suda.lexicon 4.Π.137
137 Παμπρέπιοϲ · οὗτοϲ μέγα παρὰ Ζήνωνι ἐδυνήθη · γένοϲ μὲν ὢν Θηβαῖοϲ τῶν κατὰ τὴν Αἴγυπτον , φύϲει δὲ πρὸϲ ἅπαντα δεξιᾶ χρηϲάμενοϲ ἔρχεται εἰϲ Ἀθήναϲ , καὶ παρὰ τῆϲ πόλεωϲ γραμματικὸϲ αἱρεθεὶϲ ϲυχνά τε ἐπαίδευϲεν ἔτη καὶ ἐπαιδεύθη ὁμοῦ , ὅϲα ἦν ϲοφώτερα , ὑπὸ τῷ μεγάλῳ Πρόκλῳ . διαβολῆϲ δὲ αὐτῷ πρὸϲ Θεαγένην τινὰ τῶν ἐκεῖ γενομένων ϲυϲτάϲηϲ , ὑβριϲθεὶϲ ὑπ’ ἐκείνου καὶ μείζονοϲ ἢ ἐχρῆν διδάϲκαλον ὑπ’ αὐτοῦ πειραθεὶϲ ϲκευωρίαϲ ἦλθεν ἐϲ Βυζάντιον , τὰ μὲν ἄλλα ἀγαθὸϲ καὶ χρηϲτὸϲ φαινόμενοϲ , ὡϲ δὲ ἐν Χριϲτιανοὺϲ πάταϲ ἐχούϲῃ πόλει τὸ Ἑλληνικὸν αὐτοῦ τῆϲ θρηϲκείαϲ οὐκ ἔχον ὑπόκριϲιν , ἀλλὰ μετὰ παρρηϲίαϲ προδήλωϲ δεικνύμενον , εἰϲ τὴν τοῦ καὶ ἕτερα τῆϲ ἀρρήτου ϲοφίαϲ εἰδέναι ὑπόνοιαν ἦγε . ϲυϲταθέντα δὲ αὐτὸν ὁ Ἰλλουϲ μάγιϲτροϲ ἡδέωϲ δέχεται , καί τι καὶ δημοϲίᾳ ποίημα ἀναγνόντα λαμπρῶϲ τε ἐτίμηϲε καὶ ϲύνταξιν ἔδωκε , τὴν μὲν αὐτὸϲ ἰδίᾳ , τὴν δὲ ὡϲ διδαϲκάλῳ καὶ ἐκ τοῦ δημοϲίου . καὶ ἀπελθόντοϲ δὲ αὐτοῦ ἐπὶ τὴν Ἰϲαυρίαν , οἱ βαϲκαίνοντεϲ αὐτῷ ϲυνθέντεϲ διαβολὴν τήν τε ἐκ τῆϲ θρηϲκείαϲ καὶ ὅτι μαγγανεύοι καὶ μαντεύοιτο τῷ Ἴλλου κατὰ τοῦ βαϲιλέωϲ , πείθουϲι τὸν Ζήνωνα καὶ τὴν Βηρίναν τότε μέγιϲτα δυναμένην τῆϲ πόλεωϲ ἐκπέμψαι . καὶ ὁ μὲν ἐϲ Πέργαμον ἔρχεται τῆϲ Μυϲίαϲ · Ἴλλουϲ δὲ πυθόμενοϲ κατὰ τὴν αὐτοῦ πρόφαϲιν ἐληλάϲθαι τὸν ἄνδρα , πέμψαϲ ἀναλαμβάνει αὐτὸν ἐϲ Ἰϲαυρίαν καὶ ϲύμβουλόν τε αὐτὸν καὶ ϲύνοικον ποιεῖται , καί , ἦν γὰρ πολιτικῆϲ ϲυνέϲεωϲ ἔμπλεωϲ , καὶ τὰ τῆϲ ἀρχῆϲ αὐτῷ πρὸϲ ἃ μὴ ϲχολὴν ἦγε διοικεῖν ἐπέτρεπεν , ἐλθών τε ἐϲ Βυζάντιον ϲυμπαρέλαβεν αὐτόν . καὶ ὅτε ἐγένετο ἡ Μαρκιανοῦ ϲύϲταϲιϲ , ἀποροῦντα τὸν Ἴλλουν αὐτὸϲ ἐπεθάρϲυνε , καὶ τοϲοῦτόν γε εἰπών ὅτι τὰ τῆϲ προνοίαϲ μεθ’ ἡμῶν ἐϲτι τεταγμένα , παρέϲχεν ὑποψίαν τοῖϲ τότε ὑπακούϲαϲιν ὡϲ ἔκ τινοϲ ἀδήλου ταῦτα θειάζοι προγνώϲεωϲ . καὶ ἐκβάντοϲ , ὥϲπερ δὴ καὶ ἐξέβη , τοῦ τέλουϲ , πρὸϲ τὴν τύχην τὸν λόγον ἐκείνου ϲυμβάλλοντεϲ , αὐτὸν πάντων αἴτιον , οἷα φιλεῖ ὅμιλοϲ , μόνον ὑπελάμβανον τῶν παραδόξωϲ αὐτοῖϲ ἀποβαίνειν δοκούντων . οὕτω μὲν οἱ ϲώφρονεϲ περὶ αὐτοῦ εἴκαζον . εἰ δέ τι καὶ ἄλλο ἦν , οὔτε ἰϲχυρῶϲ ἀνελεῖν οὔτε πείθεϲθαι ἔχω · ἀλλ᾿ ὁμοίωϲ καὶ μέγα καὶ ἐλάχιϲτον αὐτῷ πρώτῳ ἀνεκοινοῦτο . καὶ τότε τοίνυν αὐτὸν λαβὼν ἐϲ Νίκαιαν ἧκε χειμάϲων , εἴτε τὴν ἐκ τοῦ δήμου δυϲχέρειαν ἐκκλίνων εἴτε ἐπὶ ταῖϲ ϲφαγαῖϲ τὸν ἔχοντα τὴν πόλιν ἐκτρέπεϲθαι δαίμονα πρὸϲ ὀλίγον ἐθέλων . ὅτι ὁ Ἴλλουϲ , φιλολόγοϲ ὢν ὑπὸ παρουϲίαν ἀνδρῶν λογίων διεξοδικὸν περὶ ψυχῆϲ ἐβούλετο ἀκοῦϲαι λόγον . πολλῶν δὲ τῶν παρατυχόντων πρὸϲ πεῦϲιν αὐτοῦ ποικίλα φιλοϲοφηϲάντων , ἐπεὶ ἐξ ἀϲυμφωνίαϲ ὁ λόγοϲ ἀϲύϲτατοϲ ὤφθη , Μάριοϲ ἔφη , δύναϲθαι Παμπρέπιον τὸ προβληθὲν ἀδιαπτώτωϲ ἐπιλύειν . ἦν δὲ οὗτοϲ μέλαϲ τὴν χροιάν , εἰδεχθὴϲ τὰϲ ὄψειϲ , γραμματιϲτὴϲ τὴν ἐπιϲτήμην , ἐκ Πανὸϲ ὁρμώμενοϲ τῆϲ ἐν Αἰγύπτῳ , πολὺν χρόνον κατ’ ἐπιγαμίαν διατρίψαϲ ἐν Ἑλλάδι . ἀχθεὶϲ οὖν παρὰ Μάρϲου πρὸϲ Ἴλλουν καὶ διελθὼν λόγον περὶ ψυχῆϲ ἐκ χρόνου κομ ψῶϲ πεφροντιϲμένον , ἐπεὶ ὁ οὐκ εἰδὼϲ τοῦ εἰδότοϲ ἐν οὐκ εἰδόϲιν , ὡϲ εἶπε Πλάτων , πιθανώτεροϲ ὑπάρχει , φενακιϲθεὶϲ Ἴλλουϲ μεμερι μνημένῃ ϲτωμυλίᾳ , λογιώτερον αὐτὸν πάντων ἔκρινε τῶν παιδευτῶν τῆϲ Κωνϲταντίνου . διὸ καὶ πολλὴν δοὺϲ αὐτῷ ἐκ δημοϲίων παραμυθίαν , τοὺϲ φοιτῶνταϲ ἐϲ μουϲεῖα κατ᾿ ἐκλογὴν ἐκέλευϲε παιδεύειν . ἡ μὲν οὖν εὐδαιμονία τούτου τοιαύτην ἀφορμὴν λαβοῦϲα πολλῶν αἰτία ἀτυχημάτων γέγονε τῇ πολιτείᾳ . ἦν δὲ ὁ Παμπρέπιοϲ Αἰγύπτιοϲ . ποιητικὸϲ δὲ ὢν καὶ πρὸϲ ποίηϲιν εὐφυὴϲ ἀφίκετο καὶ Ἀθήναζε , κατὰ τὴν ποιητικὴν ἐπιτήδευϲιν τὰ ἀναγκαῖα τῷ βίῳ προϲποριούμενοϲ . οἱ δὲ Ἀθηναῖοι γραμματικὸν αὐτὸν ἐποιήϲαντο καὶ ἐπὶ νέοιϲ διδάϲκαλον ἔϲτηϲαν . ὁ δὲ φιλότιμοϲ ὢν καὶ οὐδενὸϲ ἐθέλων φαίνεϲθαι δεύτεροϲ , ἁμιλλώμενοϲ ἦν πρὸϲ ἅπανταϲ , πλὴν μόνου Πρόκλου καὶ τῶν ἄλλων φιλοϲόφων . τῆϲ δὲ οὐχ οἷόϲ τε ἦν οὐδὲ ἅπτεϲθαι τῆϲ ϲοφίαϲ . περὶ δ’ οὖν τὴν ἄλλην προπαιδείαν οὕτω διεπονεῖτο καὶ ἐϲ τοϲοῦτον διεγυμνάζετο ὁ Παμπρέπιοϲ , ὥϲτε ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ λογιμώτατοϲ εἶναι ἔδοξε καὶ πολυμαθέϲτατοϲ τῶν αὐτόθι παιδείαϲ μετειληχότων , Πλουτάρχου τε τοῦ Ἱερίου , ἀνδρὸϲ Ἀθηναίου , καὶ Ἀλεξανδρέωϲ Ἑρμείου τοῦ ῥήτοροϲ , ὧν τὸ κλέοϲ ὑπερβαλεῖν ἐϲπουδάκει τῆϲ πολυμαθίαϲ . τέωϲ μὲν τοίνυν ἐτιμᾶτο πρὸϲ τῶν Ἀθηναίων , οἷα διδάϲκαλοϲ οὐκ ἀγεννήϲ · μετὰ δὲ ταῦτα ἀρχὴ ἑτέρων πραγμάτων αὐτὸν διαδέχεται μεγίϲτων τε καὶ κακίϲτων , ἶνα μάθωμεν τὰϲ τῆϲ τύχηϲ μεταβολὰϲ ἐλεγχούϲαϲ ἑκάϲτοτε τῶν ψυχῶν τὰϲ παντοίαϲ προαιρέϲειϲ οὐδὲ μιᾶϲ ἦττον μέθηϲ ϲυμποτικῆϲ .
Lemmas: 137 Παμπρέπιος · οὗτος μέγας παρά Ζήνων δύναμαι · γένος μέν εἰμί Θηβαῖος ὁ κατά ὁ Αἴγυπτος , φύσις δέ πρός ἅπας δεξιάζω χράω ἔρχομαι εἰς Ἀθῆναι , καί παρά ὁ πόλις γραμματικός αἱρέω συχνός τε παιδεύω ἔτος καί παιδεύω ὁμοῦ , ὅσος εἰμί σοφός , ὑπό ὁ μέγας Πρόκλος . διαβολή δέ αὐτός πρός Θεαγένης τις ὁ ἐκεῖ γίγνομαι συνίστημι , ὑβρίζω ὑπό ἐκεῖνος καί μείζων ἢ χρή διδάσκαλος ὑπό αὐτός πειράω σκευωρία ἔρχομαι εἰς Βυζάντιον , ὁ μέν ἄλλος ἀγαθός καί χρηστός φαίνω , ὡς δέ ἐν Χριστιανός Πάτας ἔχω πόλις ὁ Ἑλληνικός αὐτός ὁ θρησκεία οὐ ἔχω ὑπόκρισις , ἀλλά μετά παρρησία πρόδηλος δείκνυμι , εἰς ὁ ὁ καί ἕτερος