syntipas.tlg3118-tlg001 1.20
Ἦν γάρ τις στρατιώτης ἀνήρ , ὅστις τῷ βασιλεῖ καὶ τοῖς ὑπ᾿ αὐτὸν ἄρχουσιν ᾠκείωτο καὶ ἠγαπᾶτο ( τῆς ) γενναιότητος καὶ ἀνδρείας . ὁ δὲ τοιοῦτος στρατιώτης σκύλον ἀνέθρεφε μικρόθεν , καὶ ὅσα ἐνε - τείλατο τῷ σκυλακίῳ , ἐποίει , ὡς λόγον ἔχον · ὅθεν καὶ μετὰ πολλῆς ἀγάπης ἔτρεφεν ὁ στρατιώτης τὸν κύνα . ἐν μιᾷ γοῦν τῶν ἡμερῶν ἡ τοῦ ἀνδρὸς σύζυ - γος πρὸς τοὺς ἑαυτῆς ἀπῆλθε γονεῖς καὶ τὸ αὐτῆς νηπιάζον παιδίον ἀφῆκε τῷ πατρὶ αὐτοῦ , παραγγεί - λασα αὐτῷ πολλὰ περὶ τοῦ παιδίου , ὥστε βλέπειν καὶ προσέχειν αὐτό . εἶπε γὰρ τῷ ἀνδρὶ ὅτι „ οὐκ „ ἀργήσω , ἀλλὰ συντόμως ἐλεύσομαι , “ καὶ οὕτως εἰποῦσα , τὸ παιδίον ἐκοίμησε καὶ ἀπῆλθε . τοῦ δὲ ἀνδρὸς ( ἐν ) τῇ οἰκίᾳ καθημένου καὶ τοῦ παιδίου κοιμωμένου , ἐξαίφνης τις τῶν τοῦ βασιλέως εἰσῆλθε στρατιωτῶν · καὶ τὴν θύραν κρούσαντος , ἐξελθὼν ὁ ἀνήρ , ἰδὼν τὸν παρὰ τοῦ βασιλέως πεμφθέντα , λέ - γει αὐτῷ · „ τί σὺ θέλεις ; “ ὃ δὲ λέγει · „ ὁ βασιλεὺς καλεῖ σε . “ καὶ ὁ στρατιώτης ἅμα τῷ λόγῳ τὰ στρα - τιωτικὰ ἐνεδύσατο ἄρματα καὶ τὴν σπάθην ἀράμε - νος , προσκαλεῖται τὸν σκύλον καὶ παραγγέλλει αὐτῷ φυλάσσειν τὸν οἶκον καὶ τὸ παιδίον , μηδένα ἐάσας εἰσελθεῖν εἰς τὸν οἶκον . ὁ μὲν οὖν στρατιώτης τὸν κύνα παραγγείλας , ἀπῆλθε πρὸς τὸ παλάτιον · τοῦ δὲ σκύλου τῷ παιδὶ παρακαθημένου καὶ τοῦ παιδὸς κοιμωμένου , ὁρᾷ ὁ κύων ὄφιν τινὰ παμμεγέθη ἐρ - χόμενον κατὰ τοῦ παιδὸς καὶ αὐτοῦ ἐκροξῆσαι τὸ αἷμα σπουδάζοντα . καὶ παρευθύς ὁ κύων ἐγερθεὶς πόλεμον πρὸς τὸν ὄφιν ἐποίησε καὶ καταδακὼν αὐ - τόν , νεκρὸν αὐτὸν ἀπειργάσατο . κατʼ αὐτὴν δὲ τὴν ὥραν ἦλθε καὶ ὁ στρατιώτης , καὶ ὁ κύων μετὰ χαρᾶς τούτῳ ἀπήντησεν . ἰδών δὲ ὁ στρατιώτης τὸ στόμα τοῦ σκύλου ᾑμαγμένον , ἔδοξεν αὐτῷ ὡς ὁ κύων τὸ παιδίον ἔφαγε , καὶ κρούσας αὐτὸν τῷ ξίφει ἀπέκτει - νεν . εἶτα ἐντὸς τοῦ οἴκου γενόμενος , ὁρᾷ τὸν παῖδα κοιμώμενον ἀβλαβῆ , θεωρεῖ δὲ καὶ τὸν ὄφιν σκοτω - μένον καὶ πρὸς τῇ κεφαλῇ τοῦ παιδίου κείμενον καὶ ἅμα ἔγνω ὡς ὁ κύων τὸν ὄφιν ἐφόνευσε , καὶ πικρῶς ὡλοφύρετο ὅτι χωρὶς ἀφορμῆς τὸ τοιοῦτον ἀπέκτεινε κυνάριον . οὐδὲν δὲ ὁ κύων ἐκ τῆς τοῦ αὐθεντὸς αὐτοῦ μεταμελείας ὠξεληθῆναι ἠδυνήθη , οὐδὲ ὁ στρατιώτης ἠδυνήθη ἀπὸ τῆς λύπης καὶ τῆς μεταμελείας ἐγεῖραι τὸν κύνα . Διὸ καὶ σύ , βασι - λεῦ , μὴ οὕτως ἀσκέπτως τὸν υἱὸν σου φονεύσῃς , μή πως καὶ τῷ σῷ κράτει μετάμελος γενήσεται ὕστε - ρον ὡς τῷ στρατιώτῃ . καὶ ἴσως ἐκεῖνος περί τινος ζώου καὶ ταῦτα κυν[ος ὄντος φιλοδεσπότου · σὺ δὲ περὶ υἱοῦ τίνα ἕξεις ἀπολογίαν , ἀδίκως καὶ ἐξ ἀκοῆς μόνης τοιαῦτα ἐπιχειρήσας ; ὅμως μέντοι γε , ὦ βα - σιλεῦ , καὶ ἄλλης διηγήσεως ἐπισχών ἄκουσον , παρα - καλῶ .
