synesius-philosophy.epistulae aristaenetus_hercher_epistolographi_0773.1
ἀπὸ τῆς εὐσεβείας · χακία γὰρ ἐστὶν ἀρετῆς προσωπετὸν περικειμένη , ἣν φιλοσοφία τὸ τρίτον οὕσαν τῆς ἀθεσίας εἴδος ἐφώρασεν . οὐδὲν οὖν ἱερὸν οὐδὲ ὅσιον ἤγην · καὶ τὸ μὴ δικαίως τε καὶ ὀσίως γενόμενον . οὐχὼν ἐπὶ ἑαυτῷ μοι περιχαίνει τὴν λεγομένην καθίδρυσιν . οὐδὲ γὰρ ἐστὶ τὰ Χριστιανῶν ( 213 ) ὡς ἐπάναγκες εἶναι ταῦσδε ταῖς ἀ τελεστικαῖς θλαῖς τε καὶ φωναῖς ὡςπερ θλακαῖς τισὶ φυσικαῖς ἀκολουθῆσαι τὸ θεῖον ( ὅπερ ἂν πάλαι πνεῦμα ἐγνώσμιον ) , ἀλλ’ ὥστε παρεῖναι ταῖς ἀπαθέσι καὶ ταῖς οἰκείαις τῷ θεῷ διαθέσεσιν . ὅπου δὲ ὀργὴ καὶ θυμὸς ἀγνώμων καὶ δύσερὶ πάθος ἡγεῖται τῆς πράξεως , πῶς ἔχει τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον παραγίνεται , ὧν ἐπεισελθόντων , χάν συμβῇ προσενωρηκός , ἐξοικίζεται · ἐγὼ μὲν οὖν εἴγον ὡς ἀποφανούμενος τὴν μετάθεσιν · δ δὲ καὶ ἐξηλέγχετο καὶ πρότερον ὑποσχόμενος , αὐτὴν b ὁρκοῦ τὴν ὑπόσχεσιν βεβαιώσαντος . τούτου λαβόμενος ἀσμένως ἤδη τὴν ἀπόφασιν ἀπεθίδρασκον , ἀλλ’ ἐκεῖνον αὐτὸν ἀπέφαινον ἑαυτῷ δικαστήν , καὶ τὸν οἰκεῖον ὁρκοῦ ἐκδιδάξεν ἠγάχων . ἀνατιθεμένου δὲ καὶ διατριβόντος ἐπειδὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἕνεκα σκέψεως αὐτῷ παρεγενόμην , ἐδύσπεν ἐπιβαλεῖν τὰς δῦσεις τῷ τόπῳ καὶ ἐπιδιαγνῶναι τὰ τῆς ὑπολέσεως . καὶ πάλιν παρῆν ὁμιλος ἐπισκόπων ἐκ τῆς περιοικίδος , ἄλλου κατ’ ἄλλην χρείαν συνειλημένου · ἐφ’ ὧν ἀπάντων χάριδι οἱ τε ὁροι διεδείκνυντο τὴν τοῦ Δαρδανίτου μερίδα σαφῶς ἀποτεμνόμενοι καὶ c μαρτυρία γερόντων , καὶ συγκαταθέσεις · τῶν τέως ἀντилεγόντων τὸν εὐλαβέστατον Διόσχορον τοῦ χωρίου δεσπότην ἀπέφηναν . ἔγχειμενοῦ δὲ ταδεῖφροῦ Διοσχόρου , γέγονεν ἀνάγκη καὶ τὸ γραμμάτιον τὸ λοίδορον εἰς κοινὸν ἀπασιν ἀναγνωσθῆναι , δ πρὸς τὴν ἀγιότητα τὴν σὴν δ εὐλαβέστατος Παῦλος ἐπεποίητο ἐν ἐπιστολῇς · εἶδεν