strabo.geographica 1.2.30
θαυμάζειν δὲ δεῖ τῶν Αἰγυπτίων καὶ Σύρων , πρὸς οὓς νῦν ἡμῖν ὁ λόγος , εἰ μηδʼ ἐκείνου λέγοντος τὰ παρʼ αὐτοῖς ἐπιχώρια συνιᾶσιν , ἀλλὰ καὶ ἄγνοιαν αἰτιῶνται , ᾗ αὐτοὺς ἐνόχους δείκνυσιν ὁ λόγος . ἁπλῶς δὲ τὸ μὴ λέγειν οὐ τοῦ μὴ εἰδέναι σημεῖόν ἐστιν · οὐδὲ γὰρ τὰς τροπὰς τοῦ εὐρίπου λέγει οὐδὲ τὰς Θερμοπύλας οὐδʼ ἄλλα πλείω τῶν γνωρίμων παρὰ τοῖς Ἕλλησιν , οὐ μὴν ἠγνόει γε . ἀλλὰ καὶ λέγει , οὐ δοκεῖ δὲ τοῖς ἐθελοκωφοῦσιν , ὥστε ἐκείνους αἰτιατέον . ὁ ποιητὴς τοίνυν διιπετέας καλεῖ τοὺς ποταμούς , οὐ τοὺς χειμάρρους μόνους , ἀλλὰ καὶ πάντας κοινῶς , ὅτι πληροῦνται πάντες ἀπὸ τῶν ὀμβρίων ὑδάτων · ἀλλὰ τὸ κοινὸν ἐπὶ τῶν κατʼ ἐξοχὴν ἴδιον γίνεται . ἄλλως γὰρ ἂν τὸν χειμάρρουν ἀκούοι τις διιπετῆ καὶ ἄλλως τὸν ἀέναον · ἐνταῦθα δὲ διπλασιάζει πως ἡ ἐξοχή . καὶ καθάπερ εἰσί τινες ὑπερβολαὶ ἐπὶ ὑπερβολαῖς , ὡς τὸ κουφότερον εἶναι φελλοῦ σκιᾶς , δειλότερον δὲ λαγὼ Φρυγός , ἐλάττω δʼ ἔχειν γῆν τὸν ἀγρὸν ἐπιστολῆς Λακωνικῆς · οὕτως ἐξοχὴ ἐπὶ ἐξοχῇ συντρέχει ἐπὶ τοῦ διιπετῆ τὸν Νεῖλον λέγεσθαι . ὁ μὲν γὰρ χειμάρρους ὑπερβέβληται τοὺς ἄλλους ποταμοὺς τῷ διιπετὴς εἶναι · ὁ δὲ Νεῖλος καὶ τοὺς χειμάρρους ἐπὶ τοσοῦτον πληρούμενος καὶ πλήθους καὶ χρόνου . ὥστʼ ἐπεὶ καὶ γνώριμον ἦν τὸ πάθος τοῦ ποταμοῦ τῷ ποιητῇ , ὡς παραμεμυθήμεθα , καὶ κέχρηται τῷ ἐπιθέτῳ τούτῳ κατʼ αὐτοῦ , οὐκ ἄλλως δεκτέον ἢ ὡς εἰρήκαμεν . τὸ δὲ πλείοσι στόμασιν ἐκδιδόναι κοινὸν καὶ πλειόνων , ὥστʼ οὐκ ἄξιον μνήμης ὑπέλαβε , καὶ ταῦτα πρὸς εἰδότας · καθάπερ οὐδʼ Ἀλκαῖος , καίτοι φήσας ἀφῖχθαι καὶ αὐτὸς εἰς Αἴγυπτον . αἱ δὲ προσχώσεις καὶ ἐκ τῶν ἀναβάσεων μὲν δύνανται ὑπονοεῖσθαι καὶ ἐξ ὧν δὲ εἶπε περὶ τῆς Φάρου . ὁ γὰρ ἱστορῶν αὐτῷ περὶ τῆς Φάρου , μᾶλλον δὲ ἡ κοινὴ φήμη , διότι μὲν τότε τοσοῦτον ἀπεῖχεν ἀπὸ τῆς ἠπείρου ὅσον φησί , δρόμον νεὼς ἡμερήσιον , οὐκ ἂν εἴη διατεθρυλημένη ἐπὶ τοσοῦτον ἐψευσμένως . ὅτι δʼ ἡ ἀνάβασις καὶ αἱ προσχώσεις τοιαῦταί τινες , κοινότερον πεπύσθαι εἰκὸς ἦν · ἐξ ὧν συνθεὶς ὁ ποιητὴς ὅτι πλέον ἢ τότε ἀφειστήκει τῆς γῆς ἡ νῆσος κατὰ τὴν Μενελάου παρουσίαν , προσέθηκε παρʼ ἑαυτοῦ πολλαπλάσιον διάστημα τοῦ μυθώδους χάριν . αἱ δὲ μυθοποιίαι οὐκ ἀγνοίας σημεῖον δήπου · οὐδὲ τὰ περὶ τοῦ Πρωτέως καὶ τῶν Πυγμαίων , οὐδʼ αἱ τῶν φαρμάκων δυνάμεις , οὐδʼ εἴ τι ἄλλο τοιοῦτον οἱ ποιηταὶ πλάττουσιν · οὐ γὰρ κατʼ ἄγνοιαν τῶν τοπικῶν λέγεται , ἀλλʼ ἡδονῆς καὶ τέρψεως χάριν . πῶς οὖν καὶ ἄνυδρον οὖσαν φησὶν ὕδωρ ἔχειν ; ἐν δὲ λιμὴν εὔορμος , ὅθεν τʼ ἀπὸ νῆας ἐίσας ἐς πόντον βάλλουσιν ἀφυσσάμενοι μέλαν ὕδωρ . ἀλλʼ οὔτε τὸ ὑδρεῖον ἐκλιπεῖν ἀδύνατον οὔτε τὴν ὑδρείαν ἐκ τῆς νήσου γενέσθαι φησίν , ἀλλὰ τὴν ἀναγωγὴν μόνην διὰ τὴν τοῦ λιμένος ἀρετήν , τὸ δʼ ὕδωρ ἐκ τῆς περαίας ἀρύσασθαι παρῆν , ἐξομολογουμένου πως τοῦ ποιητοῦ διʼ ἐμφάσεως , ὅτι πελαγίαν εἶπεν οὐ πρὸς ἀλήθειαν ἀλλὰ πρὸς ὑπερβολὴν καὶ μυθοποιίαν .
Lemmas: θαυμάζω δέ δέω ὁ Αἰγύπτιος καί Σύρος , πρός ὅς νῦν ἐγώ ὁ λόγος , εἰ μηδέ ἐκεῖνος λέγω ὁ παρά αὐτός ἐπιχώριος συνίημι , ἀλλά καί ἄγνοια αἰτιάομαι , ὅς αὐτός ἔνοχος δείκνυμι ὁ λόγος . ἁπλῶς δέ ὁ μή λέγω οὐ ὁ μή οἶδα σημεῖον εἰμί · οὐδέ γάρ ὁ τροπή ὁ εὔριπος λέγω οὐδέ ὁ Θερμοπύλαι οὐδέ ἄλλος πολύς ὁ γνώριμος παρά ὁ Ἕλλην , οὐ μήν ἀγνοέω γε . ἀλλά καί λέγω , οὐ δοκέω δέ ὁ ἐθελοκωφέω , ὥστε ἐκεῖνος αἰτιατέον . ὁ ποιητής τοίνυν Διιπετής καλέω ὁ ποταμός , οὐ ὁ χειμάρρους μόνος , ἀλλά καί πᾶς κοινός , ὅτι πληρόω πᾶς ἀπό ὁ ὄμβριος ὕδωρ · ἀλλά ὁ κοινός ἐπί ὁ κατά ἐξοχή ἴδιος γίγνομαι . ἄλλος γάρ ἄν ὁ χειμάρρους ἀκούω τις Διιπετής καί ἄλλος ὁ ἀέναος · ἐνταῦθα δέ διπλασιάζω πως ὁ ἐξοχή . καί καθά εἰμί τις ὑπερβολή ἐπί