Lemmas: ἦς γάρ τις στρατιώτης ἀνήρ , ὅστις ὁ βασιλεύς καί ὁ ὑπό αὐτός ἄρχω οἰκειόω καί ἀγαπάω ( ὁ ) γενναιότης καί ἀνδρεῖος . ὁ δέ τοιοῦτος στρατιώτης σκῦλα ἀνατρέφω μικρόθεν , καί ὅσος ἐνε - τέλλω ὁ σκυλάκιον , ποιέω , ὡς λόγος ἔχω · ὅθεν καί μετά πολύς ἀγάπη τρέφω ὁ στρατιώτης ὁ κύω . ἐν εἷς γοῦν ὁ ἡμέρα ὁ ὁ ἀνήρ σύζυ - γος πρός ὁ ἑαυτοῦ ἀπέρχομαι γονεύς καί ὁ αὐτός νηπιάζω παιδίον ἀφίημι ὁ πατήρ αὐτός , παράγω - Λασά αὐτός πολύς περί ὁ παιδίον , ὥστε βλέπω καί προσέχω αὐτός . εἶπον γάρ ὁ ἀνήρ ὅτι „ οὐ „ ἀργέω , ἀλλά σύντομος ἔρχομαι , “ καί οὕτως εἶπον , ὁ παιδίον κοιμάω καί ἀπέρχομαι . ὁ δέ ἀνήρ ( ἐν ) ὁ οἰκίον κάθημαι καί ὁ παιδίον κοιμάω , ἐξαπίνης τις ὁ ὁ βασιλεύς εἰσέρχομαι στρατιώτης · καί ὁ θύρα κρούω , ἐξέρχομαι ὁ ἀνήρ , εἶδον ὁ παρά ὁ βασιλεύς πέμπω , λεʹ - γει αὐτός · „ τίς σύ ἐθέλω ; “ ὅς δέ λέγω · „ ὁ βασιλεύς καλέω σύ . “ καί ὁ στρατιώτης ἅμα ὁ λόγος ὁ στρα - τιωτικος ἐνδύω ἅρμα καί ὁ σπάθη αίρω - Μύκονος , προσκαλέω ὁ σκῦλα καί παραγγέλλω αὐτός φυλάσσω ὁ οἶκος καί ὁ παιδίον , μηδείς ἐάω εἰσέρχομαι εἰς ὁ οἶκος . ὁ μέν οὖν στρατιώτης ὁ κύω παραγγέλλω , ἀπέρχομαι πρός ὁ Παλάτιον · ὁ δέ Σκύλου ὁ παῖς παρακάθημαι καί ὁ παῖς κοιμάω , ὁράω ὁ κύω ὄφις τις παμμεγέθης ἐρ - χόω κατά ὁ παῖς καί αὐτός ἐκροξῆσαι ὁ αἷμα σπουδάζω . καί παρευθύς ὁ κύω ἐγείρω πόλεμος πρός ὁ ὄφις ποιέω καί καταδάκνω αὖος - ὁ , νεκρός αὐτός ἀπεργάζομαι . κατά αὐτός δέ ὁ ὥρα ἔρχομαι καί ὁ στρατιώτης , καί ὁ κύω μετά χαρά οὗτος ἀπαντάω . ὁράω δέ ὁ στρατιώτης ὁ στόμα ὁ Σκύλου αἱμάσσω , δοκέω αὐτός ὡς ὁ κύω ὁ παιδίον ἐσθίω , καί κρούω αὐτός ὁ ξίφος ἀποκτείνω - νε . εἶτα ἐντός ὁ οἶκος γίγνομαι , ὁράω ὁ παῖς κοιμάω ἀβλαβής , θεωρέω δέ καί ὁ ὄφις σκότος - μένω καί πρός ὁ κεφαλή ὁ παιδίον κεῖμαι καί ἅμα γιγνώσκω ὡς ὁ κύω ὁ ὄφις φονεύω , καί πικρός ὀλοφύρομαι ὅτι Χωρὶς ἀφορμή ὁ τοιοῦτος ἀποκτείνω κυνάριον . οὐδείς δέ ὁ κύω ἐκ ὁ ὁ αὐθέντος αὐτός μεταμέλεια ὠξεληθῆναι δύναμαι , οὐδέ ὁ στρατιώτης δύναμαι ἀπό ὁ λύπη καί ὁ μεταμέλεια ἐγείρω ὁ κύω . Διὸ καί σῦς , βάσις - λόω , μή οὕτως ἄσκεπτος ὁ υἱός σύ φονεύω , μή πως καί ὁ σός κράτος μετάμελος γίγνομαι ὕω - ἀντίμοιρος ὡς ὁ στρατιώτης . καί ἴσως ἐκεῖνος περί τις ζῷον καί οὗτος κυν[ος εἰμί φιλοδέσποτος · σύ δέ περί υἱός τίς ἔχω ἀπολογία , ἄδικος καί ἐκ ἀκοή μόνος τοιοῦτος ἐπιχειρέω ; ὅμως μέντοι γε , εἰμί βάω - Σίλεϋ , καί ἄλλος διήγησις ἐπέχω ἀκούω , παρά - καλέω .