χωριζόταν ἐπὶ τῶν ἀδελφῶν ἀνασεσυρμένην καὶ πλημμελητ , ἀφ’ ἧς αἰσχύνεσθαι περιτὴν οὐ τῷ κακῶς ἀκούσαντι , τῷ δὲ κακῶς ἀγορεύσαντι . ἀλλ’ ἐστὶν ἄρα καὶ τοῦτο δεύτερον ἀγαθὸν τὸ αἰσχύνεσθαι · τὸ μὲν γὰρ ἀναμάρτητον θεῖας ἀντικρύς ἐστὶ καὶ μορφὰς καὶ φύσεως , τὸ δὲ ἐπὶ τοῖς οὐχ εὖ γενομένοις ἐρύθημα σωφροσύνης τις ἂν ἀπορήγαιτο . ἄπερ ὑποστάς ἐπὶ τοῦ παρόντος πράγματος δ εὐλαβέστατος Παῦλος ἀπάσης ῥητορείας ἰσχυροτέραν ἀπέφηνε τὴν ἐξ οἰκείας γνώμης μετάνοιαν · τὸ γὰρ δυσλογητὴν τε ἀμαρτεῖν καὶ φανῆναι τὴν αἰσχρὰν λύπην τὴν ὡς ἐπὶ κακοῖς αὐθαιρέτοις λυπούμενον , πάντας ἡμᾶς σύνους αὐτῷ καὶ συνδιατιθεμένους παρέχετο . καὶ τὸ μὲν ἡμῖνρον οὐ θαυμαστόν , ἀλλ’ δ εὐλαβέστατος ( 214 ) ἐπίσκοπος Διόσχορος ἐπειδὴ τὸν τέως διαφιλοτιμούμενον ταπεινότερον ἐθεάσατο , τῇ ψυχῇ κρατῶν ἠττήθη τῇ γνώμῃ , καὶ γέγονεν ἐπὶ τῷ εὐλαβεστάτῳ Παύλῳ ποιεῖν ὁπότερα βούλοιτο , κατασχῆν ἢ παραδοῦναι τὸν λόφον , τοῦ θαυμαστοῦ Διοσκόρου πολλὰκις ἐνδόντος αἰσέσιν , ὧν οὐδεμιὰς ἀν ἀκοὴν πρὸ τῆς ἐκείνου μετανοίας ἠνέχετο . καὶ γὰρ ἀποδοθῆναι μόνον τὸν λόφον καὶ ἀμολβὴν δοῦναι πᾶν ἤμα τὸ κτῆμα καὶ ἄλλα
Lemmas: ἀπό ὁ εὐσέβεια · χάκι γάρ εἰμί ἀρετή προσωπετὸν περίκειμαι , ὅς φιλοσοφία ὁ τρίτος εἰμί ὁ ἀθεσία εἶδος φωράω . οὐδείς οὖν ἱερόν οὐδέ ὅσιος ἡγῆ · καί ὁ μή δικαίως τε καί ὅσιος γίγνομαι . οὐχὼν ἐπί ἑαυτοῦ ἐγώ περιχαίνω ὁ λέγω καθίδρυσις . οὐδέ γάρ εἰμί ὁ Χριστιανός ( 213 ) ὡς ἐπανάγκης εἰμί ταῦσδε ὁ ὅς τελεστικός θλάω τε καί φωνή ὡς θλακαῖς τις φυσικός ἀκολουθέω ὁ θέω ( ὅσπερ εἄν πάλαι πνεῦμα ἐγνώσμιον ) , ἀλλά ὥστε πάρειμι ὁ ἀπαθής καί ὁ οἰκεῖος ὁ θεός διάθεσις . ὅπου δέ ὀργή καί θυμός ἀγνώμων καί δύσερις πάθος ἡγέομαι ὁ πρᾶξις , πῶς ἔχω ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος παραγίγνομαι , ὅς ἐπεισέρχομαι , χήν συμβαίνω προσφωνέω , ἐξοικίζω · ἐγώ μέν οὖν ἷγμαι ὡς ἀποφαίνω