syntipas.tlg3118-tlg001 1.26
Τούτων πάλιν τῶν λόγων ἀκηκοὼς ὁ Κῦρος προσέταξε μὴ φονευθῆναι τὸν υἱὸν αὐτοῦ . κατʼ αὐτὴν δὲ τὴν ἕκτην ἡμέραν σφόδρα καὶ μεγάλως ἡ γυνή , ὡς πολὺ κακὸν παθοῦσα , λελύπηται ἐπὶ τῷ τοῦ βασιλέως προστάγματι καὶ καθʼ ἑαυτὴν ἔλεγεν ὡς ,, εἰ μὴ τὴν σήμερον ὁ τοῦ βασιλέως υἱὸς φονευθῇ , τῇ αὕριον πάντως τῷ αὐτοῦ πατρὶ λαλήσει , καὶ εὐθὺς διὰ τῆς πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ συντυχίας τὰ τῆς ἐμῆς κατασκευῆς πονηρὰ ἔργα φανερωθήσονται , καὶ τῷ θανάτῳ παραδοθήσομαι . πρέπει λοιπὸν ἐμαυ - τὴν αὐτοχείρως φονεῦσαι · οὐδʼ ὅλως γάρ τι ἄλλο τολμήσω εἰπεῖν τῷ βασιλεῖ · “ ταῦτα ἐν ἑαυτῇ ἡ πο - νηρὰ γυνὴ βουλευσαμένη καὶ τῷ φόβῳ δεινῶς ταρατ - τομένη , πρῶτα μὲν συνέλεξε πάντα τὰ πράγματα αὐτῆς καὶ τοῖς συγγενέσι καὶ γείτοσι διεμοίρασεν · εἶτα παρακαλεῖ αὐτοῦς συνάξαι ξύλα ξηρὰ καὶ φρύ - γανα . οἱ δέ γε συγγενεῖς καὶ γείτονες διὰ συντό - μων ἐσώρευσαν τὴν ὕλην καὶ μεγάλην ἀνῆψαν πυρ - καϊάν . ταύτης δὲ καιομένης , ὥρμησεν ἡ γυνὴ ἑαυ - τὴν ἐμβαλεῖν τῇ καμίνῳ , ὅτι ὑπώπτευε τῇ ἐπαύριον ὃ μέλλει πείσεσθαι . καὶ ἐπειδήπερ ἡ ἑβδόμη ἦλθεν ἡμέρα , ἐν ἡ ὁ παῖς λαλῆσαι τῷ βασιλεῖ ἔμελλε , διὰ τοῦτο ἡ γυνὴ ἠγωνίζετο καὶ πολλαῖς μερίμναις τὴν καρδίαν ἐβάλλετο · ἐγίνωσκε γὰρ ἀκριβῶς ἡ παμπό - νηρος ὅτι ὁπότε ὁ παῖς λαλήσει τῷ πατρί , οὐ μόνον ἐντροπὴν λάβῃ , ἀλλὰ καὶ θανάτῳ κακῷ παραδοθή - σεται διὰ τούς λόγους οὓς εἶπε πρὸς τὸν παῖδα αἰσχύνης γέμοντας καὶ ἐπιβουλῆς . τοῦ γοῦν τοιού - του παραδόξου τῆς γυναικὸς [ κακοῦ ] βουλεύματος εἰς πολλὰ μέρη τοῦ κάστρου λεγομένου καὶ ὑπὸ πολλῶν ἀνθρώπων βοωμένου , φθάνει ποτὲ καὶ εἰς τὰς τοῦ βασιλέως ἀκοάς · καὶ συντόμως διαμηνύσας τὴν γυναῖκα , φησὶ πρὸς αὐτήν · „ διὰ ποίαν ἀφορ - μήν , ὦ γύναι , παραδίδεις σεαυτὴν τῷ πυρί ; “ ἣ δὲ εἶπεν