synesius-philosophy.epistulae aristaenetus_hercher_epistolographi_0833.2
Τὸ σοφώτατον γράμμα , τὸ μᾶλα μὲν ἐμμελὲς μᾶλα δὲ βραχύ , ἀλλὰ καὶ μᾶλα λιγύ , ἣ δή τοι ὁ θαυμαστός σοι νοῦς ἀπέτεκεν , ἡμῖν κομιθὲν ὤνησέ τε τὰ μέγιστα καὶ ἤσεν ἄμα διπλῇ τῷ τε πρὸς ἀρίστου καὶ κομιδῇ τῶν ἐπαινέτων ἑταίρου καὶ τῷ μετὰ συγνῆς δημιουργηθῆναι τῆς χάριτος . οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ πρὸς ἄλλο τι μεῖζον ἠρέθισέ που καὶ τολμηρότερον , ὁ τάγ' ἄν , εἰ μὴ πῶθὸς δήπουθεν παρελθών , ἄτ' εἰῦ ἔχων καὶ τὰ πόρρω διεστῶτα συνάπτειν καὶ τὰ πρὸς ἄλληλα ἐναντίως ἔχοντα πολλάκις συμφέρειν , συγγνώμην τῷ πράγματι παραιτησάτω , μετὰ τῶν νεμεσᾶσθαι δικαίων οὐ πολλῷ δεξίαισε τοῦ ἡμᾶς στήσαι . πρὸς ποῖον ; ἴσως ἔρεις . τὸ πρὸς τῆλικούτων ἀνδρᾶ μουσᾶσι οὐκ οἶδ' εἰ τις τετελεσμένον ( δν ἂν ἰδὼν Δημοσθένης μεθ' ἡμῶν εἴπεν 'Ἑρμίου λογίου τύπον εἰς ἀνθρώπους ἦκειν ) γλιώταν ὡς δρᾶξ ἀντιδῦναι τὴν ἡμετέραν , τὴν πάλαι μὲν οὐδ' ἀκρω λιγανῷ τοῦ χρειτόνου μετασχούσαν , νῦν δὲ καὶ λίαν ἠχροισμένην , μὴ μόγις πῶς καὶ τὴν σκάφην σκάφην λέγειν . κοινούμαι γάρ σοι καὶ πᾶθος ἐκμευθόμενον ἴδιως ἐμοὶ καὶ νῦν μᾶλλον οὕτω κινδύνεῖν κύριον ὡς εἰμαρτο γίγνεσθαι . τοῦτο τοι καὶ ταλανίζειν ἡμᾶς αὐτοὺς ἀλλ' οὐχ εὐδαιμονίζειν τὸ πεῖθον , οἷς οὐδὲ συμμιζαὶ τῷ γέγονε βελτίστῃς δυτι μοίρας ὁποῖρ σοι , ἵνα ἡμῶν τι τοῦ βαρεδρόυ μέρους ἐντεύθεν τυχὸν ἀποσιλευθεὶς καὶ οὕτω τοῦ μακροῦ γράσσυ τὰ ἡμῶν ἐκσταίη κατὰ βραχύ , νῦν δτι μὴ κατὰ καιρὸν σοι τὸ ζητούμενον ἀνεφάνη , μᾶλλον τοῦ προτέρου ταλανίζειν παρέγεται . ὁ γὰρ ἐλαίων σὺ τε ἀξίους κἀγὼ βούλομαι ἢ τοῦτ' εἰπεῖν δι' εὐγῆς εἶχον πρὸς τοιούτόν τινα διαβῆναι , κατὰ γῶραν μεμενηκώς , ὡς ἡ τῶν πραγμάτων ἐδωκε φύσις , ἐπὶ τὰ πρὸς χρείαν κατέστη . τοίνυν οὐδ' ἐλαία τις ἐστιν ἐνορθαλισμαμάτων ἐστερημένη ( ἀνάσχου γὰρ μου καὶ μικρὸν τῇ κοινῇ γλώττῃ χαρισσαμένου ) , ἐφ' ἧπερ ἂν ὁ ἕδους φίλος ἐγκεντρισθεὶς πεπλήρωται γὰρ ἐκάστη καὶ καρποδοτεῖν ὡς οὗν τε ἥδη ἀπάρχεται . καὶ ταῦτα μὲν δή ταῦτα , τὰλλα δὲ καὶ ὁ παρὼν ὀπλὰ θήσει , καὶ ὅπως ἄπερ ἦττησας οὐκ ἔσχες καιρόν , τάγ' ἂν σοι διατρανώσαιτο . ἔρρωσο , καὶ εὐθύμει φιλοσοφίας ἀπάσης ἀντιπιοῦμενος .
