῇ ἡμετέρᾳ 915b φύσει τὰ θεῖα · ὅταν μέντοι τριάδας ποιῶσι καὶ τετράδας καὶ ἑβδομάδας καὶ δεκάδας , οὐκ ἀποροῦσι λόγων πρεπόντων τούτοις τοῖς σκέμμασι , καθάπερ ἐν τοῖς ὀλίγον ἔμπροσθεν ἐπεσημηνάμεθα . p . 1084a12 Ἀλλὰ μὴν . . . ὑπερέξει . Τῶν θείων ἀνδρῶν δεκάδα τὸν εἰδητικὸν εἰπόντων ἀριθμὸν ὡς κοσμικὸν παράδειγμα καὶ “ ὅρον περὶ πᾶσι τεθέντα ” , καὶ ὅτι ὥσπερ ἡ δεκὰς ἑαυτῆς ἔχει πάντα τὸν ἀριθμὸν οὐκέτι κρυφίως ὡς ἡ μονὰς οὐδ’ ὡς ἡ τετράς , ἀλλ᾿ ἤδη σὺν ἑτερότητι πλείονι καὶ διαιρέσει , τοῦτον τὸν τρόπον καὶ ἡ νοερὰ δημιουργία πάντα προείληφεν ἐν ἑαυτῇ τὰ τῶν κόσμων εἴδη . καὶ ταύτην τὴν δόξαν ἀπό τε Ὀρφέως καὶ Μουσαίου καὶ τῶν ἐκεῖθεν καταγομένων ὑποδεξαμένων ὁ Ἀριστοτέλης ὡς δέκα τῷ ἀριθμῷ ἰδέας αὐτῶν ὑποτιθεμένων οὕτως εὐθύνει τὰς δόξας . καίτοι εἰ δέκα τῷ ἀριθμῷ ὑπετίθεντο , ἑκάστη δὲ δυνάμεις ἔχει ὡρισμένας μὲν ἡμῖν δὲ ἀγνώστους , οὐδ’ παραδειγματικαὶ αἰτίαι , εἰ τῇδε μὲν τῇ δυνάμει τῆς τριάδος τόδε τῇδε δὲ πάλιν ἡμῖν γέγονεν ὁ ἀνὴρ ὡς μοναδικῇ προσελθὼν τῇ παρὰ τῶν πρεσβυτέρων ἀνυμνηθείσῃ δεκάδι · ὥσπερ οὖν καὶ τὰ ἑξῆς αὐτῷ κατὰ τὴν αὐτὴν ὁδεύει μοῦσαν . p . 1804a18 Ἅμα . . . ἄνθρωποί γε . Εἴρηται ὅτι οὐ τῶν εἰδητικῶν μόνων ἕκαστος εἷς , ἀλλὰ γὰρ καὶ τῶν μαθηματικῶν , εἴπερ ὁ ἐνεργείᾳ καὶ ὁ σὺν τῷ ἑαυτοῦ εἴδει θεωρούμενος λαμβάνοιτο , ἡ δὲ αὐτοτριὰς οὕτε ἀνθρώπου οὔτ’ ἄλλου τινὸς παράδειγμα ἂν εἴη , ἀλλὰ τῶν μετ’ αὐτὴν ἁπασῶν τριάδων · ὥστε μία πολλῶν αἰτία τῶν μὲν αὐτῇ προσεχεστέρων τῶν δὲ ἐν ἐσχάτοις κειμένων . p . 1084a21 Καὶ εἰ . . . ἄνθρωπος . Γελοίως δὲ καὶ ταῦτα <καὶ> φορτικῶς ἀναγέγραπται καὶ μόνως ἂν χώραν , εἰ μοναδικὸν οἱ ἄνδρες ἐποίουν τὸν τῶν εἰδῶν ἀριθμὸν καὶ ἕκαστον τῶν μοναδικῶν πολλαχῶς ἔλεγον ὑφεστάναι , οὐκ ἐν ἑαυτῷ μόνον ἀλλὰ καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ἑαυτοῦ μείζοσι θεωρούμενον . p . 1084a25 Ἄτοπον . . . ἀριθμῶν . Oὐκ ἄτοπον , εἰ ἐνθυμηθείης ὅτι τῶν ἁπλῶν εἰσι φύσεων αἱ ἰδέαι καὶ οὐ τῶν ἐκ στοιχείων ἐπισυντιθεμένων ὁμοφυῶν , ὅθεν καὶ πάντα μὲν τὸν ἀριθμὸν τὸν εἰδητικὸν δεκάδα προσηγόρευον διὰ τὰς προειρημένας αἰτίας , οὐ μὴν | ἀλλὰ καὶ ἑκάστου τῶν μοναδικῶν ἀριθμῶν τῶν ἄχρι δεκάδος ἰδέαν ἀπετίθεντο · ἁπλούστατοι γὰρ οὗτοι καὶ εἰδικὴν ἔχοντες πρὸς ἀλλήλους διαφοράν · ἡ δὲ ἑνδεκὰς σύνθεσίς ἐστι δυοῖν προὐπαρχόντων ἀριθμῶν . p . 1084a27 Ἔτι δὲ καὶ . . . τὰ εἴδη ἐστίν . Oὕτω καὶ οἱ τῇ τύχῃ καὶ τῷ αὐτομάτῳ τὸ πᾶν ἐπιτρέποντες ἐπιχειρεῖν ἠδύναντο · ἐπεὶ γὰρ ἔνια γίγνεται ἐκ ταὐτομάτου καὶ κτὰ σέ , τί κωλύει πάντα γίγνεσθαι τυχαίως ; ἀλλ’ οἶμαι φαίης ἄν πρὸς αὐτούς , ὅτι ταῦτα μὲν τῶν ἐπ’ ἔλαττόν ἐστιν ἐνδεχομένων , ὅσα δὲ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἢ ἀεὶ οὕτως ἐπιτελεῖται , ταῦτα φύσεως ἐστιν ἔργα καὶ νοῦ πρός τι τέλος ὁρώντων . τοιαῦτα οὖν ἀκούειν καὶ παρ’ ἐκείνων τὴν πρώτην ὑπολάμβανε . ποῖα δὲ καὶ φὴς ἄνευ εἰδῶν γίγνεσθαι ; τῶν τε γὰρ φύσει πρώτων τὰ εἴδη οὐσιώδη καὶ ὲν νῷ , τῶν τε ἐσχάτων <καὶ> ἀνουσίων οὐδὲν ὅτι μὴ λόγους ἐπιτελεῖται φυσικούς , τά <τε> τεχνητὰ κατὰ τὰ ἐν τῇ τέχνῃ καὶ αὐτὸς συγχωρεῖς δημιουργεῖσθαι , ὡς πολλαχοῦ μέν , σαφέστατα δὲ ἐν τῷ Z τῆσδε τῆς πραγματείας συγκεχώρηται . εἰ μὴ ἄρα ἢ τὰ πρακτὰ λέγοις ἢ τὰ ἀπὸ τύχης καὶ ταὐτομάτου · τούτων δὲ τὰ μὲν οὐκ ἔστιν οὕτως ὡς εἴωθε παρ’ ἡμῖν θρυλεῖσθαι · οὐδὲν γὰρ ἀναιτίως ὑφίσταται · τὰ δὲ πρακτὰ καὶ εἰ μὴ ἀεὶ κατὰ τὰ αὐτὰ προυπάρχοντα εἴδη ἔχοι , ἀλλ’ οὗν τῶν πράξεων προϋπάρχοντα · προανεγείρασα γὰρ ἐν τῇ φαντασίᾳ ἢ τῇ δόξῃ τὴν ὅλην διάθεσιν † τῷ ἐν ἡμῖν κυρίως τῶν πράξεων . p . 1084a29 Ἔτι ἄτοπον . . . περιττόν . Λείπει τῷ λόγῳ , τὸ γὰρ τέλειον ἦν · ἔτι ἄτοπον εἰ ὁ ἀριθμὸς οὐ μέχρι τῆς ἑνδεκάδος , ἐπεὶ καὶ τὸ ἓν μᾶλλον τῆς δεκάδος ὂν καὶ εἶδος αὐτῆς , καὶ τὰ ἑξῆς . εἶδος μὲν οὖν εἴρηται τῆς δεκάδος παρ’ αὐτοῖς οὐ τὸ τυχὸν ἕν , ἀλλ’ ἡ ἀρχηγικὴ μονάς , ἣν ὁριζόμενοι καὶ εἶδος εἰδῶν ἔλεγον εἶναι , ὅτι πάντων ἔχει τῶν ἀριθμῶν ἐν ἑαυτῇ τὰ εἴδη . ἀλλ’ ὅμως καὶ εἰ πάντων εἶδός ἐστι τῶν ἀριθμητικῶν εἰδῶν ; μάλιστα τῆς δεκάδος ἄν ῥηθείη · μιμεῖται γὰρ αὐτὴν ἡ δεκάς , ὅπερ ἐστὶν ἡ μονὰς πρὸς πάντας ἁπλῶς τοὺς ἀριθμούς , τοῦτο καὶ αὐτὴ ταῖς μεθ’ ἑαυτὴν δεκάσι καὶ ἑκατοντάσι καὶ χιλιάσι γιγνομένη · διὸ καὶ “ δευτερῳδουμένα μονὰς ” ὠνομάζετο . καθάπερ οὖν ὁ νοῦς εἶδος μέν ἐστι πάντων , μάλιστα δὲ τῆς ψυχῆς , οὕτω καὶ ἡ μονὰς εἰ καὶ πάντων , ἀλλὰ μάλιστα τῆς δεκάδος . τῇ δὴ τοιαύτῃ μονάδι | καὶ τὸ ἀγένητον ἂν μάλιστα πρέψειεν , οὐχὶ τῇ ἐν τοῖς ἕνδεκα . οἶδε δὲ καὶ αὐτὸς δι’ ἣν αἰτίαν ἄχρι τοῦ δέκα προῆγον τὸν ἀριθμόν · ἡ γὰρ ὑστάτη τελειότης αὐτὸς ἦν ἡ πᾶν περιέχουσα ἐν ἑαυτῇ . τοῦ δὲ κενοῦ παράδειγμα μὲν ἐν τοῖς ἀριθμοῖς οἱ ἀκριβέστεροι τῶν λόγων οὐκ ἀπολιμπάνουσιν , ἐπεὶ μηδ’ ἐν τοῖς οὖσιν ἔστι κενόν , ὡς ἐν εݲ βίβλῳ τῆς τῶν Πυθαγορείων δογμάτων συναγωγῆς δείκνυσιν Ἰάμβλιχος . τὰς δὲ χώρας τῶν ἀριθμῶν καὶ μάλιστα τὰς ἁρμονίας , αἳ καὶ αὐταὶ συμπληροῦνται πάντως ὑπὸ τῶν ἀριθμῶν , ὑπόμνησιν ἔλεγον φέρειν τῆς χώρας τῶν ὅλων ὡς κενῆς μὲν ὑπαρχούσης τῷ οἰκείῳ λόγῳ , συμπλ ηρωθείσης δὲ ὑπὸ τῆς νοερᾶς δημιουργίας καὶ τῆς περιφορᾶς τοῦ αἰθέρος , ἣ πάντα σφίγγουσα καὶ συνάγουσα πρὸς ἑαυτὰ κενὴν οὐδεμίαν ἐᾷ χώραν ἐν τῷ παντί , συμπαθῆ δὲ πρὸς ἑαυτὸν διόλου καὶ ἀλληλουχούμενον ἀποφαίνει τὸν κόσμον · ὥσπερ οὐδ’ ἡ μονὰς ἡ τῶν ἀριθμῶν ὑποστατικὴ χώραν κενὴν ἀπολείπειν ἠνέσχετο , συμπληρώσασα τοῖς ἐφεξῆς ἀριθμοῖς ἀπαραλείπτως πάσας τὰς ἀριθμητικὰς ὑποδοχάς . ἀναλογία δὲ πᾶσα ὅτι ἐντὸς δεκάδος θεωρεῖται , πρόδηλον · καὶ γὰρ ἡ ἀριθμητικὴ ἐν τῇ κατὰ φύσιν προόδῳ τοῦ ἀριθμοῦ , καὶ ἡ γεωμετρικὴ ἐν τῷ ᾱ β δ , ᾱ γݲ ἡ ἁρμονικὴ ἐν τοῖς βݲ γݲ ςݲ , γݲ δ ςݲ . πάντα οὖν . φησίν , ἀπεδίδοσαν ἀρχαῖς , τουτέστι τῇ τε μονάδι καὶ τῇ δυάδι , στάσιν μὲν καὶ τὸ ἀγαθὸν μονάδι , κίνησιν δὲ καὶ τὸ κακὸν δυάδι . δύναιντο δ’ ἄν ἀρχὰς λέγειν καὶ τὰς δύο συστοιχίας ἐν τοῖς ἄχρι δεκάδος ἀριθμοῖς , καὶ μάλα εὖ , ἐπειδὴ κἀν τοῖς οὖσι τὰ μὲν τῶν ἀρχῶν ἐξήρτηται μόνων , τῆς τε μιᾶς καὶ τοῖν μετ’ αὐτὴν δυοῖν , τὰ δὲ καὶ εἰδητικὴν αἰτίαν προσείληφε · διότι δέ , λόγος πλείων . Ὃ δὲ ἀντιτίθησιν αὐτοῖς πρὸς τῷ τέλει , λίαν εὐδιάλυτον . εἰ φησί , διὰ τὸ ἓν ἡ τριάς , πῶς οὐχὶ διὰ τὴν τριάδα καὶ ἡ πεντὰς καὶ πᾶς ὁ περιττός , ὥσπερ ὁ ἄρτιος πᾶς διὰ τὴν δυάδα ; ἐροῦμεν δὲ ὅτι πρῶτος καὶ ἀσύνθετος ἀριθμὸς μονάδι ἔοικεν εἰδοποιεῖσθαι μόνῃ , δεύτερος καὶ σύνθετος πρὸς τῇ μονάδι καὶ ἄλλο ἔχει μέτρον · διὸ πάντων τῶν περιττῶν ἡ μονὰς εἶδος , ὥσπερ ἡ δυὰς τῶν ἀρτίων . ὅλως γὰρ ἀναλογεῖν οὐ τὴν τριάδα χρὴ τῇ δυάδι κατὰ τὸ ἀρχικόν , ἀλλὰ μᾶλλον τὴν μονάδα . διὰ τούτων δὴ τῶν ἐκείνου λέξεων πέφηνε καὶ κατ’ αὐτὸν ἑτέρα τις αἰτία , | δι’ ἣν ἄχρι δεκάδος τὰ παραδείγματα προάγουσι τῶν ἀριθμῶν · εἰ γὰρ τὰ αἴτια πάντων θεωρεῖν ἐν αὐτοῖς βούλονται , πάντων δὲ ὁρῶσιν αἰτίας ἐν τοῖς ἄχρι δεκάδος , περίεργον ἂν εἴη τῶν ἑξῆς ἀποτίθεσθαι παραδείγματα · καὶ ἔτι τὰ ἕνδεκα οὐ τὴν μονάδα ἔχειν λέγοιτ’ ἂν ὀρθῶς πρὸς τῇ δεκάδι τὴν αἰτίαν τῆς δεκάδος , ἀλλὰ τὸ ἓν τὸ οἱονεὶ μόριον τῆς δεκάδος καὶ τῆς δυάδος καὶ ἑκάστου τῶν ἄλλων ἀριθμῶν . p . 1084a37 Ἔτι τὰ . . . μέχρι δεκάδος . Ἔτι , φησί , καὶ ἐκ τῶν μεγεθῶν ἐδείκνυον , ὅτι μέχρι δεκάδος προάγειν χρὴ τὸν ἀριθμόν . ἔλεγον γὰρ ὅτι ἡ μονὰς ποιεῖ τὸ σημεῖον , ὅπερ οὗτος ἄτομον καλεῖ γραμμήν , ἡ δυὰς τὴν γραμμήν , ἡ τριὰς τὸ ἐπίπεδον , <ἡ τετρὰς τὸ σῶμα> , καὶ τούτοις ἀρκεῖται <τὸ πᾶν · ὥστε εἰ ταῦτα οὐσία συντεθέντα γὰρ ἀποτελεῖ τὴν δεκάδα ) , τὸ πᾶν ἀρκεῖται> τῇ κείσθω οὗν καὶ αὕτη ἡ αἰτία , εἰ καὶ ἐλαφροτέρα ἐστὶ κατὰ τὸν μαθηματικὸν μόνον ἐξεταζομένη εἰ ] καὶ πολλοστὴν ἔχει τάξιν ἀπὸ τῶν ἐμβριθεστέρων , ἀλλ’ οὖν εἰωθυῖα πρός τινων λέγεσθαι . τέτταρες μὲν <γὰρ> αἱ ἀρ·χαὶ ὅλης δημιουργίας , ὡς ἐν ἑτέροις ἀποδείκνυται · παράγεται δὲ τὸ τῆς δεκάδος εἶδος ἐκ τῆς τετρακτύος ἁπανταχοῦ . p . 1084b2 Ἔτι εἰ ἔστι . . . ὕστερον . Εὖ καὶ ἠπόρησε καὶ ἔλυσεν ἐκ τῶν παρ’ ἐκείνοις εἰωθότων λέγεσθαι · ἡ μὲν γὰρ ἀρχηγικὴ μονὰς καὶ ἀνάλογον οὖσα τῷ θείω , ἣν καὶ πάντων μὲν εἰδῶν πάντων δὲ σχημάτων “ κορυφὰν ” ἔλεγον οἱ ἀπὸ τοῦ διδασκαλείου , κατὰ πάντα πρώτη τῶν ἀριθμῶν · ἡ δὲ τὸ ὑποκείμενον συμπληροῦσα τῶν ἀριθμῶν , ἣν καὶ ὡρίζοντο ποσοῦ τὸ ἐλάχιστον , γενέσει μὲν πρώτη οὐσία δὲ οὔ . ὁ δὲ καίπερ εἰδὼς ταῦτα καὶ οὕτω χρώμενος αὐτοῖς δεξιῶς οὐκ ἐπιτρέπει μεταφέρειν αὐτὰ καὶ ἐπὶ τοὺς ἀριθμούς , ἀλλὰ τῇ ὁμωνυμίᾳ τῆς μονάδος ἀποχρώμενος ταράττειν ἐπιχειρεῖ θεωρίαν ἄριστα τοῖς ἑαυτῆς μέρεσι συμπληρουμένην · ἄκουε γὰρ οἷα τούτοις ἐπισυνάπτει · p . 1084b13 Πῶς οὖν . . . ἀρχή . Ὥσπερ οὗν σὺ ταῦτα διαιρεῖς , καὶ τὸ μὲν εἶδος ἢ τὸ καθόλου κατὰ λόγον φὴς ἀδιαίρετον εἶναι τὸ δὲ στοιχεῖον κατὰ χρόνον , ἐπειδὴ τῆς | γενέσεως ὁ χρόνος ἀπ’ αὐτοῦ ἄρχεται , οὕτω νόμιζε κἀκείνους προτείνειν · ποῖον ἓν ἐρωτᾷς ; τὸ ἀρχηγικὸν ἡ τὸ ὡς ἐν μορίοις ἐλάχιστον ; ὅλως δὲ διαφορᾶς οὔσης παρ’ αὐτοῖς ἑνὸς καὶ μονάδος , περὶ ἧς καὶ τῶν πρεσβυτέρων Πυθαγορείων πολλοὶ διελέχθησαν , ὥσπερ Ἀρχύτας , ὅς φησιν ὅτι τὸ ἓν καὶ ἡ μονὰς “ συγγενῆ ἐόντα διαφέρει ἀλλάλων ” , καὶ τῶν νεωτέρων δὲ Μεδέρατος καὶ Νικόμαχος , διὰ τί μεταπηδῶμεν ἀπὸ τῆς μονάδος ἐπὶ τὸ ἕν , εἰ μὴ ἄρα μὴ δυσφωρατότερον τὸ ἐκείνων γένηται βούλημα . p . 1084b16 Ὥσπερ . . . μία . Οὕτως οὖν καὶ ἡ μονὰς ἡ τὸ ὑποκείμενον συμπληροῦσα τῶν ἀριθμῶν , ἀνάλογον τῇ ὀξείᾳ παραλαμβανομένη , καὶ προτέρα καὶ ὑστέρα τῶν ἀριθμῶν , λόγῳ μὲν ὑστέρα γενέσει δὲ πρεσβυτέρα . ἀμφοτέρως δὴ ποιοῦσι τὸ ἓν ἀρχήν . ἀλλ’ οὐ τὸ αὐτό , ὦ θαυμάσιε , ἀλλὰ τὸ μὲν ἀρχηγικὸν κατὰ πάντας τρόπους ὡς αἴτιον τῶν ὅλων , τὸ δὲ τῶν μορίων ἐλάχιστον ὡς τὴν ὀξεῖαν τῆς ὀρθῆς . ἔστι δὲ ἀδύνατον . τὸ αὐτό , ( 5 θαυμάσιε · διὸ καὶ τὰ ἑξῆς προσιέμεθα μέν , οὔ φαμεν δὲ κατὰ τῶν ἀνδρῶν εἶναι . τὸ μὲν . . . ὡς ὕλη . ὁ μὲν ἀριθμὸς πρότερός ἐστιν ὡς εἶδος καὶ ὡς οὐσία , ἡ δὲ μονὰς ὡς μέρος καὶ ὡς ὕλη · πρόσθες ὅτι ἡ ὑποκειμένη τοῖς ἀριθμοῖς . p . 1084b20 Ἔστι γάρ πως . . . ἑκατέρα . Τὸ μὲν ἓν ἑκάτερον καὶ ἑκατέρα ὡς ἐπὶ τῶν τῆς δυάδος μονάδων . φησὶ δὲ ὅτι καθ’ ἑαυτὴν ἀποδιαληφθεῖσα τούτων ἑκατέρα ἐστὶ καὶ οὐκ ἐνεργείᾳ , κατά τε τὴν ἀλήθειν καὶ κατὰ τὴν τῶν πρεσβυτέρων δόξαν · εἰ γὰρ μὴ ἔστι σωρὸς μονάδων <ὁ> ἀριθμός , ἀλλ’ ἕκαστος ἐξ ὑποκειμένων μέν ἐστι τοσῶνδε μονάδων , κτὰ τὸ εἶδος δὲ συνέστηκε τὸ ἑαυτοῦ , οὐδὲν ἄν εἴη ἡ ἐν τῇ δυάδι μονὰς ἐνεργείᾳ , πρὶν ἄν κοσμηθῇ τῷ εἴδει τῷ οἰκείῳ . τούτοις οὖν προσέχειν δεῖ , ὅτι οὔτε σύστημα μονάδων ἐθέλει τὸν ἀριθμὸν εἶναι οὔθ’ ὅλως εἶναί τι τὰς μονάδας ἐνεργείᾳ , πρὶν ὑπὸ τῶν εἰδῶν κοσμηθῶσιν · εἰ γὰρ καὶ ἄλλου χάριν αὐτὰ παρείληφεν ἐνδείξασθαι βουληθείς , ὅτι τὸ δυνάμει οὐ γενέσει μόνῃ καὶ χρόνῳ τοῦ ὅλου καὶ εἰδοπεποιημένου προτιθέασιν , | ἀλλὰ καὶ λόγῳ καὶ οὐσίᾳ καὶ ] πρὸς ὃ καὶ φθάσαντες ἀπηντήσαμεν ἄλλην τὴν παρ’ αὐτοῖς ἀρχηγικὴν μονάδα λέγοντες εἶναι καὶ ἄλλην τὴν ὑλικήν ) , ἀλλ’ οὖν ἱκανὴν ἔχει πρός τε τἀληθὲς καὶ πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους συμφωνίαν . p . 1084b23 Αἴτιον δὲ...ταῦτα δ᾿ ἅμα τῷ αὐ τῷ ἀδύνατον ὑπάρχειν . Ὅτι μὲν ἀδύνατον τῷ αὐτῷ ταῦτα ἅμα ὑπάρχειν , εὖ λέγεις . οὔκουν οὐδ’ ἐκεῖνοι τὴν αὐτὴν μονάδα πάντων τε ἀριθμῶν εἶναι περιληπτικὴν ἔλεγον καὶ μόριον ἑκάστου τὸ ἐλάχιστον , ἀλλ’ εἴρηται ὅτι τὴν μὲν ἀρχηγικὴν τὴν δὲ ὑλικὴν ᾤοντο εἶναι . οὕτ’ οὖν ἐξ ἀμερῶν καὶ ἀτόμων τὰ πράγματα συνετίθεσαν , ὡς οἱ περὶ Δημόκριτον , οὔτε μαθηματικῶς μὲν ἀναστρεφόμενοι μικρὰ περὶ τῆς μονάδος ἐφρόνουν , διαλεκτικῶς δὲ μεγάλα , ἀλλ’ ὡς εἴρηται , περὶ ἑτέρας ἐκεῖνα καὶ περὶ ἑτέρας ταῦτα μονάδος ἔλεγον . ὅρα δὲ μὴ σύ , ὦ θαυμάσιε , τούτοις εἶ περιπετής , τὸ ζῷον καὶ ὅλως τὸ γένος νυνὶ μὲν μέρος λέγων τοῦ εἴδους καὶ τοῦ ἀτόμου , νυνὶ δὲ πρότερόν τε τῇ φύσει καὶ περιληπτικώτερον · κἂν γὰρ διαιρῆτε πολλάκις καὶ τὸ μὲν γενικὸν καλῇτε τὸ δὲ γένος , ἔστ’ ἂν μὴ καὶ τῷ γένει διδῶτε ὑπόστασιν , οὐκ ἔνεστιν αὐτὰ μὴ συγχεῖσθαι πρὸς ἄλληλα . p . 1084b32 Εἰ δὲ τὸ ἓν . . . γεννῶσι γοῦν τὴν δυάδα πρῶτον . Ἐπειδὴ <αὐτῷ> τῷ ἑνί , φησί , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν τῇ ἀρχηγικῇ μονάδι , ὁμοιοτέρα ἐστὶν ἡ ἐν τῇ δυάδι μονὰς ἤπερ ἡ δυάς ἡ μὲν γὰρ διαιρετή , ἡ δὲ ἀδιαίρετος ) , τὸ δὲ τῇ ἀρχῇ ὁμοιότερον πρότερον , προτέρα ἄν εἴη ἡ μονὰς ἡ ἐν τῇ δυάδι τῆς δυάδος · οὔ φασι δὲ ἐκεῖνοι . καὶ εὗ γε , ὦ παντὸς κόσμου , ἐπειδὴ ἁπλῆ ἐστι καὶ ἀνείδεος , ὑπάρχει δὲ ταῦτα τῇ μιᾷ τῶν πάντων ἀρχῇ . ἀλλ’ οἶμαι τὴν τῶν ὑστάτων πρὸς τὰς ἀρχὰς ἀντικειμένως παραλαμβανομένην ὁμωνυμίαν καὶ κατὰ τὴν θρυληθεῖσαν ἀνόμοιον ὁμοιότητα θεωρουμένην οὐ χρὴ ποιεῖσθαι πρόφασιν εἰς μετάθεσιν τῆς εὐταξίας τῶν πραγμάτων . p . 1085a1 Ἔτι εἰ . . . ἡ δυάς . Δῆλον ὅτι ἐκ τῶν δύο ἰδεῶν · ἔστι γὰρ παρ’ ἡμῖν κατὰ τὸν μοναδικὸν ἀριθμὸν ὑφισταμένη . εἰ δέ , ὅτι καὶ ἕκαστον τῶν εἰδῶν ἑκάστω τε τῶν ἄλλων καὶ πᾶσιν ἅμα συντάττεται , καὶ ἐν αὐτῇ τῇ φύσει τῶν ὄντων θέλοι τις εἷναι σύνταξιν τῆς αὐτοδυάδος πρὸς τὸ τριαδικὸν παράδειγμα , καὶ ζητοίη πῶς τὰ συναμφότερα δύο , χαρακτῆρι φήσομεν τῆς | αὐτοδυάδος κατεχόμενα · παντὶ γὰρ ἑνὶ τῷ πρὸς αὐτὴν συνταττομένῳ μεταδίδωσιν ἡ δυὰς τοῦ ἑαυτῆς ἰδιώματος , ὥσπερ αὖ πάλιν καὶ ἡ τριὰς τοῦ ἑαυτῆς τρισὶ πᾶσι συμφύεσθαι πρὸς ἄλληλα βουλομένοις . οὐ μὴν οὕτω μετέχει τὰ πρῶτα τῶν ὄντων τοῦ εἰδητικοῦ μέτρου τῶν ἀριθμῶν ὡς τὰ ἐγκόσμια πράγματα , ἀλλ’ ὥς φαμεν ἡνῶσθαι πρὸς ἄλληλα καὶ μετέχειν ἀλλήλων τὰ θεῖα τῷ πάντα εἶναι ἐν πᾶσι . ταυτὶ μὲν οὖν παρὰ τῶν πρεσβυτέρων οἰητέον λέγεσθαι . ἀπόκριναι δὲ καὶ αὐτὸς πρὸς ὁμοίαν ἐρώτησιν · εἰ τὸ κινοῦν τὴν ἀπλανῆ χωριστὸν αἴτιον ἓν καὶ τὸ τὴν Κρονίαν σφαῖραν ἕν , ἄμφω δυάς · ἐκ τίνος οὖν αὕτη ἡ δυάς ; οἶμαι ὅτι φαίης ἄν ‘ἐκ τῶν δύο νῶν · γὰρ αὐτοὺς ἔξωθεν ἀριθμοῦμεν οὐχ ὡς ἀριθμοῖς , ἀλλ’ ὡς ἀριθμητοῖς λοιπὸν προσιόντες᾿ . οὕτως οὖν καὶ ἐὰν καὶ αὐτὸς ἀριθμῇς δύο ἢ τρεῖς τῶν ἰδεῶν , ἀριθμητὰς μὲν αὐτὰς ποιεῖς , ἐρεῖς δὲ συγκεῖσθαι ἐξ ἰδεῶν , ἑκάστῃ τῶν ἰδεῶν ὡς μονάδι χρώμενος . p . 1085a3 Απορήσειε . . . ὁποτεραοῦν . Ἃ μὲν ἐν τούτοις ἀπορεῖ , τοιαῦτά ἐστιν . ἆρα τοῦ ἑνὸς τοῦ τὴν πρώτην τῆς δυάδος μονάδα τακτέον ἐφεξῆς ἢ οὔ ; εἴτε γὰρ τάξαιμεν , ἔσται δυὰς πρὸ δυάδος · εἴτε μή , τίς ἂν εἴη τούτου αἰτία ; καὶ ὅλως πότερον τὴν δυάδα φήσομεν αὐτὴν ἐφεξῆς εἶναι τῷ ἑνὶ ἢ τὴν ἐν τῇ δυάδι μονάδα ὡς ὁμοιοτέραν οὖσαν τῷ ἑνί ; ῥητέον δὲ ὅτι πρὸς μὲν τὸν εἰδητικὸν ἀριθμὸν οὐδ’ ἀπορεῖσθαι χρὴ τὰ περὶ τῶν τοιούτων μονάδων , καθὰ πολλάκις ἑπεσημηνάμεθα · πρὸς δὲ τὸν μαθηματικὸν εἰ λέγοιτο , φήσομεν τὰς ἐν ἑκάστῳ μονάδας τῶν ἀριθμῶν καθ’ ἑαυτὰς μηδενὶ εἶναι ἐφεξῆς , ὅπου γε οὐδὲ ἐνεργείᾳ εἰσὶ καθ’ ἑαυτάς · ὅταν δὲ κρατηθῶσι τῷ εἴδει τοῦ οἰκείου ἀριθμοῦ , τότε ἀλλήλαις μέν εἰσιν ἐφεξῆς , ταῖς δὲ ἐν ἄλλῳ ἀριθμῷ οὐκ ἂν ἐφεξῆς εἷναι λέγοιντο , ἀλλὰ μᾶλλον οἱ κατὰ τὴν φυσικὴν ἔκθεσιν ἐκκείμενοι ἀριθμοὶ οὗτοι λέγοιντ’ ἂν ἐφεξῆς ἀλλήλοις κεῖσθαι . p . 1085a7 Ὁμοίως . . . εὐλόγοις . Βουλόμενοι , φησί , καὶ τὰ μεγέθη παράγειν ἀπὸ τῶν δύο ἀρχῶν τοῦ τε ἑνὸς καὶ τῆς ἀορίστου δυάδος , ἐκ μὲν τῆς δυάδος φασὶ τήν τε γραμμὴν τὸ μακρὸν καὶ βραχὺ λαβεῖν , τό τε ἐπίπεδον τὸ στενὸν καὶ πλατύ , τό τε στερεὸν τὸ βαθὺ καὶ ταπεινόν · ταῦτα γὰρ εἴδη ἐκάλουν τοῦ μεγάλου καὶ μικροῦ τοῦ ἐν τῇ ἀορίστῳ δυάδι . τὴν δὲ | κατὰ τὸ ἕν , φησίν , ἀρχὴν οὐχ ὁμοίως εἰσῆγον ἅπαντες , ἀλλ’ οἱ μὲν αὐτοὺς τοὺς ἀριθμοὺς τὰ εἴδη τοῖς μεγέθεσιν ἔλεγον ἐπιφέρειν , οἷον δυάδα μὲν γραμμῇ , τριάδα δὲ ἐπιπέδῳ , τετράδα δὲ στερεῷ τοιαῦτα γὰρ ἐν τοῖς περὶ φιλοσοφίας ἱστορεῖ περὶ Πλάτωνος ) · οἱ δὲ μεθέξει τοῦ ἑνὸς τὸ εἶδος ἀπετέλουν τῶν μεγεθῶν . ταῦτα δὲ οὔτε πάντα ψευδῶς λέγει περὶ αὐτῶν οὔτε διηρθρωμένως παραδέδοται . ἀλλ’ ὅμως ἴδωμεν τίνα φησὶν ἀδύνατα τούτοις ἕπεσθαι . p . 1085a16 Ἀπολελυμένα . . . ἐπίπεδον . Εἴτε , φησί , μὴ σύνεισιν ἀλλήλαις αἱ ἀρχαὶ τῶν μεγεθῶν , ἀπολελυμέναι ἀλλήλων αἱ διαστάσεις ἔσονται τὰ γὰρ ἐκ διαφόρων ἀρχῶν ὑποστάντα οὐκ ἀναγκάζεται ἅμα εἶναι ) , ὥστε ἐπίπεδον ἔσται ἄνευ γραμμῆς · εἴτε σύνεισι , ταὐτὸν ἔσται ἡ γραμμὴ τῷ ἐπιπέδῳ καὶ τῷ στερεῷ τὸ ἐπίπεδον . ταῦτα δὲ γράφων ὅτι μὲν καὶ αὐτὸς ἑαυτοῦ συναισθάνεται , πάνυ πέπεισμαι · οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ παρ’ ἐκείνων ὑπολαμβανέτω λέγεσθαι , ὡς οὐκ ἔστιν ἀνάγκη ἢ ταὐτὰ εἶναι ἢ κεχωρίσθαι ἀλλήλων , ἀλλ’ ἔστι τι μεταξὺ τὸ συνεῖναι μὲν ταὐτότητι , ἑτερότητι δὲ διακεκρίσθαι ἀπ’ ἀλλήλων . ὅλως δὲ τἀς μὲν ἀρχὰς ἅμα οὔσας εὔλογον ἑτερότητι διαφέρειν , ὥσπερ καὶ τοὺς τῆς φύσεως λόγους ἅμα ὄντας καὶ πάντας ἐν ἀμερεῖ διέκρινεν ἡ ἑτερότης · τὰ δὲ ἐκ τῶν ἀρχῶν ἁπλᾶ μὲν ὄντα καὶ ἄνευ τῶν συνθέτων ὁρᾶται , προϊόντα δὲ εἰς τὸ πρόσω καὶ συνθετώτερον δεῖται πάντως τῶν ἁπλουστέρων . διὰ τοῦτο γραμμὴ μὲν ἄνευ ἐπιπέδου καὶ τοῦτο χωρὶς στερεοῦ θεωρεῖται , ἐν δὲ τῷ τελείῳ μεγέθει πάντα χρὴ παραλαμβάνεσθαι . p . 1085a19 Ἔτι δὲ γωνίαι . . . ἀποδοθήσεται . Πῶς ἔτι ταῦτα , φησίν , ἐκ τῶν πολυθρυλήτων ἀρχῶν δύνανται ποιεῖν ; τί γὰρ ἐν τούτοις τὸ ὑπερέχον καὶ <τί> τὸ ἐλλεῖπον ; τὸ μὲν οὖν περὶ γωνιῶν καὶ πρόχειρόν ἐστιν · ὅτι γὰρ ἡ ὀρθὴ κατὰ τὴν μονάδα μᾶλλον , ὀξεῖα δὲ καὶ ἀμβλεῖα κατὰ τὴν ἀόριστον δυάδα , ἀφ’ ἧς τό θ’ ὑπερέχειν καὶ ὑπερέχεσθαι , πρόδηλον . καὶ τῶν σχημάτων δὲ τὰ μὲν τῇ ἰσότητι καὶ ταὐτότητι κατεχόμενα καὶ ὁμοιότητι πρὸς τὴν μονάδα μᾶλλον ὁρᾷ , τὰ δὲ ἀνισότητι καὶ ἑτερότητι καὶ ἀνομοιότητι πρὸς τὴν δυάδα . λέγω δὲ οὐχ ὅτι καὶ ἕκαστον οὐκ ἐκ τῶν δύο ἀρχῶν · καὶ γὰρ ἡ σφαῖρα καὶ ὁ κύκλος καὶ τὸ ἰσόπλευρον τρίγωνον καὶ τετράγωνον καὶ κύβος μετέχουσι δυάδος κατὰ τὸ ἑαυτῶν ποσὸν καὶ οἱονεὶ διαστατόν , καὶ πάλιν δοκίδες καὶ βωμίσκοι | καὶ σκαληνὰ τρίγωνα καὶ ἑτερομήκη προσήκουσι μονάδι , τὸ εἶδος ἐξ αὐτῆς ὑποδεχόμενα · ἀλλ’ ὅμως ὅπερ ἐπὶ τῶν ἀριθμῶν εἰώθαμεν λέγειν , ὡς ἕκαστος μὲν ἐκ τῶν δυοῖν , μᾶλλον μὴν ὁ μὲν περιττὸς κρατεῖται τῷ τῆς μονάδος ἰδιώματι , ὁ δὲ ἄρτιος τῷ τῆς δυάδος , οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν γωνιῶν καὶ τῶν σχημάτων φαμὲν πάντα μὲν ἐκ τῶν δυεῖν ἀρχῶν , μᾶλλον μὴν ἑτέρων ἕτερα τῇδε ἢ τῇδε προσωμοιῶσθαι . p . 1085a20 Tαὺτό τε . . . στερεά . Ὅτι μὲν ὥσπερ τὸ περιττὸν καὶ τὸ ἄρτιον ἀριθμῶν πάθη καθ’ αὑτά , οὕτω καὶ μήκους μὲν τὸ περιφερὲς καὶ εὐθύ , πλάτους δὲ τὸ στενὸν καὶ πλατύ , βάθους δὲ τὸ ταπεινὸν καὶ ὑψηλόν , δεῖ συγχωρεῖν . ἀλλ’ ἐπειδὴ ταῦτα οὐκ ἀναιτίως ἐν αὐτοῖς , δῆλον ὡς ἀπὸ τῆς ἀρχῆς αὐτοῖς ἥκει τῆς οἰκείας , καὶ εἰ μὲν ὀρθοῦ καὶ στάσεως αὐτοῖς μεταδίδωσι , μᾶλλον ἀπὸ τῆς μονάδος εἰς αὐτὰ πρόεισιν , ὡς ἡ ὀρθὴ κατὰ τὰς γωνίας · εἰ δὲ καθ’ ὑπεροχὴν ὁρᾶται καὶ ἔλλειψιν τῷ τε μᾶλλον καὶ ἧττον συνοικεῖ , καὶ ] παρὰ τῆς δυάδος αὐτὰ δέχεται . οὐδ’ ἐκεῖνοι οὖν τὰ ἐν τοῖς μεγέθεσι πάθη τῶν μεγεθῶν ἀρχὰς ἔλεγον , ἀλλὰ τὰ ἐξ ὧν ταῦτα τοῖς μεγέθεσι παραγίγνεται , ὧν μίαν εἶναι πηγὴν τὴν οἰκείαν αὐτῶν ἀόριστον δυάδα . p . 1085a23 Πάντων . . . τὸ ἀδύνατον . Ότι μὲν εἰ τὰ καθόλου χωριστά ἐστι , καὶ οἱ ἀριθμοί , συγχωρεῖ , ἀπογιγνώσκει δὲ καὶ τούτων κἀκείνων τὸ χωριστόν , ἀδύνατα λέγων ἕπεσθαι πολλὰ τοῖς χωρίζουσιν αὐτὰ τῶν αἰσθητῶν . ἡμεῖς δὲ οἰόμεθα μὲν εἶναι καὶ τὰ τῶν αἰσθητῶν ἀχώριστα · καὶ γὰρ ἐν ἐμοὶ τὸν κατατεταγμένον εἶναι τἀνθρώπου λόγον καὶ ἐν σοὶ καὶ ἐν παντὶ τῷ ὁμοειδεῖ , ἔτι δὲ τὸ ζῷον ἐν λέοντι καὶ ἵππῳ καὶ ἀνθρώπῳ καὶ κυνί , τόν τε πέντε ἐν τοῖς δακτύλοις καὶ τὴν δυάδα ἐν μυκτῆρσι καὶ ὀφθαλμοῖς καὶ χερσὶν εἰ τύχοι καὶ ποσίν . ἀλλ’ ἐπειδὴ οὐκ ἀναιτίως ταῦτα , ἀλλὰ κατά τινας ὡρισμένας ἐπιτελεῖται φύσεις ἀεὶ γὰρ οὕτω τά γε μὴ πεπηρωμένα ) , πᾶσά ἐστιν ἀνάγκη εἶναί τι καὶ ἐν τῇ ὅλῃ φύσει ζῷον χωριστὸν τῶν αἰσθητῶν , καθ’ ὃ τοῦτο τὸ φαινόμενον δημιουργεῖται , καὶ ἔτι ἐν τῇ ἀνθρώπου φύσει πεντάδα , καθ’ ἣν ἡ χεὶρ ἀεὶ τοσούτοις ἄκροις ἐπικοσμεῖται , καὶ δυάδα καθ’ ἣν οἱ ὀφθαλμοὶ δύο καὶ οἱ μυκτῆρες · εἰ δὲ μηδὲ ἡ φύσις ἀφ’ ἑαυτῆς ἔχει ταῦτα , ἥκει δὲ ἐξ ἑτέρας εἰς αὐτὴν αἰτίας , ὥσπερ καὶ ἀπ’ αὐτῆς εἰς τὴν ὕλην καὶ πρὸ φύσεως εἶναι τά τε κα|θόλου καὶ τοὺς ἀριθμούς , οὐχ οὕτω δὲ ὡς ἐν φύσει · οὐδὲ γὰρ ἡ φύσις εἶχεν ὡς ἐδίδου τῇ ὕλῃ , ἀλλ’ ἀμερῶς καὶ δραστικῶς , ψυχὴ δὲ ἔτι ἁπλούστερον καὶ ἀυλότερον , καὶ τὸ ψυχῆς ὑπέρτερον κατὰ τὴν ὑπεροχὴν τῆς οὐσίας καὶ τὴν τῶν εἰδῶν ἔχει σύζησιν . ἐκεῖνό γε μὴν παραφυλακτέον ὡς εὗ παρ’ αὐτῷ λεγόμενον τὸ ἢ ἅμα εἶναι χωριστὰ τοὺς ἀριθμοὺς καὶ τὰ καθόλου ἢ ἅμα ἀχώριστα · ἐξ ὧν συναγάγοις μὲν <ἂν> πολλὰ καὶ ( κἂν γὰρ ὁποτερονοῦν αὐτῶν κατασκευάσῃς , συναγάγοις <ἂν> καὶ οὐ μὴν ἀλλὰ κἀκεῖνο , ὅτι εἰ εἰσὶν ἰδέαι , ἀριθμοί εἰσιν αἱ ἰδέαι · αὐτοῦ γὰρ ὁ λόγος , ὅτι εἰ ἔστι τὰ καθόλου , εἰσὶ καὶ ἰδέαι . καὶ δεχόμεθα τὸ συνημμένον , οὐχ ὅτι <τὰ> καθόλου ἰδέαι ( πῶς γάρ , ὅπου τὰ μὲν ἐν ψυχῇ , ἐν νῷ ; ) , ἀλλ’ ὅτι τῶν ἀνεπτυγμένων εἰδῶν ὄντων ἔστι καὶ τὰ τούτων καὶ ἀρχηγικώτερα . εἰ τοίνυν οἱ ἀριθμοί εἰσι χωριστοί , ἔστι τὰ καθόλου · εἰ δ’ ἔστι τὰ καθόλου , εἰσὶν ἰδέαι · εἰ ἀριθμοί εἰσι χωριστοί , εἰσὶ καὶ ἰδέαι . ὥσπερ οὖν ὁ εἴδη καταδεξάμενος εἶναι χωριστὰ οὐ πρότερον λήγει τῆς ἀνόδου , πρὶν ἄν ἐπὶ τὰ ἁπλούστατα ἔλθῃ , οὐκέτι παρ’ ἄλλων καὶ δεύτερα , παρ’ ἑαυτῶν δὲ καὶ πρῶτα · οὕτως ὁ χωριστὸν ὑποθέμενος ἀριθμὸν οὐ λήξει πρότερον ἀνιών , πρὶν ἂν ἐπὶ τὰς ἰδέας ἐλθὼν τὴν ἕνωσιν αὐτῶν ἴδῃ τὴν πρὸς τοὺς ἀριθμούς · οἱ μὲν γὰρ μοναδικοὶ κεχωρισμένην ἔχουσι τοῦ εἴδους τὴν ποσότητα , οἱ δὲ θεῖοι τὸ πᾶν ἑαυτῶν εἶδος ἔχουσιν . p . 1085a29 Ὅταν γὰρ . . . ἕτερον . Τῆς μὲν ἀρχηγικῆς μονάδος ἕτερον , ἄλλης δὲ ὑλικῆς οὐχ ἕτερον · ἀδιάφοροι γὰρ πρὸς ἀλλήλας αἱ ὑλικαὶ μονάδες . οἱ μὲν οὖν . . . ὕλης . ἐκ τῆς ἀντικειμένης , φησί , δυάδος , οἷον μακροῦ βραχέος , στενοῦ πλατέος , ἣν ἡμεῖς ἐκ τῆς ἀρχηγικῆς δυάδος ἤγομεν ἐπὶ τὰ μεγέθη . ἕτεροι . . . ἀπορεῖν . ἕτεροι δέ , φησίν , οὐ τὰς ἀριθμητικὰς ἀρχὰς καὶ τῶν μεγεθῶν ἀρχὰς ἔλεγον εἶναι , ἀλλ’ ἀνάλογον ταῖς ἀριθμητικαῖς ἀρχαῖς ἵστασαν τὰς γεωμετρικάς , σημεῖον ἀντὶ τοῦ ἑνὸς παραλαμβάνοντες , οὐκ ὃν μὲν ὅπερ τὸ ἕν , <ἀλλ᾿ ἀνάλογον τῷ ἑνὶ ταττόμενον , καὶ ἄλλο τι οὐκ ὂν μὲν ὅπερ ἀνάλογον δὲ τῇ ἀρχῇ ταύτῃ παραλαμβανόμενον , <ὃ> καλεῖ οἷον ὅτι μὲν οὖν καὶ οὗτοι ταὐτὰ τοῖς προτέροις ἔλεγον , εἰ καὶ μὴ τοῖς αὐτοῖς ὀνό|μαδιν ἐχρῶντο πρὸς δήλωσιν , παντὶ πρόδηλον . ἴδωμεν δὲ ποῖα καὶ τούτοις φησὶν ἕπεσθαι ἄτοπα . p . 1085a35 Εἰ μὲν . . . ἔσται γραμμή . Πρῶτον μὲν ἡ ἑτέρα τῶν ἀρχῶν οὐχ ὡς ὕλη τῶν μεγεθῶν ἀλλ’ ὡς τῆς ὕλης ὑποστατική , εἴπερ ἀνάλογον ἕστηκε τῇ ἀορίστῳ δυάδι . ἔπειτα τίς ἀνάγκη τῆς αὐτῆς ὕλης οὔσης τὰ αὐτὰ ἄντικρυς ἀποτελεῖσθαι ; γένοιτο γὰρ ἄν διαφορὰ παρὰ τὸ εἰδοποιὸν αἴτιον , ὥσπερ ἐπὶ τῶν κοσμικῶν στοιχείων · πῦρ γὰρ καὶ ἀήρ , ὕδωρ τε καὶ γῆ τῇ αὐτῇ μὲν ὕλῃ χρῆται , ταὐτὰ δὲ ἄντικρυς ἀλλήλοις οὐκ ἔστιν . ἀλλὰ καὶ συλλαβὴ καὶ λέξις καὶ λόγος τοῖς αὐτοῖς ὑποκειμένοις χρῶνται τὰ γὰρ στοιχεῖα τῆς φωνῆς ὕλη πάντων ἐστὶ τούτων ) , ἀλλ’ ὅμως τὰ μέν ἐστιν αὐτῶν ἁπλούστερα τὰ δὲ συνθετώτερα · καὶ τῶν μὲν συνθετωτέρων οὐδὲν ἄνευ τῶν ἁπλουστέρων εἶναι δύναται , ὥσπερ οὐδὲ σῶμα χωρὶς ἐπιπέδου καὶ γραμμῆς , τὰ δὲ ἁπλούστερα καὶ καθ’ ἑαυτὰ θεωρεῖται , ὥσπερ δὴ καὶ ἡ γραμμή . εἰ δὲ καὶ διάφοροι μὲν αἱ ὗλαι , ἕποιντο δὲ αἱ μὲν τῶν ἁπλουστέρων ταῖς τῶν συνθετωτέρων , αἱ δὲ τῶν πολυσυνθετωτέρων μηκέτι ταῖς τῶν ἁπλουστέρων , οὐχ ὁρῶ πῶς ἢ τὰ αὐτὰ ἔσται τὰ ἀποτελούμενα ἢ πάντῃ διεζευγμένα ἀλλήλων . τὸ μὲν οὖν διαιρετικὸν αὐτοῦ δεχόμεθα , τὰ δὲ ἑπόμενα ταῖς διαιρέσεσιν οὐδεμίαν ἔχειν ἀνάγκην φήσομεν . p . 1085b4 Ἔτι πῶς μὲν . . . τοιαῦτα . Καὶ οἱ πλῆθος ποιοῦντες τῶν ἀρχῶν τὴν ἑτέραν καὶ οἱ δυάδα ταὐτὰ διανοούμενοι διαφόροις ὀνόμασι κέχρηνται · οὔτε γὰρ πλῆθος οἷον · τὸ ἀπογεννώμενον οὔτε δυάδα πλῆθός τι οὖσαν ἐθέλουσιν αὐτὴν εἶναι , ἀλλὰ ποσότητος γεννητικὴν · εἰδοποιομένης ἀπὸ τῆς μονάδος . τὸ δὲ περὶ ἀθέτων καὶ ἀναφῶν καὶ ἀύλων πραγμάτων ὄντος τοῦ λόγου πυνθάνεσθαι , πότερον μίξει ἢ θέσει ἢ κράσει ἡ γενέσει τὴν συνέχειαν τῶν ἀριθμῶν ἀνατίθεμεν , ἀτεχνῶς εἰς σώματα βλεπόντων ἀνθρώπων καὶ οὐδὲ τῶν σωμάτων τὰ συνεχέστερα φήσομεν εἶναι ταῦτα προβλήματα · δῆλον γὰρ ὅτι ἕκαστος τῷ ἑαυτοῦ εἴδει καὶ διὰ τὸ ἑαυτοῦ εἶδος εἷς τέ ἐστι καὶ ὡμοίωται τῇ ἀρχῇ τῇ μοναδικῇ τῶν ἀριθμῶν . p . 1085b12 Μάλιστα . . . καὶ ἑνός . Εὖ μὲν ζητεῖ πόθεν ἑκάστη τῶν ὑλικῶν μονάδων , εὖ δὲ καὶ ἀπογιγνώσκει μὴ εἶναι τὴν ὑλικὴν ὅπερ τὴν ἀρχηγικήν , ἣν αὐτό γε τὸ ἓν κέκληκε · τοῦτο γὰρ καὶ ἡμεῖς | διαμαρτυρόμενοι διατετελέκαμεν . οὐκέτι μέντοι τὰ ἑξῆς ἀναγκαῖον ἕπεσθαι · οὔτε γὰρ ἐκ μορίου τῆς δυάδος φαμὲν αὐτὴν ὑφίστασθαι ἅπασα γὰρ ἀρχὴ πλήθους ἀδιαίρετος ) , οὔτε εἰ ἐκ τῆς δυάδος ὑφίσταιτο , πλῆθός ἐστιν ἤδη · οὔτε γὰρ ἡ δυὰς πλῆθος οὔθ’ ὅμοια ἑαυτῇ γεννᾷ . ῥητέον οὖν πρὸς τὴν πρώτην ἐρώτησιν , ὅτι αὕτη ἡ μονὰς ὑφίσταται μὲν ἐκ τῆς τὸ ὑποκείμενον γεννώσης αἰτίας τῶν ἀριθμῶν , ἔσχε δέ τι καὶ τῆς ἀρχικῆς μονάδος , ὡς καὶ αὐτὸς νῦν τε συγχωρεῖ * * * * καὶ ἐκ τῶν ἀρχῶν ὑφίσταται , καὶ οὐ μερίζεται ἡ δυάς , οὐδὲ ἀριθμὸς ἔσται ἐν αὐτῇ πρὸ ἀριθμῶν , ἀλλ’ αἰτία τῆς τῶν ἀριθμῶν ὕλης . τὰ δὲ αὐτὰ δύναιτ’ ἄν τις καὶ περὶ τῆς ὕλης ἀπορῆσαι τῶν γενητῶν καὶ λῦσαι τὰς ἀπορίας ταῖς ἀνὰ λόγον ἀποκρίσεσιν . εἰ γὰρ ζητοίη πότερον ἐκ τοῦ πλήθους ἢ ἐξ ἑνὸς ὑπέστη , ἐροῦμεν προελθεῖν μὲν αὐτὴν ἐκ τῆς αὐτῆς αἰτίας τῆς δυοποιοῦ καὶ ἀπειροδυνάμου , καταδέξασθαι δὲ αὐτὴν καὶ τῆς σεμνοτέρας ἀρχῆς ἴνδαλμα , καθὸ καὶ ἓν ἀμῃγέπῃ λέγεται εἶναι , ἕτερον μὲν ἔχουσαν τὸ ἓν καὶ τὸ ἀνείδεον καὶ τὸ ἀνούσιον παρὰ τὰ ἐν τῷ ἀρχηγικῷ ἑνί , καὶ μᾶλλον ἀντικειμένως · ἰνδάλματα δ’ οὖν ἐκείνων ἔσχατα δέχεσθαι , καθὰ καὶ ἀνομοίως ὁμοιοῦται πρὸς αὐτό . p . 1085b23 Ἔτι ζητητέον . . . καὶ τὸ ἕν . Οὐ περὶ τῶν ἀριθμῶν ἐπιζητεῖ νῦν εἴτε πεπεράτωνται εἴτε μή τοῦτο γὰρ προὔτεινε πρότερον ) , ἀλλὰ περὶ τοῦ πλήθους τοῦ ἐν τῇ δυάδι , οὗ τῷ μερισμῷ γεννᾶσθαι τὰς μονάδας ὑπέθετο . φανερὸν δὲ γέγονεν αὐτοῦ τὸ βούλημα διὰ τοῦ συμπεράσματος · λέγει γάρ · ποῖον οὖν ὅτι ] πλῆθός ἐστι στοιχεῖον καὶ τὸ ἕν ; ῥητέον οὖν ὅτι μηδ’ ὅλως ἐστὶ πλῆθος ἐν δυάδι διακεκριμένον , κἀν πλῆθος ὀνομάζηταί ποτε ὡς αἰτίαν ἔχουσα καὶ περιέχουσα γεννητικὴν τοῦ πλήθους ἐν ἑαυτῇ . p . 1085b27 Ομοίως . . . μεγέθη οὔ . Τὸ μὲν ζητεῖν πόθεν αἱ πολλαὶ στιγμαὶ τὴν ὑπόστασιν ἔσχον καὶ τὰ μεγέθη , φιλόσοφον , τὸ δὲ τοιαύτας ἀποκρίσεις ἑαυτῷ διδόναι , τὰς ὑποθέσεις ἐστὶ τῶν ἀνδρῶν σπουδάζοντος εἰς ἀπορίαν καταβαλεῖν ἐκ παντός . εἰσὶν οὖν αἱ μὲν πολλαὶ στιγμαὶ ταῖς ὑλικαῖς ἀνάλογον μονάσιν , ὥστε ἔχουσιν αἰτίαν μὲν τὴν ὑλοποιόν , ἴνδαλμα δὲ καὶ αὗται τῆς ἀρχῆς τῆς εἰδοποιοῦ καταδέχονται · τὰ δὲ μεγέθη τὰς μὲν διαστάσεις ἐκ τῆς ἑτέρας ἔχουσι τῶν ἀρχῶν τῆς ὑλοποιοῦ , τοὺς δὲ λόγους ἐκ τῆς μοναδικῆς . οὔτε οὖν διάστημα χρὴ καλεῖν τὴν τοῦ διαστή|ματος γεννητικὴν ἀρχὴν οὔτε μόρια τοῦ διαστήματος ἐπινοεῖν , ἀφ’ ὧν αἱ στιγμαί · οὐ μόνον ὅτι μόρια διαστήματος οὐκ ἔστιν ἀμερῆ , ἀλλ’ ὅτι μήτε διάστημά ἐστιν ἡ ἑτέρα τῶν ἀρχῶν μήτ’ ἐπὶ τῆς τὸ πλῆθος ὑφιστάσης δυάδος μονάδας λέγομεν αἰτίας εἶναι τὰς ἐν αὐτῇ τῶν ἔξω προελθουσῶν μονάδων . ταῦτα γὰρ πάντα δριμέως ἐπινενόηται παρ’ αὐτοῦ διασύρειν τὰς τῶν Πυθαγορείων ἀρχὰς προθυμουμένου . p . 1085b34 Πάντα . . . μεγέθη . Ὄτι μὲν τούτων οὐδὲν ὤφθη πρὸς ἔλεγχον ἐκείνων ἀξιόχρεων . μετρίως οἶμαι δεδεῖχθαι . δῆλον δὲ ὅτι οὐδὲ τὰ τοιαῦτα , κἂν μυριάκις μυρία τις ἐπισωρεύῃ , σαλεῦσαι δυνήσεται τἀληθὲς ἐκ τῆς τῶν ἐμφρονεστέρων διανοίας . ἔτι δὲ τὸ . . . αὐτοῖς . μήποτε οὐκ αὐτοὶ διαφωνοῦσιν , ἀλλ’ οἱ μετ’ αὐτοὺς τὰ μὲν ἠγνόησαν ὅπως εἴρηται , τὰ δ’ οὐ προσεποιήσαντο · δρῶσι δὲ αἱ ὁμωνυμίαι εἰς ἄμφω . οἱ μὲν γὰρ . . . ἐποίησαν . εἴρηται ὅτι καὶ οὗτοι τὸν εἰδητικὸν ἔσεβον ἀριθμόν , εἴπερ ὅλως προσήκειν ἕσπου . δαζον τοῖς Πυθαγορείος , μαθηματικοῖς <δ᾿> ὀνόμασι καὶ ἐπ’ αὐτοῦ παρέσχον ἀφορμὴν τοῖς βουλομένοις λέγειν , ὅτι τοῦ πρώτου καὶ κρείττονος ἀποστάντες περὶ τὸν δεύτερον καταδεέστερον πᾶσαν τὴν σπουδὴν κατεβάλλοντο . οἱ δὲ . . . λέγουσι . ταῦτα πρὸς ἐνίους μὲν ἀπορρίπτει τῶν ἀπὸ Πλάτωνος · εἴρηται δὲ ἐν τοῖς ἔμπροσθεν ὅπως οἱ ἄνδρες καὶ εἰ ὀνόμασιν ἐχρῶντο τοῖς αὐτοῖς ἐπὶ τῶν διαφόρων λέξεων , ἀλλ’ οὖν ἐπρέσβευον αὐτῶν <τὴν> διάκρισιν . p . 1086a11 Ὁ δὲ πρῶτος . . . τἀναντία . Ἐπαινεῖ Πλάτωνα διακρίναντα τῶν εἰδῶν τὰ μαθήματα , καθάπαξ δέ φησι πάντας ὀρθῶς λέγειν κατά τι , κατὰ δὲ τὸ ὅλον διαμαρτάνειν · οἵ τε γὰρ πρῶτοι μὴ προσιέμενοι τὸν εἰδητικὸν ἀριθμὸν ἀρέσκουσιν αὐτῷ οἵ τε μέσοι ἕνα μόνον εἰπόντες εἶναι εἰ καὶ τὰ μάλιστα προσποιοῦνται δύο λέγειν ) οἵ τε διακρίναντες τὸν εἰδητικὸν ἀπὸ τοῦ μαθηματικοῦ · πάντας δὲ οἴεται διαμαρτάνειν τἀληθοῦς , ὅτι περ ὅλως χωριστοὺς ἀριθμοὺς ὑπέθεντο . ῥητέον οὖν ὅτι οὔθ’ ἱστόρηται τὰ κατ’ αὐτοὺς ὑγιῶς οὔτε ἐγκεκωμίασται οὔτε πολλῷ πλέον ἐγκέκληται . αἴτιον δ’ ὅτι . . . Ἐπίχαρμον . δῆλος ἦν εἰς κωμῳδίαν ὁρῶν πρὶν καὶ Ἐπιχάρμου μνησθῇ . ἀρτίως . . . ἔχον . πᾶν μὲν οὗν τοὐναντίον · βαθέως τε γὰρ καὶ σὺν πολλῇ βασάνῳ τἀκείνων εἴρηται καὶ μόγις ἐλαχίστοις ἐν πολλῷ χρόνῳ τὸ | παρ’ αὐτοῖς ἀληθὲς ἀναφαίνεται . p . 1086a18 Ἀλλὰ . . . οὐθὲν μᾶλλον . Εὖ πάνυ κατεστοχάσατο ἡμῶν ὁ φιλόσοφος , ὅτι κἄν μυριάκις τοσαῦτα συνθῇ παίγνια πρὸς τοὺς ἁλόντας τῷ θαύματι τῆς παλαιᾶς φιλοσοφίας , οὐδὲν ἀνύτει · πάσας γὰρ ἐποιήσατο τὰς ἐπιχειρήσεις ὡς πρὸς μοναδικοὺς ἀριθμούς , τῶν δὲ θείων οὐδεὶς τοιοῦτος , ἀλλὰ μόνος εἴπερ ὁ μαθηματικός . ἐπεὶ ὅτι καὶ αὐτὸς ὁμολογεῖ μηδὲν εἰρηκέναι πρὸς τὰς ἐκείνων ὑποθέσεις μηδ’ ὅλως παρακολουθεῖν τοῖς εἰδητικοῖς ἀριθμοῖς , εἴπερ ἕτεροι τῶν μαθηματικῶν εἶεν , μαρτυρεῖ τὰ ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν Περὶ τῆς φιλοσοφίας ἔχοντα τοῦτον τὸν τρόπον · “ ὥστε εἰ ἄλλος ἀριθμὸς αἱ ἰδέαι , μὴ μαθηματικὸς δέ , οὐδεμίαν περὶ αὐτοῦ σύνεσιν ἔχοιμεν ἄν · τίς γὰρ τῶν γε πλείστων ἡμῶν συνίησιν ἄλλον ἀριθμόν ; ” ὥστε καὶ νὺν ὡς πρὸς τοὺς πολλοὺς τοὺς οὐκ εἰδότας ἄλλον ἢ τὸν μοναδικὸν ἀριθμὸν πεποίηται τοὺς ἐλέγχους , τῆς δὲ τῶν θείων ἀνδρῶν διανοίας οὐδὲ τὴν ἀρχὴν ἐφήψατο . Μέχρι τούτων ἔνιοι τὸ Μ προάγουσι , τὰ δὲ ἑξῆς τοῦ τρίτου προβλήματος ὄντα τῷ Ν προσνέμουσι · ζητήσει γὰρ λοιπόν , εἰ ἀρχαὶ τὰ εἴδη καὶ οἱ ἀριθμοί . τὰ μέντοι πολλὰ τῶν βιβλίων κατὰ τὴν τοῦ Ἀλεξάνδρου διαίρεσιν ἐν τοῖς ἑπομένοις ἔχει τὴν τῶν βιβλίων τομήν . διαφέρει δὲ ἡμῖν οὐδὲν πρὸς τὸ προκείμενον οὔθ’ οὕτως οὕτ’ ἐκείνως τὰ βιβλία διαιρούμενα , μέχρι γε μηδὲν τῶν λεγομένων ἀνῶμεν ἀνεξέταστον . p . 1086a21 Περὶ δὲ . . . τῆς νῦν . Περὶ μὲν γὰρ τῶν φυσικῶν ἀρχῶν ἔν τε τῇ Φυσικῇ τὰ δοκοῦντα ἑαυτῷ λέγει κἀν τοῖς Περὶ γενέσεως καὶ φθορᾶς πρὸς πολλοὺς τῶν πρεσβυτέρων ἀποτείνεται · περὶ δὲ ἠθικῶν ἀρχῶν ἢ λογικῶν οὐ τῆς παρούσης εἰπεῖν προθέσεως , εἴρηκε δὲ καὶ περὶ τούτων ἐν Ἠθικοῖς καὶ ἐν Ἀποδεικτικοῖς κἀν τῷ Γ τῆσδε τῆς πραγματείας . ὅσα δὲ οἱ . . . λέγουσι . προείρηται πολλάκις , ὅτι πανταχοῦ μὲν ἀρχαὶ τὸ ἓν καὶ μετ’ αὐτὸ μονὰς καὶ ἡ ἀόριστος δυάς , οἰκείως δὲ καθ’ ἑκάστην τῶν ὄντων τάξιν αὗται θεωροῦνται . προσεκτέον δὲ οἷς λέγει καὶ θεωρητέον , εἴ τι τούτων | τῶν ὑποθέσεων ἀνατρεπτικὸν λέγεται . p . 1086a29 Οἱ μὲν οὗν . . . πρότερον . Εἰκότως οὕτω σοι φαίνονται λέγειν , ἐπειδὴ μόνας οὐσίας εἶναι τὰς ἀτόμους τίθεσαι · οἱ δὲ μᾶλλον μὲν καθ’ ὑπερβολὴν δυσεπινόητον τῶν σῶν οὐσιῶν οὐσίας εἶναι τὰ εἴδη τίθενται , μᾶλλον δὲ περιληπτικὰ τῶν καθόλου ἑνιαίως τε προειληφέναι καὶ τῶν καθόλου καὶ τῶν ἀτόμων τἀς αἰτίας , οὔτε καθόλου ὄντα κατὰ τοὺς τῆς ψυχῆς λόγους οὔτε ἄτομα καὶ ἓν ἀριθμῷ κατὰ τὰ ἐν τῇ ὕλῃ τῶν ἐσχάτων εἰδώλων φαντάσματα . p . 1086a35 Αἴτιον δὲ . . . ἐστί . Καὶ ἡμεῖς εἴπομεν ἐν τοῖς ἔμπροσθεν , ὡς οὔτε ἡρακλειτίζοντες ἦλθον ἐπὶ τὰ εἴδη οὕτε Σωκράτης ὑγιῶς ἐπαινεῖται διὰ τὸ μὴ χωρίσαι τῶν αἰσθητῶν τὰ καθόλου · οὐ γὰρ ἀχώριστα μόνα ᾤετο εἶναι τὰ ] καθόλου , ἀλλὰ καὶ τοιαῦτα μὲν οἷα δή ἐστι καὶ τὰ ἀόριστα . οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ χωριστά , ὡς ὁ περὶ τῆς ἀναμνήσεως δηλοῖ λόγος προχειρότατος ὢν αὐτῷ Σωκράτει , σθαι διὰ τὴν ὑπεροψίαν μὲν τῶν αἰσθητῶν , ἐνθεαστικὴν δὲ περὶ τὰ θεῖα τῶν εἰδῶν ἀναστροφήν . ἀλλὰ ταῦτα μὲν προείρηται . ἐπειδὴ δὲ σαφῶς ὁμολογεῖ μὴ εἶναι λαβεῖν ἐπιστήμην ἄνευ τῶν καθόλου , ποίων καθόλου , ζητήσομεν παρ’ αὐτοῦ μαθεῖν . ἆρα τῶν ἀχωρίστων ; ἀλλὰ ταῦτα μόριά ἐστι τῶν αἰσθητῶν καὶ ὕλης ἐπέχει λόγον . ὡς πρὸς αὐτὰ καὶ οὕτε πρότερα αὐτῶν ἐστιν οὔθ’ ὕστερα · τὰς δὲ ἀποδείξεις καὶ τὰς ἐπιστήμας αἰτίων καὶ προτέρων καὶ οἰκείων παραγίγνεσθαι πολλάκις διισχυρισάμεθα · καὶ μὴν καὶ τοῦτο παρ’ αὐτοῦ λαβόντες ἔχομεν οὐ μόνον ἐν ἄλλαις πραγματείαις , ἐν αἷς προηγουμένους τοὺς περὶ τούτων ποιεῖται λόγους , ἀλλὰ κἀν τοῖς ὀλίγον ἔμπροσθεν εἰρημένοις , ὅτι τὸ κατηγορούμενον καθόλου ἕτερόν τί ἐστι τοῦ ὡς μέρους ὑπάρχοντος τῷ ἀτόμῳ καὶ εἰς ταὐτὸν αὐτῷ συνδραμεῖν οὐκ ἄν ποτε δύναιτο . εἰ τοίνυν αἱ ἀποδείξεις πᾶσαι ἐκ τῶν καθόλου κατηγορουμένων , οὐκ ἄν εἶεν ἐκ τῶν ὑπαρχόντων τοῖς πράγμασιν . ἔπειτα εἰ διά τῶν καθόλου τῶν ἀχωρίστων αἱ ἀποδείξεις , πρῶτον | μὲν οὐ κατὰ παντὸς τοῦ ἀνθρώπου τὸ ζῷον εἰρήσεται · τὸ γὰρ ἐν τῷ ἀνθρώπῳ ζῶον οὐ δήπου καὶ τὸ λογικὸν ἢ τὸ γελαστικὸν ἢ τὸ θνητὸν περιέχει . καθόλου δὲ καταφάσεως ἀνῃρημένης ἴσμεν ὅτι κινδυνεύουσι καὶ συλλογισμοὶ πάντες ἀνῃρῆσθαι , μήτοι γε δὴ ἀποδείξεις περιλείπεσθαι . εἶτα τίνα ἔσται τὰ ἀποδεικτά , εἰ δι’ ὧν αἱ ἀποδείξεις ταῦτα καθόλου καὶ ἀχώριστα ; οἱ μὲν γὰρ χωριστὰ ποιοῦντες τὰ δι’ ὧν αἱ ἀποδείξεις ἅμα μὲν ἐξ αἰτίων τὰ αἰτιατὰ δεικνύουσιν , ἅμα δὲ τὰ ἀποδεικτὰ δύνανται δεικνύναι , καὶ ἐν χωρισταῖς ὄντα οὐσίαις , καὶ ἐν ἀχωρίστοις καθολικώτερα δέ . ἀλλὰ χωριστὰ μὲν ποιήσομεν τὰ δι’ ὧν αἱ ἀποδείξεις , ὑστερογενῆ δὲ καὶ ἀνούσια , ὥσπερ ὁ κατ’ ἐπίνοιαν ἄνθρωπος ἐξ ἀφαιρέσεως τῶν αἰσθητῶν ἐν ταῖς φαντασίαις ἡμῶν ἡ ταῖς δόξαις τὴν ὑπόστασιν εἰληφώς ; ἀλλ’ οὕτω πάλιν οὔτε ἐκ προτέρων οὕτε ἐξ αἰτίων αἱ ἀποδείξεις ἔσονται , ἐξ ὑστέρων δὲ καὶ αἰτιατῶν , καὶ ἔτι διὰ τῶν μὴ ὄντων τὰ ὄντα γνωριοῦμεν , ὃ πάντων ἐστὶν ἀλογώτατον . εἰ ἄρα καὶ πρὸς ἡμᾶς αὐτοὺς καὶ πρὸς τὰ πράγματα συμφωνήσομεν , τῶν μὲν αἰσθητῶν τοὺς φυσικοὺς λόγους προθήσομεν , τούτων δὲ τἀς ἐννοίας ἡμῶν τὰς θεωρούσας τὰ ὄντα διὰ τῆς τῶν καθόλου λόγων ἀναπλώσεως , ἐξ ὧν καὶ ἀπόδειξις φύεται καὶ πᾶν ἐπιστήμης γένος , αὐτῶν δὲ πάλιν τούτων τὴν ἐν νῷ κρατιστεύουσαν τῶν ὅλων εἰδητικὴν οὐσίαν . αἱ δὲ πρὸς τὰ θεῖα ταῦτα δόγματα τῶν ἐνστάσεων ἀπαντῶσαι αἱ μὲν τυφλῶν εἰσιν ἀνθρώπων , αἱ δὲ οὐ χαλεπῶς διελέγχονται . p . 1086b7 Oi δ’ ὡς . . . ἐξέθεσαν . Ἐξέθεσαν μὲν εἶπεν οἷον μερικὰς ἐποίησαν · τοιαύτη γὰρ ἡ ἔκθεσις . ὅτι δὲ καίπερ πλουτοῦντες νοήμασιν οἱ περὶ Πλάτωνα ὅμως διὰ τὸ τὴν τῶν ὄντων πρόοδον εἰκόνας ἔχειν ἐν ταῖς τελευταίαις τάξεσι τῶν πρώτων ἦλθον ἐπὶ τὸ κυρίως μὲν τοῖς θείοις ἐφαρμόζειν ταῦτα τὰ ὀνόματα , δευτέρως δὲ καὶ πολλοστῶς τοῖς αἰσθητοῖς , δῆλόν ἐστι τοῖς συνετωτέροις . ὥστε συμβαίνειν ... τῶν εἰρημένων . οὔτε γὰρ πάντα ὅσα ἐστὶν ἐν νῷ δεδύνηται τὸ αἰσθητὸν ἔχειν , καὶ ἔνια <ἐκ> τῶν τῇδε συνεισῆλθε τῇ τῶν προόδῳ , ὥσπερ διάστημα καὶ τόπος προαίρεσίς τε ἡ ἀμφίβολος περὶ τὴν ἡμετέραν οὐσίαν . διό μοι δοκεῖ | καὶ αὐτὸς τὸ σχεδὸν προσθεῖναι . ῥητέον δὲ ὅτι οὐδ’ ὧν εἰκόνας ἔχει νοητῶν τὸ αἰσθητόν , οὐδὲ τούτοις εἰς ταὐτὸν ἔρχεται · ἄλλο γὰρ αἰτία ποιητική τε καὶ παραδειγματική , καὶ ἄλλο τὸ ὑπ’ αὐτῆς καὶ κατ’ αὐτὴν ἀποτελούμενον · εἰ δὲ ὡμοίωται τὰ τελευταῖα τοῖς μέσοις καὶ τοῖς πρώτοις , τί ἄν ἄτοπον εἴη τοῖς αὐτοῖς ὀνόμασιν ἐπὶ πάντων κεχρῆσθαι ; καὶ γὰρ σὺ ζῷον εἷναι φὴς τόν τε πρῶτον θεὸν τό τε αἰσθητὸν καὶ τὸ γεγραμμένον , καὶ οὐδεὶς ἐπ’ αὐτῷ τούτῳ δυσχεραίνει . p . 1086b14 Ὅ δὲ καὶ τοῖς λέγουσι . . . ἔστι δ᾿ ὡς οὔ . Χαλεπὸν μὲν ἀπαντῆσαι πρὸς τὰ ῥηθέντα διὰ τὴν ἐν τοῖς ὀνόμασι σύγχυσιν · ἀρχάς τε γὰρ καὶ στοιχεῖα τὰ αὐτὰ μεταλαμβάνων καλεῖ , καὶ ἔτι ὄντα πότερον τὰ νοητὰ † σώματα δηλοῖ ἡ τὰ ὅπως ποτὲ ὄντα , διστάσειεν ἄν τις ἴσως . εἰ μὲν γὰρ περὶ τῶν ὄντως ὄντων οἱ λόγοι , τὰ κυρίως στοιχεῖα οὐκ ἂν ἐν αὐτοῖς περιλαμβάνοιμεν , ἀλλ’ ἀρχὰς μὲν ἔχειν φήσομεν τελικὰς καὶ ποιητικάς , τὰ δὲ κυρίως λεγόμενα στοιχεῖα οὐκ ἔστιν ἐν τοῖς ἁπλουστάτοις εἴδεσιν . εἰ δὲ καὶ τὰ αἰσθητὰ περιλαμβάνει , δοτέον μὲν ἐν τούτοις εἶναι καὶ <τὰ> στοιχεῖα καὶ τὰς ἄλλας ἀρχάς · ὅμως δὲ οὐχ εἷς λόγος περὶ πασῶν ἀρχῶν , ἀλλ’ αἱ μὲν στοιχειώδεις ἀχώριστοι , αἱ <δὲ> κυρίως ἀρχαὶ χωρισταί . εἰ δὲ χρὴ πρὸς τὴν διάνοιαν ἀπιδόντας ἡμᾶς τὴν τοὐ φιλοσόφου τῆς ἀμφιβολίας τῶν ῥημάτων ὑπεριδεῖν , δοκεῖ μοι τὴν μὲν ἀναίρεσιν τῶν χωριστῶν οὐσιῶν παραιτήσασθαι , μὴ πᾶσα ἄρδην ἀφανισθεῖσα συνανέλῃ καὶ τὴν φαινομένην οὐσίαν καὶ τοῦτο λίαν ἐμφρόνως καὶ ἑαυτῷ συμφώνως · καὶ γὰρ ἀλλαχοῦ ἔδειξεν , ὅτι ἐὰν μή τι ἀπειροδύναμον ᾖ * * * καὶ πεπερασμένην ἔχει τὴν δύναμιν ) · πάλιν δὲ προσέσθαι τὴν χωριστὴν οὐσίαν ἄπορον αὐτῷ καταφαίνεται , ἐπειδὴ τὰς ἀρχὰς αὐτῆς εἰ μὲν ἀτόμους ὑποθοῖτο , τοσαῦτα οἴεται ἔσεσθαι τὰ ὄντα ὅσαι αἱ ἀρχαί ὁρᾷ γὰρ αὐτὰς ὡς στοιχεῖα νῦν ) καὶ ἐπιστήμην αὐτῶν οὐ καταλείψειν τῶν γὰρ ἀτόμων οὐκ ἔστιν ἐπιστήμη , ὡς αἱ ἀποδείξεις καὶ οἱ ὁρισμοὶ δηλοῦσιν ) · εἰ δὲ καθόλου , τὸ ] μὴ εὔλογον εἶναι τῆς οὐσίας ἀτόμου οὔσης ἀρχὴν εἶναι ἀνούσιον · δοκεῖ γὰρ αὐτῷ τὸ καθόλου ἀνούσιον εἶναι . εἴπωμεν οὖν τέως πρὸς ταῦτα , ὅτιπερ αἱ ἀρχαὶ τῶν | ἰδεῶν οὔτε ἄτομοί εἰσιν οὔθ’ οὕτω καθόλου , ὡς τὰ ἐν ψυχῇ εἴδη ἢ τὰ ἐν τῇ φύσει ἢ τὰ ἐν τοῖς αἰσθητοῖς ἢ τὰ ὑστερογενῆ φαντάσματα , ἃ δὴ μόνα τῶν καθόλου καὶ ἀνούσιά τις ἄν φαίη δικαίως · ἀλλ’ εἰσὶ πρὸ πάντων τούτων αἰτίαι μὲν οὖσαι τῶν ὅλων , οὐδὲν δὲ ὧν ἐστι τὰ ἐξ αὐτῶν ἀπογεννώμενα , ὅπου γε οὐδὲ αἱ ἰδέαι αἱ ἀπ’ αὐτῶν προελθοῦσαι ἄτομοι ἢ καθόλου . ἀλλὰ τὸ ἐξῃρημένον τούτων εἶδος καὶ νοερόν · ὥσπερ γὰρ τὸ μὲν ἄτομον ὑλικόν έν γὰρ τῇ ὕλῃ μόνῃ μερίζοντι καὶ ὥσπερ ἀποτεμαχίζονται οἱ λόγοι ) , τὸ δὲ καθόλου ψυχικόν , οὕτω τὸ ἀμέριστον πάντῃ νοερόν . διὰ τί δὲ καὶ τὸ καθόλου πᾶν ἀνούσιον εἶναί φαμεν ; Τῶν οὖν ἀπορηθέντων τὰ μὲν † ἂν ἐμφρόνως εἴρηται , τὰ δὲ πρὸς τοὺς θεμένους οὐδεμίαν ἰσχὺν οὐδὲ ἀλήθειαν ἔχει · λοιπὸν δὲ ἡ ἐπίκρισις αὐτοῦ λίαν ἔχει τὸ βίαιον · ἀξιοῖ γάρ , ὥσπερ τὰ στοιχεῖα τῆς φωνῆς ἀπείρους ποιεῖ φωνάς , οὐκ ὄντα χωριστὰ τῶν φωνῶν , οὕτω καὶ τὰς ἀρχὰς τῶν ὄντων ἀχωρίστους οὔσας τῶν ἀτόμων * * τῇ αἰσθητῇ οὐσίᾳ . ἀλλὰ πρῶτον μὲν οὐ τοιαύτας ἐκεῖνοι τὴν μονάδα καὶ τὴν δυάδα · ἔπειτα ὥσπερ ἐνταῦθα ἡ διάνοιά ἐστι καὶ ἡ λεκτικὴ φαντασία ἡ μετατιθεῖσα τὰ στοιχεῖα καὶ τῇ ποιᾷ μεταθέσει τὰς διαφόρους ἀποτελοῦσα φωνάς , οὕτω καὶ ἐν τῷ παντὶ τί ἐστι τὸ μετατιθὲν τὰ στοιχεῖα καὶ τὴν ἀειγενεσίαν διασῶζον ; εἰ μὲν γὰρ χεῖρον διανοίας , ὅρα μὴ τὰ μέρη τῶν ὅλων σεμνότερα ποιῶμεν καὶ τὰ συμβεβηκότα τῶν οὐσιῶν καὶ τὰ θνητὰ τῶν θείων καὶ τὰ ἀεὶ ὡσαύτως ἐνεργοῦντα τῶν ὀλιγάκις κατορθούντων , εἴ γε τὰ μὲν περὶ ἡμᾶς διανοία , τὰ δὲ ὅλα μηδὲ λόγῳ κυβερνᾶσθαι φήσομεν . εἰ δὲ νοῦς τις καὶ ταῦτα μετατίθησιν ὁ δυνάμει ἢ ὁ ἐνεργείᾳ ἢ καὶ ὁ συναμφότερος , δῆλον ὡς εἰ μὲν αὐτῷ τῷ εἶναι δημιουργοίη , τήν τε αἰτίαν ἔχει τῶν ἀποτελουμένων ἐν ἑαυτῷ καὶ εἰκόνας ὑφίστησιν ἑαυτοῦ ( τοιαῦτα γὰρ πάντα ἐστὶ τὰ εἶναι ποιοῦντα ) · εἰ δὲ προαιρέσει καὶ μεταβατικῇ νοήσει , πάλιν εἰς τί τῶν ἐν ἑαυτῷ τεταγμένων καὶ ὡρισμένων ἀφορῶν ταῦτα δημιουργήσει ; οὐ γὰρ δὴ ἐμπλήκτως οὐδὲ ἀσταθμήτως κατὰ τοὺς παρ’ ἡμῖν ὅ τι ἂν τύχωσι διαπραττομένους . ἀμφοτέρως δὲ τὰ εἴδη τῶν δημιουργη|μάτων ἕξει ἐν ἑαυτῷ · οὐδὲ γὰρ ἂν οὐδ’ ἡμεῖς ἐξ ὡρισμένων στοιχείων τῶν κδ ἀπείρους ἠδυνάμεθα φωνὰς ὑφιστάνειν , εἰ μὴ καὶ ἑκάστου αὐτῶν τὸ εἶδος εἴχομεν ἐν ἡμῖν αὐτοῖς καὶ πάντων αὐτῶν τῆς συνθέσεως τοὺς λόγους . διὰ τί γὰρ τὰ μὲν ἄνθρωπος μυριάκις μυρίαις ἐξαλλαγαῖς χρώμενος οὐ λήγει ποτὲ τὰς καθ᾿ ἕκαστα τεκταινόμενος ; τὸ δὲ καὶ τὴν μὲν τῶν καθόλου ἐπιστήμην δυνάμει λέγειν εἶναι , τὴν δὲ τῶν καθ’ ἕκαστα ἐνεργείᾳ , φανερῶς ἀνατρέποντός ἐστι διὰ τὴν πρὸς τοὺς παλαιοτέρους φιλονεικίαν τά τε ἐν τοῖς Ἀποδεικτικοῖς αὐτῷ ῥηθέντα , ὅτι τῶν καθ’ ἕκαστα οὐκ ἐγχωρεῖ γίγνεσθαι ἐπιστήμην , μήτοι γε δὴ ἀμείνω καὶ τελειοτέραν τῆς τῶν καθόλου . καὶ ὡς ἔοικεν ὁ πρῶτος τρόπος τοῦ πρώτου σχήματος ὁ ἐκ δύο καθόλου καταφατικῶν συνάγων , ὃν ἐν ἄλλοις ἀποδεικτικώτατον εἶναι λέγει , οὐ ποιεῖ συμπέρασμα τέλειον οὐδ’ ἐπιστημονικὸν ἐνεργείᾳ , ἀλλ’ ἔσονται οἱ ἐκ καθόλου καὶ μερικῆς τελειότεροι , μάλιστα ἐὰν ᾖ τῶν καθ’ ἕκαστα ἡ ἐλάττων . τὸ μὲν οὖν τὴν αἴσθησιν προηγουμένως μὲν τοῦ ἀτόμου εἶναι , κατὰ συμβεβηκὸς δὲ τοῦ ἐν τῷ ἀτόμῳ κοινοῦ συγχωρείσθω · τὸ δὲ διὰ τοῦτο καὶ τὴν γραμματικὴν ἀξιοῦν προηγουμένως μὲν εἶναι τοῦδε τοῦ 7 . , κατὰ συμβεβηκὸς δὲ τοῦ κοινῶς ᾱ ψευδ·ές ἐστι . μᾶλλον γὰρ τῶν καθόλου εἰσὶν αἱ τέχναι · γεννῶσι δὲ κρίνουσι καὶ τὰ καθ’ ἕκαστα τῷ ἔχειν τοῦ κοινοῦ τὰς αἰτίας · οἶδε μὲν γὰρ ὑγιάζειν ὁ ἰατρὸς ἄνθρωπον καὶ οὐχὶ Καλλίαν · ὅταν δὲ μετὰ τῆς ὕλης , ἐνεργῇ , τὸ ἄτομον ὑγιάζει διὰ τὸ τοὺς περὶ ὑγιείας λόγους προειληφέναι . καὶ ὁ γραμματικὸς οἶδε μὲν τὴν δύναμιν τοῦ ᾱ ψιλουμένου τε καὶ βραχυνομένου τε καὶ παρατεινομένου , καθ’ ἑαυτό τε λεγομένου καὶ · σὺν ἄλλοις ταττομένου , προτακτικῶς μὲν ἐν τοῖς φωνήεσι , προτακτικῶς δὲ καὶ ὑποτακτικῶς ἐν τοῖς συμφώνοις · ὅταν δὲ ἐκφωνεῖν ἐθελήσῃ ἢ κρῖναι τὴν ἑτέρου προφοράν , τότε περὶ τὸ ἄτομον ἐνεργεῖ τῷ προειληφέναι τοῦ καθόλου τοὺς λόγους . καὶ ταῦτα μὲν περὶ τῶν τεχνῶν , αἳ τούτῳ διαφέρειν εἴρηνται τῶν ἐμπειριῶν τῷ τὴν αἰτίαν | εἰδέναι τῆς ἑαυτῶν ἐνεργείας , συμφωνότατα ὄντα καὶ αὐτῷ Ἀριστοτέλει σαφῶς καὶ ἐν ταῖς Ῥητορικαῖς τέχναις κηρύττοντ·ι ὡς “ οὐδεμία τέχνη ἐπισκοπεῖ τὸ καθ’ ἕκαστον , φησίν , ἡ ἰατρική · οὐ γὰρ τί Σωκράτει ὑγιεινόν ἐστιν ἡ Καλλίᾳ , ἀ,λλὰ τί τῷ τοιῷδε ἢ <τοῖς> τοιοῖσδε · τοῦτο γάρ ἐστιν ἔντεχνον , τὸ δὲ καθ’ φησίν , ἄπειρον καὶ οὐκ ἐπιστητόν . ” ὅταν δὲ εἰς τὰς ἐπιστήμας ἀνέλθωμεν , αἳ οὐδενὸς αἰσθητοῦ προσάπτονται , μόνων δέ εἰσι τῶν ἀμερίστων καὶ ἀύλων εἰδῶν , πῶς ἔστιν ἐπὶ τούτων ἐννοῆσαι τὸ μὴ εἶναι προηγουμένως αὐτὰς τῶν ὅλων ἀλλὰ τῶν ἀτόμων ; Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τὸ πρὸς τῷ τέλει ῥηθὲν ἁπλῶς ἄν τις καὶ ἄνευ προσδιορισμοῦ καταδέξαιτο . εἰ γάρ , φησί , καθόλου αἱ ἀρχαί , καθόλου · καὶ τὰ ἐξ αὐτῶν , ὥσπερ ἐπὶ τῶν ἀποδείξεων . ἀλλ’ ἐπὶ μὲν τῶν ἀποδείξεων ; φαίη ἄν τις , ὑλικαὶ ἦσαν αἱ προτάσεις ἀρχαὶ καὶ οὐ μένουσαι ἐφ’ ἑαυτῶν ὑφίστων τὸ συμπέρασμα , ἀλλ’ ἑαυτὰς ἐπιδιδοῦσαι πρὸς τὴν τοῦ προβλήματος κατασκευήν · ἐπὶ δὲ τῶν ποιητικῶν ἀρχῶν οὐκ ἀνάγκη τὰ γεννώμενα συμπαρεκτείνεσθαι τοῖς αἰτίοις . αὐτίκα ὁ ἥλιος εἷς ὢν πάντα δημιουργεῖ τὰ ζῷα καὶ οὐδὲν αὐτοῦ τὴν πάσαν δύναμιν καταδέχεται · μήποτε δὲ καὶ προσεχῶς ἐκ τῶν καθόλου ἀρχῶν — λέγω δὲ καθόλου οὐ τὰς ἐν νῷ αὗται γὰρ καὶ πρὸ τοῦ καθόλου καὶ αὐτοαρχαί ) , ἀλλὰ τὰς ἐν ψυχῇ — μήποτε οὖν αὗται προηγουμένως μὲν τῶν τῆς φύσεως εἰσι λόγων γεννητικαί , δευτέρως δὲ διὰ τῶν τῆς φύσεως λόγων εἰς τὴν ὕλην προιόντων καὶ τῶν ἀτόμων εἰσὶν ὑποστατικαί , καθάπερ καὶ αἱ καθόλου προτάσεις προηγουμένως μὲν συνάγουσιν , ὅτι παντὸς τριγώνου φέρε δύο ὀρθαῖς αἱ γωνίαι ἴσαι , δευτέρως δὲ καὶ ὅτι τοῦ σκαληνοῦ , πολλοστῶς δὲ καὶ ἐσχάτως καὶ ὅτι τοῦδε τοῦ σκαληνοῦ . “ τοιγὰρ περὶ τῶ καθόλω , φησὶν Ἀρχύτας , καλῶς ἔμελλον καὶ περὶ τῶ κατὰ μέρος οἷον ἐντὶ καλῶς ὀψεῖσθαι . ” . προσεκτέον οὖν ὅτι καίπερ ὢν ἀγχινούστατος ἀνθρώπων καὶ γονιμώτατος ὧν ἴσμεν ὁ θαυμαστὸς Ἀριστοτέλης οὐ πρότερον ἠδυνήθη τῶν καθόλου καταφρονῆσαι , πρὶν ἀναγκασθῆναι τὰ ἑαυτῷ καὶ τῇ ἐναργείᾳ πολεμοῦντα φθέγξασθαι · ταῦτα δέ ἐστι τὸ τὰς ἐπιστήμας τὰς ἐνεργείᾳ τῶν καθ’ ἕκαστα εἶναι καὶ μὴ τῶν καθόλου , καὶ τὸ τοὺς τεχνίτας προηγουμένως μὲν εἰδέναι τὸ ἄτομον , κατὰ συμβεβηκὸς δὲ τὸ κοινόν · “ ἄνω ποταμῶν ἱερῶν ” τοῦτο δὴ μυριόλεκτον . Μέχρι τούτων ὁ Ἀφροδισιεὺς τὸ Μ προάγει , τὰ δ’ ἑξῆς ἀπονέμει τῷ Ν . | Περὶ . . . φυσικοῖς ἕως τοῦ οὐθὲν . . . ἀλλ᾿ ἑτέρα . δι᾿ ὧν μάχεται τοῖς τὰς τῶν ἀκινήτων ἀρχὰς ἐναντίας ποιοῦσι , καθάπερ αὐτὸς εἰς τὰς τῶν αἰσθητῶν ἀρχὰς τἀναντία σὺν τῷ ὑποκειμένῳ · αὐτῶν οὐκ ἀπηξίωσε παραλαβεῖν . συλλογίζεται δὲ συνήθως ἑαυτῷ . τἀναντία ἐν ὑποκειμένῳ , αἱ ἀρχαὶ οὐκ ἐν ὑποκειμένῳ , ἵνα μὴ πρὸ οὐσίας τὸ ἀνούσιον . δῆλον τὸ συμπέρασμα · τἀναντία , φησίν , οὔκ εἰσιν ἀρχαί , καὶ εἰ ἀρχαί , ἀλλ’ οὐχ ᾗ ἐναντία ἀλλ’ ᾗ ἕτερά τινά ἐστιν , οἷον νοῦς ἢ σῶμα ἢ ὅ τι ἂν ᾖ τὸ ὑποκείμενον αὐτοῖς . πρὸς ἃ ῥητέον , ὅτι τοιαῦτα ἐναντία | ἐκεῖνοι ἐν ταῖς ἀρχαῖς οὐ παραλαμβάνουσιν , ἅ ἐστιν ἀνούσια κατὰ τὸ χεῖρον τοῦ οὐσιώδους , ἀλλ’ εἰ ἄρα , κατὰ τὸ κρεῖττον · τὰς γὰρ τῶν οὐσιῶν ἀρχὰς ὑπερουσίους εἶναι χρή . ὅλως δὲ οὐδὲ ἀπὸ τῶν ὡσανεὶ ἀντικεμένων οἱ ἄνδρες ἤρχοντο , ἀλλὰ καὶ τῶν δύο συστοιχιῶν τὸ ἐπέκεινα ᾔδεσαν , ὡς μαρτυρεῖ Φιλόλαος τὸν θεὸν λέγων πέρας καὶ ἀπειρίαν ὑποστῆσαι , διὰ μὲν τοῦ πέρατος τὴν τῷ ἑνὶ συγγενεστέραν ἐνδεικνύμενος πᾶσαν συστοιχίαν , διὰ δὲ τῆς ἀπειρίας τὴν ταύτης ὑφειμένην , καὶ ἔτι πρὸ τῶν δύο ἀρχῶν τὴν ἑνιαίαν αἰτίαν καὶ πάντων ἐξῃρημένην προέταττον , ἣν Ἀρ|χαίνετος μὲν αἰτίαν πρὸ αἰτίας εἶναί φησι , Φιλόλαος δὲ τῶν πάντων ἀρχὰν εἷναι διισχυρίζεται , Βροτῖνος δὲ ὡς νοῦ παντὸς καὶ οὐσίας δυνάμει καὶ πρεσβείᾳ ὑπερέχει · ἀφ’ ὧν ὁρμώμενος καὶ ὁ θεῖος Πλάτων ἔν τε ἐπιστολαῖς καὶ ἐν Πολιτείᾳ καὶ ἐν Φιλήβῳ κἀν Παρμενίδῃ τὰς αὐτὰς περὶ τῶν αὐτῶν φωνὰς ἀφίησιν . οὔτ’ οὖν αἱ προτάσεις ὑγιεῖς , ἐπεὶ καὶ ἡ λέγουσα ‘τὰ ἐναντία ἐν ὑποκειμένῳ᾿ ψεύδεται τὰ γὰρ ὅλως εἰ ἐναντία χρὴ καλεῖν , οὐδαμῶς ἀνούσια ) , καὶ ἡ λέγουσα ἰαὶ ἀρχαὶ οὐσίαι αἱ γὰρ κυρίως ἀρχαὶ καὶ αἱ πάντων ἀρχαὶ ὑπερούσιοι ) · οὔτε τὸ συμπέρασμα τῶν ἀρεσκόντων τι τοῖς ἀνδράσι διελέγχει · οὐ γὰρ ἀπὸ τῶν ὡσανεὶ ἀντικειμένων ἤρχοντο , προὔταττον δὲ τὸ ἓν τὸ ἐξῃρημένον ἀμφοῖν ταῖν τε ἀρχαῖν καὶ ταῖν συστοιχίαιν . p . 1087b4 Οἱ δὲ τὸ ἕτερον . . . ἀμφοῖν . Οὔτε τὴν δυάδα τὴν πρὸ πάντων τῶν ἀριθμῶν ὑλικὸν αἴτιον εἶναί φασιν οὐδὲ γὰρ ὅλως οἱ θεῖοι τῶν ἀριθμῶν ὕλης προσδέονται ) , οὔτε Πλατῶν τὴν ἀόριστον δυάδα διὰ τῆς ἀνισότητος δηλῶν ἀφίσταται Πυθαγόρου διὰ τοῦ πλήθους αὐτὴν ἐνδεικνομένου · ἑκάτερος γὰρ αὐτῶν ἐκ τῶν δι’ αὐτὴν ὑπαρχόντων τοῖς ἀριθμοῖς ὀνομάζειν αὐτὴν ἐπιχειρεῖ · εἴρηται δὲ ὅτι πλήθους ἐστὶν αἰτία καὶ προόδου καὶ γονίμου δυνάμεως καὶ ἑτερότητος , ὥσπερ τὸ ἓν ταὐτότητος αἴτιον τοῖς θείοις εἴδεσι καὶ τοῦ μένειν αἰωνίως καὶ τοῦ ἔχειν ὡς ἔχει · μένοντος γάρ φησιν αἰῶνος ἐν ἑνί , τὴν αἰτίαν τοῦ μένειν ἀεὶ κατὰ τὰ αὐτὰ καὶ ὡσαύτως τὴν θείαν οὐσίαν ἐνδεικνύμενος . p . 1087b9 Καὶ γὰρ . . . ἀριθμῷ δ᾿ οὔ . Έδει γάρ , φησί , τὸν Πλάτωνα λέγειν , ὅτι ταῦτα ταὐτα λόγῳ μὲν δύο δὲ ἕν · οὕτω γὰρ ἄμεινον ἐξηγεῖσθαι ἢ ὡς ὁ Ἀλέξανδρος ὑπέλαβεν αὐτὸν λέγειν ἀλλ’ ὧ θαυμάσιε , φήσομεν , οὐχ οὕτω λέγει Πλατῶν τὴν ἑτέραν τῶν ἀρχῶν ἄνισόν τε καὶ δυάδα καὶ μέγα καὶ σμικρὸν ὡς σὺ νῦν ἐκλαμβάνεις , ἀλλ’ ὅτι πλήθους οὖσα καὶ προόδων αἰτία καὶ πάντα γεννῶσα καὶ μεγάλα καὶ σμικρά , ὡς εἴωθεν † ἐκεῖ λέγεσθαι , † ταὐτὸ τούτοις ἐστὶν ἀξία δηλοῦσθαι καὶ τοῖς ὀνόμασιν . ὅλως δὲ εἰ μὲν ἕτερον ἦν αὐτῆς τὸ ὑποκείμενον , ἕτεροι δὲ οἱ ἐν αὐτῇ λόγοι , ὥσπερ Σωκράτης ἕτερός ἐστι τοῦ σιμοῦ καὶ προγάστορος , ἢ εἰ κατά τι μὲν ὑπῆρχε μεγάλη κατά τι δὲ σμικρά , ἐνῆν τῷ μὲν λόγῳ δύο ποιεῖν αὐτήν , τῷ δ’ ὑποκει|μένῳ μίαν · εἰ δὲ καθ’ ὑπεροχὴν ἄφραστον τῶν ἀπ’ αὐτῆς γεννωμένων μεγάλων τε καὶ μικρῶν ἐξῄρηται καὶ παντός ἐστιν ὑποκειμένου κρείττων , ποίαν ἔχει χώραν ἡ τοιαύτη τῶν λόγων ἐπιδιόρθωσις ; p . 