synesius-philosophy.epistulae aristaenetus_hercher_epistolographi_0777.3
Ἀνδρόνικος τὴν ἐκκλησίαν ψευσάμενος ἀληθευούσης αὐτῆς πειραθῆτω . πρῶην , οὕτω πάνυ πρῶην ἥμαρτεν εἰς θεόν , ἐξέβρισεν εἰς ἀνθρώπους . ἐφ’ οἷς ἀποκλείσαντες αὐτὸν τῇ παρ’ ἡμῖν ἐκκλησίᾳ ὑπηγορεύσαμεν πρὸς τὴν ὑμετέραν ἀδελφότητα γράμματα τὴν ἐπ’ αὐτῷ γνώμην ὑμῖνούντα . τούτων ἔφθασε τὴν ἀποστολὴν ἱκετείαν προσποιησάμενος καὶ μετάνοιαν ὑποσχόμενος , ἣν ἅπαντες ἠξίου με δέχεσθαι πλὴν ἐμοῦ · ἐγὼ γὰρ ἐδόκουν σαφῶς κατανενοηχέναι τὸν ἄνθρωπον πάντα βάζον εἰπεῖν καὶ ποῖσαι , καὶ προσδεχόμενον τε καὶ προύλεγον ὡς ἐκ τῆς τυχοῦσης αἰτίας εἰς τὴν φύσιν ἐπανελύσεταί , ὃν γε εἴκως ἀτολμότερον ἔσεσθαι προσκεχυφότα ταῖς ἐκκλησίαις πολὺ μᾶλλον ἢ εἰ μηδὲν ὑποπτον αὐτῷ κατελείπετο . διὰ ταῦτα μὲν οὖς ἤν ἐχαρατερήσαι τῷ δόγματι , ὡς ἄμα τὰ τε πρὸς θεὸν εὐσεβέστερον βουλευσάμενος καὶ τὰ πρὸς τοὺς πολίτας ὠφελιμώτερον . ( 219 ) ἀλλ’ ἴσχυον γὰρ ἀντισχεῖν ἕνα πολλοῖς , παλαιτέροις νεώτερον , προσδεδαπανηκόσι τὸν βίον ἱερωσύνῃ τὸν οὕτω πέφυιν ἡμέρον τοῦ πράγματος . εἶχα δεομένος μὴπω περιπέμψαι τὰ γράμματα , δεξάσθαι δὲ ἐπὶ ῥητοῖς , ἐφ’ ᾧ μηκέτι μανείται κατὰ τῶν ὁμοτίμων , ἐφ’ ᾧ νῦν ἀντὶ πάθους τοῦ βίου προστήσεται . κἂν μὲν , ἐφη , εἰσὼ μὲν τῶν ὧρων οὓς ἔθου , νῦν τε ὑπερεξοίμηθαι σοῦ τῆς ἀμαρτίας καὶ τοῦ λοιποῦ συνεξοίμεθα · ἀναδυσαμένω δὲ τὰ τῆς ὁμολογίας ἡ δίκη μένει καὶ εἰς ἅπαντα ἡμωσιευθήσεται , τοσοῦτον ἀνατεθεῖσα χρόνον , ὅσον ἐλέγχει σου τὸν τρόπον ἀνεπανόρθωτον . ἔδοξε ταῦτα , καὶ πείραν αὐτὸς τε ἔφη δώσειν καὶ ἡμᾶς λήψεσθαι . δέδωκε καὶ εἰλήφαμεν . ἐπεδαψιλεύσατο ταῖς ὑποθέσεσι τῆς ἀποχρήξεως . οὕτω τότε δήμευσιν ἐτεολμητο , οὕτω τότε φόνος ἐνεχειρίετο . πόσοι διὰ τοῦτον ἀλῶνται ; πόσοι τῶν πρώην ἐπὶ κτηματικοῖς διὰ τοῦτον πτωχεύουσιν ; ἀλλὰ μικρὰ ταῦτα πρὸς τὸν εὖ μὲν γεγονότα Μάγνον , κακῶς δὲ ἀπολόμενον . κεῖται παῖς ἀνδρὸς λαμπροτάτου , ἅπασιν τοῖς οὕσι λειτουρηκώς c τῇ πόλει , τοῦ πρὸς ἕτερον φθόνου γενοῦς παρανάλωμα , ἥτ-εῖτο χρυσίον , ὁ μὴ διδοὺς ἐτύπτετο · καὶ διδοὺς , ὅτι πρῶον ἐξέφυεν ἐτύπτετο . τί γάρ ; οὐ τοῖς αὐτοῦ φίλοις ἀλλὰ τῷ στρατηγῷ τὸν ἀγρὸν ἀπέδωτο . δακρύω μὲν ἐγὼ καὶ τὴν παρανομηθείσαν νεότητα καὶ τὰς ἐπ’ αὐτῇ ματαίας ἐλπίδας τῆς πόλεως . ἀλλὰ τῆς ἑκείνου νεότητος τὸ τῆς μητρὸς γῆρας ἐλεινότερον , ἐτι δυοῖν ἀσπένων ὁ μὲν σῖζεται φυγὰς δι’ Ἀνδρόνικον , καὶ οὐδὲ