Lemmas: ὁ σοφός γράμμα , ὁ μῆλον μέν ἐμμελής μῆλον δέ βραχύς , ἀλλά καί μῆλον λιγύς , ὅς δή ὅς ὁ θαυμαστός σύ νόος ἀποτίκτω , ἐγώ κομίζω ὀνίνημι τε ὁ μέγας καί ἀείδω ἄμη διπλόος ὁ τε πρός ἀγαθός καί κομιδή ὁ ἐπαινετός ἑταῖρος καί ὁ μετά συγνῆς δημιουργέω ὁ χάρις . οὖον μήv ἀλλά καί πρός ἄλλος τίς μείζων ἐρεθίζω ποῦ καί τολμηρός , ὁ τά ἄν , εἰμί μή πόθος δήπουθεν παρέρχομαι , ἅτε εἰμί ἔχω καί ὁ πόρρω διίστημι συνάπτω καί ὁ πρός ἀλλήλων ἐναντίος ἔχω πολλάκις συμφέρω , συγγνώμη ὁ πρᾶγμα παραιτέομαι , μετά ὁ νεμεσάω Δίκαιος οὖον πολύς δεξιάζω ὁ ἐγώ ἵστημι . πρός ποῖος ; ἴσως εἴρω . ὁ πρός τηλικόσδε ἀνήρ Μουσάσι οὐ οἶδα εἰμί τις τελέω ( δν εἄν εἶδον Δημοσθένης μετά ἐγώ εἶπον Ἕρμιος λόγιος τύπος εἰς ἄνθρωπος ἥκω ) γλιώταν ὡς δράξ ἀντιδύνω ὁ ἡμέτερος , ὁ πάλαι μέν οὐδέ ἄκρος λίγανον ὁ χρειτονος μετέχω , νῦν δέ καί λίαν ἠχροισμένην , μή μόγις πῶς καί ὁ σκάφη σκάφη λέγω . κοινόω γάρ σύ καί πάθος εκμευθομενω ἰδίως ἐγώ καί νῦν μᾶλλον οὗτος κινδυνεος κύριος ὡς μείρομαι γίγνομαι . οὗτος ὅς καί ταλανίζω ἐγώ αὐτός ἀλλά οὐ εὐδαιμονίζω ὁ πείθω , ὅς οὐδέ συμμιζαὶ ὁ γίγνομαι ἀγαθός δυτι μοῖρα ὁποῖρ σύ , ἵνα ἐγώ τίς ὁ βαρεδρόυ μέρος ἐντεῦθεν τυγχάνω αποσιλευθεω καί οὗτος ὁ μακρός γράσσος ὁ ἐγώ ἐξίστημι κατά βραχύς , νῦν δ μή κατά καιρός σύ ὁ ζητέω ἀναφαίνω , μᾶλλον ὁ πρότερος ταλανίζω παραγίγνομαι . ὁ γάρ ἔλαιον σύ τε ἄξιος ἐγώ βούλομαι ἢ οὗτος εἶπον διά εὐγῆς ἔχω πρός τοιοῦτος τις διαβαίνω , κατά γῶραν μένω , ὡς ὁ ὁ πρᾶγμα δίδωμι φύσις , ἐπί ὁ πρός χρεία καθίστημι . τοίνυν οὐδέ ἐλαία τις εἰμί ἐνορθαλισμαμάτων στερέω ( ἀνέχω γάρ ἐγώ καί μικρός ὁ κοινός γλῶσσα χαρίζω ) , ἐπί ὁ εἄν ὁ ἕδος φίλος ἐγκεντρίζω πληρόω γάρ ἐκάδιος καί καρποδοτέω ὡς ἐν τε ἥδη ἀπάρχομαι . καί οὗτος μέν δή οὗτος , ὅς δέ καί ὁ πάρειμι ὁπλή τίθημι , καί ὅπως Ἄπερ αἰτέω οὐ ἔχω καιρός , τά εἄν σύ διατρανόω . ῥώννυμι , καί εὐθυμέω φιλοσοφία ἀπασάω ἀντιπίνω .