synesius-philosophy.epistulae aristaenetus_hercher_epistolographi_0783.3
Ἐν τούτοις τῇ πατρίδι τῶν πραγμάτων ὄντων οὐκ ἐδῶκεν Εὐαγρίῳ μάντεως εἰς προαγόρευσιν τοῦ πονήρου ἀπαλλάζειν εἰς τὸ δικαστήριον ἀπελθόντι . ἀλλ’ αὐτὸς Ἀνδρόνικος ἀντίκρυς , οὐ πρὸς τοῦτον οὐδὲ πρὸς ἑαυτόν , ἀλλὰ πρὸς αὐτὸν Εὐάγριον ἐξήγγειλε τὴν γνώμην τὴν ἑαυτοῦ , καὶ ἔχεσθαι τῆς λειτουργίας θελοντὴν ἐκέλευσεν , ἐὰν σωφρονῇ · πάντως γὰρ ἀπορανεῖσθαι τὴν καταδικάζουσαν . ἀπολελόγημαι δὴ καὶ d θεῷ καὶ τῷ θεῷ Διοσκορίδῃ καὶ πᾶσιν ἀνθρώποις , ὡς ἔγωγε ἀτιμότερος ἐξ ἐντιμοτέρου γέγονα , τὰ γὲ ἀνθρώπινα , ἀσθενέστερος δὲ ἐξ ἰσχυροτέρου . καὶ Ἀνδρόνικος ἀπόντων μὲν ἡμῶν τὴν δύναμιν ἐθεράπευσεν , οὐ’ ἦν οὐ γέγονε δὲ ἐπ’ Ἀλεξανδρείας ἀγῶνιμος · παρόντι δὲ οὐτω χῆρται , νὴ τὴν ἱερὰν ὑμῶν κεφαλήν , ὡς ἐπειδὴ μοι συνέπεσεν ἀποβαλεῖν τῶν παίδων τὸ φιλτατον , χῶν ἐξήγαγον ἑμαυτὸν καταχρατηθεὶς ὑπὸ τοῦ πάθους ( οἶδα γὰρ ὅτι θύλιξ εἰμὶ περὶ τοῦτο πέρα τοῦ ( 227 ) δεόντος ) , νῦν δὲ οὐ λογισμῷ τοῦ πάθους ἐκράτησα , ἀλλ’ Ἀνδρόνικος ἀντιπερίηγαγε καὶ πρὸς ταῖς κοιναῖς συμφοραῖς τὸν νῦν ἔχειν ἐποίησε · καὶ γεγόνασί μοι συμφοραὶ παραμυθίαι τῶν συμφορῶν , πρὸς ἑαυτὰς ἀνθέλκουσαι · καὶ πάθει πάθος ἐκκρούουσα , ὀργῇ συμμιγὴς λύπῃ τὴν ἐπὶ τῷ παιδίῳ λύπην . οἶδα ὅτι μοι μακτέρες ἦν θανάτος εἰς κυρίαν τοῦ ἔτους ἡμέραν . καὶ γέγονεν ἐκείνη , καθ’ ἣν ἱερασάμην . ἡσθόμην μεταβολῆς βίου , ὃς ἀρχεὶ νῦν ἐμπανηγυρίσας αὐτῷ καὶ τιμῆς ἀνθρωπίνης καὶ πάσης γλυκυθυμίας παρ’ b ὀντινοῦν τῶν πώποτε περιλοσοφηκότων ἀπολεσχωρίς , οὐχ ἧττον διὰ τὰ θύραθεν ἢ διὰ τὴν παρασκευὴν τῆς ψυχῆς , ἧμα πάντων ἀχρημέως αἰσθάνομαι . τὸ μὲν οὖν μέγιστον τῶν κακῶν , ὃ μοι καὶ δύσελπιν εἶναι τὸν βίον ποιεῖ , οὐκ εἰωθὸς ἀποτυγχάνειν ἐν ἰκετεῖαις θεοῦ , νῦν πρῶτον οἶδα μάτην εὐξάμενος · ὃς τὴν μὲν οἰκίαν κακῶς πράττουσαν ὁρῶ , τὴν δὲ πατρίδα δυστυχούσαν οἰκεῖν ἀναγκάζομαι . καὶ πᾶσιν ἐκκείμενος ἐπ’ ὧ προανακλαθεῖσαι καὶ τὰ καθ’ ἑαυτὸν ἕκαστον ὀλοφυρόμεν , προσῴκην ἐσχον Ἀνδρόνικον τὸν χολορώτατον τῶν κακῶν , δι’ ὃν οὐδὲ ἀχαρπὶ καρπῶμαι τὴν σύντροφόν μοι σχολήν . ἀλλ’ ἐμὲ δεῖ μηδὲν ὄφελος ὄντα μηδενί , πάντων προσίοντων καὶ τὴν ἀσθένειαν ἡμῶν διελεγχόντων ἀνέχεσθαι . πρὸς ταῦτα δέομαι , πᾶν σφόδρα δέομαι ἄμφωι μὲν ἡμῶν , διαφερόντως δὲ σοῦ τῆς φίλης μοι κεφαλῆς , ἀδελφὲ Ἀναστάσιε ( σὺ γὰρ δὴ φήμην ἔχεις προστατεῖν ἀνδρὸς λυσσῶντος ) , εἰ τὶς σοι δύναμις πάρεισιν ( ὑπὲρ Συνεσίου γὰρ μᾶλλον ἢ ὑπὲρ Ἀνδρονίκου δικαιότερος ἂν εἴης αὐτῇ χρώμενος ) , d