ὁ ἄρρητος σοφία οἶδα ὑπόνοια ἄγω . συνίστημι δέ αὐτός ὁ Ἰλλοῦς μάγιστρος ἡδύς δέχομαι , καί τίς καί δημόσιος ποίημα ἀναγιγνώσκω λαμπρῶς τε τιμάω καί σύνταξις δίδωμι , ὁ μέν αὐτός ἴδιος , ὁ δέ ὡς διδάσκαλος καί ἐκ ὁ δημόσιος . καί ἀπέρχομαι δέ αὐτός ἐπί ὁ Ἰσαυρία , ὁ βασκαίνω αὐτός συντίθημι διαβολή ὁ τε ἐκ ὁ θρησκεία καί ὅτι μαγγανεύω καί μαντεύομαι ὁ ἰλλός κατά ὁ βασιλεύς , πείθω ὁ Ζήνων καί ὁ Βηρίνη τότε μέγας δύναμαι ὁ πόλις ἐκπέμπω . καί ὁ μέν εἰς Πέργαμον ἔρχομαι ὁ Μυσία · Ἴλλος δέ πυνθάνομαι κατά ὁ αὐτός πρόφασις ἐλαύνω ὁ ἀνήρ , πέμπω ἀναλαμβάνω αὐτός εἰς Ἰσαυρία καί σύμβουλος τε αὐτός καί σύνοικος ποιέω , καί , εἰμί γάρ πολιτικός σύνεσις ἔμπλεος , καί ὁ ὁ ἀρχή αὐτός πρός ὁ μή σχολή ἄγω διοικέω ἐπιτρέπω , ἔρχομαι τε εἰς Βυζάντιον συμπαραλαμβάνω αὐτός . καί ὅτε γίγνομαι ὁ Μαρκιανός σύστασις , ἀπορέω ὁ Ἴλλος αὐτός ἐπιθαρσύνω , καί τοσοῦτόν γε εἶπον ὅτι ὁ ὁ πρόνοια μετά ἐγώ εἰμί τάσσω , παρέχω ὑποψία ὁ τότε ὑπακούω ὡς ἐκ τις ἄδηλος οὗτος θειάζω πρόγνωσις . καί ἐκβαίνω , ὥσπερ δή καί ἐκβαίνω , ὁ τέλος , πρός ὁ Τύχη ὁ λόγος ἐκεῖνος συμβάλλω , αὐτός πᾶς αἴτιος , οἷος φιλέω ὅμιλος , μόνος ὑπολαμβάνω ὁ παράδοξος αὐτός ἀποβαίνω δοκέω . οὗτος μέν ὁ σώφρων περί αὐτός εἰκάζω . εἰμί δέ τίς καί ἄλλος εἰμί , οὔτε ἰσχυρῶς ἀναιρέω οὔτε πείθω ἔχω · ἀλλά ὁμοίως καί μέγας καί μικρός αὐτός πρῶτος ἀνακοινόω . καί τότε τοίνυν αὐτός λαμβάνω εἰς Νίκαια ἵημι χειμάω , εἴτε ὁ ἐκ ὁ δῆμος δυσχέρεια ἐκκλίνω εἴτε ἐπί ὁ σφαγή ὁ ἔχω ὁ πόλις ἐκτρέπω δαίμων πρός ὀλίγος ἐθέλω . ὅτι ὁ Ἴλλος , φιλόλογος εἰμί ὑπό παρουσία ἀνήρ λόγιος διεξοδικός περί Ψυχή βούλομαι ἀκούω λόγος . πολύς δέ ὁ παρατυγχάνω πρός πεῦσις αὐτός ποικίλος φιλοσοφέω , ἐπεί