1087b12 Ἀλλὰ μὴν . . . τὸ ἕν . Πάντες οὗτοι κατ’ αὐτὸν τὴν μὲν θειοτέραν ἀρχὴν καὶ πατρικὴν τῶν ἀριθμῶν ἓν καλοῦσιν , τὴν δὲ μητρικὴν οἱ μὲν μέγα καὶ σμικρόν , ὡς Πλατῶν , οἱ δ’ ὀλίγον καὶ πολύ , ἐπιδιορθούμενοι , οἱ δὲ ὑπερέχον καὶ ὑπερεχόμενον , ἐπὶ τὸ γενικώτερον ἀνατρέχοντες , οἱ δὲ ἄλλο , οἱ δὲ πλῆθος . ὅτι δὲ πάντες οὗτοι ταὐτὸν ἐνδείκνυνται , πολλάκις ὑπεμνήσαμεν . ἀλλ’ εἰ ἐκεῖνό φησιν ἕπεσθαι τοῖς τὰ γενικώτερα παραλαμβάνουσιν ἐναντία πρὸ τῶν εἰδικωτέρων , τὸ καὶ τὸν ἀριθμὸν γένος ὄντα τῶν δύο πρεσβύτερον ποιεῖν τοῦ δύο , ὅπερ οὐ βούλονται , ποίου δύο φήσομεν ἢ ποῖον ἀριθμόν ; εἰ μὲν γὰρ τὴν ἀόριστον λέγεις δυάδα , πῶς γένος αὐτῆς ὁ ἀριθμὸς ὁ ἐξ αὐτῆς ἀπογεννώμενος ; εἰ δὲ ἰὴν αὐτοδυάδα , ὁ πρῶτος ἐν τοῖς εἰδητικοῖς ἀριθμὸς οὕτος . p . 1087b27 Εἰ δέ ἐστιν . . . ἀντίκειται . Ὁ μὲν σκοπὸς δῆλος , προκρῖναι ἕνα ἐκ πάντων καὶ τοῦτον κακίσαι , ἵν’ ἐκ περιουσίας ὦσιν οἱ ἄλλοι καταγνωσθέντες . ῥητέον δὲ ὅτι μήτε κριτοῦ δέοντι οἱ ἄνδρες οὐδὲ γὰρ ὅλως διαφωνοῦσιν ) οὔτε κατ’ αὐτὸν ἐλέγχονται οἱ τῷ ἑνὶ τὸ πλῆθος ἀντιτιθέντες ὡς τὸ ἓν ὀλίγον ποιοῦντες · εἰ γάρ τι τῶν ἐν τῷ Ι μεμνήμεθα , σαφῶς ἐν ἐκείνοις ἐλέγετο μήτε τῷ πλήθει παντὶ τὸ ὀλίγον ὑπάρχειν ἐναντίον , ἀλλὰ τῷ ὑπεροχὴν ἔχοντι , μήτε τὸ ἓν ἐναντίον εἶναι τῷ πλήθει καὶ τῷ ἀριθμῷ , ἀλλὰ μᾶλλον ὡς τὰ πρός τι ἀντικεῖσθαι . ὥστε ψευδεῖς εἰσιν αἱ δύο προτάσεις καὶ κατ’ αὐτόν , δι’ ὧν συνάγει τὸ ἐλέγχον αὐτοὺς συμπέρασμα , ἥ τε λέγουσα τὸ ἓν ἐναντίον εἷναι τῷ πλήθει καὶ ἡ τιθεμένη πᾶν τὸ ἐναντίον τῷ πλήθει ὀλίγον εἶναι , καὶ οὐκ ἄλλων τινῶν δεησόμεθα τῶν ἀντερούντων ταῖς προτάσεσιν , ἀλλὰ τῶν αὐτῷ γεγραμμένων ἐν τῷ I τὴν ἀνάγνωσιν ποιησόμεθα . καίτοι τί περὶ τούτων διατείνομαι μάτην ; οὔτε γὰρ τὸ ἓν τὸ ἐκείνων ὁ ἀνὴρ οὗτος εὐθύνει οὔτε τὸ πλῆθος ὡς ἔλεγον ἐκλαμβάνει · δηλώσει δὲ καὶ τὰ ἑπόμενα τὴν παρὰ θύρας τἀνδρὸς ἀπάντησιν . p . 1087b33 Τὸ δὲ ἓν . . . τοιαύτης προσηγορίας . Τῶν θείων ἀνδρῶν ἐκείνων | ἓν μὲν λεγόντων τὸν θεὸν ὡς ἑνώσεως τοῖς ὅλοις αἴτιον καὶ παντὸς τοῦ ὄντος καὶ πάσης ζωῆς καὶ νοῦ τοῦ παντελοῦς ἐπέκεινα , μέτρον δὲ τῶν πάντων ὡς πᾶσι τὴν οὐσίαν καὶ τὸ τέλος ἐπιλάμποντα καὶ ὡς πάντα περιέχοντα καὶ ὁρίζοντα ταῖς ἀφράστοις αὐτοῦ καὶ παντὸς ὑπερηπλωμέναις πέρατος ὑπεροχαῖς , ὁ δαιμόνιος οὗτος ἀνὴρ τὸ ἐλάχιστον ἐν ποσῷ καὶ τὸ διὰ σμικρότητα μέτρον τῶν ὁμογενῶν ἀναφαινόμενον ἐκλαβὼν διισχυρίζεται μηδὲν εἶναι μήτε μέτρον μήτε έν , ὃ μὴ ἔστιν ἐν ὑποκειμένῳ . καὶ πρόδηλον ὅπως ἀπὸ τῆς μιᾶς τῶν ἀρχῆς ἢ τῆς ἐκείνῃ συνημμένης μονάδος ὥσπερ ἀπό τινος ‘βηλοῦ θεσπεσίου᾿ τῷ ὄντι καταπεσὼν ὁ λόγος πάσης μὲν ἀπώλισθε τῆς ἀσωμάτου τῶν οὐσιῶν † διαλέξεως , παντὸς δὲ τοῦ ἐγκοσμίου πλάτους , εἰς δὲ τὰ τελευταῖα τῶν σωμάτων κατενεχθεὶς ὕπτιος ἔρριπται , τοὺς διὰ σμικρότητα καὶ εὐτέλειαν ἐλαχίστους τῶν ὄγκων πολυπραγμονῶν καὶ διὰ τοῦτο τῶν μὲν ὁμοειδὲς ἀποφαινόμενος εἶναι τὸ μέτρον ὥσπερ ἐπὶ τῶν ἵππων , τῶν δὲ ὁμογενὲς ὡς ἐπὶ ἀνθρώπου ἵππου θεοῦ , τῶν δὲ οὐκ οἶδ’ ὅ τι φῶ · καὶ γὰρ αὐτὸς ἠπόρησε , πῶς τὸν ἐκ διαφόρων κατηγοριῶν ἀριθμὸν ὀνομάσειε , πλὴν ὅτι γενῶν ἀριθμὸν αὐτὸν καλεῖν ἐνέκρινεν . ἄξιον δὴ τούτοις ἢ τὰ Κλεινίου τοῦ Πυθαγορείου παραβάλλειν , ὃς ἐξῃρῆσθαι βούλεται πανταχοῦ τὸ ἓν καὶ τὸ μέτρον οὐ μόνον σωμάτων οὐδὲ τῶν ἐγκοσμίων πραγμάτων , ἀλλὰ καὶ αὐτῶν τῶν νοητῶν , ἡνίκα ἄν αὐτὸ σεμνύνων ἀρχὰν εἶναι τῶν ὄντων λέγῃ καὶ νοατῶν μέτρον καὶ ἀγένητον καὶ ἀίδιον καὶ μόνον καὶ κυριῶδες , αὐτὸ ἑαυτὸ δηλοῦν · ἡ τὰ τοῦ θείου Πλάτωνος , ἐν οἷς τὸν θεὸν μέτρον εἶναι τῶν πάντων ἀπεφήνατο ὡς ἀρχάς τε καὶ τέλη καὶ μέσα τῶν ὄντων ἐν ἑαυτῷ περιέχοντα . ταῦτα γάρ τις ἐννοήσας οὐ χαλεπῶς οἶμαι συνορᾷ , πόσον ἀποπέπτωκε τἀληθοῦς μέτρου τὸ νῦν ὑπ’ αὐτοῦ παραδιδόμενον ἕν τε μέτρον , ἅπερ ἀγαπητῶς οὕτω μετρεῖν ἐνίοτε δύναται ὡς τὰ δι’ ὧν ἡ μέτρησις γίγνεται · οὐ γὰρ ὁ ἵππος ἐστὶν ὁ μετρῶν τοὺς δέκα ἵππους ἀλλ’ ἡ διάνοια ἡμῶν , εἰ ἄρα τῷ ἵππῳ προσχρωμένη , κατὰ δὲ τὸ ἀκριβὲς οὐδὲ τῷ ἵππῳ , ἀλλὰ τῷ μοναδικῷ ἑνὶ καὶ τῷ μονα|δικῷ ἀριθμῷ · τὰ δέ γε ἀληθινά μέτρα <ὡς> τὴν οὐσίαν καὶ τὰς δυνάμεις καὶ τὰ τέλη τῶν ἀφορίζοντα τῆς τῶν μέτρων οὕτως ἐπωνυμίας ἠξίωται . καὶ ταῦτα οὐδὲ αὐτὸν λέληθεν Ἀριστοτέλην · γράφει γοῦν ἐν δευτέρῳ τοῦ Πολιτικοῦ βιβλίῳ περὶ τούτων τὰ αὐτὰ τοῖς πρὸ αὐτοῦ φιλοσοφήσασι καὶ λέγει διαρρήδην οὕτω · “ πάντων γὰρ ἀκριβέστατον μέτρον τἀγαθόν ἐστιν ” . ὥστε δῆλον λογικώτερον αὐτῷ νῦν καὶ φιλονεικότερον οἱ λόγοι προβαίνουσι , καὶ δίκαιον ἡμᾶς καθ’ ἕκαστον τῶν τοιούτων τὸ Ὁμηρικὸν ἐπιφθέγγεσθαι πρὸς αὐτόν · “ οἶσθα καὶ καὶ ἄλλον μῦθον ἀμείνονα τοῦδε νοῆσαι . ” p . 1088a15 Οἱ δὲ ... μόνον κατηγορεῖται . Τὸ ἓν καὶ τὸ ἴσον ἐπὶ τῆς πατρικωτέρας ἀρχῆς παραλαμβανόμενον οὔτε πρός τι ἐστὶν οὔθ’ ὅλως συμβεκηκός , ἀλλ’ , εἰ χρὴ τἀληθῆ φάναι , πρᾶγμα ὑπερούσιον ἑνώσεως καὶ ἰσότητος τοῖς πᾶσιν αἴτιον , τό τε μόνιμον καὶ τὸ βέβαιον καὶ τὸ ἀκλινὲς καὶ τὸ ἄχραντον τοῖς πᾶσιν ἐπιλάμπον · ὥσπερ καὶ τὸ ἄνισον , ὃ ποτὲ μὲν εἰς μέγα καὶ μικρὸν οὗτος διαιρεῖ , ποτὲ δὲ εἰς πολὺ καὶ ὀλίγον , ἔστι δὲ ὅτε εἰς ὑπερέχον καὶ ὑπερεχόμενον , ὅταν ἐπὶ τῆς πρώτης δυάδος παραλαμβάνηται , συμβολικῶς μὲν τὴν αὐξητικὴν αἰτίαν τῶν ὅλων ἐνδείκνυται , κρεῖττον δὲ οὐχ ὅτι μόνων συμβεβηκότων ἀλλὰ καὶ τῶν ἐξ αὐτῆς ἀπογεννωμένων οὐσιῶν καθέστηκε . παγγέλοιον οὗν ἐπὶ τὰ συνηθέστερα τοῖς πολλοῖς σημαινόμενα τῶν ὀνομάτων φερόμενον οὕτως εὐθύνειν τὰ τῶν πρεσβυτέρων δόγματα . ἡμεῖς δὲ οὐχ ὅτι μὴ ποιοῦσι συμβεβηκὸς πρὸ οὐσίας μόνον διισχυριζόμεθα , ἀλλ’ ὅτι μηδὲ δευτέραν ἢ πολλοστὴν ἀπονέμουσι τάξιν ἐν ταῖς ἀρχαῖς καὶ τοῖς θείοις εἴδεσι τῷ συμβεβηκότι · ὅλως γὰρ οὐδὲν τοῖς ἀκινήτοις συμβέβηκε κατ’ αὐτούς , ἀλλὰ καὶ ἡ αὐτοϊσότης ἐκεῖ καὶ ἡ αὐτοεπιστήμη · ταὐτότης τοίνυν , ὁμοιότης , ἑτερότης , πάντα ταῦτα οὐσίαι καὶ ἑαυτῶν καὶ οὐχ ἑτέρων · τοιαῦτα γὰρ πολλαχοῦ μέν , ἀτὰρ δὴ καὶ ἐν Φαιδρῷ τοῦ θείου Πλάτωνος ἀναγράψαντος ἀκηκόαμεν · “ καθορᾷ μὲν αὐτὴν τὴν ] δικαιοσύνην , καθορᾷ δὲ καθορᾷ δὲ ἐπιστήμην , οὐχ ᾗ γένεσις πρόσεστιν , οὐδ’ ἥ ἐστί που ἑτέρα ἐν ἑτέρῳ οὖσα ὧν νῦν ἡμεῖς | ὄντων καλοῦμεν , ἀλλὰ τὴν ἐν τῷ ὅ ἐστιν ὂν ὄντως ἐπιστήμην οὖσαν ” . διὸ καὶ αὐτὸ ἕκαστον τῶν ἐκεῖ καλεῖν εἴωθεν , ὃ κατά τινας τῶν ἀκριβεστέρων καὶ τοῦ ἑαυτοῦ καὶ μὴ ἄλλου εἶναι κρεῖττόν ἐστιν · ὥστε κἂν αἴτιον ᾖ , τὸ δὲ αἰτιατόν , οὐ συμβεβηκότως ἐκεῖ τοῦτο , κατ’ οὐσίαν δέ . καὶ καθάπαξ περὶ πασῶν τῶν ὡσανεὶ σχέσεων ὁ αὐτὸς λόγος · ὥστε τὰ μὲν ὑπερούσια τῶν ἐκεῖ τὰ δ’ οὐσίαι , συμβεβηκὸς δὲ εἰ ἄρα περὶ τὴν ἐν γενέσει ψυχὴν καὶ αὐτὴν τὴν γένεσιν . ταῦτα μὲν οὖν πρὸς πᾶσαν αὐτοῦ τὴν ἐπιχείρησιν εἰρήσθω . κατηγορεῖν δὲ ἢ τῆς ἐκεῖ δυάδος τὸ ὀλίγον ἢ τῆς δεκάδος τὸ πολὺ οὐδενὶ τό γε ἡμέτερον ἐπιτρέψει · ὁ γὰρ μοναδικός ἐστιν ἀριθμός , ᾧ ταῦτα συμβαίνειν ἢ ἄλλως ὑπάρχειν δύντι . p . 1088b14 Απλῶς δὲ δεῖ . . . ἐνυπαρχόντων . Καὶ πρὶν αὐτὸς ἐπιστήσῃ τούτῳ , προείπομεν ἡμεῖς , μᾶλλον δὲ οὐχ ἡμεῖς ἀλλ’ οἱ πρεσβύτατοι καὶ ἄριστοι τῶν φιλοσοφησάντων , ὅτι ἐξ ὑλικῶν στοιχείων ἢ ὅλως ἐκ στοιχείων , ἃ οὕτω λέγεται στοιχεῖα ὡς εἰς σύστασιν ἑτέρου παραλαμβανόμενα , τὰ θεῖα εἴδη οὐχ ὑφέστηκε · τὸ μὲν γὰρ ἐξ ὑλικῶν συνεστὸς στοιχείων γενητόν ἐστι καὶ φθαρτόν , τὸ δὲ ἐξ ἀύλων εἰ καὶ ἀγένητον ἀλλ’ οὖν σύνθετον · ἁπλᾶ δὲ χρὴ καὶ ἀγένητα εἶναι τὰ θεῖα εἴδη , καὶ μήτε <κατὰ> ψυχὴν τετάχθαι μήτε πολλῷ πλέον κατὰ τουτονὶ τὸν κόσμον οὐδὲν οὖν ἡμᾶς ἀναδραμεῖν εἰς τὸ πρῶτον δεῖ τῆς περὶ οὐρανοῦ πραγματείας , οὗ δέδεικται τὸ γενητὸν καὶ ὅλως τὸ μὴ εἶναι ἐνδεχόμενον φθαρτὸν καὶ οὐκ ἀίδιον · ἀλλ’ αὐτόθεν αὐτῷ συγχωρήσαντες εἰ καὶ μὴ πάντα τὰ καθ’ ἕκαστα , ἀλλ’ οὗν τὸ συμπέρασμα καλῶς ἔχειν , στοιχεῖά φαμεν ὑπὸ τῶν παλαιῶν καλεῖσθαι τὰ γεννητικὰ τῶν ὅλων αἴτια . πολλῶν δὲ εἰρημένων ἐν τούτοις ἀξίων ἐπιστάσεως , ἐκείνῳ μάλιστα προσεκτέον τῷ λήμματι , ἐν ᾧ φησιν ὡς οὐδεμία ἐστὶν ἀίδιος οὐσία ἂν μὴ ᾖ ἐνεργείᾳ . εἰ μὲν γὰρ κατὰ δοτικὴν ἀναγνοίημεν ἐνεργείᾳ , ἔσται μὲν καὶ νῦν κατ’ αὐτὸν ὁ αἰθὴρ ἀίδιος , οὐ συνᾴδει δὲ τῇ κατασκευῇ τὸ λῆμμα · οὐδὲν γὰρ κωλύει καὶ · τὸ ἐκ στοιχείων καὶ ὕλης συνεστὸς ἐνεργείᾳ | εἶναι . εἰ δὲ κατ’ εὐθεῖαν πτῶσιν ἐνέργεια , κινδυνεύσει νῦν τὸ οὐράνιον οὐκ ἀίδιον λέγειν , καὶ εἰ τὸν ἀεὶ χρόνον ὑφέστηκεν · οὐ γὰρ ἀεὶ τὸ ἀίδιον καὶ εἶδος εὐθὺς χωριστον . p . 1088b28 Εἰσὶ δέ τινες . . . τὸν μαθηματικόν . Οὐ δυσχεραίνοντες τὸ τοιοῦτον ἄνισον οὐδὲ δεδιότες τὰ θαυμαστὰ τῶν διαλεκτικῶν ἐπιχειρήματα δυάδα λέγειν ἐδοκίμαζον τὸ τοῦ πλήθους αἴτιον · ἀλλ’ ἐπειδὴ τὴν συγγένειαν αὐτῆς ἠβούλοντο δηλοῦν τὴν πρὸς τὴν σεμνοτέραν ἀρχήν , ἴσον μὲν ἐκείνην ὀνομάζοντες ἄνισον ταύτην ἐκάλουν , ἓν δὲ προσαγορεύσαντες αὐτὴν ἢ μονάδα ταύτην δυάδα λέγειν ἠξίουν · δι’ ἃς δὲ αἰτίας , εἴπομεν πολλάκις , καὶ ὅτι ἄλλαι μὲν αἱ τὸν εἰδητικὸν ἀριθμόν , ἄλλαι δὲ αἱ τὸν μαθηματικὸν συνιστᾶσαι πολλῷ μὲν ὑφειμέναι , ἀνάλογον δὲ [ ἐν ] ἐκείναις οὖσαι . p . 1088b35 Πόλλα μὲν ... εἰ πολλά ἐστι . “ Ὦ πόποι , ἦ ῥ’ ἀγαθός περ ἐὼν ὑπέροπλον ἔειπες , ” εἰ Πλάτων ἠπόρησε , καὶ μάλιστα τὰς ἐν τῷ Σοφιστῇ μετιὼν ὑποθέσεις . ἔπειτα τί κοινὸν ἔχει τὸ μὴ ὄν , <ὃ ἡ> θατέρου φύσις κατακερματισθεῖσα παρῆγεν αὐτῷ ; αἱ δὲ ἀρχαὶ πρὸ τῶν γενῶν εἰσι τοῦ ὄντος , ἥ τε τῆς μονάδος καὶ ἡ τῆς ἀορίστου δυάδος . p . 1089a7 Καίτοι . . . τὸ δὲ ποῦ . Μάλιστα μὲν περὶ ἄλλων ὄντων οἱ λόγοι γίγνονται παρὰ τῷ Πλάτωνι · εἰ δ’ ἄρα καὶ ταῦτα τὰ δέκα γένη παραφέρειν ἐθέλεις ὡς δυνάμενος ἄνευ τοῦ μὴ ὄντος δεῖξαι πλῆθος ἐν τοῖς οὖσιν , ἄκουε πάλιν ὅτι μὴ οὔσης μὲν ἑτερότητος οὐδ’ ἄν δέκα εἴη γένη οὐδ’ ἂν δύο οὐδ’ ἂν ἄλλο τι παρὰ τὸ ἓν ἀριθμῷ · οὔσης δὲ ἑτερότητος ἔστι καὶ τὸ μὴ ὄν · ἕκαστον γὰρ τῶν δέκα γενῶν εἴπερ ἕτερόν ἐστι τῶν ἄλλων , μοναχῶς μὲν ἔστιν , ἐναχῶς δὲ οὐκ ἔστιν · ὥστε μᾶλλον οὐκ ἔστιν ἤπερ ἔστι , κἄν αὐτὴν εἴπῃς τὴν οὐσίαν · οὐσία γὰρ ὑπάρχουσα ποιότης οὐκ ἔστιν οὐδὲ ποσότης οὐδὲ πάθος οὐδ ἐνέργεια ( σύνθες τοίνυν αὐτὸ καὶ τὴν ἀνάγκην εὑρήσεις τοῦ δόγματος · εἰ πολλὰ τὰ ὄντα , ἔστιν ἑτερότης · εἰ ἔστιν ἑτερότης , ἔστι τὸ μὴ ὄν · εἰ πολλὰ τὰ ὄντα , ἔστι τὸ μὴ ὄν . οὐκ ἄρα ἦν ἄλλως στῆναι πρὸς τὸ φαινόμενον τοῦ Παρμενιδείου λόγου οὐδὲ προσέμενον τὸ πλῆθος μὴ οὐχὶ καὶ τὸ μὴ ὂν συνεισενεγκεῖν . καὶ οὐ διὰ τοῦτο μάχεται | Πλατῶν τῷ Παρμενίδῃ κτά γε τὸ ἀληθέστατον , ἀλλ’ εἰσὶν ἄμφω μὲν ἀληθεῖς οἱ λόγοι , σαφέστερος δὲ ὁ τοῦ Πλάτωνος · ἐκεῖνός τε γὰρ περὶ τοῦ νοητοῦ μόνου διαλεγόμενος καὶ κτὰ τὴν ἕνωσιν αὐτὸ μετιὼν καὶ τὴν ἐν αὐτῷ δυναστεύουσαν ταυτοτητα καὶ τὴν Ἐμπεδόκλειον φιλίαν , ἓν εἶναι τὸ ὂν ἀπεφήνατο · Πλάτων δὲ εἰδὼς πρῶτον μὲν ὅτι ἔστι πως καὶ τὸ αἰσθητόν , ἕτερον ὂν τοῦ ὄντως ὄντος καὶ διὰ τοῦτο μὴ ὂν μᾶλλον ἢ ὂν προσαγορεύεσθαι δίκαιον , ἔστι δὲ καὶ αὐτὸ τὸ νοητὸν οὐχ ἧττον πλῆθος ἢ ἕν , τήν τε θατέρου φύσιν εἰσήγαγεν εἰς τὰ ὄντα καὶ ταύτῃ τὸ οὐσιῶδες μὴ ὂν παρεπόμενον ἔδειξεν , ὡς ἐν τῷ Σοφιστῇ πολλῶν ἐπιχειρημάτων καὶ οὐκ ἀνεχεγγύων κατεσκεύασται . p . 1089a15 Ἔπειτα ... ἐκ ποίου οὖν ὄντος καὶ μὴ ὄντος πολλὰ τὰ ὄντα ; Ὡς . μὲν ἐξ εἴδους καὶ στερήσεως οὐδαμῶς · ὅλως γὰρ ἡ στέρησις οὐδὲν τοῖς οὖσι συμβάλλεται καθ’ αὑτό . ἐπειδὴ δὲ πέντε παρ’ αὐτοῖς ὄντων γενῶν έν τι τούτων ἐστὶν ἡ ἑτερότης , ἔργον δὲ ταύτης ἕκαστον ποιεῖν ὅπερ μὴ τὰ ἄλλα , ἐκ τοὺ κατὰ τὸ θάτερον μὴ ὄντος καὶ ἐκ τῆς οὐσίας πολλὰ τὰ ὄντα · ἡ μὲν γὰρ οὐσία τοῦ εἷναι πᾶσι μεταδίδωσιν , οὐκ οὖσα αὐτῶν ὡς παρ’ ἐνίοις ὑποκείμενον ἀλλ’ ἀρχὴ καὶ πηγή τις τοῦ εἶναι καὶ πᾶσι χορηγοῦσα τοῦτο χωρὶς τοὐ ἑαυτὴν ἐλαττοῦν · ἡ δὲ ἑτερότης διίστησιν οὐ τόπω , κατ’ οὐσίαν δὲ τὰ ὄντα , καὶ πληθύει καὶ ποιεῖ μὴ εἶναι θάτερα τ·οῖς ἑτέροις ταὐτά , σώζειν δὲ ἕκαστα τῆς ἑαυτῶν ἰδιότητος τὴν καθαρότητα καὶ τὴν ἀμιγῆ καὶ ἄχραντον κατάστασιν . εἰ δὲ ὄντα ἀσυνήθως ἡμῖν αὐτοῖς λέγοντες τὰ αἰσθητὰ κατονομάζοιμεν καὶ ζητοίημεν , ἐκ ποίου μὲν ὄντος ποίου δὲ μὴ ὄντος ταῦτα τὴν ὑπόστασιν εἴληφεν , αἰτιάσονται μὲν πάλιν οἱ θεῖοι ἄνδρες τά τε ἄλλα τοῦ ὄντος γένη καὶ τὰ προειρημένα , τὴν οὐσίαν καὶ τὸ θάτερον · ἐκτείνεται γὰρ αὐτῶν ἡ ἐνέργεια καὶ ἡ γονίμη δύναμις ἐπὶ πάντα τὰ ὁπωσοῦν ὄντα . οὐ μὴν ἀλλ’ ἐπειδὴ τὰ τελευταῖα καὶ πλείοσιν αἰτίαις δουλεύει καὶ συνθέσει χρῆται ποικιλωτέρᾳ , ἐξ ὄντος μέν ἐστι τοῦ αὐτὸς Ἀριστοτέλης ἀκούει · γράφει γὰρ ἐφεξῆς τούτοις · p . 1089a20 Βούλεται . . . οὐδὲ φθείρεται . Ἐκείνων εἶναι μὲν τὸ μὴ ὂν καὶ ἐν τοῖς νοητοῖς λεγόντων τὸ κατὰ τὴν ἑτερότητα , εἶναι δὲ καὶ ἐν τοῖς αἰσθητοῖς αὐτό τε τοῦτο καὶ τὸ ὑλικόν , καλούντων δὲ τὴν ὕλην οὐ μὴ ὂν μόνον ἀλλὰ καὶ ψεῦδος , ὅτι δοκεῖ μὲν εἶναι | πάντα , ψεύδεται δὲ καὶ οὔτ’ ἔστιν οὔτε γίγνεται τῶν ὄντων οὐδέν , ὁ θαυμαστὸς Ἀριστοτέλης πρῶτον μὲν ἐρωτήσας αὐτούς , ἐκ ποίου ὄντος καὶ ποίου μὴ ὄντος τὸ πλῆθος ἀπογεννῶσι τῶν οὐσιῶν , ὑπέθετο λέγειν αὐτοὺς τοῦ κατὰ τὴν ὕλην · εἶτα λαβὼν παρ’ αὐτῶν , ὅτι ψεῦδος ἐκάλουν τὴν ὕλην ἣν ὑπετίθεσαν τοῖς εἴδεσι , φησὶν αὐτοὺς ἐκ ψεύδους ὑποτιθεμένου τὰ ὄντα ποιεῖν , συλλογιζόμενος οὕτω · τὰ ὄντα ἐκ μὴ ὄντος , τὸ μὴ ὂν φεῦδος , τὰ ὄντα ἐκ ψεύδους . ἐφ’ οἷς ἐπήγαγε πάνυ κομψῶς , ὅτι μιμεῖσθαι μὲν ἴσως ἐπιχειροῦσι τοὺς γεωμέτρας , οὐ μὴν μιμοῦνται οὐ γὰρ διισχυρίζονται ἐκεῖνοι ἐκ τῆς γραφείσης μὲν μὴ οὔσης δὲ ποδιαίας ἀναγεγράφθαι τὸ τετράγωνον ) · τοῦτο μὲν εὖ λέγων ὅτι μὴ χρῆται δεικνὺς ὁ γεωμέτρης τῷ ψεύδει , παραλείπων δὲ τό τε ὅλον μὴ ὂν παρ’ αὐτοῖς , ὃ διατείνει καὶ ἐπὶ τὴν ἀσώματον οὐσίαν , τὸ ψεῦδος ὅπως ἐλέγετο παρ’ αὐτοῖς περὶ τῆς ὕλης · οὐ γὰρ ὡς εἰώθαμεν ψευδῆ λόγον λέγειν ἢ ψευδῆ δόξαν τὴν ἀσύμφωνον τοῖς πράγμασιν , οὕτω ψεῦδος ἡ ὕλη παρ’ αὐτοῖς ἐλέγετο , ἀλλὰ διὰ τὴν εἰρημένην αἰτίαν . p . 1089a26 Ἀλλ᾿ ἐπειδὴ . . . πολλά . Ἐκεῖνοι μέν , φησί , τὸ πλῆθος ἐκ τοῦ μὴ ὄντος ἐποίουν τοῦ ψεύδους , ἐγὼ δὲ ἐκ τοῦ μὴ ὄντος μὲν οὐ τὸ πλῆθος μόνον ἀλλὰ καὶ ἓν ἕκαστον , μὴ ὄντος δὲ ἐνεργείᾳ ἀλλὰ μόνον δυνάμει , διὸ καὶ ψευδῶς ὄντος . ταῦτα δὲ εἰ μὲν <ὡς> ἐξηγούμενος ἐκείνους ἔλεγε , μέτριος ἄν ἦν · ἐπειδὴ δὲ ὡς ἀκουέτω ὅτι τὸ περὶ τὴν γένεσιν μὴ ὄν ἑρμηνεύεις αὐτῶν , τὸ δὲ ὅλον μὴ ὂν παραλείπεις . p . 1089a31 Φαίνεται δὲ . . . μονάδες . Ζητοῦντες , φησί , πῶς πολλὰ τὸ ὄν , οὐδὲν ἄλλο ἐζήτουν ἢ πῶς οὐσίαι πολλαί * * * ἃ ἅπαντα οὐσίαι κατ᾿ αὐτούς - ἔδει δέ , φησί , ζητῆσαι καὶ πῶς πολλὰ χρώματα καὶ πῶς χυμοὶ πολλοί · οὐκέτι γὰρ ἂν τὸ μέγα καὶ τὸ μικρὸν ᾐτιάσαντο . ῥητέον οὖν πρὸς αὐτόν , ὅτι πανταχοῦ μὲν ἡ δυὰς αἰτία τοῦ πλήθους ἡ γὰρ ἀπὸ τοῦ ἑνὸς προάγουσα σὺν ταῖς ἰδίαις διαφοραῖς τὰ πράγματα ἥδε ἐστὶν ἡ ἀρχή ) , καὶ ἔστι καθ’ ἑκάστην τάξιν τῶν ὄντων ἰδιάζουσα μονὰς καὶ ἡ ταύτῃ συμφυομένη καὶ τὸν ἑαυτῇ πρόσφορον ἀριθμὸν ἀπογεννῶσα δυάς . εἰ δὲ περὶ τῶν οὐσιῶν ἢ τῶν συμβεβηκότων πλείονα λέγουσι , καὶ τῶν νοητῶν ἢ τῶν αἰσθητῶν , θαυμαστὸν οὐδέν · ὅλη γὰρ ὡς εἰπεῖν ἡ διατριβὴ τοῖς ἀνδράσι περὶ τὸ φανερὸν καὶ γνωστὸν καὶ ὡσαύτως ἔχον καὶ νοητὸν ἐγίγνετο , ἐπὶ δὲ τὰς σκιὰς καὶ τὰς | ἀποτελευτήσεις τῶν ὄντων ὀλιγάκις ἀπέκλινον . p . 1089b2 Ἀλλὰ μὴν . . . ἀπόφασις ἐκείνων . Ἐπεσκέψαντο μὲν καὶ τὰ συμβεβηκότα καὶ εἶδον , ὅτι ἀνάλογον εἰσὶ καὶ ἐπὶ τούτων αἱ αὐταὶ ἀρχαί , ἥ τε οἰκεία μονὰς αὐτῶν καὶ ἡ δυάς , ἡ μὲν ταὐτότητος ἡ δὲ ἑτερότητος καὶ πλήθους αὐτοῖς αἰτία , καὶ οὔτε κατὰ παρέκβασιν τοῦ ἀληθοῦς αἰτίου οὕτε κατ’ ἄλλην * * τῷ ὄντι καὶ τῷ ἑνὶ τὸ δυοειδὲς αἴτιον συνέταξαν . ἣν δὲ σὺ πρεσβεύεις ἀρχὴν τὴν κατὰ ἀπόφασιν , ὑλική ἐστι · τὸ γὰρ οὐκ ἄνθρωπος ὕλη τοῦ ἀνθρώπου . οἱ δὲ καὶ ταύτην ᾔδεσαν ἐν τοῖς τελευταίοις τῶν ὄντων ἀναγκαίαν οὖσαν τὴν ἀρχήν · ἐκάλουν μέντοι οὐκ αἴτιον ἀλλὰ συναίτιον , τὰς δὲ ποιητικὰς αἰτίας ἐν λόγοις ἀπετίθεντο φυσικοῖς καὶ δημιουργικοῖς . ἔστιν οὖν ἐν τῇ φύσει λόγος εἷς πάντων χρωμάτων γεννητικός , καὶ ἄλλος πρώτως μὲν πληρούμενος ἀπὸ τούτου , σὺν αὐτῷ δὲ τὰ πλήθη καὶ τὰς διαφορὰς τῶν χρωμάτων ἀπογεννῶν · καὶ οὗτοί εἰσιν ἡ τῶν χρωμάτων μονὰς καὶ δυάς · τὸ δὲ ἀνάλογον καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων συμβεβηκότων , ὅσα κατὰ λόγους ἐπιτελεῖται φυσικοὺς . p . 1089b7 Μία τε φύσις . . . εἶναι . Ἔστι μὲν μία φύσις τῶν ὄντων τὰ πρός τι , δι’ ἣν τάξις ἐστὶ καὶ συμπάθεια καὶ ἁρμονία πᾶσα καὶ συμφωνία κατὰ τὸν κόσμον · οὐ μὴν ἠμέλησαν ἐκεῖνοι τοῦ θεωρῆσαι τὰς ἀρχὰς τῆς φύσεως ταύτης , ἀλλὰ καὶ τὸ ἑνιαῖον αὐτῆς εἶδος καὶ τὸ πλῆθος ᾐτιολόγησαν . αὐτῷ μὲν οὖν θαυμαστὸν εἶναι δοκεῖ , πῶς χρώμενοι πολλοῖς ἀνίσοις ὥσπερ πολλαῖς μονάσιν οὐκ εἶπον , πόθεν ὑφίσταται τὰ πολλὰ ἄνισα , ὥσπερ αἱ πολλαὶ μονάδες · ἐμοὶ δὲ θαυμάζειν ἔπεισιν , εἰ τὰ εἴδη ἔχων παρ’ αὐτοῖς ἐξυμνημένα καὶ τὰς τῶν εἰδῶν ἀρχὰς ἄλλας αἰτίας ἐπιποθεῖ τοῦ πλήθους τῶν ἀνίσων · ὥσπερ γὰρ τῶν πολλῶν ὁμοίων καὶ ἀνομοίων ἡ αὐτοομοιότης <καὶ ἡ αἰτία , οὕτω τῶν πολλῶν ἴσων καὶ πολλῶν ἀνίσων ἡ αὐτοϊσότης καὶ ἡ ἐκεῖ ἀνισότης αἰτία . καὶ περὶ τούτων εἴρηται μέν τι καὶ ἐν τῷ Φαίδωνι , εἴρηται δὲ · ἐπὶ πλέον ἐν τῷ Παρμενίδῃ . εἰ δὲ καὶ ἐπὶ τὰς ἀρχὰς ἀνίοις τὰς τῶν εἰδῶν , εὕροις ἄν ἔτι πρεσβυτέρας αἰτίας τήν τε μονάδα καὶ τὴν δυάδι ἑτερότης ἀνισότης ἀνομοιότης . p . 1089b15 Ἀνάγκη . . . τῶν ὄντων . | Ὅτι μὲν ἐπὶ τῶν τελευταίων τὸ δυνάμει ἑκάστου καὶ τὸ ὑλικὸν αἴτιον παραλαμβάνεις , εὖ πάνυ καὶ κατὰ φύσιν · οὐ μὴν ἔτι τῆς διανοίας · τῶν Πυθαγορείων τε καὶ τῆς αὐτοῦ τοῦ Πλάτωνος ἀντιλαμβάνῃ τὸ σμικρὸν καὶ μέγα παρ’ αὐτοῖς ἢ τὸ ἄνισον ἢ ὅλως τὴν ἀόριστον δυάδα πρός τι νομίζων εἶναι · τῷ ὄντι γὰρ τὰ πρός τι τῶν οὐσιῶν οὔτε ἀποφάσεις οὔτε δυνάμεις . ἀλλὰ μήποτε τὰ πολλὰ μὲν ἐπὶ τῆς γεννώσης μετὰ μονάδος τὰ πράγματα αἰτίας τὴν δυάδα ταύτην τάττουσιν · εἰ δέ που καὶ τὴν ὕλην ὡς ἴνδαλμα φέρουσαν ἐκείνης τῆς ἀρχῆς μέγα καὶ μικρὸν καλοῖεν ἢ ἄνισον ἢ δυάδα ἀόριστον , οὐκ ἐπὶ τὰ πρός τι ταῦτα ἀνάγουσιν , ἀλλ’ ἐνδείκνυνται τὸν ἐπ’ αὐτῆς τῶν εἰδῶν μερισμὸν καὶ τὴν ἀνωμαλίαν καὶ τὴν ἔκστασιν · οὐ γὰρ μόνον ἕτερον ἑτέρου διίσταται , ἀλλ’ ὃ θαυμαστότατον καὶ ἐννοῆσαι καὶ εἰπεῖν , ὅτι καὶ αὐτὸ ἑαυτοῦ χωρίζεται καὶ διίσταται καὶ ἕτερον γίγνεται πλησιάσαν ὕλῃ . τί οὖν ἔδει τὴν διάνοιαν τῶν ἀνδρῶν ἀπολιπόντα συμπλέκεσθαι ταῖς φωναῖς καὶ κωμῳδεῖν ὡς τὴν ἑτέραν τῶν ἀρχῶν , ἣν τῷ ἑνὶ συντάττουσι , πρός τι ποιοῦντας καὶ μίαν τῶν κατηγοριῶν ὕλην εἶναι τῶν οὐσιῶν λέγοντας ; p . 1089b20 Πολύ τε . . . τὰ δὲ πρός τι . Oὕτε καλῶς ὑφηγῇ περὶ τὰ τῇδε διατρίβειν εἰωθώς , ἐκεῖνοί τε λέγουσι μέν τι καὶ περὶ τούτων ὡς ἐν τοῖς τελευταίοις ἀπεωσμένων , οὐ μὴν ἀλλ’ ἐπειδὴ περὶ τὰ κυρίως ὄντα καὶ νοητὰ καταβάλλονται τὴν ἑαυτῶν σπουδήν , εἰκότως τὰς ἐκείνων ἀρχὰς τῶν οὐσιῶν πολυπραγμονήσαωτες παρέχουσιν ἀφορμὰς τοῖς καὶ περὶ τὰ τελευταῖα στρέφεσθαι προθυμουμένοις ἀναλογίᾳ τὰς αὐτὰς κἀπὶ τῶν τῇδε θεωρεῖν ἀρχάς . δεῖ δὲ κἀκεῖνο λογίζεσθαι , ὅτι πῶς μὲν πολλὰ τὰ αἰσθητά , λέγειν οὐ χαλεπόν καὶ γὰρ τόπῳ ταῦτα μερίζεται καὶ ὑποκειμένῳ χρῆται διαφόρῳ καὶ τοσαύτη ἡ ἐν αὐτοῖς ἑτερότης . ὥστε καὶ πολεμεῖν ἀλλήλοις αὐτῶν ἔνια ) · πῶς δὲ τὰ νοητὰ πολλά , μὴ τόπῳ χωριζόμενα , μὴ ὑποκειμένῳ κρατούμενα , μὴ σχέσιν ἢ ῥοπὴν πρὸς τὰ δεύτερα ποιησάμενα , ζητήσειεν ἄν ὁ μὴ πάντῃ τὴν διάνοιαν ἀργὸς καὶ δυσκίνητος . ἄλλως τε τοῦ Παρμενίδου , πρὸς ὃν ἦν αὐτοῖς καὶ ἡ ἀπότασις , ἓν εἰπόντος εἶναι τὸ ὄν , οὐχὶ τὸ ποιὸν ἢ τὸ πρός τι ἢ τὸ ποσὸν ἡ ὅλως τῶν τῇδέ τι , ἀλλὰ τὸ ὄντως ὂν καὶ νοητόν , ἐδικαίουν μὴ φορτικῶς ἀπαντᾶν πρὸς τὸν ἄνδρα , δεικνύναι δὲ ὅτι κἀκεῖ πλῆθός ἐστι · πρὶν δὲ δείξωσιν , ἀναγκαίως ἐζήτουν τὴν αἰτίαν τοῦ ἐκεῖ πλήθους , καὶ εὕρισκον ὡς μὲν ἐν τοῖς γένεσι τοῦ ὄντος τὴν ἑτερότητα καὶ τὸ κατ’ αὐτὴν μὴ ὂν τοῦ πλήθους ἀρχήν , ὡς δὲ ἐν ταῖς αἰτίαις ταῖς πρωτίσταις τὴν ἀόριστον δυάδα , ἣν Χάος ὁ Πυθαγόρας ἐν τῷ Ἱερῷ λόγῳ κέκληκε , συντάττων αὐτὴν τῷ Πρωτεῖ · ταύτην γὰρ ἀπονέμει τῇ μονάδι τὴν προσηγορίαν ἐν ἐκείνοις . ὀρθῶς ἄρα καὶ ταύτην ἐνίσταντο τὴν ζήτησιν καὶ τὴν αἰτίαν παρεδίδοσαν τοῦ πλήθους τῶν ὄντως ὄντων , καὶ οὔτε πρός τι τὴν ἑτέραν ἐποίουν τῶν ἀρχῶν οὔτε τὸν περὶ τῶν αἰσθητῶν λόγον πάντῃ παρελίμπανον , ὡς δηλοῖ τὰ Ὀκκέλου μὲν Περὶ τᾶς τῶ παντὸς φύσιος , ἐξ ὧν τὰ Περὶ γενέσεως καὶ φθορᾶς μονονουχὶ μεταβεβλῆσθαι δοκεῖ , τοῦ Τιμαίου δὲ τὰ πλεῖστα , καθ’ ὃν ἡ περιπατητικὴ φιλοσοφία τὰ πολλὰ φυσιολογεῖ . p . 1089b24 Ἐπὶ . . . μία . Ἐπὶ τῶν συμβεβηκότων , φησί , καὶ τοῦτο ἄν τις ἀπορήσειε , πῶς οὐκ ὄντα τῶν ὑποκειμένων χωριστὰ πολλά ἐστιν ὅμως · ἐπὶ μὲν γὰρ τῶν οὐσιῶν συγκεχωρήσθω τὸ πλῆθος ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἶναι · πῶς δὲ τὸ χρῶμα ἐκ μὴ χρώματος ; εἶτα ἐφιστὰς λέγει ὅτι ‘ἀνάγκη μὲν γὰρ καὶ τὰ συμβεβηκότα ὕλην ἔχειν , ἀλλ’ οὐ χωριστήν᾿ φησί ῾ τῶν σωμάτων᾿ . μάλιστα δέ φησιν ἐκεῖνο εἶναι ἄπορον , πῶς πολλαὶ οὐσίαι ἐνεργείᾳ εἰσίν . οὐκοῦν ἵνα καὶ ἡμεῖς ἀπὸ τῶν τελευταίων ἀρξώμεθα , ταὐτὰ φαίνεται ζητῶν ἐκείνοις ἄντικρυς · καὶ γὰρ αὐτοὶ περὶ τοῦ πλήθους ἠπόρουν τῶν νοητῶν , ἐν οἷς τὸ δυνάμει καὶ τέλεον ἐξῄρηται . καὶ οὗτος μὲν ἐπὶ τῆς ἀπορίας μένει , μήτε τὰ εἴδη δεχόμενος μήτε τὰς ἀρχηγικὰς αἰτίας μήθ’ ὅλως ποιητικὴν ἀρχὴν ἐπὶ τῶν ἀιδίων προσιέμενος διὰ τί γὰρ τοσοίδε παρ’ αὐτῷ οἱ νοῖ καὶ οὔτε πλείους οὔτε ἐλάττους , εἰπεῖν οὐκ ἔχομεν · οὐ γὰρ δὴ διὰ τὰς σφαίρας τὰς ὑπ’ αὐτῶν κινουμένας τοσοίδε οἱ νοῖ , ἀλλ’ εἰ ἄρα , ἀνάπαλιν . ἔπειτα κἂν οὕτω τις ἐξ ὑπτίας ἐπιχειρῇ λέγειν , ἀπορήσομεν πάλιν περὶ τοῦ πλή|θους τῶν σφαιρῶν πόθεν καὶ πῶς τοσαῦται ) · οἱ δὲ πάντων τῶν ἐγκοσμίων μέτρον ἀποθέμενοι παρὰ τῷ δημιουργῷ νῷ καὶ εἰς ταῦτα καὶ εἰς τἆλλα πάντα προβλήματα μετὰ πολλῆς ῥᾳστώνης καὶ ἀληθείας ἀναστρέφονται . ἀλλὰ μὴν καὶ τὸ μέσοι παρ’ αὐτῷ θεώρημα , τὸ τὰς αἰσθητὰς οὐσίας ἐκ μὴ τοιούτων γίγνεσθαι , προσίεται μὲν ὁμοίως ἐκείνοις τὸ ὑλικὸν αἴτιον , παραλιμπάνει δὲ τὸ ποιητικὸν καὶ τὸ παραδειγματικόν . ἡ δὲ περὶ τῶν συμβεβηκότων ἐπίστασις λύεται μὲν καὶ παρ’ αὐτοῦ · πολλὰ γὰρ εἰ καὶ μὴ τῷ ὑποκειμένῳ τὰ συμβεβηκότα , ἀλλὰ τῷ γε λόγῳ · τελειότερον δέ ἐστι τὴν ἐμφανῆ δημιουργίαν αἰτιᾶσθαι καὶ τὴν ἑτερότητα τῶν φυσικῶν δυνάμεων καὶ τὴν τῶν ἐνύλων εἰδῶν περὶ τὰ ὑποκείμενα διαίρεσιν . p . 1089b32 Ἀλλὰ μὴν . . . ἐναντιώσεις . Πάλαι μὲν ᾐτιᾶτο <τὸ> πλῆθος μόνον τῶν οὐσιῶν ζητήσαντας ὑπέστη · νυνὶ δὲ οὐδὲ τοῦτο συγχωρεῖν αὐτοῖς ἔοικεν ἀλλ’ ἐπειδὴ περὶ ἀριθμῶν τὰ πολλὰ διαλέγονται καὶ μεγεθῶν , μιᾶς κατηγορίας αὐτοὺς ἔφη τὸ πλῆθος καὶ ] διερευνήσασθαι , οὐχὶ τῆς οὐσίας ἀλλὰ τοῦ ποσοῦ · ἀριθμὸς γάρ , φησί , πᾶς ποσὸν καὶ ἡ μονάς · εἶτα ἐπιστήσας , εἰ μὴ ἄρ , φησίν , ἡ μονὰς οὐ ποσόν , ὅτι μέτρον ἀριθμοῦ καὶ ἀδιαίρετος · εἰ μὲν οὖν , φησί , καὶ αὐτοῖς ἀρέσκει διαφέρειν ποσὸν οὐσίας , περὶ πλήθους ἐζήτησαν μόνου τοῦ κατὰ τὸ ποσόν · εἰ δὲ ταὐτὸν οἴονται εἶναι ποσὸν καὶ οὐσίαν , εἰς ταὐτὸν ἄγουσι συμβεβηκὸς οὐσίᾳ καὶ ὑποκείμενον <τῷ> ἐν ὑποκειμένῳ καὶ ὅλως ἐναντιοῦνται τοῖς ἐναργέσι . ῥητέον οὗν πάλιν τὰ αὐτὰ πρὸς αὐτόν , ὅτι πάντα τὰ ὄντα ἀριθμοὺς ἐκάλουν · ζητοῦντες οὖν πῶς τὸ πλῆθος ὑπέστη τὸ ἐν τοῖς ἀριθμοῖς , περὶ τῶν νοητῶν ἐζήτουν ἀπάντων καὶ τῶν αἰσθητῶν καὶ τὴν ἁπανταχοῦ δυαδικὴν ἀρχὴν τοῦ πλήθους ᾐτιῶντο τοῦ ἑκασταχοῦ . p . 1091a2 Ἐπιστήσειε . . . ἐλέχθη . Μάχεται μὲν ἐν τούτοις τῷ τὸν μαθηματικὸν ἀριθμὸν τοῦ αἰσθητοῦ Χωρίζοντι καὶ ἰδίαν οὐσίαν αὐτῷ παρέχοντι . θαυμάσειε δ᾿ ἄν τις ὅπως οὐδενὸς αὐτὸν αἴτιον εἶναι νομίζει · καίτοι τίς ἄλλος αἴτιός ἐστι ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τοῦ μετρεῖν τὰ διωρισμένα πρὸ τούτου ; ποῦ δὲ τῶν θείων οὕτως ἐναργεῖς εἰκόνας ὁρῶμεν ὡς ἐν αὐτῷ ; ποῦ δὲ τὰ σχήματα καὶ τἀς αἰτίας τῶν σχημάτων καὶ τὰς ἀρχὰς πάντων τῶν μαθημάτων ἴδοι τις ἄν καθαρῶς ὡς ἐν τούτοις τοῖς ἀριθμοῖς ; τοῦτό τε οὖν θαυμάσειεν ἄν τις καὶ τὸ ῥηθὲν ἐν ἐσχάτοις τῶν ἐκκειμένων ῥητῶν , ὅτι πάντα τὰ τῶν μαθηματικῶν ἀριθμῶν θεωρήματα καὶ κατὰ τῶν αἰσθητῶν ὑπάρξει . πρῶιον μὲν γὰρ ποῖα τῶν αἰσθητῶν οὕτως ἐφεξῆς τέτακται ὡς μονάδι μόνον ἀλλήλων διαφέρειν καὶ ταύτῃ τῇ διαφορᾷ προϊέναι ἄχρι παντός ; ἔπειτα ποῦ τῶν αἰσθητῶν τοιαύτη σχέσις καὶ εὐταξία θεωρηθήσεται ὡς τῶν ἀνάλογον πολλαπλασίων τὸν μὲν τρίτον εἶναι τετράγωνον , τὸν δὲ τέταρτον κύβον , τὸν δὲ ἕβδομον κύβον ἅμα καὶ τετράγωνον ; ἀλλ’ εἰ καὶ βιάσαιτό τις καὶ τάξειεν οὕτω τὰ αἰσθητά , μάλιστα μὲν ἄχρι τινὸς ἡ βία προβαίνει διὰ τὸ μὴ πεφυκέναι τὰ αἰσθητὰ τοῦτον διασώζειν πρὸς ἄλληλα τὸν λόγον . ἔπειτα δὲ ἐκ τῶν μαθηματικῶν ἀριθμῶν μετοίσει τὴν τάξιν · οὐ γὰρ δὴ ταύτην ἐν τῇ φύσει τῶν αἰσθητῶν ἐνέθηκεν ἡ δημιουργία · ποῦ δὲ τὸ κάλλος τοῦτο τῶν θεωρημάτων ἡ ὕλη δύναται δέξασθαι ; τὸ δὲ παρ’ ἕνα εἶναι ἄρτιον καὶ περιττὸν ποῦ ἔχει τὰ αἰσθητά , εἰ μή τις ἐκ τῶν ἀριθμῶν καὶ τοῦτο λαβὼν ἐπ’ ὀλίγον αὐτῷ χρήσαιτο τὴν ἔνυλον φύσιν βιασάμενος ; εἰ δὲ μή , ὅσον ἐπὶ τοῖς αἰσθητοῖς οὐδὲν κωλύει καὶ ἄρτιον ἀρτίῳ καὶ περιττῷ περιττὸν ἐφεξῆς τετάχθαι . καὶ εἰ μὲν ἄχρι τινὸς τοῦτ’ εἶχον οἱ ἀριθμοί , τάχ’ ἄν τις κατά τινα θέσιν καὶ νομοθεσίαν τῆς ἡμετέρας διανοίας οὕτως αὐτοὺς ἔφατο διακεκοσμῆσθαι · ἐπειδὴ δὲ σὺν τῇ αὐτῇ τάξει καὶ τοῖς αὐτοῖς εἴδεσιν ἄχρι τοῦ ἀπείρου προίασι καὶ ἐφ’ ὅσον αὐτῶν ὁ λογισμὸς ἡμῶν ἐπιέναι δύναται , τοσοῦτο τῇ αὐτῇ ποικιλίᾳ θεωρεῖ κατακοσμούμενον , παντὶ δῆλον ὡς τῇ οἰκείᾳ φύσει συνεισιοῦσαν ἔχουσι ταύτην <τὴν> εὐταξίαν , ἣν ὁ νοῦς αὐτοῖς καὶ ἡ τῶν πρεσβυτέρων ἀριθμῶν αἰτία παραδειγματικὴ τὴν σύστασιν ἐν ψυχῇ λαβοῦσι χαρίζεται . μήτ’ οὗν τὸ κάλλος μήτε τὴν τάξιν μήτε τὰς τῶν χωριστῶν εἰδῶν εἰκόνας μήτε τὸ πλῆθος | τῶν ἐν τοῖς μαθηματικοῖς ἀριθμοῖς θεωρημάτων μήτε τὰς ἀρχὰς τῶν ἁπασῶν ἐπιστημῶν ἀτιμάσωμεν ὑστερογενῆ ποιοῦντες τὸν ἀριθμὸν καὶ τῶν αἰσθητῶν ἀφαίρεσιν εἶναι νομίσαντες . p . 1090a16 Οἱ μὲν οὖη ... σώμασιν . Τριῶν δοξῶν ἐν τούτοις μνημονεύσας , τῆς τε τὸν εἰδητικὸν ἀριθμὸν πρεσβευούσης , ἣν εἰς τὸν ἑαυτοῦ διδάσκαλον ἀναπέμπειν εἴωθε , καὶ τῆς τὰ σώματα ποιούσης ἀριθμούς , ἣν ἀπονέμει τοῖς Πυθαγορείοις , καὶ τῆς τὸν μαθηματικὸν ἀριθμὸν μόνον εἰδυίας , τὴν τρίτην κακίζει πλέον ὡς ἂν ἀλογωτέραν τῶν ἄλλων . οὔτε δὲ περὶ τῶν δύο , τῆς Πλατωνικῆς καὶ Πυθαγορείου , φαμὲν αὐτὸν ἱκανῶς ἱστορεῖν οὔτε περὶ τῆς τρίτης ὑγιές τι λέγειν · πρῶτον μὲν γὰρ οὐκ ἐγένετό τις , ὃς τὸν μαθηματικὸν ἀριθμὸν εἶναι μόνον ὑπέλαβεν , ἀλλ’ ἴσως μαθηματικοῖς ὀνόμασι καὶ ἐπὶ τῶν θείων ἀριθμῶν ὁ τοιοῦτος χρησάμενος αἴτιος ἐνίοις πλάνης ἐγένετο . ἔπειτα πῶς οὐχ ἱκανῷ τεκμηρίῳ χρῶνται τοῦ εἶναι κεχωρισμένην τῶν αἰσθητῶν τὴν τῶν μαθημάτων ὕπαρξιν λέγοντες ῾εἴπερ ἔστιν ἀριθμητικὴ ἐπιστήμη , ἔστι χωριστὸν · ἀριθμός᾿ ; ἀλλὰ μὴν τὸ ἡγούμενον , καὶ τὸ ἑπόμενον ἄρα . ὁ δέ φησι πρὸς τὸ συνημμένον ἀπηντηκέναι πρότερον · καίτοι οὐδὲ ἐν ἐκείνοις εἴρητό τι πρὸς ἔλεγχον τῶν μαθημάτων ἱκανόν , ἀλλ’ ὅτι ἡ τῶν καθόλου ἐπιστήμη δυνάμει ἐστίν , ἡ δὲ τῶν καθ’ ἕκαστα ἐνεργείᾳ . ἀλλ’ οὐδὲ τὸ νῦν λεγόμενον ἰσχὺν ἔχει τινά · οὐ γὰρ ἂν κεχωρισμένων , φησί , τὰ πάθη περὶ τὰ αἰσθητὰ ἐφαίνετο . πάλιν γὰρ ἀποχρῆται τῇ ὁμωνυμίᾳ τῶν τε ἀριθμῶν καὶ τῶν παθῶν . ἄλλως γὰρ κατὰ τῶν μοναδικῶν , καὶ ἀνάλογον μὲν ἑτέρως δὲ κατὰ τῶν τῆς φύσεως δημιουργημάτων τὰ τοιαῦτα τάττεται . p . 1090a30 Οἱ μὲν . . . ἐν τοῖς αἰσθητοῖς . ῾Υποθέμενος τοὺς μὲν Πυθαγορείους χωριστὸν ἀριθμὸν μὴ ποιεῖν , τὸν δὲ αἰσθητὸν κόσμον ἐξ ἀριθμῶν συνιστάνειν , ἄλλους δέ τινας ἐπειδὴ τὰ ἀξιώματα καὶ αἱ καθόλου προτάσεις ἐπ᾿ οὐδενὸς μὲν τῶν αἰσθητῶν ἀλη - θεύουσι , * * * δὲ μεγέθη τε καὶ αἰσθητὰ ποιοῦντας , ἀπορεῖ πρὸς τοὺς Πυθαγορείους , πῶς ἐξ ἀβαρῶν καὶ ἀμεγεθῶν τῶν ἀριθμῶν τὰ αἰσθητὰ δύναται συνίστασθαι σώματα , πρὸς δὲ | τοὺς χωρίζοντας , πῶς ἄν τὰ πάθη τῶν μεγεθῶν καὶ τῶν ἀριθμῶν ὑπῆρξε τοῖς αἰσθητοῖς , εἰ μὴ ἀχώριστοι αὐτῶν ἦσαν οἱ ἀριθμοί . ῥητέον οὖν ὑπὲρ μὲν τῶν Πυθαγορείων , ὅτι γινώσκουσι μὲν καὶ ἄλλους ἀριθμοὺς καὶ οὐ περὶ τοῦ αἰσθητοῦ μόνου διάλεγονται , ἀλλὰ καὶ περὶ νοερῶν καὶ ψυχικῶν καὶ φυσικῶν διακόσμων ἀναδιδάσκουσιν , οὐ μὴν ἀλλὰ γὰρ καὶ τὸν αἰσθητὸν κόσμον ἐκ τῶν ἀύλων λόγων καὶ δραστικῶν καὶ πρεσβυτέρων αἰτίων ὑφιστᾶσιν . ὅσοι δὲ οὐδὲ τῇ φύσει λόγους διδόασιν , ἵνα μὴ διπλᾶ ποιήσωσι τὰ πράγματα , οὗτοι θαυμάζουσι πῶς ἐξ ἀβαρῶν καὶ ἀμεγεθῶν βάρος ἀποτελεῖται καὶ μέγεθος . καίτοι γε ὡς μὲν ἐκ μορίων ἀμεγεθῶν ἢ ἀβαρῶν οὐκ ἄν ποτε συντεθείη βάρος ἢ μέγεθος , καὶ τοῦτο ἱκανῶς δέδεικται · ἐκ δὲ στοιχείων ἀμερῶν καθ’ αὑτὰ ὄντων δημιουργεῖται μέγεθος , εἴπερ ὕλη καὶ εἶδος στοιχεῖα σωμάτων · καὶ ἔτι πολλῷ πλέον ὑπὸ τῶν ἀληθεστέρων αἰτίων ἐν λόγοις καὶ εἴδεσι δημιουργικοῖς θεωρουμένων πῶς οὐ πᾶσαι διαστάσεις καὶ πάντες ὄγκοι τὴν ἐν κινήσει φερομένην ἑαυτῶν γένεσιν ὑποδέχονται ; ἢ γὰρ ἀγένητα καὶ ὡς ἐξ ἀιδίου τὰ σώματα , ἢ τῶν διαστατῶν ἀδιάστατα καὶ τῶν μεριστῶν ἀμέριστα καὶ τῶν αἰσθητῶν καὶ ἀντιτύπων ἀφανῆ καὶ ἀναφῆ καταλειπτέον αἴτια , καὶ συγχωρητέον τοῖς οὕτως ἐξ ἀμερῶν τὰ μεμεγεθυσμένα γενέσθαι λέγουσιν . ὑπὲρ δὲ τῶν χωριζόντων τοὺς ἀριθμούς , ὅτι θαυμαστὸν οὐδὲν εἰ ἔοικε τὰ ἀποτελέσματα τοῖς αἰτίοις · δημιουργικῶν οὖν ὄντων τῶν χωριστῶν ἀριθμῶν , οὓς μιμοῦνται καὶ οἱ μαθηματικοί , εἰκότως καὶ ὁ αἰσθητὸς κόσμος εἰκόνας ἔχει τῶν αὐτὸν κοσμούντων ἀριθμῶν , ἵνα πάντα ᾖ ἐν πᾶσιν , οἰκείως δ’ ἐν ἑκάστοις . τὸ δὲ ἀπὸ τῶν ἀξιωμάτων καὶ ὅλως τῶν ἐπιστημῶν ἐπιχείρημα πολλάκις εἴπομεν ὅτι καὶ παρὰ τοῖς ἀντιλογικωτάτοις δυσαντιβλεπτότατόν ἐστι · ἢ γὰρ ψεύδεται ταῦτα ἢ συμφωνεῖ καὶ συζυγεῖ τοῖς οὖσιν · εἰ μὲν οὖν ψεύδεται , ἄνελε πᾶσαν κατάληψιν ἐκ τούτων γὰρ αἱ ἀποδείξεις ) · ἀνελὼν δὲ πᾶσαν κατάληψιν περὶ | μηδενὸς διισχυρίζου . εἰ δὲ ἀληθεύει καὶ συζυγεῖ τισι τῶν ὄντων , ἐπεὶ μὴ τοῖς αἰσθητοῖς πρώτως ( ἄτομα γὰρ ταῦτα καὶ ὅσα δὲ κοινὰ <ἐν> αὐτοῖς κατατέτακται , ταῦτα καὶ κρατεῖται ὑπὸ τῆς ὕλης ) , λείπεται τοῖς διανοητοῖς αὐτὰ συμφωνεῖν ὡς ἰσαξίοις , τοῖς δὲ νοεροῖς ὡς εἰκόνας καὶ τύπους παραδείγμασιν . p . 1090b5 Εἰδὶ . . . χωριστὰ ἔσται . Τὰ πέρατα τινὰς αὐτῶν ὡς εἴδη καὶ οὐσίας φησὶ λαμβάνειν , καὶ αἰτιᾶται ὅτι μήτε οὐσίαι ταῦτα μήτε πολὺ πλέον χωρισταὶ οὐσίαι . ῥητέον οὖν ὑπὲρ τῶν ἀνδρῶν , ὅτιπερ οὐ τὰ συνεγνωσμένα πέρατα χωριστὰς ἐποίουν οὐσίας , ἀλλὰ τὰ ἐν τοῖς οὐσιώδεσι λόγοις τοῦ νοῦ καὶ τῆς ψυχῆς καὶ τῆς φύσεως , ἃ καὶ κυριώτερον περατοῖ καὶ ὁρίζει τὴν γένεσιν , ὧν τὰ φαινόμενα πέρατα τελευταίαν ἀπεικασίαν ἀπετυπώσατο . p . 1090b13 Ἔτι δὲ . . . συνείρειν . * * πρὸς μὲν τοὺς τὴν μαθηματικὴν μόνην οὐσίαν πρεσβεύοντας , πῶς ὄντων ἀριθμῶν παρ’ αὐτοῖς καὶ μεγεθῶν καὶ ψυχῆς καὶ σωμάτων οὐ γίγνεται τὰ δεύτερα ἀεὶ ἐκ τῶν προτέρων , ἀλλὰ καὶ ἀριθμῶν μὴ ὄντων τὰ μεγέθη καὶ ἔστι καὶ γίγνεται , κἀν ταῦτά τις ἀνέλῃ , ψυχὴ ἔστι καὶ σώματα . πρὸς δὲ τοὺς <τὸν> εἰδητικὸν ἀριθμὸν προσιεμένους , πότερον τὰ μεγέθη τὰ ἐκ τῶν ἀριθμῶν γιγνόμενα καὶ αὐτὰ ἰδέαι ἡ οὔ , καὶ εἰ ἐπιδέχονται θεωρίαν ἰδίαν ἢ τὴν μαθηματικὴν εἰς αὐτὰ δεῖ μεταφέρειν ; ῥητέον οὖν ὑπὲρ τῶν προτέρων πρότερον , ὅτι μήτε τὴν μαθηματικὴν οὐσίαν μόνην ἐπισκέπτονται , καὶ τάξιν ὅλως δόντες τοῖς ὑποκειμένοις ἀεὶ συντελεῖν εἰς τὴν τῶν δευτέρων ὑπόστασιν τὰ πρότερά φασιν . εὖ γὰρ εἴρηται τοῦτο , ὅτι μίαν εἶναι δεῖ συνέχειν τῶν <ἐν> φύσει πραγμάτων καὶ μηδὲν ἐπεισοδιῶδες αὐτοῖς ἐμφαντάζεσθαι . ὅτι δὲ μὴ μόνην τὴν μαθηματικὴν οὐσίαν οἱ ἄνδρες οὗτοι γιγνώσκουσι , κἄν διὰ μαθηματικῶν ὀνομάτων καὶ τὰ περὶ τῆς νοητῆς ἀναδιδάσκωσιν , εἴρηται μὲν πολλάκις ἐν τοῖς προάγουσιν , οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ ἡ νῦν ἀπορία δῆλον ποιεῖ . εἰ γὰρ αἰτιᾶται αὐτοὺς ὡς μὴ ποιοῦντας ἐκ μεγεθῶν καὶ ἀριθμῶν τὴν | ψυχὴν προτέρων ὄντων αὐτῆς , μαρτυρεῖ σαφῶς ὅτι τοὺς ἐν νῷ καὶ τοὺς θείους ἐγέννων ἀριθμούς . ὑπὲρ δὲ τῶν δευτέρων , ὅτι καὶ τὰ πρῶτα μεγέθη ἰδέαι , ὁ αὐτοκύκλος ἡ αὐτοπυραμὶς τὸ αὐτοτρίγωνον , ἀπὸ δὲ τῶν μαθηματικῶν λόγων αἱ ἀναμνήσεις ἡμῖν ἐκείνων γίγνονται . οὐ γὰρ ὅτι ἐκείνοις ἐφαρμόζουσιν αἱ μαθηματικαὶ θεωρίαι διεξοδικαὶ οὖσαι καὶ μεμεριἐν σμέναι καὶ ποθέν ποι προϊοῦσαι καὶ δι’ ὑποθέσεων περαίνουσι , ἀλλ’ ὥσπερ ἐν ἐπιστολαῖς εἴρηται περὶ τοῦ αὐτοκύκλου ὡς οὔτε τὸ σχῆμα οὔτε τοὔνομα οὔθ’ ὁ ὁρισμὸς οὔτ’ ἐπιστήμη γνῶσίς ἐστιν αὐτοῦ , ἀλλὰ θέαν δεῖ τοῦ πράγματος παραγενέσθαι , καὶ ὥσπερ ἐκ πυρείων τῶν ἐπιστημονικῶν θεωρημάτων παρατριβομένων φῶς ἀναλάμψαι νοερόν , δι’ οὗ συζυγήσομεν ἐκείνῳ · ἡ τοίνυν μαθηματικὴ μέθοδος προπαρασκευή τίς ἐστιν ὡς ἐν εἰκόσι γυμνάζουσα τὴν ψυχὴν πρὸς αὐτοπτικὴν τοῦ παραδείγματος ἐπιβολήν · οὐκ ἄρα προσγλίχονται ταῖς ἰδέαις ἐφαρμόζειν τὰ μαθηματικά , ἀλλ’ ὡς ἀπὸ εἰκόνων εἰς ἐκείνας διὰ τούτων ἀναπέμπεσθαι βούλονται . p . 1090b32 01 δὲ .. κατ᾿ ἐκεῖνον . Ἀποτείνεται μὲν νῦν πρὸς τὸν ἑαυτοῦ διδάσκαλον · αὐτὸς γάρ ἐστιν ὁ σαφῶς τὰ μαθήματα τῶν νοερῶν διακρίνας εἰδῶν · καίτοι καὶ παρὰ τοῖς ἄλλοις οὐ θάτερα μόνον ἀλλὰ καὶ θάτερα γιγνώσκεται . λέγει δὲ ὅτι περὶ γενέσεως οὐ διδάσκει τοῦ μαθηματικοῦ ἀριθμοῦ ( δεῖ γὰρ αὐτὸν μὴ πρῶτον ὄντα ) · οὔτε δὴ ἐκ τῶν αὐτῶν ὀφείλει γίγνεσθαι τῷ εἰδητικῷ , ἵνα μὴ ὁ αὐτὸς ἐκείνῳ φανῇ , οὔτε ἐξ ἄλλων · ἀριθμὸν γὰρ οὐ ἑτέρως ὑποστῆναι ἢ ἐκ μονάδος καὶ τῆς ἀορίστου δυάδος . διὰ τί οὖν , φήσομεν πρὸς αὐτόν , μὴ τοῦτο δὴ τὸ πολυπάτητον ὑποτίθεσαι λέγειν τὸν διδάσκαλον , ᾧ καὶ αὐτὸς ἐν ταῖς φυσιολογίαις χρῆσθαι μεμελέτηκας , ὡς ἀναλογίᾳ μὲν τῶν διαφόρων ἀριθμῶν αἱ αὐταί εἰσιν ἀρχαί , ἁπλῶς δὲ οὐχ αἱ αὐταί ; τοιοῦτον δέ τι καὶ σὺ νῦν αἰνίττῃ , ὅταν λέγῃς ἐξ ἄλλου δὲ μεγάλου καὶ μικροῦ , πλὴν οὐκ ἐξ οὗ τὰ μεγέθη . ἄλλη γὰρ δυὰς ἡ γεννητικὴ τῶν ἀριθμῶν τῶν μαθηματικῶν , ἄλλη δὲ ἡ τῶν μεγεθῶν · καθ’ ἑκάστην γὰρ τῶν ὄντων τάξιν ἰδίως αἱ νοεραὶ καὶ αἱ λογικαὶ καὶ <αἱ> θεωροῦνται ἀρχαί . τὸ μέντοι ζητεῖν , πῶς τὸ ἓν τὰ πανταχοῦ πολλὰ παράγει καὶ γεννᾷ , καὶ φιλόσοφόν ἐστι καὶ παρ’ ἐκεῖνος ᾐτιολόγηται . p . 1091a5 Πάντα δὴ...λέγωσι . Ταῦτα τοὺς παρὰ τοῖς ῥήτορσιν ἐπιλόγους μιμεῖται , οὐκ ἀπήλλακται δὲ οὐδὲ κωμικῆς βωμολοχίας · διὸ τὰ πλεῖστα αὐτῶν ὅσα μὴ ἔστι πραγματειώδη χρὴ καὶ ὑπερβαίνειν ἢ ἄλλως συνείρειν . Σιμωνίδου δὲ μνημονεύει τῶν Ἀτάκτων οὕτως ἐπιγραφομένων · εἰρόμενα γὰρ ταῦτα καὶ ἥκιστα διανοίας πληρωτικά . φαίνεται . . . διπλασιαζόμενον . ἐπειδὴ δυάς ἐστι τὸ μέγα καὶ τὸ μικρόν , ἡ δὲ δυὰς τὸν ἄρτιον μόνον , μάλιστα δὲ τὸν ἀρτιάκις ἄρτιον ὑφίστησι , τοὺς ἄλλους οὔ φησιν ἐκ τοῦ μεγάλου καὶ μικροῦ δύνασθαι γεννηθῆναι . εἴρηται δὲ πολλάκις ποίαν δυάδα μέγα καὶ σμικρὸν ἐκάλουν , καὶ ὅτι τὴν παντὸς γεννητικήν . ἄτοπον δὲ . . . . τῶν ἀδυνάτων . εἰ καθ’ ὑπόθεσιν ποιοῖεν διδασκαλίας ἕνεκα , τί πλημμελοῦσιν ; εἰ μὴ ἄρα κατὰ σὲ τὸν ποιητικὴν αἰτίαν ἐπὶ τῶν ἀιδίων μὴ προσιέμενον · τοῖς δὲ ἀρέσκει πάντα ἐκ τῶν ἀρχῶν ἔχειν τὴν ὑπόστασιν . p . 1091a13 Οἱ μὲν οὖν . . . τὴν γένεσιν . Ποίῳ μὲν ἤθει τοὺς λόγους καταβάλλεται τούτους ὁ Ἀριστοτέλης , οὐ λήσεται τοὺς συνετωτέρους . ἵνα δὲ καὶ ἐξ ὧν τίθησιν ἐπακολουθήσωμεν τῇ τῶν Πυθαγορείων διανοίᾳ , ῥητέον ὡς ἓν μὲν τὸ σύνολον λέγουσι τὸ ἐξ ὕλης καὶ εἴδους διακοσμηθέν · τούτου δὲ τὴν σύστασίν φασιν οὕτω γίγνεσθαι · τοῦ λόγου τοῦ ἀπὸ τῆς φύσεως προελθόντος χρῶμα καὶ σχῆμα καὶ τὴν αἰτίαν πάντως γεννήσαντος πρῶτον μὲν τὸ ἄποιον σῶμα γίγνεται ( τονῦτο γάρ ἐστι τὸ ἔγγιστα τοῦ ἀπείρου ) , εἶτα τὸ διακοσμηθέν , ὅταν τὸ πέρας καὶ ὁ φυσικὸς λόγος κατασχῇ τέλεον τὸ ὑποκείμενον . ὅτι δὲ καὶ περὶ χωριστῶν ἀριθμῶν εἰρήκασιν οἱ ἄνδρες καὶ μάλιστα πάντων οὗτοι , καὶ πρότερον ὑπεμνήσαμεν . p . 1091a23 Τοῦ μὲν οὖν . . . γενέσεως . Συμβολικῶς εὕροις ἂν παρ’ ἐκείνοις ταῦτα λεγόμενα · τὸν γὰρ περιττὸν τοῖς θεοῖς προσοικειοῦντες εἰκότως ἀγένητον εἶναί φασι , τὸν δὲ ἄρτιον τοῖς ἐνύλοις ἀνάλογον λαμβάνοντες γενητὸν καλοῦσι καὶ δυάδι προσοικειοῦσιν · ἐπεὶ ὅτι τοὺς συστοίχους ἀρτίους καὶ περιττοὺς ἀριθμοὺς ἐκ τῶν αὐτῶν ἀρχῶν ἀπογεννῶσιν , εἰ καὶ τοὺς μὲν μονάδι προσεοι|κέναι τοὺς δὲ δυάδι φασί , πολλάκις ὑπεμνήσαμεν . p . 1091a24 τὸν δ’ ἄρτιον . . . ἀριθμῶν . Τὸν ἄρτιον ὕλην ἔχοντα καὶ εἶδος κατὰ μὲν τὴν ὕλην ὡς ἐκ τῆς δυάδος προελθόντα μέγα καὶ σμικρὸν ἔχειν , κατὰ δὲ τὸ εἶδος ἰσότητι κεκρατῆσθαί φασι . ταῦτα δὲ οὐκ ἀπὸ χρόνου ἀλλ’ ἀεί . εἰ δὲ πρότερα τὰ ἄκοσμα τῶν κεκοσμημένων ἀποφαίνουσι διδασκαλίας ἕνεκα , κοινόν ἐστι τοῦτο πάντων ἡμῶν ἔθος · καὶ γὰρ σὺ τὴν ὕλην προτέραν εἶναι λέγεις καὶ ἀρχὴν τοῦ σώματος , καίτοι ἀεὶ κεκοσμημένην . p . 1091a29 ἔχει δ’ ἀπορίαν...ἑνός . Ὅτι μὲν τὸ εὖ ταῖς ἀρχικωτέραις αἰτίαις ἀπονέμεσθαι θέλει , κατορθοῖ . οὔτε δὲ οὕτως ἄρξασθαι τοῦ λόγου δίκαιον ἦν , ἀλλ’ ἦν εὐλογώτερον εἰπεῖν · ῾ἔχει δὲ ἀπορίαν καἰ εὐπορήσαντι θαυμαστήν·᾿ οὔτε τοὺς θεολόγους ἄλλο τι λέγειν ὀρθῶς τις ὑποτίθεται . πάντων δὲ ἀτοπώτατον τὸ νομίζειν ἢ ὅτι τῷ ἑνὶ τὸ ἀγαθὸν οὕτω συντρέχει ἢ ὅτι τὸ ἓν τὸ πρώτιστον οὕτως ἀρχὴ λέγεται ὡς στοιχεῖον , ἐξ οὗ ἐνυπάρχοντος ὁ ἀριθμὸς συνίσταται · πάντα γὰρ ταῦτα ψευδῶς ἱστόρηται · τὸ γὰρ ἓν καὶ τἀγαθὸν ταὐτόν ἐστι παρὰ Πλάτωνι καὶ ἐξῄρηται πάσης οὐσίας καὶ νοῦ καὶ ζωῆς . p . 1091b4 Οἱ δὲ ποιηταὶ . . . Δία . Οὐδὲ ταῦτα 〈 κατὰ 〉 τὸ ἀληθὲς ἱστόρηται περὶ τῶν θεολόγων · ἐκεῖνοι γὰρ Νύκτα μὲν καὶ Οὐρανόν φασι βασιλεύειν καὶ πρὸ τούτων τὸν μέγιστον αὐτῶν πατέρα · “ τὸν τόθ’ ἑλὼν διένειμε θεοῖς θνητοῖσί τε κόσμον , οὗ πρῶτος βασίλευσε περικλυτὸς Ἠρικεπαῖος ” , μεθ’ ὃν ἡ Νύξ “ σκῆπτρον ἔχουσ’ ἐν χερσὶν 〈 ἀριπρεπὲς 〉 Ἠρικεπαίου ” . μεθ’ ἣν ὁ Οὐρανός , “ ὃς πρῶτος βασίλευσε θεῶν μετὰ μητέρα Νύκτα’’ . τὸ δὲ χάος ὑπὲρ τὴν τοῦ βασιλεύοντός ἐστι σχέσιν · τὸν δὲ Δία οὐ πρῶτον ἀλλὰ πέμπτον βασιλέα σαφῶς ὀνομάζουσιν οἱ πρὸς αὐτὸν παρὰ τῆς Νυκτὸς δοθέντες χρησμοί · “ ἀθανάτων βασιλῆα θεῶν πέμπτον σε γενέσθαι ” . ἡ πρωτίστη οὖν ἀρχὴ καὶ παρ’ αὐτοῖς ἓν καὶ τἀγαθόν , μεθ’ ἣν ἡ | δυὰς ἡ κρείττων τοῦ βασιλεύειν , αἰθὴρ μὲν καὶ χάος * * * κτὰ τὸν Πυθαγόραν · εἶτα τὰ πρώτιστα καὶ κρύφια τῶν θεῶν γένη · ἐφ’ οἷς ὁ πρῶτος ἀναφανεὶς τῶν ὅλων πατὴρ καὶ βασιλεύς , ὃν διὰ τοῦτο Φάνητα προσεῖπον . οὔτ’ οὖν οἱ ἄριστοι τῶν φιλοσόφων ἀφίστανται τῶν θεολόγων οὔθ’ οἱ θεόλογοι τὰ δεύτερα δυνατώτερα καὶ ἀμείνω τῶν ἀρχηγικωτέρων φασὶν εἶναι , ἀλλὰ μία ἡ παρὰ πᾶσιν αὐτοῖς ἀλήθεια . p . 1091b6 οὐ μὴν...ποιήσς . Εὖ μὲν ὅτι τοὺς τὸ πρῶτον αἴτιον ἄριστον εἶναι λέγοντας ἀποδέχῃ · οὐ μὴν οἱ θεόλογοι μεταβολὰς ποιοῦσι τῶν βασιλειῶν , κἂν τὰ μυθώδη πλάσματα τοῦτο προφαίνειν δοκῇ · τῶν δὲ πρεσβυτέρων ἀεὶ μενουσῶν ἐν ἤθεσι τοῖς οἰκείοις οὕτω τὰς δευτέρας ὑφίστασθαι λέγουσιν . τῶν δὲ . . . μάλιστα . ἔστι μὲν ὑπερούσιον παρά τε τῷ Πλάτωνι τὸ ἓν καὶ τἀγαθὸν καὶ παρὰ Βροτίνῳ τῷ Πυθαγορείῳ καὶ παρὰ πᾶσιν ὡς εἰπεῖν τοῖς ἀπὸ τοῦ διδασκαλείου τοῦ τῶν Πυθαγορείων ὡρμημένοις · ὅμως δὲ κείσθω τὸ ἓν οὐσί εἶναι τῆς πρωτίστης ἀρχῆς , ἣν ἐκάλουν τἀγαθὸν ὡς ἑνώσεως καὶ τοῦ ἀγαθοῦ πᾶσιν αἰτίαν ὑπάρχουσαν , καὶ ἴδωμεν εἴπερ ἕπεταί τι αὐτοῖς ἄτοπον . ἡ μὲν . . . λέγειν . ἀπορείτω βουλόμενος · τοῖς δὲ ἀνδράσιν ἐκείνοις πρὸ πάσης ἐπιστάσεως καὶ ἀποδείξεως κεῖται τὸ πρώτιστον εἶναι τὸ πανάριστον . p . 1091a16 Θαυμαστὸν δὲ εἰ . . . ἀγαθόν τι . Τῷ μὲν πρωτίστῳ καὶ αὐταρκεστάτῳ τοῦτ’ αὐτὸ ἀγαθὸν τὸ αὔταρκες · ἀλλ’ ὑπάρχει αὐτῷ δι’ ἁπλότητα καὶ ἑνότητα τῆς ὑποστάσεως · οὐ γάρ ἐστι τἀγαθὸν καὶ ἄλλο τι , ἀλλ’ αὐτὸ τοῦτο τὸ ἀγαθόν · ὥστε ἕν , ἐπεὶ μὴ σύγκειται αὐτοῦ ἡ φύσις ἐξ ἀγαθοῦ καὶ ἄλλου τινός · οὕτω γὰρ ἂν ἐδεήθημεν ἑτέρας ἀρχῆς , ἐν ᾗ τὸ ἀγαθὸν ἀμιγὲς ἦν πρὸς πᾶν ὁτιοῦν καὶ ἄκρατον . δυσχεραίνει γὰρ αὐτὸς πρὸς τὸ ἓν καὶ τὸ στοιχεῖον , ἐπειδὴ συνηθέστερον αὐτῶν ἀλλ’ οὐ θεολογικώτερον ἀκούει · εἰ δέ τινες ἓν ὑποθέμενοι εἶναι τῶν μαθηματικῶν ἀριθμῶν τὴν ἀρχὴν ἀφεῖλον ἀπ’ αὐτοῦ τἀγαθόν , οὐ περὶ τῆς ἁπάντων ἀρχῆς διαλέγονται , ἀλλὰ περὶ <τῆς> τῶν μοναδικῶν αἰτίας · καὶ δῆλον μὲν ὅτι καὶ αὕτη τὸ ἀγαθόν ἐστι τῶν ἐξ αὐτῆς ἀπογεννωμένων , οὐ μέντοι ἁπλῶς τἀγαθόν . | ἦ γὰρ ἄν , ὅπερ λέγει , ἅπασαι αἱ μονάδες ἐγίγνοντο ὅπερ ἀγαθόν ; * * * αἱ μονάδες οὐχ αἱ ὑλικαί , ἀλλ’ αἱ κατὰ τὰ εἴδη τῶν ἀριθμῶν θεωρούμεναι , αἵ τινες εἰσὶ μὲν τοῦδε τοῦ ἀριθμοῦ τἀγαθόν , ἡ πεντὰς τοῦ πέντε καὶ ἡ δεκὰς τοῦ δέκα , οὐ μὴν ὅπερ τὸ ἀγαθὸν ἁπλῶς , ὥσπερ αἱ μονάδες ἢ ἑνάδες αἱ ἀπὸ τῆς πρωτίστης αἰτίας προελθοῦσαι · ἐκεῖναι γὰρ οὐ μόνον θεοὶ ἀλλὰ καὶ συνοχαί τινες θεῶν . καὶ οὐδὲν ἄτοπον ἐν τοῖς ὅλοις εὐπορίαν εἶναι τῶν ἀγαθῶν · ἄφθονον γὰρ τὸ θεῖον καὶ ἀπερίληπτον ἀνθρωπίνῳ λογισμῷ , καὶ τὰ εἴδη δὲ καὶ οἱ ἀριθμοὶ θεῖα καὶ ἀγαθοειθῆ ἅτε τῆς πρωτίστης αἰτίας ὄντα γεννήματα . καὶ οὐ δεῖ ταῦτα ὡς ἄτοπα προφέρειν , ἅπερ αὐτόθεν οἱ ἄνδρες προσίενται . p . 1091b27 Ἀλλὰ μὴν . . . κακὸν αὐτό . Εἰ τὸ ἕν , φησίν , ἀγαθόν , ἀγαθοειδῆ καὶ τὰ εἴδη · οὗ συγχωρηθέντος ἄπορον αὐτῷ καταφαίνεται , τίνων χρὴ τὰς ἰδέας ὑποτίθεσθαι · εἴτε γὰρ τῶν τῇδε ἀγαθῶν μόνων , οἷον τῶν ἀρετῶν , οὔτε οὐσιῶν ἔσονται αἱ ἰδέαι οὔτε οὐσίαι · εἴτε τῶν οὐσιῶν , ἔσονται πᾶσαι αἱ τῇδε οὐσίαι ἀγαθαί , ἐπειδὴ κατὰ τὰς ἰδέας ὑπέστησαν ἀγαθὰς οὔσας . πρὸς τούτοις δὲ πᾶσιν εἰ τὸ ἕν , φησίν , ἀγαθόν , τὸ μὴ ἓν ὃ εἴτε δυάδα εἴτε ἄνισον εἴτε πλῆθος χρὴ καλεῖν , ἔσται κακόν , ἵνα ἐξ ἐναντίων ἡ γένεσις ᾗ τῶν πραγμάτων . πρὸς ὅν φαίη τις ἂν ὅτι καὶ εἰ τῶν ἀρετῶν μόνων ἤσαν αἱ ἰδέαι , οὐ ἐκωλύοντο εἶναι οὐσίαι · οὐ γὰρ οἷον τὸ παράδειγμα , τοιαύτη κατὰ πάντα καὶ ἡ εἰκών , ἀλλὰ ὡς ἀμερῆ μεριστῶν αἴτια καὶ νοερὰ ἀνοήτων καὶ θεῖα θνητῶν , οὕτω καὶ οὐσίαι ποιοτήτων , οὐ τῶν τυχουσῶν ἀλλ’ ὅσαι οὐσιῶν εἰσι τελειωτικαί . καὶ εἰ πασῶν δὲ οὐσιῶν εἰσιν ἰδέαι , ὥσπερ οὗν εἰσίν , οὐκ ἀνάγκη τὰ τῇδε πάντα καλὰ εἶναι καὶ ἀγαθά · οὐ γὰρ ἀεὶ κατέχει τὸ μέτρον ὅπερ ἄνωθεν δέχεται , παρατρεπόμενα δὲ εἰς ἀμετρίαν ὑποφέρεται . τίς δὲ ἀνάγκη καὶ τοῦ ἑνὸς ἀγαθοῦ ὄντος τὴν ἑτέραν ἀρχὴν κακὸν εἷναι ; ποῶτον μὲν γὰρ ἐκεῖνο τὸ ἓν λέγουσιν εἶναι τἀγαθόν , ὃ ἐξῄρηται πάσης τῆς πρὸς ἕτερον συντάξεως καὶ ἔστιν ἐπέκεινα καὶ τῶν μετ’ αὐτὸ δυεῖν ἀρχῶν · κἂν τὴν προτέραν δὲ καὶ θειοτέραν τῶν δυεῖν ἀρχῶν , ἣν μονάδα καλοῦσι , τὸ ἀγαθὸν εἶναι λέγωσιν , οὐχ ἕπεται αὐτοῖς τὴν δυάδα , κἂν ἄλλην ἀντίθεσιν ἔχῃ πρὸς τὴν μονάδα , κακὸν λέγειν · οὐ γὰρ ἐκ τοιαύτης ἀντιθέσεως τὰ θεῖα γεννᾶται καὶ πρόεισιν , ἀλλ’ ἐκ παναρίστου καὶ | ἀκράτως ἐχούσης τὸ ἀγαθόν . ὥσθ’ ὅσα ἐν τοῖς ἑπομένοις ὡς ἀκολουθοῦντα τῇ ὑποθέσει συλλέγει ἀδύνατα , οὐδὲν προσήκοντα τοῖς ἀνδράσιν ἐκείνοις ἐπιφέρει · πάντῃ γὰρ τὸ κακὸν ἐκ τῶν ἀρχῶν παρ’ αὐτοῖς ἐξώρισται , ὥσπερ ὁ θεῖος Πλάτων ἐν Θεαιτήτῳ σαφῶς εἴρηκεν , ὡς ἰού δυνατὸν αὐτὸ ἐν θεοῖς ἱδρῦσθαι , τὴν δὲ θνητὴν φύσιν καὶ τόνδε τὸν τόπον ἀνάγκη περιπολεῖν.’ p . 1091b32 Διόπερ . . . τῷ ἑνί . Tίς ἐστιν ὁ φυγών ; διὰ τί μάτην ὀνειδίζεται ὁ χρυσοῦς Σπεύσιππος ; πῶς δὲ εἵπετο ἐκ τοιούτων ἐναντίων εἶναι τὴν τῶν θείων πραγμάτων ὑπόστασιν ; οἱ δὲ . . . φύσιν . εὐφήμει · τὸ γὰρ ἄνισον , ὃ ἐπὶ τῆς αἰτίας τῶν ὄντων παρελάμβανον , πρεσβύτερον ὂν καὶ τῆς ἐν τοῖς γένεσι τοῦ ὄντος ἑτερότητος οὐ μόνον πανάριστον ἔλεγον εἶναι , ἀλλὰ καὶ τῶν παναρίστων γεννητικώτατον · εἰ δέ γε πρὸς τοῖς ἐσχάτοις καὶ ἐνύλοις ἐστί τι παρ’ αὐτοῖς ἄνισον κακιζόμενον , οὐδὲν τοῦτο πρὸς τὴν γεννητικὴν τοὐ πλήθους αἰτίαν , εἰ μὴ ὅτι ἐκεῖθέν πως καὶ τοῦτο . p . 1091b35 Συμβαίνει . . . ἀγαθόν . Πάντα ταῦτα ἕπεται τοῖς δύο μὲν ἀρχὰς ποιοῦσι τῶν ὅλων , διαιροῦσι δὲ αὐτὰς τῷ ἀγαθῷ καὶ τῷ κακῶ · πάντα τε γὰρ μεθέξει τοῦ κακοῦ πλὴν <τῆς> ἑτέρας τῶν ἀρχῶν , ὡς παρ’ Ἐμπεδοκλεῖ πάντα δόξειεν ἂν τοῦ νείκους πλὴν αὐτῆς τῆς φιλίας , καὶ τὰ πρῶτα τῶν δευτέρων ἀκρατότερον ἕξει τὸ κακόν , καὶ ἐνεργήσει τὸ ἀγαθὸν ἐν τῷ κακῷ ἐρασθήσεταί τε τὸ κακὸν τοῦ ἀγαθοῦ , καίπερ ὄντος ἑαυτοῦ λύμης καὶ φθορᾶς . εἰ δὲ καὶ ὑλικὸν εἴη τοῦτο , τὸ κακὸν ἔσται δυνάμει βέλτιστον . καὶ ἄξιον μὲν θαυμάσαι τὸν Ἀριστοτέλην καὶ ἐν τούτοις , ὅπως εἶδέ τε τὰ ἑπόμενα ταύτῃ τῇ ὑποθέσει ἄτοπα καὶ δι’ ἐλαχίστων παραδέδωκεν · οὐ μὴν διὰ τοῦτο καὶ λέγειν τι πρὸς τοὺς Πυθαγορείους οἰητέον αὐτόν · οὐδαμοῦ γὰρ ἐκεῖνοι τὸ κακὸν ἐν ταῖς ἀρχαῖς παρελάμβανον . ταῦτα . . . πρῶται οὐσίαι . τὸ μὲν τῶν ἀτόπων ἕπεται , φησίν , ὅτι πᾶσαν ἀρχὴν στοιχεῖον ποιοῦσι · ποῖον ἄτοπον οἴεται τούτῳ ἕπεσθαι ; τὸ πάντα εἶναι ἀγαθά , εἰ τἀγαθὸν ὡς στοιχεῖον ἀρχή . τὸ δὲ ὅτι τἀναντία ἀρχάς , τὸ εἶναι καὶ τὸ κακὸν ἀρχήν · τὸ δὲ ὅτι τὸ ἓν ἀρχήν , οὐκέτι γάρ , φησίν , ἔσται ἀγαθόν , εἴπερ ἕν · τὸ δὲ ὅτι τὰς πρώτας οὐσίας ἀριθμοὺς εἰρήκασιν εἶναι , τὸ ἀκράτου μετέχειν τοῦ κακοῦ τοὺς ἀριθμούς . τέτταρα οὗν ἄτοπα ἠκολούθησε ταῖς τέτταρσιν ὑποθέσεσιν · καὶ | γὰρ πάντα ἔσται ἀγαθὰ καὶ κακὰ πλὴν ἑνός , καὶ τὸ κακὸν ἀρχή , καὶ ἀρχὴ οὐκ ἀγαθόν , καὶ οἱ ἀριθμοὶ τοῦ κακοῦ μεθέξουσιν ἀκράτου . ῥητέον οὖν πρὸς αὐτόν , ὡς οὕτε στοιχεῖον οἷον σὺ νοεῖς ποιοῦσι πᾶσαν ἀρχὴν οὔτε τοιαῦτα ἐναντία ποιοῦσι τὰς ἀρχάς , ὡς τὴν μὲν εἶναι ἀγαθὸν τὴν δὲ κακόν , οὗτε τὸ ἓν κατὰ τὴν ἐκείνων ἐκλαμβάνεις διάνοιαν οὔθ’ ἕπεται τῷ χωριστοὺς εἶναι τοὺς ἀριθμοὺς τὸ μετέχειν αὐτοὺς ἀκράτου <τοῦ> κακοῦ ἢ κεκραμένου , τοῦ κακοῦ πεφυγαδευμένου πάλαι οὐκ ἐκ νοητῆς μόνης οὐσίας ἀλλὰ καὶ ἐκ τοῦ σύμπαντος αἰθέρος , ἐνταῦθα δὲ περὶ τὴν θνητὴν φύσιν περιπλανωμένου καὶ παρυφισταμένου τοῖς μερικωτέροις τῶν ἀγαθῶν κατὰ τὴν ἐξ αὐτῶν ἀπόπτωσιν . καλῶς οὖν ἀπεδόθησαν αἱ ἀρχαί , καὶ ἄμεινον τἀγαθὸν ἓν λέγειν ἢ νοῦν · ὁ μὲν γὰρ ἓν αὐτὸ καλῶν ἄκρατον τἀγαθὸν φυλάττει καὶ μόνως ἀγαθόν . τὸ γὰρ ἓν οὐκ ἐθέλει συνδυάζεσθαί τινι · ὁ δὲ νοῦν καλῶν οὐ μόνον ἀγαθὸν ποιεῖ · ἐὰν δὲ καὶ ζῷον καὶ ὂν καὶ νοητόν , δῆλός ἐστιν ἀπὸ τἀγαθοῦ ἐπὶ τὸ ἀγαθοειδὲς ἀποφερόμενος , καὶ τοῦ μὲν ὄντως ἑνὸς ἀποτετυχηκώς , ἐπὶ δὲ τὸ ἓν πολλὰ † κατανείμας . p . 1092a11 Οὐκ ὀρθῶς . . . πρῶτον . ’Hσάν τινες ἴσως οἳ καὶ τὰς τῶν ὅλων ἀρχὰς ἀτελεστέρας ὑπελάμβανον εἶναι τῶν ἐξ αὐτῶν , οἰόμενοι τοῖς γενητοῖς ὁμοίως ἔχειν τὰ ὅλα · πρὸς οὕς φησιν 〈 ὅτι 〉 οὐδ᾿ ἡ γένεσις ἀπλῶς ἐξ ἀτελοῦς ἐπὶ τὸ τέλειον ἄγει , οἷον ἐκ σπέρματος ἐπὶ τὸ ζῷον , ἀλλὰ καὶ τὸ ἀτελὲς ἐκ τοῦ τελείου ὑφίστησιν · ἄνθρωπος γὰρ πρὸ σπέρματος καὶ αἴτιος τοῦ σπέρματος , καὶ ἁπλῶς τὸ ἐντελεχεία πρὸ τοῦ δυνάμει . καὶ ἔρρωται μὲν αὐτῷ κατ’ ἀμφότερα ὁ λόγος · καὶ γὰρ ἐπιπλήττει καλῶς τοῖς τὸ ἓν ἅμα μὲν ἀρχὴν λέγουσι τῶν ὄντων , ἅμα δὲ ἀνούσιον κατὰ τὸ χεῖρον τῆς οὐσίας , καὶ περὶ τῶν γενητῶν ἱκανῶς διαλέγεται , τὸ τέλειον ἀεὶ τοῦ ἀτελοῦς προτιθείς . μὴ προσιέμενος δὲ τοὺς ἐν τῷ παντὶ λόγους οὐκ οἶδ’ ὅπως τὸ δόγμα διασῶσαι δυνήσεται . τί γὰρ ἐπὶ τῶν ἀπὸ σήψεως ἐρεῖ ζῴων ; τί δὲ περὶ δένδρων ἢ θάμνων ἢ ποῶν αὐτομάτως φυομένων ; ἡμεῖς μὲν γὰρ καὶ ἐν τούτοις οἰησόμεθα προυπάρχειν ἐν τῇ φύσει τοῦ παντὸς τοὺς ποιητικοὺς αὐτῶν λόγους . ὁ δὲ τούτους μὴ προσιέμενος πῶς ἢ πρὸ τοῦ ἀτελοῦς τὸ τέλειον ἐν παντὶ παραλήψεται ἢ ἐκ συνωνύμων ἕκαστον ὑποστήσει · τὸ γὰρ λέγειν ὅτι ὁ ἥλιος καὶ ὁ ζῳδιακὸς τέλεια ὄντα καὶ ὑφίστησι ταῦτα καὶ τελειοῖ , μάλιστα μὲν τὴν κοινήν ἐστι | λέγειν αἰτίαν πάντων τῶν γενητῶν καὶ οὐ τὴν ἑκάστων ἰδίαν . ἔπειτα πῶς ὀργανοποιεῖ τὴν ἐμπίδα καὶ τὸν σφῆκα καὶ τἄλλα τὰ ἀπὸ σήψεως , εἰ μήτε αὐτὸς ἔχοι τούτων τοὺς λόγους μήτε τὸ ἔχον κινοίη ; εἰ μὴ ἄρα τῷ αὐτομάτῳ ἀεὶ τὴν γένεσιν αὐτῶν ἐπιτρέψαι καὶ τὴν διοργάνωσιν · ἀλλὰ ταὐτόματον οὐκ ἀεὶ ὁμοίως , ἀλλ’ ἐν τοῖς ἐπ’ ἔλαττον ἐνδεχομενοις ὁρᾶται . p . 