ὑπερβολή , ὡς ὁ κοῦφος εἰμί φελλός σκιά , δειλός δέ λαγώς Φρύξ , ἐλαχύς δέ ἔχω γῆ ὁ ἀγρός ἐπιστολή Λακωνικός · οὕτως ἐξοχή ἐπί ἐξοχή συντρέχω ἐπί ὁ Διιπετής ὁ Νεῖλος λέγω . ὁ μέν γάρ χειμάρρους ὑπερβάλλω ὁ ἄλλος ποταμός ὁ Διιπετής εἰμί · ὁ δέ Νεῖλος καί ὁ χειμάρρους ἐπί τοσοῦτος πληρόω καί πλῆθος καί χρόνος . ὥστε ἐπεί καί γνώριμος εἰμί ὁ πάθος ὁ ποταμός ὁ ποιητής , ὡς παραμυθέομαι , καί χράω ὁ ἐπίθετον οὗτος κατά αὐτός , οὐ ἄλλος δεκτέος ἤ ὡς λέγω . ὁ δέ πολύς στόμα ἐκδίδωμι κοινός καί πολύς , ὥστε οὐ ἄξιος μνήμη ὑπολαμβάνω , καί οὗτος πρός οἶδα · καθά οὐδέ Ἀλκαῖος , καίτοι φημί ἀφικνέομαι καί αὐτός εἰς Αἴγυπτος . ὁ δέ πρόσχωσις καί ἐκ ὁ ἀνάβασις μέν δύναμαι ὑπονοέω καί ἐκ ὅς δέ λέγω περί ὁ Φάρος . ὁ γάρ ἱστορέω αὐτός περί ὁ Φάρος , μάλα δέ ὁ κοινός φήμη , διότι μέν τότε τοσοῦτος ἀπέχω ἀπό ὁ ἤπειρος ὅσος φημί , δρόμος ναῦς ἡμερήσιος , οὐ ἄν εἰμί διαθρυλέω ἐπί τοσοῦτος ἐψευσμένως . ὅτι δέ ὁ ἀνάβασις καί ὁ πρόσχωσις τοιοῦτος τις , κοινός πυνθάνομαι ἔοικα εἰμί · ἐκ ὅς συντίθημι ὁ ποιητής ὅτι πολύς ἤ τότε ἀφίστημι ὁ γῆ ὁ νῆσος κατά ὁ Μενέλαος παρουσία , προστίθημι παρά ἑαυτοῦ πολλαπλάσιος διάστημα ὁ μυθώδης χάριν . ὁ δέ μυθοποιία οὐ ἄγνοια σημεῖον δήπου · οὐδέ ὁ περί ὁ Πρωτεύς καί ὁ Πυγμαῖος , οὐδέ ὁ ὁ φάρμακον δύναμις , οὐδέ εἰ τις ἄλλος τοιοῦτος ὁ ποιητής πλήσσω · οὐ γάρ κατά ἄγνοια ὁ τοπικός λέγω , ἀλλά ἡδονή καί τέρψις χάριν . πῶς οὖν καί ἄνυδρος εἰμί φημί ὕδωρ ἔχω ; ἐν δέ λιμήν εὔορμος , ὅθεν τε ἀπό ναῦς ἔισος εἰς πόντος βάλλω ἀφύσσω μέλας ὕδωρ . ἀλλά οὔτε ὁ ὑδρεῖον ἐκλείπω ἀδύνατος οὔτε ὁ ὑδρεία ἐκ ὁ νῆσος γίγνομαι φημί , ἀλλά ὁ ἀναγωγή μόνος διά ὁ ὁ λιμήν ἀρετή , ὁ δέ ὕδωρ ἐκ ὁ περαίη ἀρύω πάρειμι , ἐξομολογέομαι πως ὁ ποιητής διά ἔμφασις , ὅτι πελάγιος λέγω οὐ πρός ἀλήθεια ἀλλά πρός ὑπερβολή καί μυθοποιΐα .