Lemmas: ἐν οὗτος ὁ πατρίς ὁ πρᾶγμα εἰμί οὐ δίδωμι Εὐάγριος μάντις εἰς προαγόρευσις ὁ πονηρός ἀπαλλάσσω εἰς ὁ δικαστήριον ἀπέρχομαι . ἀλλά αὐτός Ἀνδρόνικος αντίκρυ , οὖον πρός οὗτος οὐδέ πρός ἑαυτοῦ , ἀλλά πρός αὐτός Εὐάγριος ἐξαγγέλλω ὁ γνώμη ὁ ἑαυτοῦ , καί ἔχω ὁ λειτουργία θελοντής κελεύω , ἐάν σωφρονέω · πάντως γάρ αποραινω ὁ καταδικάζω . ἀπολογέομαι δή καί d θεός καί ὁ θεός Διοσκορίδης καί πᾶς ἄνθρωπος , ὡς ἔγωγε ἄτιμος ἐκ έντιμος γίγνομαι , ὁ γε ἀνθρώπινος , ἀσθενής δέ ἐκ ἰσχυρός . καί Ἀνδρόνικος ἄπειμι μέν ἐγώ ὁ δύναμις θεραπεύω , οὐά εἰμί οὖον γίγνομαι δέ ἐπί Ἀλεξάνδρεια ἀγῶνιμος · πάρειμι δέ οὗτος χράω , νή ὁ ἱερά σύ κεφαλή , ὡς ἐπεί ἐγώ συμπίπτω ἀποβάλλω ὁ παῖς ὁ φίλος , χόω ἐξάγω ἐμαυτοῦ κατακρατέω ὑπό ὁ πάθος ( οἶδα γάρ ὅτι θύλιξ εἰμί περί οὗτος πέρα ὁ ( 227 ) δείδωμι ) , νῦν δέ οὖον λογισμός ὁ πάθος κρατέω , ἀλλά Ἀνδρόνικος ἀντιπεριάγω καί πρός ὁ κοινός συμφορά ὁ νῦν ἔχω ποιέω · καί γίγνομαι ἐγώ συμφορά παραμυθία ὁ συμφορά , πρός ἑαυτοῦ ἀνθέλκω · καί πάθος πάθος ἐκκρούω , ὀργή συμμιγής λύπη ὁ ἐπί ὁ παιδίον λύπη . οἶδα ὅτι ἐγώ μακτέρες εἰμί θάνατος εἰς κύριος ὁ ἔτος ἡμέρα . καί γίγνομαι ἐκεῖνος , κατά ὅς ἱεράομαι . αἰσθάνομαι μεταβολεύς βίος , ὅς ἄρχω νῦν ἐμπανηγυρίζω αὐτός καί τιμή ἀνθρώπινος καί πᾶς γλυκυθυμία παρά b οντινοος ὁ πώποτε περιλοσοφηκοος ἀπολεσχωρίς , οὐ κακός διά ὁ θύραθεν ἢ διά ὁ παρασκευή ὁ Ψυχή , ἧμα πᾶς ἀχρημέως αἰσθάνομαι . ὁ μέν οὖν μέγας ὁ κακός , ὅς ἐγώ καί δύσελπις εἰμί ὁ βίος ποιέω , οὐ εἴωθα ἀποτυγχάνω ἐν Ἱκεσία θεός , νῦν πρῶτος οἶδα μάτην εὔχομαι · ὅς ὁ μέν οἰκίον κακῶς πράσσω ὁράω , ὁ δέ πατρίς δυστυχουω οἰκέω ἀναγκάζω . καί πᾶς ἔκκειμαι ἐπί ἵημι προανακλαθεισος καί ὁ κατά ἑαυτοῦ ἕκαστος ὀλοφύρομαι , προσοικέω ἔχω Ἀνδρόνικος ὁ χολορώτατον ὁ κακός , διά ὅς οὐδέ ἀχαρπὶ καρπέω ὁ σύντροφος ἐγώ σχολή . ἀλλά ἐγώ δεῖ μηδείς ὄφελος εἰμί μηδείς , πᾶς πρόσειμι καί ὁ ἀσθένεια ἐγώ διελέγχω ἀνέχω . πρός οὗτος δήω , πᾶς σφόδρα δήω ἄμφω μέν ἐγώ , διαφερόντως δέ σύ ὁ φίλος ἐγώ κεφαλή , ἀδελφός Ἀναστάσιος ( σύ γάρ δή φήμη ἔχω προστατέω ἀνήρ λυσσάω ) , εἰμί τις σύ δύναμις πάρειμι ( ὑπέρ Συνέσιος γάρ μᾶλλον ἢ ὑπέρ Ἀνδρόνικος Δίκαιος εἄν εἰμί αὐτός χράω ) , d