Lemmas: Ἀνδρόνικος ὁ ἐκκλησία ψεύδω ἀληθεύω αὐτός πειράω . πρώην , οὗτος πάνυ πρώην ἁμαρτάνω εἰς θεός , ἐξέβρισεν εἰς ἄνθρωπος . ἐπί ὅς ἀποκλείω αὐτός ὁ παρά ἐγώ ἐκκλησία ὑπαγορεύω πρός ὁ ὑμέτερος ἀδελφότης γράμμα ὁ ἐπί αὐτός γνώμη ὑμνέω . οὗτος φθάνω ὁ ἀποστολή Ἱκεσία προσποιέω καί μετάνοια ὑπισχνέομαι , ὅς ἅπας ἀξιόω ἐγώ δέχομαι πλήν ἐγώ · ἐγώ γάρ δοκέω σαφῶς κατανοέω ὁ ἄνθρωπος πᾶς βάζω εἶπον καί ποιέω , καί προσδέχομαι τε καί προλέγω2 ὡς ἐκ ὁ τυγχάνω αἴτιος εἰς ὁ φύσις ἐπαναλύω , ὅς γε ἵημι ἄτολμος εἰμί προσκύπτω ὁ ἐκκλησία πολύς μᾶλλον ἢ εἰμί μηδείς ὕποπτος αὐτός καταλείπω . διά οὗτος μέν οὖς ἐάν ἐχαρατερήσαι ὁ δόγμα , ὡς ἄμη ὁ τε πρός θεός εὐσεβής βουλεύω καί ὁ πρός ὁ πολίτης ὠφέλιμος . ( 219 ) ἀλλά ἰσχύω γάρ ἀντέχω εἷς πολύς , παλαιός νέος , προσδαπανάω ὁ βίος ἱερωσύνη ὁ οὗτος φύω ἥμερος ὁ πρᾶγμα . έχω δήω μήπω περιπέμπω ὁ γράμμα , δέχομαι δέ ἐπί ῥητός , ἐπί ὅς μηκέτι μαίνομαι κατά ὁ ὁμότιμος , ἐπί ὅς νῦν ἀντί πάθος ὁ βίος προΐστημι . κἀν μέν , φημί , εἴδομαι μέν ὁ ὁράω ὅς τίθημι , νῦν τε ὑπερεξοίμηθαι σύ ὁ ἁμαρτία καί ὁ λοιπός συνέχω · ἀναδύνω δέ ὁ ὁ ὁμολογία ὁ δίκη μένω καί εἰς ἅπας ημωσιευτιθημι , τοσοῦτος ἀνατίθημι χρόνος , ὅσος ἔλεγχος σύ ὁ τρόπος ἀνεπανόρθωτος . δοκέω οὗτος , καί πείρω αὐτός τε φημί δίδωμι καί ἐγώ λαμβάνω . δίδωμι καί λαμβάνω . ἐπιδαψιλεύομαι ὁ ὑπόθεσις ὁ ἀποχρήξεως . οὗτος τότε δήμευσις τολμάω , οὗτος τότε φόνος ἐγχειρέω . πόσος διά οὗτος ἀλέω ; πόσος ὁ πρώην ἐπί κτηματικός διά οὗτος πτωχεύω ; ἀλλά μικρός οὗτος πρός ὁ εὕω μέν γίγνομαι μάγνος , κακῶς δέ ἀπόλλυμι . κεῖμαι παῖς ἀνήρ λαμπρός , ἅπας ὁ εἰμί λειτουρηκώς c ὁ πόλις , ὁ πρός ἕτερος φθόνος γένος παρανάλωμα , αἰτέω χρυσίον , ὁ μή δίδωμι τύπτω · καί δίδωμι , ὅτι πρώων ἐκφύω τύπτω . τίς γάρ ; οὖον ὁ αὐτός φίλος ἀλλά ὁ στρατηγός ὁ ἀγρός ἀποδίδωμι . δάκρυ μέν ἐγώ καί ὁ παρανομέω νεότης καί ὁ ἐπί αὐτός μάταιος ἐλπίς ὁ πόλις . ἀλλά ὁ ἑκεῖνος νεότης ὁ ὁ μήτηρ γῆρας ἐλεεινός , ἔτι δύο ἀσπένων ὁ μέν σίζω φυγάς διά Ἀνδρόνικος , καί οὐδέ