ὅτι ,, οὐκ ἤκουσάς μου , μὴ ἐκδικήσας με ἀπὸ τοῦ παιδός σου , καὶ οὐκ ἐφόνευσας αὐτὸν ὡς ἔπρεπε . “ καὶ ὁ βασιλεύς τοῖς λόγοις ὑπαχθείς , ὅρκους στε - ρεούς αὐτῇ δέδωκεν , ὅτι χωρίς τινος ἀμφιβολίας τὸν υἱὸν φονεύσει . ἡ δὲ μιαρὰ παλλακὴ καὶ πόρνη ἀπο - δεξαμένη τὸν λόγον , ἐκράτησεν ἑαυτὴν τοῦ τοιούτου ἐγχειρήματος τοῦ πυρός ] . καὶ ὁ βασιλεύς αὐτίκα , δέδωκε τὴν ἀπόφασιν μετʼ ὀργῆς φονευθῆναι ἀν - υπερθέτως τὸν υἱὸν αὐτοῦ . τῆς οὖν ἀναισχύντου καὶ ἀπανθρώπου καὶ ὠμοτάτης καὶ θηριώδους ἀπο - φάσεως ἐξελθούσης , ὁ τοῦ βασιλέως ἕβδομος καὶ φιλοσοφώτατος σύμβουλος ἀκούσας καὶ οἱ λοιποὶ [ ἕτεροι ] ἓξ σφόδρα ἠγανάκτησαν ἀνιαθέντες ἐπὶ τῷ τοῦ βασιλέως υἱῷ , ὁρῶντες ἀναίτιον [ καὶ ] ὡς κακοῦρ - γον κινδυνεύοντα . καὶ ὁμοῦ ἐφίστανται τῷ τοῦ βασιλέως σπεκουλάτωρι ἤδη τὴν σπάθην πρὸς τὴν σφαγὴν τοῦ παιδὸς ἑτοίμην φέροντι , παρακαλοῦντες ὀλίγον ἀκαρτερῆσαι τὸν τοῦ παιδὸς φόνον , ἕως ἄν ὁ τῶν συμβούλων καὶ φιλοσόφων ἕβδομος πρὸς τὸν βασιλέα εἰσέλθῃ καὶ ἐξέλθῃ . οὐ μόνον δὲ τὸν σπε - κουλάτωρα παρεκάλουν , ἀλλὰ καὶ δῶρα δεδώκασιν · ὅστις καὶ τοὺς τοιούτους ἐντραπεὶς ἄνδρας , ἤκουσε τὴν αὐτῶν παράκλησιν καὶ ἀνέμεινεν . ὁ δὲ τῶν συμβούλων καὶ φιλοσόφων ἕβδομος πρὸς τὸν βασι - λέα ἐλθών καὶ κατὰ τὸ ἔθος προσκυνήσας , „ ζῆθι “ ἔφη „ ὡ βασιλεῦ , εἰς τὸν αἰῶνα . “ καί φησι · „ γι - νώσκειν σου τὸ κράτος παρακαλῶ , ὅτι ἐξαίσιον πρᾶγμα καὶ ἔξω φύσεως καὶ ἀδικώτατον δοκιμάζεις ποιῆσαι , ὅτι σου τὸν υἱὸν μαχαίρας ἔργον γενέσθαι προσέταξας διὰ μικρὰν γυναικὸς ὑπόσχεσιν καὶ ὅρ - κον οὕτως ἀνεξετάστως κρατηθεὶς καὶ ἀκούσας τῶν λόγων αὐτῆς , καὶ ταῦτα μὴ γινώσκοντός σου κἂν ἀληθῆ κἂν ψευδῆ τὰ λεγόμενα κατʼ αὐτοῦ . ἤκουσα δὲ καὶ τοῦτο , ὡς διὰ πολλῶν εὐχῶν καὶ νηστειῶν ἔτι γε μὴν καὶ ἐλεημοσυνῶν ἀπὸ θεοῦ ἡ τούτου μή - τηρ τὸν παῖδα ἐξαιτήσατο · ὃν γοῦν ὁ θεὸς διπλῶς σοι δέδωκε , κατὰ τὴν φύσιν καὶ τὰς τῆς δεσποίνης ἱκεσίας , διὰ ῥῆμα γυναικὸς ἀνεξέταστον θανάτῳ αὐτὸν παραδίδως ; ἀλλʼ ὅμως νῦν ἱκετεύω ἀκοῦσαί μου τῶν ῥημάτων τουτωνί ·