1092a17 Ἄτοπον . . . ὁ τόπος μή . Τοῦτο Ἀλέξανδρος εἰς Πλάτωνά φησιν ἀπερρῖφθαι . εἰ τοίνυν ὀρθῶς στοχάζεται τῆς Ἀριστοτέλους διανοίας , οὐδ’ ἂν ἡμεῖς ἄστοχόν τι λέγοιμεν περὶ τοῦ θείου Πλάτωνος φήσαντες αὐτὸν τοῖς μαθηματικοῖς σώμασι τὴν φαντασίαν ἡμῶν τόπον ποιεῖν , ὥσπερ τοῖς ἐνύλοις εἴδεσι τὴν ὕλην , διαφέρειν δὲ τοσοῦτον ὅτι παρὰ μὲν τῆς φύσεως ἡ ὕλη τὸ ἔνυλον εἶδος ὑποδεχομένη οὔτε οἶδεν ὃ δέχεται οὔτε διακατέχειν αὐτὸ δύναται , παρὰ δὲ τῆς ἄνω ψυχῆς ἡ φαντασία τὸ μαθηματικὸν σῶμα δεξαμένη καὶ θεωρεῖ αὐτὸ καὶ διαφυλάττειν ἐφ’ ὅσον ἔστιν αὐτῇ δύναται · ἄλλος οὖν τόπος σωμάτων φυσικῶν , ἄλλος ἐνύλων εἰδῶν , ἄλλος μαθηματικῶν σωμάτων , ἄλλος ἀύλων λόγων . καὶ οὐχ ἡμεῖς ταῦτα καινοτομοῦντες λέγομεν , ἀλλὰ καὶ αὐτὸς Ἀριστοτέλης τόπον εἰδῶν τὴν διανοητικὴν ψυχὴν κέκληκεν . ὅτι δὲ καὶ περὶ τοῦ τῶν φυσικῶν σωμάτων τόπου λέλεκται τῷ Πλάτωνι , οἱ τὸν Τίμαιον μὴ παρέργως ἐξετάσαντες γιγνώσκουσιν . p . 1092a21 Ἔδει δὲ . . . ἐκείνῳ γε ἐναντίον . Oὐχ ὁ αὐτὸς λόγος περὶ τῆς τῶν μαθηματικῶν ἀριθμῶν ὑποστάσεως καὶ περὶ τῆς τῶν εἰδητικῶν · τοῖς μὲν γὰρ εἰ καὶ μὴ φυσικήν , ἀλλ’ οὖν μαθηματικὴν ὕλην δίδομεν τὴν ὑποβεβλημένην αὐτοῖς ποσότητα , τοὺς δὲ εἰδητικοὺς ἀμερεῖς πάντῃ καὶ νοεροὺς δραστηρίους τε καὶ δημιουργικοὺς εἶναι πεπιστεύκαμεν , ἐν εἴδεσιν ἁπλοῖς καὶ ἀύλοις καὶ ἀρρεπέσι πρὸς τὰ τελευταῖα τὴν ὑπόστασιν ἔχοντας . καὶ ἔδει τούτων οὕτως ἐχόντων σαφῶς διακρῖναι , περὶ ποίων ἀριθμῶν τὰς ἐρωτήσεις ταύτας πεποίηται . οὐ μὴν ἀλλ’ ἐπειδὴ μᾶλλον δοκεῖ περὶ τῶν εἰδητικῶν ἐρωτᾶν ( τὰ γὰρ πρῶτα τῶν ὄντων οὐ τοὺς μαθηματικοὺς ἔλεγον οἱ ἄνδρες ἀριθμούς , ἀλλὰ τοὺς εἰδητικούς ) , ἀκουέτω πάλιν ὡς οὔτε μῖξις οὔτε σύνθεσις οὔθ’ ὑποκείμενον οὔτε στέρησιν οὔτε φθορὰν ἐπιδεχόμενον στοιχεῖον οὔτ’ ἄλλο τοιοῦτον οὐδὲν εἰς τὴν σύστασιν τῶν θείων ἀριθμῶν παραλαμβάνεται · πάντα μὲν γὰρ ταῦτα περὶ τὴν ἔνυλον καὶ ἄλλοτε ἄλλως ἔχουσαν φύσιν στρέφεται · τὰ δὲ θεῖα | πάντα , μενουσῶν ἀεὶ τῶν ἀρχῶν <ἐν> οἰκείοις ἤθεσι , πρόεισιν αὐτογόνως διά τε τὴν τῆς γονίμου δυνάμεως τῶν πρωτουργῶν αἰτίων περιουσίαν καὶ διὰ τὴν ἑαυτῶν αὐτοφανῆ καὶ αὐτόγονον ἰδιότητα , ἔχει τε ἀεὶ κατὰ τὰ αὐτὰ καὶ ὡσαύτως , πόρρω μὲν ἱδρυμένα γενέσεως καὶ φθορᾶς συνθέσεως τε καὶ διαιρέσεως καὶ ὅλως μεταβολῆς , τὴν δὲ φύσιν ὅλην καὶ τὴν ἐπιβατεύουσαν τῇ φύσει ψυχὴν ποδηγετοῦντα καὶ κατευθύνοντα καὶ περὶ ἑαυτὰ ποιεῖσθαι τὰς ἐνεργείας παρασκευάζοντα , ἵνα μήθ’ ἡ γένεσις ἐκλίπῃ μήθ’ ἡ περὶ τὴν ὕλην ἀνωμαλία κρατῇ , κοσμῆται δὲ πάντα ταῖς τῶν εἰδῶν καὶ τῶν ἀριθμῶν φυσικαῖς καὶ δημιουργικαῖς † ἐπιστήμαις . περὶ δὴ τοιούτων ἀριθμῶν διαλεγόμενοι πῶς ἄν φθορὰς ἐποιήσαντο μνήμην ; οἱ γὰρ καὶ τὰ ῥευστὰ τῇ ἑαυτῶν φύσει καὶ θνητὰ καὶ ἐπίκηρα διακατέχοντες καὶ ἀνανεούμενοι πῶς ἂν ὑπελήφθησαν παρὰ τῶν ὀρθῶς αὐτοῖς ἐπιβεβληκότων φθαρήσεσθαι ; ἀλλ’ οὐδ’ ὁ Ἐμπεδοκλῆς δικαίως ἐπιτετίμηται νῦν , τάχα δὲ οὐδὲ ἄλλοτε , ὡς τὸ μῖγμα φθείρων διὰ τοῦ νείκους · οὕτε γὰρ τὸ νεῖκος φθαρτικόν ( αὐτὸ γοῦν ἐστι τὸ κοσμοποιοῦν ) οὔθ’ ὁ σφαῖρός ποτε παρ’ αὐτῷ , εἰ μή τις τῶν ῥημάτων ἐχόμενος τῶν προβεβλημένων τῆς ὅλης αὐτοῦ θεολογίας ἀφίσταιτο τῆς διανοίας τἀνδρός , ἀλλ’ ἔστι τὸ μὲν νεῖκος αὐτῷ πλήθους καὶ ἑτερότητος γεννητικόν , ἡ δὲ φιλία ταὐτότητος καὶ ἑνώσεως · διὸ καὶ κρατεῖ μὲν ἐν τοῖς νοητοῖς , ἃ δὴ σφαῖρον ὠνόμασεν , ἡ φιλία , ἐν δὲ τοῖς αἰσθητοῖς τὸ νεῖκος · ἑκατέρωθι μὲν γὰρ ἓν καὶ πλῆθος , ἀλλ’ οὗ μὲν τὸ ἓν οὗ δὲ τὸ πλῆθος ἐπικρατεῖ . p . 1092b8 Οὐθὲν . . . θερμόν ; Δύο δόξας ἐκτίθεται περὶ τῆς τῶν οὐσιῶν ἐκ τῶν ἀριθμῶν ὑποστάσεως , ὧν οὐδετέραν προσίεται · οὔτε γάρ , φησίν , ὅροι τῶν οὐσιῶν εἰσιν οἱ ἀριθμοί , ὥσπερ τῶν γραμμῶν αἱ στιγμαί ( οὕτω γὰρ ὁ Πυθαγόρειος οἰηθεὶς τοῦδε μὲν τοῦ φυτοῦ τόνδε τὸν ἀριθμὸν ὅρον ἔλεγεν εἶναι , τοῦδε δὲ τοῦ ζῴου τόνδε , ὥσπερ καὶ τοῦ μὲν τριγώνου <τὸν> ݲς , τοῦ <δὲ> τετραγώνου τὸν θ , τοῦ δὲ κύβου τὸν ἡ ) · οὔθ’ ὡς ἕτεροι λέγουσιν , ὅτι αἱ μὲν οὐσίαι διὰ λόγων δημιουργοῦνται , οἱ δὲ λόγοι συμφωνίαι εἰσίν , αἱ δὲ συμφωνίαι | σχέσεις ἀριθμῶν ἐναρμόνιοι · κατ’ οὐδετέραν γάρ , φησί , τούτων τῶν δοξῶν ἔστιν εἰπεῖν , πῶς τὰ συμβεβηκότα γίγνεται ἐκ τῶν ἀριθμῶν . ῥητέον δὲ ὅτι οἱ μὲν περὶ τὸν Εὔρυτον εἰκόνας ὁρῶντες ἐν τοῖς μαθηματικοῖς ἀριθμοῖς τῶν πραγμάτων εὐλόγως ἀπένεμον τινὰς τισὶ κατ’ οἰκειότητα , οἷον τὸν μὲν ݲσݲι ὡς βωμίσκον τῷ σώματι , τὸν δὲ ݲσݲιݲς ὡς ἀγώνιον κύβον τῇ δὲ δεύτεροι τοὺς φυσικοὺς ἐῴκεσαν ἀριθμοὺς παραδιδόναι · τῷ γὰρ ὄντι οὗτοι συμφωνίας εἰσὶ τῷ ὑποκειμένῳ ποιητικοί · πῶς γὰρ ἂν καὶ ἓν γένοιτο τὸ ὑποκείμενον τῇ τοῦ ἑνὸς εἴδους ἐπικρατείᾳ μὴ συμφωνησάντων ἐν αὐτῷ καὶ ἁρμοσθέντων τῶν ἐναντίων ; ταῦτα δὲ τίς ἂν ἄλλος ἁρμόσειε πλὴν τῆς φύσεως ; ὥσπερ δὲ ὁ μουσικὸς διὰ τῶν ἑαυτοῦ μαθηματικῶν ἀριθμῶν τὴν λύραν , οὕτως ἡ φύσις διὰ τῶν ἑαυτῆς φυσικῶν ἀριθμῶν τὰ ἑαυτῆς ἁρμόζει δημιουργήματα . p . 1092b16 Ὅτι δὲ οὐχ . . . ὁποιωνοῦν . Βουλόμενος δεῖξαι ὅτι τὸ εἶδος οὔτε ἀριθμός ἐστιν οὔτε ἐκ τῶν ἀριθμῶν ἐνδίδοται , ἀλλ’ εἴπερ ὅλως συμβάλλεταί τι τοῖς πράγμασιν , ὁ ἀριθμὸς τὸ ποσόν ἐστι τῆς ὕλης , ἀποχρῆται [ δὲ ] τοῖς Ἐμπεδοκλεῖ περὶ τῶν ὀστῶν ῥηθεῖσι · “ τὰς δύο τῶν ὀκτὼ μερέων λάχε Νήστιδος αἴγλης , τέσσαρα δ’ Ἡφαίστοιο , τὰ δ’ ὀστέα λεύκ’ ἐγένοντο’’ . φησὶ δὲ πάντα ἀριθμὸν ἐν ὑποκειμένῳ εἶναι , ἢ ἐν μονάσιν ἢ ἐν ξηροῖς ἢ ἐν ὑγροῖς σώμασι , τὸ δὲ τῆς μίξεως αἴτιον λόγον εἶναι καὶ οὐκ ἀριθμόν . γελοῖον δὴ πρὸς ἐκείνους ἀποτεινόμενον τοὺς ἄνδρας λαβεῖν , ὅτι πᾶς ἀριθμὸς τινῶν ἐστι καὶ ὑποκειμένου δεῖται , καὶ πάλιν ὅτι ὁ λόγος ὁ τῆς μίξεως αἴτιος οὐκ ἔστιν ἀριθμός , ἐκείνων καὶ ἀύλους ἀριθμοὺς ὑποτιθεμένων καὶ τοὺς τῆς φύσεως ἀριθμοὺς αἰτίους ἀποφαινομένων εἶναι πάσης τῆς ἐν τοῖς αἰσθητοῖς ἐναρμονίου μίξεως . τίς ἄν οὖν ἕτερος τὸ ἐν ἀρχῇ μᾶλλον οὐκ αἰτήσειεν ἀλλὰ προσαρπάσειεν , οὐκ εὔπορον εἰπεῖν . p . 1092b23 οὔτε οὖν . . . ἕνεκα . Tεττάρων ὄντων αἰτίων οὐδὲν τούτων εἶναί φησι τὸν ἀριθμόν · οὔτε γὰρ ὡς τὸ σπέρμα ποιητικὴν ἔχει δύνα|μιν οὔθ’ ὡς εἶδός ἐστιν ἐν τοῖς αἰσθητοῖς οὔθ’ ὡς ὕλη οὔθ’ ὡς τελικὸν αἴτιον . † λέγεις δὲ ὅτι πάντα τὰ αἴτια ἀριθμοὶ πλὴν τῆς ὕλης , ἣ οὐδ’ αἴτιόν ἐστι κυρίως , ἀλλ’ εἰς γένεσιν δουλεύει τοῖς αἰτίοις · καὶ γὰρ δημιουργοῦσι καὶ ἀριθμοὺς ἄλλους , τὰ ἔνυλα εἴδη , τοῖς ὑποκειμένοις ἐνδιδόασι καὶ ἑαυτῶν ἕνεκα ποιοῦσιν οἱ θεῖοι τῶν ἀριθμῶν καὶ οἱ δαιμόνιοι . p . 10921)20 Ἀπορήσειε δ’ ἄν τις . . . τῷδε καὶ ἄλλῳ . ἐπειδὴ τὸ μὲν ἐνάριθμον πανταχοῦ παρ’ αὐτοῖς ἐπαινεῖται , τὸ δὲ μὴ ἔχον λόγον πρὸς ἕτερον , ὃν ἀριθμὸς πρὸς ἀριθμόν , ἄλογόν τε καὶ ἀσύμμετρον εἶναι λέγεται , οὔ φησιν αὐτὸς ὁρᾶν , πῶς τὸ μελίκρατον , ἐὰν μὲν κὰτ ἀριθμοὺς ἢ περιττοὺς ἢ ἀρτίους , οὓς νῦν εὐλογίστους ἐκάλεσε , κεκραμένον ᾖ , λυσιτελέστερον γίγνεται καὶ μάλιστα ἐὰν τελείως καἰ ὁμοίως , οἷον ἐὰν τρὶς τρία γένηται , ἐὰν δὲ ὑδαρέστερον , ἧττον ὑγιεινόν · αὐτῷ μὲν γὰρ ἀνάπαλιν δοκεῖ . ῥητέον δὲ πρὸς τοῦτο τέως τὸ σκωμμάτιον , ὅτι τὸ λυσιτελέστερον κρᾶμα καταλληλότερόν ἐστι καὶ συμφωνότερον τῇ φύσει τοῦ χρωμένου , συμφωνότερον δὲ ὃν ἐναρμόνιόν ἐστι καὶ σύμμετρον , τοῦτο δὲ διὰ τῆς φυσικῆς ἀριθμητικῆς παραγίγνεται . οὕτω δ’ ἄν τις ἐνέστη καὶ πρὸς τοὺς τὰς ἐν ταῖς πράξεσιν ἑκάσταις εὐκαιρίας παραφυλάττοντας , λέγων ἄμεινον εἶναι μετὰ φρονήσεως πράττειν ἢ κατὰ καιρόν , οὐ δήπου τῶν εἰς τὸ πᾶν ἀφορώντων καὶ λογισμῷ μετ’ αἰσθήσεως χρωμένων φρονήσεως ἀμελεῖν παρακελευομένων καὶ μόνῳ θαρρεῖν τῷ καιρῷ , πρῶτον δὲ τοῦτο φρονήσεως ἔργον εἶναι λογιζομένων τὸ τοὺς καιροὺς τοὺς πρέποντας ἑκάσταις τῶν πράξεων συνιδεῖν , εἶθ’ οὕτω τἆλλα <τὰ> πρὸς τὴν τεῦξιν τοῦ συντείνοντα θεωρεῖν . οὕτως οὖν κἀκεῖνοί φασιν οἱ ἄνδρες οὐκ ἀριθμοὺς ψιλοὺς καὶ τούτους 〈 τοὺς 〉 μαθηματικοὺς προκεκρίσθαι παρὰ τῇ φύσει καὶ τοῖς φρονίμοις ἀνδράσιν , ἀλλὰ τὸ ἀγαθὸν δι’ ἀριθμῶν καλλίστων καὶ ἐναρμονίων , οὐ μαθηματικῶν ἀλλὰ φυσικῶν καὶ δραστηρίων ἑκάστοις παραγίγνεσθαι · ( πάντα γὰρ κατ’ ἀριθμὸν καὶ ὁ θεὸς καὶ ἡ φύσις δημιουργεῖ ) , τοὺς δὲ φρονίμους ἄνδρας διὰ τῶν μαθηματικῶν ἀριθμῶν ἐνδείκνυσθαι τὸ κάλλος τῶν δημιουργικῶν ἀριθμῶν , ἄλλως οὐκ ἔχοντας περὶ αὐτῶν ἀναδιδάσκειν τοὺς μὴ παρηκολουθηκότας πάσῃ τῇ τάξει τῶν ὄντων . οὐ τοῦ λυσιτελοῦς οὖν ἀμελήσομεν , οὔτε τοὺς καιροὺς ἐκλε|γόμενοι οὔτε θεοὺς ἐπικαλούμενοι οὔτε τοὺς ἀρίστους καὶ καλλίστους ἀριθμοὺς τῶν μὴ τοιούτων προκρίνοντες , ἀλλὰ δι’ αὐτῶν τούτων τυγχάνειν τοῦ τέλους πανταχοῦ πειρασόμεθα , μιμούμενοι θεὸν εἰς δύναμιν τὸν κατὰ καιρὸν καὶ κατά τινας προσήκοντας ἀριθμοὺς ἑκάστοις τὸ ἐπιβάλλον ἀγαθὸν ἀπονέμοντα · καὶ τοῦτο μὲν τοιοῦτον . Ἑξῆς δέ φησιν ὅτι συντίθενται μᾶλλον οἱ ἀριθμοὶ ἐν τοῖς λόγοις ἢ πολλαπλασιάζονται · ὅλως γὰρ ἐν τοῖς πολλαπλασιασμοῖς μία πλευρὰ μετρεῖ τὸν ὅλον ἀριθμόν , οἷον τὸν θ ὁ τρία , τὸν ιβ ὁ τρία καὶ ὁ δ · ὥστε καὶ εἰ τὸ ἀποτελούμενον ἦν ἀνθρώπου σῶμα , ἐφ’ οὗ ݲα β ݲγ , ἔδει αὐτὸ τῷ αݲ μετρεῖσθαι , εἰ δὲ ἵππου , ἐφ’ οὗ δ ݲε ζ , ἔδει αὐτὸ τῷ δ μετρεῖσθαι . ἀλλ᾿ ἀδύνατον · ἀνάγκη γὰρ καὶ πῦρ καὶ ὕδωρ καὶ τἆλλα στοιχεῖα εἰς σύστασιν τούτων παραλαμάωεσθαι , ταῦτα δὲ ἑνὶ καὶ τῷ αὐτῷ μετρεῖσθαι οὐ δύναται . σαφὴς δέ ἐστι καὶ ὁ ἑν τούτοις παραλουισμὸς τοῦ ἀνδρός · μαθηματικοὺς γὰρ πολλαπλασιασμοὺς ἐν φυσικοῖς πράγμασι παραλαμβάνει , τῶν πρεσβυτίρων αὐτοῦ φιλοςόφων τὰς προόδους τῶν τῆς φύσεως λόγων πολλαπλασιάσεις ὀνομαζόντων , τὰς δὲ κρατητικὰς τῶν ὑποκειμένων * * ἐναρμονίους καὶ συμφώνους . Τὸ δὲ ἐπὶ πᾶσι ῥηθὲν οὐδεμίαν ἰσχὺν ἕχει , ὅτι εἰ πάντα τὰ πράγματα κοινωνεῖ ἀριθμοῦ καὶ πᾶς ἀριθμὸς ἐν τοῖς πράγμαςίν ἐστιν , ἀνάγκη καὶ πολλὰ τῷ αὐτῷ ἀριθμῷ χρῆσθαι καὶ πολλοὺς ἀριθμοὺς τοῦ αὐτοῦ εἶναι . ὥσπερ γὰρ πάντων ὀνομάτων καὶ λόγων ἐκ στοιχείων ὄντων καὶ πάντων ἀνάγκη τοῖς αὐτοῖς στοιχείοις κεχρῆσθαι ἀλλὰ ἔστι μὲν ὥς , ἔστι δὲ ὡς οὔ , οὔτε τὰ διαφέροντα στοιχεῖα ἐν τῷ αὐτῷ ἐνεῖναι ( λέγω δὲ τὰ τῆς Πλάτωνος φωνῆς ἐν τῇ Σωκράτους ) , οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν φυσικῶν λόγων τε καὶ ἀριθμῶν πάντες μέν εἰσιν ἐνεφγοὶ καὶ πάντα κατ’ αὐτοὺς τὰ φυσικὰ συνίσταται , οὐ μὴν τὰ δεαφέροντα τοῖς αὐτοῖς ἀπαραλλάκτως ἀριθμοῖς κοσμηθήσεται , ἀλλ’ ὅπερ ἐπὶ τῶν ἀτόμων οὐσιῶν ἔνιοι τῶν ἀπ’ αὐτοῦ λέγειν εἰώθασιν , ὅτι τὰ ὐπάρχοντα ἐκάτῃ αὐτῶν πάντα συνδραμεῖν ἐπ’ ἄλλης οὐ δύναται , τοῦτο καὶ περὶ τῆς τῶν ἀριθμῶν ποιήσεως νομιζέσθω λέγεσθαι · οὐδὲ γὰρ ἀλλαχόθεν ἢ τὰ ἔνυλα εἴδη ἢ τὰ καθ’ αὑτὰ τούτοις ὑπάρχοντα ἢ τὰ συμβεβηκότα <ἢ> ἐκ τῶν ξυσικῶν λόγων τε καὶ ἀριθμπῶν ἔχει τὴν κυρίαν |ὐπόστασιν . p . 1093a3 Ἆρ’ οὖν . . . ἀριθμοῦ ἔχοντα , οἶον ἥλιος καὶ σελήνη <τὰ> αὐτά . Ὅτι μὲν ἠλιακός ἐστί τις ἀριθμὸς καὶ σεληνιακὸς ἄλλος καὶ ἑκάστου τῶν κατ’ οὐρανὸν κινουμένων ἴδιος , καὶ τυφλῷ , φαςί , δῆλον · οὐ γὰρ ἂν αἱ ἀποκαταστάσεις τῶν φορῶν ἀεὶ κατὰ τὰ αὐτὰ καὶ ὡσαύτως ἐγέγνοντο , εἰ μὴ εἶς καὶ ὁ αὐτὸς ἀριθμὸς ἐσυνάστευεν ἐφ’ ἐκάστου . πάντες γε μὴν οὖτοι συντελοῦσι τῇ τοῦ θείου γενητο ῦ περιόδῳ καὶ περιέχονται ὑπὸ οὐδ’ τελείου ταύτης ἀριθυοῦ . οὐ μὴν ἀλλὰ γὰρ καὶ τῶν ζῴων ἑκάστου πάντως ἐστί τις φυσικὸς ἀριθμός · οὐ γὰρ ἂν ὡσαύτως τὰ ὁυοειδῆ διωργάνωτο οὐδ’ ἂν περὶ τὸν αὐτὸν ἤκμαζέ τε καὶ παρήκμαζε χρόνον οὐδ’ ἐγέννα οὐδ’ ἔτρεφεν οὐδ’ ηὖξε τὰ ἔκγονα , εἰ μὴ τῷ αὐτῷ μέτρῳ κατείχετο τῆς φύσεως . καὶ μὴν ὅτι οὖτος τα/τιος γίγνεται ‘ἀμεινόνων τε καὶ χειρόνων χειρόνων γενέσεων’ , ἀκηκόαμεν παρὰ τοῦ κρατέστου τῶν Πυθαηορείων Πλάτωνος . τί οὖν χρὴ τοῖς φυσικοῖς καὶ δημιουργικοῖς ἀριφμοῖς εἰς ταὐτὸν ἄγοντα τοὺς μαθηματικοὺς ἐπιταράττειν τὸν λόγου ; κἂν γὰρ τετραγώνους ποτὲ λέγωμεν ἢ κύβους τῶν φυσικῶν ἀριθμῶν ἐνίους , οὐ μοναδικοὺς αὐτοὺς ποιοῦμεν , ὥσπερ τὸν θ καὶ τὸν κζ , ἀλλὰ τὴν δι’ ὁμοιότητος αὐτῶν πρόοδον καὶ τὴν ταὐτοῦ περὶ τὰς ἀπογεννήσεις αὐτῶν ἐπικράτειαν διὰ τούτων τῶν ὀνομάτων σημαίνομεν · ὁμοίως δὲ κἄν ἴσους λέγωμεν ἢ διπλασίους , εἰδῶν ἐπικρατείας καὶ συμφωνιῶν ἐν αὐτοῖς ἐνδεικνύμεθα . ὥστε οὐ παρὰ τοῦτο ἢ τὰ διαφέροντα τῷ αὐτῷ χρήσεται ἀριθμῷ καθὸ διαφέρει ἢ τὰ αὐτὰ ἑτέρῳ καὶ ἑτέρῳ , καθὸ τὰ αὐτά ἐστιν · οὐδὲ γὰρ κατὰ τὸ μαθηματικὸν ἀκούοντι τῶν ἀριθμῶν ταῦτα ἄν ἠκολούθησε τὰ ἄτοπα , πολλῶν τετραγώνων καὶ ἀπείρων ἐπινοεῖσθαι δυναμένων κύβων καὶ ἴσων καὶ διπλασίων , μήτοι γε δὴ τοῖς κατὰ τὸ βούλημα τῶν χρησαμένων τῇ θεωρία ταύτῃ φυσικῶς αὐτὰ μετιοῦσιν ἐμποδὼν ἂν κατασταίη . p . 1093a13 Ἀλλὰ διὰ τί . . . οὐκέτι δύναται . Ὡς εἰ ἔλεγεν · ἀλλ’ ἴδωμεν αὐτῶν τὰς κατασκευὰς δι’ ἃς αἴτια λέγουσι ταῦτα τῶν πραγμάτων . τὴν ἑπτάδα τοίνυν ἐπαινοῦντές φασι τά τε φωνήεντα ἑπτὰ εἶναι δι’ ὧν ἡ ἐγγράμματος ἀποτελεῖται φωνή , καὶ τοὺς φθόγγους τῆς διὰ πασῶν , ἔτι δὲ τὰς Πλειάδας ἑπτά , ἐν ἑπτὰ δὲ ἔτεσιν ὀδόντας βάλλειν | τὰ ζῷα οἷς ἐπιφωνεῖ πᾶσι κωμικῶς καὶ ἐλεγκτικῶς τὸ ἔνιά γε ἔνια δ’ οὔ ) , ἑπτὰ δὲ εἶναι τοὺς ἐπὶ Θήβας στρατεύσαντας . εἶτα δείκνυσιν ὅτι οὐδὲν τούτων διὰ τὸν ἑπτὰ ἀριθμὸν γίγνεται , ἀλλὰ δι’ ἄλλην αἰτίαν . καὶ τῷ ὄντι γελοῖον ἢ τῶν Ἀργείων στρατηγῶν τὸν ἀριθμὸν τοῦτον αἰτιᾶσθαι ἢ τῆς Πλειάδος · οὐδὲ γὰρ περὶ αὐτῇς θαρροῦντα ἔστιν εἰπεῖν , ὅτι οὕτω συντέτακται δημιουργικῶς , ἀλλὰ μᾶλλον ὅτι πᾶς ὁ καταστερισμὸς πολλῆς μετέχει θέσεως · διὸ καὶ παρ’ Αἰγυπτίοις μὲν ἄλλως , παρὰ Χαλδαίοις δὲ ἢ Ἕλλησιν ἑτέρως εἰσὶ συντεταγμένοι οἱ ἀπλανεῖς . λέγει δὲ καὶ περὶ τῶν διπλῶν συμφώνων , ὅτι οὐ διὰ τοῦτο τρία ἐπειδὴ τρεῖς αἱ συμφωνίαι . καὶ εὖ λέγει · οὐδὲ γὰρ ἔστιν ἕκαστον αὐτῶν ἀνάγειν εἰς ἑκάστην τῶν συμφωνιῶν , οἷον τὸ ζ εἰς τὴν διὰ τεσσάρων ἢ τὸ ξ εἰς τὴν δι’ ὀξειᾶν ἢ τὸ ψ εἰς τὴν διὰ πασῶν · ἀλλὰ μᾶλλον , φησίν , ἐπειδὴ οἱ τόποι τρεῖς τῆς ἐκφωνήσεως , διὰ τοῦτο ἐφ’ ἑκάστου ἓν ἀποτελεῖται . ταύτῃ δὲ τῇ ἀποδόσει καὶ Ἀρχῖνος ἐχρῆτο , ὡς ἱστορεῖ Θεόφραστος · ἔλεγε δὲ ὁ Ἀρχῖνος ἢ ἔξω τι παρὰ τὴν μύσιν τῶν χειλῶν ἐκφωνεῖσθαι , ὥσπερ τὸ π , καὶ διὰ τοῦτο τὸ ψ πρὸς τῷ ἄκρῳ γεννᾶσθαι τῆς γλώττης ὡς ἐκ τοῦ π σ συγκείμενον · ἢ τῷ πλάτει τῆς γλώττης παρὰ τοὺς ὀδόντας , ὥσπερ [ δὲ ] τὸ δ , καὶ διὰ τοῦτο τὸ ζ κατὰ ταύτην γεννᾶσθαι τὴν χώραν · ἢ τῷ κυρτῷ πιεζομένῳ ἐκ τοῦ ἐσχάτου , ὥσπερ τὸ κ , ὅθεν τὸ ξ προϊέναι . ταῦτα δὲ ὅτι φυσικώτερα τοῦ τὰς τρεῖς αἰτιᾶσθαι συμφωνίας πᾶς ἄν τις ὀμολογήσειεν · οὐ μὴν ἐπιδή τινες τῶν νεωτέρων μοχθηραῖς ἀποδόσεσιν ἐχρήσαντο , διὰ τοῦτο χρὴ τὰς διὰ τῶν ἀριθμῶν φυσιολογίας ἀποδο·κιμάζειν . ἀλλ’ εἰ μὲν εὑρίσκετό τι τοιοῦτον ἢ παρὰ Πλάτωνι τῷ θείῳ ἡ παρά τινι τῶν εὐδοκίμων Πυθαγορείων , διαβολὴν <ἄν> ἔφερε τῇ μεθόδῳ · ἐπεὶ δὲ Πρῶρος μὲν ὁ Πυθαγόρειος πολλὰ καὶ καὶ θεοπρεπῆ περὶ ἑπτάδος εἰπὼν οὐδεμιᾷ τοιαύτῃ χρῆται ἀποδόσει , δείκνυσι δὲ συνετῶς ὅπως ἡ φύσις δι’ ἑπτὰ ἐτῶν ἢ μηνῶν ἢ ἡμερῶν πλεῖστα τοιούτων πραγμάτων τελειοῖ ἢ μεταβάλλει , ἄλλοι δὲ περὶ δεκάδος διαλεχθέντες ἔδειξαν αὐτῆς τήν τε ἐν παντὶ τῷ θείῳ γενητῷ | βασιλείαν καὶ τὴν ἐν 941a τοῖς καθ’ ἕκαστα τῶν φυσικῶν ἔργων ἐπικράτειαν , αὐτός τε ὁ Πυθαγόρας περὶ πάντων τῶν ἀπὸ μονάδος ἄχρι δεκάδος ἀναδιδάξας ἀριθμῶν θεολογικῶς ἅμα καὶ φυσικῶς ἀνστρέφεται μηδεμιᾶς εὐτελοῦς καὶ ψυχρᾶς ἀποδόσεως ἐφαπτόμενος , — τί οὖν δεῖ τὰ γνήσια τῶν ἀνδρῶν ἀπολελοιπότα συγγράμματα ἐκ τῶν ὑποδυομένων τὴν ἐκείνων φιλοσοφίαν τὴν κατὰ τῶν θείων ἀνδρῶν αὔξειν διαβολήν ; εἰ δὲ δεῖ καὶ τοῦτο προσθεῖναι , φανερός ἐστι καὶ αὐτὸς ὁ δαιμόνιος Ἀριστοτέλης , ἐν οἷς οὐ φιλονεικεῖ , καὶ τὴν φυσικὴν τῶν ἀριθμῶν ἀποθαυμάζων καὶ τῇ τῶν Πυθαγορείων θεωρίᾳ κατακολουθῶν . καὶ ἃ μὲν περὶ τριάδος εἶπεν ἐν τῷ προοιμίῳ <τῆς> Περὶ πραγματείας μαρτυράμενος καὶ τὸ Πυθαγόρου διδασκαλεῖον καὶ τέλος ἐπιφωνήσας , φωνήσας , ὡς “ παρὰ τῆς φύσεως εἰληφότες ὥσπερ νόμους ἐκείνης πρὸς ἁγιστείας χρώμεθα τῶν θείων τῷ ἀριθμῷ τούτῳ’’ , πᾶσίν ἐστι πρόδηλα . τὰ δὲ ἐν τῷ Περὶ αἰσθήσεως καὶ αἰσθητῶν κείμενα πῶς οὐκ ἄν τις ἐκπλαγείη ; εὑρὼν γὰρ τοὺς γενικωτάτους χυμοὺς ὀκτώ , στρυφνὸν αὐστηρὸν πικρὸν ἁλμυρὸν δριμὺν ὀξὺν γλυκὺν λιπαρόν , καὶ πάλιν ὀκτὼ τὰ ἁπλούστατα χρώματα , λευκὸν ξανθὸν φοινικοῦν ἁλουργὸν πράσινον φαιὸν κύανόν μέλαν , ἑπτὰ ἑκάτερα ποιεῖ , δημιουργίᾳ πρέπειν ὑπολαβὼν τοῦτον τὸν ἀριθμὸν καὶ εἰς ταὐτὸ συνωθῶν πικρῷ μὲν ἁλμυρόν , μέλανι δὲ φαιόν . μὴ τοίνυν ἃ δοκιμάζομεν ἐν τοῖς ὑφηγητικωτέροις τῶν συγγραμμάτων , ταῦτα ἐν τοῖς ἀντιλογικοῖς ἀποσκορακίζωμεν . p . 1093a26 Ὅμοιοι δὴ . . . οὐρανοῦ Οτι καὶ τῶν ἐξηγουμένων τὸν Ὅμηρόν τινες τὸ ἀκόλουθον πρὸς ἑαυτοὺς οὐ διασώζουσι , καὶ τῶν ἐπιχειρούντων μιμεῖσθαι τοὺς Πυθαγορείους ἔνιοι τῆς ἀληθοῦς αὐτῶν θεωρίας ἀποπίπτουσιν ἐπὶ γλίσχρας τε καὶ καταγελάστους ὑπονοίας καταφέρονται , συγχωρεῖν δεῖ . ἀλλ’ οὐδὲν τοῦτο πρὸς Ὅμηρον ἢ Πυθαγόραν ἢ τοὺς δυνηθέντας ἐπὶ τὴν ἀληθεστάτην ἐκείνων θεωρίαν ἀναδραμεῖν . καταγέλαστοι οὖν καὶ οἱ διὰ τοῦτο τοῦ ιβ καὶ ݲς δύο μέσους εἶναι λέγοντες τὸν θ καὶ τὸν ݲη , ὅτι τὸ ἔπος δέκα ἑπτὰ ἔχει ἢ οἱ τὰς μέσας τὰς δύο τῶν συλλαβῶν αἰτίας εἷναι λέγοντες τοῦ στίχου · “ χωρίς ” γάρ φασι “ τὰ Μυσῶν ” · εἰ γὰρ καὶ ἀριθμοῖς χρῆται τὰ μέτρα , ὥσπερ οὖν χρῆται , ἀλλ’ οὐ κατὰ ταύτην ἀποτελεῖται τὴν μέθοδον . | γελοῖον δὲ καὶ τὰ τρυπήματα τοῦ αὐλοῦ διὰ τὰ γράμματα τοσαῦτα ποιεῖν , ἢ προσαρμόζειν τὰ κδ στοιχεῖα τῇ ὁλότητι τοῦ κόσμου · καὶ γὰρ εἴ τίς ἐστι τούτων μία αἰτία , ὥσπερ οὖν ἔστιν , ἄλλως ἐστὶ αὕτη θεωρητή . δεῖ δὲ μὴ ἀποπτώσεις τῶν ὑποδυομένων αὐτοὺς πρὸς διαβολὴν τῆς ὅλης φιλοσοφίας παραλαμβάνειν . p . 1093b5 Ὁρᾶν δὲ δεῖ . . . φθαρτοῖς . ἐπειδὴ τὰ ἀίδια τέτακται καὶ ἀεὶ ὡσαύτως ἔχει , πολλή , φησίν , ἐπ’ αὐτῶν εὐπορία τοῖς θεωρήμασι χρῆσθαι τῶν ἀριθμῶν , ὅπου γε καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλοτε ἄλλως διακειμένων ἔστι πολλὰ τοιαῦτα ἐπινοεῖν . ἔδει δὲ τοῦτο τεκμήριον ἱκανὸν ποιεῖσθαι τοῦ κατά τινας θείους ἀριθμοὺς τὰ ἀίδια κεκοσμῆσθαι , τὰ δὲ θνητὰ † καὶ θείους καὶ φυσικούς . εἰ γὰρ ἀεὶ οὕτως ἔχει τὰ ἀίδια , κατὰ φύσιν οὕτως ἔχει · εἰ τοίνυν ἀριθμητικῶς αὐτοῖς ἐπιβάλλοντες ἀληθεύομεν περὶ αὐτῶν , ὡς ἡ φύσις αὐτὰ ὑπέστησεν ἡ θεία , οὕτως ἐπιχειροῦσι θεωρεῖν οἱ γνησίως φιλοσοφήσαντες . φέρε γὰρ ἐφ’ ἑνὸς εἰπεῖν , ὁ ἥλιος διὰ τοσοῦδε χρόνου ἀποκαθίσταται , καὶ τοῦτο ἀεί · κατὰ φύσιν ἄρ οὕτως . ἀλλὰ μὴν οὗτος ὁ χρόνος ἀριθμός ἐστι τοιόσδε · ἡ φύσις ἄρα σὺν τοιῷδε αὐτὸν ὑπέστησεν ἀριθμῷ καὶ τὴν σελήνην σὺν τοιῷδε καὶ ἕκαστον τῶν κατ’ οὐρανόν ( οὐ μέντοι σὺν μαθηματικῷ ἀλλὰ σὺν δημιουργικῷ καὶ θείῳ , εἰ καὶ ἐν τοῖς μαθηματικοῖς εἰκόνας αὐτοῦ τινας θεωρεῖν δυνάμεθα διὰ τὸ τοὺς δευτέρους ἀριθμοὺς ἐξηρτῆσθαι τῶν προτέρων ἀεὶ καὶ κτὰ τὴν ἐκείνων ἰδιότητα προϊέναι κἀκείνους ἐν ταῖς τελευταίαις ἐκφαίνειν τάξεσι ) . καὶ θνητὰ δὲ ζῷ , καθ’ ὅσον ἡ φύσις ἐν αὐτοῖς δυναστεύει ( δυναστεύει δὲ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ καὶ οὐκ ἀεί ) , κατὰ τοσοῦτον τοῖς οἰκείοις ἀριθμοῖς διακεκόσμηται . p . 1093b7 Ἀλλ’ αἱ . . . ἐν δὲ χρόᾳ τὸ λευκόν . Συγχωρεῖ μὲν καὶ <ἐν> ἀριθμοῖς καὶ ἐν σχήμασι καὶ ἐν χροιαῖς ἐν ἑκάστοις εἶναι τό τε εὖ καὶ τὸ ἀντικείμενον τῷ εὖ , ὁμοίως δὲ καὶ ἐν τῇ φύσει · οὐ μὴν ἔτι τοῦ ἐν τῇ φύσει ἀμείνονος τὴν ἀμείνω συστοιχίαν αἰτιᾶται τοῦ ἀριθμοῦ , μᾶλλον δὲ εἰ τύχοι τὰς ὥρας τοῦ ἔτους βούλεται προτέρας εἶναι καὶ αἰτιωτέρας τοῦ ἀριθμοῦ αὐτοῦ , ἀλλ’ οὐχὶ τοὺς ἀριθμοὺς τῶν ὡρῶν . καὶ τοῦτο εἰκότως μὲν ὑπομένει , τοὺς ὑστερογενεῖς ἐννοῶν ἀριθμούς . ὅμως δὲ ἐρωτητέον αὐτόν , πόθεν αἱ ὧραι ἀεὶ ὡσαύτως ; ἢ γὰρ ἐκ Δῖός ἢ ἐξ ἡλίου ἢ ἐξ ἄλλου του τῶν δημιουργῶν . οὐκοῦν ἐκεῖθεν μετροῦνται καὶ τάττονται | κτὰ τὴν ποιητικὴν δύναμιν τῶν ἀριθμῶν . ὅλως δὲ πρὸ τοὐ ἐν ἄλλῳ τὸ ἑαυτοῦ ὂν διὰ τί μή μελετῶμεν ἀσπάζεσθαι ; ἐπεὶ καὶ τὸ ἐν ἑκάστοις ἀγαθὸν ὁρῶντα μὴ αἰτιολογεῖν αὐτὸ καὶ τὸ μὴ ἀνάγειν πάντα εἰς μίαν ἀρχήν , ἀφ’ ἧς αὐτοῖς καὶ τὸ ὁμοίως ἔχειν καὶ τὸ ἀνὰ τὸν αὐτὸν λόγον προεληλυθέναι διασώζεται , διασπῶντός ἐστι τὰ ὄντα καὶ ἐπιλανθανομένου τοῦ “ οὐκ ἀγαθὸν πολυκοιρανίη . ” καίτοι τίς οὐκ ἂν ὁμολογήσειεν , ὅτι δεῖ τὸν ἕνα λόγον προυπάρχειν τῶν ἀνάλογον ; ὁ δὲ οὔ φησι , πέπονθε δὲ τοῦτο καὶ ἐν τοῖς φυσικοῖς αὐτοῦ σκέμμασι , τὴν τύχην οὐ μίαν αἰτίαν συναγωγὸν τῶν διαφερουσῶν ἀρχῶν ὑποθέμενος , ἀλλὰ συμπτώματα φὰς εἶναι τὰ κατὰ τύχην καὶ τύχην ἀναίτιον αἰτίαν . ὅθεν πολὺ τὸ εἰκῇ παρ’ αὐτῷ καὶ ἀλόγιστον , ὃ δὴ παρεμπίπτον διακόπτει τὴν τοῦ νοῦ τῶν ὅλων ἐπικράτειαν . p . 1093b21 Ἔτι . . . ποιητέον . Τοῦτο εἰς τοὺς εἰδητικοὺς ἀριθμοὺς μόνους ἀπέρριπται , οὕς φασιν ἀσυμβλήτους ἔχειν μονάδας καὶ διὰ τοῦτο διαφορὰν δεικνύναι καὶ ἐπὶ τῶν ἴσων , οἷον τὸν ἐκεῖ τρία μὴ εἶναι τὸ τρίτον μέρος τῆς αὐτοεννεάδος μηδὲ τὸ ἥμισυ τῆς αὐτοεξάδος . εἰ τοίνυν , φησί , τοιοῦτοί εἰσιν οἱ εἰδητικοὶ ἀριθμοί , οὐκ ἂν εἶεν αἴτιοι τῶν ἁρμονιῶν · ἐν γὰρ ταῖς συμφωνίαις οἵ τε ὁμόφωνοι φθόγγοι ἴσοι εἰσὶ καὶ ἡ νήτη διπλασία τῆς ὑπάτης ἐπιτέταται καὶ ὅλως ὁ δ τοῦ ὀκτὼ ἥμισυς καὶ τοῦ τρία ἐπίτριτος , ὡς ἂν ἀδιαφόρων οὐσῶν τῶν ἐν αὐτοῖς μονάδων , συλλογίζεται οὖν οὕτως · οἱ εἰδητικοὶ 〈 ἀριθμοὶ 〉 διαφόρους ἔχουσι μονάδας , οἱ συνιστάντες τὰς ἁρμονίας ἀριθμοὶ οὐκ ἔχουσι διαφόρους μονάδας , οὐκ ἄρα οἱ εἰδητικοὶ ἀριθμοὶ συνιστᾶσι τὰς ἁρμονίας · ὥστε εἴ τις αὐτοὺς εἶναι λέγει διὰ τοῦτο , ψευδῶς λέγει . ῥητέον δὲ πάλιν , ὅτι οὔτε μοναδικοί εἰσιν οἱ εἰδητικοὶ ἀριθμοί , εἰ μή τις τὰ εἴδη αὐτῶν μοIνάδας ἢ ἑνάδας ἐθέλει καλεῖν , οὔτ’ αὐτόθεν καὶ ἀμέσως τῶν ἐν ταῖς λύραις ἁρμονιῶν εἰσι συστατικοί , ἀλλ’ ἴσως τῶν ἐν ταῖς θείαις ψυχαῖς καὶ τῶν τοῦ σύμπαντος κόσμου · καὶ ὅλως ὅσα ὁ εἷς καὶ ὅλος δημιουργὸς ἑνιαίως ὑφιστάνειν καὶ κατακοσμεῖν καὶ σύμφωνα πρὸς ἑαυτὸν καὶ πρὸς ἄλληλα ποιεῖν λέγεται , τὴν τούτων ἁρμονίαν ἐκ τῶν εἰδητικῶν ἀριθμῶν ὑφίστασθαί φασι . p . 1093b24 Τὰ μὲν οὖν . . . εἷναι τὰς ἀρχάς . ἐγὼ δὲ τεκμήριον ἄν ποιησαίμην τοῦ κάλλιστα καὶ ἄριστα καὶ ἀνελεγκτότατα πεφιλοσοφηκέναι τοὺς θείους ἐκείνους ἄνδρας τὸ σὲ δεινότατον ὄντα καὶ γονιμώτατον τῶν ἱστορηθέντων [ συγγραφέων ] οὕτω μὲν κακοπαθῆσαι περὶ τὰς ἀντιλογίας τὰς πρὸς αὐτούς , μηδὲν δὲ οὐχ ὅτι νικητικὸν ἀλλ’ οὐδὲ πιθανὸν εἰρηκέναι , μᾶλλον δὲ οὐδὲ ὅλως τι πρὸς αὐτοὺς εἰρηκέναι , ἀλλὰ τὰ πλεῖστα μὲν ἑτέραις ὑποθέσεσι χρήσασθαι μηδὲν προσηκούσαις τῇ τῶν πρεσβυτέρων πραγματεία . ἐνιαχοῦ δὲ λέγειν τι πρὸς τἀληθὲς αὐτῶν δόγμα προθέμενον παρὰ θύρας ἀπηντηκέναι . ταῦτά ἐστιν ἁ ἐν τούτοις ἀντιλέγει ταῖς τῶν Πυθαγορείων καὶ Πλατωνικῶν ἀνδρῶν θεωρίαις ὁ Ἀριστοτέλης · ἃ δὴ περιέχει καὶ τὰ ἐν τῷ μείζονι τῶν Α ῥηθέντα , ὡς καὶ ὁ ὑπομνηματιστὴς Ἀλέξανδρος ὑπεσημήνατο · διὸ καὶ ἡμεῖς τούτοις ἐπιστήσαντες οὐδ’ ἐκεῖνα παραλελοιπέναι νομίζομεν · οὐ μὴν οὐδ’ ὅσα ἐν τοῖς Περὶ εἰδῶν δύο βιβλίοις πρὸς αὐτοὺς εἴρηκε · σχεδὸν γὰρ κἀκεῖ τὰ αὐτὰ ταῦτα ἀνακυκλοῖ , ὥστε εἰκότως διὰ τῶν αὐτῶν ἂν εἴη καὶ ἡ πρὸς ἐκεῖνα ἀπάντησις . ἡμεῖς μὲν οὖν τοῖς ἐφόροις τῆς φιλοσοφίας θεοῖς εὐξάμενοι τὸν λόγον καταπαύσομεν · πολλῶν δὲ ῥηθέντων ἐφ’ ἑκάτερα λόγων κρατοίη τῆς τῶν ἐντυγχανόντων διανοίας τὰ ἀληθέστερα καὶ θεοφιλέστερα .
Lemmas: οὐ εἰμί ὁ φιλαπεχθήμων , οὖον μήv οὐδέ ὁ ἐν ὀλίγος ἢ ὁ τυγχάνω ὁ Ἀριστοτέλης διδάσκαλος ἐπιγράφω , ἀλλά ὁ ὁ τε λογικός αὐτός μέθοδος ὡς ἐπί πᾶς θαυμάζω καί ὁ ὁ ἠθικός τε καί φυσικός πραγματεία ὑπερφυῶς ἀποδέχομαι . καί ἵνα μή νῦν πᾶς διαρι - θμουμην , ὅσος καλῶς καί ἀγαθός ὁ ἀνήρ ὅδε φιλοσοφέω , μακρός εἰμί δοκέω , τίς οὖον πᾶς ὁ εὕω φρονέω ὁ ἐν ὁ τέλειος πραγματεία οὗτος περί τε ἔνυλος εἶδος καί ὁρισμός εὔστοχος εἴρω περί τε ὁ θεῖον καί ἀκίνητος ἐκλέγω κόσμος ὁ σύμπας αἴτιος σύν ἀπόδειξις δεῖξις ὁ ἐγχωρέω παραδίδωμι , καίπερ εἰμί πᾶς σύνθεσις καί διέξοδος πυκνός ὑπέρτερος , δικαίως εἄν ἄγαμαι καί ὁ ἡγεμών ὁ τοιοῦτος θεωρία εὐεργέτης ὁ ὁ ἄνθρωπος βίος κατονομάζω ; οὗτος μέν οὖν αὐτός πολύς χάρις παρά τε ἐγώ παρά τε πᾶς ὁ συναισθάνομαι αὐτός ὁ ἀγχίνοια ὀφείλω . ἐπεί δέ συμβαίνω διά ὅς τις ποῖος αἴτιος καί ἐν ἄλλος μέν μέρος ὁ θεολογικός πραγματεία , διαφερόντως δέ ἐν ὁ τελευταῖος δύο βιβλίον , ὁ Μ καί ὁ Ν , πολύς τις καταδρομή αὐτός ποιέω κατά ὁ Πυθαγόρειος καί πλατωνικός ἀρχή οὐδείς μέν ἐχέγγυος οὐδέ ἱκανός πρός αὐτός λέγω , ὁ πολύς δέ οὐδέ πρός αὐτός , εἰμί χρή ἀληθής ἀπροφασίστως εἶπον , ἀπαντάω , ἴδιος δέ ὑπόθεσις ὁ ἀντιλογία προσάγω , εὔλογος ὁράω φειδώ ὁ ἁπλόος ἀκροατής , ὡς ἄν μή ὁ δόξα ὁ Δίκαιος κατέχω ἀνήρ εἰς κατά - φρόνησις ὑποφέρω ὁ θεῖον πρᾶγμα καί ὁ ἔνθεος ὁ πρέσβυς φιλοσοφία , βασανίζω ὁ εἴρω κριτικός ἅμα καί ἀδέκαστος εἰς δύναμις , καί ἐπιδείκνυμι ὁ τε Πυθαγόρας καί Πλάτων περί ὁ ἀρχή θεωρία ἀνέλεγκτος καί άπτωτος διαμένω , καί τείνω Ἀριστοτέλης κατά οὗτος ἐπιχείρησις ὁ πολύς μέν παρά θύρα ἀπαντάω καί οὐδείς ὁ θεῖον ἀνήρ ἐκεῖνος προσήκω σκέμμα διερευνάω , ὀλιγάκις δέ λέγω μέν τίς πρός αὐτός καί ἀποτείνω προθυμέομαι , ἔλεγχος δέ οὔτε μικρός οὔτε μείζων προσφέρω δύναμαι . καί οὗτος ἀναγκαῖος συμβαίνω · ἵημι γάρ ὁ ἀληθής ἐλέγχω ποτός κατά ὁ θέω ἐκεῖνος καί ὁ περί ὁ ἀρχή λόγος ἐξομοιόω ὁ πρᾶγμα ὁ πατήρ αὐτός μόνιμος καί ἀμετάπτωτος κατά ὅσος προσήκω λόγος εἰμί καθίστημι . φροίμιον μέν οὖν ἅλις . ἐπεί δέ ὁ προαίρεσις καί ὁ ἐπαγγελία ὁ σύγγραμμα εἶπον , καιρός αὐτός ἔχω ὁ ἀγών . πάντως ἄγαρ εἴτε τις ἐγώ ἀποκαλέω ἐθέλω ὡς ἀπολογέομαι πρός ὁ κατά ὁ καλός καί ἀγαθός ὁ φιλοσοφία ἔγκλημα , εἴτε διαιτητής ὁ τε ἁπλόος καί νοερός ἐπιβολή ὁ ἐποπτικός ὁ ἀπό Πυθαγόρας θεωρία καί ὁ λογικός πρός αὐτός ἀπορέω ὑπό ὁ δεινός ὁ πώποτε ἱστορέω Ἀριστοτέλης , οὖον φεύγω ὁ θέσις ὁ ὄνομα · μόνος εἰμί δικαίως καί ἔμφρων καί φιλαλήθης ἐν αὐτός διαγίγνομαι . ἀρκτέον δέ ἐντεῦθεν . προεῖπον ὁ Ἀριστοτέλης , ὡς χρή περί ὁ ἀρχή ὁ ἀκίνητος ὁ ἕτερος δοκέω βασανίζω καί διερευνάω , δύο μέν φημί εἰμί δόξα περί ἀρχή , ὁ τε ὁ μάθημα πρεσβεύω καί χωριστός οὐσία αὐτός ἀπονέμω , ὁ τε ὁ ἰδέα ἐκτιμάω καί πᾶς κατά ἐκεῖνος καί πρός ἐκεῖνος ὁ ὑπόστασις ἔχω ὑπολαμβάνω · αὐτός δέ τρεῖς πρόκειμαι σκέμμα , πρῶτος μέν εἰμί εἰμί ὁ μαθηματικός καί πῶς εἰμί · δύο δέ εἰμί εἰμί ὁ ἰδέα καί ὁ εἰδητικός ἀριθμός · τρίτος εἰμί ἀρχή ὁ εἰμί ἀριθμός εἰμί καί ἰδέα . ἐπί οὗτος ἀναλαμβάνω λέγω περί ὁ πρῶτος , διελέγχω μέν , ὡς οἴομαι , ὁ ὁ μάθημα οὐσία ἀπονέμω , κυρόω δέ ὁ περί οὗτος ἑαυτοῦ δόξα , ὅς ἐκ ἀφαίρεσις ὁ αἰσθητής διάστημα καί σχῆμα παρέχω ὁ οἷος ποτέ ὁ μάθημα ὑπόστασις . πρίν δέ αὐτός ἅπτω ὁ κατά ὁ ἀληθής αὐτός δόξα ἐπιχείρησις ἀγαθός ἴσως ὁ ἀληθής παραδίδωμι περί οὗτος ὁ ἀρχαῖος φιλοσοφία διάνοια , ἵνα καί ἔχω συνοράω , εἴτε πρός αὐτός ὁ θεωρία ὁ θεῖον ἀνήρ ὁ φιλεγκλήμων διαμάχομαι λόγος εἴτε πρός οἰκεῖος ὑπόθεσις ἵστημι ὁ λέγω μοχθηρός ἀνατρέπω ἐπιχειρέω . Πυθαγόρας ὁ θεῖος καί πᾶς ὁ γνήσιος ἐκεῖνος δόγμα ὁ κόλπος ὁ ἑαυτοῦ διάνοια ὑποδέχομαι πολύς μέν λέγω εἰμί τάξις οὐσία καί νοητός καί νοερός <καὶ> διανοητικός καί φυσικός ὅλως ζωτικός καί εἰμί σωματοειδής · ὁ γάρ ὁ πρᾶγμα πρόοδος καί ὁ συμφυής ὁ πρόοδος ὕφεσις κατά τις τάξις ἐπιτελέω θεῖος καί ὁ ὁ ἑτερότης ἐν ὁ γένεσις ὁ εἰμί κράτος ὁ πλῆθος ὁ τάσσω καί συνεχής ἅμα καί διορίζω ὑφίστημι ὁ τε ἀσώματος καί ὁ ὁ αἴσθησις πλήσσω οὐσία . ὁ δέ οὖν ὡς ἐν πλάτος τρεῖς | λέγω τάξις ὁ εἰμί , νοητός διανοητής αἰσθητής . εἰμί δέ κατά ἕκαστος ὁ εἶδος πᾶς μέν , οἰκεῖος δέ ἁπανταχοῦ ὁ ὁ ὕπαρξις ἰδιότης . καί ὁ μέν νοητός παρά θεός εἰμί καί αἴτιος ὁ ἐφεξῆς ποιητικός τε καί παραδειγματικός καί τελικός · εἰμί γάρ ποτός ὁ τρεῖς οὗτος συντρέχω καί ἑνόω πρός ἀλλήλων , καθά φημί καί Ἀριστοτέλης , οὐ ἐν ὁ ἔσχατος ἔργον ὁ φύσις οὗτος εἄν ὁράω γίγνομαι , ἀλλά ἐν ὁ πρῶτος καί καλός καί ἀγαθός αἴτιος ὁ πᾶς , ὁ διά μέν ὁ γόνιμος καί δημιουργικός ὁ πᾶς εἰμί γεννητικός , διά δέ ὁ <τὰ> γεννάω πρός ἑαυτοῦ ἐπιστρέφω καί ἑαυτοῦ ἐξομοιόω πᾶς εἰμί παράδειγμα , διά ἑαυτοῦ δέ ποιέω καί ὁ ἑαυτοῦ ἀγαθότης , καθά φημί ὁ θεῖος Πλάτος , πῶς οὐ ὁ τελικός αἴτιος ἐπιδείκνυμι ; ὁ μέν οὖν νοητός εἶδος τοιοῦτος εἰμί καί τοσοῦτος ἀγαθός ἐξηγέομαι ὁ ὅλος ὁ θεῖος συμπληρόω διακοσμέω , θεωρέω δέ ὁ πολύς περί ὁ δημιουργικός τάξις ὁ νοερός . ὁ δέ διανοητός μιμέομαι μέν ὁ πρό ἑαυτοῦ καί ἐξομοιόω ὁ ψυχικός διάκοσμος ὁ νοητός , περιέχω δέ πᾶς δύο καί δημιουργέω μέν καί αὐτός παρά ὁ θεῖος Ψυχή καί δαιμόνιος θεωρέω , γνωστικός δέ μόνος εἰμί παρά ἐγώ ὁ ὁ θεωρία οὐκέτι δημιουργικός ἔχω διά ὁ πτερορρύησις · ἐπεί ὅτι καί ὁ ἡμέτερος τελειόω καί πτερόω μετεωροπολέω τε καί πᾶς ὁ κόσμος συνδιοικέω ὁ θεῖον , μαρτυρέω καί ὁ ἐν Φαιδρός Σωκράτης . οὗτος δή ὁ διανοητός εἶδος ἐν μέν Τίμαιος σαφῶς ὁ Πλάτος ἐντίθημι φημί ὁ δημιουργός ὁ Ψυχή , διά ἀναλογία γεωμετρικός τε καί ἀριθμητικός καί ἁρμονικός αὐτός διακοσμέω · ἐν δέ ὁ κατατομή ὁ ἐν πολιτεία γραμμή εἰκών μέν εἰμί ὁ νοητός ( καί διά οὗτος ποτός νοητός καλέω οὐ ἀπαξιόω ) , προίστημι <δὲ> ὁ αἰσθητής · ἐν δέ Φαίδων ὁ ἀνάμνησις ἐγώ αἴτιος γίγνομαι · οὖον γάρ ἄλλος τις ὁ μανθάνω ἀναμιμνήσκω ἢ ὁ μέσος εἶδος αὐτός δέ εἶπον ὁ ἵστημι καθόλου λόγος , οὖον ὁ ὑστερογενής ἀλλά ὁ κατά οὐσία προυπάρχω ὁ Ψυχή , ὑπό ὅς καί ὁ ὁ φύσις ἐμπνέω λόγος καί ποδηγετώ ὁ κατά ἕκαστος δημιουργέω δύναμαι . ἐν μέν γάρ ὁ οὐράνιος φέρω Ψυχή ὁ πᾶς ὁ ἐν σφαῖρα μέγας κύκλος διχοτομέω ἀλλήλων προυπάρχω δραστηρίως καί δημιουργικός , ὥσπερ ἐν ἐγώ γνωστικός μόνος , ἐν αὐτός δέ ὁ οὐρανός ὁ ζῳδιακός I καί ὁ ἰσημερινός καί ὁ μεσημβρινός εἰμί τυγχάνω καί ὁ ὁρίζων διχοτομέω ἀλλήλων , ὁ μέν Ψυχή ενιαίως ὁ πᾶς καί περιλαμβάνω ὁ ἑαυτοῦ διανόησις καί δημιουργέω , ὁ δέ οὐράνιος σῶμα μεμερισμένως ὅς δήω μόνος ὑποδείκνυμι . διό καί <αἱ> ἀποδείκνυμι ὁ ἀστρονόμος ἐκ καθόλου καί μερικός πρότασις γίγνομαι , ὁ μέν καθόλου ὁ αἴτιος ἔχω διά ὁ ἐν Ψυχή ὁ ὁ πᾶς ὑφίστημι προυπάρχω , ὁ δέ μερικός ἐκ ὁ αἰσθητής λαμβάνω · ἀποτίθημι γάρ δή καί ἐν ὁ αἰσθητός ὁ πᾶς , ὡς ἐν-εἰμί , ὁ μέγας Ἥφαιστος κατασκευάζω , ὅς φημί ὁ θεῖος ποίησις , “ πόρπη τε γναπτός ὁ ἕλιξ κάλυξ τε καί ὅρμος ἐν σπέος γλαφυρός . ” καί οὗτος εἰμί ὁ τρισσός εἶδος , ὁ ὁ Πυθαγόρειος ὁ αἰσθητής ἀχώριστος αἴτιος οἴομαι εἰμί , τελευταῖος εἰκών εἰμί ὁ χωριστής εἶδος , καί διά οὗτος ὁ αὐτός ὄνομα οὐ ἀπαξιόω αὐτός προσαγορεύω . ὑπό δή οὗτος ὁ πίπτω εἰς γένεσις ψυχή διεγείρω καί ἀνακινέω εἰς ἀνάμνησις μέν ἔρχομαι ὁ [ ἐκ ὁ ] μέσος εἶδος , ἀνάγω δέ ὁ οἰκεῖος λόγος ἐπί ὁ νοητός καί πρῶτος παράδειγμα · καί οὕτως ὄψις καί ἀκοή συντελέω εἰς φιλοσοφία καί ὁ περιαγωγή ὁ Ψυχή . οὗτος οὗτος προλαμβάνω οὖον διαφωνέω Πλάτος καί Πυθαγόρας καί ὁ ἀπό αὐτός πρός ἀλλήλων περί ὁ ὁ εἶδος ὑπόθεσις , ὅς φημί Ἀριστοτέλης , ἀλλά ὁ μέν Πυθαγόρειος περί ὁ αἰσθητής πρῶτος διαλέγω ὁ αὐτός ὄνομα χράω κατά ἀναλογία αὐτός μεταφέρω ἐπί τε ὁ μέσος καί ὁ πρῶτος ὁ πρᾶγμα , ὅθεν καί δοκέω , οὐ Ἀριστοτέλης φημί ἄν , ἀλλά ὁ ἐπιπόλαιος τἀκείνων ἱστορέω , περί ὁ ἀχώριστος εἶδος διαλέγω . τις δέ περί ὁ μέσος λόγος ὁ Ψυχή διατρίβω ἀπό αὐτός ὡς εἰκών μέν περί ὁ νοητός ἐνδείκνυμι , ὡς δέ παράδειγμα περί ὁ ἐν αἴσθησις φέρω εἶδος · ἕ καί δοκέω ὁ πολύς μόνος πρεσβεύω ὁ μαθηματικός οὐσία , ἐπεί μαθηματικός ὄνομα ὁ πρῶτος καί μέσος καί τελευταῖος ὁ εἶδος παραδίδωμι · ἄλλος δέ διάστροφος δοκέω τις οὗτος καί συγχέω εἰς αὐτός καί συμφύρω ὁ νοητός καί διανοητός ὁ εἶδος , οὐδείς μέν ὁ διδάσκαλος ὁ τοιοῦτος θεωρία τοιοῦτος πάσχω , ὑπόληψις δέ ψευδής τις ἐγγίγνομαι διά ὁ ὁ ὄνομα κοινότης . Πλάτων δέ ἐν οὗτος ὁ ἑαυτοῦ φιλανθρωπία ἐπιδείκνυμι καί ὁ ὄνομα διακρίνω ὁ τε | νοητός καί ὁ διανοητής οὐσία , ἵνα μηδέ ὁ καθεύδω αὐτός παρακούω δύναμαι . διό καί ὁ Ἀριστοτέλης ὡς δύο χωριστός αὐτός οὐσία ὑποτίθημι εὐθύνω · πότερος δέ δικαίως ἢ οὖον , σαφής μέν ἤδη πᾶς ὁ ἔμφρων , δείκνυμι δέ οἴομαι σαφής ὁ λόγος ὁ μέτριος βασανίζω . τοσοῦτος ἐν προλέγω , ὅτι οὐδέ περί ὁ ὑπόθεσις ὁ εἶδος διαφωνέω ὁ ἀνήρ , εἰμί καί ἄλλος ἄλλως περί αὐτός ἐνδείκνυμι , καί ὅτι ὁ πρός ὅστις αὐτός εἷς διαμάχομαι πρός ἅπας ὁ ὁ εἶδος ἀντιλέγω φίλος , κατακολουθέω λοιπός ὁ τε διαίρεσις καί ὁ τάξις ὁ Ἀριστοτέλης ἀντιλογία . καί πρόκειμαι μέν αὐτός ὁ τρεῖς πρόβλημα , εἰμί εἰμί ὁ μάθημα καί πῶς εἰμί , εἰμί εἰμί ὁ ἰδέα καί ὁ ὁ ἰδέα ἀριθμός , εἰμί ἀρχή οὗτος ὁ εἰμί . διαλέγω δέ ἐν μέν ὁ Μ περί ὁ πρότερος δύο , ἐν δέ ὁ Ν περί ὁ τρίτος . ὁ δέ δύο ὁ περί ὁ ὕπαρξις ἢ ἀνυπαρξία ὁ μάθημα ἡγέομαι . σκέπτομαι δέ εἰμί πρός ὁ χωριστός ὁ ὁ μάθημα οὐσία ἱκανῶς ἵστημι , μέρος μέν εἰμί ὁ καθόλου λόγος καί ὁ μέσος εἶδος ὁ Ψυχή , εἰς ἔνδειξις δέ ὁ νοητός πᾶς φύσις εἴωθα ὑπό ὁ θεῖον ἀνήρ παραλαμβάνω . χράω τοίνυν Ἀριστοτέλης ἐλέγχω αὐτός ὁ ὑπόστασις διαιρετικός μέν τοιόσδε · εἰμί γάρ εἰμί , φημί ὁ μάθημα , ἢ ἐν ὁ αἰσθητός ἀνάγκη αὐτός εἰμί , καθάπερ λέγω3 τις , ἢ χωρίζω ὁ αἰσθητής ( λέγω δέ καί οὗτος τις ) · εἰμί δέ μηδέτερος , ἢ οὐ εἰμί ἢ ἄλλος τρόπος εἰμί · ὁ τε διαιρετικός χράω ὀρθῶς , πλήν ὅσος ὑποτίθημι τις καί ἐν ὁ αἰσθητός ἀπολείπω αὐτός , ὁ τε ἕπω ὁ ὑπόθεσις ἀγαθός καί συνοράω καί εἶπον · εἰμί γάρ μήτε ἀχώριστος μήτε χωριστός ὁ αἰσθητής εἰμί , ἀνάγκη ἢ μηδαμός μηδαμῶς εἰμί , ἢ ἄλλος τρόπος ὁ οἷος ποτέ ὑπόστασις αὐτός λαμβάνω , τουτέστιν ἐκ ἀφαίρεσις ἐν ἐγώ γεννάω , καθάπερ αὐτός καί δοκέω . μάχομαι δέ ὁ τε ἀχώριστος αὐτός εἰμί ὁ αἰσθητής καί ὁ χωριστός ἔχω οὐσία , ἵνα ἢ μηδαμός μηδαμῶς εἰμί ὡς ὁ πολυθρύλλητος σκινδαψός ἢ ὁ αὐτός δή οὗτος κρατέω ὁ ἐκ ἀφαίρεσις αὐτός ὁ αἰσθητής λαμβάνω . συμπλέκω δέ πρῶτος ὁ μή χωρίζω αὐτός ὁ αἰσθητής , οὗτος πρός αὐτός γράφω · p . 1076a38 ὅτι2 μέν τοίνυν . . . ἢ οὐδέ ὁ αἰσθητής . ἐν οὗτος εἴτε ἰσχυρῶς εἴτε μαλακός διαγίγνομαι , πρός ἔπος οὐδείς · οὔτε γάρ ὁ Πυθαγόρειος τις οὔτε Πλάτος αὐτός οὔτε ὁ κατά | αὐτός πλατωνικός τις ὁ γεωμετρέω σχῆμα καί μέγεθος ὁ αἰσθητός , ἐναπέθω · εἰμί δέ Σεβῆρος ἢ ἄλλος τις ὁ ὕστερος ἐξηγέομαι ὁ Πλάτων ἐκ ὁ παρά αὐτός ὁ Ἀριστοτέλης κατήχησις ὁ μάθημα καταχράομαι πρός ὁ ἀποδείκνυμι ὁ φυσικός αἴτιος , οὐδείς οὗτος πρός ὁ ἀρχαῖος , ὅς νῦν ἐπιχειρέω ὁ δόγμα διελέγχω · ὥστε παρά ἐκεῖνος οὐδείς περί οὗτος εἴρω πρός αὐτός . ἐπεί δέ ἀναπέμπω ἐγώ καί εἰς ὁ ἐν ὁ Β τίθημι ἀπορία , ῥητέος πρός ἐκεῖ εἴρω , ὅτι οὐδέ δύο ἅμα στερεός κατά πᾶς εἰμί ἀδύνατος · καί οὐ εἰς ὁ στωϊκός ἀποβλέπω ἐφίστημι ἄν τις ὁ λόγος , ἕ καί ὁ ἔνυλος ὄγκος χωρέω διά ἀλλήλων οὐ ἀπογιγνώσκω , ἀλλά μᾶλλον εἰς ἐκεῖνος , ἕ ὁ διάστημα διά πᾶς φοιτάω ὑποτίθημι ὁ κόσμος καί δέχομαι πᾶς εἰς ἑαυτοῦ ὁ σῶμα φύσις , οὔτε τέμνω αὐτός φημί οὔτε τέμνω ὁ ἀήρ καί ὁ ἄλλος συνδιαιρέω σῶμα , ἀλλά ἀκλινής καί βέβαιος καί ἀκίνητος καί πᾶς μεταβολεύς ἐξαιρέω τείνω διά πᾶς ὁ κόσμος , χώρα καί ὑποδοχή καί ὅρος καί περιγραφή καί πᾶς ὁ τοιοῦτος ἐπιφέρω ὁ ὁ φαίνω κόσμος πλήρωμα . οὗτος δή μαθηματικός μέν ἄντικρυς οὖον φημί εἰμί σῶμα ὁ τοιοῦτος τόπος καί ὁ διάστημα , ἔοικα μέντοι ὁ μαθηματικός κατά τε ὁ ἄυλος καί · ὁ ἀκίνητος καί ὁ ἀναφής καί ὅς ἀντιτυπία ἐλεύθερος καί ὁ πᾶς ἅμα καθαρεύω παθητικός ποιότης · ἔτι δέ ὥσπερ ὁ μαθηματικός σῶμα ὁ λόγος προβάλλω ἐν διάνοια κατά ὁ πνεῦμα καί ὁ ἐν ὁ πνεῦμα φαντασία ὑφίστημι ( ἅμα τε γάρ ὁ λόγος εἷς σφαῖρα εἰμί τυγχάνω πρόχειρος γίγνομαι καί ὁ φαντασία σύν ἄυλος ὁ ὄγκος ὁ μαθηματικός σφαῖρα θεάομαι ) , οὗτος δή καί ὁ βούλομαι τε καί νοέω ὁ κοσμικός Ψυχή οὗτος ὁ σφαιρικός ἔ ὁ πᾶς διάστημα σύνδρομος ἔχω ὁ ὑπόστασις , ὁ Ψυχή διά μέν ὁ πρός νόος ὁράω σφαιρικός αὐτός ποιέω , διά δέ ὁ πᾶς θεωρέω ὁ εἶδος χωρητικός ὁ πᾶς σῶμα καί ἴδιος . ἕκαστος καί ὁ ὅλος ὡς εἷς , ἐπεί καί αὐτός ὁ νοέω καί συνεχής εἰμί καί μεταβατικός , ἐπεί ὁ νοητός εἶδος ὁ ἐν ὁ παντελής ζῷον καί ἑνόω καί διακρίνω , καίπερ ὑπό εἷς φύσις περιέχω · ὅς δή μίμημα φέρω ὁ κόσμος διαστατός αὐτός καί οὐ ἀμεγέθης ὑποδείκνυμι . — ἀλλά ὅς χάρις ὁ σύμπας οὗτος ἀνακινέω λόγος , ὅτιπερ οὔτε κατά οὗτος ὁ ἀνήρ οὔτε κατά ὁ ὁ ἄυλος καί ἀπολάω ὁ σώμα χωρέω διά ἀλλήλων ἀδιαιρέτως ὑπολαμβάνω ἀδύνατος εἰμί δύο ἅμα στερεός γίγνομαι σῶμα , ἀλλά δύο μέν ἔνυλος καί ἀντίτυπος ὁ αὐτός καταχέω τόπος ἀδύνατος εἰμί φημί , ὁ δέ ἄυλος ὁ φώς ἔοικα ὁ · ἀπό διάφορος λαμπάς πέμπω καί διά πᾶς ὁ αὐτός οἴκημα χωρέω καί διά ἀλλήλων ἀσύγχυτος καί ἀδιαιρέτως φοιτάω · καί γάρ οὗτος , εἰμί καί ἀσώματος τις βούλομαι λέγω , ἀλλά οὖν συνδιαστάντα ὁ σῶμα καί συνεκτείνω κατά ὁ τρεῖς διάστασις κωλύω ὁ αὐτός ἔχω τόπος ἀλλήλων τε καί ὁ σῶμα διά οὐδείς ἕτερος ἢ ὅτι ἁπλόος εἰμί καί ἄυλος καί οὖον μερίζω διαιρέω , ὁ δέ ἀρχή ὁ ἑαυτοῦ συνάπτω καί οὗτος ἐξαρτάω πάρειμι μέν ἐκεῖνος ἐλλάμπω , ἄπειμι δέ συναπέρχομαι · ὁ δή καί ὁ ἄυλος σῶμα <τὰ> ὁ Ψυχή ἐξαρτάω ποιέω οὖον κωλύω . οὗτος μέν οὖν , ἵνα μή μορμολύττω τις ἐγώ ὁ θαυμαστός ὁ φυσικός λόγος , ὁ ἴδιος ὁ ἔνυλος καί παθητικός καί ἀντίτυπος σῶμα ἐπί πᾶς ὁ διΐστημι φύσις μεταφέρω · ὅτι γάρ ὁ ἐκ ἀρχή προαίρεσις ὁ σύγγραμμα οὐδείς συντελής , προαγορεύω . οὔτε γάρ παρά ὁ Πυθαγόρειος ἢ πλατωνικός λέγω τίς πρός αὐτός περί οὗτος , ἐπεί μηδέ ὁ [ ἐν ] ἐκεῖνος τίς δοκέω εὐθύνω ἐπιχειρέω , οὔτε αὐτός ὁ Ἀριστοτέλης πρός ὁ ὁ διάστημα νῦν πρεσβεύω διαμάχομαι , ἀλλά πρός ὁ ἐν ὁ αἰσθητός ἀποτίθημι ἕτερος σῶμα στερεός μέν διά ὁ τριχῆ διίστημι , μαθηματικός δέ · ὅς ὑπόθεσις οὐδείς οἶδα ὁ εὐδόκιμος προίστημι φιλόσοφος · ὁ τε γάρ ἐν Τίμαιος εἴρω σχῆμα πέντε ὁ [ τε ] πρός ὁ ὁ κοσμέω - Κῶς στοιχεῖον εἰδοποιία παραλαμβάνω μαθηματικός μέν ὄνομα ἑρμηνεύω , δραστικός δέ καί δημιουργικός δύναμις ὁ φύσις αἰνίσσομαι · ὁ τε αὐγοειδής ἐν ἐγώ · ὄχημα τριχῆ διαστατός εἰμί τις ἀποφαίνω ἵημι καί οὐ ἀντίτυπος , οὖον γεωμετρέω ἄντικρυς εἰμί σῶμα οὗτος διισχυρίζομαι · πῶς γάρ ὁ γε ζωή καί κίνησις πλήρης καί πᾶς ἐά ἐγώ εὐκίνητος ὁ συγγιγνώσκω Ἀριστοτέλης κίνησις ὡς ἀκίνητος ἄν τις ἐν ὁ γεωμετρέω κατατάσσω ; ἀλλά δῆλος εἰμί αὐτός ὁ δαιμόνιος Ἀριστοτέλης μοχθηρός ὑπόθεσις ἐλέγχω πειράω , ὁ δέ ἡμέτερος λόγος εἷς ὁ ὑπό αὐτός εἴρω ἐφίστημι ὡς οὐ εἰμί κατά πᾶς ἁπλόος καί ἄνευ προσδιορισμός ἀληθής † ἐπεί καί ὁ ἐφεξῆς οὗτος εἴρω , ὅτι ὁ αὐτός λόγος καί ὁ ἄλλος δύναμις καί φύσις | ἐν ὁ αἰσθητός εἰμί καί μηδείς χωρίζω . ἄλλος μέν δύναμις βούλομαι δηλόω ὁ πέρας οὗτος , οἷος ἐπίπεδος καί γραμμή , εἰμί μή ἄρα καί ὁ ὁ ὀπτικός καίω ὁ ἁρμονικός καί ὁ σύστοιχος ἐπιστήμη ὑποβάλλω περιλαμβάνω · ἀνάγκη δέ οὐδέ ὅστις αὐτός ἐπιφέρω ὁ μηδείς χωρίζω οὗτος ὑποτίθημι φύσις . εἰμί μή ἄρα ἐν μόνος ὁ αἰσθητός ὑποτίθημι οὗτος εἰμί , ἀλλά οὐ καί ἐν ὁ * * καί ἔξω ὁ φαίνω ἐν τις λόγος οὗτος ἀποτελεστικός . καί οὗτος μέν εἴρω καί πρότερος ἐν ὁ Β φημί πρός αὐτός . ὅς δέ νῦν ἐγκαλέω , τοιοῦτος εἰμί · εἰμί γάρ , φημί , ὁ ἐν ὁ αἰσθητός στερεός διαιρέω , πάντως ἐπίπεδος διαιρέω , οὐκοῦν καί ὁ ἐπίπεδος γραμμή καί ὁ γραμμή σημεῖον . ἀλλά εἰμί μέν εἰμί ἀκίνητος οὗτος , καθάπερ εἰμί παρά ὁ γεωμέτρης , οὐδείς εἄν ἀκολουθέω ἄτοπος · νυνί δέ ἐπεί ἐν αἰσθητός καί φυσικός ὑπόκειμαι σῶμα εἰμί , κινέω ὁ γραμμή κατά ὁ διαίρεσις ἀνάγκη καί ὁ σημεῖον διαιρέω · διαφέρω δέ οὐδείς ἢ αὐτός ὁ φυσικός σημεῖον καί ἀμερής λέγω εἰμί καί ἀδιαίρετος ἢ ἐν αὐτός εἰμί τοιοῦτος σημεῖον . δῆλος γάρ ὅτι ὁ ἐν τις οὖον διαιρέω ἄνευ ὁ ὑπόκειμαι , ὅταν ὡς ἐν ὑπόκειμαι ἐν τις λέγω . οὗτος εἰμί ὁ Ἀριστοτέλης πρός ἀπίθανος τε ἅμα καί ψευδής μάχομαι ὑπόθεσις καί διελέγχω αὐτός ἀνδρείως καί ἀποδεικτικός . ἐγώ δέ ὑπονοέω , μή παρά τις ὁ πρέσβυς ὁ ἀμερής μέν εἰμί ὁ φύσις λόγος , μερίζω δέ περί ὁ σῶμα πάντῃ τε ἀδιάστατος ἅμα καί ἔτι ἀμερής λέγω εὑρίσκω ἀφορμή ἔχω ὁ πλάσσω οὗτος ὁ ὑπόθεσις , εἰμί μή ἄρα καί ὁ τέλειος ἐπεξέρχομαι ὁ διαιρετικός πᾶς χάρις αἱρέω τίς καί πρός οὗτος εἶπον ὁ δόξα . ἀλλά ἐπεί πρός ὁ ἐν ὁ αἰσθητός ἀποτίθημι ὁ ὁ γεωμετρία καί ὁ ἄλλος μαθηματικός ὑποβάλλω διαλέγω , ὁράω ὅπως καί ὁ χωρίζω αὐτός ὁ αἰσθητής προσφέρω . p . 1076b11 ἀλλά . . . δυνατός ἠώς ὁ ὥστε εἰμί γένος ὁ μαθηματικός ἀριθμός . ἐν δή οὗτος πειράω μέν ὑπόθεσις ἀρέσκω ὁ αὐτός πρέσβυς φιλόσοφος διελέγχω , λέγω δέ πρός αὐτός ἀποδεικτικός μέν οὐδείς , ὅσος δέ ἄν ὁ ἰδιώτης καί μή παρεπόμενον ὁ ἐκεῖνος διάνοια θορυβέω . εἰμί γάρ , φημί , εἰμί σῶμα παρά ὁ αἰσθητής , εἰμί καί ἐπίπεδος διττός , ὁ τε ἐν ὁ σῶμα ἐκεῖνος καί ὁ κατά ἑαυτοῦ · καί γραμμή τρισσός , ὁ τε ἐν ὁ στερεός καί <αἱ> ἐν ὁ ἐπίπεδος καί ὁ κατά ἑαυτοῦ · κατά ὁ αὐτός λόγος στιγμή μέν | τετραπλός , μόνος δέ ὁ πρό ὁ στιγμή πενταπλός , καί ὅλως ἀεί ὁ πρῶτος καί ἁπλόος πολλαπλάσιος . οὗτος δέ διαβολή μέν ἐργάζομαι παρά ὁ πολύς συρφετός ὁ δόγμα , εἰς ἄτοπος δέ οὐ εἰμί ἀπαγωγή · δέχομαι γάρ ὁ ἀνήρ ἐν ὁ οὐσιώδης λόγος ὁ Ψυχή καί διακεκριμένως ὑπάρχω οὗτος καί ἡνωμένως , καί οὐδείς ἄτοπος ὁ στιγμή , μᾶλλον δέ ὁ ὁ στιγμή λόγος καί ἀμιγής εἰμί πρός ὁ ἑξῆς καί συντελέω εἰς ὁ ὁ γραμμή καί ὁ ἐπίπεδος καί ὁ τριχῆ διίστημι · οὐσία · ὁ γάρ ὁ ἀσώματος εἶδος ἕνωσις τε καί διάκρισις ἀπαντηχέω σχεδόν ὁ ἀνήρ βεβαιόω καί πρεβευειμι . καί αὐτός εἷς καί πλῆθος εἰμί τάχα μέν καί ἐν ὁ αἰσθητός συγχωρέω , διαφερόντως δέ ἐν ὁ διανοητός εἶδος καί ἔτι πολύς πρότερος ἐν ὁ νοερός ἀποδείκνυμι λίαν ἐναργής παρά ὁ πρέσβυς , ὑπομιμνῄσκω δέ μέτριος καί παρά ἐγώ ἐν ὁ εἰς ὁ B γράφω , ὅς δή καί ποῖος μέν σημεῖον γραμμή ἐπίπεδος καί τίμιος εἰμί καί τέλειος , ποῖος δέ ἀτελής καί καταδεής , εἶπον πειράω · κωλύω γάρ οὐδείς ὁ μέν ὡς ἁπλόος εἰμί σεμνός καί ἀρχηγικός , ὁ δέ ὡς συντελέω εἰς ὅρος ὁ σύνθετος καί περιγραφή ὑπάρχω καταδεής · ὥσπερ δή καί μονή ὁ μέν εἰμί πᾶς ἀριθμός περιέχω ἐν ἑαυτοῦ παραδειγματικός πᾶς ὁ εἶδος ὁ τε ἄρτιος καί ὁ περισσός , ὁ δέ μόριον εἰμί τυγχάνω πολλοστός ὁ ὑποβάλλω ὁ ἀριθμός ποσότης . ἔρομαι μέν οὖν περί αὐτός ὁ ἀληθής · εἰμί δέ τις καί πέρα ὁ μέτρον ὁ παρά ὁ ἰδιώτης διαβολή εὐλαβέομαι μή δίδωμι πολλαχῶς εἰμί ὁ ὁ διαστατός καί αδιάστατος λόγος ἐν ὁ Ψυχή , δύναμαι εἄν καί αὐτός λέγω πρός αὐτός , ὅτι οὐ ἀνάγκη τέσσαρες μέν εἰμί σημεῖον , τρεῖς δέ γραμμή , ἐπίπεδος δέ δύο . ἀλλά ὥσπερ ὁ αʹ στοιχεῖον καί ἐν καί ἐν λέγω καί ἐν λόγος εἷς εἰμί ὁ εἶδος καί αὐτός θεωρέω καί ὁ αὐτός ἔχω φύσις ἁπανταχοῦ , οὗτος καί ὁ στιγμή καί ὁ γραμμή κατά ἑαυτοῦ τε καί μετά ὁ σύνθετος εἷς καί ὁ αὐτός εἶδος διασῴζω · καί ὥσπερ ὁ γραμματικός ὁ ὁ κατά ἑαυτοῦ δύναμις αʹ κατανοέω οἶδα καί ὁ συλλαβή καί ὁ ἐν λόγος , οὗτος ὁ τρόπος καί ὁ ἐπιστήμη ὁ μαθηματικός 882b ὁ κατά ἑαυτοῦ ἐφίστημι καί ὁ . μετά ἕτερος γιγνώσκω . ἀποκρίνω ἐν αὐτός καί πρός ὁ ἄφυκτος ὡς οἴομαι πρότασις · ἐρωτάω γάρ περί ποῖος οὗτος ἔχω ὁ ἐπιστήμη . πόθεν δέ καί γένος πολύς εἰμί ὁ μαθηματικός ἀριθμός συλλογίζομαι ; γένος μέν γάρ ἀρι - θμῶν πολύς συγχωρητέον εἰμί , | παρά ὅσος ἕκαστος τάξις ὁ εἰμί 883a οἰκέω ἀριθμός διακοσμέω · μαθηματικός δέ γένος , εἰμί μόνος ὁ μοναδικός μαθηματικός τις λέγω ἀλλά μή καί ὁ αἴτιος αὐτός ἰά ἐν διάνοια , πῶς ἄν εἰμί πολύς ; εἰμί μή ἄρα καί ὁ στιγμή μόνος εἰμί βούλομαι καί τετραχῶς αὐτός ὁράω ἐκ πᾶς αὐτός ἀριθμός πλέκω · οὗτος δέ σκῶμμα εἄν εἰμί μᾶλλον ἢ ἔλεγχος . p . 1076b39 ἔτι ὅσπερ . . . κίνησις . Πάντων ἐν τε ὁ θεῖος καί οὐράνιος Ψυχή καί ἔτι ἐν ὁ ἡμέτερος οἰκεῖος παρά ἕκαστος [ ὡς ] περιέχω ὁ εἶδος καθόλου , πρίν καί ὁ σωματοειδής ὁ κόσμος μερικός αὐτός ἀντιλαμβάνω , γελοῖος ἐπί ἕκαστος ζητέω , ποῦ εἰμί ἄλλος οὐρανός ὁ ποῦ εἰμί ἄλλος ἥλιος ἤ τίς ὁ εἰς ὁ ἐμφανής συντελέω διακόσμησις . ὅτι δέ οὗτος οὖον μοναχός ἀλλά ὀλίγος δήω λέγω ἀπειραχῶς ἐν ὁ εἰμί εἰμί , πάλαι καί πρόπαλαι θεολόγος τε καί φιλόσοφος διισχυρίζομαι οὐδέ ἀκολουθέω ἐθέλω , ἀλλά ὡς ἄτοπος προφέρω ὁ καί εἷς μόνος οὐρανός ὑπέρ οὗτος εἰμί ὁ αἰσθητός . ἐάν δέ τις οὐρανός τε ὑπέρ ἀστρονομέω λέγω ὁ ὁ μή πλαστός φιλοσοφέω ψυχή καί πᾶς ὁ εἰμί νοητός θεωρέω , ἴσως ἀγανάκτησις , μήτε ὁ ἰδέα τίθημι μήτε ἐνέργεια ὁ διανοητικός ψυχή ἔχω ὁ εἶδος βούλομαι , ἀλλά εἴπερ ἄρα , δύναμις . πῶς οὖν ἔτι ὁ ἀποδείκνυμι ἐκ ὁ πρῶτος καί οἰκέω [ καί ] αἰτία εἰμί ὁ ἀστρονόμος , εἰμί μή ἐκ ὁ καθόλου λόγος , ὅς ἔχω ὁ μέν ἡμέτερος γνωστικός , ὁ δέ θεῖος γνωστικός τε ἅμα καί δημιουργικός , πρόειμι ; ἢ γάρ ὁ ἀποδείκνυμι τίς ὁ ἀστρονόμος καί ὁ μαθηματικός πᾶς καί πρός οὗτος ὁ φυσικός ἀπογνωστέον , καί ὁ ὁ ἀποδείκνυμι ἐκ αἴτιος γίγνομαι οὖον ὁ ὁ συμπέρασμα μόνος , ἀλλά καί ὁ ὁ πρᾶγμα ἀποστατέω , ἢ μέχρι περ εἄν ἀμφότερος οὗτος μένω , δεῖ καί ὁ αἴτιος ἐν καθόλου τις λόγος προυπάρχω ὁ κατά οὐρανός καί κατά πᾶς ὁ φύσις ἐπιτελέω . ὅλως δέ ὁ ὁ μέν αἰσθητός συγχωρέω εἰμί καί εἰμί εἰμί λανθάνω ὁ ψυχή ἄτιμος ὁ ὕλη ἀποφαίνω , ὅς πού φημί καί ὁ γενναῖος Ἀμέλιος . ὁμοίως . . . ἕκαστος . καί οὐδείς ἄτοπος ἐν λόγος εἰμί πᾶς οὗτος καί ἐν ὁ εἴδωλον ὁ λόγος , ὁ φάντασμα , οὖον μόνος πρό ὁ αἰσθητής , ἀλλά καί πρό ὁ φυσικός λόγος ὁ διαμορφόω ὁ αἰσθητής . ὁ δέ οὗτος συγχωρέω ἐπάγω ὅς τίς ὁ ἄτοπος ὁ καί ζῷον ἄλλος εἰμί , εἴπερ καί αἴσθησις · ὅτι δέ ὁ αὐτοζῷον πᾶς ὅσος νοητός ζῷον ἐν ἑαυτοῦ περιέχω αἴτιος εἰμί ὁ τε ἐν ὁ ψυχικός διάκοσμος ζῷον καί ὁ ἐν ὁ αἰσθητός , πάλαι λέγω αὐτός ὁ διδάσκαλος ὡς μηδέ ἀκούω [ εἰμί ] τίς περί ὁ · τοιοῦτος προσποιέω . δυνατός μέν ἐν καί ὁ συνάπτω αὐτός μή ἐπιτρέπω · οὖον γάρ εἰμί ὁ αἰσθητός αἴτιος ἔχω προυπάρχω , ἤδη συζυγέω ὁ αἴτιος ὁ αἰσθητής ὁ αἴσθησις , οὐδʼ εἰμί αἴσθησις εἰμί ἑτέρως ἐν Ψυχή καί νάω δημιουργικός , ἤδη οὗτος καί ζῷον ἀποφαίνω ὁ αἰσθάνομαι · οὖον γάρ ἴσως πᾶς αἰσθητικός ζῷον , ἀλλά ὁ ἔξωθεν πᾶς ἅμα κινέω · οὐδέ πᾶς αἰτία αἰσθητής αἴσθησις ληπτός , ἀλλά ὅστις ἄτομος εἰμί καί σύνειμι ὁ οἰκεῖος ἀποτέλεσμα . δυνατός δέ καί συγχωρέω πᾶς οὗτος ( ἐπεί καί αἴσθησις οὖον κατά ὁ λογικός ἐπιτελέω μόνος ὁ πᾶς Ψυχή , ὡς ὁ Τίμαιος παραδίδωμι , ἀκούω , ἀλλά γάρ καί δημιουργικός τις παρά ὁ θεολόγος αἴσθησις ὑμνέω πιστεύω εἰμί , ὅς καί ὁ κατά οὐρανός εἶδος ἔχω , αἴσθησις καί αὐτός ὁ κόσμος ἐπάγω κατά ὁ λόγιος ) δέχομαι ὁ ἕπω , ὁ καί ζῷον ἕτερος εἰμί . καί ἵνα μή νῦν ὁ παρά ἄλλος εἴρω μαρτυρέω , αὐτός ἐν ὁ Κ ὁ πρῶτος νόος ζῷον καλέω · δῆλος οὖν ὅτι καί ὁ ἄλλος ἐγώ ἕκαστος εἰμί καί μή πρῶτος , ἀλλά οὖν ζῷον νοερός καλέω οὐ ἄν ἴσως ἀπαξιόω . καί ἐν ὁ ἠθικός δέ ὁ κύριος ἄνθρωπος νόος εἰμί σαφῶς βούλομαι . εἰμί τοίνυν ὁ μέν νόος ὁ ἐν ἐγώ ἄνθρωπος εἰμί ὁ κύριος , πᾶς δέ ἄνθρωπος ζῷον , οὐ ἄδηλος ὁ συνάγω . δέχομαι οὖν πάλιν ὁ εἰμί καί ἄλλος ζῷον παρά ὁ αἰσθητής , ἑτέρως μέντοι εἰμί καί οὐ οὕτως ὡς ὁ αἰσθητής · ὅς εἰμί τις ὁ γνῶσις αἴσθησις ἐθέλω καλέω καί ὁ γνωστός αἰσθητής , ὡς αἴτιος μέντοι ὁ κύριος αἰσθητής , φθόνος οὐδείς ὁ ὄνομα · μόνος δηλόω σαφῶς , ἐπί ὅς ἕκαστος αὐτός χράομαι . p . 1077a9 ἔτι γράφω . . . αἰσθητής . ὁ μέν γράφω δείκνυμι δηλόω · ὁ δέ ἐπιχείρημα πᾶς τοιοῦτος · εἰμί δείκνυμι τις παρά ὁ μαθηματικός καί ὁ φυσικός διά ὁ καθόλου λόγος καί διά τίνω ἀξίωμα ( οἷος διά ὁ ἐά ἀπό ἴσος ἴσος ἀφαιρέω , ὁ καταλείπω εἰμί ἰσάζω καί διά ὁ | ἐά τέσσαρες εἰμί ἀνάλογος , ὁ 884a ὑπό ὁ ἄκρος ἴσος εἰμί ὁ ὑπό ὁ μέσος καί ἄλλος πολύς τοιοῦτος ) , ἀνάγκη , φημί , εἰμί μέγεθος καί ἀριθμός χωριστής καί ὁ ἀπό ὁ τοιοῦτος ἀξίωμα δηλόω εἰμί χωριστής , ὑπέρτερος μέν εἰμί ὁ μέγεθος καί ὁ ἀριθμός ὁ μαθηματικός , † κοῖλος δέ ὁ ἰδέα , ὡς μεταξύ τάσσω ὁ τε αὐτομέγεθος καί ὁ μαθηματικός μέγεθος . οὗτος δέ αὐτός μέν ὡς ἀδύνατος ἀποδοκιμάζω , ἵνα ὁ ἡγέομαι ἀναιρέω , ὁ εἰμί χωριστός ὁ μαθηματικός εἰμί δέ πως ἀληθής · ὁ γάρ ἐν Ψυχή λόγος ὁ μέν εἰμί ἁπλόος καί καθολικός καί ὁ ἄλλος περιληπτικός καί διά οὗτος νάω προσεχής καί ὁ μερικός σαφής καί γνώριμος , ὁ δέ πᾶς οὗτος ἀπολείπω καί ὑπό ὁ πρέσβυς συνέχω καί συντίθημι καί πληρόω · τίς οὖν ἄτοπος , μᾶλλον δέ πῶς οὐ ἀναγκαῖος , εἴπερ τότε ἀληθεύω ὁ ἔννοια ὅταν ἐφαρμόζω ὁ πρᾶγμα , ἀληθής εἰμί ὁ ἀξίωμα ὁ λέγω ἐά ἀπό ἴσος ἴσος ἀφαιρέω , ὁ ὑπολείπω εἰμί ἰσάζω εἰμί τις λόγος ὅς οὗτος πρῶτος ὑπάρχω , ὅς οὔτε μέγεθος εἰμί λόγος οὔτε χρόνος , περιεκτικός δέ οὗτος ἅπας καί ὁ ἄλλος , ὅσος ὑπάρχω ὁ ἀξίωμα φύω , εἰμί μέντοι οὐ ἐν τόπος οὐδέ ὅλως ἐν ὁ αἰσθητός ; πῶς γάρ ὁ γε καθόλου καί ἁπλόος καί διά οὗτος αναπλοδεικτω εἰμί ἄν ἐν ὕλη ὁ ὁ ἄτομος ὁ εἶδος ἔμφασις ἀγαπητός ἐπιδέχομαι ; εἰμί γάρ δή μή οὗτος καταδέχομαι , πῶς εἄν ἔτι σῴζω ὁ πᾶς αἴτιος ἀποδεικτικός πρῶτος ὑπάρχω τις , ὅς καί συνεξισόω καί καθόλου εἰμί . ὡς εἴωθα αὐτός ἐν ὁ ἀποδεικτικός ὁ καθόλου θεωρεῖον ; διά ποῖος δέ αἴτιος ἔτι σαφής εἰμί καί γνώριμος ὁ μερικός καί ἀποδεικτός ὁ ἀξίωμα , εἴπερ ἀπό ὁ τελευταῖος αὐτός διά ἐπαγωγή ἐγώ ὑφίστημι οὐ εἰμί πρότερος ; πῶς δέ συμφωνέω κατά αὐτός , εἰμί μή κατά οὐσία ἐγώ ἐν ὁ ἔννοια προλαμβάνω ; ὁ γάρ δή λαμβάνω ἐκ ὁ αἰσθητής , περί οὗτος οὐ ἀνάγκη ἐγώ ὁμογνωμονέω , οἷος ὡς εἰμί ἐγώ μέν ὁ ὁ Σωκράτης ἔχω φάντασμα , ὁ δέ ὅς ὁ Ἀλέξανδρος · πῶς δέ , ὁ σός δή οὗτος καί πᾶς ὡς εἶπον ἀληθής , ὁ κατά ἐνέργεια ἐπιστήμη ὁ αὐτός ὁ ἐπιστητός , εἰμί μή πᾶς γνῶσις σύστοιχος εἰμί ὁ γνωστός , καί διαφερόντως ὁ ὁ ἀξίωμα ἔννοια συνυπάρχω καθολικός λόγος , πρῶτος δέχομαι ὁ ὁ ἀξίωμα ἐπιβολή | καί περίληψις ; ὡς γάρ αὐτός ἀγαθός ὁ νόησις καί ὑφίστημι καί ἑνόω πρός ὁ νοητός , καί ὡς ὅς ἀγαθός τόκος τε ἔκγονος ὅρασις καί ὁρατός ὑφίστημι τε κατά αὐτός καί συντάσσω πρός ἀλλήλων , οὗτος καί ὁ ὁ μέσος ἄμφω ἀναπληρόω πλάτος , ὁ πολυτίμητος νόος , ἐπιστήμη καί ἐπιστητός παράγω καί εἰς αὐτός ἄγω καί πρός ἀλλήλων συμπλέκω , οὐδαμοῦ ἕτερος πρό ὁ ἕτερος ὑφίστημι , ἵνα μή καί ὁ ὑφίστημι κολοβός εἰμί καί ἀτελής καί διάκενος . ἀλλά ἵνα μή περί οὗτος διατρίβω ἔξωθεν ἄλλος θεωρία συνεπεισφέρω , πῶς ἔτι , ὁ ὑπό σύ διαρρήδην συγχωρέω , νόος ὁ ἀρχή ἐνδίδωμι ὁ ἀπόδειξις ὁ Ψυχή , εἰμί μή κατά οὐσία αὐτός ἐν ὅς ἔννοια ἐγώ εἰμί προλαμβάνω ; οὖον γάρ δή ὅς ὁ γένεσις κάτωθεν , οὗτος ὁ νόος ἐγώ χορηγός γίγνομαι . ὁ οὖν κύκλος ὁ ἀπόδειξις ἀπό μέν ὁ μερικός λαμβάνω ἐγώ καί ὑφίστημι ὁ ἀξίωμα , ἀπό δέ ὁ ἀξίωμα ἀποδείκνυμι ὁ μερικός · ἢ ἐπεί ἐκ πρότερος ὁ ἀποδείκνυμι , ἀπό νόος μέν ὁ ἁπλόος ὁ ἀξίωμα ἔννοια , ἀπό οὗτος δέ συντίθημι ὁ ποικιλία ὁ εἶδος ἐν ἐγώ ὑφίστημι · πάλιν μέν καί οὗτος κατά νόος καί ἀπό νόος ( τίς γάρ ὅς ἔχω κατά οὐσία οὐ ἐκεῖθεν ; ) , ἀλλά γάρ καί διά ὁ ἁπλόος εἶδος καί λόγος ὁ μερικός παραδέχομαι ὁ ὑπόστασις . καί οὗτος λέγω μόνος ἐγώ αὐτός συμφωνέω , ὅταν ἀπό αἴτιος ὁ πρῶτος ὁ ἀποδείκνυμι ἐπιτελέω λέγω . p . 1077a14 ὅλος δέ . . . ἐμψυχόω . ἐκεῖνος μέν οὔτε ἑαυτοῦ οὔτε ὁ πρᾶγμα ἀσύμφωνος · οὔτε γάρ ἀτελής ὁ ἐν ὁ διάνοια εἶδος ὁ μέγεθος οἴομαι εἰμί ἢ ὁ ἐν ὁ φαντασία ὁ εἶδος οὗτος μέγεθος συνυφίστημι οὔτε ἄψυχος · πῶς γάρ . ὅς γε ἐν Ψυχή ἱδρύω ; ἐγώ δέ πῶς ἐγώ αὐτός συνῳδός πρεσβεύω , ὅταν καί αἴτιος λέγω εἰμί ὁ πρᾶγμα , διά ὅς αἴτιος κατά ἑαυτοῦ ὑπάρχω ἀποδείκνυμι , καί μή δίδωμι οὐσία οὗτος ( εἰμί μή ἄρα ὁ ἀνούσιος ὁ οὐσία αἴτιος ) , ὅταν τε πρότερος μέν ὁ φύσις ὁ καθόλου πολλάκις ἀποφαίνω εἰμί ὡς συναναιρέω μέν οὖον συναναιρέω δέ , καί πάλιν αὐτός οὗτος ἐκ ἀφαίρεσις ὁ αἰσθητής ὁ ὑπόστασις ἔχω διισχυρίζομαι ; εἰμί μέν γάρ δισσός ὁ καθόλου , ὁ μέν αἴτιος ὁ αἰσθητής ὁ δέ ὑστερογενής , φίλος εἄν λέγω καί ὁ πατήρ καί πᾶς ὁ ἀπό Πυθαγόρας · καί δέχομαι καί ὁ μέγεθος εἰμί διττός , ὁ μέν ἐν λόγος διανοητικός , ὅς καί ὁ φανταστός εἶδος αὐτός συνυφίστημι , ὁ δέ ἐκ ἀφαίρεσις ὁ αἰσθητής , καί περί μέν ὁ ἐκ ἀφαίρεσις μή λέγω διατρίβω ὁ γεωμετρία · οὐδείς γάρ ἔχω ἀκριβής μετά ὁ μηδέ ὁράω ἐγώ ποτός μήτε πολύγωνος τοσοῦτος καί τοιοῦτος , οἷος ἐπίπεδος ὁ γεωμετρία θεωρέω , μήτε πολύπλευρος οὗτος ποικίλος οἷος ὁ στερεομετρία ἐπισκέπτομαι , ἢ γωνία ἢ πλευρά ὁ ἐμβάς καί ὅσος λόγος μέν εἰμί πλήρης θεώρημα , ὕλη δέ ἀνεπίδεκτος · περί δέ ὁ φανταστής διατρίβω φημί , καθόσον οὗτος ὁ οὐσιώδης λόγος ὁ διάνοια παρυφίστημι , ἐκ ὅς καί ὁ ἀποδεικτικός αἴτιος κομίζω , μᾶλλον δέ ὁ μέν γεωμετρία αὐτός ὁ ἀμερής λόγος ὁ Ψυχή βούλομαι θεωρέω , ἀσθενέω δέ χράω ὁ ἀφάνταστος νόησις ἐκτείνω ὁ λόγος εἰς φανταστής καί διαστατός σχῆμα καί μέγεθος , καί οὕτως ἐν ἐκεῖνος αὐτός θεωρέω · καθάπερ καί μή ἀρκέω αὐτός ὁ φαντασία καί ἐπί ὁ ἀβάκιον ἔρχομαι ἐκεῖ καταγράφω ὁ θεός - ῥῆμα καί οὖον δήπου τότε προηγούμενος αὐτός λόγος ὁ αἰσθητός καί ἔξω κεῖμαι αἱρέω , ἀλλά ὁ ἔνδον ὁ φανταστός , ὅς μίμημα ἄψυχος ὁ ἔξω · οὕτως οὖν καί ὅταν περί ὁ φανταστός διατρίβω , οὖον κατά προηγούμενος λόγος περί αὐτός στρέφω , ἀλλά διά ἀσθένεια νόησις οὖον δύναμαι ὁ ἀφάνταστος εἶδος αἱρέω ἐν ὁ φανταστός οὗτος θεωρέω . τεκμήριον δέ μέγας ὁ ὁ καθόλου μέν εἰμί ὁ ἀπόδειξις , πᾶς δέ ὁ φανταστός μερικός ὑπάρχω · οὐδέ ὁ σπουδή ἄρα ὁ προηγούμενος περί ὁ φανταστός εἰμί , ἀλλά περί ὁ καθόλου καί πάντῃ ἄυλος . εἰμί δέ μόνος ὁ καθόλου , πῶς καί ὑστερογενής καί αἴτιος ὁ μερικός , δυσχερῶς ἄν τις ἀποδείκνυμι , εἰμί δεῖ δυσχερής λέγω ὁ ἀδύνατος . p . 1077a20 ἔτι τίς . . . συμμένω . οὗτος διά μέσος μέν ἔοικα εἴρω · ἀνατρέχω γάρ πάλιν ἐπί ὁ πρότερος ἑαυτοῦ ἐπιχείρημα , ἐν ὅς ζητέω πῶς ἀτελής τε ἅμα καί πρότερος ὁ αἰσθητής ὁ μαθηματικός . ζητέω δέ ἐν αὐτός , τίς ὁ αἴτιος ὁ μαθηματικός μέγεθος ὁ ἕνωσις · ὁ μέν γάρ αἰσθητός φύσις ἢ ἔνυλος εἶδος ἢ κόλλα ἢ δεσμός , ὁ δέ μαθηματικός τίς ; ῥητέος ἐν πρός αὐτός , ὅτι ὁ μέν ἀμερής λόγος ὁ μέγεθος ἀγαθός * * * † εἰμί συνυφίστημι φανταστής μέγεθος ὁ ἑαυτοῦ αἴτιος ὁ ἀμερής ἐξαρτάω οὖον μήποτε διασκεδάννυμι , καί ἔτι ἐν Ψυχή εἰμί συνέχω ὑπό αὐτός μᾶλλον ἢ ὁ αἰσθητής . p . 1077a24 ἔτι ὁ γένεσις . . . μᾶλλον . ἀνίημι μέν ἐπί ὁ ἐκ ἀρχή , ἐν ὅς ὁ αἰσθητός πρότερος δείκνυμι ὁ μαθηματικός ὁ οὐσία . δέχομαι δέ οὖον ὁ πρόκειμαι ἑαυτοῦ , γένεσις παραλαμβάνω ὅλως ἐπί ὁ ἀγένητος ( ἀγένητος γάρ ὁ μαθηματικός ) , ἀλλά εἴπερ ἄρα , ὅτι ὁ ἐν ὁ αἰσθητός ἐπίπεδος ὁ σῶμα καί πρότερος ὁ οὐσία καί | τέλειος . καί ὅτι ἔμψυχος . . . ἀξίωμα . ὁράω γάρ ὁ 885b ἐν ὁ ἀβάκιον γραμμή καί ὁ ἐν ὁ τέφρα ἐπίπεδος · ἐπεί τίς ἄν εἰμί ὁ ἐν Ψυχή κεῖμαι ἔμψυχος ; p . 1077a31 ἔτι ὁ μέν . . . πάσχω . καί οὗτος κατασκευαστικός ὁ δύο εἰμί ὁ γραμμή καί ὁ ἐπίπεδος ὁ σῶμα · εἰμί μέν γάρ οὐσία , φημί , καί ὁ γραμμή , πῶς οὐσία , ὡς εἶδος ἢ ὡς ὕλη ; εἰμί δέ ἀνούσιος , δύο ὁ οὐσία . ῥητέος οὖν ὅτι ὁ μέν ἀδιάστατος ὡς λόγος καί εἶδος οὐσία , ὁ δέ ἐν ὁ φαντασία ὁ διαστατός ὡς ὕλη ὁ εὐθύς ἢ ὁ περιφέρεια . εἰμί δέ καί ὅλος ὁ φανταστής οὐσία ὡς ἐν ὑπόκειμαι φημί τις εἰμί ὁ φαντασία ἢ ὁ πνεῦμα , ἐκεῖνος μέν ἄν αὐτός ἀναγκάζω δύο αὐτός ἀποφαίνω καί ἀτελής , οὖον μέντοι ὁ αἰσθητός οὐσία · οὖον γάρ πᾶς ὁ ἐν ὑπόκειμαι εἰμί δύο ὅστις οὐσία ( ἐπεί οὗτος καί ὁ ἀρετή ὁ Ψυχή ὁ τε ἐπιστήμη καί λίθος καί ὁ ἄλλος ἔνυλος σῶμα εἄν ἄγω δύο ) , ἀλλά ἐκεῖνος μέν ἐν ὅς ἔχω ὁ εἰμί δύο , ἄλλος δέ καταδεής οὔτε δύο οὔτε ἀτελής , εἰμί μή τις ὁμόσε χώρα ὡς οὐδείς ἄτοπος εἰμί καί ἐπιστήμη καί ἀρετή ἀντιδιατάσσω ὁ θεῖον Πλάτων σῶμα εἰμί φημί καταδεής · ἀλλά οἴομαι ψυχή μέν καί ὁ Ψυχή πᾶς πρέσβυς σῶμα καί ὁ ὁ σῶμα , αὐτός δέ οὗτος ψυχή μέν ὁ ἐν ἑαυτοῦ ποτέ μέν εἰμί , ποτέ δέ μή εἰμί ἐνέργεια πρέσβυς , σῶμα δέ ὁ συμβεβηκός αὐτός σεμνός · ὁ δέ ἐν Ψυχή εἰμί ὁ ἀεί ἢ ποτέ ὁ σῶμα παραβάλλω μή πλημμελής εἰμί , καί ἔτι ὅδε πλημμελής ὁ παραβάλλω προτίθημι ὁ ἐν Ψυχή ὁ ὑπόστασις ἔχω τίς ἔνυλος σῶμα ὡς τέλειος αὐτός καί ἔμψυχος · οὗτος γάρ εἰμί ὁ πᾶς θαυμαστός , εἰμί ἔμψυχος εἰμί ὁ σῶμα οὗτος , ὅς ὁ εἰμί ἐν Ψυχή εἰμί εἰμί . p . 1077a36 ὁ μέν οὖν . . . λέγω . ἐν οὗτος ὁ μέν λόγος συγχωρέω εἰμί πρότερος ὁ μαθηματικός ὁ αἰσθητής , ἐπεί ὁ αἰσθητός τις ὁρίζω σῶμα δήω ὁ διάστασις ὅς ὁρίζω ὁ μαθηματικός , ὁ οὐσία δέ οὐκέτι . καίτοι κατά ὁ κανών αὐτός ὁ ἐν ὁ Z παραδίδωμι ἐπί ὁ ἁπλόος οὐσία ( ἁπλόος δέ λέγω ὁ ἄνευ ὁ συμβεβηκός θεωρέω ) ὁ ὁ λόγος πρότερος καί ὁ οὐσία πρότερος εἰμί ἀποδείκνυμι · ὁ γάρ ὁ λόγος πρότερος ὁ εἶδος πρότερος ἐν ἐκεῖνος εἰμί λέγω , ὁ δέ ὁ εἶδος πρότερος ὁ οὐσία πρότερος · ἐκ ὅς ἀμφότερος οὐ ἄδηλος εἰμί ὁ συνάγω . καί ὁ ἐν οὗτος δέ ὁ ῥητός αὐτός κανών δείκνυμι , ὅτι ὁ μαθηματικός | πρέσβυς εἰμί ὁ αἰσθητής οὖον ὁ λόγος μόνος ( οὗτος μέν γάρ συγχωρέω καί αὐτός ) , ἀλλά καί ὁ οὐσία · ὁ γάρ εἰμί ὑπερβάλλω . εἰμί μέν γάρ ὁ τριχῆ διαστατός μετά ἀντιτυπία ἀνάγκη εἰμί καί προΐημι ὁ τριχῆ διαστατός καί ἔτι ὁ διχή καί πολύς πρότερος ὁ εἷς ἔχω διάστασις · οὗτος δέ εἰμί οὐ ἀνάγκη ὁ αἰσθητός εἰμί . ἀλλά ἵνα οὗτος πείρω , τίς εἰμί ὁ καί ἐκ ὁ παράδειγμα αὐτός συνάγω ; τίς δέ ἄλλος γε ἢ ὅτι ὁ ὁ λούω πρότεπον οὖον πάντως καί ὁ οὐσία πρόνερον , οὖον μήv ὅστις καί ὕστερος · ὁ γάρ λευκός πρότερος εἰμί ὁ λόγος ὁ λευκός ἄνθρωπος οὐ πρότεπόν εἰμί κατά αὐτός ὁ οὐσία . καίτοι φημί τις ἄν ὅστις εἰμί καί μή ἄνθρωπος πρότερος , ἀλλά οὖν λευκός ἄνθρωπος πρέσβυς εἰμί ὀφείλω · ὅμως οὗτος μέν συγχωρέω καί κεῖμαι εἰμί τις , ὅς ὁ λόγος πρότερος εἰμί ὁ οὐδίᾳ . σύνδρομος εἰμί οὗτος οὖν εἰμί ὁ λόγος πρότεπα . τις οὖν ἐκ οὗτος συνάγω ; ἤ ὅστις ὁ γεωμετρέω πρότεπα εἰμί ὁ λόγος ὁ οὐσία οὔτε πρότεπά εἰμί οὔτε ὕστερος ὁ αἰσθητής ; καίτοι πᾶς ὁ λόγος ἐπιχειρέω ὡς ἐκ ἀφαίρεσις ὁ αἰσθητής λαμβάνω ὁ μαθηματικός ὕλη · διό καί τοιοῦτος χράω συμπεπάσματι ὄζω φανερός ὅστις οὔτε ὁ ἐκ ἀφαίρεσις πρότεπον ὄζω ὁ ἐκ πρόσθεσις ὔστερος ἀλλά ὅμως καί οὗτος προαρπάζω ψεύδω τε εἰμί καί ὁ ἐν ἀρχή πρόκειμαι εἰς ζήτησις † ὁράω ὅσος συνάγω · εἰμί δέ γε ὁ διάστασις , περί ἄς ὁ εἰμί ὁ γεωμετρία τευτάζω , βούλομαι σκοπέω ὀρθῶς , κατά πᾶς ἄν αὐτός εὖρος πρέσβυς ὁ ἔνυλος σῶμα , εἰμί ὁ ἄυλος ὁ ἔνυλος καί ὁ Κάθολος ὁ ἐν μέρος καί ὁ ἀίδιος ὁ φθείρω πᾶς δμολογῦμεν εἰμί Πρεσβύτεπα . Ρ . 1077b12 ὅστις μέν οὖν . . . ἱκανῶς . αὐτός μέν ὡς ἐπί δείκνυμι οὗτος πήγνυμι ὁ συμπεπάσματι . ἐγώ δέ , ὅστις ὁ μέν λόγος αὐτός οὐσία ἀμερής καί αἰτία ὁ φανταστής καί ὁ αἰσθητής διάστασις , εἰς δύναμις ἡμέτερος ἐπιδείκνυμι · ὁ δέ ὁ Φαντασία ὁ ἀμερής λόγος μορφή καί διάστασις συνυφίστημι ὅστις ὡς ἐν ὑπόκειμαι εἰμί ὁ Ψυχή πρέσβυς εἰμί καί αὐτός σῶμα καί ὁ ὁ σῶμα πάθημα , καί οὗτος μέτριος συνίστημι · ἐπεί δέ καί ὁ ἔναγχος εἴρω αὐτός περίληψις ποιέω κατά τότος συμπέρασμα , ὐπομεηστέον ὡς ὁ ἐν ὁ αἰσθητός διάστασις προτρέπω μέν ὁ λόγος ὁ σνμάτων δείκνυμι , ὁ δέ οὐσία οὐ ὕστερος , οὗτος δέ καί ἀνούσιος λέγω ἄτοπος ἴσως οὐδείς . p . 1077b14 πρίν δέ οὐδέ ἐν . . . ὁ ὁμαλής . εἶπον πῶς οὐ οἴομαι εἰμί ὁ μαθηματικός , νῦν πειράω λέγω ποῖος ἄν τις αὐτός νομίζω ἔχω ὑπόστασις . ἀπέσκει οὖν αὐτός μήτε κατά αὐτός ὑφίστημι ὁ μαθηματικός μέγεθος καί σχῆμα μήτε ἐν ὁ αἰσθητός εἰμί ἄλλος εἰμί παπᾶς ὁ αἰσθητής , ἀλλά ἐκ ὁ αἰσθητής κατά ἀφαίρεσις ἐπινοέω · ὤσπερ γάρ καί ὁ καθόλου , φημί , ἐν ὁ μάθημα οὖον περί χωρίζω εἰμί παρά ὁ μέγεθος καί ὁ ἀριθμός , ἀλλά περί οὗτος μέν , οὐ ὅς δέ τοιοῦτος ( οἷος ὅταν λέγω ἐά πρῶτος πρός δύο καί τρίτος πρός τέταρτος ὁ αὐτός ἔχω λόγος , καί ἐναλλάξ λαμβάνω σῴζω ὁ ἅμα ὁ αὐτός οἴχομαι λόγος ) , φημί , καί περί μέγεθος ὁ μαθηματικός διαλέγω περί αἰσθητής μέν διαλέγω , οὐ ὅς δέ αἰσθητής . ἐγώ δέ καί πρότερος μέν ἐνίστημι πρός οὗτος ὁ ἐπιχείρημα εἶπον , ὅτι καί οὗτος δεῖ περιληπτικός εἰμί ὁ μέγεθος καί ὁ ἀριθμός , καί νῦν δέ ὁ αὐτός οὗτος λέγω . εἴπερ γάρ ὁ καθόλου εἰμί ὅς πρῶτος ὑπάρχω , ἀνάγκη ἐκεῖνος εἰμί παρά ὁ εἰδικός αὐτός · οὖον γάρ δή ὁ μή εἰμί πρῶτος τίς ὑπάρχω . εἰμί δέ ὁ καθόλου φημί τις ἐν αὐτός εἰμί ὁ εἰδικός , ὁ κατατάσσω ὁράω , ὅς μόριον εἰμί ὁ ὑπόκειμαι καί οὖον ὁ ἀκατάτακτος , ὅς πᾶς ὁ εἶδος κατηγορέω . πλήν ἄγαμαι ἄν τις ὁ Ἀριστοτέλης καί ἐν οὗτος ὁ ἀκολουθία συντάσσω ὁ καθόλου ὁ μαθηματικός · ὡς γάρ ὁ καθόλου εἰμί , οὗτος καί ὁ μαθηματικός . εἰμί δέ κατά μέν ὁ ἀληθής ἄμφω ἐά ὁ οὐσιώδης λόγος ὁ Ψυχή , κατά αὐτός δέ ἐν ὁ αἰσθητός καί ἐν ἐπίνοια ἀφαιρέω ὁ αἰσθητής ὁ κοινότης . ἐπεί δέ καί κίνησις μνημονεύω λέγω , ὅτι πολύς περί κινέω εἰμί λόγος οὐ εἰμί κίνησις χωρίζω ( ὅταν γάρ λέγω τάτος ἰσοταχής κινέω ἐν ἴσος χρόνος ὁ αὐτός διάστημα διεξέρχομαι , οὐδείς μέν ἅπτω ὁ ὑπόκειμαι πρᾶγμα , ἀλλά περί ὁ κίνησις αὐτός διαλέγω μόνος , οὖον μήv διά οὗτος καί κίνησις εἰμί χωρίζω ὑπολαμβάνω ) · | ῥητέος οὖν ὅτι πρῶτος μέν οὐ ὁμοῖος εἰμί ὁ περί ὁ κίνησις ὁ σχῆμα · ὁ μέν γάρ μή βούλομαι εἰμί κίνησις ἔξω ὁ αἰσθητής οὐ ἐννοέω ὁ ἐν ὁ ἀκίνητος ἀκριβής , ὁ δέ γεωμέτρης ἐπινοέω ὁ φαίνω σχῆμα ἀκριβής · ἔπειτα δέ ὅτι καί ὁ πᾶς λαμβάνω ψευδής · εἰμί γάρ καί κίνησις ἐν ἀσώματος καί σχῆμα καί μέγεθος , οὖον τοιοῦτος δέ οἷος ἐν ὁ αἰσθητός . ‘Απλῶς δέ πρός ἅπας αὐτός ὁ δόξα οὗτος ῥητέος , ὅτι μήτε θεάομαι πᾶς ὁ σχῆμα ἢ πᾶς ὁ ἀριθμός ἐν ὁ αἰσθητός , περί ὅσος καί ὅσος ὁ μαθηματικός διατρίβω , μήτε δυνατός εἰμί ἀκρίβεια τοσοῦτος χράω ὁ ἐκ ὁ αἰσθητής λαμβάνω . εἰμί δέ ὅτι ἐγώ αὐτός προστίθημι ὁ ἐνδέω καί ἀκριβής ποιέω καί οὗτος θεωρέω , ἀποφαίνω , πρῶτος μέν πόθεν δύναμαι αὐτός τελειόω , ἀναγκαῖος εἶπον · οὖον γάρ ἄν ἄλλος αἴτιος ἀληθής εὑρίσκω ὁ ὑπό ὁ παλαιός εἴρω , ὅτι κατά οὐσία ὁ ψυχή προλαμβάνω πᾶς ὁ λόγος . ἔπειτα δέ Δάν τίς προστίθημι ὁ ἀφαιρέω ἐκ ὁ αἰσθητής , οὐ ἀκριβής αὐτός καί ἀληθής ἀλλά πλασματώδης ἀποτελέω . ὁ γοῦν εἶδος ὁ Σωκράτης ἀναμάσσω τις εἰμί μέν οἷος ἐκ ὁ αἰσθητής Σωκράτης δέχομαι , διαφυλάσσω ὁ φαντασία , μᾶλλον εἄν αὐτός τυγχάνω ὁ γνῶσις · εἰμί δέ ἐπί ὁ εὐπρεπής μεταρρυθμίζω αὐτός ἐθέλω , πᾶς μᾶλλον ἄν ἢ ὁ Σωκράτης εἶδος ἔτι παρά ἑαυτοῦ θεωρέω . ἐπί δέ ὁ ἴσος καί ὅμοιος ἀριθμός καί σχῆμα οὖον αὐτός οὗτος πάσχω , ἀλλά ὅσος εἄν ἐπί ὁ ἀκριβής καί τέλειος αὐτός περιάγω , τοσοῦτος μᾶλλον ἐγγυτέρω ὁ ἀμερής αὐτός εἶδος ἐρχόμενος σαφής ἐγώ καί εὔγνωστος γίγνομαι . ὅλως δέ ἀναμιμνήσκω μέν ἀπό ὁ αἰσθητής συγχωρητέον ἐγώ ὁ διάνοια , μόρφωμα δέ ἀπό αὐτός εἰστίθημι μή οὐδέ θεμιτός εἰμί λέγω · ἄχρι γάρ φαντασία χωρέω δύναμαι ὁ διά αἴσθησις εἰς ἐγώ εἶδος παραπέμπω , ὁ δή καί ἐν αὐτός ὁ φαντασία ἄτομος μένω ἐθέλω καί τοιοῦτος οἷος εἰσέρχομαι · ὅταν δέ ὁ ἔννοια λοιπός ἀπό οὗτος ἐπί ὁ καθόλου καί ἐπί ὁ ὁ ἀκριβής λόγος θεωρητός μεταβαίνω , δῆλος εἰμί ὁ ἑαυτοῦ ἐπισκέπτομαι . διό καί ζηλωτός οὗτος ὁ ἐνέργεια καί οὖον πολυπράγμων καί διεγερτικός ὁ ὁ Ψυχή ὄμμα τυφλόω καί κατορύσσω διά ὁ πολύς ἐπιτήδευμα · ὅς περί ὁ ἐκ ἀφαίρεσις διατρίβω πρός ἄν καταπράσσω ; ἐναντίος μέν οὖν ποιέω ἄν · τυφλόω καί ὁ | βλέπω ὁ διάνοια καί προσηλόω ὁ σῶμα καί καταχώννυμι εἄν αὐτός ὁ ἐπί ὁ εἰμί εἰμί μεταβατικός ὁρμή , εἰμί καθάπερ φημί ὁ Ἀφροδισιεύς Ἀλέξανδρος , νοητός τις ἑαυτοῦ ἀναπλάσσω , οὐ εἰμί ὁ οἰκεῖος φύσις νοητός , περί αὐτός οὗτος μάτην σκιαμαχέω . εἰμί μέν γάρ ἀνούσιος μέν ἔοικα δέ ὁ νοερός εἶδος αὐτός εἰμί ὑποτίθημι , μάλιστα μέν καί αὐτός οὗτος θαυμαστός εἰμί , πῶς ἐκεῖνος ἔοικα ὁ μή εἰμί οὐσιώδης . οὖον μήv ἀλλά ὑπολείπω λέγω αὐτός , ὅτι γυμνάζω περί αὐτός ὁ διάνοια συνάπτω δύναμαι ποτός καί ὁ νοητός εἶδος , καθάπερ ὁ ῥήτωρ μελετάω πλασματώδης τις λόγος πρός ὁ ἀληθινός ἀγών παρασκευή ἴσχω διά ὁ ἔοικα ὁ πλάσμα ὁ δικανικός περίστασις . ἐπεί δέ οὔτε ἰδέα εἰμί βούλομαι οὔτε ὁ μαθηματικός ὁ θεῖον εἶδος εἰκών εἰμί οὔτε ὅλως εἰμί πλήν ἐκ ἀφαίρεσις ὁ αἰσθητής , οὐ ὁράω πῶς εἄν πρός ἀναγωγή Ψυχή ἐγώ ἔτι εἄν συντελέω κατά οὗτος ὁ ὑπόθεσις ἢ γέφυρα ἀναλογέω μεθίστημι ἐγώ ἀπό ὁ αἰσθητής ἐπί ὁ ἀληθινός νόησις , πῶς τε οὐ ἀγαθός ὁ αἰσθητός μέγεθος , ὡς φύω , διά αἴσθησις καταλαμβάνω , ἢ ὑποσυλάω αὐτός ὁ ὑπόκειμαι προστίθημι μέν αὐτός ὁ μήτε ὑπάρχω μήτε ὑπάρχω δύναμαι ἀκρίβεια , ἐπισκέπτομαι δέ αὐτός οὐ ὅς ὑφίστημι ἀλλά ὅς μήτε εἰμί μήτε εἰμί δύναμαι . διό καί αὐτός ὁ Ἀριστοτέλης οὗτος ὑφοράω , μή περί αἰσθητός φημί διατρίβω ὁ γεωμετρία χείρων ὁ αἴσθησις αὐτός ὁμολογέω ἀναγκάζω , οὖον περί αἰσθητής φημί διατρίβω αὐτός ἀλλά ἢ κατά συμβεβηκός · ὥσπερ οὐδέ ὁ ἰατρός περί ὁ λευκός , κἀν πᾶς ὁ ὑγιεινός λευκόν εἰμί , ἀλλά περί ὁ ὑγιεινός , οὗτος καί ὁ γεωμετρία περί ὁ μέγεθος καί σχῆμα , κἀν μηδείς ἔξω ὁ αἰσθητής μέγεθος ἢ σχῆμα ὁ ὑπό - στάσις ἔχω . ἀλλά πρῶτος μέν οὐδέ εἄν περί ὁ ὑγιεινός διατρέχω ἰατρικός μή προσποιέω ὁ ἐν ὅς εἰμί , εἰμί μή ἕκαστος εἶδος λόγος ἔχω ὁ ψυχή , ὅς ἀνελίσσω ὑφίστημι ὁ περί αὐτός ἐκεῖνος ἐπιστήμη · πόθεν γάρ ὁ καθόλου λόγος καί παρά ὁ ἰατρός καί παρά ὁ ἄλλος ἐπιστήμων , εἰμί μή ἐκ ὁ ὁ θεωρητής αὐτός εἶδος ἀνέλιξις ; ἔπειτα δέ οὐδέ ὁμοῖος εἰμί πάντῃ ὁ παράδειγμα . ὁ μέν γάρ ἰατρικός ποιητικός τις εἰμί τέχνη καί αἰσθητός ἔχω τέλος ἀναγκαῖος περί αἰσθητός τευτάζω , ὁ δέ γεωμετρία θεωρητικός τις εἰμί φιλοσοφία καί κατά αὐτός , εἰμί μή περί εἰμί στρέφω | καί κρατύς εἰμί ὁ κατά ὁ αἰσθητής , οὐδείς εἄν σπουδαῖος διαπορρήγνυμι . ἐπί οὗτος ὁ μέν ὁ ὑγιεινός ἐπιστήμη οὐδείς ἔχω περί ὁ λευκός ὅσος ἐπί ὁ ἑαυτοῦ θεώρημα διισχυρίζομαι , γεωμετρία δέ δέ περί ὁ κατά οὐρανός ἀποδείκνυμι — οὐ ἄν , εἰμί γε μή περί ὁ τέλειος λόγος καί περιληπτικός αὐτός ἀναστρέφω · πόθεν γάρ διά ὁ καθόλου ὁ ἐν οὐρανός μερικός ἀποδείκνυμι , εἰμί μή τίς ὁ καθόλου ὁ ἐν οὐρανός ὁ αἴτιος ἔχω , ὁ εἰμί μέν καί ἐν ὁ ἡμέτερος Ψυχή θεωρητικῶς , ἐν δέ ὁ οὐράνιος καί δημιουργικός . καί τοσοῦτος μέν καί πρός οὗτος ὁ ἐπιχείρημα . ἐπεί δέ περί ὁ κατά ἑαυτοῦ ὁ μέγεθος ὑπάρχω πραγματεύομαι ὁ γεωμετρία φημί ὅτι δύναμαι , καί εἰμί μή χωριστός εἰμί ὁ αἰσθητής ὁ μέγεθος , περί ὁ κατά ἑαυτοῦ ὑπάρχω ὁ ἀχώριστος διατρίβω ( καί γάρ ἄλλος ἀχώριστος , φημί , κατά ἑαυτοῦ τις ὑπάρχω · ὁ γάρ θῆλυς καί ὁ ἄρσην ἀχώριστος μέν ὁ ζῷον , ἴδιος δέ τις ἔχω πάθος , οἷος ὁ μέν εἰμί γεννητικός , ὁ δέ θρεπτικός καί ὑποδεκτικός ὁ σπερματικός λόγος ) , ῥητέος ὅτι πρῶτος μέν καί ὁ θῆλυς ἄρσην πανταχοῦ εἰμί καί οὐ . ἐν ὁ αἰσθητός μόνος ζῷον · καί γάρ ἐν θεός καί ἐν ὁ ἀγαθός ἐγώ γένεσις , καί οὐδέ εἄν ὁ θνητός φύσις αὐτός ἔχω σῦς τις ἰδιότης μή ἄνωθεν προέρχομαι . ἔπειτα τίς ἀποδείκνυμι ὁ κατά οὐρανός ἢ ὁ θεῖον διά ὁ ἀκριβής ὁ ὅδε ἄρσην ἢ θῆλυς κατανόησις , ὥσπερ διά ὁ γεωμετρέω ὁ κατά οὐρανός ; εἰδοί δέ . πάλιν , ὅσος διαφέρω κατά ἀκρίβεια ὁ γεωμετρικός μέθοδος , <αἳ> οὗτος οὐ ἄν εἰμί μή περί σπουδαῖος καί καθαρός διατρίβω ὑπόκειμαι , ὁ ἁπλόος αἰτιάομαι ὁ ὑπόκειμαι ὁ ἀκρίβεια . πρός ὅς εἶπον ἄν ὅτι εἰμί μέν ὁ ἁπλόος οὗτος καί ὁ οὐσία εἰμί πρότερος καί τίμιος ὁ σύνθετος , δέχομαι ἄν ἀκριβής θεωρία , ὥσπερ ὁ ὁμαλής ὁ οὐράνιος κίνησις ὁ σκολιός καί πολυσύνθετος ὁ θνητός ζῷον μετάβασις μᾶλλον γιγνώσκω · εἰμί δέ ὁ ἁπλόος οὗτος ἀτελής εἰμί ὁ σύνθετος , πῶς εἄν ἐπιδέχομαι πλείων καί σεμνός καί ἀληθής λόγος ; οὔτε γάρ περί λευκότης οὔτε περί εὐωδία τοιοῦτος ἀποδείκνυμι εἰμί ποιέω · καίτοι πᾶς μέν ποιότης , πᾶς δέ σχέσις ἁπλόος εἰμί ὁ ποιόω καί ὁ ὁ σχέσις ἀναδέχομαι σώμα . ὥστε ὁ δύο ὁ ἕτερος ἢ οὐ εἰμί ὁ φυσικός λόγος ὁ μαθηματικός δείκνυμι ἀκριβής ἢ περί μᾶλλον εἰμί διατρίβω ὁ μαθηματικός ὁ φυσικός · οὖον γάρ ἔχω λόγος ὁ μᾶλλον εἰμί ἀμυδρός εἰμί πρός γνῶσις οὐδέ ὁ κακός ὅς ἐναργής γιγνώσκω · ἀλλά καί ὅτε οὗτος συμβαίνω περί τίς ὁ νοητός . διά ὁ ἡμέτερος ἀσθένεια γίγνομαι , οὖον διά ὁ ὁ πρᾶγμα ἰδιότης · ὁ γάρ ὁ θεῖον Πλάτων εἰμί ἐν οὗτος ἀλη - θέστατον , ὅτιπερ ὡς ἕκαστος ἀλήθεια τε μετέχω καί ὁ εἰμί , οὗτος καί σαφήνεια καί γνῶσις . αὐτός δέ οὗτος καί ἐν ὁ μικρός αʹ εἴρω οὗτος ὁ φιλόσοφος · ὥστε χρή ὁ κοινός δόγμα αὐτός τε καί Πλάτων μή κατά ὁ μικρός ἐγώ ἀφίστημι . p . 1078a14 ὁ δέ αὐτός . . . ὡσαύτως . ὅτι2 μέν οὖον περί ὁ ὁ ὄψις εἶδος ὁ ὀπτικός οὐδέ περί ὁ ὁ φωνή ὁ ἁρμονικός ἐπισκέπτομαι , ἀλλά ὁ μέν περί ἀκτίς , ὁ δέ περί ὁ πρός τίς ἀριθμός , ὅς περ εἰμί κατά ἑαυτοῦ πάθος ὁ ὄψις καί ὁ φωνή , συγχωρέω . ἀλλά ὅμως ἐκεῖνος γε εἰμί ἀληθής , ὅτι ὁ μέν ὀπτικός ὁ ἀκτίς ὁ πέμπω ἀπό ὁ αὐγοειδής ἐγώ πνεῦμα ἐπί ὁ ὁρατός ἀφομοιόω ὁ γραμμή ὁ ἐν ὁ φαντασία καί ἐν αὐτός ὁ πνεῦμα ὁ ὑπόστασις ἔχω · διό καί αὐτός ἐν ἄλλος ὁ Ἀριστοτέλης ὁ φυσικός γραμμή ὡς μαθηματικός φημί χράομαι ὁ ὀπτικός , ὀρθῶς γε οὗτος ποιέω , καί ἐπί ὁ προσεχής παράδειγμα ὁ εἰκών ἐπανάγω , ἐπεί μηδέ ἄλλως εἰμί γιγνώσκω ὁ ἀπεικάζω , εἰμί μή ὁ πρός ὁ αἴτιος ὁ παραδειγματικός ἀναφορά . ὁ δέ γε ἁρμονικός καί αὐτός ὁ ἐν ὑπόκειμαι καί ἐν ἄλλος ὁ ὑπόστασις ἔχω ἀριθμός ἐπί ὁ χωριστός ἀναπέμπω , καί ποιητικός αὐτός εἰμί καί παραδειγματικός ὡς ἐκεῖθεν ἀκρίβεια καί οὐ ἀλλαχόθεν μετέχω δύναμαι . ὁμοίως καί ὁ μηχανικός ὁ ὕλη σχηματίζω ἐπανάγω πᾶς ἑαυτοῦ ὁ ποίησις ἐπί ὁ ἄυλος σχῆμα καί ἐν φαντασία μέν διαστατός , ἐν διάνοια δέ ἀμερῶς ὁ ὑπόστασις ἔχω · πᾶς γάρ οὗτος ὁ μέθοδος , καί εἰμί ὁ ὕλη προστρέχω καί πρός ὁ ἔξω ῥέπω , ἀλλά οὖν ὑπό ὁ μαθηματικός πράσσω πρός ἐκεῖνος ἀναφέρω καί παράδειγμα χράομαι ὁ ἐκεῖνος θεώρημα . p . 1078a17 ὥστε εἰμί . .. . ψεύδω . † ἐν οὗτος οὗτος συμβαίνω φημί οὖον διά ὅς αὐτός αἴτιος | ἐπιφέρω , ἀλλά ἐπεί μέτειμι ἀπό ὁ κατατάσσω σχῆμα ἐπί ὁ ἀκατάτακτος , καί ἀπό ὁ μερικός <καὶ> ἔνυλος ἐπί ὁ καθόλου καί ἄυλος , ὅς καί ὁ ποικιλία ὁ λόγος καί ὁ θεώρημα ἀναφαίνω ὁ πλῆθος · ὥσπερ . . . ψεῦδος . οὐ ὅμοιος οὗτος ἐκεῖνος · ὁ μέν γάρ καταγράφω ὁ ποσός εἰς ὁ πρότασις οὖον παραλαμβάνω , ὁ δέ καθόλου μιμνήσκω καί ἐκ ὁ καθόλου πλέκω ὁ ἀπόδειξις · ὥστε περί αὐτός εἰμί ὁ προηγούμενος λόγος ὁ μαθηματικός καί οὐ περί ὁ ἐν ὁ αἰσθητός μέγεθος τε καί σχῆμα . p . 1078a21 Ἀγαθός δέ εἄν . . . χωρίζω . οὗτος οὖον τίς πάντως ἀληθής · ὁ γάρ ἐν ὑπόκειμαι ἔχω ὁ εἰμί καί ὅς αἴτιος μή ἔχω χωριστός ἐν ὁ ὑπόκειμαι ἄν μᾶλλον ἀγαθός ὁράω · οἷος ὁ Σωκράτης μορφή ἐν ὁ Σωκράτης σῶμα μᾶλλον εἄν ὁράω καί ἐναργής ἢ εἰμί τις ἀποδιαλαμβάνω αὐτός κατά ἑαυτοῦ ἐπισκὲ - πέτομαι . καί ὅτε δέ οὗτος συμβαίνω ( συμβαίνω γάρ ἐπί πᾶς ἐν ὁ σῶμα κοινότης ) , διά οὐδείς ἄλλος ὁ ἀγαθός κατανόησις αὐτός γίγνομαι χωρίζω ἢ διότι ἔχω ἕκαστος εἶδος παρά ἐγώ αὐτός , ὅσπερ ἀνελίσσω ὁ περί ἕκαστος ἐπιστήμη ἀπογεννάω . p . 1078a22 ὅπερ ὁ ἀριθμητικός . . . ὁ δέ ὑλικός . ἔνστασις ἐνταῦθα κομίζω πρός ὁ ἑαυτοῦ δόξα ἐθέλω διαλύω · εἰμί γάρ , φημί , μή συγχωρέω εἰμί χωριστός ἀριθμός μηδέ σχῆμα , περί μή εἰμί ὁ μαθηματικός διαλέγω · οὔτε γάρ περί ὁ ἐν ὁ σῶμα ὁ αἰσθητός , ἐπεί ὁ τοιοῦτος εἰμί ἔνυλος , οὔτε περί χωριστής , ἐπεί μηδέ ὅλως χωριστής · περί μή εἰμί ἄρα . ὁ δέ φημί περί μή εἰμί μέν ἐνέργεια , δύναμις δέ εἰμί . πῶς οὖν δύναμις εἰμί οὗτος καί οὐ ἐνέργεια , διδάσκω ὁ ἄνθρωπος χράω παράδειγμα , καί φημί ὅτι εἷς μέν καί ἀδιαίρετος ὁ ἄνθρωπος ἐνέργεια , τουτέστιν εἷς ὁ ὑπόκειμαι · ἀλλά ὁ μέν ἀριθμητικός προσέρχομαι αὐτός ὁ μοναδικός αὐτός καί ὁ ἄτομος θεωρέω , ὁ δέ γεωμέτρης ὁ στερεός αὐτός καί ὁ πάντῃ διαστατός ἐπισκέπτομαι · ὑπάρχω γάρ αὐτός καί οὗτος · οὖον προσποιέω οὖν αὐτός ὁ γεωμέτρης ὁ ἀδιαίρετος , ἀλλά οὗτος ὁ ὑπάρχω μέν αὐτός μετά ὁ ἀδιαίρετος , ὑπάρχω δέ εἄν καί εἰμί μή εἰμί ἀδιαίρετος · ὥστε ὀρθῶς ἀποφαίνω τριχῆ αὐτός εἰμί διαστατός καί ἐπί ἤπειρος τμητός καί ὅσος ὅλως περί ὁ στερεός ὁ γεωμέτρης λέγω τε καί δείκνυμι . πρός ὁ ῥητέος , ὅτι πρῶτος μέν τίς ὁ ἀπό ὁ δύναμις εἰς ἐνέργεια ἄγω ὁ σχῆμα καί ὁ μέγεθος ; οὖον γάρ δή ὁ δύναμις φυλάσσω δύναμις νοέω ὁ | γεωμέτρης , ἀλλά ἐνέργεια αὐτός ποιέω . εἰμί δέ οὗτος , μορφόω αὐτός καί ἀκριβής ποιέω κτίς τελειόω · πῶς εἄν οὖν δύναμαι οὗτος ποιέω μή ἔχω ὁ ἐνέργεια ἐν ἑαυτοῦ ; σός γάρ εἰμί , εἰμί Ἀριστοτέλης , ὅτι ὑπό μόνος ὁ ἐνέργεια ὁ δύναμις τελειόω καί εἰς ἐνέργεια ἄγω . ἔπειτα δέ οὐδέ πᾶς ἀπό ὁ αἰσθητής δύναμαι λαμβάνω ὁ γεωμετρία · πολύς γάρ σχῆμα καί πάθος θεωρέω σχῆμα , ὁ ὁ αἰσθητός κόσμος οὐ ὑποδείκνυμι . εἶτα εἰμί ἐνέργεια μέν εἰμί ἐν αἰσθητός οὗτος ( οὗτος γάρ ὁ Ἀφροδισιεύς οὗτος ὁ ῥητός ἐξηγέομαι ) , δύναμις δέ θεωρέω κατά ἑαυτοῦ , πῶς ἀκριβής εἰμί ὁ δύναμις ὁ ἐνέργεια ; ὅς δή καί εὐλαβέομαι ὁ νέος Ἀριστοτέλης ὁ ἐξηγητής ὁ φιλόσοφος Ἀριστοτέλης , ἀνάπαλιν φημί λέγω ὁ φιλόσοφος , δύναμις μέν εἰμί ἐν ὁ αἰσθητός ὁ εἷς , ὅς ἐπισκέπτομαι ὁ ἀριθμητικός , καί ὁ σχῆμα ὁ γεωμετρικός , ἐνέργεια δέ ὑπό ὁ ἐπιστήμη θεωρέω . καί βούλομαι ἐγώ μᾶλλον οὕτως εἴρω ὁ φιλόσοφος ὡς ὅς Ἀφροδισιεύς δοκιμάζω , ἵνα ὁ τε ἄλλος καθαρός γίγνομαι αὐτός ὁ δόξα καί σύν πλείων παρρησία λέγω αὐτός ἀπαιτέω , τίς ὁ τελειώνω ὁ δύναμις καί εἰς ἐνεργέω περιίστημι . p . 1078a31 ἐπεί δέ . . . τρόπος τις . ἐν οὗτος ἀποτείνω μέν πάνυ δήω πρός Ἀρίστιππος καί εἰμί τις ἄλλος ἀποσκορακίζω ὁ μάθημα μηδείς αὐτός καλός ἢ ἀγαθός νομίζω στοχάζομαι . καί φημί ὁ χρήσιμος μέν καί συμφέρω ὁ ἐν ὁ πρακτός ( οὗτος γάρ νῦν ἀγαθός καλέω ) μή μέτειμι ὁ μάθημα , ἐπεί μηδέ ὁ ἀρχή πολιτικός τις ἕξις εἰμί ὁ μαθηματικός · ὁ μέντοι καλός μάλιστα ὁ μαθηματικός ἔχω περί ὁ σύμμετρος καί ὁρίζω καί εὔτακτος διατρίβω · κἀν γάρ μή ὀνομάζω ὁ καλός ἐν ὁ συμπέρασμα , ἀλλά οὖν δῆλος εἰμί αὐτός ὁ πραγματεία πᾶς συμμετρία καί ὁμοιότης καί ἀναλογία καί τάξις στοχάζομαι · πολύς δέ καί ἐν ὁ πύθω τέλος ποιέω ὁ καλός καί ὁ εὔτακτος καί ὁ ὁρίζω . οὗτος τοίνυν ἀποδείκνυμι ὁ Ἀριστοτέλης πρῶτος ἀξιόω αὐτός εἶπον , πόθεν ὁ καλός καί ὁ σύμμετρος καί ὁ ὁρίζω ἐπιπρέπω ὁ μάθημα ; ὁ μέν γάρ αἰσθητής , ἄν οὐράνιος εἰμί , μερικός οὗτος μετέχω καί οὖον σύν ἀκρίβεια τοιοῦτος , ὁ δέ νοητός κρατύς εἰμί οὗτος ὁ διαίρεσις καί ἀνέλιξις ὁ λόγος . λείπω δή οἴομαι μέσος αὐτός φύσις ἔχω ὁ τε νοητός εἶδος καί ὁ ἔνυλος μερίζω μέν μᾶλλον ὁ νοητός καί διαιρέω καί πληθύνω , ἑνόω δέ ὁ αἰσθητής ἐπί πλέω καί τάσσω καί μετρέω , καθολικός τις λόγος καί ἄυλος εἶδος διαπρέπω καί ὁ αἰσθητός ὁ προσεχής διακόσμησις ἐπιφέρω . ἐπί ἅπας δέ οὗτος παρρησιάζομαι πρός αὐτός ; οὐ ἀλλαχόθεν εὐτέλεια ἐγκαλέω ὁ μάθημα φημί ὁ ὑπεροράω αὐτός ὁ ἐκ ὁ δίδωμι αὐτός οὐσία ἀφορίζω , ἀλλά φαντασία ἄθυρμα ὁ αἰσθητής αὐτός παρασπάω ὑπολαμβάνω εἰμί · ὅς εἰμί ἀκυρόω αὐτός ὑπόληψις , καταγιγνώσκω εἰμί ὁ ἀνεπαίσθητος μέν ἔχω ὁ κάλλος ὁ μανθάνω - Μάτων , ἀκόλουθος δέ ὁ ἑαυτοῦ ὑπόθεσις περί αὐτός δοξάζω · περί ἀνούσιος γάρ πρᾶγμα καί ὑστερογενής καί ὁ αἰσθητής ἀφομοίωμα τίς ἄν εἰμί κάλλος ἢ τάξις ἔχω ; ὁ γάρ ὁ εἰκαστής ἀμυδρότης καί οὐδένεια καί ἀγνωσία εἰς πᾶς πάντως , εἰμί καί μή ἀλλαχόθεν , ἀλλά ἐν ἐκ ὁ ἐν ὁ πολιτεία διαίρεσις ὁ γραμμή ἀκριβῶς κατανοέω · εἰς ὁ εἰμί τις ἀποπέμπω ὁ μάθημα ὡς ὁ αἰσθητής εἰκών εἰμί , ποῖος ἔτι εἄν ἀπόδειξις ἢ τάξις ἢ ὅρος ἢ κάλλος ἀπονέμω ὁ πρός ἑαυτοῦ συμφωνία ἀντέχω ; δῆλος μέν οὖν ὁ ἀνάγκη ὁ λόγος , ἐν ἐγώ μηδείς ἐπιφέρω · ὅμως δέ εἴρω μᾶλλον ἢ σιωπάω γίγνομαι σαφής . εἰμί μέν γάρ ἐκ ὁ αἰσθητής ὁ ὑπόκειμαι ὁ μάθημα , οὐδείς ἔχω κάλλος οὐδέ εὔτακτος οὐδέ ὅρος διακοσμέω · ὁ γάρ ἔσχατος κάλλος καί ὁ αμυδρός τάξις καί ὁ τελευταῖος ὅρος ἐν ὁ αἰσθητός ὑπάρχω · μετά δέ ὁ αἰσθητός φύσις εἰμί περ τίς εἰμί , ἀκαλλής αὐτός εἰμί καί ἄτακτος ἀνάγκη καί ἀόριστος καί ἀνούσιος . εἰμί δέ κάλλος καί ὁράω καί ἀναλογία παντοδαπής καί ποικιλίας θεώρημα καί θαυμαστός τάξις εἰμί ὑποδοχή , κρατύς τε ἄν εἰμί καί πρέσβυς ὁ αἰσθητής καί ὁ πᾶς τίμιος , ὅσος ὁ ἀεί κατά ὁ αὐτός καί ὡσαύτως ἔχω ὁ ποτέ μέν ὧδε ποτέ δέ ἑτέρως διάκειμαι · καί γάρ εἰμί τίς ἐν ὁ αἰσθητός ἀεί ὡσαύτως , οὐ ἀλλαχόθεν ἢ ἐκ ὁ μέσος λόγος ὁ Ψυχή προσεχῶς παραγίγνομαι . p . 1078b7 περι μέν οὖν . . . εἴρω . εἰμί μέν αὐτός δίδωμι αἰδέομαι καί εἰς ἐν αὐτός ἀποδείκνυμι καί ὁ κοινός καί ἀδιάστροφος περί αὐτός ἔννοια , ἐκ ἀφαίρεσις δέ εἰμί , ὅς αὐτός ὁ ἀμυδρός εἰμί καί εἰδωλικός ὁ αἰσθητής , πρότερος δέ ὁ λόγος ὁ αἰσθητής , οὖον μέντοι γε ὁ οὐσία . καί περί μέν ὅς αὐτός εἶπον , δῆλος οἴομαι γίγνομαι πᾶς ὁ ἄγχινος · εἰμί δέ τις αὐτός αἰτέω γνήσιος ὁ Πυθαγόρειος συγγίγνομαι δόγμα , εἶμι λαμπρῶς ὁ μαθηματικός ἅπας ἐπιστήμη ὁ τε οὐσία καί ὁ δύναμις καί ὁ ἐνέργεια , καί τίς μέν αὐτός ὁ κοινός θεωρία καί ἐπί πόσος διατείνω γένος · τίς δέ ἀρχή ὁ οἷος μάθημα , καί τίς διαφέρω ὁ ἄλλος ἀρχή οἷος ἕτερος οὐσία ἀρχίς , πῶς τε κοινός ὁ αἴτιος ὁ τοιοῦτος παρέχω πρός ὅλος ὁ μάθημα · τίς δέ πάλιν ὁ ἴδιος ἕκαστος ἀρχή ὁ μάθημα , οἷος ἀριθμός σχῆμα ἁρμονία , καί τίς ἔχω ὁ κατά ἑαυτοῦ ἰδιότης καί ὁ πρός ἀλλήλων διαφορά καί ὁ πρός πᾶς ὁ ἄλλος ἀρχή ὁ ὅπως ποτέ εἰμί · τίς κοινῶς ὑπόκειμαι ὁ μάθημα , περί ὁ ποιέω ὁ πραγματεία ὁ Πυθαγόρειος , καί πῶς ἔνειμι περί αὐτός καθόλου ὁ θεωρία ποιέω · τίς ἀγαθός χρῆσις ὁ περί ὁ μάθημα σπουδή καί πρός τίς τέλος ἀναφέρω δεῖ ὁ ἀγαθός περί αὐτός πραγματεία καί τίς ἕκαστος ὁ μαθηματικός ἐπιστήμη ὑπόκειμαι οἰκέω ἐπιστητός · τίς ὁ κοινός κριτήριον ὁ μάθημα πᾶς , καί πῶς ἀπό ὁ τομή εὑρίσκω ὁ γραμμή , ὅς Ἀρχύτας παραδίδωμι , πότερος ἐν Ψυχή πρῶτος ὁ μάθημα ὁ ὁρίζω ὄντα ὁ καί πρό Ψυχή , ἐπεί ψυχή μέν κίνησις , οὗτος δέ ἀκίνητος · ὅτι ὁ κύριος μαθηματικός λόγος ὁ ὁ Ψυχή οὐσία πλήρωμα ἑαυτοῦ ποιέω , καθά καί Πλάτος καί πρό Πλάτων Τίμαιος ὁ Πυθαγόρειος ἀναδείκνυμι · τίς ὁ ἔργον ὁ μαθηματικός θεωρία καί πῶς παραγίγνομαι καί πῶς σύμφωνος εἰμί καί ὁ ὁ μαθηματικός ὄνομα , ἅτε ὁ ὅλος ἀνάμνησις ἐγώ ὁ εἶδος ἐμποιέω · τίς ὁ δύναμις ὁ μαθηματικός ἐπιστήμη καί τίς ἔχω τάξις ἐν ἑαυτοῦ καί κατά πόσος διαφορά διαιρέω καί ποσαχῶς νοέω · τίς στοιχεῖον καί γένος ὁ μαθηματικός ἐπιστήμη , καί πῶς μέν στοιχεῖον πῶς δέ γένος ὁ αὐτός κατά ὁμοιότης ὁ ὁ εἰμί γένος , τίς τε διΐστημι οὗτος ὁ τε νοητός καί ὁ γενητός οὐσία · περί ὁμοιότης καί ἀνομοιότης ὁ μαθηματικός τίς τε εἰμί καί ἐπί πόσος διατείνω πῇ τε διαφέρω ὁ τε νοητός καί αἰσθητής ὁμοιότης τε καί ἀνομοιότης · πῶς διήκω πρός πᾶς φιλοσοφία ὁ ὁ μάθημα γνῶσις · πόσος ὁ τέχνη ἀγαθός συμβάλλω ὁ τε ὅλος καί ὁ κατά μέρος διορίζω , ὥσπερ Τῖς θεωρητικός καί νοητικός καί πρακτικός · τίς ὁ τάξις ὁ ἐν ὁ μαθηματικός ἀγωγή , καί εἰμί ὁ τε κατά φύσις ἔχω τάξις καί ὁ πρός μάθησις , καί εἰμί συμφωνέω ἑκάτερος τάξις πρός ὁ ἕτερος · τίς ὁ ἴδιος τρόπος ὁ Πυθαγορικός παράδοσις ὁ μάθημα , καί πῶς αὐτός χράω καί πρός τίς , καί ὅτι ὁ οἰκέω προσφέρω ἀεί ὁ τε πρᾶγμα καί ὁ μανθάνω · τίς ὁ κατά ὁ Πυθαγόρειος διαίρεσις ὁ ὅλος μαθηματικός ἐπιστήμη εἰς γένος τε καί εἶδος ὁ κύριος · τίς ὁ ὁριστικός ὁ μαθηματικός μέθοδος καί πῶς γίγνομαι , τίς τε ὄφελος εἰς ἐπιστήμη συμβάλλω , <καὶ> τίς ὁ ἀποδεικτικός , καί πότερος ἀπό ἑαυτοῦ ἢ ἄλλοθεν οὗτος κομίζω · τίς ἀρχηγέτης ὁ κατά Πυθαγόρας μαθηματικός προηγέομαι · τίς ὁ ἰδιάζω κατά ἐκεῖνος ὁ διδασκαλεῖον γίγνομαι μελέτη ὁ μαθηματικός · τίς ἀπαιτέω χρή παρά ὁ μαθηματικός ὁ εἰμί παιδεύω , καί πῶς δεῖ κρίνω αὐτός ὁ θεωρία καί ἐκ τίνω ὁράω ὁ ὀρθότης παραλαμβάνω · πῶς ἐνίοτε καί περί ὁ πρῶτος νοητός καί περί ὁ αἰσθητής μαθηματικός διαλέγω καί διά τίς οὗτος φύω γίγνομαι . οὗτος δή πᾶς καί πρός ἔτι οὗτος ὁ κατά ἕκαστος θεωρία ὁ μάθημα ἀποδείκνυμι παρά αὐτός τις ὁ ἡγεμών ὁ μαθηματικός ἐπιστήμη ὑποδείκνυμι καί πείρω μανθάνω , ὅπως ἐκ αὐτός ὄργανον τίς ὁ ἕκαστος Ψυχή ἐκκαθαίρω τε καί ἀναζωπυρέω , ἀπόλλυμι καί τυφλός - μένω ὑπό ὁ ἄλλος ἐπιτήδευμα , ἀγαθός εἰμί σῴζω μυρίος ὄμμα , αἰσχύνω ἄν ὁ σῴζω ἡμέτερος καί οὗτος γλαφυρός καί λόγος ἐπιστημονικός καί νοερός [ καί ] διαποικίλλω ὁ θεωρία εἶδος εἰς ἀνούσιος καθέλκω ὑπόκειμαι . εἰμί δέ τις καί ὁ ἀνέλιξις καί διεξοδικός ὑφήγησις ὅς ἀναγράφω πρόβλημα Ἔρως ἐνστάζω φιλομαθής , ἐντυγχάνω οὗτος ὁ τε Νικόμαχος συναγωγή ὁ Πυθαγόρειος δόγμα καί ὁ ὁ θεῖον Ἰάμβλιχος περί αὐτός οὗτος πραγματεία ἀποπλήσσω ὁ Ἔρως , ὁ μέν ἱστορικός ἅπας καί φιλαλήθης ἀφηγέομαι , ὁ δέ κατασκευή καί ἀπόδειξις καί νοερός ἐπιβολή αὐτός διακοσμέω δῆλος δέ πότερος πότερος . καί περί μέν ὁ μάθημα ὅς τε εἶπον Ἀριστοτέλης καί ὁ πρός αὐτός ἐγώ διομολογέω , μέχρι οὗτος ἀρκέω πρός ὁ πάρειμι · λοιπός δέ ὡς πρός ὁ ἰδέα ἀπορέω ἐπισκοπέω . ὁ περί ὁ ἰδέα Λόγος . p . 1078b9 περι δέ ὁ ὁράω . ἐπεί καί ἀριθμός εἰδητικός ὁ Πλάτων καλέω ὁ ἰδέα ἕπω ὁ Πυθαγόρειος , πρότερος , φημί , ὡς ἰδέα αὐτός ἐξετάζω , μηδείς | ἐπιμιμνῄσκομαι ὁ ἀριθμός , εἴτε εἰμί τοιοῦτος ἀριθμός εἴτε μή , ἀλλά εἰς αὐτός ὁ ἔννοια ἀνέρχομαι ὁ πρῶτος τίθημι ὁ χωριστός εἶδος οὗτος ὁ προσηγορία . καίτοι μέλλω ὁ ὑπό ἐκεῖνος νοέω δικαίως βασανίζω οὐδείς ἐσθίω ὁ τοιοῦτος διαίρεσις · οὖον γάρ κατά ἄλλος μέν ἰδέα κατά ἄλλος δέ ἀριθμός εἰδητικός κατονομάζω , ἀλλά εἴπερ ὑγιής ὁ “ ἀριθμός δέ τε πᾶς ἐπέοικα ” , οὐ ἄδηλος ὅτι κατά ὁ παραδειγματικός ἰδίωμα καί ὁ ἀριθμός καλέω καί μάλιστα πᾶς ὁ εἰδητικός . εἰμί δέ καί ἀπό ὁ ὁ ὄνομα δύναμις ἐθέλω τις αὐτός συνοράω , πᾶς πρόοπτος ὡς ὅς τε ἰδέα συνεξομοιόω ἑαυτοῦ ὁ μετέχω καί εἶδος καί τάξις καί κάλλος καί ἕνωσις αὐτός μεταδίδωμι οὗτος τυγχάνω ὁ ὄνομα , ἅτε ὁ αὐτός μέν εἶδος ἀεί διασῴζω , ἐπί πλεῖστος δέ ὅσος ὁ ἑαυτοῦ ἐφαπλόω δύναμις καί ὁ αὐτός εἶδος διαιώνιος ὁ μετέχω ἐπιφέρω · ὅς τε ἀριθμός ἁρμονία καί φίλιος ὁ πᾶς ἐξηγέομαι οὗτος τυγχάνω ὁ πρόσρησις · ἀραρίσκω μέν γάρ ὁ ἁρμόζω καλέω ὁ παλαιός ( “ ἐν σταθμός ἀραρίσκω ” ) καί ἀνάρσιος ὁ ἀνάρμοστος , καί ἀρθμός ὁ φίλιος · “ ἀλλά καί ἀρθμός τίθημι μετά σφεῖς ” . ἐκ ὅς ἅπας ὁ ἀριθμός καλέω μετρέω πᾶς καί ἁρμόζω καί φίλος ποιέω , ὅσπερ ὁ εἰδητικός αἴτιος 891b ἴδιος ἵημι φημί . ἀλλά οὗτος μέν ἔξωθεν προσπαραλαμβάνω , τοσοῦτος δέ προλέγω , ὅτι πλείων ἔγκλημα ἀφορμή ἑαυτοῦ προπαρασκευάζω προδιαιρέω ὁ σκέμμα , κατακολουθέω ὅς ἐφεξῆς ἀναγράφω περί ὁ ἰδέα . p . 1078b12 συμβαίνω . . . ἰδέα προσαγορεύω . ἐν οὗτος ὁ μέν ἐκ ὁ ὁ Ἡρακλείτειος δόξα ἐπί ὁ περί ἰδέα ὑπόληψις ἔρχομαι ὁ θεῖος ἀνήρ ψευδής εἴρω · οὔτε γάρ Ἡράκλειτος τελέω ὁμογνωμονέω περί ὁ αἰσθητής ὁ ἀμφί Σωκράτης καί Πλάτων , ὡς δηλόω καί ὁ Θεαίτητος καί ὁ ἐν Κρατύλος εἴρω · οὔτε διά ὁ οὗτος ῥέω ἐπί εἰς ὁρίζω ὁ εἰμί ἔρχομαι αἴτιος , ἀλλά ἐναντίος καί ὁ οὗτος συγχέω καί ἄστατος καί ἀβέβαιον καί πλημμελής ἐκ ὁ οὐσία ἐκεῖνος ὑπολαμβάνω διάκρισις καί ταὐτότης καί μόνιμος κατάστασις καί εὐταξία μεταλαγχάνω , κατά ὅσος αὐτός θέμις εἰμί ὑπό ἐκεῖνος κοσμέω ὁ αἴτιος ὁ ὅλος ἀρχή . ὁ δέ μή εἰμί ὁ ῥέω ἐπιστήμη οὖον μόνος Πλάτων καί Σωκράτης καί ὁ Πυθαγόρειος , ἀλλά καί αὐτός δοκέω | ὁ οὗτος γράφω · ἀλλά μηδέ ὁ κατά ἕκαστος · ὅς εἴτε ῥέω κατά πᾶς , ὡς ὁ Ἡράκλειτος λόγος , εἴτε γίγνομαι μέν ἀεί καί φθείρω , διαμένω δέ κατά ὁ ἑαυτοῦ ὅλος διά ὁ εἰδητικός αἴτιος , ὡς Πλάτος ἐθέλω , εἴτε καί εἰμί τις αὐτός καλέω , ὡς Ἀριστοτέλης εἴωθα , εἴτε καί μόνος εἰμί λέγω , ὡς ὁ στωϊκός φημί , ὅμως ὁ γε ἐπιστήμη εἰμί ὁ ἄτομος παρά πᾶς εἰμί ἀπογιγνώσκω , εἰμί μή τις ἐπιστήμη ἐθέλω καλέω ὁ αἴσθησις . ἀλλά ἵνα ὁ πολύς πείρω , ὁ Δημόκριτος μέν μόνος ἐπί βραχύς ὁ ὁριστικός ἅπτω , ὁ δέ Πυθαγόρειος ἀντί ὁ ὁράω ὄνομα τίθημι ὁ πρᾶγμα ἀριθμός , ὁ μέν καιρός ἑπτάς , ὁ δέ Δίκαιος πεντάς , ὁ δέ γάμος ἑξάς καλέω , ὁ Σωκράτης ὁ μέν ἀρχή ὁ ἀποδεικτικός ἐπιστήμη ἀπονέμω , μή πᾶς δέ ὁ θεῖος καί ἀναγωγός ὁ Ψυχή διαλεκτική , ὁ ὁ κατά αὐτός διαλεκτικός * * ὁ Πλάτων καλέω μή ἔχω ἐπί Σωκράτης καί Πλάτων ἰσχύς ὁ πᾶς καταγωνίζομαι ὁ παραλογιστικός καί διάστροφος σοφιστής — ἵνα ἐν οὗτος πείρω , ἐπεί μηδέ αὐτός προηγούμενος νυνί περί αὐτός λόγος καταβάλλω , ὁ ἐπί πᾶς οὗτος εἴρω , λέγω δέ ὁ Σωκράτης μέν διά ὁ ὁρισμός ἐπί ὁ καθόλου ἔρχομαι καί οὗτος ποιέω ἀχώριστος , Πλάτων δέ ὁ Σωκράτης ἀγνοέω ἢ παραβαίνω ὁ καθόλου χρῆσις ἐξαιρέω αὐτός οὐσία παρέχω , ὁ εἴρω ἅπας εἰμί ἐγώ δοκέω ὁ σχέτλιος · οὔτε γάρ Σωκράτης ὁ ὁριστός μόνος οἴομαι εἰμί καθόλου ἀλλά πρό οὗτος εἰμί ὁ ἐν ὁ Ψυχή λόγος , ὡς δηλόω Πλάτων ἐν τε Φαιδρός καί Φαίδων καί ποῦ γάρ οὐ , δίκαιος εἰμί καί ἀξιόπιστος ἄνθρωπος ἅπας ὁ Σωκράτης ἐγώ ἀπαγγέλλω · οὔτε ὁ παρά ἐκεῖνος ὁ φιλοσοφία ὑποδείκνυμι ἢ παραβαίνω ἄν τίς ὁ ὑπό ὁ διδάσκαλος διατάσσω ἢ παραβαίνω αὐτός ἐκεῖνος περιτίθημι ὁ μηδείς αὐτός προσήκω δόγμα , μᾶλλον δέ ὁ ὑπεναντίος ἔχω πρός ὁ ἐκεῖνος πραγματεία . νυνί δέ καί ἐν πολιτεία κατά ὁ δέκατος βιβλίον παραδίδωμι αὐτός ὁ χωριστός εἶδος ὁ ἐν ὁ θεῖον κεῖμαι πρεσβεύω , καί ἐν Φαιδρός καθοράω ὁ ἀνάγω ψυχή λέγω αὐτός μέν δικαιοσύνη , αὐτός δέ σωφροσύνη καί ἔτι αὐτός ἐπιστήμη , καί ἐν 1 Φαίδων διά ὁ ὁ εἶδος ὑπόθεσις ὁ χωριστής ὁ ἀθανασία ὁ Ψυχή κατασκευάζω . καί οὐδέ ἀπό Σωκράτης ἄρχω οὗτος ὁ θεωρία φημί ὁ φιλόσοφος , ἀλλά ἄνωθεν ἀπό Πυθαγόρας καί ὁ ἀρχηγέτης ὁ ελεατικός διδασκαλεῖον . ὅς τε γάρ Τίμαιος Πυθαγόρειος εἰμί οὐ ἀλλαχόθεν διακοσμέω ὁ γένεσις ἢ ἀπό ὁ εἶδος ὁ χωριστής , κατασκευάζω καί ὅτι εἰμί καί ὅτι αἴτιος ὁ ὅδε · ὅς τε Παρμενίδης οὐδέ ὅποι τις τρέπω ὁ διάνοια ὑπολείπω φημί μή εἰμί ὁ εἶδος . ἐν τε ὁ σοφιστής ὁ πρός ὁ ὁ εἶδος φίλος αποτείνω Γίγας ἀφομοιόω ὡς Ὀλύμπιος δηλαδή Ψυχή καί μετεωροπορέω ἀνθίστημι . ἀλλά ἵνα μή νῦν περί ὁ ἱστορία φανερός εἰμί διατρίβω , ῥητέος εἷς λόγος περί Σωκράτης καί Πλάτων καί ὁ Παρμενίδειος τε καί Πυθαγόρειος πρός αὐτός , ὡς ἄρα ὁ εἶδος παρά ὁ θεῖον οὗτος ἀνήρ ἵημι πρός ὁ χρῆσις ὁ ὁ ὄνομα συνήθεια παράγω , ὡς Χρύσιππος καί Ἀρχέδημος καί ὁ πλείων ὁ στωικός ὕστερος οἴομαι ( πολύς γάρ διαφορά διΐστημι ὁ κατά ἑαυτοῦ εἶδος ὁ ἐν ὁ συνήθεια λέγω ) , οὔτε ὁ λεκτός ὁ πολυθρύλητος ἀνάλογος ὁ νάω παρυφίστημι , ὡς αἱρέω Λογγῖνος πρεσβεύω · οὐδείς γάρ ὅλως παρυφίστημι ὁ νάω , εἴπερ ἀνούσιος εἰμί ὁ παρυφίστημι · πῶς δέ ἄν ὁ αὐτός νοητός τε εἰμί καί παρυφίστημι ; οὖον μήv οὐδέ ἐννόημα εἰμί παρά αὐτός ὁ ἰδέα , ὡς Κλεάνθης ὕστερος εἴρω , οὐδέ , ὡς Ἀντωνῖνος μείγνυμι ὁ Λογγῖνος καί Κλεάνθης δόξα , ὁ νάω παρυφίστημι κατά ὁ ἐννοητικός ἰδέα . οὖον μήv οὔτε ὁ ὁριστικός λόγος οὔτε ὁ ἔνυλος εἶδος καί ὁ ὁριστός εἰμί ὁ ἰδέα , ὡς ἐν οὗτος καί ἐν ἄλλος ὁ Ἀριστοτέλης φημί οἴομαι ὁ Σωκράτης · ὁ μέν γάρ εἰμί ἐν σύνθεσις καί διαίρεσις καί πλῆθος καί ῥέπω πρός ὁ γένεσις καί ὁ ὕλη , ὁ δέ εἶδος τέλειος ἁπλόος καί ἀμερής καί μονοειδής καί ἀγένητος καί ἄυλος . καί τίς θαυμαστός , εἰμί ὁ τοσοῦτος ἀλλήλων διίστημι χωρίζω ἀπό ἀλλήλων ; ὅπου γε μηδέ Πλούταρχος καί Ἀττικός καί Δημόκριτος ὁ πλατωνικός κατά αὐτός οὗτος ζηλόω , ὅτι γε ὁ καθόλου λόγος ὁ ἐν οὐσία ὁ ψυχικός διαιώνιος ὑπάρχω ἡγέομαι εἰμί ὁ ἰδέα · εἰμί γάρ καί χωρίζω αὐτός ὁ ἐν ὁ αἰσθητός κοινο|τήτων , ἀλλά ὅμως οὖον 893a χρή συμφύρω εἰς αὐτός ὁ ὁ Ψυχή λόγος καί ὁ ἔνυλος καλός · μένω νόος ὁ παραδειγματικός καί ἄυλος εἶδος καί ὁ δημιουργικός νόησις · ἀλλά ὥσπερ ὁ θεῖος Πλάτων ὁ μέν ἡμέτερος εἰς εἷς λογισμός συναιρέω φημί καί ἀνάμνησις εἰμί ὅς θεάομαι ποτός συμπορεύομαι θεός , ὁ δέ θέω ἀεί κατά ὁ αὐτός ὡσαύτως ἔχω , οὗτος καί αὐτός διαιρέω , ἔστω ἄν ἐθέλω εἰμί πλατωνικός . παραφέρω δέ καί βοηθός ὁ περιπατητικός ἐκ ὁ παρά ὁ Ἀριστοτέλης κατήχησις εἰς αὐτός ἄγω ὁ γενικός ὁ ἰδέα · ὅς καί ὁ Κορνοῦτος συντάσσω εὔλογος , οὖον πόρρω καί αὐτός οὗτος ὑποφέρω ὁ δόξα · εἴτε γάρ πρότερος ὁ γενικός ὁ κατά ἕκαστος , οὐ οὗτος πρότερος ὡς ἐξαιρέω ὁ πρός αὐτός σχέσις οὐδέ ὡς ὁ οὐσία αὐτός αἴτιος , ὅσπερ ὑπάρχω Τῖς ἰδέα · εἴτε δύο , καθάπερ καί ὁ πολύς λέγω εἴωθα , πότε ὁ ὑστερογενής καί ἀνούσιος καί ἐν ψιλός ἐπίνοια γίγνομαι ὁ ὁ δημιουργικός καί ἀγαθουργός εἶδος ἄξιος ὑποφέρω δύναμαι ; Πῶς ἐν κατά αὐτός ὑφίστημι ὁ εἶδος ὁ ὅς ἀλάομαι νοητός μέν καί τετραδικός ἐν ὁ αὐτοζῷον , νοερός δέ καί δεκαδικός ἐν ὅς δημιουργικός νάω · “ πρόειμι ” γάρ ὁ θεῖος ἀριθμός “ μονάς ἐκ κευθμῶνοςἀκηράτου , ἔστω εἄν ἱκνέομαι τετράς ἐπί ζάθεος , ὅς δή τίκτω μήτηρ πᾶς πανδεχής πρέσβειρα ὅρος περί πᾶς τίθημι ἄτροπος ἀκάματος · δεκάς κλείω ὅς ἁγνός ἀθάνατος τε θεός καί γηγενής ἄνθρωπος . ” λέγω μέν ἐν πᾶς ὁ ἀληθής Πυθαγορείως τε καί Ὀρφικός · εἰμί δέ χρή συνήθης εἶπον , νόος αὐτάρκης καί παντελής αἴτιος ὁ ὅλος προτάσσω · οὗτος δέ ὁ θεῖος καί ἄχραντος ὁ ἐνέργεια ἀκήρατος φυλάσσω πρός τε δημιουργία καί ὁ ἀγαθοεργός πρόνοια ὁ ἐγκόσμιος πρᾶγμα . οὗτος οὖν κατά ὁ νοέω πλήρης εἰμί ὁ εἶδος ἐξορίζω μέν ὁ ἀναίτιος καί ὁ αὐτόματος ὁ ἑαυτοῦ ποίησις , πᾶς δέ ἀγαθός καί καλός ὁ δημιούργημα μεταδίδωμι πρός ἑαυτοῦ ἐπιστρέφω ὁ πᾶς καί ἑαυτοῦ συνεξομοιόω καί τοιοῦτος καί τοσοῦτος δημιουργέω , οἷος καί ὅσος νοέω · νοέω δέ πᾶς παντελής εἰμί . οὐδείς ἄρα ὁ εἰμί εἰμί ἀπολείπω ὁ οὐσία ὁ νόος , ἀλλά ἱδρύω ἀεί ὁ εἶδος ἐν ἑαυτοῦ | οὐ ἕτερος εἰμί παρά αὐτός καί ὁ οὐσία αὐτός , ἀλλά συμπληρόω αὐτός ὁ ἵημι καί ὁ ποιητικός αἴτιος ὁμοῦ καί παραδειγματικός καί τελικός ὁ πᾶς ἐπιφέρω · καί γάρ ποιέω ὡς νόος , καί παράδειγμα εἰμί ὡς εἶδος . καί διά ἑαυτοῦ ποιέω καί ὁ ἑαυτοῦ ἀγαθότης . πρός οὖν ὁ τοιοῦτος μή κενός αἴτιος καί ὑπόθεσις ἀναπλάσσω πρός οὗτος σκιαμαχέω . p . 1078b32 ὥστε συμβαίνω . . . λέγω . ὁ μέν ἰδέα καθόλου τε εἰμί , εἰμί δεῖ καθόλου λέγω ὁ ὁ εἰδικός ὁ λόγος αἴτιος , καί ἐπί πᾶς ἀμέριστος φθάνω ὁ δημιουργία . οὖον μήv πᾶς ὁ ἐν ἐπίνοια εἰμί καθόλου φημί ἰδέα ὁ ἀνήρ εἰμί · οὔτε γάρ ὁ κακός ἢ αἰσχρός , ἐπεί στερέω μᾶλλον καί ἀπόστασις ὁ εἶδος οὗτος παρυφίστημι ὁ φύσις , διό καί παρά φύσις ἔχω λέγω · οὔτε ὁ ἀπόφασις , ἀναιρετικός γάρ οὗτος ὁ ὁράω καί ὁ πέρας ὁ παρά ὁ εἶδος ἐνδίδομαι ὁ πᾶς , καί ἅμα ὑλικός εἰμί μᾶλλον ὁ ὁ ἀοριστία πάθος ἤ2 εἰδητικός · ἵημι ὁ ἄλλοτε ἄλλως ἔχω · οὗτος γάρ ἐκ κινέω αἴτιος ὁ τρεπτός καί μεταβλητός , ἀλλά οὐ ἐκ ὁ ἀκίνητος καί σταθερός ὁ εἶδος ἔλλαμψις ὑποδέχομαι . ἀλλά οὐδέ ὁ μέρος ὅσος μή καί ὅλος εἰμί ἰδέα ἀπολείπω , οἷος χείρ ὁ κεφαλή ἢ δάκτυλος ἢ ῥίς · ὁλοτελής γάρ εἰμί ὁ πρᾶγμα αἰτία ὁ ὅλος εἶδος παράγω οὖον διαιρέω περί ὁ οὗτος μόριον κατά ὁ ὁ φύσις λόγος . οὖον μήv οὐδέ ὁ πρῶτος ὁ σῶμα συμβεβηκός ἐν νάω ὁ διορίζω αἴτιος ἀποτίθημι , γλυκύτης φέρω καί λευκότης · ἀρκέω ἄγαρ οἴομαι ὁ φυσικός λόγος πρός ὁ ὁ συμβεβηκός ὁ ποίησις . οὖον μήv οὐδέ ὁ συντίθημι , οἷος ἄνθρωπος σοφός · ἁπλόος γάρ εἰμί ὁ εἶδος ἁπλόος ἕκαστος οὐσία ἐξηγέομαι , ὁ δέ μετέχω δίφορος εἶδος κινέω ὁ διάνοια ἐγώ εἰς ὁ συντίθημι ὅδε ὅδε ἢ διαιρέω ἀπό ὅδε ὅδε · περί ὅς τοίνυν κατάφασις καί ἀπόφασις , περί οὗτος καί σύνθεσις καί διαίρεσις · ὁ δέ εἶδος καί ὁ ὁ εἶδος σύστοιχος νόησις ἅπας οὗτος ἐξαιρέω διά ἁπλότης ὑπερβολή . οὖον τοίνυν οὐδέ ὁ ἐκ ανομοιογενής συμπλοκή ἔχω ὁ γένεσις , οὐδέ οὗτος οἶδα θετέος εἰμί , οἷος γίννος καί ἡμίονος καί ὁ ἀπό διάφορος δένδρον συμφύω · | ὑστερογενής γάρ πᾶς οὗτος καί ἐπεισοδιώδης καί οὖον μόνος φύσις ἔργον , οὐδέ ὅλως κτάομαι ὁ ἑαυτοῦ ὁδεύω λόγος , ἀλλά οἷος ἀδικέω καί † μέτειμι καί πολυπραγμονέω ἀναγκάζω . δῆλος τοίνυν ἐκ οὗτος , ὅτι καί πᾶς τέχνη μιμέομαι ὁ φύσις καί πρός μόνος ὁ θνητός βίος συντέλεια τις παρέχω ὁ ὁ εἶδος αἴτιος ἀπολείπω . οὖον μήv οὐδέ ὅσος ψυχικός ἔχω προαίρεσις ἔργον οὐδέ ὅσος κατά συνδρομή πλείων αἴτιος ἀποτελέω , ὁ δή κτάομαι Τύχη ὀνομάζω εἴωθα , οὐδέ οὗτος ὁ ὁ εἶδος αἴτιος ἐξάπτω · ὁ γάρ ἐκεῖθεν ἀποτελέω ἀεί τε εἰμί καί ὡσαύτως ἔχω καί ὁ ὁ ἐνδέχομαι ἐξαιρέω φύσις . λείπω τοίνυν ὁ καθόλου καί τέλειος οὐσία εἰμί ὁ ἰδέα καί ὁ συντελέω πρός ὁ κατά φύσις διάθεσις οὗτος ὁ οὐσία , οἷος ἄνθρωπος καί εἰμί τίς ἄνθρωπος τελειωτικός , σοφία φέρω καί ἀρετή · αἰτία γάρ εἰμί γεννητικός καί τελεσιουργός πᾶς ὁ ἰδέα καί ὑφίστημι ὁ οὐσία καί τελειόω πρός ἑαυτοῦ ἐπιστρέφω . δῆλος ἄρα ὅτι καί ὁ οὐσία αὐτός καί ὁ τελειότης ὁ αἴτιος ἐν ἑαυτοῦ προλαμβάνω . ἔχω ἐν ὡς ἐν μικρός , τίνω μέν εἰμί παρά αὐτός ἰδέα , τίνω δέ οὐ εἰμί , καί ὅτι οὖον πᾶς εἰμί ὁ οὗτος καθόλου καθάπερ ὁ κατήγορος φημί . p . 1078b34 καί παραπλήσιος . . . προέρχομαι . ὁ μέν πρότερος σκῶμμα εἰμί καί οὐ ἔλεγχος , ὁ δέ δύο εἴρω μέν ὡς ἐκεῖνος ἰδέα δίδωμι καί ὁ συμβεβηκός · εἰμί οὖν ἕκαστος ἐγώ πολύς συμβαίνω , πλείων ὁ κατά ἕκαστος ὁ εἶδος . ψεῦδος δέ εἰμί ὁ εἴρω · οὔτε γάρ ὁ κατά ἕκαστος εἶδος εἰμί κατά ὁ ἀκριβής ὁ πλατωνικός οὔτε ὁ συμβεβηκός ὁ σῶμα . ῥητέος δέ καί πρός ὁ σκῶμμα , ὅτι μηδέ ὁ ἵππος ἀριθμέω δυνατός , εἰμί μή ὁ μοναδικός ἀριθμός ἀναλογίζομαι ἕτερος ὄνιον παρά ὁ ὁ ἀριθμητής . ὅλως δέ εἰμί μή μέλλω ὑλικός αἴτιος * * ἀλλά ὁ πρωτουργός καί ὁ ἀποτέλεσμα ἐκλέγω , ἀνάγκη μεταβαίνω ἐπί ἕτερος φύσις , ὅς διαιώνιος καί ἀκίνητος καί αὐτός ὁ εἰμί ὁ πᾶς κόσμος καί τάξις πληρόω ὁ αἴτιος ὁ γίγνομαι ἐν ἑαυτοῦ περιέχω , μικρός μέν ἀριθμός ὁ ἐγκόσμιος εἰμί πρᾶγμα , ἅτε ὁ εἷς γειτνιάω καί προσεχῶς ἀπό ὁ μόνος προέρχομαι , δύναμις δέ ἄφραστος ὁ τε ὁ σύμπας χρόνος καί ὁ ὁ ἐν αὐτός φύω ἀπειρία περιλαμβάνω κατά τις ὑπεροχή ἐκλέγω αὐτός καί ἀσύντακτος . p . 1079a2 Παρά εκαστον...ουσιαι . ἔρομαι τίνω εἰμί ἰδέα , ὅτι ὁ τε καθόλου οὐσία καί ὁ τελειωτικός αὐτός · ψεῦδος οὖν ὁ παρά ἕκαστος εἰμί ὁμώνυμος · πλήν ὁ γε τοσοῦτος αὐτός τε ὀρθῶς εἴρω νῦν καί ἐγώ χρή μιμνήσκω , ὅτι ὁ ἐάω ὁμώνυμος φημί ἵημι ὁ αἰσθητής , ἀλλά οὐ συνώνυμος , ὡς λέξανδρος αὐτός φημί ὑπολαμβάνω . p . 1079a3 ὁ τε ἄλλος . . . ὅδε καί ἐπί ὁ ἀίδιος . πολλες εἰμί περί ὁ ἰδέα πρόβλημα τέσσαρες εἰμί ὁ πλεῖστος ἄξιος σπουδή , εἰμί εἰμί καί τίς εἰμί καί ὁποῖος καί διά τίς ( οὗτος δή πᾶς ὡς εἷς πρόβλημα λέγω · περί γάρ αὐτός ὁ ὕπαρξις αὐτός πᾶς οὗτος στρέφω ) · δύο τίνω εἰμί ὁ ἰδέα · τρίτος τίς ὁ μετέχω ὁ ἰδέα , πότερος ὁ γενητός μόνος ἢ καί ὁ ἀίδιος , καί πότερος πᾶς ὁ ἀίδιος ἢ τις , καί εἰμί τις . πότερος ὁ ἀίδιος ὁ σωματοειδής μόνος , οἷος ὁ οὐράνιος , ἢ καί ὁ ἀσώματος ἔνιοι · τέταρτος δέ , πῶς μετέχω ὁ ἰδέα ὁ μετέχω . δοκέω τοίνυν οὗτος ὁ ἐπιχείρημα ὁ τρίτος πρόβλημα εἰμί , εἰμί τίς κοινός εἶδος καί ἐπί ὁ γενητός καί ἐπί ὁ ἀίδιος ἀπολείπω ὁ ἀνήρ , οἷος ὁ ὁ ὁμοιότης ὁ ἰσότης ἢ ταυτότης εἶδος , ὅς μετέχω μέν καί ὁ οὐρανός , μετέχω δέ καί ὁ ὅδε . καί οὗτος οὐδείς ἄτοπος συνάγω · ἄν γάρ αὐτός εἰμί ὁ μετέχω , ἀλλά ὅς γε μέθεξις ἔχω ὁ διάφορος · ἕκαστος γάρ οἰκεῖος ὁ ἑαυτοῦ τάξις ὁ ἀρχικός αἴτιος μεταλαμβάνω · ἵνα δέ μή ταράσσω πρός ὁ τοιοῦτος ὁ ἐπιχείρημα αὐτός , ληπτέος ὁ δοκέω περί ὁ μετέχω ὁ ἀγαθός ὁ πλατωνικός . Νουμήνιος μέν οὖν καί Κρόνιος καί Ἀμέλιος καί ὁ νοητός καί ὁ αἰσθητός πᾶς μετέχω ἀρέσκω ὁ ἰδέα , Πορφύριος δέ μόνος ὁ αἰσθητής , * * * ἀλλά ὁ μέν πρῶτος καί ἀγαθός ὁ νοητός αὐτός εἰμί ὁ μετέχω , ὁ δέ ἐκεῖθεν ἀπογίγνομαι αὐτός εἰμί ὁ ὁ εἶδος μετέχω , ὁ τε ψυχικός δηλαδή διάκοσμος καί ὁ αἰσθητός . καί ἄτοπος γε οὐδείς ὁ ἰδέα ὁ ἄνθρωπος καί ὁ ἴσος καί ὁ ὁμοιόω ἄλλως μέν ὁ ψυχή μετέχω , ἄλλως δέ ὁ φύσις καί ἄλλως μέν ὁ αἰθήρ , πάλιν δέ ἄλλως ὁ γενητός τόπος · καί ἵημι μέν συντάσσω οὗτος καί συμπάθεια καί οἰκειότης κατά ὁ μέθεξις ὁ εἷς ἰδέα , ἐξαρτάω γε μήv ἀεί ὁ δύο ὁ πρότερος , καί οὗτος ὁ μέν ἰδέα ἑαυτοῦ οὐ ἐξίστημι ἀμέριστος πᾶς πάρειμι ὁ μετέχω αὐτός δύναμαι , ὁ δέ μετέχω διά ὁ πρό ἑαυτοῦ ἀεί κοσμέω καί πρός αὐτός ἀνάγω ὁ ἰδέα , σῶμα μέν διά φύσις , οὗτος δέ διά Ψυχή , ὁ δέ διά νόος ὁ ἑαυτός , ὅς ανεκφαιτητη λοιπός εἰμί ὁ ἐκεῖ καί κρατύς ἑνόω ὁ θεῖον εἶδος ὁ κατά ὁ ὁ μετέχω ἑτερότης . p . 1079a4 ἔτι κατά ὅς . . . γίγνομαι . ἐνίοτε μέν καί ἐπιβολή χράω νοερός ὁ ἀνήρ , καί εἰκός ὅτι διά οὗτος οὖον φημί αὐτός ποτός συλλογίζομαι · ἐνίοτε δέ καί διά ἀπόδειξις πειράω πιστόω ὁ περί ὁ ὁ εἶδος οὐσία , ἀβούλητος δέ οὐδείς περιπίπτω . ὅτι δέ οὐ ἀληθεύω ὁ κατήγορος λόγος , δῆλος ἐκ ὅς πολύς εἰμί τρόπος παρά αὐτός , διά ὅς καί δείκνυμι εἰμί ὁ εἶδος καί μόνος οὗτος ὅς βούλομαι . ὅς εἷς οὕτως ἐρωτάω · ὁ ὁ πᾶς ὑφίστημι θεός εἰμί , πᾶς θεός αὐτός ὁ εἰμί ποιέω , πᾶς ὅς αὐτός ὁ εἰμί ποιέω ὁμοίωμα ἑαυτοῦ ποιέω · ὁ ὁ πᾶς ὑφίστημι εἰκών ἑαυτοῦ ὁ κόσμος ποιέω · εἰμί οὗτος , ἔχω ἐν ἑαυτοῦ παραδειγματικός ὁ αἴτιος ὁ πᾶς , οὗτος δέ εἰμί ὁ ἰδέα . πολύς δέ καί ἄλλος εἰμί παρά αὐτός λόγος ὅς τε ὁ τέλειος ὁ ἀτελής προτάσσω , ὁ μόνος ὁ πλῆθος , ὁ ἀμερής ὁ μεριστός , ὁ ἀεί κτάομαι ὁ αὐτός ἔχω ὁ μετάπτωτος · ἐν ὅς δείκνυμι , ὅτι μή ἀπό ὁ χείρων ἄρχω ὁ πρᾶγμα , ἀλλά εἰς οὗτος μέν λήγω , ἄρχω δέ ἀπό ὁ τέλειος καί Ἀρίστων καί καλός · οὖον γάρ δήπου ὁ μέν ἔννοια . ἐγώ δύναμαι ὁ κύριος ἴσος καί κύριος ὅμοιος καί πᾶς ὁ τοιοῦτος ἐπιβάλλω , ὁ δέ δημιουργικός νόος οὐ ἔχω ἐν ἑαυτοῦ ὁ αὐτόισον καί ὁ αὐτοδίκαιον καί ὁ αὐτόκαλον καί ἀγαθός ὁμοίως καί πᾶς ὁ τοιοῦτος . p . 1079a7 κατά τε γὰρ...