suda.lexicon 3.Μ.210
210 Μάρκιοϲ , ϲτρατηγὸϲ Ῥωμαίων . οὗτοϲ ἐφυγαδεύθη ὑπὸ τοῦ δήμου · ἦν τε οἰμωγὴ καὶ δάκρυα τῶν προπεμπόντων αὐτὸν καὶ οἰκτειρόντων . ὁ δὲ Μάρκιοϲ οὔτε ἀνακλαυϲάμενοϲ ὤφθη τὰϲ ἑαυτοῦ τύχᾶϲ οὔτε ἀποιμώξαϲ οὔτε ἄλλο εἰπὼν ἢ δράϲαϲ ἀνάξιον τῆϲ ἑαυτοῦ μεγαλοφροϲύνηϲ οὐδοτιοῦν . ἔτι δὲ μᾶλλον ἐδήλωϲε τὴν καρτερίαν καὶ τὴν γενναιότητα τῆϲ γνώμηϲ , ἐπειδὴ οἴκαδε ἀφικόμενοϲ γυναῖκά τε εἶδε καὶ μητέρα καταρρηγνυμέναϲ τοὺϲ πέπλουϲ καὶ τὰ ϲτέρνα τυπτούϲαϲ καὶ οἷα εἰκόϲ ἐϲτιν ἐπὶ τοιαύταιϲ ϲυμφοραῖϲ λέγειν τὰϲ ἀπὸζευγνυμέναϲ ἀπὸ τῶν ἀναγκαιοτάτων ϲφίϲι θανάτοιϲ ἢ φυγαῖϲ ἀναβοώϲαϲ · οὐδὲ πρὸϲ τὰ δάκρυα τῶν παίδων ἔπαθεν · ὧν ὁ εἷϲ δέκα γεγονὼϲ ἔτη , ὁ δὲ ὑπαγκάλιοϲ · ἀλλ᾿ ἐξῄει κατὰ ϲπουδὴν ἐπὶ τὰϲ πύλαϲ , οὐθενὶ δηλώϲαϲ , ὅπου τὴν ἀπαλλαγὴν ποιήϲοιτο . ἦν δὲ ἀνὴρ ἄριϲτοϲ τὰ πολέμια καὶ πρὸϲ πάϲαϲ τὰϲ ἡδονὰϲ ἐγκρατήϲ , τά τε δίκαια οὐκ ἀπὸ νόμου μᾶλλον ἀνάγκηϲ ἅπαϲιν ἀποδιδούϲ , ἀλλ᾿ ἑκών τε καὶ προϲπεφυκὼϲ πρὸϲ αὐτὰ εὖ . καὶ οὐ μόνον αὐτὸϲ ἁγνεύειν ἀπὸ πάϲηϲ κακίαϲ προθυμούμενοϲ , ἀλλὰ καὶ τοὺϲ ἄλλουϲ προϲαναγκάζειν δικαιῶν , μεγαλόφρων τε καὶ δωρηματικὸϲ καὶ ἐϲ ἐπανόρθωϲιν προχειρότατοϲ . ἀλλὰ γὰρ ἐν ἀδυνάτῳ ἦν ἄρα πάϲαϲ τὰϲ ἀρετὰϲ ἐν ἀνθρώπου γενέϲθαι φύϲει , οὐδὲ φύεταί τιϲ ἀπὸ θνητῶν καὶ ἐπικήρων ϲπερμάτων περὶ πάντα ἀγαθόϲ · ἐκείνῳ γε οὖν πάντα καὶ τὰϲ ἀρετὰϲ ὁ δαίμων χαριϲάμενοϲ ἑτέραϲ οὐκ εὐτυχεῖϲ κῆράϲ τε καὶ ἄταϲ προϲῆψε . τὸ γὰρ πραῢ καὶ φαιδρὸν οὐκ ἐπῆν αὐτοῦ τοῖϲ τρόποιϲ , οὐδὲ τὸ θεραπευτικὸν τῶν πέλαϲ ἔν τε ἀϲπαϲμοῖϲ καὶ προϲαγορεύϲει , οὐδὲ δὴ τὸ εὐδιάλλακτον καὶ μετριοπαθέϲ , ὁπότε δι᾿ ὀργῆϲ ὅτῳ γένοιτο , οὐδὲ ἡ πάντα τὰ ἀν θρώπινα ἐπικοϲμοῦϲα χάριϲ , ἀλλ᾿ ἀεὶ πικρὸϲ καὶ χαλεπὸϲ ἦν . ταῦτα τε δὴ αὐτὸν ἐν πολλοῖϲ ἔβλαψε , καὶ πάντων μάλιϲτα ἡ περὶ τὰ δίκαια καὶ τὴν φυλακὴν τῶν νόμων ἄκριτόϲ τε καὶ ἀπαράπειϲτοϲ καὶ οὐθὲν τῷ ἐπιεικεῖ διδοῦϲα ἀποτομία . ἔοικεν ἀληθὲϲ εἶναι τὸ ὑπὸ τῶν ἀρχαίων λεγόμενον φιλοϲόφων , ὅτι μεϲότητέϲ εἰϲιν , οὐκ ἀκρότητεϲ αἱ τῶν ἠθῶν ἀρεταί , μάλιϲτα δὲ ἡ δικαιοϲύνη . οὐ γὰρ μόνον λείπουϲα τοῦ δικαίου πέφυκεν , ἀλλὰ καὶ ὑπερβάλλουϲα · αὐτοῖϲ τε οὐ λυϲιτελήϲ ἐϲτιν , ἀλλ᾿ αἰτία μεγάλων ϲυμφορῶν . Μάρκιον γὰρ τὸ ἄκρον δίκαιον ἔβλαψε , καὶ ἐξηλάθη τῆϲ πατρίδοϲ · πάντα γὰρ τὰ μὴ δίκαια ἀντιλέγων μῖϲοϲ ἤγειρεν . εἰ μὲν οὖν ἅμα τοῖϲ ϲώμαϲι διαλυομένοιϲ καὶ τὸ τῆϲ ψυχῆϲ , ὅ τι δή ποτέ ἐϲτιν ἐκεῖνο , ϲυνδιαλύεται , καὶ οὐδαμῆ οὐθὲν ἔτι ἐϲτίν , οὐκ οἶδα πῶϲ μακαρίουϲ ὑπολάβω τοὺϲ μηθὲν μὲν ἀπολούϲανταϲ τῆϲ ἀρετῆϲ ἀγαθόν , δι᾿ αὐτὴν δὲ ταύτην ἀπολομένουϲ · εἰ δὲ καὶ ἄφθαρτοι μέχρι τοῦ παντὸϲ αἱ ψυχαὶ τυγχάνουϲιν ἡμῶν οὖϲαι , ἢ χρόνον μετὰ τὴν ἀπαλλαγὴν τῶν ϲωμάτων ἐνδιαμένουϲι , μήκιϲτον μὲν αἱ τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν , ἐλάχιϲτον δὲ αἱ τῶν κακῶν , ἀποχρῶϲα τιμὴ φαίνοιτο αὐτοῖϲ ἀρετὴν ἀϲκοῦϲιν · ἠναντιώθη παρὰ τῆϲ τύχηϲ , ἡ παρὰ τῶν ζώντων εὐλογία καὶ μνήμη μέχρι πλείϲτου παραμείναϲα χρόνου . καὶ τῷ ἀνδρὶ ἐκείνῳ ϲυνέβη . οὐ γὰρ μόνον Οὐολοῦϲκοι τοῦτον ἐπένθηϲαν , ὧν ἦρχεν , ἀλλὰ καὶ Ῥωμαῖοι πένθοϲ ἐποιήϲαντο ἰδίᾳ καὶ δημοϲίᾳ , καὶ αἱ γυναῖκεϲ ἀποθέμεναι χρυϲὸν καὶ τὸν ἄλλον κόϲμον καὶ μέλαϲιν ἀμφίοιϲ χρηϲάμεναι καὶ πενθήϲαϲαι ἐνιαύϲιον χρόνον · καὶ ἐτῶν ἐϲ τόδε φ΄ διαγεγονότων , οὐ γέγονεν ἐξίτηλοϲ ἡ τοῦ ἀνδρὸϲ μνήμη .