ὁ μετάθεσις · δ δέ καί ἐξελέγχω καί πρότερος ὑπισχνέομαι , αὐτός b Ὅρκος ὁ ὑπόσχεσις βεβαιόω . οὗτος λαμβάνω ἄσμενος ἤδη ὁ ἀπόφασις ἀπεθίδρασκον , ἀλλά ἐκεῖνος αὐτός ἀποφαίνω ἑαυτοῦ δικαστής , καί ὁ οἰκέω Ὅρκος ἐκδιδάσκω ἄγω . ἀνατίθημι δέ καί διατρίβω ἐπεί ὁ ἐκκλησιαστικός ἕνεκα σκέψις αὐτός παραγίγνομαι , ἐδύσπεν ἐπιβάλλω ὁ δύσις ὁ τόπος καί ἐπιδιαγιγνώσκω ὁ ὁ ὑπολέσεως . καί πάλιν πάρειμι ὅμιλος ἐπίσκοπος ἐκ ὁ περιοικίς , ἄλλος κατά ἄλλος χρεία συλλαμβάνω · ἐπί ὅς ἀπαντάω χάρις ὁ τε ὁράω διαδείκνυμι ὁ ὁ δαρδανιος μερίς σαφῶς ἀποτέμνω καί c μαρτυρία γέρων , καί συγκατάθεσις · ὁ τέως ἀντилεγόντων ὁ εὐλαβής Διόσκορος ὁ χωρίον δεσπότης ἀποφαίνω . ἐγχέω δέ ταδειφρεω διοσχοροος , γίγνομαι ἀνάγκη καί ὁ γραμμάτιον ὁ λοίδορος εἰς κοινός ἅπας ἀναγιγνώσκω , δ πρός ὁ ἁγιότης ὁ σός δ εὐλαβής Παῦλος ποιέω ἐν ἐπιστολή · ὁράω χωρίζω ἐπί ὁ ἀδελφός ἀνασύρομαι καί πλημμελητ , ἀπό ὅς αἰσχύνω περιος οὖον ὁ κακῶς ἀκούω , ὁ δέ κακῶς ἀγορεύω . ἀλλά εἰμί ἄρα καί οὗτος δύο ἀγαθός ὁ αἰσχύνω · ὁ μέν γάρ ἀναμάρτητος θεῖος ἄντικρυς εἰμί καί μορφή καί φύσις , ὁ δέ ἐπί ὁ οὐ εὕω γίγνομαι ἐρύθημα σωφροσύνη τις εἄν ἀπεράω . Ἄπερ ὑφίστημι ἐπί ὁ πάρειμι πρᾶγμα δ εὐλαβής Παῦλος ἀπασάω ῥητορεία ἰσχυρός ἀποφαίνω ὁ ἐκ οἰκεῖος γνώμη μετάνοια · ὁ γάρ δυσλογητης τε ἁμαρτάνω καί φαίνω ὁ αἰσχρός λύπη ὁ ὡς ἐπί κακός αὐθαίρετος λυπέω , πᾶς ἐγώ συνοος αὐτός καί συνδιατίθημι παρέχω . καί ὁ μέν ἡμῖνρον οὖον θαυμαστός , ἀλλά δ εὐλαβής ( 214 ) ἐπίσκοπος Διόσχορος ἐπεί ὁ τέως διαφιλοτιμέομαι ταπεινός θεάομαι , ὁ Ψυχή κράτος ἀτάω ὁ γνώμη , καί γίγνομαι ἐπί ὁ εὐλαβής Παῦλος ποιέω ὁπότερος βούλομαι , κατέχω ἢ παραδίδωμι ὁ λόφος , ὁ θαυμαστός Διόσκορος πολλάκις ἐνδίδωμι αἰσέσιν , ὅς οὐδείς εἰς ἀκοή πρό ὁ ἐκεῖνος μετάνοια ἀνέχω . καί γάρ ἀποδίδωμι μόνος ὁ λόφος καί ἀμολβὴν δίδωμι πᾶς ἀμάω ὁ κτῆμα καί ἄλλος