εἰσίν . λέγω μέν ὑπό ὁ ἀνήρ καί οὗτος · εἰμί περί εἰμί ὁ ἐπιστήμη εἰμί ὁ καθόλου · ὁ γάρ καθόλου ὁ ἐπιστήμη · ὡς εἰμί ὁ συλλογισμός ἐν τρίτος σχῆμα · ὁ ἐπιστητός καθόλου , ὅς ἐπιστητός ὄντα> , εἰμί · οὖον γάρ πᾶς ὁ καθόλου , οὖον γάρ δή καί ὁ ὑστερογενής ἢ ὁ ἐν ὁ ἄτομος . ἄτοπος δέ οὐδείς πᾶς ὁ ἐπιστητός εἰμί εἰμί , εἰμί ὁ κύριος ἐπιστητός λαμβάνω , ἀλλά μή ὁ ἰατρικός ἢ τεκτονικός · οὖον γάρ ἐπιστήμη κύριος οὗτος , μόνος δέ δικαίως οὕτως εἄν προσαγορεύω ὁ περί ὁ ἀίδιος καί κατά ἑαυτοῦ εἰμί καί ἀεί ὡσαύτως διάκειμαι πραγματεύομαι . p . 1079a9 καί κατά . . . ἀπόφασις . ὅτι μέν ὁ εἷς | ὁ πλῆθος προτάσσω , δῆλος · ἀλλά ὁ οὐσιώδης καί γεννητικός ὁ πλῆθος , οὖον ὁ ὁ στερέω οἰκέω · ὑστερογενής γάρ οὗτος , καί ὁ ψυχή ὁ κοινός στέρησις ὁράω ὁ μή ἄνθρωπος ὑφίστημι παρά ἑαυτοῦ ὁ οὐ ἄνθρωπος · οὖον γάρ ὥσπερ εἰδητικός τίς εἰμί καί ὁρίζω αἰτία ἐν ὁ πᾶς ὁ ὁ ἵππος ἵππος ἀποτελέω καί ἄλλος ὁ ὁ κύω κύω καί ἄλλος ὁ ὁ κύκνος κύκνος , οὕτως τίς εἰμί καί ὁ μή ἄνθρωπος ποιέω πᾶς οὗτος · εἰμί γάρ εἰμί , εἶπον εἄν καί ὁ οὐ ἄνθρωπος ἰδέα εἰμί · νυνί δέ ὁ ψυχή ἐγώ κατά ὁ ἐν ἑαυτοῦ ἕτερος ὁ ἐν οὗτος στέρησις ὁ ἀνθρώπειος εἶδος κατανοέω κοινός ὁ οὐ ἄνθρωπος ἐπί αὐτός τάσσω . οὔκουν ὁ στερέω ὁ ἀμερής ἐξομοιόω · οὐδέ γάρ <τὰ> προηγουμένως ὑπάρχω ὁ πρᾶγμα καί κατά ψήν ἔπος αὐτός θεωρέω εἷς καί ὁ αὐτός αἴτιος ἐξαρτάω . p . 1079a10 κατά δέ . . . φθαρτός . λέγω ὅτι ὅς ὁ νόος ἐπιβάλλω , οὗτος εἰμί εἰμί · οὖον γάρ ἀνούσιος ὁ ἀληθινός νόος ὁ νοέω · ὁ δέ ἐπί ὁ φαντασία ἕλκω ὁ νόος ( καλέω γάρ καί οὗτος ἐν ἕτερος παθητικός νόος ) οὕτως ἄν , φημί , καί ὁ φθείρω οὐσία εἰμί · φαντάζω γάρ ἄν τις καί ὁ φθείρω . καί ἔξεστι ἐκ οὗτος συνοράω , εἰς Ποίας ἐπιχείρησις ἐκτρέπω καταναγκάζω ὁ ὁ εἶδος ἀντιλέγω , ἀπό μέν ὁ εἰμί ἐπί ὁ στερέω ὑποφέρω , ἀπό δέ ὁ νόος ὁ κατά ἐνέργεια ἐπί φαντασία καί δόξα · φαντάζω μέν γάρ καί δοξάζω εἰμί καί ὁ μή εἰμί , οὔτε δέ νοέω οὔτε ἐφίστημι ὁ μή εἰμί θέμις . ὁ δέ καί φάντασμα τίς οὗτος εἰμί εἰμί μέν ἐπί ὁ νόημα τίθημι , παιδιά μᾶλλον ἔοικα ἢ σπουδή · ὅς γάρ καθαρεύω ἐθέλω ὁ ἡμέτερος νόος , οὗτος φημί εἰμί ὁ ὁ θεῖον νόος κίνημα · εἰμί δέ ἐπί ὁ πλασματώδης κίνημα ὁ φαντασία , ὅταν περί ὁ μηκέτι εἰμί γίγνομαι , ἀναφωνέω μέν ἀληθής , οὐδείς δέ προσήκω ὁ κατά ἐνέργεια ἵστημι ἀεί νόησις . p . 1079a11 ἔτι δέ . . . λέγω . ὁ μέν Ἀνουσίων σχέσις οὖον φημί ἰδέα εἰμί οὐδέ ὁ ἐν κίνησις ἢ ὁ κατά τις θέσις οὖον · φυσικός ἐπιτελέω , οἷος ὁ ἀνωτέρω ἢ κατωτέρω , δεξιός ἀριστερός γείτων ὁ τοιοῦτος . ὅσος | δέ κατά τις εἶδος μέθεξις γίγνομαι πρός τίς , οἷος ὅμοιος ἢ ἴσος ὁ ἕτερος , οὗτος ὁ μέν ὁ γένος ὁ εἰμί μετέχω , ὁ δέ πάντως εἷς γε τις ἀνά εἶδος ὁ πρός ἀλλήλων δέχομαι σύνταξις . καί τίς θαυμαστός , εἰμί ὁ παρά ἐγώ ἔνιοι πρός τίς κατά ἐκεῖνος λέγω ἐπιτελέω , ὅπου γε ἐκεῖ οὗτος ἀπολιμπάνω ὁ σχέσις , οὐσιώδης μέντοι , καί οὐ ἐγώ μόνος ἀλλά καί αὐτός ὁ Ἀριστοτέλης ; ὅταν γάρ ὁ μέν αἴτιος ἢ ἀρχή λέγω εἰμί ἢ πρῶτος ἢ περιέχω , ὁ δέ αἰτιατός ἤ ἐκ ἀρχή ὁ δύο ἢ τίς ἄλλος ποιέω ἢ ὁ τάξις ὅς ἔχω ὁ θεῖον πρός ἀλλήλων δηλόω ἐπιχειρέω ; ἀρέσκω δέ καί αὐτός Ἀριστοτέλης ὁ χωριστής εἶδος , εἰς ὁ ὁ σφαῖρα ἀναρτάω ὁ πᾶς , ὁ μέν εἰμί πρῶτος ὁ δέ μέσος ὁ δέ τελευταῖος , καί ὁ μέν περιεκτικός ὁ δέ μερικός , εἰμί γε οὗτος ἔχω ἐκεῖνος πρός ἀλλήλων ὁ τάξις , ὅς καί ὁ αἰθήρ ὁ σφαῖρα περί ἀλλήλων ἐκφαίνω . πῶς δέ καί ὁ τρίτος εἰσάγω ἄνθρωπος ; εἰμί μέν γάρ ὅτι κατά ἕκαστος ὁ εἰμί τάξις εἰμί πᾶς ὁ εἶδος , οὖον τρεῖς μόνος , πολύς δέ ὁ ἄνθρωπος , ἐπεί καί πᾶς πολλαπλός · καί γάρ ἐν νάω καί νόος καί ἐν Ψυχή ὁ εἷς καί Ψυχή καί φύσις ὁ ὅλος καί φύσις μερικός · ἐν οὐρανός τοίνυν καί γῆ καί σχεδόν ἐν ἅπας μερίς ὁ πᾶς οἰκεῖος ὁ ὑποδέχομαι χώρα οὗτος ἄν εἰμί ὁ εἶδος · ὥστε οὖον τρεῖς , ἀλλά ὁ γε ἡμέτερος λογισμός ἀπερίληπτος . εἰμί δέ ὅτι συνώνυμος μέν ὁ αὐτοάνθρωπος ὁ ὅδε , καθά φημί ἐξηγέομαι ὁ ῥητός ὁ Ἀλέξανδρος , πᾶς δέ ὁ συνώνυμος μετουσία τις εἶδος συνώνυμος γίγνομαι , τρίτος ἀναφαίνω τις ἄνθρωπος ὁ ἰδέα καί ὁ ὅδε κατηγορέω , γελοῖος γίγνομαι ὁ ἐπιχείρημα · οὔτε γάρ συνώνυμος ὁ ὅδε ὁ ἰδέα · πότε γάρ ὁ εἰκών συνώνυμος ὁ σφέτερος γίγνομαι ἄν παράδειγμα ; οὔτε ὅλως μετέχω τις ὁ ἰδέα οἰητέον · αὐτός γάρ ἔκκειμαι πᾶς εἰς μετοχή ὁ πρῶτος εἶδος εἰμί . εἰμί δέ ὁμώνυμος κατηγορέω αὐτός ὁ ἄνθρωπος , ἐν δέ ὁ ὁμώνυμος κατηγορία οὐδείς εἰμί πρᾶγμα συνεισφέρω ὑπό ὁ φωνή παρά ὁ ὑπόκειμαι καί ὁμώνυμος λέγω , πῶς εἄν ἔτι χώρα ὁ τρίτος ἄνθρωπος ἔχω , ὁ φωνή οἱονεί δαπανάω καί διαιρέω εἰς τε ὁ αὐτός καί ὁ θνητός ἄνθρωπος ; p . 1079a14 ὅλος τε ... εἰμί . βούλομαι μέν λέγω , ὅτι ὁ ἀρχή ὁ εἰμί μᾶλλον ἐθέλω σῴζω ὁ προστάτης οὗτος ὁ θεωρία ἤ2 ὁ περί ὁ ἰδέα δόγμα , σπουδάζω δέ περί ὅς κακός εἰμί ἐθέλω ἀναιρέω ὁ ἀρχή . καί ὁ εἰμί , εἰμί οὗτος οὕτως | ἔχω , περιπίπτω ὅς ἀβούλητος πρᾶγμα . ἀλλά ὁράω εἰμί τίς τοιοῦτος πάσχω . p . 1079a15 συμβαίνω . . . ἀρχή . λέγω μέν ὁ ἀνήρ μετά ὁ εἷς ὁ πᾶς ἀρχή , ὅς ἀγαθός καί ὁ ὑπερούσιος εἷς ἀξιόω καλέω , δύο εἰμί ὁ ὅλος αἴτιος , μόνος καί ὁ ἀπειροδύναμος δυάς , καί οὗτος ὁ ἀρχή κατά ἕκαστος ὁ εἰμί τάξις οἰκεῖος ἀποτίθημι · εἰμί γάρ καί ὁ ἀναλογέω ἀγαθός κατά ἕκαστος διακόσμησις καί ὁ πρός ὁ μόνος καί ὁ δυάς ὁ πρῶτος οἰκειόω . φημί δέ οὗτος , ὅτι ποιέω αὐτοδυάς ἐν ὁ εἶδος καί αὐτομονάς , πρῶτος μέν ἐπεί ὁ πρεσβεῖον πανταχοῦ ὁ εἰδητικός αἴτιος ἀπονέμω εἴωθα , πρῶτος λέγω εἰμί οὗτος ἀναιρέω ὁ ἐν ὁ ἀρχή μόνος καί δυάς ( ὁ γάρ πρῶτος δυάς ἢ μόνος τίς ἄν εἰμί πρέσβυς μονή ὁ δυάς ; ) , ἔπειτα δέ καί ἐπεί διπλάσιος μέν εἰμί ὁ αὐτοτετράς ὁ αὐτοδυάς , ὁ δέ αὐτοδυάς ὁ αὐτομονάς , ἀριθμός δέ πᾶς οὗτος , οὖον μόνος ὁ κατά ἑαυτοῦ ἀριθμός πρέσβυς ὁ ἀρχή ἀλλά καί ὁ πρός τίς · καί ὅλως πολύς φημί εἰμί τοιοῦτος , διά ὅς φυλάσσω ἐθέλω ὁ περί ὁ εἶδος θέσις λανθάνω ἑαυτοῦ ἐναντιόομαι ὁ οἰκεῖος ἀρχή . οὗτος δέ ὅτι φορτικός εἴρω καί παρά θύρα ἀπαντάω πρός ὁ ὑπό ὁ θεῖον ἀνήρ ἔργνυμι , δῆλος μέν καί πρό πᾶς λόγος ὁ ἄγχινος · οὖον μήv ἀλλά καί παρά ἐγώ ἐπιζητέω ἄν τις ὁ παραλογιστικός ἐπιχείρησις ὁ διάλυσις . φημί τοίνυν ὡς ἄλλος μέν ὁ ἀρχή ὁ φύσις , ἄλλος δέ ὁ ὁ ἰδέα , ἐν ὁμώνυμος τίς περί αὐτός ἐπισυμβαίνω , μᾶλλον δέ οὖον περί αὐτός ( τίς γάρ ὁ θεῖος ὁ εἰμί ἐπισυμβαίνω δύναμαι ; ) , ἀλλά περί ὁ ἡμέτερος περί αὐτός πραγματεία . αὐτίκα δυάς μέν ὁ ἀρχηγικός γόνιμος δύναμις καί πρόοδος καί πλῆθος καί πολλαπλασιασμός ὁ πᾶς ἐξηγέομαι , διά-ἐγείρω τε πᾶς καί κινέω πρός ἀπογέννησις ὁ δύο καί προμήθεια καί φυλακή , ἔτι δέ πληρόω πᾶς ὁ θεῖος διάκοσμος καί ὁ νοερός καί ὁ φυχικα τε καί φυσικός καί αἰσθητός ὁ ἕκαστος προσήκω ἀριθμός · εἷς δέ οὐδείς ὁστισοῦν ἀγένητος εἰμί συγχωρέω ὁ φύζω ὅπως ποτέ παρέρχομαι εἰς ὑπόστασις · ὁ δέ γε αὐτοδυάς πᾶς ὁ ἑαυτοῦ εἶδος ἐπιφέρω καί Ψυχή καί φύσις καί σῶμα · ὥστε εἴτε ὁ κόσμος εἰς δύο διαιρέω εἴτε καί μόνος ὁ οὐρανός εἴτε ὁ Ψυχή ὁ λόγος ἢ καί πρό ὁ λόγος ὁ κύκλος ( πρῶτος γάρ οὗτος ὁ μετέχω χράω ὁ εἰς δύο διαίρεσις ) εἴτε τίς ὁ μερικός | ζῷον ἢ ὀφθαλμός ἔχω δύο ὁ χείρ ἢ πούς ἢ ἄλλος τίς ὁ ὁ φύσις ἀποτέλεσμα σύν ὁ ἑαυτοῦ εἶδος ὁ δυάς διά πᾶς ἔχω , οὐ ἀπό ἄλλος αἴτιος φημί [ ἢ ] ὁ ἄνω2 οὗτος παραγίγνομαι ὁ πρᾶγμα ἢ ἐκ ὁ αὐτοδυάς , ὅστις πρῶτος μέν εἰμί ὁ εἰμί εἶδος δυοειδής καί αἰτία , οὖον μήv διά οὗτος καί ὁ ἀρχικός δυάς , ὑπό ὅς καί οὗτος καί πᾶς ὁ νόος ὑφίστημι . ὁ αὐτός δέ καί περί μόνος φημί · ἄλλος γάρ ὁ ἀρχικός ὁ σύν ὁ δυάς ὁ πᾶς ὑφίστημι , ταὐτότης καί βεβαιότης καί συνοχεύς καί διαιώνιος ζωή ἐξηγέομαι ὁ ὅλος , ἄλλος δέ ὁ αὐτομονάς ὡς ἐν ὁ εἶδος ὁ πρωτεῖος ἔχω , ὅς μετέχω ὁ ποιέω ἑνίζω καί ὁ ἔχω ὁ οἰκεῖος συνέχω . ὅταν οὖν ὁ ἐν ὁ ἰδέα μόνος καί δυάς πρεσβεύω ὁ ἀνήρ , οὐ ἐπί ἀναίρεσις ὁ οἰκέω ἀρχή οὗτος προτάσσω ( πῶς γάρ ὅς γε καί αὐτός μετά ὁ σύμπας νόος καί ὁ νοητός φημί ἐκ ὁ ἀρχή ὑφίστημι ; ) , ἀλλά ὅτι ὁ ἐγκόσμιος πρᾶγμα ἐξηγέομαι , καί παρά ὅς μέν ὁ τε σύμπας κόσμος <καὶ> Ψυχή καί σῶμα ὁ ὁλότης καί ὁ μονοειδής , παρά ὅς ὁ πρῶτος διαίρεσις καί ὁ δυοειδής , δῆλος δέ πότερος παρά πότερος . ὁ δέ καί ἀριθμός ἐν ἐκεῖνος ὁ μοναδικός εἰσάγω καί διά οὗτος διπλάσιος ποιέω ὁ αὐτοδυάς ὁ αὐτομονάς , σφόδρα εἰμί ἐπίπλοον · οὖον γάρ διά ποσότης μόνος ἕκαστος ὁ ἐκεῖ ἀριθμός ἔχω ὁ ἐπωνυμία ὅς λαμβάνω , ἀλλά κατά τις χαρακτήρ θεῖος καί απλός οὐσία . μετέχω δέ αὐτός ὡς φύω ἕκαστος · καί ὥσπερ ὁ αὐτοάνθρωπος ἀχρώματος εἰμί καί ἀσχημάτιστος καί ἄμορφος καί ἀμερής ὁ ὅδε ἄνθρωπος ἐσχηματισμένως καί κεχρωσμένως καί μορφωτικός καί μεριστός μεταλαμβάνω , οὗτος καί [ ὁ ] ὁ αὐτοτριάς οὐδείς ἐμφαίνω ποσότης σύν ποσότης μετέχω ὁ αἰσθητής . ὅμοιος οὖν μοναδικός πλῆθος ἐπιζητέω ἐν ὁ εἰδητικός ἀριθμός καί ἧπαρ ἢ σπλήν σπλάγχνον τε ὁ ἄλλος ἕκαστος ἐν ὁ αὐτοάνθρωπος . οὔτε ἄρα ὁ ἀρχή ἑαυτοῦ ἀναιρέω ὁ ἀνήρ διά ὁ εἰδητικός ἀριθμός οὔτε ὁ κατά σχέσις ἀριθμός εἰσάγω εἰς ὁ νοητός . p . 1079a19 ἔτι . . . πολύς . ἐν οὗτος δή μᾶλλον ἐμβριθῶς ἀπορέω . εἴρω δέ καί παρά ὁ πρέσβυς καί παρά ἐγώ ἐν ὁ ἔμπροσθεν , τίνω εἰμί ἰδέα καί τίνω οὖον . καί ὅτι οὐσία ·τῶν καθόλου , οἷος ἄνθρωπος , ἵππος , καί εἰμί τίς τελειόω ὁ οὐσία . οἷος ἀρετή , ἐπιστήμη , καί εἰμί τίς Ψυχή καί σῶμα | καί φύσις παραγίγνομαι , οἷος ὁμοιότης Ἰσότης μέγεθος καί εἰμί τίς τοιοῦτος · ὁ δέ μόνος ὁ σῶμα συμβεβηκός ἐν ὁ ὁ φύσις λόγος διορίζω αἴτιος ἔχω κατά ὁ Ἰάμβλιχος , ἐπεί ὅς γε θεῖος Πλωτῖνος ἐφίστημι , μή καί λευκότης εἶδος ἐν νάω θετέος εἰμί . οὐ εἰμί τίς ἐν εἷς ἐπί πολύς νόημα , οὗτος εἰμί ἰδέα ( οὗτος γάρ εἄν καί ὁ παρά φύσις εἰμί ἰδέα ) , ἀλλά ὅς μέν ἰδέα , οὗτος εἰμί καί καθόλου λόγος , οὖον μήv ἀντιστρέφω . οὖον μήv οὐδέ ὅσος εἰμί ἐπιστήμη ὁ μή κύριος λέγω , οὗτος ἅπας εἰμί εἶδος . — ὁ μέντοι οὐσία εἰμί αὐτός ὁ ὅδε μετέχω , εὕω εἴρω · οὖον μήv εἰμί τίς οὐσία μετέχω , οὗτος οὐσία εἰμί · ὁ γοῦν αὐτοεπιστήμη καί ὁ αὐτοδικαιοσύνη οὐσία εἰμί φημί , ἀλλά ὁ παρά ἐγώ ἔχω οὐ οὐσία . ἐκεῖνος δέ ῥητέος , ὅτι ὁ ἰδέα οὐδείς εἰμί ἐν ὑπόκειμαι , ἀλλά πᾶς εἰς οὐσία τελέω · καί γάρ ὁ αὐτοδιπλάσιον ὁ ἀίδιος οὖον συμβαίνω οὐδέ κατά αὐτός ὁ Ἀριστοτέλης · σαφῶς γοῦν ἀποδείκνυμι ἐν ὁ ὅδε ὁ πραγματεία , ὅτι μηδείς εἰμί φθαρτός ὁ ἄφθαρτος κατά συμβεβηκός . μᾶλλον οὖν ὧδε ῥητέος , ὅτι πᾶς ἄυλος εἶδος καί θέω ἐν ἀπλήθυντος καί μονοειδής καί ἁπλόος οὐσία πολυδύναμος εἰμί καί μετέχω οὖον κατά πᾶς ἑαυτοῦ δύναμις ὑπό ὁ ὅδε . ὁ οὖν αὐτοδιπλάσιον ἔχω μέν κατά οὐσία καί ὁ ἀμέριστος καί ὁ νοερός καί ὁ δημιουργικός καί ὁ ἀίδιος , καί οὐδείς οὗτος ὡς ἐν ὑπόκειμαι · μετέχω δέ ὑπό μέν Ψυχή ὁ ἄνω κατά πλείων ἑαυτοῦ δύναμις , ὑπό δέ ὁ ἡμέτερος κατά μικρός , ὑπό δέ σῶμα ὁ δύναμις σωματικός ἀγαπητός κατά εἷς ὁ δύο . ὁ μέντοι μετέχω ὁ οὐσία οὐ ἀνάγκη πᾶς οὐσία εἰμί ( καί περί οὗτος πολλάκις ὑπομιμνῄσκω ) , ἀλλά ὥσπερ ἡμέρα [ εἰμί ] μετέχω τις μεριστός καί νοερός ἀνόητος , οὕτως οὐσία ἀνουσίως · ὁ γάρ λέγω εἷς ἐπί πολύς οὖον οὗτος δηλόω ὡς ὁ εἷς ὑπό ὁ αὐτός εἰμί ἐκεῖνος κατηγορία , ἀλλά ὡς ἐκλέγω ἐκεῖνος ὁ ἑνάς ἀφατέω τις ὑπερβολή ὁ ἐκ αὐτός πρόειμι καί πρός αὐτός ἀπεικάζω καί εἰς αὐτός ἀναρτάω πλῆθος . p . 1079a33 καί εἰμί εὐνάω . ἀλλά οὔτε συνώνυμος ὁ ὅδε ὁ ἰδέα ( γελοῖος γάρ καί ὁ διαπορέω περί οὗτος , ἵνα μή πρός ὁ ἄλλος καί ὁ τρίτος ἄνθρωπος ὅς φημί ἐπεισέρχομαι ) οὔτε οὕτως ὁμώνυμος ὡς ἰά ἀπό τυγχάνω , ἀλλά ὡς ὁ παράδειγμα ὁ εἰκών , καί μάλιστα ὅταν αὐτός ὁ εἰμί ὁ παράδειγμα ὁ εἰκών ὑφίστημι ἐπιστρέφω πρός ἑαυτοῦ . | p . 1079b3 εἰμί δέ . . . δίπους . ὁ μέν λέγω τοιοῦτος εἰμί · εἰμί δέ τις μήτε ἀπλόος συνώνυμος λέγω ὁ ἰδέα ὁ ὅδε μήτε ἀπλόος ὁμώνυμος , ἀλλά ὁ αὐτός μέν ἐφαρμόζω λόγος καί ὁ ἰδέα καί ὁ πρός αὐτός ἀπεικάζω , προστίθημι δέ ἐπί μέν ὁ ἰδέα ὁ νοητός εἰμί τυγχάνω , ἐπί δέ ὁ ὅδε ὁ αἰσθητός , οἴομαι μέν τίς λέγω , οὐδείς δέ κατά γε ὁ ἀληθής εἴρω · τίς γάρ ὁ ἐν ὁ ὁρισμός ὁ νοητός ἢ ὁ αἰσθητός προσνέμω ; οἷος εἰμί κύκλος μέν εἰμί φανταστός , εἰμί δέ καί αὐτός κύκλος ὁ νοητός , λέγω δέ τις ἑκάτερος μέν αὐτός σχῆμα εἰμί ἐπίπεδος ὑπό εἷς γραμμή περιέχω , πρός ὅς ἀπό εἷς σημεῖον ὁ ἐντός ὁ σχῆμα πᾶς ὁ προσπίπτω εὐθύς [ πρός ὁ περιφέρεια ] Ἴσαι ἀλλήλων εἰμί , ἀλλά ὁ μέν αὐτόκυκλος σχῆμα λέγω νοητός , ὁ δέ παρά ἐγώ σχῆμα φανταστός ὁ αἰσθητός , σκοπέω δεῖ , φημί , μή οὐδείς εἰμί ὁ λέγω · τίς γάρ , φημί , ὁ νοητός ἢ ὁ αἰσθητός συντάσσω ; ὁ σχῆμα ἢ ὁ ἐπίπεδος ἢ ὁ γραμμή ἢ ὁ σημεῖον ; πᾶς γάρ οὐσία ὁ εἰς ὁ ὁρισμός παραλαμβάνω , ὡς ἐπί ἄνθρωπος · καί γάρ ὁ ζῷον ὁ δίπους . χρή δέ πρός αὐτός φιλαλήθης μέν ἀπαντάω λέγω , ὅτι μηδέ ὁ ἀρχή ὅρος ἐσθίω ὁ ἰδέα ἀποδίδωμι ( ὁ γάρ ἀμέριστος καί ἀπολάω εἶδος καί νοερός καί ὁ ὁριστικός λόγος ἐξαιρέω καί πᾶς ὁ κατά διέξοδος καί ἀνέλιξις θεωρέω φύζω , ὡς ἐν ὁ Ἐπιστολή ὁ θεῖος Πλάτος περί ὁ οὐσιώδης κύκλος διείλεκτ·αι , ἄλλος τίς αὐτός εἰμί λέγω παρά ὁ ὁριστός καί ἐπιστητός · καί αὐτός ὁ δαιμόνιος Ἀριστοτέλης ἐν ὁ ὁ οὗτος ὁ πραγματεία δικαιόω ὁ πάντῃ καί τέλειος ἁπλόος εἶδος μηδέ ὁρισμός εἰμί ) , συγκαθίημι δέ αὐτός καί εἰς ὁ κατά ἕκαστος ἐπιχείρησις εἶπον , ὅτι εἰμί καί ὁριστός εἰμί ὁ εἶδος , οὐ ἀνάγκη ὁ αὐτός εἰμί ὁρισμός ἐγώ ἐπί τε ὁ ὅδε χράομαι καί ἐπί ὁ παράδειγμα · οὖον γάρ δή ὁ εἰκών ὁ Σωκράτης ὁ αὐτός λόγος καί ὁ Σωκράτης , καίτοι γίγνομαι ὁ εἰκών πρός ὁ Σωκρατικός εἶδος . εἰμί δέ τις καί ὁ αὐτός ὁρισμός ἄμφω ἀποδίδωμι , τίς κωλύω κατά ἕκαστος ὁ λέγω ἐπί ὅς μέν ὁ νοητός ἀκούω , ἐπί δέ ὁ ὅδε ὁ αἰσθητός ; νοητός γάρ πᾶς ὑπάρχω , εἴπερ ὅλως ὑπάρχω , εὔλογος εἰμί ὁ ἰδέα , φυσικός δέ ὁ πρός αὐτός ἀπεικάζω . οὔτε οὖν ὁριστός ὁ ἰδέα κατά γε ὁ ἀληθής , οὔτε εἰμί εἰμί ὁριστός , ὁ αὐτός ἄν ὅρος ὁ ἀποτέλεσμα κρατέω , οὔτε εἰμί οὗτος τις συγχωρέω πᾶς , κωλύω νοητός μέν αὐτός ὁ παράδειγμα ἀπονέμω , φανταστικός δέ ἢ φυσικός ὁ εἰκών · οὐδέ γάρ οὗτος εἰμί ἄτοπος ὁ πᾶς ὁ χωριστός εἶδος ὁ νοητός ὑπάρχω ὥσπερ ὁ ὑπό ὁ αὐτός γένος οἷος ὁ τις ἐπίπεδος ὁ γενικός ἐπίπεδος . p . 1079b12 Πάντων . . . αἴτιος αὐτός . περι ὁ χρήσιμος ὁ ἰδέα ἐπιζητέω , μή ἄρα οὐδείς συμβάλλω ὁ αἰσθητός καί ὑποτίθημι εἰμί . ῥητέος οὖν ὡς πᾶς μέν ὁ θεῖον διά ὁ ἀρχή ὁ ἑαυτοῦ καί διά ἑαυτοῦ καί εἰμί καί τοιοῦτος εἰμί · οὖον μήv ἀλλά ἐπεί γεννητικός καί προνοητικός αὐτός εἰμί ὁ ὕπαρξις , εἰμί καί μή ὁ δύο ἕνεκα ὑφίστημι , ἀλλά οὖν καί οὐσία καί δύναμις καί τελειότης ἀπασάω μεταδίδωμι ὁ μετά ἑαυτοῦ . καί δή καί διά ὁ εἶδος ὁ τε ἀίδιος ὁ αἰσθητής καί ὑφίστημι καί ἀίδιος μένω , τοιοῦτος εἰμί ὁ ἐκεῖνος Ἔρως πρός ἄπαυστος ζωή καί κίνησις ἀνεγείρω , ὁ τε θνητός καί ἔνυλος ὁ φύσις δημιούργημα πρός ἄν ὁ εἰς ὁ εἰμί πάροδος δέχομαι , μή ὁ φύσις καί ὁ χράω ὁ φύσις δημιουργικός αἴτιος πρός ὁρίζω τις καί ἀεί κατά αὐτός καί ὡσαύτως ἔχω ὁ ποίησις ἀναφέρω ; διά τίς γάρ μή ἐκ ὁ τυγχάνω μεταβολεύς ὁ τυγχάνω παράγω , ἀλλά ὁρίζω ὁ φύσις ὁ μετάβασις καί ὁ δίοδος φαίνω , εἰμί μή τις εἰμί τάξις μέν ἐν ὁ ὁ φύσις λόγος προϋπάρχω , [ ὁ ] πρό τάξις δέ ἀμερής αἴτιος ὁ δημιουργέω ὁ ὅλος συνυφίστημι ; καί αὐτός δέ ἀρέσκω ὁ Ἀριστοτέλης ὁ πρῶτος αἴτιος ἀκίνητος εἰμί ὁ ὅλος περικόσμιος κίνησις εἰμί καί μή [ ὡς ] παραδειγματικός ἀλλά οὖν αἴτιος εἰμί τελικός . p . 1079b15 ἀλλά . . . δόξα . ὅτι μέν πρός ἐπιστήμη ὁ πρᾶγμα ὁ ὁ ἰδέα θεωρία μέγας συμβάλλω , δηλόω πολλαχοῦ μέν ὁ θεῖος Πλάτος , μάλιστα δέ ἐν Παρμενίδης , οὐδέ ὅποι τις τρέπω ὁ ὁ διάνοια ὄμμα καταλείπω φημί , εἰμί μή ὁ ὁρίζω ὁ εἶδος αἴτιος ἐπισκέπτομαι δύναμαι . καί ἐν Φαίδων δέ ὁ κύριος ὁ ὁ ψυχικός ἀθανασία ἀπόδειξις ὁ ὁ ἰδέα ἀρχή καί ὑπόθεσις χράομαι · οὖον μήv ἀλλά καί πρό πᾶς λόγος οὗτος ἄν τις οὖον χαλεπῶς θεωρέω · εἰμί γάρ ἀεί ὁ εἰκών ἐκ ὁ ἐπί παράδειγμα γιγνώσκω ἀναφορά , πῶς ἔνειμι εἰκών εἰμί ὅδε ὁ αἰσθητός κόσμος ὁ νοητός μή διά οὗτος καί ἐκεῖνος γνωρίζω ; ὁ δέ μή διά οὗτος συντελέω ἐγώ ὁ ὁ ἰδέα θεωρία εἰς ὁ ἐπιστήμη ὁ ὅδε , ὅτι μήτε οὐσία οὗτος ἐκεῖνος μήτε | συμβεβηκός , πᾶς μᾶλλον πρέπω λέγω ἢ ἀνήρ ἀποδεικτικός · εἴπερ γάρ ἐκ πρότερος ὁ ἀποδείκνυμι καί αἴτιος , οὔτε διά ὁ ἑαυτοῦ στοιχεῖον ἐπιστητός ἄν τίς γίγνομαι ( οὖον γάρ αἴτιος κύριος οὗτος , εἰμί μή ὡς δουλεύω ὁ ἀληθής αἴτιος εἰς γένεσις ) οὔτε πολύς πλέω διά ὁ ἐνυπάρχω αὐτός συμβεβηκός . ὁ μέν οὖν Ἀναξαγόρας περί ὁ ὁμοιομερής εἴρω καί ὁ Εὔδοξος περί τίνω τοιοῦτος ἀπορέω ἵστημι λίαν εὐκίνητος · ὁ δέ γε εἶδος ὁ οὐσία αἴτιος εἰμί ὁ ὅδε καί ὁ εὕω καί ὁ μονή ἀναγκαῖος καί ὁ ἐπιστήμη αὐτός ὁ πᾶς ἐπιφέρω τελέω . 1079b23 ἀλλά μήv . . . λέγω . ὅτι μέν οὔτε ὡς ἐκ ὕλη οὔτε ὡς ἐκ στέρησις οὔτε κατά ὁ σύγκειμαι τρόπος οὔτε ὡς ἐκ εἶδος ἔνυλος φημί ἐκ ὁ ἰδέα ὁ ὅδε συνίστημι , πρόδηλος , ἐπεί μηδείς οὗτος ἀληθής εἰμί αἴτιος , ὁ δέ γε εἶδος ὁ κύριος αἴτιος καί πᾶς περιληπτικός καί ἐκλέγω περιέχω ὁ ἐγκόσμιος ἅπας , ὁ ποιητικός ὁ παραδειγματικός ὁ τελικός . p . 1079b24 ὁ δέ γε λέγω . . . ἀποβλέπω . Φανταστός γάρ αὐτός ἀκούω καί μορφωτικός · διό καί δοκέω ὁ φωνή μεταφέρω ἀπό ὁ παρά ἐγώ ζωγράφος ὁ ὁ ἄλλος χειροτέχνης , ἐπεί νόος τις δημιουργικός ὑποστάτης καί αἴτιος ὁ ὅλος ἐνθυμέομαι , αὐτός ὁ εἰμί κατά ὁ αὐτός ἰδιότης ὁ πᾶς γεννάω καί ἄξιος πρόνοια ὑποτίθημι , οὐ ἄν ἐπιζητέω οὔτε ὁ ποιητικός αἴτιος ὁ πᾶς οὔτε ὅπως παράδειγμα λέγω ἵημι ὁ ποιέω καί ὁ ἐν αὐτός ὁ διακόσμησις . πῶς δέ καί διαρρήδην εἶπον ὁ Πλάτων “ ὅσπερ οὖν νόος ἔνειμι ἰδέα ἐν ὁ ὅς εἰμί ζῷον , ὅσος τε καί οἷος , καθοράω , τοσοῦτος καί τοιοῦτος διανοέομαι δήω καί ὅδε ἔχω , ” ὡς μηδείς τοιοῦτος εἴρω ἐπιζητέω , τίς ὁ ποιέω πρός ὁ παράδειγμα · ἐσθίω γάρ μή κατανωτίζομαι ὁ εἴρω σαφῶς , ἀλλά εἴπερ ἔχω τίς πρός αὐτός λέγω , μνημονεύω ὁ δόξα ὁ ἐγχωρέω ἐλέγχω κατά αὐτός χράω · ὁ δέ τοσοῦτος ἀπέχω ὁ δύναμαι τίς πρός ὁ ἀληθής ὁ Πλάτων θεωρία εἶπον , ὡς ἀναγκάζω ἄν τε συγχωρέω ἄν τε ἀπαγορεύω , ὁ αὐτός τρόπος ἕτερος ἄεινος φθέγγομαι . ὁ γάρ | χωριστός εἶδος ὁ παρά αὐτός τελικός μέν εἰμί αἴτιος καί ἐφέτης ὁ ὅλος καί . ὁ εὕω καί ὁ τάξις ὁ εγκόσμιος κατά αὐτός αἴτιος · δῆλος δέ ὁ μετά σύνεσις ἐπισκοπέω ὁ εἴρω , ὅτι καί ποιητικός εἄν εἰμί ὁ ὅδε · οὖον γάρ ἄλλος μέν ὁ οὐσία καί ὁ εἶδος αἴτιος , ἄλλος δέ ὁ τελειότης . εἰμί δέ καί ἀπειροδύναμος εἰμί ὁ οὐράνιος σῶμα διά ὁ ἐκεῖνος ἔφεσις , ἤτοι ἀπό ἑαυτοῦ ἔχω ὁ ἔφεσις καί ὁ δύναμις ὁ ἤπειρος ἢ ἀπό ἐκεῖνος ἄμφω ἢ ὁ γε δύο χορηγέω . ἀλλά ἑαυτοῦ μέν ἤπειρος δύναμις οὐ ἄν εἰμί αἴτιος · πᾶς γάρ περαίνω καί ὁ δύναμις περαίνω . εἴτε δέ ἄμφω εἴτε ὁ δύο μόνος ἐκεῖθεν , δύναμις εἰμί ὁ κατά φύσις καί ὁ ἀίδιος χορηγή ὁ ἵημι [ καί ] ὁ δυναμόω αἴτιος , ὅς ὑπάρχω ἄν καί μηκέτι ἵημι , εἰμί μή ὁ δύναμις ἐκεῖθεν ὑποδέχομαι . διό καί ὁ Πλάτων πᾶς τε οὐρανός πᾶς τε γένεσις φημί συμπίπτω ἵστημι , εἰμί μή εἰμί ὁ ἀσώματος εἶδος ὁ εἰς ἑαυτοῦ συννεύω , καί πρῶτος μέν εἰς ἑαυτοῦ ἐνεργέω , δύο δέ καί ὁ ἐξαρτάω ὁ αὐτός καλλονή διεγείρω καί κινέω . οὗτος μέν οὖν καί ὁ ποιητικός αἴτιος ἔχω φαίνω ὁ παρά αὐτός χωριστός εἶδος , ἄν τε ὁμολογέω οὗτος παρά αὐτός ἄν τε ἀπαγορεύω . ἔστω ἄν γάρ ἢ καί ἔφεσις καί δύναμις αὐτόθεν ὑπάρχω χορητος ἢ διά ἔφεσις δύναμις ἢ δύναμις μόνος , ὑπάρχω δέ πρός οὗτος καί ὁ εὕω καί ὁ τάξις καί ὁ ἀιδιότης αἴτιος , πῶς οὐ καί ὁ εἰμί ὁ πρωτουργός αἴτιος εἰμί εἄν προλαμβάνω ; ὅτι δέ καί παράδειγμα εἰμί ὁ ὅδε κατά ὁ αὐτός ὑπόθεσις , φανερός ἐντεῦθεν · ἀρέσκω αὐτός ὁ χωριστός εἶδος οὗτος ἔχω διαιώνιος ὁ λόγος πρός ἀλλήλων , ὅς καί ὁ αἰθήρ ὁ ἐμφαίνω σφαῖρα · οὐκοῦν ἤτοι ἀπό τυγχάνω ὁ ὁμοιότης ἢ εἷς τίς πρό οὗτος ἄμφω αἴτιος ὁ εἷς τάξις ὁ ὁ ἕτερος ὁ ἕτερος ὁ ἑαυτοῦ μεταδίδωμι τάξις . ἀλλά οὔτε εἰκαῖος οὐδείς ἐν ὁ ἀρχηγικός αἴτιος οὔτε ὑπέρτερος τίς παρά αὐτός ὁ χωριστής εἶδος · ὁ γάρ εἷς καί ἀπλήθυντος καί ὑπερούσιος ἀρνέομαι · λείπω ἄρα ἕτερος ὁ ἕτερος μεταδίδωμι ὁ ἑαυτοῦ τάξις . καί δῆλος ὅτι ὁ χωριστός ὁ αἰσθητός · οὖον γάρ δή ἀνάπαλιν θέμις , οὐδέ | εἄν αὐτός ὅλως συγχωρέω ἀπό ὁ τελευταῖος ἐκεῖνος χραίνω . παράδειγμα ἄρα ὁ ὅδε ἐκεῖ καί ποιητικός αἴτιος , εἴπερ καί τελικός καί χορηγή δύναμις καί ἀιδιότης · πῶς εἄν οὖν ἐλέγχω ὁ διδάσκαλος , ὅς ἐκ ὅς δίδωμι , εἰς αὐτός ἐκεῖνος δόγμα καί ἑκών καί ἄκων καταναγκάζω ; p . 1079b27 ἐνδέχομαι . . . ἀίδιος . ἀλλά ὁ μέν ἀπό τυγχάνω ὁμοιότης ἐν ὁ φθαρτός μόνος ἐπισυμβαίνω σπάνιος εἰμί · ὁ δέ ἀεί κατά αὐτός καί ὡσαύτως ὁ μέν ἀίδιος ἔχω , ὁ δέ γενητός παρά ὁ φύσις δημιουργέω οὐ ἄσκοπος ἔοικα ἔργον οὐδέ ἀναίτιος ὁ ταὐτότης καί ὁ ὁμοιότης διασῴζω · ἐπεί καί · ἐνταῦθα μέν κινέω ἄν τις καί ἑαυτοῦ καί ἄλλος παραπλήσιος οὖον διά ὁ αὐτός αἴτιος , ἀλλά οὗτος συμβαίνω , ὁ δέ ἀπλανής καί ἕκαστος ὁ αἰθέριος ἀεί κατά αὐτός καί ὡσαύτως κινέω . οὖον χρή οὖν ὁ ὀλιγάκις ὁ τελευταῖος ὁ εἰμί ἐπισυμβαίνω πρός ἀνατροπή ὁ ὁ εἰμί τάξις παραλαμβάνω . p . 1079a31 εἰμί τε πλείων . . . αὐτοάνθρωπος . οὐχ ὅσος φαίνω ἐν ὁ ὅδε δημιουρηήμασι , οὗτος χρή διῃρημένως ἀναπέμπω καί ἐπί ὁ πρωτουργός αὐτός καί νοητός αἴτιος · ἀλλά ὁ μέν ἐνταῦθα ἄνθρωπος καί ζῷον εἰμί καί δίπους καί λογικός καί θνητός καί ἄλλος μυρίος , ὁ δέ αὐτοάνθρωπος οὗτος μέν οὐδείς . ἀμερής δέ ὁ τε ὁ ψυχικός καί φυσικός καί αἰσθητής ἄνθρωπος αἴτιος ἐν ἑαυτοῦ περιλαμβάνω καί ἐξαρκέω ὁ ὅδε ἄνθρωπος δημιουργέω κατά ἐκεῖνος πᾶς χορηγέω , ὅσος αὐτός συντελής πρός ὁ ἐνθάδε ὑπόστασις . οὐδέ οὖν δεῖ ὁ ὅδε ἄνθρωπος πολύς ἰδέα μετέχω , καθό εἰμί ἄνθρωπος · ἀλλά εἰμί μέν , ὅτι αἰσθητός εἰμί καί ὁ ἐν ὁ φύσις μετέχω ὁ ἄνθρωπος αἴτιος καί ὁ ἐν ὁ Ψυχή καί ὁ ἐν νάω , οὗτος πλείων ἰδέα λέγω μεταλαγχάνω , συγχωρέω χρή · καί οὐδείς ἄτοπος ὁ τελευταῖος πᾶς μετέχω ὁ πρό αὐτός , εἰμί καί ὁ μέν φύσις λόγος κύριος μεταλαμβάνω εἄν λέγω κατά ὁ ἐλλόγιμος Ἀμέλιος , ὁ δέ ὁ Ψυχή εἶδος ἔμφασις ὑποδέχομαι , πρός αὐτός δέ ὁ νοητός αἴτιος μᾶλλον ὁμοιόω . εἰμί δέ ὅτι καθό ὅδε ὁ εἶδος ἔχω , πλείων εἰμί εἶδος ἀποτέλεσμα διά ὁ ἐν αὐτός ὁ λόγος διαίρεσις , οὐ ἐπιτρεπτέον ὁ ὁ αὐτός οὗτος ὁ τρόπος ὑπολαμβάνω , ἀλλά ὁ μέν διαίρεσις καί ὁ κατακερματισμός ὁ λόγος ἐν ὁ ἀποτέλεσμα ἀπολειπτέον , ὁ δέ ἀμερής ὁ ὅλος περιοχή ὁ ἐκλέγω αἴτιος ἀπονεμητέον . p . 1079b33 ἔτι οὖον μονον...εικως . εἰμί μέν ὁλικός αἴτιος καί ἄλλος μερικός ἐν νάω θετέος , ἐπεί καί αὐτός ὁ Ἀριστοτέλης ὁ αὐτός ὁ φαίνω σφαῖρα ὁ αἰθήρ τάξις ὁμολογέω ἔχω καί ὁ νοερός ὁ πᾶς αἴτιος , δῆλος εἰμί συγχωρέω ὁ μέν αὐτός εἰμί περιληπτικός ὁ δέ μερικός . οὖον μήv διά οὗτος ἢ αὐτός ἕπω ἢ ἐγώ ὁ εἰκών ὁ δύο ὁ πρότερος λέγω . ὅλως δέ ἑνόω μέν ἀλλήλων καί χωρέω διά ἀλλήλων καθαρός καί ἀσύγχυτος ὁ θεῖον εἶδος καί νοερός λέγω ἄν , μετέχω δέ καθάπερ ὁ δύο καί πολλοστός φύσις αὐτός μετέχω οὐδαμῶς ἄν ἀλλήλων λέγω . πᾶς οὖν πρῶτος ἐκεῖ καί ἀληθής καί ὁ μετά ἑαυτοῦ παράδειγμα καί [ ὁ ] ὁ εἰκών οὐδείς ἐν ἑαυτοῦ παρείσδυσις ἐπιδέχομαι . p . 1079b35 ἔτι . . . πρᾶγμα εἰμί Χωρὶς ἄγω . γε μέν ἔνυλος εἶδος ἀχώριστος εἰμί ὁ ὑπόκειμαι · ἀλλά οὐ οὕτως ὁ ἰδέα οὐσία λέγω ὁ πρᾶγμα , ἀλλά ὅτι κατά αὐτός καί διά αὐτός καί ὑπό αὐτός ὁ ὅδε ὁ ὑπόστασις ἔχω · ὥστε ἀνάγκη αὐτός εἰμί χωριστός ὁ γένεσις . p . 1080.12 ἐν δέ . . . κινέω . Δεύς μέν ἀεί ὁ ὅλος ποιέω ὁ θεῖον εἶδος ἐνέργεια εἰμί ( καί διά οὗτος ὁ αἴτιος οὐδέποτε εἶδος ὅλος ἐκλείπω ὁ κόσμος δύναμαι · ἀπειροδύναμος γάρ εἰμί ὁ αἴτιος διά ὁ ἁπλότης αὐτός καί ὁ ἀμέρεια ἀνάγκη μή διαλείπω ὁ ἀποτέλεσμα ) · ὁ δέ μερικός οὐ ἄν μετέχω ὁ ἰδέα , εἰμί μή ὕλη ἔχω [ ἢ ] πρός ὁ μετάληψις αὐτός ἐπιτήδειος . ὁ τοίνυν προπαρασκευή ὁ ἐν κινέω φέρω ὑλικός αἴτιος ὁ ὅς οὐ ἄνευ λόγος ἐπέχω . p . 1080 a 4 καί πολύς .. εἶδος . εἶδος μέν δημιουργικός ὁ μήτε εἰμί ἐν ὁ φύσις μήτε ὑπό ὁ φύσις δημιουργέω οὐ ἀπολείπω ὁ ἀνήρ · καί οὗτος γε ὀρθῶς ἱστορέω , ὅτι ὁ τεχνητός εἶδος οὐ οἴομαι εἰμί νοερός καί θεῖον · λόγος δέ παραδειγματικός ὁ ἀποτέλεσμα τεχνικός οὐ ἐκεῖνος μόνος ἐν-ὑπάρχω ἐν ὁ Ψυχή ὁ τεχνίτης , ἀλλά καί αὐτός Ἀριστοτέλης πολλαχοῦ δοκέω εἰμί . ὅς καί μάλιστα | Δίκαιος ἄν εἰμί λέγω ὁ ὁ εἶδος φίλος πρός αὐτός · πῶς γάρ ὁ τεχνητός διά παράδειγμα ἐπιτελέω συγχωρέω καί ἐν οὗτος οὐ ἀποδοκιμάζω ὁ παραδειγματικός αἴτιος ὁ ὁ φύσις ἔργον , ὁ δή μιμέομαι καί ὁ τέχνη , ἄσκοπος ἐπιτελέω φημί πρός οὐδείς ὁρίζω αἴτιος ἀναφέρω ὁ φυσικός ποίησις ; καίτοι γε ἐνιαχοῦ λέγω καί αὐτός ὁ φύσις ὁ εἶδος ἐφίημι , ἀλλά ὁ λόγος οὖον διαρθρόω · ποῖος γάρ εἶδος ; πότερος ὁ ἐν κινέω φέρω καί ἔνυλος ; ἀλλά οὗτος οὖον πω ποιέω καί δεύτερος εἰμί ὁ φύσις καί ὁ ἀνείδεος καί ἄμορφος συμπίνω · καί ἄτοπος ὁ φύσις ὁ τε μηδέπω εἰμί ἐράω καί ὁ μετά ἑαυτοῦ καί ὁ στερέω συναναφέρω καί διά οὗτος ἀκαλλής γίγνομαι καί ἀνέραστος . εἰμί δέ ὁ χωριστής , ἵνα καί ὁ ἀληθινός καί ὁ πρό αὐτός καί θεῖον κατά ὁ ἀληθής εἶδος ἔχω ὁ Ἔρως , πᾶς ἀνάγκη οὗτος νοερός εἰμί καί ἄυλος καί ἀεί κατά αὐτός καί ὡσαύτως ἔχω , ἵνα καί ὁ φύσις ὅς τε Ἔρως ἄσβεστος εἰμί καί ἀνέκλειπτος ὁ ποίησις . p . 1080a9 ἀλλά . . . πρῶτος . ὅτι μέν οὐδείς οὗτος πλέω εἶπον ἔχω πρός ὁ ὁ εἶδος ὑπό · θέσις , δηλόω καί ὁ πρῶτος οὗτος ὁ πραγματεία βιβλίον καί ὁ περι ὁ εἶδος αὐτός πραγματεύομαι δύο βιβλίον · σχεδόν γάρ αὐτός οὗτος πανταχοῦ ὁ επιχειρηματίας μεταφέρω καί ποτέ μέν αὐτός κατακερματίζω καί ὑποδιαιρέω , ποτέ δέ σύντομος ἀπαγγέλλω πειράω ὁ πρέσβυς ἑαυτοῦ φιλόσοφος εὐθύνω . ὅτι δέ ἄν πολλαπλασιάζω τοιοῦτος εἰμί ὁ επιχειρηματικός τόπος , πόρρω ὁ περί ὁ θεῖον ἐπιστήμη ὑποφέρω περί ἑαυτοῦ καλινδέομαι , οἴομαι μή λανθάνω ὁ ἄγχινος . ἀλλά ἐπεί μεταβαίνω ἐπαγγέλλω καί ἐπί ὁ ὁ ἀριθμός ὑπόθεσις , ὑπισχνέομαι ἀπελέγχω ὁ οὐσία αὐτός ἀπονέμω νοητός , ὁράω καί ὁ πρός ὁ ἀριθμός ἀνήρ ἐπιχείρημα . p . 1080a15 Ἀνάγκη . . . εἴρω . ὁ μέν πρῶτος διαίρεσις ἐλλιπῶς μέν εἴρω , ἀληθής δέ · γάρ , εἰμί εἰμί αὐτοαριθμός καί μή φύσις ἄλλος ὅς ἀριθμέω , ἤτοι ὁ ἔχω ὁ πρότερος κατά εἶδος διαφέρω ἢ μή διαφέρω . οὗτος δέ ὁ ἢ μή διαφέρω ” παρίημι δοκέω . ὁ δέ ἑξῆς διαίρεσις ὁ κατά ὁ μόνος περισσός πᾶς καί παρά θύρα ποιέω ὁ ζήτησις · εἰμί μέν γάρ ὁ χωριστός ἀριθμός ἐν ποσότης μόνος ἔχω ὑποτίθημι ὁ ὑπόστασις ὁ ἀνήρ , καλῶς ἔχω πρός αὐτός | ἀπορέω , πότερος πᾶς ὁ μόνος ασύμβλητος εἰμί καί ὁ ἐν ὁ αὐτός ἀριθμός πρός ἀλλήλων καί ὁ ἐν ἕτερος πρός ὁ ἐν ἕτερος , ἢ πᾶς ἀδιάφορος ὡς ὁ ἐν ὁ μαθηματικός ἀριθμός , ἢ ὁ μέν ἀδιάφορος ὁ ἐν ὁ αὐτός πρός ἀλλήλων , ὁ δέ διάφορος καί ἀσύμβλητος <αἱ> ἐν ἄλλος καί ἄλλος . ἐπεί δέ ἀμερής καί παρά αὐτός ὁ ἀριθμός καί ἐν εἶδος θεῖον ἀφορίζω , ὅσος γε αὐτός εἰμί ὁ κόσμος χωριστός , παρέλκω ἡγέομαι πᾶς ὁ τοιοῦτος ὁ λόγος πολυπραγμοσύνη . ὁ μέντοι μετά οὗτος διαίρεσις πάλιν ὡς πραγματειώδης προσίημι , κατά ὅς ἐπιζητέω πότερος χωριστός ὑποτίθημι ὁ ἀριθμός εἰμί ἢ ἀχώριστος ὁ σῶμα , ὡς πληρόω μέντοι ὁ αἰσθητός φύσις , ἢ ὁ μέν χωριστός ὁ δέ ἀχώριστος . ἐπεί ἐν ὅς τε πρῶτος καί ὁ τελευταῖος διαίρεσις γίγνομαι αὐτός πραγματειώδης , αἱρέω ὁ μέν πρῶτος ὁ ὁ διάφορος ἀριθμός ἕτερος εἰμί ὁ εἶδος , μᾶλλον δέ ἕτερος εἰμί εἶδος · εἶδος γάρ καθαρός καί ἄχραντος ὁ ἀριθμός οὖον χωριστής · ὁ δέ δύο ὁ εἰμί καί χωριστός καί ἀχώριστος ὁ αἰσθητής ἀριθμός . διό καί ὁ ἐκ ὁ εἷς καί ὁ ἀόριστος δυάς ὁ ἑκασταχοῦ γεννάω ἀριθμός εἰκότως αὐτός δοκέω οὗτος χράομαι ὁ τρόπος · ὁ μέν γάρ περί ὁ ἀχώριστος μόνος ὁ πολύς ποιέω λόγος ἀπό ὁ ἐγώ προσεχής περί ὁ ὑπέρτερος αἴτιος αἰνίσσομαι , ὁ δέ περί ὁ χωριστής , ἐν ὅς παραδειγματικός ὁράω καί ὁ ἐκ ὁ φύσις προέρχομαι περιέχω , ὁ δέ περί ἄμφω διακρίνω σαφής ὁ ἑαυτοῦ καί τέλειος ἀποφαίνω διδασκαλία . εἰμί δέ δεῖ τίς καί περί ὁ διαφορά ἢ περί ὁ ἀδιαφορία ὁ μόνος εἶπον , μόνος μέν ὁ κατά ὁ ποσός οὐ ὑποβλητέος οὐδαμῇ οὐδαμῶς ὁ οὐσιώδης ἀριθμός · αὐτός δέ μόνος εἰμί λέγω καί διαφέρω πᾶς ἀλλήλων φημί διά ὁ ἑτερότης καί ἀδιάφορος εἰμί κατά ὁ ταυτότης καί ὁ συναμφότεροι ἐπιδείκνυμι διά ἄμφω οὗτος ὁ γένος ὁ εἰμί . δῆλος δέ ὅτι καί ὁ μέν ἐν ὁ αὐτός τάξις ταυτότης μᾶλλον ἢ ἑτερότης κατά ὁ πρός ἀλλήλων παραβολή κατέχω , ὁ δέ ἐν ἕτερος καί ἕτερος πολύς ὁ διαφέρω χράομαι διά ὁ ὁ ἑτερότης ἐπικράτεια . 1080b11 ὁ μέν . . . αἰσθητής . ἐνταῦθα Πλάτων δῆλος εἰμί τάσσω , ὡς καί ὁ ὑπομνηματιστής αὐτός φημί Ἀλέξανδρος . καί δέχομαι Πλάτων οὗτος λέγω , καί μή μόνος οὗτος · εἰμί γάρ καί εἰδητικός ἀριθμός ὑποτίθημι , τάξις ἔχω εἰμί αὐτός ὁ εἶδος , εἰμί δέ καί ὁ μαθηματικός πρέσβυς μέν εἰμί ὁ φυσικός , καταδεής δέ ὁ εἰδητικός , ὥσπερ δή καί ψυχή φύσις μέν εἰμί ὑπέρτερος , νόος δέ δύο . p . 1080b14 ὁ δέ . . . αἰσθητής . ὁ περί Ξενοκράτης φημί αὐτός Ἀλέξανδρος αἰνίσσομαι , ἕ χωρίζω μέν ὁ μαθηματικός ὁ αἰσθητής , οὖον μέντοι μόνος εἰμί νομίζω ( πῶς γάρ εἄν πλατωνικός γε εἰμί καί πυθαγορίζω βούλομαι [ ὁ ] ὁ ἀμερής καί ἐκλέγω ὁ ψυχικός οὐσία ἀριθμός ὁ θεωρία ἀπολείπω ; ) , ἀλλά δῆλος εἰμί διά ὁ μαθηματικός ὄνομα καί ὁ περί ὁ πρέσβυς ἀριθμός πραγματεύομαι . p . 1080b16 καί ὁ Πυθαγόρειος . . . ἔοικα . ὅτι2 μέν καί ὁ αἰσθητός κατά ὁ ἀριθμός λέγω δημιουργέω παρά ὁ φύσις ὁ ἀνήρ , ὁμολογητέον · οὖον μήv κατά ὁ μαθηματικός ἀλλά κατά ὁ φυσικός . συμβολικός δέ ἑρμηνεύω οὐδείς εἰμί ἀπίθανος καί διά μαθηματικός ὄνομα περί ὁ ἕκαστος ὁ αἰσθητής ἰδιότης ἐνδύω . ὁ δέ μόνος αὐτός ἀνατίθημι ὁ αἰσθητής ἀριθμός ὁ κατανόησις , μή πρός ὁ καταγέλαστος καί λίαν ἀσεβής εἰμί · ὁ γάρ ὑποδέχομαι μέν παρά Ὀρφεύς ὁ θεολογικός ἀρχή ὁ νοητός καί νοερός ἀριθμός , ἐπί πλεῖστος δέ αὐτός προάγω καί ὁ ἄχρι ὁ αἰσθητής ἐπικράτεια αὐτός ἀναφαίνω καί πρόχειρον ἔχω ἐπίφθεγμα ὁ “ ἀριθμός δέ τε πᾶς ἐπέοικα ” πῶς οὐ ἄτοπος περί ὁ σῶμα μόνος καί ὁ σύνειμι ὁ σῶμα ἀριθμός διατρίζω λέγω ; πῶς δέ εἄν αὐτός μέν Πυθαγόρας ἐν ὁ ἱερόν λόγος διαρρήδην μορφόω καί ἰδέα κράντωρ ὁ ἀριθμός λέγω εἰμί , καί θεός <καὶ> δαίμων αἴτιος καί ὁ καί κρατιστεύω τεχνίτης θεός κανών καί λόγος τεχνικός , “ νόος τε καί στάθμη ἀκλινής ὁ ἀριθμός ὕπειμι σύστασις τε καί Γενέσιος ὁ πᾶς · ” Φιλόλαος δέ ὁ ὁ κοσμικός αἰώνιος διαμονή ὁ “ κρατίζω ” καί αυτογενής συνοχή ἀποφαίνω εἰμί ὁ ἀριθμός · Ἵππασος δέ καί ὁ ἀκουσματικός πᾶς κριτικός ὄργανον κοσμουργός θεός καί παρά - δεῖγμα κοσμοποιία βούλομαι εἰμί ὁ ἀριθμός — , εἰμί μή ὁ χωριστός αὐτός ὁ σῶμα καί δημιουργικός τε ἅμα καί παραδειγματικός θεωρέω ὑπεροχή ; p . 1080b21 ἄλλος . . . εἷς εἰμί . μήποτε καί οὗτος ἐν ὁ εἰδητικός πᾶς ὁράω , ὁ μέν πρό αὐτός ὡσανεί προέρχομαι ἐπί ὁ ἐμφανής , ὁ δέ μετά αὐτός ὡς κατά αἴτιος περιέχω παραδειγματικός . ἔνιοι . . . εἰμί . [ μόνος δέ οὗτος καί πάντως χωριστός , εἰμί δέ καί ὁ μαθηματικός ὁ αὐτός οὗτος ] . ἔνιοι , φημί , ὁ μέν συγγιγνώσκω μαθηματικός ἀναιρέω , εἷς δέ ποιέω ἀριθμός ὁ εἰδητικός ὁ αὐτός οὗτος καλέω καί μαθηματικός . μήποτε οὖν ἐπεί δισσός ὁ μαθηματικός , ὁ μέν μοναδικός ὁ δέ οὐσιώδης , ὅς ὁ λογικός ψυχή ὁ δημιουργός διακοσμέω εἴρω , ὁ μέν ὁ πολύς συγγιγνώσκω ὡς ἀνούσιος οὐ ἀξιόω εἰδητικός καλέω , ὁ δέ κατά οὐσία ὑπάρχω ὁ Ψυχή , ὅς καί οὗτος αὐτοφυής ἀπό γεννάω ὅς μοναδικός . εἰς αὐτός μέν οὐ ἄγω ὁ ὁ ἰδέα , εἰδητικός δέ καί αὐτός οὐ ἀπαξιόω καλέω , κατά ὅσος καί ὁ μέσος λόγος ὁ Ψυχή εἶδος προσαγορεύω εἴωθα . p . 1080b23 ὅμοιος . . . πρότερος . ὁ αὐτός αὐτός καί περί ὁ γεωμετρικός ὄνομα · ἄλλως γάρ ὁ σχῆμα [ ὁ ] ἐν νάω , ἄλλως ἐν Ψυχή , πανταχοῦ δέ ἀδιάστατος καί ἀσχημάτιστος , εἰμί ὁ κατά ὁ ὁ πρᾶγμα ἰδιότης μετέρχομαι ὁ ἀλλά μή ὁ ὁ ὄνομα συνήθεια σχῆμα ἀσχημάτιστος καί ἀμερής μέγεθος † πρός συμπάθεια εὐπαράδεκτος εἰμί φαίνω . ἀμελέω ὁ θεῖον ἀνήρ ἐκεῖνος τις ἄτομος γραμμή διά οὗτος ὁ αἴτιος εἰσηγέομαι καί ἄποσος δυάς αἴτιος ἔχω ἀλλαχοῦ μέν ὡς ἀδύνατος λέγω , ἐν οὗτος δέ ὡς περί μαθηματικός οὖον μαθηματικός ἀναδιδάσκω . καί ἔχω καί ἐκ ὁ ὁ κατήγορος λόγος ὁ ὑπέρ Ξενοκράτης ἀπολογία , ὅς ὁ αὐτογραμμή οὐ ἀνέχω τέμνω οὐδέ εἰς κτάομαι ὁ μέσος λόγος ὁ Ψυχή ὁράω γραμμή · ἀπό ὅς αἴτιος καί ὁ ἀριθμός ἐν λόγος ὁράω καί εἶδος ἀδιαίρετος φυλάσσω · καί γάρ ὁ μαθηματικός κατά ὁ εἶδος ὁράω μᾶλλον , ἀλλά οὐ κατά ὁ ὑπόκειμαι ὁ μόνος χύσις . ὁ δέ πᾶς πλήν ὁ Πυθαγόρειος μοναδικός λέγω τίθημι ὁ ἀριθμός , μόνος δέ ὁ Πυθαγόρειος διάστημα ἔχω καί μέγεθος , ψεῦδος εἰμί κατά ἑκάτερος · οὔτε γάρ πᾶς ἀριθμός ὁ ἄλλος μοναδικός εἰμί φημί , ἀλλά μόνος ὁ μαθηματικός , οὔτε Πυθαγόρειος μέγεθος δίδωμι ὁ ἀριθμός , ἀλλά γεννάω μέν ἐκ ὁ τελευταῖος ἀριθμός καί ὁ μέγεθος , αὐτός δέ ἀμερής εἰμί ὑποτίθημι ὁ τε ὁ σῶμα ποιητικός ὁ τε ὁ φυσικός λόγος ἐκλέγω . αὐτός δέ ὡς κατασκευαστικός ὁ παρά ὁ ἄλλος μοναδικός εἰμί ὁ ἀριθμός ὁ ἀπό ὁ εἷς αὐτός ὑφίστημι παραλαμβάνω , οὖον προσποιέω , ὅτι ὁ εἷς | παρά αὐτός οὖον ὁ μόνος εἰμί γεννητικός ὁ μαθηματικός , ἀλλά ὁ ὁ ἀγαθός καί πανάριστος ὁ εἰμί αἰτία . p . 1080b33 ὁσαχῶς . . . ἕτερος . Γε μέν εὔφορος μᾶλλον εἰμί φημί , ὁ δέ ἀδύνατος . ῥητέος δέ ὅτι εἰμί μέν πᾶς ὑποτίθημι μοναδικός εἰμί ὁ ἀριθμός ὁ ἀνήρ , τέλειος ἄν σύ ὁ ὁ διαίρεσις πρόειμι1 · νυνί δέ ὁ μέν παρέλκω , ὁ δέ ἐπί ὁ χείρων ὑποτίθημι , ἐν ἔνιοι <δὲ> θεάομαι ἄν τις καί ὁ ἐκεῖνος ὑπόληψις Ζώπυρος . p . 1080b37 Πρῶτος . . . ἀλλήλων . Πάν οὗτος μάτην σπαθάω · ὁ γάρ θεῖον καί νοητός ἀριθμός οὐδείς εἰμί μοναδικός . εἰμί μέν οὖν . . . εἶδος . εἰμί πᾶς ἀριθμός μοναδικός , πᾶς δέ ὁ μόνος ἀδιάφορος , ἕπω ὁ εἴρω · οὔτε γάρ εἰδητικός εἰμί ἀριθμός ( οὖον γάρ δύναμαι οὗτος εἰμί μοναδικός · πόσος γάρ μόνος οὗτος συνίστημι ὁ ἰδέα ἢ ὅδε , χαλεπός καί πλάσσω ) οὔτε ὅλως ἄλλος τίς εἰμί ἀριθμός πλήν ὁ μαθηματικός . εἰμί δέ ψεύδω ὁ ὅλος ὑπόθεσις ὁ λέγω πᾶς ἀριθμός εἰμί μοναδικός , οὐδείς εἄν ἐκ αὐτός ἀποδείκνυμι . μᾶλλον δέ ἐναντίος εἰμί ἐκ ὁ εἴρω συνάγω · εἰμί γάρ ἀληθής ὁ συνάπτω κατά τε ὁ Πυθαγόρειος καί κατά αὐτός ὁ λέγω , ὅτι εἰμί πᾶς ἀριθμός μοναδικός , οὐ εἰμί εἰδητικός ἀριθμός , ἐπεί εἰμί εἰδητικός ἀριθμός , ὡς ἐκεῖνος διά πλείων ὑπομιμνῄσκω , οὐ ἄν εἰμί πᾶς ἀριθμός μοναδικός . ἀλλά ὁ μέν πρόσληψις καί παρά Ἀριστοτέλης ὁ ἡγέομαι τίθημι καί παρά ἐκεῖνος ὁ ἕπω ἀναιρέω πλείων δήω σύστασις . εἷς δέ οὗτος παρά ἄμφω ὁμολογέω , ὅτι ὁ εἰδητικός ἀριθμός οὐ εἰμί μοναδικός , καί δεῖ οὗτος διά πᾶς ἐμμένω . εἴτε γάρ εἰμί ὡς ἐκεῖνος φημί , οὐ εἰμί μοναδικός , εἴτε μή εἰμί , ὡς οὗτος ἀξιόω , οὐδέ ὅλως εἰμί μοναδικός . ὁ ἄρα ἢ δείκνυμι ἐθέλω αὐτός μοναδικός ἢ εὐθύνω ὡς <μὴ> μοναδικός ὁ κοινός ὁμολογία οὖον διαφυλάσσω . p . 1081a9 ἰδέα . . . ὁποιοσοῦν . καί οὗτος κατασκευαστικός ὁ μή εἰμί μοναδικός ἀριθμός εἰς ἰδέα , εἴπερ ὁ μόνος ἀδιάφορος . εἰμί γάρ εἰμί , φημί , ἐν ὁ ἐννεάς πρῶτος καί μέσος καί τελευταῖος τριάς , εἰμί τυγχάνω ὁ αὐτοάνθρωπος οὖον μᾶλλον ὁ πρῶτος εἰμί ὁ ἐννεάς ἢ ὁ μέσος ἢ ὁ τρίτος . οὖον δεῖ δέ πολύς ἰδέα εἰμί ὁ αὐτοαν|θρώπου · ὥστε ἢ οὐδείς ἢ πᾶς · εἰμί δέ ἀδύνατος πᾶς , οὐδείς · οὐ ἄρα μοναδικός ἀριθμός ὁ ἰδέα , εἴπερ ἀδιάφορος ὁ μόνος . καί οὐδείς γε ἄτοπος φημί ἕπω οὗτος · ἵημι γάρ ἄτοπος εἰμί , οὔτε εἰμί εἰμί ἀδύνατος , παρά ἄλλος τίς συμβαίνω ἢ παρά ὁ ὁ ὑπόθεσις μοχθηρία . p . 1081.112 εἰμί δέ . . . ὕστερος . ὅτι2 μέν εἰμί μή εἰμί ἀριθμός ὁ ἰδέα , οὐδέ ὅλως εἰμί , εὕω ἐγώ δοκέω λαμβάνω · ὅτι δέ οὐ εἰμί , οὔτε δείκνυμι οὔτε εἄν ἐνδέχομαι δείκνυμι . ἀλλά ὅτι μέν οὐ ] εἰμί ὁ ἰδέα μοναδικός ἀριθμός , οὗτος πάλαι μέν αἰτέω , κατασκευάζω δέ οὖον βούλομαι . εἰμί οὖν ὁ διά τρεῖς τοιοῦτος · εἰμί μή μοναδικός εἰμί ἀριθμός ὁ ἰδέα , μόνος διάφορος μή εἰμί , οὐδέ ὅλως εἰμί ἀριθμός · εἰμί μή ἀριθμός εἰμί ὁ ἰδέα , οὐδέ ἄν ἄγω ὅλως . κατασκευάζω δέ ὁ δύο συνάπτω οὗτος · ὁ εἰμί ἐκ ὁ εἷς καί ὁ ἀόριστος δυάς παρά αὐτός ὑφίστημι , πᾶς ὁ ἐκ ὁ εἷς καί ὁ ἀόριστος δυάς ὑφιστάω ἀριθμός , ὁ εἰμί ἄρα ἀριθμός . καί ὑγιαίνω μέν ἄμφω ὁ πρότασις καί ὁ συμπέρασμα εἰμί ἀληθής · οὔτε δέ ὁ εἷς οὔτε ὁ δυάς οὔτε ὁ ἀριθμός κατά βούλησις ἐκλαμβάνω ὁ ἀνήρ . ὁ μέν γάρ ὁράω ἄμφω ὁ συστοιχία περί ἕκαστος ὁ εἰμί ὁ μέν ἀγαθός παρά ὁ εἷς ἐφήκω αὐτός λέγω , ὁ δέ καταδεής παρά ὁ ὦ δυάς · ὁ δέ συνήθης καί μαθηματικός , μᾶλλον δέ , εἰμί χρή τολμάω λέγω , ἀγοραῖος ἀκούω ὁ ὄνομα . πάλιν ἐκεῖνος ὁ ἀπογίγνομαι τοτέ μέν καί τριάς καλέω διά ὁ τρεῖς ὁ ἀρχοειδής ἐκεῖνος ὁ ἀριθμός ἐνδείκνυμι , τοτέ δέ ἁπλόος ἀριθμός · ὁ δέ ἐπί ὁ μοναδικός ἕλκω ὁ χρῆσις ὅδε ὁ ὄνομα . † ἐπεί οὔτε ὁ κατηγορικός ἀποποιέω συλλογισμός πᾶς μάλιστα δείκνυμι , ὅτι καί εἰμί ὁ ἰδέα καί ἀριθμός εἰμί νοερός καί ἀμερής , εἰμί τις ὁ ὁράω ὁ ἐν ὁ πρότασις ἀκούω δήω , οὔτε ὁ διά τρεῖς , εἰμί τις ἀναίρεσις ὁ ἕπομαι ὁ μοχθηρός ὑπόθεσις διελέγχω , ἐπεί μή δύναμαι κατασκευάζω ὁ ἡγέομαι . εἰμί τοίνυν εἰμί ὁ ἰδέα , ὡς διά πλείων δείκνυμι ὁ θεῖος ἀνήρ καί ἐγώ δέ μέτριος ὑπομιμνῄσκω . οὐ εἄν ἄγω ὁ ἰδέα μοναδικός ἀριθμός , ὁ μόνος | ἀδιάφορος εἰμί · οἴομαι δέ ὅτι οὐδέ διάφορος ὑποτίθημι , εἰμί μή τις ἕτερος μοναδικός σημαίνω ἐπινοέω . — εὕω δέ πως δοκέω εἄν εἴρω καί ὁ μή ἐνδέχομαι μήτε πρότερος μήτε ὕστερος αὐτός ὁ ἀριθμός <τάξαι> , εἴπερ μή εἰμί ὁ ἰδέα ἀριθμός · ἄμφω [ ὁ ἰδέα καί ὁ ἀριθμός ] γάρ πρῶτος καί προσεχῶς ἐκ ὁ ἀρχή · ὥστε εἰμί μή ἄγω ἄμφω , ἕτερος οὐ ἄν εἰμί . οὖον μήv ἀλλά ὁ γε παρακολουθέω ὁ θεολογικός δόγμα ὁ Πυθαγόρειος καί ὁ Παρμενίδης ὁ Πλάτων δῆλος γίγνομαι , ὅτι καί πρό ὁ ἰδέα εἰμί ἀριθμός , ὅς τε ἑνιαῖος καί ὁ οὐσιώδης , καί ὅτι ἐν πᾶς τάξις οὗτος ὁ θεῖον ἀναφαίνω · ὁ γάρ ἰδέα ὁ δημιουργικός οὔτε ἁπλόος πρῶτος ὁ πᾶς ( οὖον γάρ δή καί πρό ὁ γένος ὁ · εἰμί ) , ἀλλά πρό ὁ ἐγκόσμιος μέν εἰμί λέγω , οὖον μήv ὁ πρῶτος εἰμί ἐν ὁ εἰμί · καί [ ὁ ] προσεχής ἀρχή οὖον ὁ πρῶτος ἔχω μόνος καί ὁ πρῶτος δυάς , ἀπό ὅς ὁ τριαδικός καί κρύφιος ἀριθμός προέρχομαι , ἀλλά ὁ ἐν ὁ ἁπλόος ἔννοια ὁ δημιουργός , “ ἀπό ὅς ἰδέα προθρῴσκω ἴχνος σῶμα εἰμί ” . καί οὗτος μὲνἑτέρας ἀρτέομαι θεωρία · ὁ δέ νῦν πᾶς ὑπέρ ἐγώ μέν εἴρω , εἰμί δείκνυμι εἰμί ὁ ἰδέα , ὑπέρ δέ Ἀριστοτέλης , εἰμί πᾶς ἀριθμός εἰμί μοναδικός ἀδιάφορος εἰμί ὁ μόνος . p . 1081 a 17 δέ . . . ἄλλως . ὅτι μέν εἰμί ἀσύμβλητος ἀλλήλων ὁ μόνος πᾶς ὁ τε ἐν ὁ αὐτός ἀριθμός καί <αἱ> ἐν ἕτερος καί πρός οὗτος πᾶς ἀριθμός μοναδικός οὔτε ὁ μαθηματικός εἰμί ἀριθμός οὔτε ὁ εἰδητικός , ἀκόλουθος λαμβάνω · ὅς τε γάρ μαθηματικός <μοναδικὸς> μέν , ἀλλά ἐκ ἀδιάφορος μόνος οὗτος γάρ εἰς διαίρεσις καί ὁ σύνθεσις καί ὁ πολλαπλασιασμός καί πᾶς ἐπί αὐτός ὁ σχέσις ἐπινοέω ) · ὅς τε εἰδητικός οὖον δύναμαι ἐκ μόνος ασύμβλητος ἑαυτοῦ συνίστημι , κατά μέν ἀληθής , ὅτι μηδέ ὅλως μοναδικός εἰμί , κατά αὐτός δέ , ὅτι δεῖ μέν ἐκ ὁ ἀρχή ἅμα γεννάω ὁ δύο μόνος ὁ δυάς καί ὁ 7 ὁ τριάς , ὁ δέ ἐκ ὁ ἀρχή ἅμα γεννάω , φημί , ἀδιάφορος εἰμί . ἐπί ὅς μιμνήσκω καί ῥῆμα ὁ Πλάτων , δείκνυμι ὅτι καί κατά ἐκεῖνος ἕκαστος ὁ ἀριθμός ἅμα πᾶς γεννάω ὑπό ὁ ἀρχή ἐκ ἄνισος ἰσάζω . ὁ μέν οὖν Πλάτος αἰνίσσομαι διά οὗτος , ὅτι ἕτερος μέν εἰμί ἀλλήλων καί ἄνισος ὁ θεῖον διά ὁ δυάς καί ὁ ἐκ ὁ δυάς πρόοδος , ὁ αὐτός δέ καί ἴσος διά ὁ μόνος καί | ὁ ἐκ ὁ μόνος ἐπιστροφή , εἴτε καί μονή πρό ὁ πρόοδος καί ὁ ἐπιστροφή φίλος ὁ προσαγορεύω . οὗτος δέ ὡς πάλαι μέν ἄνισος εἰμί ὁ ἀριθμός ἢ ὁ μόνος ὁ ἐν ὁ ἀριθμός , νυνί δέ ἴσος - σθένω ἢ ἰσάζω μνήμη ποιέω . χρή δέ ὁ μέν μοναδικός ἐκεῖθεν ἐξορίζω , ὁ δέ ἄνισος καί ἴσος καί αὐτός καί ἕτερος καί μένω καί πρόειμι ἅμα καί ἐν εἷς παρά αὐτός θεωρέω . καί οὗτος μέν ἕπω ὁ ὑπόθεσις · πόθεν δέ ὅτι πᾶς ὁ ἀριθμός μοναδικός ; οὗτος γάρ ἀεί μέν διατελέω λαμβάνω , ἀποδείκνυμι δέ οὐδαμῶς . p . 1081a25 ἔπειτα . .. . ὕστερος . καί οὗτος πρός ἀπόδειξις ὁ μή εἰμί ἀσύμβλητος ὁ ἐν ὁ εἰδητικός ἀριθμός μόνος · εἰμί γάρ εἰμί ἀσύμβλητος ὁ ἐν ὁ δυάς δύο μόνος , ὁ μέν εἰμί αὐτός πρότερος ὁ δέ δύο · οὖον γάρ δή ἅμα διάφορος εἰμί ἀπό ὁ ἀρχή πρόειμι . ἀλλά εἰμί οὗτος , καί ὁ αὐτοδυάς πρότερος μέν εἰμί ὁ νέος , νέος δέ ὁ πρότερος . μίξις γάρ εἰμί ὁ δύο μόνος · ὥσπερ γάρ ὁ οἰνόμελι ὁ μέν οἶνος γλυκύς ὁ δέ μέλι · ἀγλευκής , οὗτος καί ὁ δυάς ὕστερος μέν ὁ πρότερος μέρος ἑαυτοῦ , πρέσβυς δέ ὁ δύο . ὅτι δέ παίζω εἰμί μᾶλλον καί ἀπάγω οὗτος ἢ σπουδάζω καί πραγματειώδης ποιέω ὁ ἐξήγησις ὁ δόγμα , οἴομαι συνοράω ὁ ἄγχινος . p . 1081a29 ἔτι . . . οὗτος . ὁ μέν λέγω τοιοῦτος εἰμί , ὅτι μετά ὁ εἷς ὁ ἀρχηγικός καί γεννητικός ὁ ὅλος ἐάν ὁ πρότερος μόνος ὁ δυάς ἐπινοέω , εἰμί δυάς ἐκ τε ὁ εἷς ὅς αρχηγικός καί ὁ μόνος οὗτος , γίγνομαι δυάς . καί πάλιν ἐάν ὁ δύο μόνος ὁ δυάς ὁ πρῶτος εἷς συντάσσω , εἰμί τριάς πρίν ὑφίστημι ὁ τρεῖς · καί ἀεί ὁ ποσότης ὁ μόνος προλαμβάνω ὁ οἰκεῖος ἀριθμός . οὗτος δέ ὅτι παίζω εἰμί μᾶλλον ἢ σπουδαιολογώ ἐνδείκνυμι · πρᾶγμα γάρ ἀμέριστος καί ἄποσος καί κατά πᾶς ἀδιαίρετος τοιοῦτος μερισμός καί ὑλικός ἐπιφέρω διαίρεσις σύγχυσις τε αὐτός καί μετάθεσις ἐργάζομαι καί ἐκ ὁ πρῶτος καί ὁ δύο καί πᾶς ὁ ἐφεξῆς εἷς τίς κατά ἐπισύνθεσις ὑφίστημι καί ἀπογεννάω παντάπασι εἰμί ἀνήρ μή προσποιέω ὁ ὁ εἰμί εἰμί ἀληθής θεωρία . διό καί αὐτός ἐπισημαίνω , [ καί ] ὅτι παρά ὁ δοκέω ἐκεῖνος φθέγγομαι διά ὅς [ οὗτος ] ἐπιφέρω · p . 1081a35 οὐδείς . . . ἐφεξῆς . ὁμολογέω καί αὐτός μηδείς εἰς ἀσύμβλητος οὗτος | μόνος παραδίδωμι · καί γάρ κατά μέν ὁ ἐκεῖνος ἀρχή ὑπάρχω , φημί , εὔλογος , κατά ἀλήθεια δέ ἀδύνατος . ὅτι δέ ὁ ἐκεῖνος ὑπόθεσις ἀκόλουθος λαμβάνω , πειράω κατασκευάζω οὗτος ὁ τρόπος · εἰμί εἰμί εἷς πρῶτος κατά αὐτός καί πρῶτος μονή καί δυάς πρῶτος , πᾶς ἀνάγκη καί δύο εἷς εἰμί καί μόνος δύο καί δυάς δύο · ὅπου γάρ ὁ πρῶτος , ἐκεῖ καί ὁ δύο , καί ὅπου οὗτος , ἐκεῖ καί ὁ τρίτος , καί οὕτως ἐφεξῆς . ἀλλά μήv εἰμί οὗτος οὕτως ἔχω , ἀνάγκη καί ὁ μόνος διάφορος ἀλλήλων εἰμί καί ἀσύμβλητος · ἄλλος γάρ ὁ τρίτος παρά ὁ δύο καί ὁ τέταρτος παρά ὁ τρίτος . καί δῆλος ὁ τύπος ὁ παιδιά · εἰμί μέν γάρ μόνος καλέω ὁ νοητός οὐσία ἕκαστος ἢ ἀριθμός οἰκεῖος αὐτός , οὐδείς εἰμί ἄτοπος τάξις εἰμί ἐν ὁ θεῖον πρᾶγμα ὁ μέν εἰμί πρῶτος , ὁ δέ οὗτος ἐφεξῆς ὑφίστημι λέγω . ἐπεί δέ μαθηματικός ὁ ὑπόκειμαι μόνος ἐπισκέπτομαι πάλιν αὐτός ὁ ἴδιος ἀναιρέω , ἀσύμβλητος ὑποτίθημι εἰμί , καί περί ὁ θεῖον διά ὁ ὑπόθεσις οὗτος ἀθύρω , πῶς οὐ ἄν τις παιδιά μᾶλλον ὁ σπουδή ὑπονοέω εἰμί ὁ γίγνομαι ; p . 1081b6 ἅμα . . . ἀδύνατος . οὗτος διά μέσος προσρίπτω ὡς καί περί ὁ ἀρχή ἀνακόλουθος αὐτός διαγίγνομαι · οὖον γάρ οἴομαι δυνατός εἰμί καί μόνος καί δυάς ὁ πρῶτος ἔχω τάξις μετά ὁ εἷς · εἰμί γάρ ὁ μονή πρῶτος εἰμί , κατά ὁ αὐτός λόγος καί ὁ δυάς . εἴρω δέ ἐν ὁ προάγω , ὅπως ἑκάτερος ὁ ἀρχή πρῶτος λέγω ὁ ἀνήρ , ὡς ἐξηγέομαι καί ἄρχω ὁ ἑαυτοῦ πρόσφορος συστοιχία . p . 1081b8 ὁ δέ ... οὐκέτι . οὗτος εἰμί ὅς λέγω ἕπω μέν αὐτός ἐκ ἀνάγκη , οὖον μέντοι λέγω ὑπό αὐτός . καί ὅτι μέν οὖον λέγω , καί παρά αὐτός ληπτέος · ὅτι δέ οὐδέ ἕπω , σύν-εἶδον τις ἄν ἐφίστημι . ὅπου γάρ ὁ πρῶτος ὁ δύο καί ὁ δύο ὁ τρίτος καί οὗτος ὁ ἐφεξῆς ἀκολουθέω , συντάσσω πᾶς ἀλλήλων καί ὁμοφυής εἰμί , καί ὁ τάξις ὡς ἐν ὁμοούσιος ὁ πρεσβεῖον παρέχω ὁ πρῶτος . ὁ δέ ἀρχή ὁ ὅλος οὐδείς ἰσάξιος · ἄλλος γάρ ἀρχή καί ἄλλος ὁ ἐκ ὁ ἀρχή · ὥστε ὀρθῶς πρῶτος εἷς καί πρῶτος μόνος καί πρώϊος δυάς ἐν ὁ ἀρχή ὑποτίθημι , ὁ τε εἷς καί ὁ δύο , δύο καί τρίτος τοιοῦτος οὐκέτι παραλαμβάνω ἀξιόω . ἀλλά εἰμί ποτός καί τοιοῦτος τίς λέγω , ὁ οὗτος ἀνάλογος μέν προέρχομαι , ὁ δέ μέσος καί ὁ τελευταῖος οὐσία προσεχῶς αἴτιος παραδίδωμι φαίνω , ὅσπερ οὐ ἐπί ἤπειρος προσαγορεύω ἀξιόω , ἀλλά ἐπί ὅσος κατά ὁ πρόοδος ὕφεσις ὁ πρᾶγμα ὁ ἐξαλλαγή ὁ εἰμί ποιέω δύναμαι , ὡς τελευταῖος ἀρχή εἰμί ὁ ἐν ὁ φύσις ὁ αἰσθητής καί ὁ ὕλη ὑποστατικός , εἴδωλον εἰμί ὁ πρῶτος ἀρχή ὁ ἔσχατος . p . 1081b10 θανύς . . . ἔχω . οὖον δύναμαι , φημί , εἰμί ὁ εἰδητικός ἀριθμός , τουτέστιν ὁ καί ὁ αὐτοτριάς , ασύμβλητος ὑποτίθημι ὁ μόνος · ὅς ἕπω ὅς μή εἰμί ὁ ἀριθμός ὁ εἰδητικός . ἀλλά οὗτος μέν ἀφίημι · ἐπιφέρω δέ ὅτι ἄν τε συμβλητός εἰμί ἄν τε ἀσύμβλητος ὁ μόνος , δεῖ μή ἵημι ὁ αὐτοτριάς ὁ πᾶς μέν ἀριθμός κατά πρόσθεσις ἀριθμέω καί ἀποτελέω σίον ὁ δυάς προσλαμβάνω μόνος τριάς γίγνομαι , καί διά οὗτος πολύς εἰμί δυάς ἐν τε ὁ ἑξάς καί ὀκτάς καί δωδεκάς , μόριον τε εἰμί δυάς τριάς μέν ὁ δίμοιρος , τετράς δέ ὁ ἥμισυς ) , ὁ δέ εἰδητικός ἀριθμός μηδείς εἰμί τίς ] τοιοῦτος · γεννάω γάρ παρά αὐτός ἐκ ὁ μόνος καί ὁ ἀόριστος δυάς , καί ἕκαστος αὐτός εἷς εἰμί καί εἷς οὐδείς ἄλλος μόριον ) · ὁ μέν ὑπάρχω ὁ εἰδητικός λέγω ὀρθῶς , οὐ ὀρθῶς δέ προλαμβάνω , ὅτι πᾶς ἀριθμός μετρέω κατά πρόσθεσις καί ἀποτελέω · ὁ γάρ ὁ μοναδικός ἀριθμός ἴδιος μεταφέρω οὐ χρή ἐπί πᾶς ἀριθμός . οὐδείς οὖν ἄλλος εἰμί καί ἐν οὗτος ὁ συνάγω ἢ ὅτι μοναδικός εἰμί ἀριθμός ὁ αὐτοδυάς ὁ ἀδύνατος εἰμί , ὅς πρό πᾶς λόγος παρά πᾶς ὡς εἶπον συγχωρέω . p . 1081b21 ἀλλά ἐκ . . . τετράς . οὗτος ὡς ἐνίστημι πρός ἑαυτοῦ λέγω . ἀλλά ἐκεῖνος , φημί , ἐκ ὁ αὐτοδυάς οὗτος γάρ πρῶτος καλέω δυάς ) καί ὁ ἀρχικός δυάς , ὅς ἀόριστος καλέω δυάς , ἀποτελέω ὁ τετράς , οὖον συντίθημι αὐτός οὐδέ κατά πρόσθεσις αὐξάνω , ἀλλά ὁ ἀόριστος δυάς διπλασιάζω ὁ αὐτοδυάς καί οὕτως ἀποτήκω ὁ τετράς · ὥστε οὐ εἄν ὁ ἐκεῖ ἀριθμός κατά πρόσθεσις ἀποτελέω . οὗτος δέ ἑαυτοῦ ὥσπερ ἀντιτίθημι ὁμολογέω μέν τίς ὁ ἀληθής , ὅτι οὖον κατά πρόσθεσις ποιέω ὁ ἐκεῖ ἀριθμός , καί ὅτι δυοποιός εἰμί καί γεννητικός πλῆθος καί πολλαπλασιασμός αἰτία ὁ ἀρχή ὁ ἕτερος ὁ πᾶς εἰς ἑαυτοῦ ἐπιστρέφω ὁ θεῖον καί εἰς | ἀπογέννησις δύο καί τρίτος εἶδος διεγείρω . λύω δέ ὁ ἔνστασις ὡς μέν οἴομαι γοργός , πᾶς δέ δῆλος ὅτι παραλογιστικός · p . 1081b22 δύο δυάς . . . ὁρίζω . εἰμί καί μή κατά πρόσθεσις , φημί , αἱρέω ὁ ἀριθμός ἀποτελέω , ἀλλά οὖν ἐν ὁ τετράς δύο δυάς ὁμολογέω εἰμί παρά ὁ αὐτοδυάς · εἰμί δέ οὗτος φεύγω , πάλιν ὁμολογέω μόριον εἰμί ὁ αὐτοδυάς ὁ αὐτοτετράς , καί κατά πρόσθεσις εἰμί ὁ ἀριθμός ἕτερος δυάς ὁ αὐτοδυάς προστίθημι καί οὕτως ἀποτελέω ὁ τετράς · εἰμί δέ <ἡ> τετράς εἰμί ἐκ ὁ αὐτοδυάς καί ἄλλος δυάς , κατά ὁ αὐτός ἀναλογία καί ὁ δυάς ὑφίστημι ἐκ ὁ αρχηγικός εἷς καί ἄλλος εἷς . εἰμί δέ οὗτος , οὐ οἷος ὁ ἕτερος ἀρχή ἀόριστος εἰμί δυάς · ὁ γάρ γεννάω ὑπό ὁ ἀόριστος δυάς δυάς ὀφείλω εἰμί · νῦν δέ οὖον δυάς γεννάω ἀλλά μόνος , ὅστις σύν ὁ εἷς ὁ ὁρίζω ἀποτελέω δυάς . ἐάν οὖν , φημί μή δέχομαι ἐν ὁ αὐτοτετράς δύο εἰμί δυάς παρά ὁ αὐτοδυάς , ἕπω αὐτός οὗτος πᾶς , κατά πρόσθεσις τε εἰμί ὁ ἀριθμός καί ἀναιρέω ὁ ἕτερος ὁ ἀρχή . οὗτος δέ ὅτι προλαμβάνω ἀεί μοναδικός εἰμί ὁ ὁ εἶδος ἀριθμός οὗτος συνάγω ὁ ἄτοπος , πολλάκις ὑπομιμνῄσκω . p . 1081b27 ἔτι . . . ἀδύνατος . τάσσω μέν ὁ ἀνήρ μετά ὁ νοερός ἀριθμός καί ὁ ψυχικός καί ὁ μαθηματικός καί ὁ φυσικός ἀριθμός , οὖον μήv μοναδικός αὐτός λέγω οὐδέ πρότερος καί ὕστερος μόνος καλέω ὡς ὑποβάλλω αὐτός ὁ ποσότης . ἄποσος γάρ εἰμί παρά αὐτός ἅπας πλήν ὁ μαθηματικός · τριάς δέ καί πεμπάς καί δεκάς ἐν αὐτός θεωρέω κατά ὁ δύναμις αὐτός καί ὁ οἰκειόω ὁ πρός ὁ θεῖος ἀριθμός . πεμπάς γάρ λέγω εἰμί τυγχάνω ὁ ἐν ἐγώ δικαιοσύνη οὐ ἐκ πέντε μόνος αὐτός λέγω σύγκειμαι δύο μέν ὁ ἐν νάω , πρέσβυς δέ ὁ ἐν ὁ φύσις , ἀλλά κατά ἄλλος ἐπιβολή ὁ μέν ὁ πεμπάς εἶδος συντάσσω ὁ ὁ δικαιοσύνη εἶδος , ὁ δέ ὁ ἑπτάς ὁ ὁ καιρός , ὁ δέ ὁ ἑξάς αὐτός τε καί ὁ ἀπό αὐτός κύβος ὁ ὁ Ψυχή · ὅς κατά βούλησις ὁ ἐκεῖνος θεωρέω ὁ νάω τις δύναμαι οὔτε πλασματώδης οὔτε ἀδύνατος , πᾶς δέ ὁ ὅπως ποτέ εἰμί ὑπολαμβάνω πρός ὁ εἰμί δυνατός · διό καί αὐτός φημί , ὅτι | ἀνάγκη μέν εἰμί πρότερος καί δύο τριάς καί δυάς , εἴπερ ἐκ τοιοῦτος ἀρχή ἐπιτελέω · ἀδύνατος δέ εἰμί ὁ ἕπομαι ἀναιρέω βούλομαι καί ὁ ἀρχή . ἐγώ δέ ὁ μέν συνείσειμι ὁ ἀρχή οὗτος πολύς ἀριθμός τάξις προσίημι , ὁ δέ ἀδύνατος ὁ ὁ διάφορος ἀριθμός ὕπαρξις οὔτε ὁράω συνάγω οὔτε ἐγχωρέω ποτός θεάομαι . ὁ τε γάρ ἀληθής ἀνέλεγκτος καί ὁ ψεῦδος ἀναπόδεικτος . p . 