Lemmas: οὗτος πάλιν ὁ λόγος ἀκούω ὁ Κῦρος προστάσσω μή φονεύω ὁ υἱός αὐτός . κατά αὐτός δέ ὁ ἕκτος ἡμέρα σφόδρα καί μέγας ὁ γυνή , ὡς πολύς κακός πάσχω , λυπέω ἐπί ὁ ὁ βασιλεύς πρόσταγμα καί κατά ἑαυτοῦ λέγω ὡς ,, εἰμί μή ὁ σήμερον ὁ ὁ βασιλεύς υἱός φονεύω , ὁ αὔριον πάντως ὁ αὐτός πατήρ λαλέω , καί εὐθύς διά ὁ πρός ὁ πατήρ αὐτός συντυχία ὁ ὁ ἐμός κατασκευή πονηρός ἔργον φανερόω , καί ὁ θάνατος παραδίδωμι . πρέπω λοιπός μαυ - ὁ αὐτοχείρως φονεύω · οὐδέ ὅλως γάρ τίς ἄλλος τολμάω εἶπον ὁ βασιλεύς · “ οὗτος ἐν ἑαυτοῦ ὁ ἀπό - νηρός γυνή βουλεύω καί ὁ φόβος δεινῶς ταρ - τομενω , πρῶτος μέν συλλέγω πᾶς ὁ πρᾶγμα αὐτός καί ὁ συγγενής καί γείτων διαμοιράζω · εἶτα παρακαλέω αὔτεος συνάγω ξύλον ξηρός καί φρύ - γυνή . ὁ δέ γε συγγενής καί γείτων διά συντό - μῶν σωρεύω ὁ ὕλη καί μέγας ἀνάπτω πυρ - κάια . οὗτος δέ καίω , ὁρμάω ὁ γυνή ἑ - ὁ ἐμβάλλω ὁ κάμινος , ὅτι ὑποπτεύω ὁ ἐπαύριον ὅς μέλλω πείθω . καί ἐπεί ὁ ἕβδομος ἔρχομαι ἡμέρα , ἐν ὁ ὁ παῖς λαλέω ὁ βασιλεύς μέλλω , διά οὗτος ὁ γυνή ἀγωνίζομαι καί πολύς μέριμνα ὁ Καρδία βάλλω · γιγνώσκω γάρ ἀκριβῶς ὁ πάμπος - νηρός ὅτι ὁπότε ὁ παῖς λαλέω ὁ πατήρ , οὖον μόνος ἐντροπή λαμβάνω , ἀλλά καί θάνατος κακός παραδίδωμι - σέτα διά ὁ λόγος ὅς εἶπον πρός ὁ παῖς αἰσχύνη γέμω καί ἐπιβουλή . ὁ γοῦν οιὁ - ὁ παράδοξος ὁ γυνή [ κακός ] βούλευμα εἰς πολύς μέρος ὁ κάστρον λέγω καί ὑπό πολύς ἄνθρωπος βοάω , φθάνω ποτέ καί εἰς ὁ ὁ βασιλεύς ἀκοή · καί σύντομος διαμηνύω ὁ γυνή , φημί πρός αὐτός · „ διά ποῖος ἀφορ - μείς , εἰμί γυνή , παραδίδω σαυτοῦ ὁ πῦρ ; “ ὅς δέ εἶπον ὅτι ,, οὐ ἀκούω ἐγώ , μή ἐκδικέω ἐγώ ἀπό ὁ παῖς σύ , καί οὐ φονεύω αὐτός ὡς πρέπω . “ καί ὁ βασιλεύς ὁ λόγος ὑπάγω , Ὅρκος ΣΤΕ - ῥέος αὐτός δίδωμι , ὅτι χωρίς τις ἀμφιβολία ὁ υἱός φονεύω . ὁ δέ μιαρός παλλακή καί πόρνη ἀπος - δέχομαι ὁ λόγος , κρατέω ἑαυτοῦ ὁ τοιοῦτος ἐγχείρημα ὁ πῦρ ] . καί ὁ βασιλεύς αὐτίκα , δίδωμι ὁ ἀπόφασις μετά ὀργή φονεύω εἰς - ὑπέρθετος ὁ υἱός αὐτός . ὁ οὖν ἀναίσχυντος καί ἀπάνθρωπος καί ωμός καί θηριώδης ἀπος - φάσις ἐξέρχομαι , ὁ ὁ βασιλεύς ἕβδομος καί φιλόσοφος σύμβουλος ἀκούω καί ὁ λοιπός [ ἕτερος ] ἓξ σφόδρα ἀγανακτέω ἀνιάω ἐπί ὁ ὁ βασιλεύς υἱός , ὁράω ἀναίτιος [ καί ] ὡς κακός - γος κινδυνεύω . καί ὁμοῦ ἐφίστημι ὁ ὁ βασιλεύς σπεκουλάτωρ ἤδη ὁ σπάθη πρός ὁ σφαγή ὁ παῖς ἑτοῖμος φέρω , παρακαλέω ὀλίγος ἀκαρτέω ὁ ὁ παῖς φόνος , ἠώς ἄν ὁ ὁ σύμβουλος καί φιλόσοφος ἕβδομος πρός ὁ βασιλεύς εἰσέρχομαι καί ἐξέρχομαι . οὖον μόνος δέ ὁ σπεʹ - κουλάτωρα παρακαλέω , ἀλλά καί Δῶρα δίδωμι · ὅστις καί ὁ τοιοῦτος ἐντρέπω ἀνήρ , ἀκούω ὁ αὐτός παράκλησις καί ἀναμένω . ὁ δέ ὁ σύμβουλος καί φιλόσοφος ἕβδομος πρός ὁ βάσις - λέα ἔρχομαι καί κατά ὁ ἔθος προσκυνέω , „ ζάω “ φημί „ εἰμί βασιλεύς , εἰς ὁ αἰών . “ καί φημί · „ γι - νώσκειν σύ ὁ κράτος παρακαλέω , ὅτι ἐξαίσιος πρᾶγμα καί ἔξω φύσις καί ἄδικος δοκιμάζω ποιέω , ὅτι σύ ὁ υἱός μάχαιρα ἔργον γίγνομαι προστάσσω διά μικρός γυνή ὑπόσχεσις καί Ὅρ - Κον οὕτως ἀνεξέταστος κρατέω καί ἀκούω ὁ λόγος αὐτός , καί οὗτος μή γιγνώσκω σύ κἀν ἀληθής κἀν ψευδής ὁ λέγω κατά αὐτός . ἀκούω δέ καί οὗτος , ὡς διά πολύς εὖχος καί νηστεία ἔτι γε μήv καί ἐλεημοσύνη ἀπό θεός ὁ οὗτος μή - Τῆρ ὁ παῖς ἐξαιτέω · ὅς γοῦν ὁ θεός διπλόος σύ δίδωμι , κατά ὁ φύσις καί ὁ ὁ δέσποινα Ἱκεσία , διά ῥῆμα γυνή ἀνεξέταστος θάνατος αὐτός παραδίδωμι ; ἀλλά ὅμως νῦν ἱκετεύω ἀκούω ἐγώ ὁ ῥῆμα οὗτος ·