Lemmas: 210 Μάρκιος , στρατηγός Ῥωμαῖος . οὗτος φυγαδεύω ὑπό ὁ δῆμος · εἰμί τε οἰμωγή καί δάκρυ ὁ προπέμπω αὐτός καί οἰκτίρω . ὁ δέ Μάρκιος οὔτε ἀνακλάω ὁράω ὁ ἑαυτοῦ Τύχη οὔτε ἀποιμώζω οὔτε ἄλλος εἶπον ἢ δράω ἀνάξιος ὁ ἑαυτοῦ μεγαλοφροσύνη οὐδοτιοῦν . ἔτι δέ μᾶλλον δηλόω ὁ καρτερία καί ὁ γενναιότης ὁ γνώμη , ἐπεί οἴκαδε ἀφικνέομαι γυνή τε ὁράω καί μήτηρ καταρρήγνυμι ὁ πέπλος καί ὁ στέρνον τύπτω καί οἷος εἰκός εἰμί ἐπί τοιοῦτος συμφορά λέγω ὁ ἀποζεύγνυμι ἀπό ὁ ἀναγκαῖος ὅς θάνατος ἢ φυγή ἀναβοάω · οὐδέ πρός ὁ δάκρυ ὁ παῖς πάσχω · ὅς ὁ εἷς δέκα γίγνομαι ἔτος , ὁ δέ ὑπαγκάλιος · ἀλλά ἔξειμι κατά σπουδή ἐπί ὁ πύλη , οὐδείς δηλόω , ὅπου ὁ ἀπαλλαγή ποιέω . εἰμί δέ ἀνήρ ἀγαθός ὁ πολέμιος καί πρός πᾶς ὁ ἡδονά ἐγκρατής , ὁ τε Δίκαιος οὐ ἀπό νόμος μᾶλλον ἀνάγκη ἅπας ἀποδίδωμι , ἀλλά ἑκών τε καί προσφύω πρός αὐτός εὕω . καί οὖον μόνος αὐτός ἁγνεύω ἀπό πᾶς κακία προθυμέομαι , ἀλλά καί ὁ ἄλλος προσαναγκάζω δικαιόω , μεγαλόφρων τε καί δωρηματικός καί εἰς ἐπανόρθωσις πρόχειρος . ἀλλά γάρ ἐν ἀδύνατος εἰμί ἄρα πᾶς ὁ ἀρετή ἐν ἄνθρωπος γίγνομαι φύσις , οὐδέ φύω τις ἀπό θνητός καί ἐπικηρος σπέρμα περί πᾶς ἀγαθός · ἐκεῖνος γε οὖν πᾶς καί ὁ ἀρετή ὁ δαίμων χαρίζομαι ἕτερος οὐ εὐτυχέω κήρ τε καί ἄτη προσάπτω . ὁ γάρ πραΰς καί φαιδρός οὐ ἔπειμι αὐτός ὁ τρόπος , οὐδέ ὁ θεραπευτικός ὁ πέλας ἐν τε ἀσπασμός καί προσαγορεύω , οὐδέ δή ὁ εὐδιάλλακτος καί μετριοπαθής , ὁπότε διά ὀργή ὅστις γίγνομαι , οὐδέ ὁ πᾶς ὁ εἰς θρώπινα ἐπικοσμέω χάρις , ἀλλά ἀεί πικρός καί χαλεπός εἰμί . οὗτος τε δή αὐτός ἐν πολύς βλάπτω , καί πᾶς μάλιστα ὁ περί ὁ Δίκαιος καί ὁ φυλακή ὁ νόμος ἄκριτος τε καί ἀπαράπειστος καί οὐδείς ὁ ἐπιεικής δίδωμι ἀποτομία . ἔοικα ἀληθής εἰμί ὁ ὑπό ὁ ἀρχαῖος λέγω φιλόσοφος , ὅτι μεσότης εἰμί , οὐ ἀκρότης ὁ ὁ ἠθέω ἀρετή , μάλιστα δέ ὁ δικαιοσύνη . οὖον γάρ μόνος λείπω ὁ Δίκαιος φύω , ἀλλά καί ὑπερβάλλω · αὐτός τε οὖον λυσιτελής εἰμί , ἀλλά αἰτία μέγας συμφορά . Μάρκιος γάρ ὁ ἄκρος Δίκαιος βλάπτω , καί ἐξελαύνω ὁ πατρίς · πᾶς γάρ ὁ μή Δίκαιος ἀντιλέγω μῖσος ἐγείρω . εἰμί μέν οὖν ἅμα ὁ σῶμα διαλύω καί ὁ ὁ Ψυχή , ὅς τίς δή ποτός εἰμί ἐκεῖνος , συνδιαλύω , καί οὐδαμῆ οὐδείς ἔτι εἰμί , οὐ οἶδα πῶς μακάριος ὑπολαμβάνω ὁ μηδείς μέν ἀπολούω ὁ ἀρετή ἀγαθός , διά αὐτός δέ οὗτος ἀπόλλυμι · εἰμί δέ καί ἄφθαρτος μέχρι ὁ πᾶς ὁ ψυχή τυγχάνω ἐγώ εἰμί , ἢ χρόνος μετά ὁ ἀπαλλαγή ὁ σῶμα ἐνδιαμένω , μακρός μέν ὁ ὁ ἀγαθός ἀνήρ , μικρός δέ ὁ ὁ κακός , ἀποχράω τιμή φαίνω αὐτός ἀρετή ἀσκέω · ἐναντιόομαι παρά ὁ τυγχάνω , ὁ παρά ὁ ζῶ εὐλογία καί μνήμη μέχρι πλεῖστος παραμένω χρόνος . καί ὁ ἀνήρ ἐκεῖνος συμβαίνω . οὖον γάρ μόνος Οὐολοῦσκος οὗτος πενθέω , ὅς ἄρχω , ἀλλά καί Ῥωμαῖος πένθος ποιέω ἴδιος καί δημόσιος , καί ὁ γυνή ἀποτίθημι χρυσός καί ὁ ἄλλος κόσμος καί μέλας ἀμφίον χράω καί πενθέω ἐνιαύσιος χρόνος · καί ἔτος εἰς ὅδε Φ΄ διαγίγνομαι , οὖον γίγνομαι ἐξίτηλος ὁ ὁ ἀνήρ μνήμη .