socrates-scholasticus.historia-ecclesiastica-2 1.29
Περὶ Ἀρσενίου καὶ τῆς κεκόφθαι λεγομένης αὐτοῦ χειρός . Θεοῦ δέ τις πρόνοια τὸν Ἀρσένιον ἐπὶ τὴν Τύρον ἤλαυνεν : ἀμελήσας γὰρ τῶν ἐντολῶν , ὧν αὐτῷ οἱ τὰ χρήματα συκοφάνται παρασχόντες δεδώκασι , καθ̓ ἱστορίαν τῶν γενησομένων κεκρυμμένως παρῆν . Ἔτυχε δέ πως τοῦ ὑπατικοῦ Ἀρχελάου οἰκέτας ἐν καπηλείῳ ἀκοῦσαι λεγόντων τινῶν , ὡς Ἀρσένιος ὁ λεγόμενος ἀνῃρῆσθαι πάρεστιν ἔν τινος οἰκίᾳ κρυπτόμενος . Ταῦτα ἀκούσαντες , καὶ τοὺς εἰπόντας σημειωσάμενοι , καταφανῆ τὰ ἀκουσθέντα τῷ δεσπότῃ ποιοῦσιν . Ὁ δὲ , ὡς εἶχε , μὴ μελλήσας ἀνεζήτησε καὶ εὗρε , καὶ εὑρὼν ἠσφαλίσατο : καὶ τῷ Ἀθανασίῳ δηλοῖ μηδὲν ταράσσεσθαι , παρεῖναι γὰρ ζῶντα τὸν Ἀρσένιον . Συλληφθεὶς οὖν Ἀρσένιος ἠρνεῖτο εἶναι ὃς ἦν : ἀλλ̓ αὐτὸν Παῦλος ὁ τῆς Τύρου ἐπίσκοπος πάλαι γινώσκων ἐξήλεγξεν . Ταῦτα τῆς προνοίας προευτρεπισάσης , μετ̓ οὐ πολὺ ἐκαλεῖτο ὑπὸ τῆς συνόδου ὁ Ἀθανάσιος : καὶ παρόντος , οἱ συκοφάνται τὴν χεῖρα εἰς μέσον ἦγον , καὶ τὴν κατηγορίαν ἐνίσταντο . Ὁ δὲ σοφῶς μετῆλθε τὸ πρᾶγμα : ἠρώτησε γὰρ τοὺς παρόντας καὶ τοὺς κατηγόρους , τίνες εἶεν οἱ γινώσκοντες τὸν Ἀρσένιον ; πολλῶν δὲ εἰπόντων γινώσκειν αὐτὸν , εἰσάγεσθαι ποιεῖ τὸν Ἀρσένιον , ἔνδον τοῦ ἱματίου τὰς χεῖρας αὐτοῦ ἔχοντα . Εἶτα αὖθις ἐρωτᾷ : Οὗτος ἐστὶν ὁ τὴν χεῖρα ἀπολωλεκώς ; οἱ δὲ ἐπὶ μὲν τῷ παραδόξῳ κατεπλάγησαν , πλὴν τῶν εἰδότων ὅθεν ἡ χεὶρ ἡ κοπεῖσα : οἱ δὲ λοιποὶ ἀληθῶς ᾤοντο λείπειν τῷ Ἀρσενίῳ τὴν χεῖρα , καὶ προσεδόκων ἐξ ἑτέρας ὑποθέσεως ἀπολογεῖσθαι τὸν Ἀθανάσιον . Ὁ δὲ , ἀνελίξας τὸ ἱμάτιον τοῦ Ἀρσενίου καθ̓ ἕτερον τῶν μερῶν δείκνυσι τοῦ ἀνθρώπου τὴν χεῖρα . Πάλιν δὲ νομιζόντων τινῶν τῆς ἑτέρας ἐστερῆσθαι αὐτὸν , μικρὸν παρελκύσας ἀμφιβόλους αὐτοὺς κατέστησεν . Εἶτα μὴ μελλήσας , καὶ τὸ ἕτερον ἀνελίξας μέρος , καὶ τὴν ἑτέραν τοῦ Ἀρσενίου χεῖρα ἐπέδειξεν : οὕτω τε εἶπε πρὸς τοὺς παρόντας : Ἀρσένιος μὲν , ὡς ὁρᾶτε , τὰς δύο χεῖρας ἔχων ἐφεύρηται : τῆς τρίτης δὲ τὸν τόπον ὅθεν ἀφῄρηται , δεικνύτωσαν οἱ κατήγοροι .