1081b35 εἰμί δέ ὁ . . . δυοποιός . δείκνυμι ὅτι εἰμί πᾶς . ἀδιάφορος ὁ μόνος , οὐ εἰμί ὁ εἰδητικός ἀριθμός , ὑπόκειμαι ὁ πᾶς ἀριθμός εἰμί μοναδικός , καί εἰμί πᾶς διά . φόρος , ὅτι οὔτε ὁ μαθηματικός εἰμί οὔτε ὁ εἰδητικός , εἴπερ πᾶς ἀριθμός μοναδικός , νῦν ἐπί ὁ λείπω ἔρχομαι ὁ διαίρεσις καί δείκνυμι , ὅτι ἄν ὁ μέν ἀδιάφορος ὁ μόνος ὑποτίθημι ὅσος ὁ αὐτός εἰμί ἀριθμός , ὁ δέ διάφορος , ὅσος ἕτερος καί ἕτερος συμπληρόω , οὐδέ ὡς εἰμί ὁ εἰδητικός ἀριθμός , ὑπόκειμαι πάλιν ὁ πᾶς ἀριθμός εἰμί μοναδικός . οὗτος γάρ ὁ ὑπόθεσις ψευδής εἰμί καί καταγέλαστος παρά ὁ τἀκείνων ἐπισκοπέω ἀφίστημι οὖον βούλομαι , διά ὅς οὖον χαλεπῶς καί ἄτοπος συνάγω δύναμαι συμπέρασμα , ὅμοιος ὡς εἰμί καί ὁ αὐτοάνθρωπος καί ὁ αὐτοζῷον ὁ μέν ἐκ Ψυχή οἴομαι εἰμί καί σῶμα . ὁ δέ ἐκ τοῖος Ψυχή καί τοῖος σῶμα μετά ὁ καί γελαστικός εἰμί · ὅς ποῖος εἄν εὑρίσκω πρός γέλως μᾶλλον εὐδόκιμος ; ὁ μέν οὖν πολύς ὁ ἀναγράφω , διά ὅς πολύς μέν ποιέω πεντάς πολύς δέ δεκάς , ἀφίημι · πάντως γάρ ἐκ ὅς ἤδη προλέγω εἰμί πρόδηλος · ὁ δέ πρός ὁ τέλος εἴρω , ὅτι “ ὁ ἀόριστος δυάς λαμβάνω ὁ ὁρίζω δυάς δύο δυάς ποιέω , ὁ γάρ λαμβάνω δυοποιός εἰμί ” , λαμβάνω μέν ἐκ ὁ εἴωθα παρά αὐτός λέγω , χραίνω δέ μεταξύ σόφισμα ὡς † ἀπόκειμαι νοέω δέ παρά ὁ πρέσβυς αὐτός φιλόσοφος ὁ ὁ δυάς ὁ ἀόριστος κινητικός εἰμί ἀρχή πᾶς ὁ εἶδος γόνιμος πληρόω δύναμις καί πληθύω καί προάγω εἰς ἀπογέννησις ὁ δύο καί τρίτος ἄυλος εἶδος · δυοποιός δέ εἴρω , παρά ὅσος ἐν ὁ πρόοδος ὁ μέν πλῆθος ἐπιδίδωμι ὥσπερ διπλασιάζω , ὁ δέ δύναμις ὑφίημι , ἅμα δέ ὅτι καί ὁ ὁ μαθηματικός ἀριθμός ἀρχή πᾶς ὁ περισσός καί ὁ ἄρτιος διπλασιάζω ὁ | ἄρτιος ὑφίστημι · καί γάρ εἰμί πᾶς ἀριθμός ὅς τε μονή καί ὁ δυάς ἀρχή , ἀλλά οἶδα ὅπως ἀρρενωπός μέν ὁ μονή καί διά οὗτος περιττοποιός ἄλλος , θηλυπρεπής δέ ὁ δυάς καί διά οὗτος ὁ ἄρτιος προστάτις καί ἡγεμών . ἔξεστι οὖν κατά ἀναλογία καί ἐπί ὁ πρέσβυς αὐτός θεωρέω ἀριθμός , ὁ μέν μόνος καί ὁ ποσότης παραιτέομαι , ὁ δέ εἶδος καί ὁ δύναμις ἐπισκοπέω ὁ χωριστής ἀριθμός . p . 1082a15 ἔτι . . . αὐτός . οὗτος πρός μέν ὁ θεῖος ἀριθμός οὐδέ ἀπορέω ὁ παράπαν · οὖον γάρ εἰμί οὗτος μοναδικός , ἵνα ζητέω ἐπί αὐτός τίς εἰμί ἕκαστος παρά ὁ ὑποβάλλω αὐτός μόνος · πρός δέ ὁ μαθηματικός λέγω εἄν οἰκεῖος . εἴρω οὖν καί ὑπέρ ὁ μαθηματικός πρός αὐτός , ὅτι ἐπεί ἐν πᾶς καί κατά σύ ὁ μέν ὕλη ἔοικα ὁ δέ εἶδος , καί ἐν ὁ πεντάς ὁ μέν πέντε μόνος καί ὅλως ὁ ποσότης καί ὁ ὑπόκειμαι ὁ ἀριθμός ἀπό ὁ δυάς , ὁ δέ εἶδος οἷος ὁ πεντάς ἀπό ὁ μόνος · πᾶς γάρ εἶδος αὐτός τε μόνος εἰμί καί ὁ ὑπόκειμαι ὁρίζω ποσότης , οἷος ὁ πεντάς αὐτός τε μόνος τίς εἰμί , διό πρόειμι ἀπό ὁ αρχηγικός μόνος , καί ὁ ὑποβάλλω ἑαυτοῦ ποσότης καί μορφόω τέως ἀνείδεος εἰμί καί ὁ ἑαυτοῦ εἶδος συνδέω . νοέω γάρ χρή δύο πάλιν ἀρχή ὁ μαθηματικός ἀριθμός ἐν ὁ Ψυχή ἐγώ εἰμί , παρά ὅς καί τίκτω πᾶς ὁ μαθηματικός ἀριθμός , ὁ μέν μόνος πᾶς ὁ εἶδος ὁ ἀριθμός ἐν ἑαυτοῦ περιέχω καί ἀναλογέω ὁ ἐν ὁ νοητός μόνος , ὁ δέ δυάς γεννητικός τις δύναμις καί ἀνείδεος καί ἀπειροδύναμος , καί διά οὗτος κατά εἰκών ὁ ἀνεκλείπτου καί νοητός δυάς ἀόριστος καί αὐτός καλέω . οὗτος οὖν ἐπί πᾶς δραμουω καί ποῖ γάρ οὖον προέρχομαι οὐ ἀπολείπω ὁ μόνος , ἀλλά ἀεί ὁ παρά αὐτός πρόειμι ἀόριστος ποσός διαρθρόω καί διαμορφόω καί εἰδοποιέω πᾶς αὐτός ὁ πρόοδος ἐφεξῆς καί ἀπαράλειπτος ὁ εἶδος διακοσμέω . καί ὥσπερ ἐν ὁ ἐγκόσμιον πρᾶγμα οὔτε ἀνείδεος οὐδείς οὔτε κενός μεταξύ ὁ εἰδοποιέω παρεμπίπτω διά ὁ ὁ δημιουργός πρόνοια , οὗτος ἐν ὅς ἀριθμός οὔτε ἀρρύθμιστος τίς καταλείπω ποσός νικάω γάρ ἄν οὕτως ὁ ὁ μόνος εἰδοποιός δύναμις ὑπό ὁ ἀόριστος δυάς ) , οὔτε μεταξύ ὁ ἐφεξῆς ἀριθμός ἄλλος παρεμπίπτω διά ὁ ἀκατάληκτος καί εὔτακτος ὁ μόνος ἐνέργεια . οὔτε οὖν ἐκ οὐσία καί συμβεβηκός ὑφίστημι ὁ πέντε , ὡς ὁ λευκός ἄνθρωπος , | οὔτε ἐκ γένος καί διαφορά , ὡς ὁ ἄνθρωπος ἐκ ζῷον καί δίπους , οὔτε ὁ πέντε μόνος ἅπτω ἀλλήλων , ὡς ὁ δέσμη ὁ ξύλον , οὔτε μείγνυμι , ὡς ὁ ἰνόμελι , οὔτε θέσις ὑπομένω , ὡς ὁ λίθος ὁ οἰκίον ἀποτελέω . οὖον μήv οὐδέ ὡς ὁ ἀριθμητός οὐδείς εἰμί παρά ὁ κατά ἕκαστος · συγχωρέω γάρ αὐτός πρός ὁ πάρειμι ὁ δύο ἄνθρωπος μηδείς εἰμί παρά ἑκάτερος καίτοι Πλάτων πᾶς οὗτος μετέχω τις εἶδος δοκέω ὁ διάφορος ἀριθμός καί αὐτός δέχομαι , ὡς ἐν ὁ Φαίδων γράφω · ἀλλά οὖν μή ὑπάρχω οὗτος ὁ ἀριθμητός πρός ὁ πάρειμι ) · ἀλλά ὁ γε ἀριθμός οὐ ὅτι ἐκ ἀδιαίρετος σύγκειμαι ὁ μόνος , διά οὗτος ἕτερος τίς ἔχω παρά εἰς μόνος καί γάρ ὁ πολύς σημεῖον ἀδιαίρετος , ἀλλά ὅμως οὖον δοκέω τίς αὐτός γε συμπληρόω ἄλλος παρά αὐτός ὁ ὑπόκειμαι ) , ἀλλά ὅτι εἰμί τίς ἐν αὐτός ὁ μέν ὕλη ὁ δέ εἶδος ἀναλογέω . ἀμελέω ὅταν ὁ τρεῖς ὁ τέσσαρες συντίθημι καί ποιέω ὁ ἑπτά , λέγω μέν οὕτως , οὖον μείς εἰμί ὁ λέγω ἀληθής · ἀλλά γάρ ὁ μόνος ὁ μόνος συμπλέκω ὁ ὑπόκειμαι ποιέω ὁ ἑπτά ἀριθμός , γίγνομαι δέ ὁ ἑπτά ἐκ μόνος τοσόσδε καί ὁ ἑπτάς . τίς οὖν ὁ ὁ ἑπτάς ὁ μόνος ἐπιφέρω ; τίς δέ ὁ ὁ εἶδος ὁ κλίνη ὁ τοιόσδε σύνθεσις ὁ ξύλον ; ἢ δῆλος ὅτι ψυχή μέν τεκτονικός ὁ ἔχω ὁ τέχνη εἰδοποιέω ὁ ξύλον πρός κλίνη ἀπογέννησις · ψυχή δέ ἀριθμητικός ὁ ἔχω ἐν ἑαυτοῦ ὁ ἀρχηγικός μόνος πᾶς εἰδοποιέω καί ὑφίστημι ὁ ἀριθμός . διαφέρω δέ τοσοῦτος , ὅτι ὁ μέν τεκτονικός ἵημι φύσις ἐγώ ὑπάρχω καί δήω χειρουργία διά ὁ περί ὕλη αἰσθητός ἀναστρέφω , ὁ δέ ἀριθμητικός καί φύσις πάρειμι ἐγώ διό καί πᾶς ὑπάρχω ) καί διανοητής ἔχω ὁ ὕλη , ὅθεν αὐτός καί ῥᾳδίως καί ἄχρονος μορφόω . καί ἴσως διά αὐτός οὗτος καί ἀπατάω ὁ πολύς , μηδείς εἰμί νομίζω ὁ ἑπτά παρά ὁ τοσόσδε μόνος · ὁ γάρ ὁ ἰδιώτης φαντασία ἐάν μή πρότερος ὁράω ὁ ἀκόσμητος , εἶτα ὁ εἰς αὐτός παρατείνω ὁ κοσμέω ἐνέργεια , εἶτα ἐπί πᾶς ὁ πρᾶγμα ὅς τίς πρός εἄν εἰμί τελειόω καί εἰδοποιέω , οὖον πείθω δύο φύσις ὁράω , ὁ μέν ἀνείδεος ὁ δέ εἰδητικός , καί ἔτι οὗτος ἔξωθεν ὁ ὁ εἶδος ἐπιφέρω , ἀλλά εἷς τε ὁ ὑπόκειμαι λέγω καί ἀγένητος , αἴτιος δέ αὐτός οὐδαμῶς ἐπινοέω . διό ἐγώ δοκέω ὁ τε θεολόγος καί ὁ Πλάτος ὁ τε ἀγένητος ἀπό χρόνος γένεσις παραδίδωμι | ὁ τε ἀεί κοσμέω ὁ ἀρχαῖος ἕξις ἄτακτος εἰμί καί πλημμελής καί ἀόριστος ἀποφαίνω , ἵνα ὁ τε εἰδητικός αἴτιος καί ὁ ποιητικός εἰς ἔννοια ὁ ἄνθρωπος ἀναπέμπω . θαυμαστός οὖν οὐδείς , εἰμί καί μηδέποτε ὁ πέτομαι μοναοες ἄνευ ὁ επταοος εἰμί , ὅμως ὁ γε ἑπτά σύνθετος τε ὑπό ὁ οὗτος διαρθρέω ἐπιστήμη ἀποφαίνω καί ἔχω ὁ μέν τίς ὕλη καί ὑπόκειμαι ἀναλογέω , ὁ δέ εἶδος καί μορφή . p . 1082a26 ἀλλά μὴν...ἀριθμούς . ἐλλιπῶς εἴρω διά συντομία , ὁ δέ τέλειος ὁ λόγος τοιοῦτος εἰμί · ἀλλά μήv οὐδέ οὗτος δεῖ λανθάνω , ὅτι συμβαίνω κατά οὗτος ὁ ὑπόθεσις δυάς δυάς εἰμί πρότερος καί ἄλλος ἀριθμός ἄλλος ἀριθμός , οἷος τριάς τριάς πρότερος φαίνω . πῶς ἐν οὗτος παρά αὐτός δείκνυμι , κατακούω . p . 1082a28 ὁ μέν γάρ . . . εἰμί . οὗτος εἴρω μέν ἀπό ὁ ἔννοια ἐκεῖνος , κατά ὅς δυοποιός εἰμί ὁ ἀρχή ὁ ἕτερος διπλασιάζω ἕκαστος λέγω ὁ ἀριθμός . εἰμί δέ οὐδείς οὖον μόνος πρός ὁ εἰδητικός ἀναφέρω καί τέλειος ἀμερής καί ἄποσος ἀριθμός , ἀλλά οὐδέ πρός ὁ μαθηματικός καί μοναδικός · ὁ γάρ ποσότης εἰμί ὁ ἀριθμός ὁ μικρός ὁ ἐπισυντίθημι καί ὑποβάλλω ὁ εἶδος ὁ μείζων ἀριθμός , καθάπερ εἴρω , ἀλλά οὐ αὐτός ὁ ἀριθμός . ὥσπερ οὖν ὅταν ὁ ὕδωρ εἰς ἀήρ μεταπίπτω , οὖον ὁ ὕδωρ ἀήρ γίγνομαι ὁ ὁ ] ὑπόκειμαι ὁ ἀήρ , ἀλλά ὅς εἰμί ὕδωρ ὑπόκειμαι , ἀήρ γίγνομαι ὑπόκειμαι · οὗτος καί ὅταν ὁ τρεῖς ὁ δύο προσλαμβάνω , οὖον ὁ εἶδος μίγνυμι ὁ ἀριθμός , εἰμί μή ἐν ὁ ἄυλος αὐτός λόγος , ἐν ὅς καί διακρίνω ἑνόω οὖον κωλύω , ἀλλά ὁ μόνος εἰμί καί ὁ ὕλη <ἡ> ἐπισυντίθημι . εἷς οὖν καί ὁ τριάς καί ὁ τετράς καί ὁ ] ὁ μαθηματικός ἀριθμός · ἄν γάρ ἐν ὁ ἐννεάς ὁ μέν πρῶτος ὁ δέ μέσος ὁ δέ τελευταῖος ἐννοέω τριάς , εἷς ὁράω καί ἀδιάφορος τρίτος παραλαμβάνω · καί ὅλως ἐν μέν ὁ ἐννέα οὐδείς ἄλλος ὁράω ἢ ὁ ὁ ἐννεάς εἶδος ἐπί ὁ ποσότης , ἐάν δέ ὁ διάνοια μερίζω αὐτός ὁ ὑπόκειμαι ὁ γάρ εἶδος ἀμέριστος εἰμί ) , εὐθύς αὐτός καί μορφόω οἰκέω εἶδος ὁ μερισμός · ὁ γάρ ἀνείδεος ἀκόσμητος μέν ] οὐ ἀνέχω ἐγώ ὁράω ὁ ψυχή , ἄλλως τε κἀν αὐτός κύριος εἰμί ὁ κοσμέω αὐτός . p . 1082a32 ὁ δέ αὐτός . . . εἰμί . οὐδός γε οὗτος οὐδείς πρός ὁ ὁ παλαιός θεωρία ἀποτείνω · οὔτε γάρ μοναδικός ὁ ὁ ἰδέα ἀριθμός , εἰμί καί μονή | λέγω · ἀριθμός μέν ὡς εἶδος καθαρός ἐξομοιόω ἑαυτοῦ ὁ μετέχω , μονή δέ ὡς ὁ εἶδος ὁ ψυχικός καί ὁ φυσικός καί ὁ αἰσθητής μέτρον εἰμί καί πρόμετρος · ἵημι σύγκειμαι κατά αὐτός ἰδέα ἐκ ἰδέα , ὁ ἵππος εἰμί τυγχάνω ἐκ ὁ ὁ ἄνθρωπος καί ὁ κύω , ἵνα καί ὁ ὅδε ἵππος ἐκ ὁ ὅδε φύσις ἀνόμοιος εἰμί σύνθετος εἰμί . πᾶς γάρ οὗτος κωμῳδέω εἰμί μᾶλλον ἢ σπουδάζω . ἀλλά οὐδέ ἐν ὁ μαθηματικός ἀριθμός διάφορος εἰμί ὁ μόνος , ἀλλά πᾶς ἀδιάφορος ὁ ὑπόκειμαι ὁ ἀριθμός , ἐκλέγω ἐκεῖνος ὅστις ἀρχή πᾶς εἰμί καί πηγή καί μήτηρ τοσοῦτος ἀποδεῖ ὁ δήω ὁ εἰδοποιέω αὐτός , ὡς ὁ εἶδος πᾶς προΐημι παρά αὐτός ἅπας ὁ ἀριθμός . ὁμώνυμος δέ οὖον ὁ μόνος μόνος ὁ πολύς μόνος , ἀλλά καί ὁ ὁ μαθηματικός ἀριθμός ὁρίζω δυάς ὁ ἀόριστος δυάς · ὁ μέν γάρ ἀόριστος ἀρχή πᾶς μέν , μάλιστα δέ ὁ ἄρτιος , ὁ δέ ὁρίζω ἄλλως ἀρχή οὐ ὡς γεννητικός , ἀλλά ὡς ὁ πρῶτος ὁ πρᾶγμα ἀρχή αὐτός λέγω εἰμί , ὡς ὁ Πολιτεία ὁ “ καταβαίνω χθές εἰς Πειραιεύς ” . p . 1082b1 ὅλος . . . μόνος . εὕω οὗτος λέγω πρός ὁ μόνος ὁ ὑποβάλλω ὁ ἀριθμός · οὔτε γάρ ποσός διαφέρω , μικρός εἰμί πᾶς , οὔτε ποιός , ἀνείδεος γάρ . εὕω δέ καί ὁ πλασματώδης ὁρίζω . p . 1082b5 Ἀνάγκη . . . μοναδικός . * * καί ὁ εὕω · ὁ γάρ Ἰσότης καί ἀνισότης χωρέω διά πᾶς ἀριθμός φυσικός τε καί ὑπερφυής καί μαθηματικός . προσεκτέος δέ οὗτος ὁ ῥητός , ἐν ὅς σαφῶς ὁμολογέω καί αὐτός μή πάν·τας ἀριθμός εἰμί μοναδικός . ὁ γάρ ἀλλά μάλιστα ὁ μοναδικός βεβαίωσις εἰμί ἐναργής ὁ δόγμα ὁ παλαιός · οὐ ἄρα τίς ἀποδείκνυμι ἐγώ κατά ὁ <μὴ> μοναδικός ἀριθμός , ἐπεί ἐκ μόνος λαμβάνω πᾶς ὁ ἐπιχείρημα . p . 1082b7 ὥστε εἰμί . . . εἰμί . καί οὗτος εὕω πάνυ λέγω περί ὁ πολύς μόνος , καί οὖον μόνος αὐτός ἀδιάφορος δείκνυμι , ἀλλά καί ὁ ἴσος ἀριθμός · ὥστε ὅσπερ λέγω , εἷς εἰμί ὁ τρεῖς , ἄν πολλάκις λαμβάνω ἐν ὁ τριάκοντα · ὁ γάρ ἴσος ἐν ἀριθμός αὐτός . ἀδιάφορος οὖν καί <αἱ> ἐν ὁ δεκάς οὐ ὅτι ὁ μόνος αὐτός ἀδιάφορος καί οὗτος μέν γάρ ) , ἀλλά ὅτι ὁ εἶδος εἷς · εἷς δέ οὐ ὡς εἰς ἀδιάφορος ὑπόκειμαι δίδωμι ἑαυτοῦ εἷς γάρ μόνος ποιέω ὁ ἀριθμός δυάς ) , ἀλλά ὡς ἐκ μόνος ὁ αρχηγικός προέρχομαι καί μένω καθαρός εἷς . εἰμί μέν γάρ καί ἐγώ συγχωρέω ἐκ δυάς πέντε σύγκειμαι ὁ δεκάς , ὥσπερ ἔχω δέκα μόνος , ἀναγκαῖος εἰμί ὁμολογέω πολύς μέν εἰμί ὁ ἀριθμός δυάς , εἷς δέ ὁ εἶδος · ἐπεί δέ οὖον ὁ δυάς φημί συντίθημι ποιέω ὁ δεκάς ὁ γάρ εἶδος ὁ ἀριθμός ἁπλόος εἰμί καί ἐκ ὁ μόνος πρόειμι , ὥστε καί ὁ ὁ δεκάς ) , οὔτε ὁ μόνος ὁ ὑπόκειμαι ὁ δυάς ἐπί πλέω ὑπόκειμαι γίγνομαι ὁ δεκάς , πρόειμι μέν ἀπό ὁ ἀρχή , ἀποτελέω δέ ὁ δέκα μετά ὁ ὑπόκειμαι , οὐ ἀναγκάζω πολύς ὁ ἀριθμός δυάς ὑποτίθημι , ἵνα μή ἀριθμητής αὐτός ἀντί ἀριθμός ποιέω · ἐπεί καί εἰμί πολύς ἄγω δυάς , ὡς αὐτός ἀξιόω , καί πολύς τριάς καί δεκάς πολύς καί ἁπλόος ἕκαστος ὁ μοναδικός ἀριθμός πολύς εἰμί καί ἤπειρος , ἀνάγκη καί ὁ σύμπας μαθηματικός ἀριθμός μή εἷς εἰμί , ἀλλά ἤπειρος εἰμί μαθηματικός ἀριθμός · δοκέω δέ εἷς εἰμί μαθηματικός , καθόλου γάρ · ὥστε καί ὅδε ὁ μαθηματικός εἷς , οἷος ὁ τρεῖς καί ὁ τέσσαρες καί ὁ ἄλλος ἕκαστος , καί ὁ σύμπας εἷς μένω ὁ ἐκ αὐτός σύγκειμαι . ἐάν γάρ τις καί ὁ σύμπας πολλαχῶς εἰμί λέγω καί ἀπειραχῶς ὡς ὁ ὁμοειδής ὁ κατά ἕκαστος , πάλιν ἐπί ὁ εἷς εἶδος ἀνατρέχω , ὅς ἐπισκέπτομαι ὁ μαθηματικός · καί εὑρίσκω εἷς μέν εἶδος ὁ σύμπας μαθηματικός ἀριθμός , εἷς δέ περιέχω δυάς καί εἷς τριάς καί οὖον πολύς , ἵνα μή πάλιν καί ὁ σύμπας πολλαπλόος γίγνομαι καί οὗτος ἐπί ἤπειρος προέρχομαι . οὔτε οὖν διαιρέω ὁ δέκα εἰς πέντε δυάς , ἀλλά πεντάκις ὁ ὑπόκειμαι ὁ δεκάς καί ] ὁ ὑπόκειμαι ὁ δυάς παραλαμβάνω λέγω . οὔτε συντίθημι ὁ δεκάς ἐκ πέντε δυάς , ἵνα μή συντίθημι αὐτός ὁ εἶδος ἀποφαίνω , ὅσπερ οὐδέ ἐπί ὁ αἰσθητής εἶδος ὑπό ὁ φύσις ὁράω γίγνομαι · οὔτε ὅλως ἀριθμός πολύς εἰμί φημί συνδιαιρέω ὁ ὑπόκειμαι , ἀλλά ἕκαστος πολλαχῶς ὑφίστημι , εἰμί μέλλω καθαρός ἀριθμός εἰμί καί μή ἀριθμητός . p . 1082b11 ἔτι . . . μόνος . οὗτος περί μέν ὁ εἰδητικός ἀριθμός καί ἐν ὁ φθάνω καί νῦν · γελοῖος λέγω . οὔτε γάρ δύο μόνος ὑποβάλλω ὁ αὐτοδυάς οὔτε τρεῖς ὁ αὐτοτριάς , οὔτε εἰμί εἰμί ὑποβάλλω , δυνατός εἰμί ἀφαιρέω ἐκ ἑκάτερος καί ἄλλος τίς ποιέω , ἐπεί καί ταὐτότης καί ἑτερότης ἐν ἑκάτερος αὐτός | καί οὖον δήπου ἀφαιρέω ἑκάτερος ὁ ἑτερότης ἢ ὁ μέν ὅς ἑτερότης ὁ δέ ὁ ταὐτότης , τρίτος τίς μικτός ἐκ αὐτός ἀποτελέω καί ζητέω , πότερος ἄμφω εἰμί ὕστερος ὡς ἐκ ἄμφω ὑφίστημι , ἢ ὁ μέν πρότερος αὐτός ὕστερος , ὁ δέ δύο πρότερος , ὅς μᾶλλον ἀναγκαῖος εἰμί φημί . πᾶς γάρ οὗτος ἐκ ὁ ἔνυλος καί ὅλως μεριστός λαμβάνω ὁ ζήτημα , καί ἀνάξιος ὁ νοερός καί ἁπλόος καί παντελῶς ἀμέριστος οὐσία προσφέρω . εἰμί δέ περί ὁ μαθηματικός αὐτός προτείνω ἐθέλω ἀριθμός , μᾶλλον μέν εἄν κινέω ἀπορία ὁ προτείνω , οὖον μήv ἀλλά ἐκ ὁ προάγω ἔχω καί οὗτος ὁ λύσις · οὔτε γάρ ἐκ ὁ δύο οὔτε ἐκ ὁ τρεῖς δήω μόνος ἀφαιρέω , ἵνα ποιέω ἄλλος δύο οὗτος γάρ περί ὁ ἀριθμητός συμβαίνω , οἷος ἐκ δύο ἵππος καί τρεῖς ἄνθρωπος · ἐν · οὖν ἀπό ἑκάτερος λαμβάνω , δυάς ποιέω ἐκ ἀνόμοιος μόνος ) οὔτε ὅλως ἐν ὅσος δύο εἰμί ὁ δύο καί τρεῖς ὁ τρεῖς , εἰμί [ δέ ] εἰμί ἑκάτερος αὐτός ὅς εἰμί , μόνος δύναμαι ἀποβάλλω . ἀλλά πᾶς οὗτος ὁ φάντασμα ὁ ὑστερογενής ἀποφαίνω εἰμί ὁ ἀριθμός καί ἐκ ὁ αἰσθητής ἀποσυλάω καί πολλαπλόος ἕκαστος εἰμί παρεισκυκλέω ὁ καθαίρω μόνος . p . 1082b 16 καί ἐγώ ... μόνος . οὗτος τε γάρ ὡς ἀριθμητός προσβάλλω ὁ πρᾶγμα καί διά οὗτος μέτρον χράω περί αὐτός ὁ μοναδικός ἀριθμός . ἐκεῖνος τε εἰμί ὁ μόνος ὁ ὑπόκειμαι ὁ μοναδικός ἀριθμός διάφορος εἰμί λέγω , δικαίως ἐγκαλέω · εἰμί δέ ἕκαστος ὁ εἶδος μόνος καλέω ὡς πρόμετρος ὁ ὅδε πρᾶγμα , πῶς οὐ ἀνάγκη , διάφορος εἰμί ὁ εἶδος , διάφορος μόνος αὐτός λέγω ; καί ἄγω εἄν καί ὁ ἐν νάω διάφορος ἀλλήλων διά ὁ ἐν αὐτός ἑτερότης καί πολύς πλέω ὁ ψυχικός ὁ νοερός , ὅσος πλείων ὁ ἀπόστασις , καί πάλιν πᾶς συμβλητός διά ὁ ἐκ ἀγαθός ὁ πᾶς ἐφήκω ἕνωσις καί διά ὁ ὁ ταὐτότης ἐν ὁ ἄυλος εἶδος ἐπικράτεια . ἀλλά οὗτος μέν ὁ τύπος ἕτερος θεωρία προσήκω . ὁ δέ μόνος , ὅς νῦν ἐξεταστής ὁ Ἀριστοτέλης γίγνομαι , οὔτε ἀνάγω τις εἰς ὁ εἰδητικός ἀριθμός · οὔτε διαφορά παραδίδωμι ὁ Πυθαγόρειος . p . 1082b19 εἴτε δέ μή . . . ὁ δυάς . Πρῶτος μέν μή θαυμάζω , εἰμί αὐτός δυάς καί αὐτός τριάς φάσκω εἰμί μήτε πλείων φημί ὁ τρεῖς ὁ δύο μήτε ἐν-ὑπάρχω ὁ δύο ὁ τρεῖς · οὔτε γάρ ποσότης οὗτος μετέχω ὁ ἀριθμός , οὔτε ὅς ὁ ἰσότης καί ἀνισότης εἶδος οὕτως εἰμί ἐν αὐτός ὡς ἐν ὁ μοναδικός ἀριθμός · ἐν ἐκεῖνος μέν γάρ οὐδέποτε ὁ ἴσος καί ἄνισος οὐδέ ὁ ἄνισος ἰάομαι ἐν δέ ὁ εἰδητικός ὁ αὐτός καί ἴσος καί ἄνισος ἀλλήλων , ὥσπερ αὐτός καί ἕτερος διά ὁ ὁ γένος ὁ εἰμί καί ὁ περιληπτικός εἶδος εἰς αὐτός παρουσία , καί οὐ ὁ ἀντίφασις ἐπί αὐτός διά οὗτος · οὖον γάρ ὅς ἴσος , οὗτος ἄνισος , οὐδέ ὁ ὅμοιος , οὗτος ἀνόμοιος , οὐδέ ὅς αὐτός , οὗτος ἕτερος , ἀλλά ὅμοιος μέν καί ἴσος καί αὐτός διά ὁμοιότης καί ἰσότης καί ταυτότης , ἀνόμοιος δέ καί ἄνισος καί ἕτερος διά ὁ ὡς ἀντίκειμαι ὁ πρότερος εἶδος εἶδος . ἀμήχανος γάρ εἰμί ἐν ὁ ἀρχή μόνος εἰμί καί ὁ ἀόριστος δυάς μή οὐ καί ὁ παρά αὐτός ὑφίστημι ἀμφότερος δύναμις ὑποδείκνυμι . ἐπί δέ οὗτος χρή ἐννοέω , ὡς οὗτος οὖον ὁ ἐν ὁ εἶδος ἀδιάφορος ποιέω τίς γάρ εἰμί καί ἰσότης ἑτερότης ὁ εἶδος . μετέχω ) , ἀλλά εἰμί ἄρα , ὅς ἐν ὁ μοναδικός ἀμιθμοῖς . p . 1082b22 ἀλλά οὐ . . . ἀριθμός . ότι μέν οὐ ἐνδέχομαι δύο δυάς ἀδιάφορος εἰμί ἐν ὁ δικός μεταδίδωμι ὁ νοερός εἶδος , ὁμολογέω οὐ ἐθέλω . p . 1082b24 οὗτος μέν γάρ . . . ἀναιρέω . λέγω μέν , φημί , ἑαυτοῦ ἀκόλουθος ὁ ὁ ἰδέα ὁ ἀριθμός ἐκ διαφέρω μόνος συνίστημι φάσκω ἵνα μή πολύς ἰδέα ὁ αὐτός ποιέω ἀναγκάζω καί ἀπολείπω δυάς καί ἐν τετράς καί πεντάς καί ἑξάς καί ὅλως ἐν πᾶς ἀριθμός ἀδιάφορος εἰμί ὁ μόνος . ἔτι δέ ἐκεῖνος κατά αὐτός λέγω ὀρθῶς πρός γε ὁ ἑαυτοῦ ὑπόθεσις , ὅτι οὖον χρή ὁ δύο προστίθημι μόνος ὁ τρεῖς ποιέω ἐκεῖ . οὖον γάρ ἀδιάφορος εἰμί ὁ ἐν ὁ δύο καί ἐν ὁ τρεῖς μόνος ἀλλά ἀσύμβλητος · ὥστε χρή χωρίζω ἕκαστος ὁ ἀριθμός καί ἀεί ἀπό ἄλλος ἀρχή ἐπί ὁ ἑξῆς μεταβαίνω . εἰμί γάρ ὁ μέν ἀριθμός ἰδέα , ὁ δέ ἰδέα οὖον περιέχω ὑπό ἄλλος ἰδέα ὥστε μέρος εἰμί ὁ περιέχω , οὐδέ εἄν ἀριθμός μέρος ἄγω ἄλλος ἀριθμός · ὑπάρχω δέ αὐτός οὗτος , εἰμί διάφορος ἄγω ὁ ἐν αὐτός μόνος . οὗτος | δέ , φημί , καί εἰμί σῴζω ὁ αὐτός ὑπόθεσις , ἀλλά ἀνατρέπω πολύς ὁ ἀριθμητικός θεώρημα · διό πρός μέν ὁ ἑαυτοῦ ὑπόθεσις ὀρθῶς λέγω , ἀπλόος δέ οὐ ὀρθῶς . ὅτι δέ ὁ ἀνήρ ἐκεῖνος τοιοῦτος μόνος οὐ οἴομαι εἰμί καθάπαξ ἐν ὁ εἰδητικός ἀριθμός , ἄλλως δέ αὐτός ὁ ἀριθμός μόνος λέγω διάφορος πρός τε ἑαυτοῦ καί πρός ὁ φύσις ὁμολογέω ὁ ὁ πρᾶγμα , οὖον ἐθέλω προσποιέω . p . 1082b34 ἐπεί . . . διαφορά . εἴωθα , φημί , ἀπορέω , πότερος ἀπό ὁ δύο ἐπί ὁ τρεῖς δεῖ μεταβαίνω καί τέσσαρες καί πέντε καί ὅλως κατά σύνθεσις ἀριθμέω , ἢ κατά διαίρεσις ἀπό ὁ δεκάς λαμβάνω εἷς δύο τρεῖς τέσσαρες · αὐτός μέν γάρ οὐδέτερος οὗτος ἀρέσκω . ἐγώ δέ , φημί , ῥητέος ὅτι γελοῖος ἐκ οὕτως ἐπιπόλαιος ζήτημα ἕκαστος ὁ ἀριθμός αὐτός ποιέω καί ἰδέα . ἀποκριτέον τε πρός αὐτός ὅτι ἀμφοτέρως ποιέω · ὁρίζω μέν γάρ ὁ μέγας διαιρέω , ἀόριστος δέ εἰμί συντίθημι . οὗτος δέ ὅτι πρός μέν ὁ εἰδητικός ἀριθμός οὐδαμῶς ἀνάγω δύναμαι , πρός μέντοι ὁ μαθηματικός πῇ μέν πῇ δέ οὖον , πολλάκις ἐπισημαίνω · ὡς καί ὁ ἀπορία ὁ πρέσβυς λίαν ἐπιστήμων φαίνω καί ὁ ἀπάντησις ὁ Ἀριστοτέλης μή πάντῃ ψευδής · ὁ μέν γάρ ἐνέργεια τρεῖς ὁ ὁ καταδέχομαι ὁ τριάς εἷς εἰμί καί οὐ εἄν μόνος προσλαμβάνω τέσσαρες γίγνομαι πῶς γάρ ὁ ὁ τριάς εἶδος εἰς ὁ ὁ τετράς μεταπίπτω δύναμαι ; ) · ὁ δέ δύναμις τρεῖς ὁ ἐν ὁ τρεῖς μόνος θεωρέω , ὁ ἄνευ ὁ εἶδος ὅς τριάς ἐπινοέω , εἰμί μόνος προσλαμβάνω , ποιέω εἄν ὁ ὑπόκειμαι ὁ τέσσαρες , ὅς ἐν ὅσος μέν εἰμί ἄμορφος οὐ ἀδυνατέω μόνος προσλαμβάνω ποιέω ὁ ὑπόκειμαι ὁ πέντε , κρατέω δέ ὁ ὁ τετράς εἶδος ὁ τέσσαρες μόνος ποιέω . ὁ ἐν διαίρεσις καί ὁ πολλαπλασιασμός κατά ὁ ὕλη καί ὁ ποσότης ὁ ἀριθμός ἐπιτελέω , οὖον κατά ὁ ἔτος · οὗτος γάρ οὖον μόνος αὐτός ἀκίνητος , ἀλλά καί ὅς ἄν ἐπιγίγνομαι , οὗτος εἷς ἐπιφέρω μορφή ὁ ἑαυτοῦ . p . 1083a1 Πάντων . . . μόνος . προερέω πολλάκις , ὅτι ἄλλως μέν ἐκεῖνος μόνος λέγω καί ἀριθμός αὐτός ὁ εἶδος , ἄλλως | δέ οὗτος προτείνω οἰκεῖος ὄνιον μοναδικός ἀριθμός ὁ πρόβλημα , ἐπί ὅς καί διαιρέω ὅς καί ἐπικρίνω · ὁ γάρ εἰμί εἰμί ὁ μόνος ὁ ὑποβάλλω ὁ μαθηματικός ἀριθμέω διάφορος ἄγω , καί πολλαχῶς ὁ τρεῖς καί πέντε καί ἕκαστος ὑφίστημι καί διαφέρω ὁ ἐν ὁ ἑπτά δοκέω εἰμί τρεῖς ὁ ἐν ὁ πέντε καί ὁ ἐν ὁ δέκα . p . 1083a6 ἔτι πότερος . . . ποσός . καί οὗτος ὡς πρός ὁ συνήθης λέγω μόνος καλῶς εἴρω . καί μέντοι εἰμί γίγνομαι τις ἐπινοέω ὁ μοναδικός ἀριθμός , ὁ εἶδος ὁ ὁ ποιότης ἐπιφέρω ὕστερος ὁράω μορφόω ὁ ὑποβάλλω αὐτός ποσότης . p . 1083a11 ἔτι οὔτε εἄν . . . λέγω . ὅτι μέν εἰμί τίς εἰμί ἐν ὁ μετά ὁ ἀρχή , ἀπό ὁ ἀρχή ὀφείλω παραγίγνομαι , λέγω μέτριος · καί ὅτι ὁ συγγιγνώσκω μόνος ὁ ἀριθμητικός ἀρχή ὁ διάφορος οὐ ἐμποιέω , ἐπεί μηδέ ὅλως εἰμί διάφορος , καί οὗτος καλῶς · ὅτι δέ ὁ εἷς , ὅσπερ ἀντί ὁ αρχηγικός παραλαμβάνω μόνος , καί εἰμί βούλομαι μή εἰμί ποιός , οὖον συγχωρέω ποιότης αἴτιος εἰμί , διαφέρω καίω πρός ἐκεῖνος καί πρός ἀληθής , ἐπεί καί δυάς ὁ ἀόριστος ποσότης εἄν εἰμί μᾶλλον αἰτία , οὖον ποσός καί ποιέω . ἥκω δέ πάλιν οὗτος ὁ ὑπόληψις ἀπό ὁ νομίζω μηδείς εἰμί ὁ τρεῖς παρά ὁ τρεῖς μόνος · ὁ γάρ εἰμί εἰμί οὗτος ἔχω οὕτως , ὁ ὁ ποσός γεννάω δυάς καί ὁ ποιός παράγω · νυνί δέ ὁ μέν ὁ ἤπειρος γεννάω μόνος , ὁ δέ ἀγαθός ἀρχή ὁ εἶδος αὐτός καταλαμβάνω καί διαμορφόω . εὕω δέ αὐτός ἀπαιτέω λέγω μή μόνος ὅτι διαφέρω ὁ μόνος , ἀλλά τίς ὁ μόνος διαφορά . καί λέγω γε οὖον ὁ ὑποβάλλω ὁ ἀριθμός μόνος διαφορά οὐδέ γάρ εἰμί βούλομαι ) , ἀλλά οὗτος τε καί ὁ αρχηγικός αὐτός αἴτιος . ὅταν μέν γάρ λέγω μόνος εἰμί ποσός ὁ μικρός ἢ ποσός ὁ πρῶτος καί κοινός μέρος , ὁ συγγιγνώσκω ὁρίζω · ὅταν δέ λέγω μόνος εἰμί εἶδος εἶδος , ὁ ἀρχηγικός αὐτός αἴτιος ἐνδείκνυμι ὁ πᾶς ἐν ἑαυτοῦ ὁ εἶδος ὁ ἀριθμός προλαμβάνω , ὅς καί ὁ ἀπό ὁ Στοά εἷς πλῆθος οὐ ὀκνέω καλέω · ἐπεί καί ὅταν περί ὁ θεῖον μόνος διαλέγω , ἄλλως μέν ὁ νοητός ἀφορίζω μόνος . ἀπό ὅς ὁ πρῶτος πρόειμι ἀριθμός “ μονάς ἐκ κευθμών ἀκήρατος ” , ἄλλος δέ ὁ νοερός καί δημιουργικός , ὅς καί Ζεύς καλέω ἀξιόω , περί ὅς πολύς μέν ὁ πρέσβυς , πολύς δέ καί ὁ νέος διαλέγω , | σαφής δέ ὁ θεῖος Ἰάμβλιχος ἐν ἕβδομος Βίβλος ὁ ὁ Πυθαγόρειος δόγμα συναγωγή . εἰμί δέ τις αὐτός ὁ Πυθαγόρας ἱερόν λόγος παρακολουθέω δύναμαι , πᾶς εὑρίσκω τάξις ἐκεῖ ὁ τε μόνος καί ὁ ἀριθμός ἀπαράλειπτος ὑμνέω . ἔχω ἐν παρά αὐτός καί ὁ ἀνάγκη ὁ διαφέρω ἀλλήλων ὁ μόνος κατά ἕκαστος γάρ πρόοδος ἀνάγκη ὁ ἐξηγέομαι ὁ τάξις ἐκεῖνος μόνος πληθύνω μᾶλλον ὁ πρό ἑαυτοῦ ) , καί τίς αὐτός οἴομαι χρή εἰς διαφορά εἰμί · ὅσος γάρ καί οἷος ὁ εἰμί , τοσοῦτος καί τοιοῦτος καί ὁ μόνος μόνος ὁ διαφορά . p . 1083a17 ὅτι2 μέν οὖν . . . ὁ τρόπος . εἰμί μέν ἀριθμός μοναδικός ἄγω ὁ ἰδέα , πᾶς ὁ μόνος ὁ ὑπόθεσις ἐπί αὐτός ἐλέγχω · ἄν τε γάρ ἀδιάφορος εἰμί αὐτός ὁ μόνος , πολύς ὁ ἄτοπος οὐδείς γάρ διαφέρω ὁ μαθηματικός ἀριθμός ὁ εἰδητικός ) , ἄν τε διαφέρω , πλασματώδης ὁ λόγος , κἀν ὁ μέν οὕτως ὁ δέ ἐκείνως ἔχω ὑποτίθημι . εἰμί δέ μή μοναδικός εἰμί τις λέγω ὁ ὁ ἰδέα ἀριθμός , ὑπό οὐδείς ὁ ὑπό αὐτός εἴρω ἐνοχλέω · οὐδείς γάρ ὅλως εἴρω πρός αὐτός . p . 1083a20 ἀλλά . . . ὁ εἷς . εἴπερ εἰμί τις οὗτος λέγω , δικαίως ὑπό αὐτός κακίζω . ἀλλά μήποτε ὁ μέν ὁ ἰδέα ὄνομα οὖον καταχράομαι , διά δέ ὁ μαθηματικός ὄνομα περί ὁ θεῖον οὐσία αἰνίσσομαι · πῶς γάρ ἄν ὁ εἷς καί ὁ ἀριθμός προτάσσω ὁ ὅλος , εἰμί μή ὁ ὑπερούσιος εἷς καί ὁ εἰμί εἰμί καί ὁ ὁ ἰδέα προσκυνέω διάκοσμος ; ὁ δέ οὖν Ἀριστοτέλης ἀκόλουθος ὁ ἑαυτοῦ ὑπόθεσις καί οὗτος γράφω · ἄτοπος . . . πᾶς εἰμί . καλῶς ὁράω ὁ πρός ἑαυτοῦ ὁ δόγμα συμφωνία · εἰμί γάρ ἄγω ἑνάς κατά ἕκαστος τάξις ὁ εἰμί ἡγεμονικός ἄξιος ἔχω καί πᾶς προέρχομαι ἀπό ὁ εἷς ὁ υπερούσιος καί πᾶς ἐκλέγω , δεῖ ὁ εἰδητικός εἰμί ἀριθμός . p . 1083a27 εἰμί μέν . . . ἀλλήλων . ὁ μέν οὖν πᾶς λόγος τοιοῦτος · εἰμί ὁ μαθηματικός εἰμί μόνος ἀριθμός , οὐ ἄν εἰμί ὁ εἷς ἀρχή ὁ πᾶς · εἰμί δέ εἰμί ὁ εἷς ἀρχή , κρατέω Πλάτος καί εἰμί ὁ εἰδητικός ἀριθμός καί διαφέρω ἕτερος ἕτερος ὁ οὐσία . ἡμέτερος δέ λοιπός ἄν εἰμί δείκνυμι , ὅτι ὁ εἷς ἀρχή ὁ ὅλος , ὅς μήτε νόος μήτε ὅς μήτε ἀριθμός ὑπάρχω μήτε ὅλως ὑπάρχω , ἀλλά ἐξαιρέω καί αὐτός ὁ ὕπαρξις καί ὁ εἰμί πᾶς εἰμί αἴτιος ἀγαθός καί πᾶς οὐσία καί ἕννυμι χορηγέω · οὗτος γάρ ἱκανῶς κατασκευάζω ἔοικα συγχωρέω ὁ Ἀριστοτέλης πᾶς ὁ γνήσιος ὁ Πυθαγόρας καί ὁ Πλάτων δόγμα . εἄν δέ αὖος . . . συμβαίνω . οὐδείς μέν οὖν , εἰμί ὀρθῶς τις αὐτός καί κατά ὑποτίθημι ὁ ἀρχαῖος φιλόσοφος . ἀλλά μήv . . . χωριστός . εἰμί χωριστός , φημί , εἰμί ἀριθμός , ἀνάγκη ὁ ὁ μαθηματικός εἰμί πρῶτος ἢ ὁ εἰδητικός · εἰμί δέ μηδέτερος ἐγχωρέω , ἀναιρέω καί ὁ ἡγέομαι . ἀλλά οὔτε ὁ συνάπτω ὑγιής πάντῃ εἰμί γάρ καί πρό ὁ εἰδητικός ἄλλος ἀριθμός ) , οὔτε ὁ πρόσληψις ἀποδείκνυμι οὐδέ ἄν ἀποδείκνυμι ποτός . p . 1083b1 Φανερός . . . λέγω . ὁ μέν δύο φημί ποιέω ἀριθμός καί διακρίνω αὐτός , ὥσπερ Πλάτων σαφῶς γάρ ὁ μαθηματικός ἕτερος φημί εἰμί ὁ εἰδητικός ) , ὁ δέ εἷς ὁ μαθηματικός , ὅς τις ὁ Πυθαγόρειος , ὁ δέ γιγνώσκω ἀμφότερος , εἷς δέ ποιέω αὐτός · αἰνίσσομαι δέ Σπεύσιππος ἴσως καί Ξενοκράτης , ὅς καί κακός ὑπόθεσις φημί προίστημι , καί διά ὅς αἴτιος σαφῶς λέγω . προεῖπον δέ καί ἐγώ περί οὗτος , ὅτι εἰμί καί ὁ αὐτός ὄνομα χράομαι , ἀλλά οὖν οἶδα ὅς κατά εἶδος ὁ διάφορος ἀριθμός , ἐπεί καί ἄλλως ὁ ὁ ἀριθμός οὗτος μή διακρίνω ἀλλά συγχέω ὁ τε εἰδητικός ἀριθμός ἔχω ἐν ἑαυτοῦ ὁ μαθηματικός ἀριθμός ὑποστάτης ὁ ὅλος ποιέω [ ἑκτός ὁ μαθηματικός ] τε <πατρὶ> καί ποιητής ὁ πᾶς ἀριθμητικός ἕξις περιτίθημι · ὅς ἄν εἶπον τις ἀπίθανος ; p . 1083b8 ὁ δέ . . . ἀδύνατος εἰμί . κατά μέν ὁ ἀληθής θεωρία Πλάτων εἰμί καί Πυθαγόρας καί ὁ γνήσιος ὁ παρά αὐτός ὑποδέχομαι δόγμα περί ὁ ἀριθμός · οὗτος δέ υποδιαιρώ , καί περί ὅς διατρίβω ἕκαστος , οὗτος μόνος αὐτός φημί πρεσβεύω . ἀμελέω ὁ Πυθαγόρειος ὡς μέν ἀχώριστος ὁ αἰσθητής φάσκω εἰμί ὁ ἀριθμός ἐπαινέω · ὅτι δέ σύγκειμαι φημί καί δημιορ - γίγνομαι ὁ σῶμα ἐκ αὐτός , οὗτος μέμφομαι . εἰμί δέ ὁ ἔπαινος ψευδής καί χείρων ὁ μέμψις · μᾶλλον δέ ἄμφω μέν ψευδής , καί ὁ ἔπαινος καί ὁ ψόγος , | ἀλλά ὁ μέν ἐπί μηδείς αὐτός προσήκω γίγνομαι ὑπόθεσις , ὁ δέ ἐπί ἀληθής · δῆλος δέ πότερος ἐπί πότερος . τίς γάρ οὐ ἄν γελάω ἀκούω , ὅτι ὁ Πυθαγόρειος χωριστός ἀριθμός οὐ οἶδα ; αὐτός μέν Πυθαγόρας διχῶς εἴωθα ὁρίζω ὁ ἀριθμός , καί διά ἑκάτερος μέν ὁ ὁράω ὁ πάντῃ χωριστός αὐτός καί ἄχραντος ἐνδείκνυμι , διά δέ ὁ ἕτερος καί ὁ δημιουργικός αὐτός καί προνοητικός τε καί φρουρητικός ὁ ὅλος ἀναδιδάσκω ὅταν μέν γάρ ἔκτασις καί ἐνέργεια ὁ ἐν μόνος σπερματικός λόγος εἰμί φημί ὁ ἀριθμός , ὁ ἀπό ὁ οἰκεῖος ἀρχή αὐτόγονος καί αὐτοκίνητος προέρχομαι καί ὁ ἐν ἑαυτοῦ ἱδρύω καί ἐν εἶδος παντοῖος ἀφορίζω παραδίδωμι · ὅταν δέ ὁ πρό πᾶς ὑφίστημι ἐν θεῖον νάω , ἀπό ὅς καί ἐκ ὅς πᾶς συντάσσω καί μένω τάξις ἄλυτος διαρθρόω , ὁ παραδειγματικός καί ποιητής καί πατήρ θεός τε καί δαίμων καί ὁ θνητός πᾶς ἀριθμός ἀνυμνέω ) · ὁ δέ περί Ἵππασος ἀριθμός εἰμί λέγω παράδειγμα πρῶτος κοσμοποιία , καί πάλιν κριτικός κοσμουργός θεός ὄργανον , Φιλόλαος δέ διισχυρίζομαι ὁ ἀριθμός εἰμί συνοχή ὁ ὁ κοσμικός αἰώνιος διαμονή ὁ αυτογενής καί κρατίζω , ἀπαντάω δέ ὡς εἶπον ὁ ἄλλος Πυθαγόρειος κατά ἴχνος οὗτος ὁ θεωρία ὁ περί ὁ ἀριθμός ὑπόληψις διαρθρόω . εἰμί δέ ὅτι καί ὁ σῶμα φημί ἐκ ὁ φυσικός ἀριθμός ἔχω ὁ ὑπόστασις , διά οὗτος ἢ περί μόνος ἀχώριστος αὐτός οἴομαι τις διαλέγω ἢ καί μέγεθος δίδωμι ὁ ἀριθμός , δῆλος εἰμί ἑκών ἢ ἄκων ὁ μέν ὅλος αὐτός διδασκαλία παρατρέχω , ὁ δέ τελευταῖος ὁ ἀριθμητικός αὐτός θεωρία ἐπί ὁ χείρων ἐκλαμβάνω πειράω · οὔτε γάρ περί μόνος ὁ φυσικός ἀριθμός ὁ ἀνήρ διαλέγω ἵημι φύρω εἰς αὐτός ὅς φυσικός καί μαθηματικός οὔτε μέγεθος δίδωμι ὁ ὁ αἴτιος ἀριθμός . ὁ δέ ὡς οὗτος οὕτως ἔχω καί ὁ ἑξῆς περαίνω . Schol . ad v . 1 in C adscr . : ἐκ ὁ Ἰάμβλιχος περί ὁ κατά Νικόμαχος ἀριθμητικός εἰσαγωγή ὁρισμός Πυθαγόρας ὅς · ἀριθμός εἰμί ἔκτασις καί ἐνέργεια ἐν μόνος σπερματικός λόγος . βݲ ἢ ὁ πρό πᾶς ὑφίστημι ἐν θεῖον νάω , ἀπό οὖον ἐκ ὅς πᾶς συντάσσω καί μένω τάξις ἄλυτος διαριθμέω . p . 1083b13 οὔτε γάρ ἄτομος . . . ἀριθμός . ἁ μέν λέγω ὁ ἀνήρ , ανέλεγκτος εἰμί καί διαμένω ὁ σύμπας χρόνος · ὁ γάρ ἀληθής οὐ ἐλέγχω κατά ὁ θέω Σωκράτης . ὁ δέ νῦν ἐλέγχω πᾶς μᾶλλον ὁ ὁ Πυθαγόρειος προσήκω · οὔτε γάρ ὁ ἀριθμός διά ὅς μετρέω ὁ αἰσθητός ὁ αἰσθητής αἴτιος εἰμί λέγω , εἰμί καί θεωρέω εἰκών | ἐν αὐτός ὁ φυσικός ἀριθμός ὥσπερ ἐν ὁ βωμίσκος ὁ διακόσιοι δέκα σῶμα ἰδέα ἐμφαίνω διισχυρίζομαι , ἐν δέ ὁ ὅς πυρός ἰδέα , ἀήρ δέ ἐν ὁ 7 καί ὁ γῆ ἐν ὁ ζ καί ὕδωρ ἐν ὁ θ · οὗτος γάρ κατά τις ἀναλογία αὐτός λαμβάνω πρός ἔνδειξις δύναμις φυσικός ) · οὔτε ὁ μόνος ὁ ἐν αὐτός ἢ μέγεθος ἔχω οἴομαι ἀδιαίρετος ἢ ὅλως ἐν-ὑπάρχω ὁ αἰσθητός · ἀλλά ὅταν μέν ἀδιαίρετος μέγεθος λέγω , ἐπί ὁ αἴτιος ὁ μέγεθος ἐγώ λόγος ἀναπέμπω καί ἐπί ὁ παραδειγματικός αἴτιος ὁ μέγας , ὅς αὐτομέγεθος εἴωθα καλέω ὁ μέγας ὁ εἰμί Πλάτων · ὅταν δέ εἰς μόνος μέγεθος ἔχω , ὁ ἐπί πᾶς διατείνω δύναμις ὁ δημιουργικός ἀνυμνέω μόνος · ὅταν δέ μέγεθος ἐκ ἀδιαίρετος ὑφίστημι , οὐ ὅτι συνέρχομαι ὁ ἄτομος καί οἱονεί συμπήγνυμι ποιέω ὁ διάστασις φημί οὗτος γάρ ὁ Δημοκρίτειος δόγμα καί ὁ γεωμετρικός καί πᾶς ὡς εἶπον ὁ ἐπιστήμη ἀντιφθέγγομαι ) , ἀλλά ὅτι ὁ ἀδιαίρετος ὅσος μέν εἰμί εἶδος νοερός καί ἄχραντος δημιουργικός τε καί ζωογόνος , οὗτος μή ἐξίστημι ἑαυτοῦ ὁ τε ἄλλος καί ὁ ὁ σῶμα ὄγκος ἐν ἔσχατος ὑφίστημι · ὅσος δέ φυσικός καί ῥέπω ὁ ἐνέργεια εἰς ὕλη , οὗτος καίπερ ἄογκος καί ἀσώματος εἰμί ὅμως ὁ σωματικός ἐπισύστασις αἴτιος τρόπος τις σύνειμι ὁ σῶμα καί διά οὗτος καί ἀχώριστος ὁ σῶμα δύναμαι λέγω . ἐκ δέ σῶμα σῶμα δημιουργέω ἀπογιγνώσκω διά πολύς αἴτιος · ὥστε εἴπερ ἀληθής οὗτος , πᾶς εἰμί ἀνάγκη ὁ σῶμα ἐκ ἀδιαίρετος ἔχω ὁ ὑπόστασις , οὖον μέντοι σύγκειμαι ἐκ ἀδιαίρετος οὐδέ ἀναλύω εἰς ἀδιαίρετος εἰμί μή ἄρα ὁ λόγος . p . 1083b19 εἰμί τοίνυν .. αὐτός . ὁ μέν ἀγωγή συλλογιστικός , ὁ δέ συνάπτω οὐ ὑγιαίνω · πᾶς γάρ μοναδικός ὑποτίθημι ὁ | ἀριθμός καί ὁ εἷς ἔρχομαι ἐπί πᾶς φέρω , εἶτα οὕτως δοκέω τίς λέγω πρός αὐτός . καί ὁ μέν παλαιός καί μακάριος ἀνήρ καί ὁ ἄτακτος διά ὁ ἀριθμός λέγω τάσσω · ὁ δέ πρός αὐτός ἀντιλογία καί ὁ περί ὁ ἀριθμός θεῖον νόημα συγχέω καί ἐπιταράσσω . p . 1083b23 ἔτι . . . μόνος . ὅς ἀπορέω τοιοῦτος εἰμί . ἐκ ὁ εἷς καί ὁ ἀόριστος δυάς τε ἄλλος γεννάω καί ὁ μόνος . ἐπεί οὖν * * ἐν ὁ ἀόριστος δυάς , λέγω δή ὁ τε μέγας καί ὁ μικρός , ἢ ὁ μέν ἐκ ὁ μέγας ὁ δέ ἐκ ὁ μικρός , οὐ ἀπό πᾶς ἕκαστος ὁ στοιχεῖον οὐδέ Ἴσαι ὁ μόνος , ἀλλά πρός ὁ διάφορος εἰμί καί ἐναντίωσις ἔχω πρός ἀλλήλων , εἰμί γε ὁ μέν μέγας ὁ δέ μικρός εἰμί . ὅς τε τριάς πόθεν ἔχω ὁ τρίτος μόνος , ἀπό ὁ μέγας ἢ ἀπό ὁ μικρός ; εἰμί μή ἄρα διά οὗτος , φημί , ὁ ἀπορία ὁ εἷς ἐν ὁ τριάς καί πᾶς ὁ περισσός μέσος ποιέω , ἵνα Ἴσαι εἰμί ὁ τε ἐκ ὁ μέγας γίγνομαι καί ὁ ἐκ ὁ μικρός μή μόνος ἐν ἄρτιος , ἀλλά καί ἐν περισσός ἀριθμός . εἰμί δέ ἕκαστος μονή ἐκ ὁ ] ὁ μέγας καί ὁ μικρός ἴσος ἀλλήλων γίγνομαι ὁ κρᾶσις , πρῶτος πῶς εἰμί εἷς φύσις αὐτός ὁ δυάς ὁ ἐκ ὁ μέγας καί ὁ μικρός ; δῆλος γάρ ὅτι εἰμί καί ἑνόω ὕστερος ἰσαίω , ἀλλά οὖν εἰμί πρό ἕνωσις δύο . ἔπειτα δέ τίς διαφέρω μονή δυάς ; εἰμί γάρ ἐν ὁ μόνος δυάς εἰμί ἰσάζω καί ὁ δυάς αὐτός οὗτος λέγω δυάς εἰμί , τίς διαφέρω ἀλλήλων ; τοιοῦτος δή προτείνω ὁ Ἀριστοτέλης ὁ μέν ἀόριστος δυάς , εἴτε ὁ πρῶτος εἴτε ὁ ψυχικός εἴτε ὁ φυσικός εἴτε καί αὐτός ὁ ἐν ὁ ὕλη θεωρέω τις ἐπισκέπτομαι , οὐδέποτε φημί μεμερισμένως ἐνεργέω ἢ πάσχω κατά ὁ μέγας καί ὁ μικρός , ἀλλά ἕκαστος ὁ γεννάω Μένων ὑπό αὐτός καί ὁ μέγας συνεισφέρω καί ὁ μικρός οἰκεῖος ἐν ἕκαστος τάξις ὁ εἰμί · ὁ δέ μόνος , εἰμί μέν ὁ ἐν ὁ μαθηματικός σκέπτομαι νῦν ἀριθμός , ἐπεί μηδέ | ἄλλος ἐθέλω προσποιέω , παράγω μέν ἀπό πᾶς ὁ ἀρχή καί ὁ εἷς καί ὁ ἀόριστος δυάς , οὖον μέντοι διῃρημένως ἔχω ἐν ἑαυτοῦ ὁ μέγας ἢ ὁ μικρός οὐδέ ἔχω ποτός , ἵνα καί διαπορέω τίς διαφέρω μονή ἕκαστος ὁ αὐτοδυάς , ἀλλά εἰμί ὡς μέν πρός ὁ ἀριθμός ὁ τε ἄλλος καί ὁ δυάς ἀνείδεος καί ἤπειρος , κατέχω γε μήv ἴνδαλμα καί ἑαυτοῦ ὁ εἷς · εἰμί δέ περί μόνος λέγω ὁ ἄυλος ἔξεστι γάρ οὖον μόνος ἀριθμός , ἀλλά καί μόνος ὁ εἶδος καλέω ὁ νοερός ) , πολύς πλέω εἴρω ἕκαστος ἀπό πᾶς εἰμί ὁ ἀρχή , καί ἔχω ἐκ μέν ὁ εἷς αὐτός ὁ ἑνιαῖος εἶδος καί ὁ μοναδικός , ἐκ δέ ὁ δυάς ὁ ἀόριστος ὁ τε ἀμερής καί ὁ ἐπί πᾶς διήκω ὁ δημιουργία καί πρόνοια καί ὁ φρουρητικός δυάς - Μέσι · τοιοῦτος γάρ οἴομαι ὁ μικρός καί μέγας παρά ὁ θεῖον ὑποτίθημι χρή . p . 1083b32 ἔτι προτείνω . . δυοποιός εἰμί . ὁ μονή ἢ πρότερος ὁ αὐτοδυάς * * εἰμί δέ ὁ αὐτοδυάς ἰδέα , καί ὁ πρέσβυς οὗτος ὁ μονή ἰδέα · ἐκ τίς οὖν προέρχομαι ; οὖον γάρ δή ἐκ ὁ ἀόριστος δυάς · ἐκεῖνος γάρ καί ὁ ἁπλόος διπλασιάζω . ἐν δή οὗτος οὖον διορίζω μέν περί Ποίας λέγω μόνος , δῆλος δέ εἰμί περί ὁ συγγιγνώσκω προτείνω ὁ ἀπορία , ὅστις οὔτε εἰμί ἐν ὁ εἰδητικός ἀριθμός καί ἐν ὕστερος ὁ μαθηματικός ἀπορρίπτω , οὐδέ ὁ μοναδικός δυάς ἁπλόος εἰμί πρέσβυς , ἀλλά ἴσως μέν γένεσις , οὐσία δέ οὐδαμῶς · τοιοῦτος γάρ ὁ ὑλικός αἴτιος . παράγω δέ καί οὗτος καί πᾶς ὁ ὑπόκειμαι . μένω ὁ μαθηματικός ἀριθμός ἀπό πᾶς μέν ὁ ἀρχή , μάλιστα δέ ἀπό ὁ οἰκεῖος ἑαυτοῦ δυάς · οὗτος γάρ διαιρέω ὁ ἀριθμός εἰς εἶδος μέν καί ὕλη ὁ ὕλη εἰμί μᾶλλον ἀρχή , εἰς δέ ἄρτιος καί περισσός ὁ ἄρτιος μᾶλλον ἐξηγέομαι · οὗτος δέ ποιέω καί πρός οὗτος ἄλλος πολύς καί θαυμαστός περί ὁ ἀριθμός εἰκότως δυοποιός καλέω · δυάς γάρ πως πᾶς ὕλη καί πᾶς ἄρτιος καί πᾶς ἑτερομήκης καί εἰμί τίς οὗτος προσήκω ὅς συστοιχία . p . 1083b36 ἔτι ἀνάγκη . . . ἀριθμός . ἄφυκτος ὁ διαίρεσις καί ὁ αἰτία πάνυ ἐμβριθής · ἐπί μέν γάρ ὁ αἰσθητής . οὐδέτερος ἀφωρισμένως εἰμί εἶπον , ἀλλά ὅτι ὁ μέν ἐν εἷς χρόνος περαίνω , ὁ δέ ἐν ὁ ἤπειρος ἄπειρος εἰμί · ἐπί | δέ ὁ ἀεί κατά αὐτός καί ὡσαύτως ἔχω , ἐπί ὅς οὐδείς δράω χρόνος , ἀνάγκη ἤ ὁ ἤπειρος ἢ ὁ περαίνω παραλαμβάνω . ῥητέος οὖν ὅτι δύναμις μέν ἤπειρος ὁ θεῖον , ἀριθμός δέ χράω μέν περαίνω · πόσος δέ , οὐ ἄν εἶπον μερικός ψυχή , πλήν ὅτι τοσοῦτος εἰμί ὅσος ἴασις ὁ οὗτος ἀρχή καί βούλομαι παράγω ἄλλος κατά ἄλλος τάξις ὁ εἰμί . εἰμί δέ ὅπου μέν τριαδικόν ὁ τετραδικός ἀριθμός ὑποτίθημι , ὅπου δέ ἑβδομαδικός ἢ δεκαδικός , οὖον δήπου κατά ὁ ἄλλος ὁ ἀριθμητής οὕτως ἀριθμέω ἐκεῖ θεῖον τοσοῦτος εἰμί ἀποφαίνω , ἀλλά ἐπεί πᾶς τέλειος εἰμί καί ἀρχοειδής καί ἀγένητος καί ὁ ὅλος προληπτικός , διαπρέπω δέ ἄλλος ἰδιότης ἐν ἄλλος , εἰμί καί πᾶς ἐν πᾶς , ἐν ὅς μέν ὁ πρῶτος τέλειος θεωρέω , ὁ οὗτος ἀριθμός τριαδικόν εἰμί λέγω · ἐν ὅς δέ ἀρχοειδῶς πᾶς ὁ εγκόσμια περιλαμβάνω , τετραδικός · ἐν ὅς δέ ἀγένητος ὁ γενητός πρόνοια ἀξιόω , ἑβδομαδικός · ἐν ὅς δέ διακεκριμένως μᾶλλον καί ἤδη νοερός πᾶς προλαμβάνω , δεκαδικός . καί οὗτος μέν εἰμί , ὡς ἐν μικρός περί μέγας εἶπον , ὁ σύμπας αὐτός θεωρία . ὁ δέ Ἀριστοτέλης μείγνυμι πάλιν ὁ μόνος ὁ συγγιγνώσκω ὁ ἐκεῖ θεῖον ἀριθμός χαίρω πᾶς κυκάω καί τράττος . p . 1804a2 ὅτι2 μέν . . . ἀεί εἰμί . πρός ὁ μαθηματικός ἄν τις μᾶλλον ἀπορέω οὗτος δικαίως ἀριθμός , οὖον πρός ὁ θέω καί εἰδητικός · ἐκεῖ γάρ ἄλλως ὁ ἄρτιος καί ὁ περισσός , οὐ ὡς νῦν οὗτος λαμβάνω , ἀλλά μᾶλλον ὡς εἴωθα ὁ ποιητής θεός λέγω καί θεός · “ κλύω μου πᾶς τε θεός πᾶς τε θέαινα ” · ἐκεῖ γάρ ὁ δημιουργικός μονή ὁ δύο συστοιχία ὁ θέω καί προνοητικός ἀποπληρόω νόησις . πρός γε μήv ὁ μαθηματικός οἰκεῖος εἰμί οὗτος διαπορέω · εἴτε γάρ περαίνω ὁ ἀριθμός , ἵστημι αὐτός ὁ πρόοδος καί οὗτος πᾶς ἀριθμός ἄρτιος ἢ περισσός , ἢ εἰμί τις ἄρτιος ἢ περισσός ἤπειρος . εἴρω δέ καί πρός ὁ οὕτως ἀπορέω περί ὁ μαθηματικός ἀριθμός τἀληθῆ , ὅτι πᾶς μέν ὁ λαμβάνω καί περαίνω εἰμί καί ὁ περισσός ἢ ἄρτιος , ὁ δέ μήπω λαμβάνω ἄγνωστος τε εἰμί καί ἀνείδεος καί ἤπειρος καί δύναμις μέν τοιοῦτος , ἐνέργεια δέ οὔτε ἄρτιος οὔτε περισσός . οὗτος μέν ἐπί τοσοῦτος . | ὁράω δέ πῶς ὁ Ἀριστοτέλης ὁ γένεσις παραδίδωμι ὁ ἀριθμός , κατά ὅς ἀνάγκη πᾶς ἢ ἄρτιος ἢ περισσός γίγνομαι . p . 1084a4 ὡδί μέν . . . ὁ ἄλλος ἄρτιος . ὁ μέν εἷς ἐμπίπτω ὁ δυάς κατά αὐτός ποιέω ὁ τρεῖς , ὁ δέ δυάς ἐπί μέν ὁ εἷς ἔρχομαι ποιέω ὁ δύο , ἐπί δέ οὗτος γίγνομαι καί ὁμοίως ὁδεύω ὁ ἀρτιάκις ἄρτιος , ὁ δέ τρεῖς καί ὁ ἄλλος περισσός ἐπιγίγνομαι ὁ ἀρτιοπέρισσος , ὅς πάλιν ἐπεμπίπτω ποιέω ὁ περισσάρτιος . οὗτος ὡς ὁ πρέσβυς ἀρέσκω λέγω ἀπορέω τε ὀρθῶς · † εἴπερ μή ὀρθῶς ἱστορέω κατά οὐδείς προσήκω ὁ εἰδητικός ἀριθμός . p . 1084a7 ἔτι εἰμί . . . ἰδέα . οὗτος μᾶλλον πραγματειώδης ὁ ἐπιχείρημα . φημί δέ καί πρός οὗτος ὁ προΐστημι ὁ ἀπειρία ὁ παράδειγμα οὐ ἅμα πᾶς ὁ εἶδος ὁ αἰσθητός ὑποδέχομαι κόσμος , ἔνιοι δέ αὐτός οὐδέ ἐν ὁ ἤπειρος χρόνος φημί πᾶς ὁ εἰδητικός αἴτιος εἰκών ὑποδέχομαι ὁ κόσμος · τοιοῦτος γάρ ὁ περί Ἀμέλιος ὁ Πλωτίνειος νεανιεύομαι . ἔοικα δέ μᾶλλον ὁ Ἀριστοτέλης ὁ ὁ πρέσβυς διάνοια ἐν οὗτος στοχάζομαι · διό καί ἐπάγω οὔτε κατά ὁ θέσις ἐνδέχομαι , ὁ αὐτός ἐκεῖνος δόξα οὗτος καλός τάχα ὡς ἔχω τίς παράδοξος . καί οὗτος μέντοι ζηλωτός ἐν ὁ ἔκκειμαι ὁ Ἀριστοτέλης , ὅτι ὁ ἰδέα οὖον πρῶτος εἰμί ὁ αἰσθητής φημί λέγω αὐτός , ἀλλά † ἑαυτοῦ μέν , εἰμί δέ καί παράδειγμα ὁ τε ψυχικός εἶδος καί ὁ φυσικός καί [ ὁ ] τελευταῖος ὁ αἰσθητής , ὅσπερ αἰνίζω διά ὁ ἢ ἄλλος τις . ἵστημι δέ οὖν δείκνυμι αὐτός , ὅτι οὐ εἰμί ἤπειρος ὁ νοητός ἀριθμός ὁ οἰκεῖος ἑαυτοῦ φύσις , καίτοι παρά ἐγώ ἄγνωστος καί ἀπερίληπτος εἰμί · εἰμί γάρ καί μή διά ὅς αἴτιος εἴρω παραιτέομαι ἄν τις ἐπί αὐτός ὁ ἤπειρος , ἀλλά οὖν ἱκανῶς ὁ Φιλόλαος οὗτος ἀποδείκνυμι . “ ἀρχή γάρ , φημί , οὐδέ ὁ γιγνώσκω εἰμί , πᾶς ἤπειρος εἰμί ” . εἰμί τοίνυν οἶδα ἑαυτοῦ ὁ θεῖος ἀριθμός , πάντως ὅτι ἑαυτοῦ περατόω · καί εἰμί τοσοῦτος εἰμί ὅσος βούλομαι ὁ ἀρχή , πάντως ὅτι ὁ μέτρον αὐτός προλαμβάνω παρά ὁ βούλομαι ὁ ἀρχή · ὥστε οὐ ἄν εἰμί ἤπειρος , εἰμί μή ὡς ἀπειροδύναμος ἢ καί πρός ἐγώ . ὁράω δέ ὁ εἰμί αὐτός περαίνω τίς ἄτοπος ἕπω . p . 1084a10 εἰμί δέ περαίνω . . . δίδωμι . ὡς μέν σύ ζητέω , οὐ εἰμί | εἶπον · οὖον γάρ ἀριθμητός ὁ ἡμέτερος 915b φύσις ὁ θεῖον · ὅταν μέντοι τριάς ποιέω καί τετράς καί ἑβδομάς καί δεκάς , οὐ ἀπορέω λόγος πρέπω οὗτος ὁ σκέμμα , καθάπερ ἐν ὁ ὀλίγος ἔμπροσθεν ἐπισημαίνω . p . 1084a12 ἀλλά μήv . . . ὑπερέχω . ὁ θεῖον ἀνήρ δεκάς ὁ εἰδητικός εἶπον ἀριθμός ὡς κοσμικός παράδειγμα καί “ ὅρος περί πᾶς τίθημι ” , καί ὅτι ὥσπερ ὁ Δεκὰς ἑαυτοῦ ἔχω πᾶς ὁ ἀριθμός οὐκέτι κρύφιος ὡς ὁ μονή οὐδέ ὡς ὁ τετράς , ἀλλά ἤδη σύν ἑτερότης πλείων καί διαίρεσις , οὗτος ὁ τρόπος καί ὁ νοερός δημιουργία πᾶς προλαμβάνω ἐν ἑαυτοῦ ὁ ὁ κόσμος εἶδος . καί οὗτος ὁ δόξα ἀπό τε Ὀρφεύς καί Μουσαῖος καί ὁ ἐκεῖθεν κατάγω ὑποδέχομαι ὁ Ἀριστοτέλης ὡς δέκα ὁ ἀριθμός ἰδέα αὐτός ὑποτίθημι οὕτως εὐθύνω ὁ δόξα . καίτοι εἰμί δέκα ὁ ἀριθμός ὑποτίθημι , ἕκαστος δέ δύναμις ἔχω ὁρίζω μέν ἐγώ δέ ἄγνωστος , οὐδέ παραδειγματικός αἰτία , εἰμί ὅδε μέν ὁ δύναμις ὁ τριάς ὅδε ὅδε δέ πάλιν ἐγώ γίγνομαι ὁ ἀνήρ ὡς μοναδικός προσέρχομαι ὁ παρά ὁ πρέσβυς ἀνυμνέω δεκάς · ὥσπερ οὖν καί ὁ ἑξῆς αὐτός κατά ὁ αὐτός ὁδεύω Μοῦσα . p . 1804a18 ἅμα . . . ἄνθρωπος γε . ἔρομαι ὅτι οὖον ὁ εἰδητικός μόνος ἕκαστος εἷς , ἀλλά γάρ καί ὁ μαθηματικός , εἴπερ ὁ ἐνέργεια καί ὁ σύν ὁ ἑαυτοῦ εἶδος θεωρέω λαμβάνω , ὁ δέ αὐτοτριάς ἵημι ἄνθρωπος οὔτε ἄλλος τις παράδειγμα εἄν εἰμί , ἀλλά ὁ μετά αὐτός ἅπας τριάς · ὥστε εἷς πολύς αἰτία ὁ μέν αὐτός προσεχής ὁ δέ ἐν ἔσχατος κεῖμαι . p . 1084a21 καί εἰμί . . . ἄνθρωπος . γελοῖος δέ καί οὗτος <καὶ> φορτικός ἀναγράφω καί μόνος εἄν χώρα , εἰμί μοναδικός ὁ ἀνήρ ποιέω ὁ ὁ εἶδος ἀριθμός καί ἕκαστος ὁ μοναδικός πολλαχῶς λέγω ὑφίστημι , οὐ ἐν ἑαυτοῦ μόνος ἀλλά καί ἐν πᾶς ὁ ἑαυτοῦ μείζων θεωρέω . p . 1084a25 ἄτοπος . . . ἀριθμός . ὐκʹ ἄτοπος , εἰμί ἐνθυμέομαι ὅτι ὁ ἁπλόος εἰμί φύσις ὁ ἰδέα καί οὖον ὁ ἐκ στοιχεῖον ἐπισυντίθημι ὁμοφυής , ὅθεν καί πᾶς μέν ὁ ἀριθμός ὁ εἰδητικός δεκάς προσαγορεύω διά ὁ προερέω αἴτιος , οὖον μήv | ἀλλά καί ἕκαστος ὁ μοναδικός ἀριθμός ὁ ἄχρι δεκάς ἰδέα ἀποτίθημι · ἁπλόος γάρ οὗτος καί εἰδικός ἔχω πρός ἀλλήλων διαφορά · ὁ δέ ἑνδεκάς σύνθεσις εἰμί δύο προυπάρχω ἀριθμός . p . 1084a27 ἔτι δέ καί . . . ὁ εἶδος εἰμί . ὕω καί ὁ ὁ τυγχάνω καί ὁ αὐτόματος ὁ πᾶς ἐπιτρέπω ἐπιχειρέω δύναμαι · ἐπεί γάρ ἔνιοι γίγνομαι ἐκ αὐτόματος καί κτάομαι σός , τίς κωλύω πᾶς γίγνομαι τυχαῖος ; ἀλλά οἴομαι φημί ἄν πρός αὐτός , ὅτι οὗτος μέν ὁ ἐπί ἐλάσσων εἰμί ἐνδέχομαι , ὅσος δέ ὡς ἐπί ὁ πλεῖστος ἢ ἀεί οὕτως ἐπιτελέω , οὗτος φύσις εἰμί ἔργον καί νόος πρός τίς τέλος ὁράω . τοιοῦτος οὖν ἀκούω καί παρά ἐκεῖνος ὁ πρῶτος ὑπολαμβάνω . ποῖος δέ καί φημί ἄνευ εἶδος γίγνομαι ; ὁ τε γάρ φύσις πρῶτος ὁ εἶδος οὐσιώδης καί εἰμί νάω , ὁ τε ἔσχατος <καὶ> Ἀνουσίων οὐδείς ὅτι μή λόγος ἐπιτελέω φυσικός , ὁ ὅς τεχνητός κατά ὁ ἐν ὁ τέχνη καί αὐτός συγχωρέω δημιουργέω , ὡς πολλαχοῦ μέν , σαφής δέ ἐν ὁ Z ὅδε ὁ πραγματεία συγχωρέω . εἰμί μή ἄρα ἢ ὁ πρακτός λέγω ἢ ὁ ἀπό τυγχάνω καί αὐτόματος · οὗτος δέ ὁ μέν οὐ εἰμί οὕτως ὡς εἴωθα παρά ἐγώ θρυλέω · οὐδείς γάρ ἀναίτιος ὑφίστημι · ὁ δέ πρακτός καί εἰμί μή ἀεί κατά ὁ αὐτός προυπάρχω εἶδος ἔχω , ἀλλά ἐν ὁ πρᾶξις προυπάρχω · προανεγείρω γάρ ἐν ὁ φαντασία ἢ ὁ δόξα ὁ ὅλος διάθεσις † ὁ ἐν ἐγώ κύριος ὁ πρᾶξις . p . 1084a29 ἔτι ἄτοπος . . . περισσός . λείπω ὁ λόγος , ὁ γάρ τέλειος εἰμί · ἔτι ἄτοπος εἰμί ὁ ἀριθμός οὖον μέχρι ὁ ἑνδεκάς , ἐπεί καί ὁ εἷς μᾶλλον ὁ δεκάς εἰμί καί εἶδος αὐτός , καί ὁ ἑξῆς . εἶδος μέν οὖν εἴρω ὁ δεκάς παρά αὐτός οὖον ὁ τυγχάνω εἷς , ἀλλά ὁ ἀρχηγικός μόνος , ὅς ὁρίζω καί εἶδος εἶδος λέγω εἰμί , ὅτι πᾶς ἔχω ὁ ἀριθμός ἐν ἑαυτοῦ ὁ εἶδος . ἀλλά ὅμως καί εἰμί πᾶς εἶδος εἰμί ὁ ἀριθμητικός εἶδος ; μάλιστα ὁ δεκάς ἄν εἴρω · μιμέομαι γάρ αὐτός ὁ δεκάς , ὅσπερ εἰμί ὁ μονή πρός πᾶς ἁπλόος ὁ ἀριθμός , οὗτος καί αὐτός ὁ μετά ἑαυτοῦ δεκάς καί ἑκατοντάς καί χιλιάς γίγνομαι · διό καί “ δευτερῳδέομαι μονή ” ὀνομάζω . καθάπερ οὖν ὁ νόος εἶδος μέν εἰμί πᾶς , μάλιστα δέ ὁ Ψυχή , οὗτος καί ὁ μονή εἰμί καί πᾶς , ἀλλά μάλιστα ὁ δεκάς . ὁ δή τοιοῦτος μόνος | καί ὁ ἀγένητος εἄν μάλιστα πρέπω , οὐ ὁ ἐν ὁ ἕνδεκα . οἶδα δέ καί αὐτός διά ὅς αἴτιος ἄχρι ὁ δέκα προάγω ὁ ἀριθμός · ὁ γάρ ὕστερος τελειότης αὐτός εἰμί ὁ πᾶς περιέχω ἐν ἑαυτοῦ . ὁ δέ κενός παράδειγμα μέν ἐν ὁ ἀριθμός ὁ ἀκριβής ὁ λόγος οὐ ἀπολείπω , ἐπεί μηδέ ἐν ὁ εἰμί εἰμί κενός , ὡς ἐν ἀείδω Βίβλος ὁ ὁ Πυθαγόρειος δόγμα συναγωγή δείκνυμι Ἰάμβλιχος . ὁ δέ χώρα ὁ ἀριθμός καί μάλιστα ὁ ἁρμονία , ὅς καί αὐτός συμπληρόω πάντως ὑπό ὁ ἀριθμός , ὑπόμνησις λέγω φέρω ὁ χώρα ὁ ὅλος ὡς κενός μέν ὑπάρχω ὁ οἰκεῖος λόγος , συμπλ ἀρόω δέ ὑπό ὁ νοερός δημιουργία καί ὁ περιφορά ὁ αἰθήρ , ὅς πᾶς σφίγγω καί συνάγω πρός ἑαυτοῦ κενός οὐδείς ἐάω χώρα ἐν ὁ πᾶς , συμπαθής δέ πρός ἑαυτοῦ διόλου καί ἀλληλουχέω ἀποφαίνω ὁ κόσμος · ὥσπερ οὐδέ ὁ μονή ὁ ὁ ἀριθμός υποστατικός χώρα κενός ἀπολείπω ἀνέχω , συμπληρόω ὁ ἐφεξῆς ἀριθμός ἀπαράλειπτος πᾶς ὁ ἀριθμητικός ὑποδοχή . ἀναλογία δέ πᾶς ὅτι ἐντός δεκάς θεωρέω , πρόδηλος · καί γάρ ὁ ἀριθμητικός ἐν ὁ κατά φύσις πρόοδος ὁ ἀριθμός , καί ὁ γεωμετρικός ἐν ὁ ὅς Β δ , ὅς γݲ ὁ ἁρμονικός ἐν ὁ βݲ γݲ ςݲ , γݲ δ ςݲ . πᾶς οὖν . φημί , ἀποδίδωμι ἀρχή , τουτέστι ὁ τε μόνος καί ὁ δυάς , στάσις μέν καί ὁ ἀγαθός μόνος , κίνησις δέ καί ὁ κακός δυάς . δύναμαι δέ ἄν ἀρχή λέγω καί ὁ δύο συστοιχία ἐν ὁ ἄχρι δεκάς ἀριθμός , καί μάλα εὕω , ἐπεί ἐν ὁ εἰμί ὁ μέν ὁ ἀρχή ἐξαρτάω μόνος , ὁ τε εἷς καί ὁ μετά αὐτός δύο , ὁ δέ καί εἰδητικός αἴτιος προσλαμβάνω · διότι δέ , λόγος πλείων . ὅς δέ ἀντιτίθημι αὐτός πρός ὁ τέλος , λίαν εὐδιάλυτος . εἰμί φημί , διά ὁ εἷς ὁ τριάς , πῶς οὐ διά ὁ τριάς καί ὁ πεντάς καί πᾶς ὁ περισσός , ὥσπερ ὁ ἄρτιος πᾶς διά ὁ δυάς ; εἴρω δέ ὅτι πρῶτος καί ἀσύνθετος ἀριθμός μόνος ἔοικα εἰδοποιέω μόνος , δύο καί σύνθετος πρός ὁ μόνος καί ἄλλος ἔχω μέτρον · διό πᾶς ὁ περισσός ὁ μονή εἶδος , ὥσπερ ὁ δυάς ὁ ἄρτιος . ὅλως γάρ ἀναλογέω οὖον ὁ τριάς χρή ὁ δυάς κατά ὁ ἀρχικός , ἀλλά μᾶλλον ὁ μόνος . διά οὗτος δή ὁ ἐκεῖνος λέξις φαίνω καί κατά αὐτός ἕτερος τις αἰτία , | διά ὅς ἄχρι δεκάς ὁ παράδειγμα προάγω ὁ ἀριθμός · εἰμί γάρ ὁ αἴτιος πᾶς θεωρέω ἐν αὐτός βούλομαι , πᾶς δέ ὁράω αἴτιος ἐν ὁ ἄχρι δεκάς , περίεργος εἄν εἰμί ὁ ἑξῆς ἀποτίθημι παράδειγμα · καί ἔτι ὁ ἕνδεκα οὖον ὁ μόνος ἔχω λέγω εἄν ὀρθῶς πρός ὁ δεκάς ὁ αἴτιος ὁ δεκάς , ἀλλά ὁ εἷς ὁ οἱονεί μόριον ὁ δεκάς καί ὁ δυάς καί ἕκαστος ὁ ἄλλος ἀριθμός . p . 1084a37 ἔτι ὁ . . . μέχρι δεκάς . ἔτι , φημί , καί ἐκ ὁ μέγεθος δείκνυμι , ὅτι μέχρι δεκάς προάγω χρή ὁ ἀριθμός . λέγω γάρ ὅτι ὁ μονή ποιέω ὁ σημεῖον , ὅσπερ οὗτος ἄτομος καλέω γραμμή , ὁ δυάς ὁ γραμμή , ὁ τριάς ὁ ἐπίπεδος , ἡʹ τετράς ὁ σῶμα , καί οὗτος ἀρκέω ὅς πᾶς · ὥστε εἰμί οὗτος οὐσία συντίθημι γάρ ἀποτελέω ὁ δεκάς ) , ὁ πᾶς ἀρκέω ὁ κεῖμαι ἐν καί οὗτος ὁ αἰτία , εἰμί καί ἐλαφρός εἰμί κατά ὁ μαθηματικός μόνος ἐξετάζω εἰμί ] καί πολλοστός ἔχω τάξις ἀπό ὁ ἐμβριθής , ἀλλά οὖν εἴωθα πρός τίνω λέγω . τέσσαρες μέν ἄγαρ ὁ ἀρχή ὅλος δημιουργία , ὡς ἐν ἕτερος ἀποδείκνυμι · παράγω δέ ὁ ὁ δεκάς εἶδος ἐκ ὁ τετρακτύς ἁπανταχοῦ . p . 1084b2 ἔτι εἰμί εἰμί . . . ὕστερος . εὕω καί ἀπορέω καί λύω ἐκ ὁ παρά ἐκεῖνος εἴωθα λέγω · ὁ μέν γάρ ἀρχηγικός μονή καί ἀνάλογος εἰμί ὁ θεῖον , ὅς καί πᾶς μέν εἶδος πᾶς δέ σχῆμα “ κορυφή ” λέγω ὁ ἀπό ὁ διδασκαλεῖον , κατά πᾶς πρῶτος ὁ ἀριθμός · ὁ δέ ὁ ὑπόκειμαι συμπληρόω ὁ ἀριθμός , ὅς καί ὁρίζω ποσός ὁ μικρός , γένεσις μέν πρῶτος οὐσία δέ οὖον . ὁ δέ καίπερ εἰδοί οὗτος καί οὗτος χράω αὐτός δεξιός οὐ ἐπιτρέπω μεταφέρω αὐτός καί ἐπί ὁ ἀριθμός , ἀλλά ὁ ὁμωνυμία ὁ μόνος ἀποχράω ταράσσω ἐπιχειρέω θεωρία ἀγαθός ὁ ἑαυτοῦ μέρος συμπληρόω · ἀκούω γάρ οἷος οὗτος ἐπισυνάπτω · p . 1084b13 Πῶς οὖν . . . ἀρχή . ὥσπερ ἐν σύ οὗτος διαιρέω , καί ὁ μέν εἶδος ἢ ὁ καθόλου κατά λόγος φημί ἀδιαίρετος εἰμί ὁ δέ στοιχεῖον κατά χρόνος , ἐπεί ὁ | γένεσις ὁ χρόνος ἀπό αὐτός ἄρχω , οὗτος νομίζω ἐκεῖνος προτείνω · ποῖος εἷς ἐρωτάω ; ὁ ἀρχηγικός ὁ ὁ ὡς ἐν μόριον μικρός ; ὅλως δέ διαφορά εἰμί παρά αὐτός εἷς καί μόνος , περί ὅς καί ὁ πρέσβυς Πυθαγόρειος πολύς διαλέγω , ὥσπερ Ἀρχύτας , ὅς φημί ὅτι ὁ εἷς καί ὁ μονή “ συγγενής εἰμί διαφέρω ἀλλήλων ” , καί ὁ νέος δέ Μεδέρατος καί Νικόμαχος , διά τίς μεταπηδάω ἀπό ὁ μόνος ἐπί ὁ εἷς , εἰμί μή ἄρα μή δυσφώρατος ὁ ἐκεῖνος γίγνομαι βούλημα . p . 1084b16 ὥσπερ . . . εἷς . οὕτως οὖν καί ὁ μονή ὁ ὁ ὑπόκειμαι συμπληρόω ὁ ἀριθμός , ἀνάλογος ὁ ὀξύς παραλαμβάνω , καί πρότερος καί ὕστερος ὁ ἀριθμός , λόγος μέν ὕστερος γένεσις δέ πρέσβυς . ἀμφοτέρως δή ποιέω ὁ εἷς ἀρχή . ἀλλά οὖον ὁ αὐτός , εἰμί θαυμάσιος , ἀλλά ὁ μέν ἀρχηγικός κατά πᾶς τρόπος ὡς αἴτιος ὁ ὅλος , ὁ δέ ὁ μόριον μικρός ὡς ὁ ὀξύς ὁ ὀρθός . εἰμί δέ ἀδύνατος . ὁ αὐτός , ( 5 θαυμάσιος · διό καί ὁ ἑξῆς προσίημι μέν , οὖον φημί δέ κατά ὁ ἀνήρ εἰμί . ὁ μέν . . . ὡς ὕλη . ὁ μέν ἀριθμός πρότερος εἰμί ὡς εἶδος καί ὡς οὐσία , ὁ δέ μονή ὡς μέρος καί ὡς ὕλη · προστίθημι ὅτι ὁ ὑπόκειμαι ὁ ἀριθμός . p . 1084b20 εἰμί γάρ πως . . . ἑκάτερος . ὁ μέν εἷς ἑκάτερος καί ἑκάτερος ὡς ἐπί ὁ ὁ δυάς μόνος . φημί δέ ὅτι κατά ἑαυτοῦ ἀποδιαλαμβάνω οὗτος ἑκάτερος εἰμί καί οὐ ἐνέργεια , κατά τε ὁ ἀλήθω καί κατά ὁ ὁ πρέσβυς δόξα · εἰμί γάρ μή εἰμί σωρός μόνος ὅς ἀριθμός , ἀλλά ἕκαστος ἐκ ὑπόκειμαι μέν εἰμί τοσόσδε μόνος , κτάομαι ὁ εἶδος δέ συνίστημι ὁ ἑαυτοῦ , οὐδείς ἄν εἰμί ὁ ἐν ὁ δυάς μονή ἐνέργεια , πρίν ἄν κοσμέω ὁ εἶδος ὁ οἰκεῖος . οὗτος οὖν προσέχω δεῖ , ὅτι οὔτε σύστημα μόνος ἐθέλω ὁ ἀριθμός εἰμί οὔτε ὅλως εἰμί τίς ὁ μόνος ἐνέργεια , πρίν ὑπό ὁ εἶδος κοσμέω · εἰμί γάρ καί ἄλλος χάρις αὐτός παραλαμβάνω ἐνδείκνυμι βούλομαι , ὅτι ὁ δύναμις οὖον γένεσις μόνος καί χρόνος ὁ ὅλος καί εἰδοποιέω προτίθημι , | ἀλλά καί λόγος καί οὐσία καί ] πρός ὅς καί φθάνω ἀπαντάω ἄλλος ὁ παρά αὐτός ἀρχηγικός μόνος λέγω εἰμί καί ἄλλος ὁ ὑλικός ) , ἀλλά οὖν ἱκανός ἔχω πρός τε ἀληθής καί πρός ὁ πρέσβυς συμφωνία . p . 1084b23 αἴτιος ὅδε δέ ἅμα ὁ αὖος ὁ ἀδύνατος ὑπάρχω . ὅτι2 μέν ἀδύνατος ὁ αὐτός οὗτος ἅμα ὑπάρχω , εὕω λέγω . οὔκουν οὐδέ ἐκεῖνος ὁ αὐτός μόνος πᾶς τε ἀριθμός εἰμί περιληπτικός λέγω καί μόριον ἕκαστος ὁ μικρός , ἀλλά εἴρω ὅτι ὁ μέν ἀρχηγικός ὁ δέ ὑλικός οἴομαι εἰμί . οὔτε οὖν ἐκ ἡμέρα καί ἄτομος ὁ πρᾶγμα συντίθημι , ὡς ὁ περί Δημόκριτος , οὔτε μαθηματικός μέν ἀναστρέφω μικρός περί ὁ μόνος φρονέω , διαλεκτικός δέ μέγας , ἀλλά ὡς εἴρω , περί ἕτερος ἐκεῖνος καί περί ἕτερος οὗτος μόνος λέγω . ὁράω δέ μή σῦς , εἰμί θαυμάσιος , οὗτος εἰμί περιπετής , ὁ ζῷον καί ὅλως ὁ γένος νυνί μέν μέρος λέγω ὁ εἶδος καί ὁ ἄτομος , νυνί δέ πρότερος τε ὁ φύσις καί περιληπτικός · κἀν γάρ διαιρέω πολλάκις καί ὁ μέν γενικός καλέω ὁ δέ γένος , ἔστω εἄν μή καί ὁ γένος δίδωμι ὑπόστασις , οὐ ἔνειμι αὐτός μή συγχέω πρός ἀλλήλων . p . 