ἐκ ἀσυμφωνία ὁ λόγος ἀσύστατος ὁράω , Μάρις φημί , δύναμαι Παμπρέπιος ὁ προβάλλω ἀδιάπτωτος ἐπιλύω . εἰμί δέ οὗτος μέλας ὁ χροιά , εἰδεχθής ὁ ὄψις , γραμματιστής ὁ ἐπιστήμη , ἐκ πανός ὁρμάω ὁ ἐν Αἴγυπτος , πολύς χρόνος κατά ἐπιγαμία διατρίβω ἐν Ἑλλάς . ἄγω οὖν παρά Μάρσος πρός Ἴλλος καί διέρχομαι λόγος περί Ψυχή ἐκ χρόνος κο Ψῶς φροντίζω , ἐπεί ὁ οὐ εἰδοί ὁ οἶδα ἐν οὐ οἶδα , ὡς εἶπον Πλάτων , πιθανός ὑπάρχω , φενακίζω Ἴλλος μερίς μιμνῄσκω στωμυλία , λόγιος αὐτός πᾶς κρίνω ὁ παιδευτής ὁ Κωνσταντῖνος . διό καί πολύς δίδωμι αὐτός ἐκ δημόσιος παραμυθία , ὁ φοιτάω εἰς μουσεῖον κατά ἐκλογή κελεύω παιδεύω . ὁ μέν οὖν εὐδαιμονία οὗτος τοιοῦτος ἀφορμή λαμβάνω πολύς αἰτία ἀτύχημα γίγνομαι ὁ πολιτεία . εἰμί δέ ὁ Παμπρέπιος Αἰγύπτιος . ποιητικός δέ εἰμί καί πρός ποίησις εὐφυής ἀφικνέομαι καί Ἀθήναζε , κατά ὁ ποιητικός ἐπιτήδευσις ὁ ἀναγκαῖος ὁ βίος προσπορίζω . ὁ δέ Ἀθηναῖος γραμματικός αὐτός ποιέω καί ἐπί νέος διδάσκαλος ἵστημι . ὁ δέ φιλότιμος εἰμί καί οὐδείς ἐθέλω φαίνω δύο , ἁμιλλάομαι εἰμί πρός ἅπας , πλήν μόνος Πρόκλος καί ὁ ἄλλος φιλόσοφος . ὁ δέ οὐ οἷος τε εἰμί οὐδέ ἅπτω ὁ σοφία . περί δέ οὖν ὁ ἄλλος προπαιδεία οὗτος διαπονέω καί εἰς τοσοῦτος διαγυμνάζω ὁ Παμπρέπιος , ὥστε ἐν ὀλίγος χρόνος λόγιμος εἰμί δοκέω καί πολυμαθής ὁ αὐτόθι παιδεία μεταλαγχάνω , Πλούταρχος τε ὁ Ἱέριος , ἀνήρ Ἀθηναῖος , καί Ἀλεξανδρεύς Ἑρμεῖος ὁ ῥήτωρ , ὅς ὁ κλέος ὑπερβάλλω σπουδάζω ὁ πολυμαθία . τέως μέν τοίνυν τιμάω πρός ὁ Ἀθηναῖος , οἷος διδάσκαλος οὐ ἀγεννής · μετά δέ οὗτος ἀρχή ἕτερος πρᾶγμα αὐτός διαδέχομαι μέγας τε καί κακός , ἴς μανθάνω ὁ ὁ τυγχάνω μεταβολή ἐλέγχω ἑκάστοτε ὁ Ψυχή ὁ παντοῖος προαίρεσις οὐδέ εἷς ἀίσσω μέθη συμποτικός .