Lemmas: περι Ἀρσένιος καί ὁ κόπτω λέγω αὐτός χείρ . Θεός δέ τις πρόνοια ὁ Ἀρσένιος ἐπί ὁ Τύρος ἐλαύνω : ἀμελέω γάρ ὁ ἐντολή , ὅς αὐτός ὁ ὁ χρῆμα συκοφάντης παρέχω δίδωμι , κατά ἱστορία ὁ γίγνομαι κεκρυμμένως πάρειμι . Ἐτυχάνω δέ πως ὁ ὑπατικός Ἀρχέλαος οἰκέτης ἐν καπηλεῖον ἀκούω λέγω τις , ὡς Ἀρσένιος ὁ λέγω ἀναιρέω πάρειμι ἐν τις οἰκίον κρύπτω . οὗτος ἀκούω , καί ὁ εἶπον σημειόω , καταφανής ὁ ἀκούω ὁ δεσπότης ποιέω . ὁ δέ , ὡς ἔχω , μή μέλλω ἀναζητέω καί εὑρίσκω , καί εὑρίσκω ἀσφαλίζω : καί ὁ Ἀθανάσιος δηλόω μηδείς ταράσσω , πάρειμι γάρ ζῶ ὁ Ἀρσένιος . συλλαμβάνω οὖν Ἀρσένιος ἀρνέομαι εἰμί ὅς εἰμί : ἀλλά αὐτός Παῦλος ὁ ὁ Τύρος ἐπίσκοπος πάλαι γιγνώσκω ἐξελέγχω . οὗτος ὁ πρόνοια προευτρεπίζω , μετά οὖον πολύς καλέω ὑπό ὁ σύνοδος ὁ Ἀθανάσιος : καί πάρειμι , ὁ συκοφάντης ὁ χείρ εἰς μέσος ἄγω , καί ὁ κατηγορία ἐνίστημι . ὁ δέ σοφός μετέρχομαι ὁ πρᾶγμα : ἐρωτάω γάρ ὁ πάρειμι καί ὁ κατήγορος , τίς ἄγω ὁ γιγνώσκω ὁ Ἀρσένιος ; πολύς δέ εἶπον γιγνώσκω αὐτός , εἰσάγω ποιέω ὁ Ἀρσένιος , ἔνδον ὁ ἱμάτιον ὁ χείρ αὐτός ἔχω . εἶτα αὖθις ἐρωτάω : οὗτος εἰμί ὁ ὁ χείρ ἀπόλλυμι ; ὁ δέ ἐπί μέν ὁ παράδοξος καταπλήσσω , πλήν ὁ οἶδα ὅθεν ὁ χείρ ὁ κόπτω : ὁ δέ λοιπός ἀληθής οἴομαι λείπω ὁ Ἀρσένιος ὁ χείρ , καί προσδοκάω ἐκ ἕτερος ὑπόθεσις ἀπολογέομαι ὁ Ἀθανάσιος . ὁ δέ , ἀνελίσσω ὁ ἱμάτιον ὁ Ἀρσένιος κατά ἕτερος ὁ μέρος δείκνυμι ὁ ἄνθρωπος ὁ χείρ . πάλιν δέ νομίζω τις ὁ ἕτερος στερέω αὐτός , μικρός παρέλκω ἀμφίβολος αὐτός καθίστημι . εἶτα μή μέλλω , καί ὁ ἕτερος ἀνελίσσω μέρος , καί ὁ ἕτερος ὁ Ἀρσένιος χείρ ἐπιδείκνυμι : οὗτος τε εἶπον πρός ὁ πάρειμι : Ἀρσένιος μέν , ὡς ὁράω , ὁ δύο χείρ ἔχω ἐφευρίσκω : ὁ τρίτος δέ ὁ τόπος ὅθεν ἀφαιρέω , δείκνυμι ὁ Κατήγορος .