1084b32 εἰμί δέ ὁ εἷς . . . γεννάω γοῦν ὁ δυάς πρῶτος . ἐπεί αὐτός ὁ εἷς , φημί , αὐτός δέ εἶπον ὁ αρχηγικός μόνος , ὅμοιος εἰμί ὁ ἐν ὁ δυάς μονή ἤ2 ὁ δυάς ὁ μέν γάρ διαιρετός , ὁ δέ ἀδιαίρετος ) , ὁ δέ ὁ ἀρχή ὅμοιος πρότερος , πρότερος ἄν εἰμί ὁ μονή ὁ ἐν ὁ δυάς ὁ δυάς · οὖον φημί δέ ἐκεῖνος . καί ὅς γε , εἰμί πᾶς κόσμος , ἐπεί ἁπλόος εἰμί καί ἀνείδεος , ὑπάρχω δέ οὗτος ὁ εἷς ὁ πᾶς ἀρχή . ἀλλά οἴομαι ὁ ὁ ὕστερος πρός ὁ ἀρχή ἀντικειμένως παραλαμβάνω ὁμωνυμία καί κατά ὁ θρυλέω ἀνόμοιος ὁμοιότης θεωρέω οὖον χρή ποιέω πρόφασις εἰς μετάθεσις ὁ εὐταξία ὁ πρᾶγμα . p . 1085a1 ἔτι εἰμί . . . ὁ δυάς . Δῆλος ὅτι ἐκ ὁ δύο ἰδέα · εἰμί γάρ παρά ἐγώ κατά ὁ μοναδικός ἀριθμός ὑφίστημι . εἰμί δέ , ὅτι καί ἕκαστος ὁ εἶδος ἕκαστος τε ὁ ἄλλος καί πᾶς ἅμα συντάσσω , καί ἐν αὐτός ὁ φύσις ὁ εἰμί ἐθέλω τις ἵημι σύνταξις ὁ αὐτοδυάς πρός ὁ τριαδικόν παράδειγμα , καί ζητέω πῶς ὁ συναμφότεροι δύο , χαρακτήρ φημί ὁ | αὐτοδυάς κατέχω · πᾶς γάρ εἷς ὁ πρός αὐτός συντάσσω μεταδίδωμι ὁ δυάς ὁ ἑαυτοῦ ἰδίωμα , ὥσπερ αὖος πάλιν καί ὁ τριάς ὁ ἑαυτοῦ τρεῖς πᾶς συμφύω πρός ἀλλήλων βούλομαι . οὖον μήv οὗτος μετέχω ὁ πρῶτος ὁ εἰμί ὁ εἰδητικός μέτρον ὁ ἀριθμός ὡς ὁ εγκόσμια πρᾶγμα , ἀλλά ὅς φημί ἑνόω πρός ἀλλήλων καί μετέχω ἀλλήλων ὁ θεῖον ὁ πᾶς εἰμί ἐν πᾶς . οὗτος μέν οὖν παρά ὁ πρέσβυς οἰητέον λέγω . ἀποκρίνω δέ καί αὐτός πρός ὅμοιος ἐρώτησις · εἰμί ὁ κινέω ὁ ἀπλανῆ χωριστός αἴτιος εἷς καί ὁ ὁ Κρονία σφαῖρα εἷς , ἄμφω δυάς · ἐκ τίς οὖν οὗτος ὁ δυάς ; οἴομαι ὅτι φημί ἄν ἐκ ὁ δύο νάω · γάρ αὐτός ἔξωθεν ἀριθμέω οὐ ὡς ἀριθμός , ἀλλά ὡς ἀριθμητός λοιπός προσέρχομαι . οὕτως οὖν καί ἐάν καί αὐτός ἀριθμέω δύο ἢ τρεῖς ὁ ἰδέα , ἀριθμητής μέν αὐτός ποιέω , εἴρω δέ σύγκειμαι ἐκ ἰδέα , ἕκαστος ὁ ἰδέα ὡς μόνος χράω . p . 1085a3 ἀπορέω . . . ὁποτεροσοῦν . ἁ μέν ἐν οὗτος ἀπορέω , τοιοῦτος εἰμί . ἆρα ὁ εἷς ὁ ὁ πρῶτος ὁ δυάς μόνος τακτέον ἐφεξῆς ἢ οὖον ; εἴτε γάρ τάσσω , εἰμί δυάς πρό δυάς · εἴτε μή , τίς εἄν εἰμί οὗτος αἰτία ; καί ὅλως πότερος ὁ δυάς φημί αὐτός ἐφεξῆς εἰμί ὁ εἷς ἢ ὁ ἐν ὁ δυάς μόνος ὡς ὅμοιος εἰμί ὁ εἷς ; ῥητέος δέ ὅτι πρός μέν ὁ εἰδητικός ἀριθμός οὐδέ ἀπορέω χρή ὁ περί ὁ τοιοῦτος μόνος , καθά πολλάκις ἐπισημαίνω · πρός δέ ὁ μαθηματικός εἰμί λέγω , φημί ὁ ἐν ἕκαστος μόνος ὁ ἀριθμός κατά ἑαυτοῦ μηδείς εἰμί ἐφεξῆς , ὅπου γε οὐδέ ἐνέργεια εἰμί κατά ἑαυτοῦ · ὅταν δέ κρατέω ὁ εἶδος ὁ οἰκεῖος ἀριθμός , τότε ἀλλήλων μέν εἰμί ἐφεξῆς , ὁ δέ ἐν ἄλλος ἀριθμός οὐ εἄν ἐφεξῆς ἵημι λέγω , ἀλλά μᾶλλον ὁ κατά ὁ φυσικός ἔκθεσις ἔκκειμαι ἀριθμός οὗτος λέγω εἄν ἐφεξῆς ἀλλήλων κεῖμαι . p . 1085a7 ὅμοιος . . . εὔλογος . βούλομαι , φημί , καί ὁ μέγεθος παράγω ἀπό ὁ δύο ἀρχή ὁ τε εἷς καί ὁ ἀόριστος δυάς , ἐκ μέν ὁ δυάς φημί ὁ τε γραμμή ὁ μακρός καί βραχύς λαμβάνω , ὁ τε ἐπίπεδος ὁ στενός καί πλατύς , ὁ τε στερεός ὁ βαθύς καί ταπεινός · οὗτος γάρ εἶδος καλέω ὁ μέγας καί μικρός ὁ ἐν ὁ ἀόριστος δυάς . ὁ δέ | κατά ὁ εἷς , φημί , ἀρχή οὐ ὁμοίως εἰσάγω ἅπας , ἀλλά ὁ μέν αὐτός ὁ ἀριθμός ὁ εἶδος ὁ μέγεθος λέγω ἐπιφέρω , οἷος δυάς μέν γραμμή , τριάς δέ ἐπίπεδος , τετράς δέ στερεός τοιοῦτος γάρ ἐν ὁ περί φιλοσοφία ἱστορέω περί Πλάτων ) · ὁ δέ μετέχω ὁ εἷς ὁ εἶδος ἀποτελέω ὁ μέγεθος . οὗτος δέ οὔτε πᾶς ψευδής λέγω περί αὐτός οὔτε διηρθρωμένως παραδίδωμι . ἀλλά ὅμως ὁράω τίς φημί ἀδύνατος οὗτος ἕπω . p . 1085a16 ἀπολύω . . . ἐπίπεδος . εἴτε , φημί , μή συνέρχομαι ἀλλήλων ὁ ἀρχή ὁ μέγεθος , ἀπολύω ἀλλήλων ὁ διάστασις εἰμί ὁ γάρ ἐκ διάφορος ἀρχή ὑφίστημι οὐ ἀναγκάζω ἅμα εἰμί ) , ὥστε ἐπίπεδος εἰμί ἄνευ γραμμή · εἴτε συνέρχομαι , αὐτός εἰμί ὁ γραμμή ὁ ἐπίπεδος καί ὁ στερεός ὁ ἐπίπεδος . οὗτος δέ γράφω ὅτι μέν καί αὐτός ἑαυτοῦ συναισθάνομαι , πάνυ πείθω · οὖον μήv ἀλλά καί παρά ἐκεῖνος ὑπολαμβάνω λέγω , ὡς οὐ εἰμί ἀνάγκη ἢ αὐτός εἰμί ἢ χωρίζω ἀλλήλων , ἀλλά εἰμί τίς μεταξύ ὁ συνίημι μέν ταὐτότης , ἑτερότης δέ διακρίνω ἀπό ἀλλήλων . ὅλως δέ εἰς μέν ἀρχή ἅμα εἰμί εὔλογος ἑτερότης διαφέρω , ὥσπερ καί ὁ ὁ φύσις λόγος ἅμα εἰμί καί πᾶς ἐν ἀμερής διακρίνω ὁ ἑτερότης · ὁ δέ ἐκ ὁ ἀρχή ἁπλόος μέν εἰμί καί ἄνευ ὁ συντίθημι ὁράω , πρόειμι δέ εἰς ὁ πρόσω καί σύνθετος δήω πάντως ὁ ἁπλόος . διά οὗτος γραμμή μέν ἄνευ ἐπίπεδος καί οὗτος Χωρὶς στερεός θεωρέω , ἐν δέ ὁ τέλειος μέγεθος πᾶς χρή παραλαμβάνω . p . 1085a19 ἔτι δέ γωνία . . . ἀποδίδωμι . Πῶς ἔτι οὗτος , φημί , ἐκ ὁ πολυθρύλητος ἀρχή δύναμαι ποιέω ; τίς γάρ ἐν οὗτος ὁ ὑπερέχω καί ὅς ὁ ἐλλείπω ; ὁ μέν οὖν περί γωνία καί πρόχειρος εἰμί · ὅτι γάρ ὁ ὀρθός κατά ὁ μόνος μᾶλλον , ὀξύς δέ καί ἀμβλύς κατά ὁ ἀόριστος δυάς , ἀπό ὅς ὁ ὁ ὑπερέχω καί ὑπερέχω , πρόδηλος . καί ὁ σχῆμα δέ ὁ μέν ὁ ἰσότης καί ταὐτότης κατέχω καί ὁμοιότης πρός ὁ μόνος μᾶλλον ὁράω , ὁ δέ ἀνισότης καί ἑτερότης καί ἀνομοιότης πρός ὁ δυάς . λέγω δέ οὐ ὅτι καί ἕκαστος οὐ ἐκ ὁ δύο ἀρχή · καί γάρ ὁ σφαῖρα καί ὁ κύκλος καί ὁ ἰσόπλευρος τρίγωνος καί τετράγωνος καί κύβος μετέχω δυάς κατά ὁ ἑαυτοῦ ποσός καί οἱονεί διαστατός , καί πάλιν δοκίς καί βωμίσκος | καί σκαληνός τρίγωνος καί ἑτερομήκης προσήκω μόνος , ὁ εἶδος ἐκ αὐτός ὑποδέχομαι · ἀλλά ὅμως ὅσπερ ἐπί ὁ ἀριθμός εἴωθα λέγω , ὡς ἕκαστος μέν ἐκ ὁ δύο , μᾶλλον μήv ὁ μέν περισσός κρατέω ὁ ὁ μόνος ἰδίωμα , ὁ δέ ἄρτιος ὁ ὁ δυάς , οὗτος καί ἐπί ὁ γωνία καί ὁ σχῆμα φημί πᾶς μέν ἐκ ὁ δύο ἀρχή , μᾶλλον μήv ἕτερος ἕτερος ὅδε ἢ ὅδε προσομοιόω . p . 1085a20 οὗτος τε . . . στερεός . ὅτι2 μέν ὥσπερ ὁ περισσός καί ὁ ἄρτιος ἀριθμός πάθος κατά ἑαυτοῦ , οὗτος καί μῆκος μέν ὁ περιφερής καί εὐθύς , πλάτος δέ ὁ στενός καί πλατύς , βάθος δέ ὁ ταπεινός καί ὑψηλός , δεῖ συγχωρέω . ἀλλά ἐπεί οὗτος οὐ ἀναίτιος ἐν αὐτός , δῆλος ὡς ἀπό ὁ ἀρχή αὐτός ἥκω ὁ οἰκεῖος , καί εἰμί μέν ὀρθός καί στάσις αὐτός μεταδίδωμι , μᾶλλον ἀπό ὁ μόνος εἰς αὐτός πρόειμι , ὡς ὁ ὀρθός κατά ὁ γωνία · εἰμί δέ κατά ὑπεροχή ὁράω καί ἔλλειψις ὁ τε μᾶλλον καί κακός συνοικέω , καί ] παρά ὁ δυάς αὐτός δέχομαι . οὐδέ ἐκεῖνος οὖν ὁ ἐν ὁ μέγεθος πάθος ὁ μέγεθος ἀρχή λέγω , ἀλλά ὁ ἐκ ὅς οὗτος ὁ μέγεθος παραγίγνομαι , ὅς εἷς εἰμί πηγή ὁ οἰκεῖος αὐτός ἀόριστος δυάς . p . 1085a23 Πάντων . . . ὁ ἀδύνατος . ότι μέν εἰμί ὁ καθόλου χωριστής εἰμί , καί ὁ ἀριθμός , συγχωρέω , ἀπογιγνώσκω δέ καί οὗτος ἐκεῖνος ὁ χωριστός , ἀδύνατος λέγω ἕπω πολύς ὁ χωρίζω αὐτός ὁ αἰσθητής . ἐγώ δέ οἴομαι μέν εἰμί καί ὁ ὁ αἰσθητής ἀχώριστος · καί γάρ ἐν ἐγώ ὁ κατατάσσω εἰμί ἄνθρωπος λόγος καί ἐν σύ καί ἐν πᾶς ὁ ὁμοειδής , ἔτι δέ ὁ ζῷον ἐν λέων καί ἵππος καί ἄνθρωπος καί κύω , ὁ τε πέντε ἐν ὁ δάκτυλος καί ὁ δυάς ἐν μυκτήρ καί ὀφθαλμός καί χείρ εἰμί τυγχάνω καί πούς . ἀλλά ἐπεί οὐ ἀναίτιος οὗτος , ἀλλά κατά τις ὁρίζω ἐπιτελέω φύσις ἀεί γάρ οὗτος ὁ γε μή πηρόω ) , πᾶς εἰμί ἀνάγκη εἰμί τίς καί ἐν ὁ ὅλος φύσις ζῷον χωριστός ὁ αἰσθητής , κατά ὅς οὗτος ὁ φαίνω δημιουργέω , καί ἔτι ἐν ὁ ἄνθρωπος φύσις πεντάς , κατά ὅς ὁ χείρ ἀεί τοσοῦτος ἄκρος ἐπικοσμέω , καί δυάς κατά ὅς ὁ ὀφθαλμός δύο καί ὁ μυκτήρ · εἰμί δέ μηδέ ὁ φύσις ἀπό ἑαυτοῦ ἔχω οὗτος , ἥκω δέ ἐκ ἕτερος εἰς αὐτός αἴτιος , ὥσπερ καί ἀπό αὐτός εἰς ὁ ὕλη καί πρό φύσις εἰμί ὁ τε κάθολος καί ὁ ἀριθμός , οὐ οὗτος δέ ὡς ἐν φύσις · οὐδέ γάρ ὁ φύσις ἔχω ὡς δίδωμι ὁ ὕλη , ἀλλά ἀμερῶς καί δραστικός , ψυχή δέ ἔτι ἁπλόος καί ἄυλος , καί ὁ Ψυχή ὑπέρτερος κατά ὁ ὑπεροχή ὁ οὐσία καί ὁ ὁ εἶδος ἔχω σύζησις . ἐκεῖνος γε μήv παραφυλακτέον ὡς ὅς παρά αὐτός λέγω ὁ ἢ ἅμα εἰμί χωριστός ὁ ἀριθμός καί ὁ καθόλου ἢ ἅμα ἀχώριστος · ἐκ ὅς συνάγω μέν ὅς πολύς καί ( κἀν γάρ ὁπότερος αὐτός κατασκευάζω , συνάγω ὅς καί οὖον μήv ἀλλά ἐκεῖνος , ὅτι εἰμί εἰμί ἰδέα , ἀριθμός εἰμί ὁ ἰδέα · αὐτός γάρ ὁ λόγος , ὅτι εἰμί εἰμί ὁ καθόλου , εἰμί καί ἰδέα . καί δέχομαι ὁ συνάπτω , οὐ ὅτι <τὰ> καθόλου ἰδέα ( πῶς γάρ , ὅπου ὁ μέν ἐν Ψυχή , ἐν νάω ; ) , ἀλλά ὅτι ὁ αναπτύσσω εἶδος εἰμί εἰμί καί ὁ οὗτος καί ἀρχηγικός . εἰμί τοίνυν ὁ ἀριθμός εἰμί χωριστός , εἰμί ὁ καθόλου · εἰμί δέ εἰμί ὁ καθόλου , εἰμί ἰδέα · εἰμί ἀριθμός εἰμί χωριστός , εἰμί καί ἰδέα . ὥσπερ οὖν ὁ εἶδος καταδέχομαι εἰμί χωριστός οὖον πρότερος λήγω ὁ ἄνοδος , πρίν ἄν ἐπί ὁ ἁπλόος ἔρχομαι , οὐκέτι παρά ἄλλος καί δύο , παρά ἑαυτοῦ δέ καί πρῶτος · οὕτως ὁ χωριστός ὑποτίθημι ἀριθμός οὖον λήγω πρότερος ἀνέρχομαι , πρίν εἄν ἐπί ὁ ἰδέα ἔρχομαι ὁ ἕνωσις αὐτός ὁράω ὁ πρός ὁ ἀριθμός · ὁ μέν γάρ μοναδικός χωρίζω ἔχω ὁ εἶδος ὁ ποσότης , ὁ δέ θεῖος ὁ πᾶς ἑαυτοῦ εἶδος ἔχω . p . 1085a29 ὅταν γάρ . . . ἕτερος . ὁ μέν αρχηγικός μόνος ἕτερος , ἄλλος δέ ὑλικός οὐ ἕτερος · ἀδιάφορος γάρ πρός ἀλλήλων ὁ ὑλικός μόνος . ὁ μέν οὖν . . . ὕλη . ἐκ ὁ ἀντίκειμαι , φημί , δυάς , οἷος μακρός βραχύς , στενός πλατύς , ὅς ἐγώ ἐκ ὁ αρχηγικός δυάς ἄγω ἐπί ὁ μέγεθος . ἕτερος . . . ἀπορέω . ἕτερος δέ , φημί , οὖον ὁ ἀριθμητικός ἀρχή καί ὁ μέγεθος ἀρχή λέγω εἰμί , ἀλλά ἀνάλογος ὁ ἀριθμητικός ἀρχή ἵστημι ὁ γεωμετρικός , σημεῖον ἀντί ὁ εἷς παραλαμβάνω , οὐ ὅς μέν ὅσπερ ὁ εἷς , ἀλλά ἀνάλογος ὁ εἷς τάσσω , καί ἄλλος τίς οὐ εἰμί μέν ὅσπερ ἀνάλογος δέ ὁ ἀρχή οὗτος παραλαμβάνω , ὅς καλέω οἷος ὅτι μέν οὖν καί οὗτος αὐτός ὁ πρότερος λέγω , εἰμί καί μή ὁ αὐτός ὀνό|μαδιν χράω πρός δήλωσις , πᾶς πρόδηλος . ὁράω δέ ποῖος καί οὗτος φημί ἕπω ἄτοπος . p . 1085a35 εἰμί μέν . . . εἰμί γραμμή . Πρῶτος μέν ὁ ἕτερος ὁ ἀρχή οὐ ὡς ὕλη ὁ μέγεθος ἀλλά ὡς ὁ ὕλη υποστατικός , εἴπερ ἀνάλογος ἵστημι ὁ ἀόριστος δυάς . ἔπειτα τίς ἀνάγκη ὁ αὐτός ὕλη εἰμί ὁ αὐτός ἄντικρυς ἀποτελέω ; γίγνομαι γάρ ἄν διαφορά παρά ὁ εἰδοποιός αἴτιος , ὥσπερ ἐπί ὁ κοσμικός στοιχεῖον · πῦρ γάρ καί ἀήρ , ὕδωρ τε καί γῆ ὁ αὐτός μέν ὕλη χράω , αὐτός δέ ἄντικρυς ἀλλήλων οὐ εἰμί . ἀλλά καί συλλαβή καί λέξις καί λόγος ὁ αὐτός ὑπόκειμαι χράω ὁ γάρ στοιχεῖον ὁ φωνή ὕλη πᾶς εἰμί οὗτος ) , ἀλλά ὅμως ὁ μέν εἰμί αὐτός ἁπλόος ὁ δέ σύνθετος · καί ὁ μέν σύνθετος οὐδείς ἄνευ ὁ ἁπλόος εἰμί δύναμαι , ὥσπερ οὐδέ σῶμα Χωρὶς ἐπίπεδος καί γραμμή , ὁ δέ ἁπλόος καί κατά ἑαυτοῦ θεωρέω , ὥσπερ δή καί ὁ γραμμή . εἰμί δέ καί διάφορος μέν ὁ ὕλη , ἕπω δέ ὁ μέν ὁ ἁπλόος ὁ ὁ σύνθετος , ὁ δέ ὁ πολυσύνθετος μηκέτι ὁ ὁ ἁπλόος , οὐ ὁράω πῶς ἢ ὁ αὐτός εἰμί ὁ ἀποτελέω ἢ πάντῃ διαζεύγνυμαι ἀλλήλων . ὁ μέν οὖν διαιρετικός αὐτός δέχομαι , ὁ δέ ἕπομαι ὁ διαίρεσις οὐδείς ἔχω ἀνάγκη φημί . p . 1085b4 ἔτι πῶς μέν . . . τοιοῦτος . καί ὁ πλῆθος ποιέω ὁ ἀρχή ὁ ἕτερος καί ὁ δυάς αὐτός διανοέομαι διάφορος ὄνομα χράομαι · οὔτε γάρ πλῆθος οἷος · ὁ ἀπογεννάω οὔτε δυάς πλῆθος τίς εἰμί ἐθέλω αὐτός εἰμί , ἀλλά ποσότης γεννητικός · εἰδοποιέω ἀπό ὁ μόνος . ὁ δέ περί ἄθετος καί ἀναφής καί ἄυλος πρᾶγμα εἰμί ὁ λόγος πυνθάνομαι , πότερος μίξις ἢ θέσις ἢ κρᾶσις ὁ γένεσις ὁ συνέχεια ὁ ἀριθμός ἀνατίθημι , ἄτεχνος εἰς σῶμα βλέπω ἄνθρωπος καί οὐδέ ὁ σῶμα ὁ συνεχής φημί εἰμί οὗτος πρόβλημα · δῆλος γάρ ὅτι ἕκαστος ὁ ἑαυτοῦ εἶδος καί διά ὁ ἑαυτοῦ εἶδος εἷς τε εἰμί καί ὁμοιόω ὁ ἀρχή ὁ μοναδικός ὁ ἀριθμός . p . 1085b12 μάλιστα . . . καί εἷς . εὕω μέν ζητέω πόθεν ἕκαστος ὁ ὑλικός μόνος , εὕω δέ καί ἀπογιγνώσκω μή εἰμί ὁ ὑλικός ὅσπερ ὁ ἀρχηγικός , ὅς αὐτός γε ὁ εἷς καλέω · οὗτος γάρ καί ἐγώ | διαμαρτύρομαι διατελέω . οὐκέτι μέντοι ὁ ἑξῆς ἀναγκαῖος ἕπω · οὔτε γάρ ἐκ μόριον ὁ δυάς φημί αὐτός ὑφίστημι ἅπας γάρ ἀρχή πλῆθος ἀδιαίρετος ) , οὔτε εἰμί ἐκ ὁ δυάς ὑφίστημι , πλῆθος εἰμί ἤδη · οὔτε γάρ ὁ δυάς πλῆθος οὔτε ὅμοιος ἑαυτοῦ γεννάω . ῥητέος οὖν πρός ὁ πρῶτος ἐρώτησις , ὅτι οὗτος ὁ μονή ὑφίστημι μέν ἐκ ὁ ὁ ὑπόκειμαι γεννάω αἴτιος ὁ ἀριθμός , ἔχω δέ τίς καί ὁ ἀρχικός μόνος , ὡς καί αὐτός νῦν τε συγχωρέω * * * * καί ἐκ ὁ ἀρχή ὑφίστημι , καί οὖον μερίζω ὁ δυάς , οὐδέ ἀριθμός εἰμί ἐν αὐτός πρό ἀριθμός , ἀλλά αἰτία ὁ ὁ ἀριθμός ὕλη . ὁ δέ αὐτός δύο ἄν τις καί περί ὁ ὕλη ἀπορέω ὁ γενητός καί λύω ὁ ἀπορία ὁ ἀνά λόγος ἀπόκρισις . εἰμί γάρ ζητέω πότερος ἐκ ὁ πλῆθος ἢ ἐκ εἷς ὑφίστημι , εἴρω προέρχομαι μέν αὐτός ἐκ ὁ αὐτός αἴτιος ὁ δυοποιός καί ἀπειροδύναμος , καταδέχομαι δέ αὐτός καί ὁ σεμνός ἀρχή ἴνδαλμα , καθό καί εἷς ἀμῃγέπος λέγω εἰμί , ἕτερος μέν ἔχω ὁ εἷς καί ὁ ἀνείδεος καί ὁ ἀνούσιος παρά ὁ ἐν ὁ ἀρχηγικός εἷς , καί μᾶλλον ἀντικειμένως · ἴνδαλμα δέ οὖν ἐκεῖνος ἔσχατος δέχομαι , καθά καί ἀνομοίως ὁμοιόω πρός αὐτός . p . 1085b23 ἔτι ζητητέος . . . καί ὁ εἷς . οὖον περί ὁ ἀριθμός ἐπιζητέω νῦν εἴτε περατόω εἴτε μή οὗτος γάρ προτείνω πρότερος ) , ἀλλά περί ὁ πλῆθος ὁ ἐν ὁ δυάς , ὅς ὁ μερισμός γεννάω ὁ μόνος ὑποτίθημι . φανερός δέ γίγνομαι αὐτός ὁ βούλημα διά ὁ συμπέρασμα · λέγω γάρ · ποῖος οὖν ὅτι ] πλῆθος εἰμί στοιχεῖον καί ὁ εἷς ; ῥητέος οὖν ὅτι μηδέ ὅλως εἰμί πλῆθος ἐν δυάς διακρίνω , ἐν πλῆθος ὀνομάζω ποτός ὡς αἴτιος ἔχω καί περιέχω γεννητικός ὁ πλῆθος ἐν ἑαυτοῦ . p . 1085b27 ομοίως . . . μέγεθος οὖον . ὁ μέν ζητέω πόθεν ὁ πολύς στιγμή ὁ ὑπόστασις ἔχω καί ὁ μέγεθος , φιλόσοφος , ὁ δέ τοιοῦτος ἀπόκρισις ἑαυτοῦ δίδωμι , ὁ ὑπόθεσις εἰμί ὁ ἀνήρ σπουδάζω εἰς ἀπορία καταβάλλω ἐκ πᾶς . εἰμί οὖν ὁ μέν πολύς στιγμή ὁ ὑλικός ἀνάλογος μόνος , ὥστε ἔχω αἴτιος μέν ὁ ὑλοποιός , ἴνδαλμα δέ καί οὗτος ὁ ἀρχή ὁ ειδοποιός καταδέχομαι · ὁ δέ μέγεθος ὁ μέν διάστασις ἐκ ὁ ἕτερος ἔχω ὁ ἀρχή ὁ ὑλοποιός , ὁ δέ λόγος ἐκ ὁ μοναδικός . οὔτε οὖν διάστημα χρή καλέω ὁ ὁ διάστημα γεννητικός ἀρχή οὔτε μόριον ὁ διάστημα ἐπινοέω , ἀπό ὅς ὁ στιγμή · οὖον μόνος ὅτι μόριον διάστημα οὐ εἰμί ἀμερής , ἀλλά ὅτι μήτε διάστημα εἰμί ὁ ἕτερος ὁ ἀρχή μήτε ἐπί ὁ ὁ πλῆθος ὑφίστημι δυάς μόνος λέγω αἴτιος εἰμί ὁ ἐν αὐτός ὁ ἔξω προέρχομαι μόνος . οὗτος γάρ πᾶς δριμύς ἐπινοέω παρά αὐτός διασύρω ὁ ὁ Πυθαγόρειος ἀρχή προθυμέομαι . p . 1085b34 Πάν . . . μέγεθος . ὅστις μέν οὗτος οὐδείς ὁράω πρός ἔλεγχος ἐκεῖνος ἀξιόχρεως . μέτριος οἴομαι δείκνυμι . δῆλος δέ ὅτι οὐδέ ὁ τοιοῦτος , κἀν μυριάκις μυρίος τις ἐπισωρεύω , σαλεύω δύναμαι ἀληθής ἐκ ὁ ὁ ἔμφρων διάνοια . ἔτι δέ ὁ . . . αὐτός . μήποτε οὐ αὐτός διαφωνέω , ἀλλά ὁ μετά αὐτός ὁ μέν ἀγνοέω ὅπως εἴρω , ὁ δέ οὖον προσποιέω · δράω δέ ὁ ὁμωνυμία εἰς ἄμφω . ὁ μέν γάρ . . . ποιέω . εἴρω ὅτι καί οὗτος ὁ εἰδητικός σέβω ἀριθμός , εἴπερ ὅλως προσήκω ἕπω . δαζον ὁ Πυθαγόρειος , μαθηματικός <δ᾿> ὄνομα καί ἐπί αὐτός παρέχω ἀφορμή ὁ βούλομαι λέγω , ὅτι ὁ πρῶτος καί ἀγαθός ἀφίστημι περί ὁ δύο καταδεής πᾶς ὁ σπουδή καταβάλλω . ὁ δέ . . . λέγω . οὗτος πρός ἔνιοι μέν ἀπορρίπτω ὁ ἀπό Πλάτων · εἴρω δέ ἐν ὁ ἔμπροσθεν ὅπως ὁ ἀνήρ καί εἰμί ὄνομα χράω ὁ αὐτός ἐπί ὁ διάφορος λέξις , ἀλλά οὖν πρεσβεύω αὐτός ὅς διάκρισις . p . 1086a11 ὁ δέ πρῶτος . . . τἀναντία . ἐπαινέω Πλάτων διακρίνω ὁ εἶδος ὁ μάθημα , καθάπαξ δέ φημί πᾶς ὀρθῶς λέγω κατά τίς , κατά δέ ὁ ὅλος διαμαρτάνω · ὁ τε γάρ πρῶτος μή προσίημι ὁ εἰδητικός ἀριθμός ἀρέσκω αὐτός ὁ τε μέσος εἷς μόνος εἶπον εἰμί εἰμί καί ὁ μάλιστα προσποιέω δύο λέγω ) ὁ τε διακρίνω ὁ εἰδητικός ἀπό ὁ μαθηματικός · πᾶς δέ οἴομαι διαμαρτάνω ἀληθής , ὅτι περ ὅλως χωριστός ἀριθμός ὑποτίθημι . ῥητέος οὖν ὅτι οὔτε ἱστορέω ὁ κατά αὐτός ὑγιής οὔτε ἐγκωμιάζω οὔτε πολύς πλέω ἐγκαλέω . αἴτιος δέ ὅτι . . . Ἐπίχαρμος . δῆλος εἰμί εἰς κωμῳδία ὁράω πρίν καί Ἐπίχαρμος μιμνήσκω . ἄρτιος . . . ἔχω . πᾶς μέν ἐν ἐναντίος · βαθύς τε γάρ καί σύν πολύς βάσανος τἀκείνων εἴρω καί μόγις μικρός ἐν πολύς χρόνος ὁ | παρά αὐτός ἀληθής ἀναφαίνω . p . 1086a18 ἀλλά . . . οὐδείς μᾶλλον . εὕω πάνυ καταστοχάζομαι ἐγώ ὁ φιλόσοφος , ὅτι ἄν μυριάκις τοσοῦτος συντίθημι παίγνιον πρός ὁ ἁλίσκομαι ὁ θαῦμα ὁ παλαιός φιλοσοφία , οὐδείς ἀνύω · πᾶς γάρ ποιέω ὁ ἐπιχείρησις ὡς πρός μοναδικός ἀριθμός , ὁ δέ θεῖον οὐδείς τοιοῦτος , ἀλλά μόνος εἴπερ ὁ μαθηματικός . ἐπεί ὅτι καί αὐτός ὁμολογέω μηδείς εἴρω πρός ὁ ἐκεῖνος ὑπόθεσις μηδέ ὅλως παρακολουθέω ὁ εἰδητικός ἀριθμός , εἴπερ ἕτερος ὁ μαθηματικός ἄγω , μαρτυρέω ὁ ἐν ὁ δύο ὁ περι ὁ φιλοσοφία ἔχω οὗτος ὁ τρόπος · “ ὥστε εἰμί ἄλλος ἀριθμός ὁ ἰδέα , μή μαθηματικός δέ , οὐδείς περί αὐτός σύνεσις ἔχω ἄν · τίς γάρ ὁ γε πλεῖστος ἐγώ συνίημι ἄλλος ἀριθμός ; ” ὥστε καί νῦν ὡς πρός ὁ πολύς ὁ οὐ οἶδα ἄλλος ἢ ὁ μοναδικός ἀριθμός ποιέω ὁ ἔλεγχος , ὁ δέ ὁ θεῖον ἀνήρ διάνοια οὐδέ ὁ ἀρχή ἐφάπτω . μέχρι οὗτος ἔνιοι ὁ Μ προάγω , ὁ δέ ἑξῆς ὁ τρίτος πρόβλημα εἰμί ὁ Ν προσνέμω · ζητέω γάρ λοιπός , εἰμί ἀρχή ὁ εἶδος καί ὁ ἀριθμός . ὁ μέντοι πολύς ὁ βιβλίον κατά ὁ ὁ Ἀλέξανδρος διαίρεσις ἐν ὁ ἕπομαι ἔχω ὁ ὁ βιβλίον τομή . διαφέρω δέ ἐγώ οὐδείς πρός ὁ πρόκειμαι οὔτε οὕτως οὔτε ἐκείνως ὁ βιβλίον διαιρέω , μέχρι γε μηδείς ὁ λέγω ἀνίημι ἀνεξέταστος . p . 1086a21 περι δέ . . . ὁ νῦν . περι μέν γάρ ὁ φυσικός ἀρχή ἐν τε ὁ φυσικός ὁ δοκέω ἑαυτοῦ λέγω ἐν ὁ περι γένεσις καί φθορά πρός πολύς ὁ πρέσβυς ἀποτείνω · περί δέ ἠθικός ἀρχή ἢ λογικός οὖον ὁ πάρειμι εἶπον πρόθεσις , εἴρω δέ καί περί οὗτος ἐν ἠθικός καί ἐν ἀποδεικτικός ἐν ὁ Γ ὅδε ὁ πραγματεία . ὅσος δέ ὁ . . . λέγω . προερέω πολλάκις , ὅτι πανταχοῦ μέν ἀρχή ὁ εἷς καί μετά αὐτός μονή καί ὁ ἀόριστος δυάς , οἰκεῖος δέ κατά ἕκαστος ὁ εἰμί τάξις οὗτος θεωρέω . προσεκτέος δέ ὅς λέγω καί θεωρητέον , εἰμί τίς οὗτος | ὁ ὑπόθεσις ἀνατρεπτικός λέγω . p . 1086a29 ὁ μέν ἐν . . . πρότερος . εἰκότως οὗτος σύ φαίνω λέγω , ἐπεί μόνος οὐσία εἰμί ὁ ἄτομος τίθημι · ὁ δέ μᾶλλον μέν κατά ὑπερβολή δυσεπινόητος ὁ σός οὐσία οὐσία εἰμί ὁ εἶδος τίθημι , μᾶλλον δέ περιληπτικός ὁ καθόλου ενιαίως τε προλαμβάνω καί ὁ καθόλου καί ὁ ἄτομος εἰς αἴτιος , οὔτε καθόλου εἰμί κατά ὁ ὁ Ψυχή λόγος οὔτε ἄτομος καί εἷς ἀριθμός κατά ὁ ἐν ὁ ὕλη ὁ ἔσχατος εἴδωλον φάντασμα . p . 1086a35 αἴτιος δέ . . . εἰμί . καί ἐγώ εἶπον ἐν ὁ ἔμπροσθεν , ὡς οὔτε ἡρακλειτίζω ἔρχομαι ἐπί ὁ εἶδος ἵημι Σωκράτης ὑγιής ἐπαινέω διά ὁ μή χωρίζω ὁ αἰσθητής ὁ καθόλου · οὖον γάρ ἀχώριστος μόνος οἴομαι εἰμί ὁ ] καθόλου , ἀλλά καί τοιοῦτος μέν οἷος δή εἰμί καί ὁ ἀόριστος . οὖον μήv ἀλλά καί χωριστής , ὡς ὁ περί ὁ ἀνάμνησις δηλόω λόγος πρόχειρος εἰμί αὐτός Σωκράτης , ἕπομαι διά ὁ ὑπεροψία μέν ὁ αἰσθητής , ἐνθεαστικός δέ περί ὁ θεῖον ὁ εἶδος ἀναστροφή . ἀλλά οὗτος μέν προερέω . ἐπεί δέ σαφῶς ὁμολογέω μή εἰμί λαμβάνω ἐπιστήμη ἄνευ ὁ καθόλου , ποῖος καθόλου , ζητέω παρά αὐτός μανθάνω . ἆρα ὁ ἀχώριστος ; ἀλλά οὗτος μόριον εἰμί ὁ αἰσθητής καί ὕλη ἐπέχω λόγος . ὡς πρός αὐτός καί ἵημι πρότερος αὐτός εἰμί οὔτε ὕστερος · ὁ δέ ἀποδείκνυμι καί ὁ ἐπιστήμη αἴτιος καί πρότερος καί οἰκέω παραγίγνομαι πολλάκις διισχυρίζομαι · καί μήv καί οὗτος παρά αὐτός λαμβάνω ἔχω οὖον μόνος ἐν ἄλλος πραγματεία , ἐν ὅς προηγούμενος ὁ περί οὗτος ποιέω λόγος , ἀλλά ἐν ὁ ὀλίγος ἔμπροσθεν εἴρω , ὅτι ὁ κατηγορέω καθόλου ἕτερος τίς εἰμί ὁ ὡς μέρος ὑπάρχω ὁ ἄτομος καί εἰς αὐτός αὐτός συντρέχω οὐ ἄν ποτός δύναμαι . εἰμί τοίνυν ὁ ἀποδείκνυμι πᾶς ἐκ ὁ καθόλου κατηγορέω , οὐ ἄν ἄγω ἐκ ὁ ὑπάρχω ὁ πρᾶγμα . ἔπειτα εἰμί διά ὁ καθόλου ὁ ἀχώριστος ὁ ἀποδείκνυμι , πρῶτος | μέν οὖον κατά πᾶς ὁ ἄνθρωπος ὁ ζῷον εἴρω · ὁ γάρ ἐν ὁ ἄνθρωπος ζῷον οὖον δήπου καί ὁ λογικός ἢ ὁ γελαστικός ἢ ὁ θνητός περιέχω . καθόλου δέ κατάφασις ἀναιρέω οἶδα ὅτι κινδυνεύω καί συλλογισμός πᾶς ἀναιρέω , μήτοι γε δή ἀποδείκνυμι περιλείπομαι . εἶτα τίς εἰμί ὁ αποδεικτός , εἰμί διά ὅς ὁ ἀποδείκνυμι οὗτος καθόλου καί ἀχώριστος ; ὁ μέν γάρ χωριστός ποιέω ὁ διά ὅς ὁ ἀποδείκνυμι ἅμα μέν ἐκ αἴτιος ὁ αἰτιατός δείκνυμι , ἅμα δέ ὁ ἀποδεικτός δύναμαι δείκνυμι , καί ἐν χωριστής εἰμί οὐσία , καί ἐν ἀχώριστος καθολικός δέ . ἀλλά χωριστός μέν ποιέω ὁ διά ὅς ὁ ἀποδείκνυμι , ὑστερογενής δέ καί ἀνούσιος , ὥσπερ ὁ κατά ἐπίνοια ἄνθρωπος ἐκ ἀφαίρεσις ὁ αἰσθητής ἐν ὁ φαντασία ἐγώ ὁ ὁ δόξα ὁ ὑπόστασις λαμβάνω ; ἀλλά οὗτος πάλιν οὔτε ἐκ πρότερος ἵημι ἐκ αἴτιος ὁ ἀποδείκνυμι εἰμί , ἐκ ὕστερος δέ καί αἰτιατός , καί ἔτι διά ὁ μή εἰμί ὁ εἰμί γνωρίζω , ὅς πᾶς εἰμί ἄλογος . εἰμί ἄρα καί πρός ἐγώ αὐτός καί πρός ὁ πρᾶγμα συμφωνέω , ὁ μέν αἰσθητής ὁ φυσικός λόγος προτίθημι , οὗτος δέ εἰς ἔννοια ἐγώ ὁ θεωρέω ὁ εἰμί διά ὁ ὁ καθόλου λόγος ἀνάπλωσις , ἐκ ὅς καί ἀπόδειξις φύω καί πᾶς ἐπιστήμη γένος , αὐτός δέ πάλιν οὗτος ὁ ἐν νάω κρατίζω ὁ ὅλος εἰδητικός οὐσία . ὁ δέ πρός ὁ θεῖον οὗτος δόγμα ὁ ἔνστασις ἀπαντάω ὁ μέν τυφλός εἰμί ἄνθρωπος , ὁ δέ οὖον χαλεπῶς διελέγχω . p . 1086b7 Oi δέ ὡς . . . ἐκτίθημι . ἐκτίθημι μέν εἶπον οἷος μερικός ποιέω · τοιοῦτος γάρ ὁ ἔκθεσις . ὅτι δέ καίπερ πλουτέω νόημα ὁ περί Πλάτων ὅμως διά ὁ ὁ ὁ εἰμί πρόοδος εἰκών ἔχω ἐν ὁ τελευταῖος τάξις ὁ πρῶτος ἔρχομαι ἐπί ὁ κύριος μέν ὁ θεῖον ἐφαρμόζω οὗτος ὁ ὄνομα , δύο δέ καί πολλοστός ὁ αἰσθητός , δῆλος εἰμί ὁ συνετός . ὥστε συμβαίνω ... ὁ εἴρω . οὔτε γάρ πᾶς ὅσος εἰμί ἐν νάω δύναμαι ὁ αἰσθητός ἔχω , καί ἔνιοι ἐκεί ὁ ὅδε συνεισέρχομαι ὁ ὁ πρόοδος , ὥσπερ διάστημα καί τόπος προαίρεσις τε ὁ ἀμφίβολος περί ὁ ἡμέτερος οὐσία . διό ἐγώ δοκέω | καί αὐτός ὁ σχεδόν προστίθημι . ῥητέος δέ ὅτι οὐδέ ὅς εἰκών ἔχω νοητός ὁ αἰσθητός , οὐδέ οὗτος εἰς αὐτός ἔρχομαι · ἄλλος γάρ αἰτία ποιητικός τε καί παραδειγματικός , καί ἄλλος ὁ ὑπό αὐτός καί κατά αὐτός ἀποτελέω · εἰμί δέ ὁμοιόω ὁ τελευταῖος ὁ μέσος καί ὁ πρῶτος , τίς ἄν ἄτοπος εἰμί ὁ αὐτός ὄνομα ἐπί πᾶς χράομαι ; καί γάρ σύ ζῷον ἵημι φημί ὁ τε πρῶτος θεός ὁ τε αἰσθητός καί ὁ γράφω , καί οὐδείς ἐπί αὐτός οὗτος δυσχεραίνω . p . 1086b14 ὅς δέ καί ὁ λέγω . . . εἰμί δέ ὡς οὖον . χαλεπός μέν ἀπαντάω πρός ὁ εἴρω διά ὁ ἐν ὁ ὄνομα σύγχυσις · ἀρχή τε γάρ καί στοιχεῖον ὁ αὐτός μεταλαμβάνω καλέω , καί ἔτι εἰμί πότερος ὁ νοητός † σῶμα δηλόω ὁ ὁ ὅπως ποτέ εἰμί , διστάζω ἄν τις ἴσως . εἰμί μέν γάρ περί ὁ εἰμί εἰμί ὁ λόγος , ὁ κύριος στοιχεῖον οὐ εἄν ἐν αὐτός περιλαμβάνω , ἀλλά ἀρχή μέν ἔχω φημί τελικός καί ποιητικός , ὁ δέ κύριος λέγω στοιχεῖον οὐ εἰμί ἐν ὁ ἁπλόος εἶδος . εἰμί δέ καί ὁ αἰσθητός περιλαμβάνω , δοτέος μέν ἐν οὗτος εἰμί καί <τὰ> στοιχεῖον καί ὁ ἄλλος ἀρχή · ὅμως δέ οὐ εἷς λόγος περί πᾶς ἀρχή , ἀλλά ὁ μέν στοιχειώδης ἀχώριστος , ὁ <δὲ> κύριος ἀρχή χωριστής . εἰμί δέ χρή πρός ὁ διάνοια ἀφοράω ἐγώ ὁ ὁ φιλόσοφος ὁ ἀμφιβολία ὁ ῥῆμα ὑπέρ-εἶδον , δοκέω ἐγώ ὁ μέν ἀναίρεσις ὁ χωριστής οὐσία παραιτέομαι , μή πᾶς ἄρδην ἀφανίζω συναναιρέω καί ὁ φαίνω οὐσία καί οὗτος λίαν ἔμφρων καί ἑαυτοῦ σύμφωνος · καί γάρ ἀλλαχοῦ δείκνυμι , ὅτι ἐάν μή τίς ἀπειροδύναμος εἰμί * * * καί περαίνω ἔχω ὁ δύναμις ) · πάλιν δέ προσίημι ὁ χωριστός οὐσία ἄπορος αὐτός καταφαίνω , ἐπεί ὁ ἀρχή αὐτός εἰμί μέν ἄτομος ὑποτίθημι , τοσοῦτος οἴομαι εἰμί ὁ εἰμί ὅσος ὁ ἀρχή ὁράω γάρ αὐτός ὡς στοιχεῖον νῦν ) καί ἐπιστήμη αὐτός οὖον καταλείπω ὁ γάρ ἄτομος οὐ εἰμί ἐπιστήμη , ὡς ὁ ἀποδείκνυμι καί ὁ ὁρισμός δηλόω ) · εἰμί δέ καθόλου , ὁ ] μή εὔλογος εἰμί ὁ οὐσία ἄτομος εἰμί ἀρχή εἰμί ἀνούσιος · δοκέω γάρ αὐτός ὁ καθόλου ἀνούσιος εἰμί . εἶπον οὖν τέως πρός οὗτος , ὅτιπερ ὁ ἀρχή ὁ | ἰδέα οὔτε ἄτομος εἰμί οὔτε οὗτος καθόλου , ὡς ὁ ἐν Ψυχή εἶδος ἢ ὁ ἐν ὁ φύσις ἢ ὁ ἐν ὁ αἰσθητός ἢ ὁ ὑστερογενής φάντασμα , ὁ δή μόνος ὁ καθόλου καί ἀνούσιος τις ἄν φημί δικαίως · ἀλλά εἰμί πρό πᾶς οὗτος αἰτία μέν εἰμί ὁ ὅλος , οὐδείς δέ ὅς εἰμί ὁ ἐκ αὐτός ἀπογίγνομαι , ὅπου γε οὐδέ ὁ ἰδέα ὁ ἀπό αὐτός προέρχομαι ἄτομος ἢ καθόλου . ἀλλά ὁ ἐξαιρέω οὗτος εἶδος καί νοερός · ὥσπερ γάρ ὁ μέν ἄτομος ὑλικός ἐν γάρ ὁ ὕλη μόνος μερίζω καί ὥσπερ ἀποτεμαχίζω ὁ λόγος ) , ὁ δέ καθόλου ψυχικός , οὗτος ὁ ἀμέριστος πάντῃ νοερός . διά τίς δέ καί ὁ καθόλου πᾶς ἀνούσιος εἰμί φημί ; ὁ οὖν ἀπολέγω ὁ μέν † εἄν ἔμφρων εἴρω , ὁ δέ πρός ὁ τίθημι οὐδείς ἰσχύς οὐδέ ἀλήθεια ἔχω · λοιπός δέ ὁ ἐπίκρισις αὐτός λίαν ἔχω ὁ βίαιος · ἀξιόω γάρ , ὥσπερ ὁ στοιχεῖον ὁ φωνή ἤπειρος ποιέω φωνή , οὐ εἰμί χωριστός ὁ φωνή , οὗτος καί ὁ ἀρχή ὁ εἰμί ἀχώριστος εἰμί ὁ ἄτομος * * ὁ αἰσθητής οὐσία . ἀλλά πρῶτος μέν οὖον τοιοῦτος ἐκεῖνος ὁ μόνος καί ὁ δυάς · ἔπειτα ὥσπερ ἐνταῦθα ὁ διάνοια εἰμί καί ὁ λεκτικός φαντασία ὁ μετατίθημι ὁ στοιχεῖον καί ὁ ποιός μετάθεσις ὁ διάφορος ἀποτελέω φωνή , οὗτος καί ἐν ὁ πᾶς τίς εἰμί ὁ μετατίθημι ὁ στοιχεῖον καί ὁ ἀειγενεσία διασῴζω ; εἰμί μέν γάρ χείρων διάνοια , ὁράω μή ὁ μέρος ὁ ὅλος σεμνός ποιέω καί ὁ συμβεβηκός ὁ οὐσία καί ὁ θνητός ὁ θεῖον καί ὁ ἀεί ὡσαύτως ἐνεργέω ὁ ὀλιγάκις κατορθόω , εἰμί γε ὁ μέν περί ἐγώ διάνοια , ὁ δέ ὅλος μηδέ λόγος κυβερνάω φημί . εἰμί δέ νόος τις καί οὗτος μετατίθημι ὁ δύναμις ἢ ὁ ἐνέργεια ἢ καί ὁ συναμφότερος , δῆλος ὡς εἰμί μέν αὐτός ὁ εἰμί δημιουργέω , ὁ τε αἴτιος ἔχω ὁ ἀποτελέω ἐν ἑαυτοῦ καί εἰκών ὑφίστημι ἑαυτοῦ ( τοιοῦτος γάρ πᾶς εἰμί ὁ εἰμί ποιέω ) · εἰμί δέ προαίρεσις καί μεταβατικός νοέω , πάλιν εἰς τίς ὁ ἐν ἑαυτοῦ τάσσω καί ὁρίζω ἀφοράω οὗτος δημιουργέω ; οὖον γάρ δή ἔμπληκτος οὐδέ ἀστάθμητος κατά ὁ παρά ἐγώ ὅς τίς εἄν τυγχάνω διαπράσσω . ἀμφοτέρως δέ ὁ εἶδος ὁ δημιούργημα ἔχω ἐν ἑαυτοῦ · οὐδέ γάρ εἄν οὐδέ ἐγώ ἐκ ὁρίζω στοιχεῖον ὁ ΚΔ ἤπειρος δύναμαι φωνή ὑφίστημι , εἰμί μή καί ἕκαστος αὐτός ὁ εἶδος ἔχω ἐν ἐγώ αὐτός καί πᾶς αὐτός ὁ σύνθεσις ὁ λόγος . διά τίς γάρ ὁ μέν ἄνθρωπος μυριάκις μυρίος ἐξαλλαγή χράω οὖον λήγω ποτέ ὁ κατά ἕκαστος τεκταίνομαι ; ὁ δέ καί ὁ μέν ὁ καθόλου ἐπιστήμη δύναμις λέγω εἰμί , ὁ δέ ὁ κατά ἕκαστος ἐνέργεια , φανερῶς ἀνατρέπω εἰμί διά ὁ πρός ὁ παλαιός φιλονεικία ὁ τε ἐν ὁ ἀποδεικτικός αὐτός εἴρω , ὅτι ὁ κατά ἕκαστος οὐ ἐγχωρέω γίγνομαι ἐπιστήμη , μήτοι γε δή ἀγαθός καί τέλειος ὁ ὁ καθόλου . καί ὡς ἔοικα ὁ πρῶτος τρόπος ὁ πρῶτος σχῆμα ὁ ἐκ δύο καθόλου καταφατικός συνάγω , ὅς ἐν ἄλλος ἀποδεικτικός εἰμί λέγω , οὖον ποιέω συμπέρασμα τέλειος οὐδέ ἐπιστημονικός ἐνέργεια , ἀλλά εἰμί ὁ ἐκ καθόλου καί μερικός τέλειος , μάλιστα ἐάν εἰμί ὁ κατά ἕκαστος ὁ μικρός . ὁ μέν οὖν ὁ αἴσθησις προηγουμένως μέν ὁ ἄτομος εἰμί , κατά συμβαίνω δέ ὁ ἐν ὁ ἄτομος κοινός συγχωρέω · ὁ δέ διά οὗτος καί ὁ γραμματικός ἀξιόω προηγουμένως μέν εἰμί ὅδε ὁ 7 . , κατά συμβαίνω δέ ὁ κοινῶς ὅς ψευδ·ές εἰμί . μᾶλλον γάρ ὁ καθόλου εἰμί ὁ τέχνη · γεννάω δέ κρίνω καί ὁ κατά ἕκαστος ὁ ἔχω ὁ κοινός ὁ αἴτιος · οἶδα μέν γάρ ὑγιάζω ὁ ἰατρός ἄνθρωπος καί οὐ Καλλίας · ὅταν δέ μετά ὁ ὕλη , ἐνεργέω , ὁ ἄτομος ὑγιάζω διά ὁ ὁ περί ὑγίεια λόγος προλαμβάνω . καί ὁ γραμματικός οἶδα μέν ὁ δύναμις ὁ ὅς ψιλόω τε καί βραχύνω τε καί παρατείνω , κατά ἑαυτοῦ τε λέγω καί · σύν ἄλλος τάσσω , προτακτικός μέν ἐν ὁ φωνή , προτακτικός δέ καί ὑποτακτικός ἐν ὁ σύμφωνος · ὅταν δέ ἐκφωνέω ἐθέλω ἢ κρίνω ὁ ἕτερος προφορά , τότε περί ὁ ἄτομος ἐνεργέω ὁ προλαμβάνω ὁ καθόλου ὁ λόγος . καί οὗτος μέν περί ὁ τέχνη , ὅς οὗτος διαφέρω εἴρω ὁ ἐμπειρία ὁ ὁ αἴτιος | οἶδα ὁ ἑαυτοῦ ἐνέργεια , σύμφωνος εἰμί καί αὐτός Ἀριστοτέλης σαφῶς καί ἐν ὁ ῥητορικός τέχνη κηρύττοντ·ι ὡς “ οὐδείς τέχνη ἐπισκοπέω ὁ κατά ἕκαστος , φημί , ὁ Ἰατρική · οὖον γάρ τίς Σωκράτης ὑγιεινός εἰμί ὁ Καλλίας , ἀλλά τίς ὁ τοιόσδε ἢ αἰτέω τοιόσδε · οὗτος γάρ εἰμί ἔντεχνος , ὁ δέ κατά φημί , ἤπειρος καί οὐ ἐπιστητός . ” ὅταν δέ εἰς ὁ ἐπιστήμη ἀνέρχομαι , ὅς οὐδείς αἰσθητής προσάπτω , μόνος δέ εἰμί ὁ ἀμέριστος καί ἄυλος εἶδος , πῶς εἰμί ἐπί οὗτος ἐννοέω ὁ μή εἰμί προηγουμένως αὐτός ὁ ὅλος ἀλλά ὁ ἄτομος ; ἀλλά μήv οὐδέ ὁ πρός ὁ τέλος ἐρώ ἁπλόος ἄν τις καί ἄνευ προσδιορισμός καταδείκνυμι . εἰμί γάρ , φημί , καθόλου ὁ ἀρχή , καθόλου · καί ὁ ἐκ αὐτός , ὥσπερ ἐπί ὁ ἀπόδειξις . ἀλλά ἐπί μέν ὁ ἀπόδειξις ; φημί ἄν τις , ὑλικός εἰμί ὁ πρότασις ἀρχή καί οὖον Μένων ἐπί ἑαυτοῦ ὑφιστάω ὁ συμπέρασμα , ἀλλά ἑαυτοῦ ἐπιδίδωμι πρός ὁ ὁ πρόβλημα κατασκευή · ἐπί δέ ὁ ποιητικός ἀρχή οὐ ἀνάγκη ὁ γεννάω συμπαρεκτείνω ὁ αἴτιος . αὐτίκα ὁ ἥλιος εἷς εἰμί πᾶς δημιουργέω ὁ ζῷον καί οὐδείς αὐτός ὁ πᾶς δύναμις καταδέχομαι · μήποτε δέ καί προσεχῶς ἐκ ὁ καθόλου ἀρχή — λέγω δέ καθόλου οὖον ὁ ἐν νάω οὗτος γάρ καί πρό ὁ καθόλου καί αὐτοαρχή ) , ἀλλά ὁ ἐν Ψυχή — μήποτε οὖν οὗτος προηγουμένως μέν ὁ ὁ φύσις εἰμί λόγος γεννητικός , δύο δέ διά ὁ ὁ φύσις λόγος εἰς ὁ ὕλη προέρχομαι καί ὁ ἄτομος εἰμί ὑποστατικός , καθάπερ καί ὁ καθόλου πρότασις προηγουμένως μέν συνάγω , ὅτι πᾶς τρίγωνος φέρω δύο ὀρθός ὁ γωνία Ἴσαι , δύο δέ καί ὅτι ὁ σκαληνός , πολλοστός δέ καί ἔσχατος καί ὅτι ὅδε ὁ σκαληνός . “ τοιγάρ περί ὁ κάθος , φημί Ἀρχύτας , καλῶς μέλλω καί περί ὁ κατά μέρος οἷος εἰμί καλῶς ὄψομαι . ” . προσεκτέος οὖν ὅτι καίπερ εἰμί ἀγ́χινους ἄνθρωπος καί γόνιμος ὅς οἶδα ὁ θαυμαστός Ἀριστοτέλης οὖον πρότερος δύναμαι ὁ καθόλου καταφρονέω , πρίν ἀναγκάζω ὁ ἑαυτοῦ καί ὁ ἐνάργεια πολεμέω φθέγγομαι · οὗτος δέ εἰμί ὁ ὁ ἐπιστήμη ὁ ἐνέργεια ὁ κατά ἕκαστος εἰμί καί μή ὁ καθόλου , καί ὁ ὁ τεχνίτης προηγουμένως μέν οἶδα ὁ ἄτομος , κατά συμβαίνω δέ ὁ κοινός · “ ἄνω ποταμός ἱερός ” οὗτος δή μυριόλεκτος . μέχρι οὗτος ὁ Ἀφροδισιεύς ὁ Μ προάγω , ὁ δέ ἑξῆς ἀπονέμω ὁ Ν . | περι . . . φυσικός ἠώς ὁ οὐδείς . . . ἀλλά ἕτερος . διά ὅς μάχομαι ὁ ὁ ὁ ἀκίνητος ἀρχή ἐναντίος ποιέω , καθάπερ αὐτός εἰς ὁ ὁ αἰσθητής ἀρχή τἀναντία σύν ὁ ὑπόκειμαι · αὐτός οὐ ἀπαξιόω παραλαμβάνω . συλλογίζομαι δέ συνήθης ἑαυτοῦ . τἀναντία ἐν ὑπόκειμαι , ὁ ἀρχή οὐ ἐν ὑπόκειμαι , ἵνα μή πρό οὐσία ὁ ἀνούσιος . δῆλος ὁ συμπέρασμα · τἀναντία , φημί , οὐ εἰμί ἀρχή , καί εἰμί ἀρχή , ἀλλά οὐ ὅς ἐναντίος ἀλλά ὅς ἕτερος τις εἰμί , οἷος νόος ἢ σῶμα ἢ ὅς τίς εἄν εἰμί ὁ ὑπόκειμαι αὐτός . πρός ὁ ῥητέος , ὅτι τοιοῦτος ἐναντίος | ἐκεῖνος ἐν ὁ ἀρχή οὖον παραλαμβάνω , ὅς εἰμί ἀνούσιος κατά ὁ χείρων ὁ οὐσιώδης , ἀλλά εἰμί ἄρα , κατά ὁ ἀγαθός · ὁ γάρ ὁ οὐσία ἀρχή υπερούσιος εἰμί χρή . ὅλως δέ οὐδέ ἀπό ὁ ὡσανεί ἀντικεμένων ὁ ἀνήρ ἄρχω , ἀλλά καί ὁ δύο συστοιχία ὁ ἐπέκεινα οἶδα , ὡς μαρτυρέω Φιλόλαος ὁ θεός λέγω πέρας καί ἀπειρία ὑφίστημι , διά μέν ὁ πέρας ὁ ὁ εἷς συγγενής ἐνδείκνυμι πᾶς συστοιχία , διά δέ ὁ ἀπειρία ὁ οὗτος ὑφέζομαι , καί ἔτι πρό ὁ δύο ἀρχή ὁ ἑνιαῖος αἴτιος καί πᾶς ἐκλέγω προτάσσω , ὅς Ἀρχαίνετος μέν αἴτιος πρό αἴτιος εἰμί φημί , Φιλόλαος δέ ὁ πᾶς ἀρχή ἵημι διισχυρίζομαι , Βροτῖνος δέ ὡς νόος πᾶς καί οὐσία δύναμις καί πρέσβυς ὑπερέχω · ἀπό ὅς ὁρμάω καί ὁ θεῖος Πλάτων ἐν τε ἐπιστολή καί ἐν πολιτεία καί ἐν Φίληβος ἐν Παρμενίδης ὁ αὐτός περί ὁ αὐτός φωνή ἀφίημι . οὔτε οὖν ὁ πρότασις ὑγιής , ἐπεί καί ὁ λέγω τάτος ἐναντίος ἐν ὑπόκειμαι ψεύδω ὁ γάρ ὅλως εἰμί ἐναντίος χρή καλέω , οὐδαμῶς ἀνούσιος ) , καί ὁ λέγω ἰά ἀρχή οὐσία ὁ γάρ κύριος ἀρχή καί ὁ πᾶς ἀρχή υπερούσιος ) · οὔτε ὁ συμπέρασμα ὁ ἀρέσκω τίς ὁ ἀνήρ διελέγχω · οὖον γάρ ἀπό ὁ ὡσανεί ἀντίκειμαι ἄρχω , προτάσσω δέ ὁ εἷς ὁ ἐξαιρέω ἄμφω ὁ τε ἀρχή καί ὁ συστοιχία . p . 1087b4 ὁ δέ ὁ ἕτερος . . . ἄμφω . οὔτε ὁ δυάς ὁ πρό πᾶς ὁ ἀριθμός ὑλικός αἴτιος εἰμί φημί οὐδέ γάρ ὅλως ὁ θεῖος ὁ ἀριθμός ὕλη προσδέω ) , οὔτε Πλάτος ὁ ἀόριστος δυάς διά ὁ ἀνισότης δηλόω ἀφίστημι Πυθαγόρας διά ὁ πλῆθος αὐτός ἐνδείκνυμι · ἑκάτερος γάρ αὐτός ἐκ ὁ διά αὐτός ὑπάρχω ὁ ἀριθμός ὀνομάζω αὐτός ἐπιχειρέω · εἴρω δέ ὅτι πλῆθος εἰμί αἰτία καί πρόοδος καί γόνιμος δύναμις καί ἑτερότης , ὥσπερ ὁ εἷς ταὐτότης αἴτιος ὁ θεῖον εἶδος καί ὁ μένω αἰώνιος καί ὁ ἔχω ὡς ἔχω · Μένων γάρ φημί αἰών ἐν εἷς , ὁ αἴτιος ὁ μένω ἀεί κατά ὁ αὐτός καί ὡσαύτως ὁ θεῖος οὐσία ἐνδείκνυμι . p . 1087b9 καί γάρ . . . ἀριθμός δέ οὖον . ἐσθίω γάρ , φημί , ὁ Πλάτων λέγω , ὅτι οὗτος Ούτος λόγος μέν δύο δέ εἷς · οὗτος γάρ ἀγαθός ἐξηγέομαι ἢ ὡς ὁ Ἀλέξανδρος ὑπολαμβάνω αὐτός λέγω ἀλλά ἵημι θαυμάσιος , φημί , οὐ οὗτος λέγω Πλάτος ὁ ἕτερος ὁ ἀρχή ἄνισος τε καί δυάς καί μέγας καί μικρός ὡς σύ νῦν ἐκλαμβάνω , ἀλλά ὅτι πλῆθος εἰμί καί πρόοδος αἰτία καί πᾶς γεννάω καί μέγας καί μικρός , ὡς εἴωθα † ἐκεῖ λέγω , † αὐτός οὗτος εἰμί ἄξιος δηλόω καί ὁ ὄνομα . ὅλως δέ εἰμί μέν ἕτερος εἰμί αὐτός ὁ ὑπόκειμαι , ἕτερος δέ ὁ ἐν αὐτός λόγος , ὥσπερ Σωκράτης ἕτερος εἰμί ὁ σιμός καί προγάστωρ , ἢ εἰμί κατά τίς μέν ὑπάρχω μέγας κατά τίς δέ μικρός , ἐν-εἰμί ὁ μέν λόγος δύο ποιέω αὐτός , ὁ δέ ὑπόκειμαι εἷς · εἰμί δέ κατά ὑπεροχή ἄφραστος ὁ ἀπό αὐτός γεννάω μέγας τε καί μικρός ἐξαιρέω καί πᾶς εἰμί ὑπόκειμαι ἀγαθός , ποῖος ἔχω χώρα ὁ τοιοῦτος ὁ λόγος ἐπιδιόρθωσις ; p . 1087b12 ἀλλά μήv . . . ὁ εἷς . πάνετες οὗτος κατά αὐτός ὁ μέν θεῖος ἀρχή καί πατρικός ὁ ἀριθμός εἷς καλέω , ὁ δέ μητρικός ὁ μέν μέγας καί μικρός , ὡς Πλάτος , ὁ δέ ὀλίγος καί πολύς , ἐπιδιορθόω , ὁ δέ ὑπερέχω καί ὑπερέχω , ἐπί ὁ γενικός ἀνατρέχω , ὁ δέ ἄλλος , ὁ δέ πλῆθος . ὅτι δέ πᾶς οὗτος αὐτός ἐνδείκνυμι , πολλάκις ὑπομιμνῄσκω . ἀλλά εἰμί ἐκεῖνος φημί ἕπω ὁ ὁ γενικός παραλαμβάνω ἐναντίος πρό ὁ εἰδικός , ὁ καί ὁ ἀριθμός γένος εἰμί ὁ δύο πρέσβυς ποιέω ὁ δύο , ὅσπερ οὖον βούλομαι , ποῖος δύο φημί ἢ ποῖος ἀριθμός ; εἰμί μέν γάρ ὁ ἀόριστος λέγω δυάς , πῶς γένος αὐτός ὁ ἀριθμός ὁ ἐκ αὐτός ἀπογεννάω ; εἰμί δέ ἰά αὐτοδυάς , ὁ πρῶτος ἐν ὁ εἰδητικός ἀριθμός οὗτος . p . 1087b27 εἰμί δέ εἰμί . . . ἀντίκειμαι . ὁ μέν σκοπός δῆλος , προκρίνω εἷς ἐκ πᾶς καί οὗτος κακίζω , ἵνα ἐκ περιουσία εἰμί ὁ ἄλλος καταγιγνώσκω . ῥητέος δέ ὅτι μήτε κριτής δήω ὁ ἀνήρ οὐδέ γάρ ὅλως διαφωνέω ) οὔτε κατά αὐτός ἐλέγχω ὁ ὁ εἷς ὁ πλῆθος ἀντιτίθημι ὡς ὁ εἷς ὀλίγος ποιέω · εἰμί γάρ τίς ὁ ἐν ὁ Ι μιμνήσκω , σαφῶς ἐν ἐκεῖνος λέγω μήτε ὁ πλῆθος πᾶς ὁ ὀλίγος ὑπάρχω ἐναντίος , ἀλλά ὁ ὑπεροχή ἔχω , μήτε ὁ εἷς ἐναντίος εἰμί ὁ πλῆθος καί ὁ ἀριθμός , ἀλλά μᾶλλον ὡς ὁ πρός τίς ἀντίκειμαι . ὥστε ψευδής εἰμί ὁ δύο πρότασις καί κατά αὐτός , διά ὅς συνάγω ὁ ἐλέγχω αὐτός συμπέρασμα , ὅς τε λέγω ὁ εἷς ἐναντίος ἵημι ὁ πλῆθος καί ὁ τίθημι πᾶς ὁ ἐναντίος ὁ πλῆθος ὀλίγος εἰμί , καί οὐ ἄλλος τις δήω ὁ ἀντιλέγω ὁ πρότασις , ἀλλά ὁ αὐτός γράφω ἐν ὁ I ὁ ἀνάγνωσις ποιέω . καίτοι τίς περί οὗτος διατείνω μάτην ; οὔτε γάρ ὁ εἷς ὁ ἐκεῖνος ὁ ἀνήρ οὗτος εὐθύνω οὔτε ὁ πλῆθος ὡς λέγω ἐκλαμβάνω · δήλωσις δέ καί ὁ ἕπομαι ὁ παρά θύρα ἀνήρ ἀπάντησις . p . 1087b33 ὁ δέ εἷς . . . τοιοῦτος προσηγορία . ὁ θεῖον ἀνήρ ἐκεῖνος | εἷς μέν λέγω ὁ θεός ὡς ἕνωσις ὁ ὅλος αἴτιος καί πᾶς ὁ εἰμί καί πᾶς ζωή καί νόος ὁ παντελής ἐπέκεινα , μέτρον δέ ὁ πᾶς ὡς πᾶς ὁ οὐσία καί ὁ τέλος ἐπιλάμπω καί ὡς πᾶς περιέχω καί ὁρίζων ὁ ἄφραστος αὐτός καί πᾶς ὑπεραπλόω πέρας ὑπεροχή , ὁ δαιμόνιος οὗτος ἀνήρ ὁ μικρός ἐν ποσός καί ὁ διά μικρότης μέτρον ὁ ὁμογενής ἀναφαίνω ἐκλαμβάνω διισχυρίζομαι μηδείς εἰμί μήτε μέτρον μήτε ἐν , ὅς μή εἰμί ἐν ὑπόκειμαι . καί πρόδηλος ὅπως ἀπό ὁ εἷς ὁ ἀρχή ἢ ὁ ἐκεῖνος συνάπτω μόνος ὥσπερ ἀπό τις βηλός θεσπέσιος ὁ εἰμί καταπίπτω ὁ λόγος πᾶς μέν ἀπολισθάνω ὁ ἀσώματος ὁ οὐσία † διάλεξις , πᾶς δέ ὁ εγκόσμιος πλάτος , εἰς δέ ὁ τελευταῖος ὁ σῶμα καταφέρω ὕπτιος ῥίπτω , ὁ διά μικρότης καί εὐτέλεια μικρός ὁ ὄγκος πολυπραγμονέω καί διά οὗτος ὁ μέν ὁμοειδής ἀποφαίνω εἰμί ὁ μέτρον ὥσπερ ἐπί ὁ ἵππος , ὁ δέ ὁμογενής ὡς ἐπί ἄνθρωπος ἵππος θεός , ὁ δέ οὐ οἶδα ὅς τίς φημί · καί γάρ αὐτός ἀπορέω , πῶς ὁ ἐκ διάφορος κατηγορία ἀριθμός ὀνομάζω , πλήν ὅτι γένος ἀριθμός αὐτός καλέω ἐγκρίνω . ἄξιος δή οὗτος ἢ ὁ Κλεινίας ὁ Πυθαγόρειος παραβάλλω , ὅς ἐξαιρέω βούλομαι πανταχοῦ ὁ εἷς καί ὁ μέτρον οὖον μόνος σῶμα οὐδέ ὁ ἐγκόσμιος πρᾶγμα , ἀλλά καί αὐτός ὁ νοητός , ἡνίκα ἄν αὐτός σεμνύνω ἀρχή εἰμί ὁ εἰμί λέγω καί νοατη μέτρον καί ἀγένητος καί ἀίδιος καί μόνος καί κυριώδης , αὐτός ἑαυτοῦ δηλόω · ὁ ὁ ὁ θεῖον Πλάτων , ἐν ὅς ὁ θεός μέτρον εἰμί ὁ πᾶς ἀποφαίνω ὡς ἀρχή τε καί τέλος καί μέσος ὁ εἰμί ἐν ἑαυτοῦ περιέχω . οὗτος γάρ τις ἐννοέω οὖον χαλεπῶς οἴομαι συνοράω , πόσος ἀποπίπτω ἀληθής μέτρον ὁ νῦν ὑπό αὐτός παραδίδωμι εἷς τε μέτρον , ὅσπερ ἀγαπητός οὗτος μετρέω ἐνίοτε δύναμαι ὡς ὁ διά ὅς ὁ μέτρησις γίγνομαι · οὖον γάρ ὁ ἵππος εἰμί ὁ μετρέω ὁ δέκα ἵππος ἀλλά ὁ διάνοια ἐγώ , εἰμί ἄρα ὁ ἵππος προσχράομαι , κατά δέ ὁ ἀκριβής οὐδέ ὁ ἵππος , ἀλλά ὁ μοναδικός εἷς καί ὁ μοναδικός ἀριθμός · ὁ δέ γε ἀληθινός μέτρον ὁράω ὁ οὐσία καί ὁ δύναμις καί ὁ τέλος ὁ ἀφορίζω ὁ ὁ μέτρον οὕτως ἐπωνυμία ἀξιόω . καί οὗτος οὐδέ αὐτός λανθάνω Ἀριστοτέλης · γράφω γοῦν ἐν δύο ὁ πολιτικός βιβλίον περί οὗτος ὁ αὐτός ὁ πρό αὐτός φιλοσοφέω καί λέγω διαρρήδην οὗτος · “ πᾶς γάρ ἀκριβῶς μέτρον τἀγαθόν εἰμί ” . ὥστε δῆλος λογικός αὐτός νῦν καί φιλόνεικος ὁ λόγος προβαίνω , καί Δίκαιος ἐγώ κατά ἕκαστος ὁ τοιοῦτος ὁ ὁμηρικός ἐπιφθέγγομαι πρός αὐτός · “ οἶδα καί καί ἄλλος μῦθος ἀγαθός ὅδε νοέω . ” p . 1088a15 ὁ δέ ... μόνος κατηγορέω . ὁ εἷς καί ὁ ἴσος ἐπί ὁ πατρικός ἀρχή παραλαμβάνω οὔτε πρός τίς εἰμί οὔτε ὅλως συμβαίνω , ἀλλά , εἰμί χρή τἀληθῆ φαίνω , πρᾶγμα ὑπερούσιος ἕνωσις καί ἰσότης ὁ πᾶς αἴτιος , ὁ τε μόνιμος καί ὁ βέβαιος καί ὁ ἀκλινής καί ὁ ἄχραντος ὁ πᾶς ἐπιλάμπω · ὥσπερ καί ὁ ἄνισος , ὅς ποτέ μέν εἰς μέγας καί μικρός οὗτος διαιρέω , ποτέ δέ εἰς πολύς καί ὀλίγος , εἰμί δέ ὅτε εἰς ὑπερέχω καί ὑπερέχω , ὅταν ἐπί ὁ πρῶτος δυάς παραλαμβάνω , συμβολικός μέν ὁ αὐξητικός αἴτιος ὁ ὅλος ἐνδείκνυμι , ἀγαθός δέ οὐ ὅτι μόνος συμβεβηκός ἀλλά καί ὁ ἐκ αὐτός ἀπογεννάω οὐσία καθίστημι . παγγέλοιος ἐν ἐπί ὁ συνήθης ὁ πολύς σημαίνω ὁ ὄνομα φέρω οὕτως εὐθύνω ὁ ὁ πρέσβυς δόγμα . ἐγώ δέ οὐ ὅτι μή ποιέω συμβαίνω πρό οὐσία μόνος διισχυρίζομαι , ἀλλά ὅτι μηδέ δύο ἢ πολλοστός ἀπονέμω τάξις ἐν ὁ ἀρχή καί ὁ θεῖον εἶδος ὁ συμβεβηκός · ὅλως γάρ οὐδείς ὁ ἀκίνητος συμβαίνω κατά αὐτός , ἀλλά καί ὁ αὐτοϊσότης ἐκεῖ καί ὁ αὐτοεπιστήμη · ταὐτότης τοίνυν , ὁμοιότης , ἑτερότης , πᾶς οὗτος οὐσία καί ἑαυτοῦ καί οὐ ἕτερος · τοιοῦτος γάρ πολλαχοῦ μέν , ἀτάρ δή καί ἐν Φαιδρός ὁ θεῖον Πλάτων ἀναγράφω ἀκούω · “ καθοράω μέν αὐτός ὁ ] δικαιοσύνη , καθοράω δέ καθοράω δέ ἐπιστήμη , οὐ ὅς γένεσις πρόσειμι , οὐδέ ὅς εἰμί ποῦ ἕτερος ἐν ἕτερος εἰμί ὅς νῦν ἐγώ | εἰμί καλέω , ἀλλά ὁ ἐν ὁ ὅς εἰμί εἰμί εἰμί ἐπιστήμη εἰμί ” . διό καί αὐτός ἕκαστος ὁ ἐκεῖ καλέω εἴωθα , ὅς κατά τις ὁ ἀκριβής καί ὁ ἑαυτοῦ καί μή ἄλλος εἰμί κρατύς εἰμί · ὥστε κἀν αἴτιος εἰμί , ὁ δέ αἰτιατός , οὖον συμβεβηκότως ἐκεῖ οὗτος , κατά οὐσία δέ . καί καθάπαξ περί πᾶς ὁ ὡσανεί σχέσις ὁ αὐτός λόγος · ὥστε ὁ μέν υπερούσιος ὁ ἐκεῖ ὁ δέ οὐσία , συμβαίνω δέ εἰμί ἄρα περί ὁ ἐν γένεσις ψυχή καί αὐτός ὁ γένεσις . οὗτος μέν οὖν πρός πᾶς αὐτός ὁ ἐπιχείρησις εἴρω . κατηγορέω δέ ἢ ὁ ἐκεῖ δυάς ὁ ὀλίγος ἢ ὁ δεκάς ὁ πολύς οὐδείς ὁ γε ἡμέτερος ἐπιτρέπω · ὁ γάρ μοναδικός εἰμί ἀριθμός , ὅς οὗτος συμβαίνω ἢ ἄλλως ὑπάρχω δύντι . p . 1088b14 ἁπλόος δέ δεῖ . . . ἐνυπάρχω . καί πρίν αὐτός ἐφίστημι οὗτος , προεῖπον ἐγώ , μᾶλλον δέ οὐ ἐγώ ἀλλά ὁ πρέσβυς καί ἀγαθός ὁ φιλοσοφέω , ὅτι ἐκ ὑλικός στοιχεῖον ἢ ὅλως ἐκ στοιχεῖον , ὁ οὗτος λέγω στοιχεῖον ὡς εἰς σύστασις ἕτερος παραλαμβάνω , ὁ θεῖον εἶδος οὐ ὑφίστημι · ὁ μέν γάρ ἐκ ὑλικός συνίστημι στοιχεῖον γενητός εἰμί καί φθαρτός , ὁ δέ ἐκ ἄυλος εἰμί καί ἀγένητος ἀλλά οὖν συντίθημι · ἁπλόος δέ χρή καί ἀγένητος εἰμί ὁ θεῖον εἶδος , καί μήτε <κατὰ> ψυχή τάσσω μήτε πολύς πλέω κατά οὗτος ὁ κόσμος οὐδείς οὖν ἐγώ ἀνατρέχω εἰς ὁ πρῶτος δεῖ ὁ περί οὐρανός πραγματεία , ὅς δείκνυμι ὁ γενητός καί ὅλως ὁ μή εἰμί ἐνδέχομαι φθαρτός καί οὐ ἀίδιος · ἀλλά αὐτόθεν αὐτός συγχωρέω εἰμί καί μή πᾶς ὁ κατά ἕκαστος , ἀλλά ἐν ὁ συμπέρασμα καλῶς ἔχω , στοιχεῖον φημί ὑπό ὁ παλαιός καλέω ὁ γεννητικός ὁ ὅλος αἴτιος . πολύς δέ εἴρω ἐν οὗτος ἄξιος ἐπίστασις , ἐκεῖνος μάλιστα προσεκτέος ὁ λῆμμα , ἐν ὅς φημί ὡς οὐδείς εἰμί ἀίδιος οὐσία εἄν μή εἰμί ἐνέργεια . εἰμί μέν γάρ κατά δοτικός ἀναγιγνώσκω ἐνέργεια , εἰμί μέν καί νῦν κατά αὐτός ὁ αἰθήρ ἀίδιος , οὖον συνᾴδω δέ ὁ κατασκευή ὁ λῆμμα · οὐδείς γάρ κωλύω καί · ὁ ἐκ στοιχεῖον καί ὕλη συνίστημι ἐνέργεια | εἰμί . εἰμί δέ κατά εὐθύς πτῶσις ἐνέργεια , κινδυνεύω νῦν ὁ οὐράνιος οὐ ἀίδιος λέγω , καί εἰμί ὁ ἀεί χρόνος ὑφίστημι · οὖον γάρ ἀεί ὁ ἀίδιος καί εἶδος εὐθύς χωρίζω . p . 1088b28 εἰσί δέ τις . . . ὁ μαθηματικός . οὖον δυσχεραίνω ὁ τοιοῦτος ἄνισος οὐδέ δείδω ὁ θαυμαστός ὁ διαλεκτική ἐπιχείρημα δυάς λέγω δοκιμάζω ὁ ὁ πλῆθος αἴτιος · ἀλλά ἐπεί ὁ συγγένεια αὐτός βούλομαι δηλόω ὁ πρός ὁ σεμνός ἀρχή , ἴσος μέν ἐκεῖνος ὀνομάζω ἄνισος οὗτος καλέω , εἷς δέ προσαγορεύω αὐτός ἢ μόνος οὗτος δυάς λέγω ἀξιόω · διά ὅς δέ αἴτιος , εἶπον πολλάκις , καί ὅτι ἄλλος μέν ὁ ὁ εἰδητικός ἀριθμός , ἄλλος δέ ὁ ὁ μαθηματικός συνίστημι πολύς μέν ὑφίημι , ἀνάλογος δέ [ ἐν ] ἐκεῖνος εἰμί . p . 1088b35 Πόλλα μέν ... εἰμί πολύς εἰμί . “ ὦ πόποι , εἰμί ἄρα ἀγαθός περ εἰμί ὑπέροπλος εἶπον , ” εἰμί Πλάτων ἀπορέω , καί μάλιστα ὁ ἐν ὁ σοφιστής μέτειμι1 ὑπόθεσις . ἔπειτα τίς κοινός ἔχω ὁ μή εἰμί , ὅς ὅς θατέρου φύσις κατακερματίζω παράγω αὐτός ; ὁ δέ ἀρχή πρό ὁ γένος εἰμί ὁ εἰμί , ὅς τε ὁ μόνος καί ὁ ὁ ἀόριστος δυάς . p . 1089a7 καίτοι . . . ὁ δέ ποῦ . μάλιστα μέν περί ἄλλος εἰμί ὁ λόγος γίγνομαι παρά ὁ Πλάτων · εἰμί δέ ἄρα καί οὗτος ὁ δέκα γένος παραφέρω ἐθέλω ὡς δύναμαι ἄνευ ὁ μή εἰμί δείκνυμι πλῆθος ἐν ὁ εἰμί , ἀκούω πάλιν ὅτι μή εἰμί μέν ἑτερότης οὐδέ ἄν δέκα εἰμί γένος οὐδέ εἄν δύο οὐδέ εἄν ἄλλος τίς παρά ὁ εἷς ἀριθμός · εἰμί δέ ἑτερότης εἰμί καί ὁ μή εἰμί · ἕκαστος γάρ ὁ δέκα γένος εἴπερ ἕτερος εἰμί ὁ ἄλλος , μοναχός μέν εἰμί , ἐναχῶς δέ οὐ εἰμί · ὥστε μᾶλλον οὐ εἰμί ἤ2 εἰμί , ἄν αὐτός εἶπον ὁ οὐσία · οὐσία γάρ ὑπάρχω ποιότης οὐ εἰμί οὐδέ ποσότης οὐδέ πάθος οὐδʼ ἐνέργεια ( συντίθημι τοίνυν αὐτός καί ὁ ἀνάγκη εὑρίσκω ὁ δόγμα · εἰμί πολύς ὁ εἰμί , εἰμί ἑτερότης · εἰμί εἰμί ἑτερότης , εἰμί ὁ μή εἰμί · εἰμί πολύς ὁ εἰμί , εἰμί ὁ μή εἰμί . οὐ ἄρα εἰμί ἄλλως ἵστημι πρός ὁ φαίνω ὁ Παρμενίδειος λόγος οὐδέ προσμένω ὁ πλῆθος μή οὐ καί ὁ μή εἰμί συνεισφέρω . καί οὖον διά οὗτος μάχομαι | Πλάτος ὁ Παρμενίδης κτάομαι γε ὁ ἀληθής , ἀλλά εἰμί ἄμφω μέν ἀληθής ὁ λόγος , σαφής δέ ὁ ὁ Πλάτων · ἐκεῖνος τε γάρ περί ὁ νοητός μόνος διαλέγω καί κτάομαι ὁ ἕνωσις αὐτός μέτειμι1 καί ὁ ἐν αὐτός δυναστεύω ταυτότητα καί ὁ Ἐμπεδόκλειος φίλιος , εἷς εἰμί ὁ εἰμί ἀποφαίνω · Πλάτων δέ εἰδοί πρῶτος μέν ὅτι εἰμί πως καί ὁ αἰσθητός , ἕτερος εἰμί ὁ εἰμί εἰμί καί διά οὗτος μή εἰμί μᾶλλον ἢ εἰμί προσαγορεύω Δίκαιος , εἰμί δέ καί αὐτός ὁ νοητός οὐ κακός πλῆθος ἢ εἷς , ὁ τε θατέρου φύσις εἰσάγω εἰς ὁ εἰμί καί οὗτος ὁ οὐσιώδης μή εἰμί παρεπόμενον δείκνυμι , ὡς ἐν ὁ σοφιστής πολύς ἐπιχείρημα καί οὐ ἀνεχέγγυος κατασκευάζω . p . 1089a15 ἔπειτα ... ἐκ ποῖος οὖν εἰμί καί μή εἰμί πολύς ὁ εἰμί ; ὡς . μέν ἐκ εἶδος καί στέρησις οὐδαμῶς · ὅλως γάρ ὁ στέρησις οὐδείς ὁ εἰμί συμβάλλω κατά ἑαυτοῦ . ἐπεί δέ πέντε παρά αὐτός εἰμί γένος ἐν τίς οὗτος εἰμί ὁ ἑτερότης , ἔργον δέ οὗτος ἕκαστος ποιέω ὅσπερ μή ὁ ἄλλος , ἐκ ὅς κατά ὁ ἕτερος μή εἰμί καί ἐκ ὁ οὐσία πολύς ὁ εἰμί · ὁ μέν γάρ οὐσία ὁ ἵημι πᾶς μεταδίδωμι , οὐ εἰμί αὐτός ὡς παρά ἔνιοι ὑπόκειμαι ἀλλά ἀρχή καί πηγή τις ὁ εἰμί καί πᾶς χορηγέω οὗτος Χωρὶς ὁ ἑαυτοῦ ἐλασσόω · ὁ δέ ἑτερότης διίστημι οὖον τόπος , κατά οὐσία δέ ὁ εἰμί , καί πληθύω καί ποιέω μή εἰμί ἕτερος ·τοῖς ἕτερος αὐτός , σῴζω δέ ἕκαστος ὁ ἑαυτοῦ ἰδιότης ὁ καθαρότης καί ὁ ἀμιγής καί ἄχραντος κατάστασις . εἰμί δέ εἰμί ἀσυνήθως ἐγώ αὐτός λέγω ὁ αἰσθητός κατονομάζω καί ζητέω , ἐκ ποῖος μέν εἰμί ποῖος δέ μή εἰμί οὗτος ὁ ὑπόστασις λαμβάνω , αἰτιάομαι μέν πάλιν ὁ θεῖος ἀνήρ ὁ τε ἄλλος ὁ εἰμί γένος καί ὁ προερέω , ὁ οὐσία καί ὁ ἕτερος · ἐκτείνω γάρ αὐτός ὁ ἐνέργεια καί ὁ γόνιμος δύναμις ἐπί πᾶς ὁ ὁπωσοῦν εἰμί . οὖον μήv ἀλλά ἐπεί ὁ τελευταῖος καί πλείων αἴτιος δουλεύω καί σύνθεσις χράω ποικίλος , ἐκ εἰμί μέν εἰμί ὁ αὐτός Ἀριστοτέλης ἀκούω · γράφω γάρ ἐφεξῆς οὗτος · p . 1089a20 βούλομαι . . . οὐδέ φθείρω . ἐκεῖνος εἰμί μέν ὁ μή εἰμί καί ἐν ὁ νοητός λέγω ὁ κατά ὁ ἑτερότης , εἰμί δέ καί ἐν ὁ αἰσθητός αὐτός τε οὗτος καί ὁ ὑλικός , καλέω δέ ὁ ὕλη οὖον μή εἰμί μόνος ἀλλά καί ψεῦδος , ὅτι δοκέω μέν εἰμί | πᾶς , ψεύδω δέ καί οὔτε εἰμί οὔτε γίγνομαι ὁ εἰμί οὐδείς , ὁ θαυμαστός Ἀριστοτέλης πρῶτος μέν ἐρωτάω αὐτός , ἐκ ποῖος εἰμί καί ποῖος μή εἰμί ὁ πλῆθος ἀπογεννάω ὁ οὐσία , ὑποτίθημι λέγω αὐτός ὁ κατά ὁ ὕλη · εἶτα λαμβάνω παρά αὐτός , ὅτι ψεῦδος καλέω ὁ ὕλη ὅς ὑποτίθημι ὁ εἶδος , φημί αὐτός ἐκ ψεῦδος ὑποτίθημι ὁ εἰμί ποιέω , συλλογίζομαι οὗτος · ὁ εἰμί ἐκ μή εἰμί , ὁ μή εἰμί φεῦς , ὁ εἰμί ἐκ ψεῦδος . ἐπί ὅς ἐπάγω πάνυ κομψός , ὅτι μιμέομαι μέν ἴσως ἐπιχειρέω ὁ γεωμέτρης , οὖον μήv μιμέομαι οὖον γάρ διισχυρίζομαι ἐκεῖνος ἐκ ὁ γράφω μέν μή εἰμί δέ ποδιαῖος ἀναγράφω ὁ τετράγωνος ) · οὗτος μέν εὕω λέγω ὅτι μή χράω δείκνυμι ὁ γεωμέτρης ὁ ψεύδω , παραλείπω δέ ὁ τε ὅλος μή εἰμί παρά αὐτός , ὅς διατείνω καί ἐπί ὁ ἀσώματος οὐσία , ὁ ψεῦδος ὅπως λέγω παρά αὐτός περί ὁ ὕλη · οὖον γάρ ὡς εἴωθα ψευδής λόγος λέγω ἢ ψευδής δόξα ὁ ἀσύμφωνος ὁ πρᾶγμα , οὗτος ψεῦδος ὁ ὕλη παρά αὐτός λέγω , ἀλλά διά ὁ εἴρω αἴτιος . p . 1089a26 ἀλλά ἐπεί . . . πολύς . ἐκεῖνος μέν , φημί , ὁ πλῆθος ἐκ ὁ μή εἰμί ποιέω ὁ ψεῦδος , ἐγώ δέ ἐκ ὁ μή εἰμί μέν οὖον ὁ πλῆθος μόνος ἀλλά καί εἷς ἕκαστος , μή εἰμί δέ ἐνέργεια ἀλλά μόνος δύναμις , διό καί ψευδής εἰμί . οὗτος δέ εἰμί μέν ὁράω ἐξηγέομαι ἐκεῖνος λέγω , μέτριος ἄν εἰμί · ἐπεί δέ ὡς ἀκούω ὅτι ὁ περί ὁ γένεσις μή εἰμί ἑρμηνεύω αὐτός , ὁ δέ ὅλος μή εἰμί παραλείπω . p . 1089a31 φαίνω δέ . . . μόνος . ζητέω , φημί , πῶς πολύς ὁ εἰμί , οὐδείς ἄλλος ζητέω ἢ πῶς οὐσία πολύς * * * ὁ ἅπας οὐσία κατά αὐτός - ἐσθίω δέ , φημί , ζητέω καί πῶς πολύς χρῶμα καί πῶς χυμός πολύς · οὐκέτι γάρ εἄν ὁ μέγας καί ὁ μικρός αἰτιάομαι . ῥητέος οὖν πρός αὐτός , ὅτι πανταχοῦ μέν ὁ δυάς αἰτία ὁ πλῆθος ὁ γάρ ἀπό ὁ εἷς προάγω σύν ὁ ἴδιος διαφορά ὁ πρᾶγμα ὅδε εἰμί ὁ ἀρχή ) , καί εἰμί κατά ἕκαστος τάξις ὁ εἰμί ἰδιάζω μονή καί ὁ οὗτος συμφύω καί ὁ ἑαυτοῦ πρόσφορος ἀριθμός ἀπογεννάω δυάς . εἰμί δέ περί ὁ οὐσία ἢ ὁ συμβεβηκός πλείων λέγω , καί ὁ νοητός ἢ ὁ αἰσθητής , θαυμαστός οὐδείς · ὅλος γάρ ὡς εἶπον ὁ διατριβή ὁ ἀνήρ περί ὁ φανερός καί γνωστός καί ὡσαύτως ἔχω καί νοητός γίγνομαι , ἐπί δέ ὁ σκιά καί ὁ | ἀποτελεύτησις ὁ εἰμί ὀλιγάκις ἀποκλίνω . p . 1089b2 ἀλλά μήv . . . ἀπόφασις ἐκεῖνος . ἐπισκοπέω μέν καί ὁ συμβεβηκός καί εἶδον , ὅτι ἀνάλογος εἰμί καί ἐπί οὗτος ὁ αὐτός ἀρχή , ὅς τε οἰκεῖος μονή αὐτός καί ὁ δυάς , ὁ μέν ταὐτότης ὁ δέ ἑτερότης καί πλῆθος αὐτός αἰτία , καί οὔτε κατά παρέκβασις ὁ ἀληθής αἴτιος ἵημι κατά ἄλλος * * ὁ εἰμί καί ὁ εἷς ὁ δυοειδής αἴτιος συντάσσω . ὅς δέ σύ πρεσβεύω ἀρχή ὁ κατά ἀπόφασις , ὑλικός εἰμί · ὁ γάρ οὐ ἄνθρωπος ὕλη ὁ ἄνθρωπος . ὁ δέ καί οὗτος οἶδα ἐν ὁ τελευταῖος ὁ εἰμί ἀναγκαῖος εἰμί ὁ ἀρχή · καλέω μέντοι οὐ αἴτιος ἀλλά συναίτιος , ὁ δέ ποιητικός αἴτιος ἐν λόγος ἀποτίθημι φυσικός καί δημιουργικός . εἰμί οὖν ἐν ὁ φύσις λόγος εἷς πᾶς χρῶμα γεννητικός , καί ἄλλος πρῶτος μέν πληρόω ἀπό οὗτος , σύν αὐτός δέ ὁ πλῆθος καί ὁ διαφορά ὁ χρῶμα ἀπογεννάω · καί οὗτος εἰμί ὁ ὁ χρῶμα μονή καί δυάς · ὁ δέ ἀνάλογος καί ἐπί ὁ ἄλλος συμβεβηκός , ὅσος κατά λόγος ἐπιτελέω φυσικός . p . 1089b7 Μία τε φύσις . . . εἰμί . εἰμί μέν εἷς φύσις ὁ εἰμί ὁ πρός τίς , διά ὅς τάξις εἰμί καί συμπάθεια καί ἁρμονία πᾶς καί συμφωνία κατά ὁ κόσμος · οὖον μήv ἀμελέω ἐκεῖνος ὁ θεωρέω ὁ ἀρχή ὁ φύσις οὗτος , ἀλλά καί ὁ ἑνιαῖος αὐτός εἶδος καί ὁ πλῆθος αἰτιολογέω . αὐτός μέν οὖν θαυμαστός εἰμί δοκέω , πῶς χράω πολύς ἄνισος ὥσπερ πολύς μόνος οὐ εἶπον , πόθεν ὑφίστημι ὁ πολύς ἄνισος , ὥσπερ ὁ πολύς μόνος · ἐγώ δέ θαυμάζω ἔπειμι , εἰμί ὁ εἶδος ἔχω παρά αὐτός ἐξυμνέω καί ὁ ὁ εἶδος ἀρχή ἄλλος αἴτιος ἐπιποθέω ὁ πλῆθος ὁ ἄνισος · ὥσπερ γάρ ὁ πολύς ὅμοιος καί ἀνόμοιος ὁ αὐτοομοιότης καί ὁ αἰτία , οὗτος ὁ πολύς ἴσος καί πολύς ἄνισος ὁ αὐτοϊσότης καί ὁ ἐκεῖ ἀνισότης αἰτία . καί περί οὗτος εἴρω μέν τίς καί ἐν ὁ Φαίδων , εἴρω δέ · ἐπί πλέω ἐν ὁ Παρμενίδης . εἰμί δέ καί ἐπί ὁ ἀρχή ἀνέρχομαι ὁ ὁ εἶδος , εὑρίσκω ἄν ἔτι πρέσβυς αἴτιος ὁ τε μόνος καί ὁ δυάς ἑτερότης ἀνισότης ἀνομοιότης . p . 1089b15 Ἀνάγκη . . . ὁ εἰμί . | ὅτι2 μέν ἐπί ὁ τελευταῖος ὁ δύναμις ἕκαστος καί ὁ ὑλικός αἴτιος παραλαμβάνω , εὕω πάνυ καί κατά φύσις · οὖον μήv ἔτι ὁ διάνοια · ὁ Πυθαγόρειος τε καί ὁ αὐτός ὁ Πλάτων ἀντιλαμβάνω ὁ μικρός καί μέγας παρά αὐτός ἢ ὁ ἄνισος ἢ ὅλως ὁ ἀόριστος δυάς πρός τίς νομίζω εἰμί · ὁ εἰμί γάρ ὁ πρός τίς ὁ οὐσία οὔτε ἀπόφασις οὔτε δύναμις . ἀλλά μήποτε ὁ πολύς μέν ἐπί ὁ γεννάω μετά μόνος ὁ πρᾶγμα αἴτιος ὁ δυάς οὗτος τάσσω · εἰμί δέ ποῦ καί ὁ ὕλη ὡς ἴνδαλμα φέρω ἐκεῖνος ὁ ἀρχή μέγας καί μικρός καλέω ἢ ἄνισος ἢ δυάς ἀόριστος , οὐ ἐπί ὁ πρός τίς οὗτος ἀνάγω , ἀλλά ἐνδείκνυμι ὁ ἐπί αὐτός ὁ εἶδος μερισμός καί ὁ ἀνωμαλία καί ὁ ἔκστασις · οὖον γάρ μόνος ἕτερος ἕτερος διίστημι , ἀλλά ὅς θαυμαστός καί ἐννοέω καί εἶπον , ὅτι καί αὐτός ἑαυτοῦ χωρίζω καί διίστημι καί ἕτερος γίγνομαι πλησιάζω ὕλη . τίς οὖν ἐσθίω ὁ διάνοια ὁ ἀνήρ ἀπολείπω συμπλέκω ὁ φωνή καί κωμῳδέω ὡς ὁ ἕτερος ὁ ἀρχή , ὅς ὁ εἷς συντάσσω , πρός τίς ποιέω καί εἷς ὁ κατηγορία ὕλη εἰμί ὁ οὐσία λέγω ; p . 1089b20 Πολύς τε . . . ὁ δέ πρός τίς . ὕω καλῶς ὑφηγέομαι περί ὁ ὅδε διατρίβω εἴωθα , ἐκεῖνος τε λέγω μέν τίς καί περί οὗτος ὡς ἐν ὁ τελευταῖος ἀπωθέω , οὖον μήv ἀλλά ἐπεί περί ὁ κύριος εἰμί καί νοητός καταβάλλω ὁ ἑαυτοῦ σπουδή , εἰκότως ὁ ἐκεῖνος ἀρχή ὁ οὐσία πολυπραγμονώ παρέχω ἀφορμή ὁ καί περί ὁ τελευταῖος στρέφω προθυμέομαι ἀναλογία ὁ αὐτός ἐπί ὁ ὅδε θεωρέω ἀρχή . δεῖ δέ ἐκεῖνος λογίζομαι , ὅτι πῶς μέν πολύς ὁ αἰσθητής , λέγω οὖον χαλεπός καί γάρ τόπος οὗτος μερίζω καί ὑπόκειμαι χράω διάφορος καί τοσοῦτος ὁ ἐν αὐτός ἑτερότης . ὥστε καί πολεμέω ἀλλήλων αὐτός ἔνιοι ) · πῶς δέ ὁ νοητός πολύς , μή τόπος χωρίζω , μή ὑπόκειμαι κρατέω , μή σχέσις ἢ ῥοπή πρός ὁ δύο ποιέω , ζητέω ἄν ὁ μή πάντῃ ὁ διάνοια ἀργός καί δυσκίνητος . ἄλλως τε ὁ Παρμενίδης , πρός ὅς εἰμί αὐτός καί ὁ ἀπότασις , εἷς εἶπον εἰμί ὁ εἰμί , οὐ ὁ ποιός ἢ ὁ πρός τίς ἢ ὁ ποσός ὁ ὅλως ὁ τῇδε τίς , ἀλλά ὁ εἰμί εἰμί καί νοητός , δικαιόω μή φορτικός ἀπαντάω πρός ὁ ἀνήρ , δείκνυμι δέ ὅτι ἐκεῖ πλῆθος εἰμί · πρίν δέ δείκνυμι , ἀναγκαῖος ζητέω ὁ αἴτιος ὁ ἐκεῖ πλῆθος , καί εὑρίσκω ὡς μέν ἐν ὁ γένεσις ὁ εἰμί ὁ ἑτερότης καί ὁ κατά αὐτός μή εἰμί ὁ πλῆθος ἀρχή , ὡς δέ ἐν ὁ αἴτιος ὁ πρῶτος ὁ ἀόριστος δυάς , ὅς Χάος ὁ Πυθαγόρας ἐν ὁ ἱερόν λόγος καλέω , συντάσσω αὐτός ὁ Πρωτεύς · οὗτος γάρ ἀπονέμω ὁ μόνος ὁ προσηγορία ἐν ἐκεῖνος . ὀρθῶς ἄρα καί οὗτος ἐνίστημι ὁ ζήτησις καί ὁ αἴτιος παραδίδωμι ὁ πλῆθος ὁ εἰμί εἰμί , καί οὔτε πρός τίς ὁ ἕτερος ποιέω ὁ ἀρχή οὔτε ὁ περί ὁ αἰσθητής λόγος πάντῃ παραλείπω , ὡς δηλόω ὁ Ὄκκελος μέν περι ὁ ὁ πᾶς φύσις , ἐκ ὅς ὁ περι γένεσις καί φθορά μονονού μεταβάλλω δοκέω , ὁ Τίμαιος δέ ὁ πλεῖστος , κατά ὅς ὁ περιπατητικός φιλοσοφία ὁ πολύς φυσιολογέω . p . 1089b24 ἐπί . . . εἷς . ἐπί ὁ συμβεβηκός , φημί , καί οὗτος ἄν τις ἀπορέω , πῶς οὐ εἰμί ὁ ὑπόκειμαι χωριστός πολύς εἰμί ὅμως · ἐπί μέν γάρ ὁ οὐσία συγχωρέω ὁ πλῆθος ἐκ ὁ μή εἰμί εἰμί · πῶς δέ ὁ χρῶμα ἐκ μή χρῶμα ; εἶτα ἐφίστημι λέγω ὅτι ἀνάγκη μέν γάρ καί ὁ συμβεβηκός ὕλη ἔχω , ἀλλά οὖον χωριστής φημί ῾ ὁ σώμα . μάλιστα δέ φημί ἐκεῖνος εἰμί ἄπορος , πῶς πολύς οὐσία ἐνέργεια εἰμί . οὐκοῦν ἵνα καί ἐγώ ἀπό ὁ τελευταῖος ἄρχω , αὐτός φαίνω ζητέω ἐκεῖνος ἄντικρυς · καί γάρ αὐτός περί ὁ πλῆθος ἀπορέω ὁ νοητός , ἐν ὅς ὁ δύναμις καί τελέω ἐξαιρέω . καί οὗτος μέν ἐπί ὁ ἀπορία μένω , μήτε ὁ εἶδος δέχομαι μήτε ὁ ἀρχηγικός αἴτιος μήτε ὅλως ποιητικός ἀρχή ἐπί ὁ ἀίδιος προσίημι διά τίς γάρ τοσόσδε παρά αὐτός ὁ νόος καί οὔτε πλείων οὔτε μικρός , εἶπον οὐ ἔχω · οὖον γάρ δή διά ὁ σφαῖρα ὁ ὑπό αὐτός κινέω τοσόσδε ὁ νόος , ἀλλά εἰμί ἄρα , ἀνάπαλιν . ἔπειτα κἀν οὗτος τις ἐκ ὕπτιος ἐπιχειρέω λέγω , ἀπορέω πάλιν περί ὁ πλήθης ὁ σφαῖρα πόθεν καί πῶς τοσοῦτος ) · ὁ δέ πᾶς ὁ ἐγκόσμιος μέτρον ἀποτίθημι παρά ὁ δημιουργός νάω καί εἰς οὗτος καί εἰς ἄλλος πᾶς πρόβλημα μετά πολύς ῥᾳστώνη καί ἀλήθεια ἀναστρέφω . ἀλλά μήv καί ὁ μέσος παρά αὐτός θεώρημα , ὁ ὁ αἰσθητός οὐσία ἐκ μή τοιοῦτος γίγνομαι , προσίημι μέν ὁμοίως ἐκεῖνος ὁ ὑλικός αἴτιος , παραλιμπάνω δέ ὁ ποιητικός καί ὁ παραδειγματικός . ὁ δέ περί ὁ συμβεβηκός Ἐπίστασις λύω μέν καί παρά αὐτός · πολύς γάρ εἰμί καί μή ὁ ὑπόκειμαι ὁ συμβεβηκός , ἀλλά ὁ γε λόγος · τέλειος δέ εἰμί ὁ ἐμφανής δημιουργία αἰτιάομαι καί ὁ ἑτερότης ὁ φυσικός δύναμις καί ὁ ὁ ἔνυλος εἶδος περί ὁ ὑπόκειμαι διαίρεσις . p . 1089b32 ἀλλά μήv . . . ἐναντίωσις . Πάλη μέν αἰτιάομαι ὅς πλῆθος μόνος ὁ οὐσία ζητέω ὑφίστημι · νυνί δέ οὐδέ οὗτος συγχωρέω αὐτός ἔοικα ἀλλά ἐπεί περί ἀριθμός ὁ πολύς διαλέγω καί μέγεθος , εἷς κατηγορία αὐτός φημί ὁ πλῆθος καί ] διερευνάω , οὐ ὁ οὐσία ἀλλά ὁ ποσός · ἀριθμός γάρ , φημί , πᾶς ποσός καί ὁ μόνος · εἶτα ἐφίστημι , εἰμί μή ἄρα , φημί , ὁ μονή οὖον ποσός , ὅτι μέτρον ἀριθμός καί ἀδιαίρετος · εἰμί μέν οὖν , φημί , καί αὐτός ἀρέσκω διαφέρω ποσός οὐσία , περί πλῆθος ζητέω μόνος ὁ κατά ὁ ποσός · εἰμί δέ αὐτός οἴομαι εἰμί ποσός καί οὐσία , εἰς αὐτός ἄγω συμβαίνω οὐσία καί ὑπόκειμαι ὅς ἐν ὑπόκειμαι καί ὅλως ἐναντιόομαι ὁ ἐναργής . ῥητέος ἐν πάλιν ὁ αὐτός πρός αὐτός , ὅτι πᾶς ὁ εἰμί ἀριθμός καλέω · ζητέω οὖν πῶς ὁ πλῆθος ὑφίστημι ὁ ἐν ὁ ἀριθμός , περί ὁ νοητός ζητέω ἀπαντάω καί ὁ αἰσθητής καί ὁ ἁπανταχοῦ δυαδικός ἀρχή ὁ πλῆθος αἰτιάομαι ὁ ἑκασταχοῦ . p . 1091a2 ἐφίστημι . . . λέγω . μάχομαι μέν ἐν οὗτος ὁ ὁ μαθηματικός ἀριθμός ὁ αἰσθητής χωρίζω καί ἴδιος οὐσία αὐτός παρέχω . θαυμάζω δέ ἄν τις ὅπως οὐδείς αὐτός αἴτιος εἰμί νομίζω · καίτοι τίς ἄλλος αἴτιος εἰμί ὁ Ψυχή ἐγώ ὁ μετρέω ὁ διά-ὁρίζω πρό οὗτος ; ποῦ δέ ὁ θεῖον οὕτως ἐναργής εἰκών ὁράω ὡς ἐν αὐτός ; ποῦ δέ ὁ σχῆμα καί εἰς αἴτιος ὁ σχῆμα καί ὁ ἀρχή πᾶς ὁ μάθημα ὁράω τις ἄν καθαρός ὡς ἐν οὗτος ὁ ἀριθμός ; οὗτος τε οὖν θαυμάζω ἄν τις καί ὁ ἐρώ ἐν ἔσχατος ὁ ἔκκειμαι ῥητός , ὅτι πᾶς ὁ ὁ μαθηματικός ἀριθμός θεώρημα καί κατά ὁ αἰσθητής ὑπάρχω . πρώϊος μέν γάρ ποῖος ὁ αἰσθητής οὕτως ἐφεξῆς τάσσω ὡς μόνος μόνος ἀλλήλων διαφέρω καί οὗτος ὁ διαφορά προΐημι ἄχρι πᾶς ; ἔπειτα ποῦ ὁ αἰσθητής τοιοῦτος σχέσις καί εὐταξία θεωρέω ὡς ὁ ἀνάλογος πολλαπλάσιος ὁ μέν τρίτος εἰμί τετράγωνος , ὁ δέ τέταρτος κύβος , ὁ δέ ἕβδομος κύβος ἅμα καί τετράγωνος ; ἀλλά εἰμί καί βιάζω τις καί τάσσω οὗτος ὁ αἰσθητής , μάλιστα μέν ἄχρι τις ὁ βία προβαίνω διά ὁ μή φύω ὁ αἰσθητός οὗτος διασῴζω πρός ἀλλήλων ὁ λόγος . ἔπειτα δέ ἐκ ὁ μαθηματικός ἀριθμός μεταφέρω ὁ τάξις · οὖον γάρ δή οὗτος ἐν ὁ φύσις ὁ αἰσθητής ἐντίθημι ὁ δημιουργία · ποῦ δέ ὁ κάλλος οὗτος ὁ θεώρημα ὁ ὕλη δύναμαι δέχομαι ; ὁ δέ παρά εἷς εἰμί ἄρτιος καί περισσός ποῦ ἔχω ὁ αἰσθητής , εἰμί μή τις ἐκ ὁ ἀριθμός καί οὗτος λαμβάνω ἐπί ὀλίγος αὐτός χράω ὁ ἔνυλος φύσις βιάζομαι ; εἰμί δέ μή , ὅσος ἐπί ὁ αἰσθητός οὐδείς κωλύω καί ἄρτιος ἄρτιος καί περισσός περισσός ἐφεξῆς τάσσω . καί εἰμί μέν ἄχρι τις οὗτος ἔχω ὁ ἀριθμός , τάχα ἄν τις κατά τις θέσις καί νομοθεσία ὁ ἡμέτερος διάνοια οὕτως αὐτός φημί διακοσμέω · ἐπεί δέ σύν ὁ αὐτός τάξις καί ὁ αὐτός εἶδος ἄχρι ὁ ἤπειρος πρόειμι καί ἐπί ὅσος αὐτός ὁ λογισμός ἐγώ ἔπειμι δύναμαι , τοσοῦτος ὁ αὐτός ποικιλίας θεωρέω κατακοσμέω , πᾶς δῆλος ὡς ὁ οἰκεῖος φύσις συνείσειμι ἔχω οὗτος ὅς εὐταξία , ὅς ὁ νόος αὐτός καί ὁ ὁ πρέσβυς ἀριθμός αἰτία παραδειγματικός ὁ σύστασις ἐν Ψυχή λαμβάνω χαρίζομαι . μήτε ἐν ὁ κάλλος μήτε ὁ τάξις μήτε ὁ ὁ χωριστής εἶδος εἰκών μήτε ὁ πλῆθος | ὁ ἐν ὁ μαθηματικός ἀριθμός θεώρημα μήτε ὁ ἀρχή ὁ ἅπας ἐπιστήμη ἀτιμάζω ὑστερογενής ποιέω ὁ ἀριθμός καί ὁ αἰσθητής ἀφαίρεσις εἰμί νομίζω . p . 1090a16 ὁ μέν οὔη ... σῶμα . τρεῖς δόξα ἐν οὗτος μνημονεύω , ὁ τε ὁ εἰδητικός ἀριθμός πρεσβεύω , ὅς εἰς ὁ ἑαυτοῦ διδάσκαλος ἀναπέμπω εἴωθα , καί ὁ ὁ σῶμα ποιέω ἀριθμός , ὅς ἀπονέμω ὁ Πυθαγόρειος , καί ὁ ὁ μαθηματικός ἀριθμός μόνος οἶδα , ὁ τρίτος κακίζω πλέω ὡς εἄν ἄλογος ὁ ἄλλος . οὔτε δέ περί ὁ δύο , ὁ πλατωνικός καί Πυθαγόρειος , φημί αὐτός ἱκανῶς ἱστορέω οὔτε περί ὁ τρίτος ὑγιής τίς λέγω · πρῶτος μέν γάρ οὐ γίγνομαι τις , ὅς ὁ μαθηματικός ἀριθμός εἰμί μόνος ὑπολαμβάνω , ἀλλά ἴσως μαθηματικός ὄνομα καί ἐπί ὁ θεῖον ἀριθμός ὁ τοιοῦτος χράω αἴτιος ἔνιοι πλάνης γίγνομαι . ἔπειτα πῶς οὐ ἱκανός τεκμήριον χράω ὁ εἰμί χωρίζω ὁ αἰσθητής ὁ ὁ μάθημα ὕπαρξις λέγω εἶπον εἰμί ἀριθμητικός ἐπιστήμη , εἰμί χωριστός · ἀριθμός ; ἀλλά μήv ὁ ἡγέομαι , καί ὁ ἕπω ἄρα . ὁ δέ φημί πρός ὁ συνάπτω ἀπαντάω πρότερος · καίτοι οὐδέ ἐν ἐκεῖνος εἴρω τίς πρός ἔλεγχος ὁ μάθημα ἱκανός , ἀλλά ὅτι ὁ ὁ καθόλου ἐπιστήμη δύναμις εἰμί , ὁ δέ ὁ κατά ἕκαστος ἐνέργεια . ἀλλά οὐδέ ὁ νῦν λέγω ἰσχύς ἔχω τις · οὖον γάρ εἄν χωρίζω , φημί , ὁ πάθος περί ὁ αἰσθητός φαίνω . πάλιν γάρ ἀποχράω ὁ ὁμωνυμία ὁ τε ἀριθμός καί ὁ πάθος . ἄλλως γάρ κατά ὁ μοναδικός , καί ἀνάλογος μέν ἑτέρως δέ κατά ὁ ὁ φύσις δημιούργημα ὁ τοιοῦτος τάσσω . p . 1090a30 ὁ μέν . . . ἐν ὁ αἰσθητός . ῾υποτιθημι ὁ μέν Πυθαγόρειος χωριστός ἀριθμός μή ποιέω , ὁ δέ αἰσθητός κόσμος ἐκ ἀριθμός συνίστημι , ἄλλος δέ τις ἐπεί ὁ ἀξίωμα καί ὁ καθόλου πρότασις ἐπί οὐδείς μέν ὁ αἰσθητής ἀλη - θέω , * * * δέ μέγεθος τε καί αἰσθητός ποιέω , ἀπορέω πρός ὁ Πυθαγόρειος , πῶς ἐκ ἀβαρής καί ἀμεγέθης ὁ ἀριθμός ὁ αἰσθητός δύναμαι συνίστημι σῶμα , πρός δέ | ὁ χωρίζω , πῶς ἄν ὁ πάθος ὁ μέγεθος καί ὁ ἀριθμός ὑπάρχω ὁ αἰσθητός , εἰμί μή ἀχώριστος αὐτός εἰμί ὁ ἀριθμός . ῥητέος οὖν ὑπέρ μέν ὁ Πυθαγόρειος , ὅτι γιγνώσκω μέν καί ἄλλος ἀριθμός καί οὖον περί ὁ αἰσθητής μόνος διαλέγω , ἀλλά καί περί νοερός καί ψυχικός καί φυσικός διακοσμέω ἀναδιδάσκω , οὖον μήv ἀλλά γάρ καί ὁ αἰσθητός κόσμος ἐκ ὁ ἄυλος λόγος καί δραστικός καί πρέσβυς αἴτιος ὑφίστημι . ὅσος δέ οὐδέ ὁ φύσις λόγος δίδωμι , ἵνα μή διπλόος ποιέω ὁ πρᾶγμα , οὗτος θαυμάζω πῶς ἐκ ἀβαρής καί ἀμεγέθης βάρος ἀποτελέω καί μέγεθος . καίτοι γε ὡς μέν ἐκ μόριον ἀμεγέθης ἢ ἀβαρής οὐ ἄν ποτός συντίθημι βάρος ἢ μέγεθος , καί οὗτος ἱκανῶς δείκνυμι · ἐκ δέ στοιχεῖον ἡμέρα κατά ἑαυτοῦ εἰμί δημιουργέω μέγεθος , εἴπερ ὕλη καί εἶδος στοιχεῖον σῶμα · καί ἔτι πολύς πλέω ὑπό ὁ ἀληθής αἴτιος ἐν λόγος καί εἶδος δημιουργικός θεωρέω πῶς οὖον πᾶς διάστασις καί πᾶς ὄγκος ὁ ἐν κινέω φέρω ἑαυτοῦ γένεσις ὑποδέχομαι ; ἢ γάρ ἀγένητος καί ὡς ἐκ ἀίδιος ὁ σῶμα , ἢ ὁ διαστατός ἀδιάστατος καί ὁ μεριστός ἀμέριστος καί ὁ αἰσθητής καί ἀντίτυπος ἀφανής καί ἀναφής καταλειπτέον αἴτιος , καί συγχωρητέον ὁ οὕτως ἐκ ἡμέρα ὁ μεγεθύνω γίγνομαι λέγω . ὑπέρ δέ ὁ χωρίζω ὁ ἀριθμός , ὅτι θαυμαστός οὐδείς εἰμί ἔοικα ὁ ἀποτέλεσμα ὁ αἴτιος · δημιουργικός οὖν εἰμί ὁ χωριστής ἀριθμός , ὅς μιμέομαι καί ὁ μαθηματικός , εἰκότως καί ὁ αἰσθητός κόσμος εἰκών ἔχω ὁ αὐτός κοσμέω ἀριθμός , ἵνα πᾶς εἰμί ἐν πᾶς , οἰκεῖος δέ ἐν ἕκαστος . ὁ δέ ἀπό ὁ ἀξίωμα καί ὅλως ὁ ἐπιστήμη ἐπιχείρημα πολλάκις εἶπον ὅτι καί παρά ὁ ἀντιλογικός δυσαντίβλεπτος εἰμί · ἢ γάρ ψεύδω οὗτος ἢ συμφωνέω καί συζυγέω ὁ εἰμί · εἰμί μέν οὖν ψεύδω , ἀναιρέω πᾶς κατάληψις ἐκ οὗτος γάρ ὁ ἀποδείκνυμι ) · ἀναιρέω δέ πᾶς κατάληψις περί | μηδείς διισχυρίζομαι . εἰμί δέ ἀληθεύω καί συζυγέω τις ὁ εἰμί , ἐπεί μή ὁ αἰσθητός πρῶτος ( ἄτομος γάρ οὗτος καί ὅσος δέ κοινός ἐά αὐτός κατατάσσω , οὗτος καί κρατέω ὑπό ὁ ὕλη ) , λείπω ὁ διανοητός αὐτός συμφωνέω ὡς ἰσάξιος , ὁ δέ νοερός ὡς εἰκών καί τύπος παράδειγμα . p . 1090b5 ἀνάκλεις . . . χωριστός εἰμί . ὁ πέρας τις αὐτός ὡς εἶδος καί οὐσία φημί λαμβάνω , καί αἰτιάομαι ὅτι μήτε οὐσία οὗτος μήτε πολύς πλέω χωριστός οὐσία . ῥητέος οὖν ὑπέρ ὁ ἀνήρ , ὅτιπερ οὖον ὁ συγγιγνώσκω πέρας χωριστός ποιέω οὐσία , ἀλλά ὁ ἐν ὁ οὐσιώδης λόγος ὁ νόος καί ὁ Ψυχή καί ὁ φύσις , ὁ καί κύριος περατόω καί ὁρίζω ὁ γένεσις , ὅς ὁ φαίνω πέρας τελευταῖος ἀπεικασία ἀποτυπόω . p . 1090b13 ἔτι δέ . . . συνείρω . * * πρός μέν ὁ ὁ μαθηματικός μόνος οὐσία πρεσβεύω , πῶς εἰμί ἀριθμός παρά αὐτός καί μέγεθος καί Ψυχή καί σῶμα οὖον γίγνομαι ὁ δύο ἀεί ἐκ ὁ πρότερος , ἀλλά καί ἀριθμός μή εἰμί ὁ μέγεθος καί εἰμί καί γίγνομαι , ἐν οὗτος τις ἀναιρέω , ψυχή εἰμί καί σῶμα . πρός δέ ὁ ὅς εἰδητικός ἀριθμός προσίημι , πότερος ὁ μέγεθος ὁ ἐκ ὁ ἀριθμός γίγνομαι καί αὐτός ἰδέα ὁ οὖον , καί εἰμί ἐπιδέχομαι θεωρία ἴδιος ἢ ὁ μαθηματικός εἰς αὐτός δεῖ μεταφέρω ; ῥητέος οὖν ὑπέρ ὁ πρότερος πρότερος , ὅτι μήτε ὁ μαθηματικός οὐσία μόνος ἐπισκέπτομαι , καί τάξις ὅλως δίδωμι ὁ ὑπόκειμαι ἀεί συντελέω εἰς ὁ ὁ δύο ὑπόστασις ὁ πρότερος φημί . εὕω γάρ εἴρω οὗτος , ὅτι εἷς εἰμί δεῖ συνόχωκα ὁ ἐά φύσις πρᾶγμα καί μηδείς ἐπεισοδιώδης αὐτός ἐμφαντάζω . ὅτι δέ μή μόνος ὁ μαθηματικός οὐσία ὁ ἀνήρ οὗτος γιγνώσκω , ἄν διά μαθηματικός ὄνομα καί ὁ περί ὁ νοητός ἀναδιδάσκω , εἴρω μέν πολλάκις ἐν ὁ προάγω , οὖον μήv ἀλλά καί ὁ νῦν ἀπορία δῆλος ποιέω . εἰμί γάρ αἰτιάομαι αὐτός ὡς μή ποιέω ἐκ μέγεθος καί ἀριθμός ὁ | ψυχή πρότερος εἰμί αὐτός , μαρτυρέω σαφῶς ὅτι ὁ ἐν νάω καί ὁ θεῖος γεννάω ἀριθμός . ὑπέρ δέ ὁ δύο , ὅτι καί ὁ πρῶτος μέγεθος ἰδέα , ὁ αὐτόκυκλος ὁ αὐτοπυραμίς ὁ αὐτοτρίγωνον , ἀπό δέ ὁ μαθηματικός λόγος ὁ ἀναμιμνήσκω ἐγώ ἐκεῖνος γίγνομαι . οὖον γάρ ὅτι ἐκεῖνος ἐφαρμόζω ὁ μαθηματικός θεωρία διεξοδικός εἰμί καί μερίζω σμένος καί πίνω ποῖ πρόειμι καί διά ὑπόθεσις περαίνω , ἀλλά ὥσπερ ἐν ἐπιστολή εἴρω περί ὁ αὐτόκυκλος ὡς οὔτε ὁ σχῆμα οὔτε ὄνομα οὔτε ὁ ὁρισμός οὔτε ἐπιστήμη γνῶσις εἰμί αὐτός , ἀλλά θέα δεῖ ὁ πρᾶγμα παραγίγνομαι , καί ὥσπερ ἐκ πυρεῖον ὁ ἐπιστημονικός θεώρημα παρατρίβω φάος ἀναλάμπω νοερός , διά ὅς συζυγέω ἐκεῖνος · ὁ τοίνυν μαθηματικός μέθοδος προπαρασκευή τίς εἰμί ὡς ἐν εἰκών γυμνάζω ὁ ψυχή πρός αὐτοπτικός ὁ παράδειγμα ἐπιβολή · οὐ ἄρα προσγλίχομαι ὁ ἰδέα ἐφαρμόζω ὁ μαθηματικός , ἀλλά ὡς ἀπό εἰκών εἰς ἐκεῖνος διά οὗτος ἀναπέμπω βούλομαι . p . 1090b32 01 δέ .. κατά ἐκεῖνος . ἀποτείνω μέν νῦν πρός ὁ ἑαυτοῦ διδάσκαλος · αὐτός γάρ εἰμί ὁ σαφῶς ὁ μάθημα ὁ νοερός διακρίνω εἶδος · καίτοι καί παρά ὁ ἄλλος οὖον ἕτερος μόνος ἀλλά καί ἕτερος γιγνώσκω . λέγω δέ ὅτι περί γένεσις οὖον διδάσκω ὁ μαθηματικός ἀριθμός ( δεῖ γάρ αὐτός μή πρῶτος εἰμί ) · οὔτε δή ἐκ ὁ αὐτός ὀφείλω γίγνομαι ὁ εἰδητικός , ἵνα μή ὁ αὐτός ἐκεῖνος φαίνω , οὔτε ἐκ ἄλλος · ἀριθμός γάρ οὖον ἑτέρως ὑφίστημι ἢ ἐκ μόνος καί ὁ ἀόριστος δυάς . διά τίς οὖν , φημί πρός αὐτός , μή οὗτος δή ὁ πολυπάτητος ὑποτίθημι λέγω ὁ διδάσκαλος , ὅς καί αὐτός ἐν ὁ φυσιολογία χράω μελετάω , ὡς ἀναλογία μέν ὁ διάφορος ἀριθμός ὁ αὐτός εἰμί ἀρχή , ἁπλόος δέ οὐ ὁ αὐτός ; τοιοῦτος δέ τίς καί σύ νῦν αἰνίσσομαι , ὅταν λέγω ἐκ ἄλλος δέ μέγας καί μικρός , πλήν οὐ ἐκ ὅς ὁ μέγεθος . ἄλλος γάρ δυάς ὁ γεννητικός ὁ ἀριθμός ὁ μαθηματικός , ἄλλος δέ ὁ ὁ μέγεθος · κατά ἕκαστος γάρ ὁ εἰμί τάξις ἰδίως ὁ νοερός καί ὁ λογικός καί <αἱ> θεωρέω ἀρχή . ὁ μέντοι ζητέω , πῶς ὁ εἷς ὁ πανταχοῦ πολύς παράγω καί γεννάω , καί φιλόσοφος εἰμί καί παρά ἐκεῖνος αἰτιολογέω . p . 1091a5 Πάν δὴ...λέγωσι . οὗτος ὁ παρά ὁ ῥήτωρ ἐπίλογος μιμέομαι , οὐ ἀπαλλάσσω δέ οὐδέ κωμικός βωμολοχία · διό ὁ πλεῖστος αὐτός ὅσος μή εἰμί πραγματειώδης χρή καί ὑπερβαίνω ἢ ἄλλως συνείρω . Σιμωνίδης δέ μνημονεύω ὁ Ἄτακτος οὕτως ἐπιγράφω · ἔρομαι γάρ οὗτος καί ἥκιστος διάνοια πληρωτικός . φαίνω . . . διπλασιάζω . ἐπεί δυάς εἰμί ὁ μέγας καί ὁ μικρός , ὁ δέ δυάς ὁ ἄρτιος μόνος , μάλιστα δέ ὁ ἀρτιάκις ἄρτιος ὑφίστημι , ὁ ἄλλος οὖον φημί ἐκ ὁ μέγας καί μικρός δύναμαι γεννάω . εἴρω δέ πολλάκις ποῖος δυάς μέγας καί μικρός καλέω , καί ὅτι ὁ πᾶς γεννητικός . ἄτοπος δέ . . . . ὁ ἀδύνατος . εἰμί κατά ὑπόθεσις ποιέω διδασκαλία ἕνεκα , τίς πλημμελέω ; εἰμί μή ἄρα κατά σύ ὁ ποιητικός αἴτιος ἐπί ὁ ἀίδιος μή προσίημι · ὁ δέ ἀρέσκω πᾶς ἐκ ὁ ἀρχή ἔχω ὁ ὑπόστασις . p . 1091a13 ὁ μέν οὖν . . . ὁ γένεσις . ποῖος μέν ἠθέω ὁ λόγος καταβάλλω οὗτος ὁ Ἀριστοτέλης , οὖον λανθάνω ὁ συνετός . ἵνα δέ καί ἐκ ὅς τίθημι ἐπακολουθέω ὁ ὁ Πυθαγόρειος διάνοια , ῥητέος ὡς εἷς μέν ὁ σύνολον λέγω ὁ ἐκ ὕλη καί εἶδος διακοσμέω · οὗτος δέ ὁ σύστασις φημί οὗτος γίγνομαι · ὁ λόγος ὁ ἀπό ὁ φύσις προέρχομαι χρῶμα καί σχῆμα καί ὁ αἴτιος πάντως γεννάω πρῶτος μέν ὁ ἄποιος σῶμα γίγνομαι ( τονέω γάρ εἰμί ὁ ἔγγιστος ὁ ἤπειρος ) , εἶτα ὁ διακοσμέω , ὅταν ὁ πέρας καί ὁ φυσικός λόγος κατασχάζω τελέω ὁ ὑπόκειμαι . ὅτι δέ καί περί χωριστής ἀριθμός εἴρω ὁ ἀνήρ καί μάλιστα πᾶς οὗτος , καί πρότερος ὑπομιμνῄσκω . p . 1091a23 ὁ μέν οὖν . . . γένεσις . συμβολικός εὑρίσκω εἄν παρά ἐκεῖνος οὗτος λέγω · ὁ γάρ περισσός ὁ θεός προσοικειόω εἰκότως ἀγένητος εἰμί φημί , ὁ δέ ἄρτιος ὁ ἔνυλος ἀνάλογος λαμβάνω γενητός καλέω καί δυάς προσοικέω · ἐπεί ὅτι ὁ σύστοιχος ἄρτιος καί περισσός ἀριθμός ἐκ ὁ αὐτός ἀρχή ἀπογεννάω , εἰμί καί ὁ μέν μόνος προσφέρω ὁ δέ δυάς φημί , πολλάκις ὑπομιμνῄσκω . p . 1091a24 ὁ δέ ἄρτιος . . . ἀριθμός . ὁ ἄρτιος ὕλη ἔχω καί εἶδος κατά μέν ὁ ὕλη ὡς ἐκ ὁ δυάς προέρχομαι μέγας καί μικρός ἔχω , κατά δέ ὁ εἶδος ἰσότης κρατέω φημί . οὗτος δέ οὐ ἀπό χρόνος ἀλλά ἀεί . εἰμί δέ πρότερος ὁ ἄκοσμος ὁ κοσμέω ἀποφαίνω διδασκαλία ἕνεκα , κοινός εἰμί οὗτος πᾶς ἐγώ ἔθος · καί γάρ σύ ὁ ὕλη πρότερος εἰμί λέγω καί ἀρχή ὁ σῶμα , καίτοι ἀεί κοσμέω . p . 1091a29 ἔχω δέ ἀπορία . ὅτι2 μέν ὁ εὕω ὁ ἀρχικός αἴτιος ἀπονέμω ἐθέλω , κατορθόω . οὔτε δέ οὕτως ἄρχω ὁ λόγος Δίκαιος εἰμί , ἀλλά εἰμί εὔλογος εἶπον · εὔχομαι δέ ἀπορία καίω εὐπορέω θαυμαστήν·᾿ οὔτε ὁ θεολόγος ἄλλος τίς λέγω ὀρθῶς τις ὑποτίθημι . πᾶς δέ ἄτοπος ὁ νομίζω ἢ ὅτι ὁ εἷς ὁ ἀγαθός οὗτος συντρέχω ἢ ὅτι ὁ εἷς ὁ πρῶτος οὕτως ἀρχή λέγω ὡς στοιχεῖον , ἐκ ὅς ἐνυπάρχω ὁ ἀριθμός συνίστημι · πᾶς γάρ οὗτος ψευδής ἱστορέω · ὁ γάρ εἷς καί ἀγαθός αὐτός εἰμί παρά Πλάτων καί ἐξαιρέω πᾶς οὐσία καί νόος καί ζωή . p . 1091b4 ὁ δέ ποιητής . . . Ζεύς . οὐδέ οὗτος 〈 κατά 〉 ὁ ἀληθής ἱστορέω περί ὁ θεολόγος · ἐκεῖνος γάρ Νύξ μέν καί Οὐρανός φημί βασιλεύω καί πρό οὗτος ὁ μέγας αὐτός πατήρ · “ ὁ τότε αἱρέω διανέμω θεός θνητός τε κόσμος , ὅς πρῶτος βασιλεύω περικλυτός Ἠρικεπαῖος ” , μετά ὅς ὁ Νύξ “ σκῆπτρον ἔχω ἐν χείρ 〈 ἀριπρεπής 〉 Ἠρικεπαίου ” . μετά ὅς ὁ Οὐρανός , “ ὅς πρῶτος βασιλεύω θεός μετά μήτηρ Νύκτας . ὁ δέ χάος ὑπέρ ὁ ὁ βασιλεύω εἰμί σχέσις · ὁ δέ Ζεύς οὖον πρῶτος ἀλλά πέμπτος βασιλεύς σαφῶς ὀνομάζω ὁ πρός αὐτός παρά ὁ Νύξ δίδωμι χρησμός · “ ἀθάνατος βασιλεύς θεός πέμπτος σύ γίγνομαι ” . ὁ πρῶτος οὖν ἀρχή καί παρά αὐτός εἷς καί τἀγαθόν , μετά ὅς ὁ | δυάς ὁ ἀγαθός ὁ βασιλεύω , αἰθήρ μέν καί χάος * * * κτάομαι ὁ Πυθαγόρας · εἶτα ὁ πρῶτος καί κρύφιος ὁ θεός γένος · ἐπί ὅς ὁ πρῶτος ἀναφαίνω ὁ ὅλος πατήρ καί βασιλεύς , ὅς διά οὗτος Φάνης προσεῖπον . οὔτε οὖν ὁ ἀγαθός ὁ φιλόσοφος ἀφίστημι ὁ θεολόγος οὔτε ὁ θεολόγος ὁ δύο δυνατός καί ἀγαθός ὁ ἀρχηγικός φημί εἰμί , ἀλλά εἷς ὁ παρά πᾶς αὐτός ἀλήθεια . p . 1091b6 οὖον μὴν...ποιήσς . εὕω μέν ὅτι ὁ ὁ πρῶτος αἴτιος ἀγαθός εἰμί λέγω ἀποδέχομαι · οὖον μήv ὁ θεολόγος μεταβολή ποιέω ὁ βασίλεια , κἀν ὁ μυθώδης πλάσμα οὗτος προφαίνω δοκέω · ὁ δέ πρέσβυς ἀεί Μένων ἐν ἦθος ὁ οἰκέω οὗτος ὁ δύο ὑφίστημι λέγω . ὁ δέ . . . μάλιστα . εἰμί μέν ὑπερούσιος παρά τε ὁ Πλάτων ὁ εἷς καί ἀγαθός καί παρά Βροτῖνος ὁ Πυθαγόρειος καί παρά πᾶς ὡς εἶπον ὁ ἀπό ὁ διδασκαλεῖον ὁ ὁ Πυθαγόρειος ὁρμάω · ὅμως δέ κεῖμαι ὁ εἷς ὄντα εἰμί ὁ πρῶτος ἀρχή , ὅς καλέω ἀγαθός ὡς ἕνωσις καί ὁ ἀγαθός πᾶς αἴτιος ὑπάρχω , καί ὁράω εἴπερ ἕπομαι τίς αὐτός ἄτοπος . ὁ μέν . . . λέγω . ἀπορέω βούλομαι · ὁ δέ ἀνήρ ἐκεῖνος πρό πᾶς ἐπίστασις καί ἀπόδειξις κεῖμαι ὁ πρῶτος εἰμί ὁ πανάριστος . p . 1091a16 θαυμαστός δέ εἰμί . . . ἀγαθός τίς . ὁ μέν πρῶτος καί αὐτάρκης οὗτος αὐτός ἀγαθός ὁ αὐτάρκης · ἀλλά ὑπάρχω αὐτός διά ἁπλότης καί ἑνότης ὁ ὑπόστασις · οὖον γάρ εἰμί ἀγαθός καί ἄλλος τίς , ἀλλά αὐτός οὗτος ὁ ἀγαθός · ὥστε εἷς , ἐπεί μή σύγκειμαι αὐτός ὁ φύσις ἐκ ἀγαθός καί ἄλλος τις · οὗτος γάρ εἄν δήω ἕτερος ἀρχή , ἐν ὅς ὁ ἀγαθός ἀμιγής εἰμί πρός πᾶς ὁστισοῦν καί ἄκρατος . δυσχεραίνω γάρ αὐτός πρός ὁ εἷς καί ὁ στοιχεῖον , ἐπεί συνήθης αὐτός ἀλλά οὖον θεολογικός ἀκούω · εἰμί δέ τις εἷς ὑποτίθημι εἰμί ὁ μαθηματικός ἀριθμός ὁ ἀρχή ἀφαιρέω ἀπό αὐτός τἀγαθόν , οὖον περί ὁ ἅπας ἀρχή διαλέγω , ἀλλά περί ὅς ὁ μοναδικός αἴτιος · καί δῆλος μέν ὅτι καί οὗτος ὁ ἀγαθός εἰμί ὁ ἐκ αὐτός ἀπογεννάω , οὖον μέντοι ἁπλόος τἀγαθόν . | εἰμί γάρ ἄν , ὅσπερ λέγω , ἅπας ὁ μόνος γίγνομαι ὅσπερ ἀγαθός ; * * * ὁ μόνος οὐ ὁ ὑλικός , ἀλλά ὁ κατά ὁ εἶδος ὁ ἀριθμός θεωρέω , ὁ τις εἰμί μέν ὅδε ὁ ἀριθμός τἀγαθόν , ὁ πεντάς ὁ πέντε καί ὁ Δεκὰς ὁ δέκα , οὖον μήv ὅσπερ ὁ ἀγαθός ἁπλόος , ὥσπερ ὁ μόνος ἢ ἑνάς ὁ ἀπό ὁ πρῶτος αἴτιος προέρχομαι · ἐκεῖνος γάρ οὖον μόνος θεός ἀλλά καί συνοχή τις θεός . καί οὐδείς ἄτοπος ἐν ὁ ὅλος εὐπορία εἰμί ὁ ἀγαθός · ἄφθονος γάρ ὁ θέω καί ἀπερίληπτος ἀνθρώπινος λογισμός , καί ὁ εἶδος δέ καί ὁ ἀριθμός θεῖον καί ἀγαθοειθῆ ἅτε ὁ πρῶτος αἴτιος εἰμί γέννημα . καί οὖον δεῖ οὗτος ὡς ἄτοπος προφέρω , ὅσπερ αὐτόθεν ὁ ἀνήρ προσίημι . p . 1091b27 ἀλλά μήv . . . κακός αὐτός . εἰμί ὁ εἷς , φημί , ἀγαθός , ἀγαθοειδής καί ὁ εἶδος · ὅς συγχωρέω ἄπορος αὐτός καταφαίνω , τίνω χρή ὁ ἰδέα ὑποτίθημι · εἴτε γάρ ὁ ὅδε ἀγαθός μόνος , οἷος ὁ ἀρετή , οὔτε οὐσία εἰμί ὁ ἰδέα οὔτε οὐσία · εἴτε ὁ οὐσία , εἰμί πᾶς ὁ ὅδε οὐσία ἀγαθός , ἐπεί κατά ὁ ἰδέα ὑφίστημι ἀγαθός εἰμί . πρός οὗτος δέ πᾶς εἰμί ὁ εἷς , φημί , ἀγαθός , ὁ μή εἷς ὅς εἴτε δυάς εἴτε ἄνισος εἴτε πλῆθος χρή καλέω , εἰμί κακός , ἵνα ἐκ ἐναντίος ὁ γένεσις ὅς ὁ πρᾶγμα . πρός ὅς φημί τις εἄν ὅτι καί εἰμί ὁ ἀρετή μόνος ἀσάω ὁ ἰδέα , οὖον κωλύω εἰμί οὐσία · οὖον γάρ οἷος ὁ παράδειγμα , τοιοῦτος κατά πᾶς καί ὁ εἰκών , ἀλλά ὡς ἀμερής μεριστός αἴτιος καί νοερός ἀνόητος καί θεῖον θνητός , οὗτος καί οὐσία ποιότης , οὖον ὁ τυγχάνω ἀλλά ὅσος οὐσία εἰμί τελειωτικός . καί εἰμί πᾶς δέ οὐσία εἰμί ἰδέα , ὥσπερ ἐν εἰμί , οὐ ἀνάγκη ὁ ὅδε πᾶς καλός εἰμί καί ἀγαθός · οὖον γάρ ἀεί κατέχω ὁ μέτρον ὅσπερ ἄνωθεν δέχομαι , παρατρέπω δέ εἰς ἀμετρία ὑποφέρω . τίς δέ ἀνάγκη καί ὁ εἷς ἀγαθός εἰμί ὁ ἕτερος ἀρχή κακός ἵημι ; ποιέω μέν γάρ ἐκεῖνος ὁ εἷς λέγω εἰμί τἀγαθόν , ὅς ἐξαιρέω πᾶς ὁ πρός ἕτερος σύνταξις καί εἰμί ἐπέκεινα καί ὁ μετά αὐτός δύο ἀρχή · κἀν ὁ πρότερος δέ καί θεῖος ὁ δύο ἀρχή , ὅς μόνος καλέω , ὁ ἀγαθός εἰμί λέγω , οὐ ἕπω αὐτός ὁ δυάς , κἀν ἄλλος ἀντίθεσις ἔχω πρός ὁ μόνος , κακός λέγω · οὖον γάρ ἐκ τοιοῦτος ἀντίθεσις ὁ θεῖον γεννάω καί πρόειμι , ἀλλά ἐκ πανάριστος καί | ἄκρατος ἔχω ὁ ἀγαθός . ὥστε ὅσος ἐν ὁ ἕπομαι ὡς ἀκολουθέω ὁ ὑπόθεσις συλλέγω ἀδύνατος , οὐδείς προσήκω ὁ ἀνήρ ἐκεῖνος ἐπιφέρω · πάντῃ γάρ ὁ κακός ἐκ ὁ ἀρχή παρά αὐτός ἐξορίζω , ὥσπερ ὁ θεῖος Πλάτων ἐν Θεαίτητος σαφῶς εἴρω , ὡς ἰού δυνατός αὐτός ἐν θεός ἱδρύω , ὁ δέ θνητός φύσις καί ὅδε ὁ τόπος ἀνάγκη περιπολέω p . 1091b32 διόπερ . . . ὁ εἷς . ὅς εἰμί ὁ φυγή ; διά τίς μάτην ὀνειδίζω ὁ χρύσεος Σπεύσιππος ; πῶς δέ ἕπω ἐκ τοιοῦτος ἐναντίος εἰμί ὁ ὁ θεῖον πρᾶγμα ὑπόστασις ; ὁ δέ . . . φύσις . εὐφημέω · ὁ γάρ ἄνισος , ὅς ἐπί ὁ αἴτιος ὁ εἰμί παραλαμβάνω , πρέσβυς εἰμί καί ὁ ἐν ὁ γένεσις ὁ εἰμί ἑτερότης οὖον μόνος πανάριστος λέγω εἰμί , ἀλλά καί ὁ πανάριστος γεννητικός · εἰμί δέ γε πρός ὁ ἔσχατος καί ἔνυλος εἰμί τίς παρά αὐτός ἄνισος κακίζω , οὐδείς οὗτος πρός ὁ γεννητικός ὁ πλῆθος αἴτιος , εἰμί μή ὅτι ἐκεῖθεν πως καί οὗτος . p . 1091b35 συμβαίνω . . . ἀγαθός . πάν οὗτος ἕπω ὁ δύο μέν ἀρχή ποιέω ὁ ὅλος , διαιρέω δέ αὐτός ὁ ἀγαθός καί ὁ κακόω · πᾶς τε γάρ μετέχω ὁ κακός πλήν ὅς ἕτερος ὁ ἀρχή , ὡς παρά Ἐμπεδοκλῆς πᾶς δοκέω εἄν ὁ νεῖκος πλήν αὐτός ὁ φίλιος , καί ὁ πρῶτος ὁ δύο ἄκρατος ἔχω ὁ κακός , καί ἐνεργέω ὁ ἀγαθός ἐν ὁ κακός ἔραμαι τε ὁ κακός ὁ ἀγαθός , καίπερ εἰμί ἑαυτοῦ λύμη καί φθορά . εἰμί δέ καί ὑλικός εἰμί οὗτος , ὁ κακός εἰμί δύναμις ἀγαθός . καί ἄξιος μέν θαυμάζω ὁ Ἀριστοτέλης καί ἐν οὗτος , ὅπως εἶδον τε ὁ ἕπομαι οὗτος ὁ ὑπόθεσις ἄτοπος καί διά μικρός παραδίδωμι · οὖον μήv διά οὗτος καί λέγω τίς πρός ὁ Πυθαγόρειος οἰητέον αὐτός · οὐδαμοῦ γάρ ἐκεῖνος ὁ κακός ἐν ὁ ἀρχή παραλαμβάνω . οὗτος . . . πρῶτος οὐσία . ὁ μέν ὁ ἄτοπος ἕπω , φημί , ὅτι πᾶς ἀρχή στοιχεῖον ποιέω · ποῖος ἄτοπος οἴομαι οὗτος ἕπω ; ὁ πᾶς εἰμί ἀγαθός , εἰμί ἀγαθός ὡς στοιχεῖον ἀρχή . ὁ δέ ὅτι τἀναντία ἀρχή , ὁ εἰμί καί ὁ κακός ἀρχή · ὁ δέ ὅτι ὁ εἷς ἀρχή , οὐκέτι γάρ , φημί , εἰμί ἀγαθός , εἴπερ εἷς · ὁ δέ ὅτι ὁ πρῶτος οὐσία ἀριθμός εἴρω εἰμί , ὁ ἄκρατος μετέχω ὁ κακός ὁ ἀριθμός . τέσσαρες ἐν ἄτοπος ἀκολουθέω ὁ τέσσαρες ὑπόθεσις · καί | γάρ πᾶς εἰμί ἀγαθός καί κακός πλήν εἷς , καί ὁ κακός ἀρχή , καί ἀρχή οὐ ἀγαθός , καί ὁ ἀριθμός ὁ κακός μετέχω ἄκρατος . ῥητέος οὖν πρός αὐτός , ὡς ἵημι στοιχεῖον οἷος σύ νοέω ποιέω πᾶς ἀρχή οὔτε τοιοῦτος ἐναντίος ποιέω ὁ ἀρχή , ὡς ὁ μέν εἰμί ἀγαθός ὁ δέ κακός , ὅστε ὁ εἷς κατά ὁ ἐκεῖνος ἐκλαμβάνω διάνοια οὔτε ἕπω ὁ χωριστός εἰμί ὁ ἀριθμός ὁ μετέχω αὐτός ἄκρατος ὅς κακός ἢ κεράννυμι , ὁ κακός φυγαδεύω πάλαι οὐ ἐκ νοητός μόνος οὐσία ἀλλά καί ἐκ ὁ σύμπας αἰθήρ , ἐνταῦθα δέ περί ὁ θνητός φύσις περιπλανώμενος καί παρυφίστημι ὁ μερικός ὁ ἀγαθός κατά ὁ ἐκ αὐτός ἀπόπτωσις . καλῶς οὖν ἀποδίδωμι ὁ ἀρχή , καί ἀγαθός ἀγαθός εἷς λέγω ἢ νόος · ὁ μέν γάρ εἷς αὐτός καλός ἄκρατος ἀγαθός φυλάσσω καί μόνος ἀγαθός . ὁ γάρ εἷς οὐ ἐθέλω συνδυάζω τις · ὁ δέ νόος καλός οὖον μόνος ἀγαθός ποιέω · ἐάν δέ καί ζῷον καί εἰμί καί νοητός , δῆλος εἰμί ἀπό ἀγαθός ἐπί ὁ ἀγαθοειδής ἀποφέρω , καί ὁ μέν εἰμί εἷς ἀποτυγχάνω , ἐπί δέ ὁ εἷς πολύς † κατανέμω . p . 1092a11 οὐ ὀρθῶς . . . πρῶτος . ἐάω τις ἴσως ἕ καί ὁ ὁ ὅλος ἀρχή ἀτελής ὑπολαμβάνω εἰμί ὁ ἐκ αὐτός , οἴομαι ὁ γενητός ὁμοίως ἔχω ὁ ὅλος · πρός ὅς φημί 〈 ὅτι 〉 οὐδέ ὁ γένεσις ἀπλόος ἐκ ἀτελής ἐπί ὁ τέλειος ἄγω , οἷος ἐκ σπέρμα ἐπί ὁ ζῷον , ἀλλά καί ὁ ἀτελής ἐκ ὁ τέλειος ὑφίστημι · ἄνθρωπος γάρ πρό σπέρμα καί αἴτιος ὁ σπέρμα , καί ἁπλόος ὁ ἐντελέχεια πρό ὁ δύναμις . καί ῥώννυμι μέν αὐτός κατά ἀμφότερος ὁ λόγος · καί γάρ ἐπιπλήσσω καλῶς ὁ ὁ εἷς ἅμα μέν ἀρχή λέγω ὁ εἰμί , ἅμα δέ ἀνούσιος κατά ὁ χείρων ὁ οὐσία , καί περί ὁ γενητός ἱκανῶς διαλέγω , ὁ τέλειος ἀεί ὁ ἀτελής προτίθημι . μή προσίημι δέ ὁ ἐν ὁ πᾶς λόγος οὐ οἶδα ὅπως ὁ δόγμα διασῴζω δύναμαι . τίς γάρ ἐπί ὁ ἀπό σῆψις εἴρω ζῷον ; τίς δέ περί δένδρον ἢ θάμνος ἢ πόα αὐτόματος φύω ; ἐγώ μέν γάρ καί ἐν οὗτος οἴομαι προυπάρχω ἐν ὁ φύσις ὁ πᾶς ὁ ποιητικός αὐτός λόγος . ὁ δέ οὗτος μή προσίημι πῶς ἢ πρό ὁ ἀτελής ὁ τέλειος ἐν πᾶς παραλαμβάνω ἢ ἐκ συνώνυμος ἕκαστος ὑφίστημι · ὁ γάρ λέγω ὅτι ὁ ἥλιος καί ὁ ζῳδιακός τέλειος εἰμί καί ὑφίστημι οὗτος καί τελειόω , μάλιστα μέν ὁ κοινός εἰμί | λέγω αἴτιος πᾶς ὁ γενητός καί οὖον ὁ ἕκαστος ἴδιος . ἔπειτα πῶς ὀργανοποιέω ὁ ἐμπίς καί ὁ σφήξ καί ἄλλος ὁ ἀπό σῆψις , εἰμί μήτε αὐτός ἔχω οὗτος ὁ λόγος μήτε ὁ ἔχω κινέω ; εἰμί μή ἄρα ὁ αὐτόματος ἀεί ὁ γένεσις αὐτός ἐπιτρέπω καί ὁ διοργάνωσις · ἀλλά αὐτόματον οὐ ἀεί ὁμοίως , ἀλλά ἐν ὁ ἐπί μικρός ἐνδέχομαι ὁράω . p . 1092a17 ἄτοπος . . . ὁ τόπος μή . οὗτος Ἀλέξανδρος εἰς Πλάτων φημί ἀπορρίπτω . εἰμί τοίνυν ὀρθῶς στοχάζομαι ὁ Ἀριστοτέλης διάνοια , οὐδέ εἄν ἐγώ ἄστοχος τίς λέγω περί ὁ θεῖον Πλάτων φημί αὐτός ὁ μαθηματικός σῶμα ὁ φαντασία ἐγώ τόπος ποιέω , ὥσπερ ὁ ἔνυλος εἶδος ὁ ὕλη , διαφέρω δέ τοσοῦτος ὅτι παρά μέν ὁ φύσις ὁ ὕλη ὁ ἔνυλος εἶδος ὑποδέχομαι οὔτε οἶδα ὅς δέχομαι οὔτε διά-κατέχω αὐτός δύναμαι , παρά δέ ὁ ἄνω Ψυχή ὁ φαντασία ὁ μαθηματικός σῶμα δέχομαι καί θεωρέω αὐτός καί διαφυλάσσω ἐπί ὅσος εἰμί αὐτός δύναμαι · ἄλλος οὖν τόπος σῶμα φυσικός , ἄλλος ἔνυλος εἶδος , ἄλλος μαθηματικός σῶμα , ἄλλος ἄυλος λόγος . καί οὐ ἐγώ οὗτος καινοτομέω λέγω , ἀλλά καί αὐτός Ἀριστοτέλης τόπος εἶδος ὁ διανοητικός ψυχή καλέω . ὅτι δέ καί περί ὁ ὁ φυσικός σῶμα τόπος λέγω ὁ Πλάτων , ὁ ὁ Τίμαιον μή πάρεργον ἐξετάζω γιγνώσκω . p . 1092a21 δέω δέ . . . ἐκεῖνος γε ἐναντίος . Oὐχ ὁ αὐτός λόγος περί ὁ ὁ μαθηματικός ἀριθμός ὑπόστασις καί περί ὁ ὁ εἰδητικός · ὁ μέν γάρ εἰμί καί μή φυσικός , ἀλλά οὖν μαθηματικός ὕλη δίδωμι ὁ ὑποβάλλω αὐτός ποσότης , ὁ δέ εἰδητικός ἀμερής πάντῃ καί νοερός δραστήριος τε καί δημιουργικός εἰμί πιστεύω , ἐν εἶδος ἁπλόος καί ἄυλος καί ἀρρεπής πρός ὁ τελευταῖος ὁ ὑπόστασις ἔχω . καί ἐσθίω οὗτος οὕτως ἔχω σαφῶς διακρίνω , περί ποῖος ἀριθμός ὁ ἐρωτάω οὗτος ποιέω . οὖον μήv ἀλλά ἐπεί μᾶλλον δοκέω περί ὁ εἰδητικός ἐρωτάω ( ὁ γάρ πρῶτος ὁ εἰμί οὖον ὁ μαθηματικός λέγω ὁ ἀνήρ ἀριθμός , ἀλλά ὁ εἰδητικός ) , ἀκούω πάλιν ὡς οὔτε μίξις οὔτε σύνθεσις οὔτε ὑπόκειμαι οὔτε στέρησις οὔτε φθορά ἐπιδέχομαι στοιχεῖον οὔτε ἄλλος τοιοῦτος οὐδείς εἰς ὁ σύστασις ὁ θεῖον ἀριθμός παραλαμβάνω · πᾶς μέν γάρ οὗτος περί ὁ ἔνυλος καί ἄλλοτε ἄλλως ἔχω φύσις στρέφω · ὁ δέ θεῖον | πᾶς , Μένων ἀεί ὁ ἀρχή ἐά οἰκέω ἦθος , πρόειμι αὐτόγονος διά τε ὁ ὁ γόνιμος δύναμις ὁ πρωτουργός αἴτιος περιουσία καί διά ὁ ἑαυτοῦ αὐτοφανής καί αὐτόγονος ἰδιότης , ἔχω τε ἀεί κατά ὁ αὐτός καί ὡσαύτως , πόρρω μέν ἱδρύω γένεσις καί φθορά σύνθεσις τε καί διαίρεσις καί ὅλως μεταβολεύς , ὁ δέ φύσις ὅλος καί ὁ ἐπιβατεύω ὁ φύσις ψυχή ποδηγετέω καί κατευθύνω καί περί ἑαυτοῦ ποιέω ὁ ἐνέργεια παρασκευάζω , ἵνα μήτε ὁ γένεσις ἐκλείπω μήτε ὁ περί ὁ ὕλη ἀνωμαλία κρατέω , κοσμέω δέ πᾶς ὁ ὁ εἶδος καί ὁ ἀριθμός φυσικός καί δημιουργικός † ἐπιστήμη . περί δή τοιοῦτος ἀριθμός διαλέγω πῶς ἄν φθορά ποιέω μνήμη ; ὁ γάρ καί ὁ ῥευστός ὁ ἑαυτοῦ φύσις καί θνητός καί ἐπικηρος διακατέχω καί ἀνανεόομαι πῶς εἄν ὑπολαμβάνω παρά ὁ ὀρθῶς αὐτός ἐπιβάλλω φθείρω ; ἀλλά οὐδέ ὁ Ἐμπεδοκλῆς δικαίως ἐπιτιμάω νῦν , τάχα δέ οὐδέ ἄλλοτε , ὡς ὁ μίγμα φθείρω διά ὁ νεῖκος · ἵημι γάρ ὁ νεῖκος φθαρτικός ( αὐτός γοῦν εἰμί ὁ κοσμοποιέω ) οὔτε ὁ Σφαῖρος ποτός παρά αὐτός , εἰμί μή τις ὁ ῥῆμα ἔχω ὁ προβάλλω ὁ ὅλος αὐτός θεολογία ἀφίστημι ὁ διάνοια ἀνήρ , ἀλλά εἰμί ὁ μέν νεῖκος αὐτός πλῆθος καί ἑτερότης γεννητικός , ὁ δέ φίλιος ταὐτότης καί ἕνωσις · διό καί κρατέω μέν ἐν ὁ νοητός , ὁ δή σφαῖρος ὀνομάζω , ὁ φίλιος , ἐν δέ ὁ αἰσθητός ὁ νεῖκος · ἑκατέρωθι μέν γάρ εἷς καί πλῆθος , ἀλλά ὅς μέν ὁ εἷς ὅς δέ ὁ πλῆθος ἐπικρατέω . p . 1092b8 οὐδείς . . . θερμός ; δύο δόξα ἐκτίθημι περί ὁ ὁ οὐσία ἐκ ὁ ἀριθμός ὑπόστασις , ὅς οὐδέτερος προσίημι · οὔτε γάρ , φημί , ὅρος ὁ οὐσία εἰμί ὁ ἀριθμός , ὥσπερ ὁ γραμμή ὁ στιγμή ( οὗτος γάρ ὁ Πυθαγόρειος οἴομαι ὅδε μέν ὁ φυτός ὅδε ὁ ἀριθμός ὅρος λέγω εἰμί , ὅδε δέ ὁ ζῷον ὅδε , ὥσπερ καί ὁ μέν τρίγωνος ὅς ݲς , ὁ <δὲ> τετράγωνος ὁ θ , ὁ δέ κύβος ὁ ὁ ) · οὔτε ὡς ἕτερος λέγω , ὅτι ὁ μέν οὐσία διά λόγος δημιουργέω , ὁ δέ λόγος συμφωνία εἰμί , ὁ δέ συμφωνία | σχέσις ἀριθμός ἐναρμόνιος · κατά οὐδέτερος γάρ , φημί , οὗτος ὁ δόξα εἰμί εἶπον , πῶς ὁ συμβεβηκός γίγνομαι ἐκ ὁ ἀριθμός . ῥητέος δέ ὅτι ὁ μέν περί ὁ Εὔρυτος εἰκών ὁράω ἐν ὁ μαθηματικός ἀριθμός ὁ πρᾶγμα εὔλογος ἀπονέμω τις τις κατά οἰκειότης , οἷος ὁ μέν ݲσݲι ὡς βωμίσκος ὁ σῶμα , ὁ δέ σῆσις ὡς ἀγώνιος κύβος ὁ δέ δύο ὁ φυσικός ἔοικα ἀριθμός παραδίδωμι · ὁ γάρ εἰμί οὗτος συμφωνία εἰμί ὁ ὑπόκειμαι ποιητικός · πῶς γάρ εἄν καί εἷς γίγνομαι ὁ ὑπόκειμαι ὁ ὁ εἷς εἶδος ἐπικράτεια μή συμφωνέω ἐν αὐτός καί ἁρμόζω ὁ ἐναντίος ; οὗτος δέ τίς εἄν ἄλλος ἁρμόζω πλήν ὁ φύσις ; ὥσπερ δέ ὁ μουσικός διά ὁ ἑαυτοῦ μαθηματικός ἀριθμός ὁ λύρα , οὕτως ὁ φύσις διά ὁ ἑαυτοῦ φυσικός ἀριθμός ὁ ἑαυτοῦ ἁρμόζω δημιούργημα . p . 1092b16 ὅτι2 δέ οὐ . . . ὁπόιως . βούλομαι δείκνυμι ὅτι ὁ εἶδος οὔτε ἀριθμός εἰμί οὔτε ἐκ ὁ ἀριθμός ἐνδίδομαι , ἀλλά εἴπερ ὅλως συμβάλλω τίς ὁ πρᾶγμα , ὁ ἀριθμός ὁ ποσός εἰμί ὁ ὕλη , ἀποχράω [ δέ ] ὁ Ἐμπεδοκλῆς περί ὁ ὀστέον εἴρω · “ ὁ δύο ὁ ὀκτώ μέρος λαγχάνω νῆστις αἴγλη , τέσσαρες δέ Ἥφαιστος , ὁ δέ ὀστέον λευκός γίγνομαι . φημί δέ πᾶς ἀριθμός ἐν ὑπόκειμαι εἰμί , ἢ ἐν μόνος ἢ ἐν ξηρός ἢ ἐν ὑγρός σῶμα , ὁ δέ ὁ μίξις αἴτιος λόγος εἰμί καί οὐ ἀριθμός . γελοῖος δή πρός ἐκεῖνος ἀποτείνω ὁ ἀνήρ λαμβάνω , ὅτι πᾶς ἀριθμός τις εἰμί καί ὑπόκειμαι δήω , καί πάλιν ὅτι ὁ λόγος ὁ ὁ μίξις αἴτιος οὐ εἰμί ἀριθμός , ἐκεῖνος καί ἄυλος ἀριθμός ὑποτίθημι καί ὁ ὁ φύσις ἀριθμός αἴτιος ἀποφαίνω εἰμί πᾶς ὁ ἐν ὁ αἰσθητός ἐναρμόνιος μίξις . τίς ἄν οὖν ἕτερος ὁ ἐν ἀρχή μᾶλλον οὐ αἰτέω ἀλλά προσαρπάζω , οὐ εὔπορος εἶπον . p . 1092b23 οὔτε οὖν . . . ἕνεκα . τέταρος εἰμί αἴτιος οὐδείς οὗτος εἰμί φημί ὁ ἀριθμός · οὔτε γάρ ὡς ὁ σπέρμα ποιητικός ἔχω δύναμις οὔτε ὡς εἶδος εἰμί ἐν ὁ αἰσθητός οὔτε ὡς ὕλη οὔτε ὡς τελικός αἴτιος . † λέγω δέ ὅτι πᾶς ὁ αἴτιος ἀριθμός πλήν ὁ ὕλη , ὅς οὐδέ αἴτιος εἰμί κύριος , ἀλλά εἰς γένεσις δουλεύω ὁ αἴτιος · καί γάρ δημιουργέω καί ἀριθμός ἄλλος , ὁ ἔνυλος εἶδος , ὁ ὑπόκειμαι ἐνδίδωμι καί ἑαυτοῦ ἕνεκα ποιέω ὁ θεῖος ὁ ἀριθμός καί ὁ δαιμόνιος . p . 10921)20 ἀπορέω δέ ἄν τις . . . ὅδε καί ἄλλος . ἐπεί ὁ μέν ἐνάριθμος πανταχοῦ παρά αὐτός ἐπαινέω , ὁ δέ μή ἔχω λόγος πρός ἕτερος , ὅς ἀριθμός πρός ἀριθμός , ἄλογος τε καί ἀσύμμετρος εἰμί λέγω , οὖον φημί αὐτός ὁράω , πῶς ὁ μελίκρατον , ἐάν μέν κατά ἀριθμός ἢ περισσός ἢ ἄρτιος , ὅς νῦν εὐλόγιστος καλέω , κεράννυμι εἰμί , λυσιτελής γίγνομαι καί μάλιστα ἐάν τέλειος καίω ὁμοίως , οἷος ἐάν τρίς τρεῖς γίγνομαι , ἐάν δέ ὑδαρής , κακός ὑγιεινός · αὐτός μέν γάρ ἀνάπαλιν δοκέω . ῥητέος δέ πρός οὗτος τέως ὁ σκωμμάτιον , ὅτι ὁ λυσιτελής κρᾶμα κατάλληλος εἰμί καί σύμφωνος ὁ φύσις ὁ χράω , σύμφωνος δέ ὅς ἐναρμόνιος εἰμί καί σύμμετρος , οὗτος δέ διά ὁ φυσικός ἀριθμητικός παραγίγνομαι . οὗτος δέ ἄν τις ἐνίστημι καί πρός ὁ ὁ ἐν ὁ πρᾶξις ἕκαστος εὐκαιρία παραφυλάσσω , λέγω ἀγαθός εἰμί μετά φρόνησις πράσσω ἢ κατά καιρός , οὖον δήπου ὁ εἰς ὁ πᾶς ἀφοράω καί λογισμός μετά αἴσθησις χράω φρόνησις ἀμελέω παρακελεύομαι καί μόνος θαρσέω ὁ καιρός , πρῶτος δέ οὗτος φρόνησις ἔργον εἰμί λογίζομαι ὁ ὁ καιρός ὁ πρέπω ἕκαστος ὁ πρᾶξις συνοράω , εἶτα οὗτος ἄλλος <τὰ> πρός ὁ τεῦξις ὁ συντείνω θεωρέω . οὕτως οὖν ἐκεῖνος φημί ὁ ἀνήρ οὐ ἀριθμός ψιλός καί οὗτος 〈 ὁ 〉 μαθηματικός προκρίνω παρά ὁ φύσις καί ὁ φρόνιμος ἀνήρ , ἀλλά ὁ ἀγαθός διά ἀριθμός καλός καί ἐναρμόνιος , οὖον μαθηματικός ἀλλά φυσικός καί δραστήριος ἕκαστος παραγίγνομαι · ( πᾶς γάρ κατά ἀριθμός καί ὁ θεός καί ὁ φύσις δημιουργέω ) , ὁ δέ φρόνιμος ἀνήρ διά ὁ μαθηματικός ἀριθμός ἐνδείκνυμι ὁ κάλλος ὁ δημιουργικός ἀριθμός , ἄλλως οὐ ἔχω περί αὐτός ἀναδιδάσκω ὁ μή παρακολουθέω πᾶς ὁ τάξις ὁ εἰμί . οὖον ὁ λυσιτελής οὖν ἀμελέω , οὔτε ὁ καιρός ἐκλέγω οὔτε θεός ἐπικαλέω οὔτε ὁ ἀγαθός καί καλός ἀριθμός ὁ μή τοιοῦτος προκρίνω , ἀλλά διά αὐτός οὗτος τυγχάνω ὁ τέλος πανταχοῦ πειράζω , μιμέομαι θεός εἰς δύναμις ὁ κατά καιρός καί κατά τις προσήκω ἀριθμός ἕκαστος ὁ ἐπιβάλλον ἀγαθός ἀπονέμω · καί οὗτος μέν τοιοῦτος . ἑξῆς δέ φημί ὅτι συντίθημι μᾶλλον ὁ ἀριθμός ἐν ὁ λόγος ἢ πολλαπλασιάζω · ὅλως γάρ ἐν ὁ πολλαπλασιασμός εἷς πλευρόν μετρέω ὁ ὅλος ἀριθμός , οἷος ὁ θ ὁ τρεῖς , ὁ Ἶβ ὁ τρεῖς καί ὁ δ · ὥστε καί εἰμί ὁ ἀποτελέω εἰμί ἄνθρωπος σῶμα , ἐπί ὅς αʹ Β ݲγ , ἐσθίω αὐτός ὁ αʹ μετρέω , εἰμί δέ ἵππος , ἐπί ὅς δ ἀείδω ζ , ἐσθίω αὐτός ὁ δ μετρέω . ἀλλά ἀδύνατος · ἀνάγκη γάρ καί πῦρ καί ὕδωρ καί ἄλλος στοιχεῖον εἰς σύστασις οὗτος παραλαμάωεσθαι , οὗτος δέ εἷς καί ὁ αὐτός μετρέω οὖον δύναμαι . σαφής δέ εἰμί καί ὁ ἑν οὗτος παραλουισμὸς ὁ ἀνήρ · μαθηματικός γάρ πολλαπλασιασμός ἐν φυσικός πρᾶγμα παραλαμβάνω , ὁ πρεσβυτιροος αὐτός φιλόφονος ὁ πρόοδος ὁ ὁ φύσις λόγος πολλαπλασίασις ὀνομάζω , ὁ δέ κρατητικός ὁ ὑπόκειμαι * * ἐναρμόνιος καί σύμφωνος . ὁ δέ ἐπί πᾶς ἐρώ οὐδείς ἰσχύς ἕχω , ὅτι εἰμί πᾶς ὁ πρᾶγμα κοινωνέω ἀριθμός καί πᾶς ἀριθμός ἐν ὁ πράγμα εἰμί , ἀνάγκη καί πολύς ὁ αὐτός ἀριθμός χράω καί πολύς ἀριθμός ὁ αὐτός εἰμί . ὥσπερ γάρ πᾶς ὄνομα καί λόγος ἐκ στοιχεῖον εἰμί καί πᾶς ἀνάγκη ὁ αὐτός στοιχεῖον χράομαι ἀλλά εἰμί μέν ὅς , εἰμί δέ ὡς οὖον , οὔτε ὁ διαφέρω στοιχεῖον ἐν ὁ αὐτός ἔνειμι ( λέγω δέ ὁ ὁ Πλάτων φωνή ἐν ὁ Σωκράτης ) , οὗτος καί ἐπί ὁ φυσικός λόγος τε καί ἀριθμός πᾶς μέν εἰμί ἐνεφγοὶ καί πᾶς κατά αὐτός ὁ φυσικός συνίστημι , οὖον μήv ὁ δεαφεροειντα ὁ αὐτός ἀπαραλλάκτως ἀριθμός κοσμέω , ἀλλά ὅσπερ ἐπί ὁ ἄτομος οὐσία ἔνιοι ὁ ἀπό αὐτός λέγω εἴωθα , ὅτι ὁ ὑπάρχω Ἑκάτη αὐτός πᾶς συντρέχω ἐπί ἄλλος οὖον δύναμαι , οὗτος καί περί ὁ ὁ ἀριθμός ποίησις νομίζω λέγω · οὐδέ γάρ ἀλλαχόθεν ἢ ὁ ἔνυλος εἶδος ἢ ὁ κατά ἑαυτοῦ οὗτος ὑπάρχω ἢ ὁ συμβεβηκός ἤ ἐκ ὁ ξυσικως λόγος τε καί ἀριθμπῶν ἔχω ὁ κύριος ὑπόστασις . p . 1093a3 ἆρα οὖν . . . ἀριθμός ἔχω , οἶος ἥλιος καί σελήνη <τὰ> αὐτός . ὅτι2 μέν ἡλιακός εἰμί τις ἀριθμός καί σεληνιακός ἄλλος καί ἕκαστος ὁ κατά οὐρανός κινέω ἴδιος , καί τυφλός , φημί , δῆλος · οὖον γάρ εἄν ὁ ἀποκατάστασις ὁ φορός ἀεί κατά ὁ αὐτός καί ὡσαύτως γίγνομαι , εἰμί μή εἰμί καί ὁ αὐτός ἀριθμός συνάζω ἐπί ἕκαστος . πᾶς γε μήv οὗτος συντελέω ὁ ὁ θεῖον γενητός ὗ περίοδος καί περιέχω ὑπό οὐδέ τέλειος οὗτος αριθυω . οὖον μήv ἀλλά γάρ καί ὁ ζῷον ἕκαστος πάντως εἰμί τις φυσικός ἀριθμός · οὖον γάρ εἄν ὡσαύτως ὁ ουοειδος διοργανόομαι οὐδέ εἄν περί ὁ αὐτός ἀκμάζω τε καί παρακμάζω χρόνος οὐδέ γεννάω οὐδέ τρέφω οὐδέ αὐξάνω ὁ ἔκγονος , εἰμί μή ὁ αὐτός μέτρον κατέχω ὁ φύσις . καί μήv ὅτι οὗτος ὅς γίγνομαι ἀμείνων τε καί χείρων χείρων γένεσις , ἀκούω παρά ὁ κράτος ὁ πυθαηορεω Πλάτων . τίς οὖν χρή ὁ φυσικός καί δημιουργικός ἀριφμοῖς εἰς αὐτός ἄγω ὁ μαθηματικός ἐπιταράσσω ὁ λόγος ; κἀν γάρ τετράγωνος ποτέ λέγω ἢ κύβος ὁ φυσικός ἀριθμός ἔνιοι , οὖον μοναδικός αὐτός ποιέω , ὥσπερ ὁ θ καί ὁ κζ , ἀλλά ὁ διά ὁμοιότης αὐτός πρόοδος καί ὁ αὐτός περί ὁ ἀπογέννησις αὐτός ἐπικράτεια διά οὗτος ὁ ὄνομα σημαίνω · ὁμοίως δέ ἄν ἴσος λέγω ἢ διπλάσιος , εἶδος ἐπικράτεια καί συμφωνία ἐν αὐτός ἐνδείκνυμι . ὥστε οὖον παρά οὗτος ἢ ὁ διαφέρω ὁ αὐτός χράω ἀριθμός καθό διαφέρω ἢ ὁ αὐτός ἕτερος καί ἕτερος , καθό ὁ αὐτός εἰμί · οὐδέ γάρ κατά ὁ μαθηματικός ἀκούω ὁ ἀριθμός οὗτος ἄν ἀκολουθέω ὁ ἄτοπος , πολύς τετράγωνος καί ἤπειρος ἐπινοέω δύναμαι κύβος καί ἴσος καί διπλάσιος , μήτοι γε δή ὁ κατά ὁ βούλημα ὁ χράω ὁ θεωρία οὗτος φυσικός αὐτός μέτειμι1 ἐμποδών εἄν καθίστημι . p . 1093a13 ἀλλά διά τίς . . . οὐκέτι δύναμαι . ὡς εἰμί λέγω · ἀλλά ὁράω αὐτός ὁ κατασκευή διά ὅς αἴτιος λέγω οὗτος ὁ πρᾶγμα . ὁ ἑπτάς τοίνυν ἐπαινέω φημί ὁ τε φωνήεις ἑπτά εἰμί διά ὅς ὁ ἐγγράμματος ἀποτελέω φωνή , καί ὁ φθόγγος ὁ διά πᾶς , ἔτι δέ ὁ Πλειάς ἑπτά , ἐν ἑπτά δέ ἔτος ὀδούς βάλλω | ὁ ζῷον ὅς ἐπιφωνέω πᾶς κωμικός καί ἐλεγκτικός ὁ ἔνιοι γε ἔνιοι δέ οὖον ) , ἑπτά δέ εἰμί ὁ ἐπί Θῆβαι στρατεύω . εἶτα δείκνυμι ὅτι οὐδείς οὗτος διά ὁ ἑπτά ἀριθμός γίγνομαι , ἀλλά διά ἄλλος αἴτιος . καί ὁ εἰμί γελοῖος ἢ ὁ Ἀργεῖος στρατηγός ὁ ἀριθμός οὗτος αἰτιάομαι ἢ ὁ Πλειάς · οὐδέ γάρ περί αὐτός θαρσέω εἰμί εἶπον , ὅτι οὗτος συντάσσω δημιουργικός , ἀλλά μᾶλλον ὅτι πᾶς ὁ καταστερισμός πολύς μετέχω θέσις · διό καί παρά Αἰγύπτιος μέν ἄλλως , παρά Χαλδαῖος δέ ἢ Ἕλλην ἑτέρως εἰμί συντάσσω ὁ ἀπλανής . λέγω δέ καί περί ὁ διπλόος σύμφωνος , ὅτι οὖον διά οὗτος τρεῖς ἐπεί τρεῖς ὁ συμφωνία . καί εὕω λέγω · οὐδέ γάρ εἰμί ἕκαστος αὐτός ἀνάγω εἰς ἕκαστος ὁ συμφωνία , οἷος ὁ ζ εἰς ὁ διά τέσσαρες ἢ ὁ ξ εἰς ὁ διά ὀξύς ἢ ὁ ψ εἰς ὁ διά πᾶς · ἀλλά μᾶλλον , φημί , ἐπεί ὁ τόπος τρεῖς ὁ ἐκφώνησις , διά οὗτος ἐπί ἕκαστος εἷς ἀποτελέω . οὗτος δέ ὁ ἀπόδοσις καί Ἀρχῖνος χράω , ὡς ἱστορέω Θεόφραστος · λέγω δέ ὁ Ἀρχῖνος ἢ ἔξω τίς παρά ὁ μύσις ὁ χεῖλος ἐκφωνέω , ὥσπερ ὁ π , καί διά οὗτος ὁ ψ πρός ὁ ἄκρος γεννάω ὁ γλῶσσα ὡς ἐκ ὁ π Σ σύγκειμαι · ἢ ὁ πλάτος ὁ γλῶσσα παρά ὁ ὀδούς , ὥσπερ [ δέ ] ὁ δ , καί διά οὗτος ὁ ζ κατά οὗτος γεννάω ὁ χώρα · ἢ ὁ κυρτός πιέζω ἐκ ὁ ἔσχατος , ὥσπερ ὁ Κ , ὅθεν ὁ ξ προΐημι . οὗτος δέ ὅτι φυσικός ὁ ὁ τρεῖς αἰτιάομαι συμφωνία πᾶς ἄν τις ὁμολογέω · οὖον μήv ἐφοράω τις ὁ νέος μοχθηρός ἀπόδοσις χράω , διά οὗτος χρή ὁ διά ὁ ἀριθμός φυσιολογία ἀποδοκιμάζω . ἀλλά εἰμί μέν εὑρίσκω τίς τοιοῦτος ἢ παρά Πλάτων ὁ θεῖον ὁ παρά τις ὁ εὐδόκιμος Πυθαγόρειος , διαβολή ἄν φέρω ὁ μέθοδος · ἐπεί δέ Πρῶρος μέν ὁ Πυθαγόρειος πολύς καί καί θεοπρεπής περί ἑπτάς εἶπον οὐδείς τοιοῦτος χράω ἀπόδοσις , δείκνυμι δέ συνετός ὅπως ὁ φύσις διά ἑπτά ἔτος ἢ μείς ἢ ἡμέρα πλεῖστος τοιοῦτος πρᾶγμα τελειόω ἢ μεταβάλλω , ἄλλος δέ περί δεκάς διαλέγω δείκνυμι αὐτός ὁ τε ἐν πᾶς ὁ θεῖον γενητός | βασίλειος καί ὁ ἐν 941a ὁ κατά ἕκαστος ὁ φυσικός ἔργον ἐπικράτεια , αὐτός τε ὁ Πυθαγόρας περί πᾶς ὁ ἀπό μόνος ἄχρι δεκάς ἀναδιδάσκω ἀριθμός θεολογικός ἅμα καί φυσικός ἀναστρέφω μηδείς εὐτελής καί ψυχρός ἀπόδοσις ἐφάπτω , — τίς οὖν δεῖ ὁ γνήσιος ὁ ἀνήρ ἀπολείπω σύγγραμμα ἐκ ὁ ὑποδύομαι ὁ ἐκεῖνος φιλοσοφία ὁ κατά ὁ θεῖον ἀνήρ αὐξάνω διαβολή ; εἰμί δέ δεῖ καί οὗτος προστίθημι , φανερός εἰμί καί αὐτός ὁ δαιμόνιος Ἀριστοτέλης , ἐν ὅς οὖον φιλονεικέω , καί ὁ φυσικός ὁ ἀριθμός ἀποθαυμάζω καί ὁ ὁ Πυθαγόρειος θεωρία κατακολουθέω . καί ὁ μέν περί τριάς εἶπον ἐν ὁ προοίμιον ὅς περι πραγματεία μαρτύρομαι καί ὁ Πυθαγόρας διδασκαλεῖον καί τέλος ἐπιφωνέω , φωνέω , ὡς “ παρά ὁ φύσις λαμβάνω ὥσπερ νόμος ἐκεῖνος πρός ἁγιστεία χράω ὁ θεῖον ὁ ἀριθμός τοῦτος , πᾶς εἰμί πρόδηλος . ὁ δέ ἐν ὁ περι αἴσθησις καί αἰσθητής κεῖμαι πῶς οὐ ἄν τις ἐκπλάσσω ; εὑρίσκω γάρ ὁ γενικός χυμός ὀκτώ , στρυφνός αὐστηρός πικρός ἁλμυρός δριμύς ὀξύς γλυκύς λιπαρός , καί πάλιν ὀκτώ ὁ ἁπλόος χρῶμα , λευκός ξανθός Φοινικοῦς ἁλουργός πράσινος φαιός κύανος μέλας , ἑπτά ἑκάτερος ποιέω , δημιουργία πρέπω ὑπολαμβάνω οὗτος ὁ ἀριθμός καί εἰς αὐτός συνωθέω πικρός μέν ἁλμυρός , μέλας δέ φαιός . μή τοίνυν ὁ δοκιμάζω ἐν ὁ ὑφηγητικός ὁ σύγγραμμα , οὗτος ἐν ὁ ἀντιλογικός ἀποσκορακίζω . p . 1093a26 ὅμοιος δή . . . οὐρανός ὅτι καί ὁ ἐξηγέομαι ὁ Ὅμηρος τις ὁ ἀκόλουθος πρός ἑαυτοῦ οὖον διασῴζω , καί ὁ ἐπιχειρέω μιμέομαι ὁ Πυθαγόρειος ἔνιοι ὁ ἀληθής αὐτός θεωρία ἀποπίπτω ἐπί γλίσχρος τε καί καταγέλαστος ὑπόνοια καταφέρω , συγχωρέω δεῖ . ἀλλά οὐδείς οὗτος πρός Ὅμηρος ἢ Πυθαγόρας ἢ ὁ δύναμαι ἐπί ὁ ἀληθής ἐκεῖνος θεωρία ἀνατρέχω . καταγέλαστος οὖν καί ὁ διά οὗτος ὁ Ἶβ καί ݲς δύο μέσος εἰμί λέγω ὁ θ καί ὁ ἡηʹ , ὅτι ὁ ἔπος δέκα ἑπτά ἔχω ἢ ὁ ὁ μέσος ὁ δύο ὁ συλλαβή αἴτιος ἵημι λέγω ὁ στίχος · “ χωρίς ” γάρ φημί “ ὁ Μυσός ” · εἰμί γάρ καί ἀριθμός χράω ὁ μέτρον , ὥσπερ οὖν χράω , ἀλλά οὖον κατά οὗτος ἀποτελέω ὁ μέθοδος . | γελοῖος δέ καί ὁ τρύπημα ὁ αὐλός διά ὁ γράμμα τοσοῦτος ποιέω , ἢ προσαρμόζω ὁ ΚΔ στοιχεῖον ὁ ὁλότης ὁ κόσμος · καί γάρ εἰμί τίς εἰμί οὗτος εἷς αἰτία , ὥσπερ οὖν εἰμί , ἄλλως εἰμί οὗτος θεωρητής . δεῖ δέ μή ἀπόπτωσις ὁ ὑποδύομαι αὐτός πρός διαβολή ὁ ὅλος φιλοσοφία παραλαμβάνω . p . 1093b5 ὁράω δέ δεῖ . . . φθαρτός . ἐπεί ὁ ἀίδιος τάσσω καί ἀεί ὡσαύτως ἔχω , πολύς , φημί , ἐπί αὐτός εὐπορία ὁ θεώρημα χράω ὁ ἀριθμός , ὅπου γε καί ἐπί ὁ ἄλλοτε ἄλλως διάκειμαι εἰμί πολύς τοιοῦτος ἐπινοέω . ἐσθίω δέ οὗτος τεκμήριον ἱκανός ποιέω ὁ κατά τις θεῖος ἀριθμός ὁ ἀίδιος κοσμέω , ὁ δέ θνητός † καί θεῖος καί φυσικός . εἰμί γάρ ἀεί οὕτως ἔχω ὁ ἀίδιος , κατά φύσις οὕτως ἔχω · εἰμί τοίνυν ἀριθμητικός αὐτός ἐπιβάλλω ἀληθεύω περί αὐτός , ὡς ὁ φύσις αὐτός ὑφίστημι ὁ θεῖος , οὕτως ἐπιχειρέω θεωρέω ὁ γνήσιος φιλοσοφέω . φέρω γάρ ἐπί εἷς εἶπον , ὁ ἥλιος διά τοσόσδε χρόνος ἀποκαθίστημι , καί οὗτος ἀεί · κατά φύσις ἄρα οὕτως . ἀλλά μήv οὗτος ὁ χρόνος ἀριθμός εἰμί τοιόσδε · ὁ φύσις ἄρα σύν τοιόσδε αὐτός ὑφίστημι ἀριθμός καί ὁ σελήνη σύν τοιόσδε καί ἕκαστος ὁ κατά οὐρανός ( οὖον μέντοι σύν μαθηματικός ἀλλά σύν δημιουργικός καί θεῖον , εἰμί καί ἐν ὁ μαθηματικός εἰκών αὐτός τις θεωρέω δύναμαι διά ὁ ὁ δεύτερος ἀριθμός ἐξαρτάω ὁ πρότερος ἀεί καί κτάομαι ὁ ἐκεῖνος ἰδιότης προΐημι ἐκεῖνος ἐν ὁ τελευταῖος ἐκφαίνω τάξις ) . καί θνητός δέ ζῶ , κατά ὅσος ὁ φύσις ἐν αὐτός δυναστεύω ( δυναστεύω δέ ὡς ἐπί ὁ πολύς καί οὐ ἀεί ) , κατά τοσοῦτος ὁ οἰκέω ἀριθμός διακοσμέω . p . 1093b7 ἀλλά ὁ . . . ἐν δέ χροιά ὁ λευκός . συγχωρέω μέν καί ἐά ἀριθμός καί ἐν σχῆμα καί ἐν χροιά ἐν ἕκαστος εἰμί ὁ τε εὕω καί ὁ ἀντίκειμαι ὁ εὕω , ὁμοίως δέ καί ἐν ὁ φύσις · οὖον μήv ἔτι ὁ ἐν ὁ φύσις ἀγαθός ὁ ἀγαθός συστοιχία αἰτιάομαι ὁ ἀριθμός , μᾶλλον δέ εἰμί τυγχάνω ὁ ὥρα ὁ ἔτος βούλομαι πρότερος εἰμί καί αἴτιος ὁ ἀριθμός αὐτός , ἀλλά οὐ ὁ ἀριθμός ὁ ὥρα . καί οὗτος εἰκότως μέν ὑπομένω , ὁ ὑστερογενής ἐννοέω ἀριθμός . ὅμως δέ ἐρωτητέον αὐτός , πόθεν ὁ ὥρα ἀεί ὡσαύτως ; ἢ γάρ ἐκ Δῖος ἢ ἐκ ἥλιος ἢ ἐκ ἄλλος ὁ ὁ δημιουργός . οὐκοῦν ἐκεῖθεν μετρέω καί τάσσω | κτάομαι ὁ ποιητικός δύναμις ὁ ἀριθμός . ὅλως δέ πρό ὁ ἐν ἄλλος ὁ ἑαυτοῦ εἰμί διά τίς μή μελετάω ἀσπάζομαι ; ἐπεί καί ὁ ἐν ἕκαστος ἀγαθός ὁράω μή αἰτιολογέω αὐτός καί ὁ μή ἀνάγω πᾶς εἰς εἷς ἀρχή , ἀπό ὅς αὐτός καί ὁ ὁμοίως ἔχω καί ὁ ἀνά ὁ αὐτός λόγος προέρχομαι διασῴζω , διασπάω εἰμί ὁ εἰμί καί ἐπιλανθάνομαι ὁ “ οὐ ἀγαθός πολυκοιρανία . ” καίτοι τίς οὐ εἄν ὁμολογέω , ὅτι δεῖ ὁ εἷς λόγος προυπάρχω ὁ ἀνάλογος ; ὁ δέ οὖον φημί , πάσχω δέ οὗτος καί ἐν ὁ φυσικός αὐτός σκέμμα , ὁ Τύχη οὖον εἷς αἴτιος συναγωγός ὁ διαφέρω ἀρχή ὑποτίθημι , ἀλλά σύμπτωμα φημί εἰμί ὁ κατά Τύχη καί Τύχη ἀναίτιος αἴτιος . ὅθεν πολύς ὁ εἰκῇ παρά αὐτός καί ἀλόγιστος , ὅς δή παρεμπίπτω διακόπτω ὁ ὁ νόος ὁ ὅλος ἐπικράτεια . p . 1093b21 ἔτι . . . ποιητέος . οὗτος εἰς ὁ εἰδητικός ἀριθμός μόνος ἀπορρίπτω , ὅς φημί ἀσύμβλητος ἔχω μόνος καί διά οὗτος διαφορά δείκνυμι καί ἐπί ὁ ἴσος , οἷος ὁ ἐκεῖ τρεῖς μή εἰμί ὁ τρίτος μέρος ὁ αὐτοεννεάς μηδέ ὁ ἥμισυς ὁ αὐτοεξάς . εἰμί τοίνυν , φημί , τοιοῦτος εἰμί ὁ εἰδητικός ἀριθμός , οὐ εἄν ἄγω αἴτιος ὁ ἁρμονία · ἐν γάρ ὁ συμφωνία ὁ τε ὁμόφωνος φθόγγος ἴσος εἰμί καί ὁ νέατος διπλάσιος ὁ ὕπατος ἐπιτείνω καί ὅλως ὁ δ ὁ ὀκτώ ἥμισυς καί ὁ τρεῖς ἐπίτριτος , ὡς εἄν ἀδιάφορος εἰμί ὁ ἐν αὐτός μόνος , συλλογίζομαι οὖν οὕτως · ὁ εἰδητικός 〈 ἀριθμός 〉 διάφορος ἔχω μόνος , ὁ συνίστημι ὁ ἁρμονία ἀριθμός οὐ ἔχω διάφορος μόνος , οὐ ἄρα ὁ εἰδητικός ἀριθμός συνίστημι ὁ ἁρμονία · ὥστε εἰμί τις αὐτός εἰμί λέγω διά οὗτος , ψευδής λέγω . ῥητέος δέ πάλιν , ὅτι οὔτε μοναδικός εἰμί ὁ εἰδητικός ἀριθμός , εἰμί μή τις ὁ εἶδος αὐτός μοIνάδας ἢ ἑνάς ἐθέλω καλέω , οὔτε αὐτόθεν καί ἀμέσως ὁ ἐν ὁ λύρα ἁρμονία εἰμί συστατικός , ἀλλά ἴσως ὁ ἐν ὁ θεῖος Ψυχή καί ὁ ὁ σύμπας κόσμος · καί ὅλως ὅσος ὁ εἷς καί ὅλος δημιουργός ενιαίως ὑφίστημι καί κατακοσμέω καί σύμφωνος πρός ἑαυτοῦ καί πρός ἀλλήλων ποιέω λέγω , ὁ οὗτος ἁρμονία ἐκ ὁ εἰδητικός ἀριθμός ὑφίστημι φημί . p . 1093b24 ὁ μέν οὖν . . . ἵημι ὁ ἀρχή . ἐγώ δέ τεκμήριον ἄν ποιέω ὁ καλῶς καί ἀγαθός καί ἀνέλεγκτος φιλοσοφέω ὁ θεῖος ἐκεῖνος ἀνήρ ὁ σύ δεινός εἰμί καί γόνιμος ὁ ἱστορέω [ συγγραφεύς ] οὗτος μέν κακοπαθέω περί ὁ ἀντιλογία ὁ πρός αὐτός , μηδείς δέ οὐ ὅτι νικητικός ἀλλά οὐδέ πιθανός εἴρω , μᾶλλον δέ οὐδέ ὅλως τίς πρός αὐτός εἴρω , ἀλλά ὁ πλεῖστος μέν ἕτερος ὑπόθεσις χράω μηδείς προσήκω ὁ ὁ πρέσβυς πραγματεία . ἐνιαχοῦ δέ λέγω τίς πρός ἀληθής αὐτός δόγμα προτίθημι παρά θύρα ἀπαντάω . οὗτος εἰμί ὅς ἐν οὗτος ἀντιλέγω ὁ ὁ Πυθαγόρειος καί πλατωνικός ἀνήρ θεωρία ὁ Ἀριστοτέλης · ὁ δή περιέχω καί ὁ ἐν ὁ μείζων ὁ Α εἴρω , ὡς καί ὁ ὑπομνηματιστής Ἀλέξανδρος ὑποσημαίνω · διό καί ἐγώ οὗτος ἐφίστημι οὐδέ ἐκεῖνος παραλείπω νομίζω · οὖον μήv οὐδέ ὅσος ἐν ὁ περι εἶδος δύο βιβλίον πρός αὐτός εἴρω · σχεδόν γάρ ἐκεῖ ὁ αὐτός οὗτος ἀνακυκλέω , ὥστε εἰκότως διά ὁ αὐτός εἄν εἰμί καί ὁ πρός ἐκεῖνος ἀπάντησις . ἐγώ μέν οὖν ὁ ἔφορος ὁ φιλοσοφία θεός εὔχομαι ὁ λόγος καταπαύω · πολύς δέ εἴρω ἐπί ἑκάτερος λόγος κρατέω ὁ ὁ ἐντυγχάνω διάνοια ὁ ἀληθής καί θεοφιλής .