socrates-scholasticus.historia-ecclesiastica-2 2.17
Ὡς Ἀθανάσιος φοβηθεὶς τὰς τοῦ βασιλέως ἀπειλὰς ἐπὶ τὴν Ῥώμην ἀνέδραμεν . Ἐν τούτῳ δὲ τῷ καιρῷ , καὶ ἑτέρα διαβολὴ κατὰ Ἀθανασίου παρὰ τῶν Ἀρειανιζόντων συρράπτεται , πρόφασιν ἐφευρόντων τοιαύτην . Τῇ Ἀλεξανδρέων ἐκκλησίᾳ σιτηρέσιον ἤδη πρότερον δεδώρητο ὁ τῶν Αὐγούστων πατὴρ εἰς διατροφὴν τῶν πτωχῶν . Τοῦτο ἔφασαν ἐξαργυρίζειν τὸν Ἀθανάσιον καὶ εἰς οἰκεῖον ἀποφέρεσθαι κέρδος . Πιστεύσας οὖν ὁ βασιλεὺς θάνατον αὐτῷ τὴν ζημίαν ἠπείλησεν . Ὁ δὲ προαισθόμενος τῆς βασιλέως ἀπειλῆς χρήται φυγῇ καὶ ἦν ἀφανής . Τότε δὴ καὶ Ἰούλιος ὁ τῆς Ῥώμης ἐπίσκοπος γνοὺς τὰ παρὰ τῶν Ἀρειανιζόντων κατὰ Ἀθανασίου γινόμενα , δεξάμενος δὲ καὶ τὰ Εὐσεβίου τοῦ τετελευτηκότος γράμματα , καλεῖ πρὸς ἑαυτὸν τὸν Ἀθανάσιον , πυθόμενος τὸν τόπον ἔνθα κέκρυπται . Φθάνει δὲ ἐν ταὐτῷ καὶ τὰ γράμματα , ἅπερ οἱ ἐν Ἀντιοχείᾳ πρότερον συναχθέντες ἀπεστάλκεισαν . Ἐπέμπετο δὲ καὶ ἕτερα γράμματα πρὸς αὐτὸν παρὰ τῶν ἐν Αἰγύπτῳ ἐπισκόπων , διδάσκοντα ψευδῆ εἶναι τὰ κατὰ Ἀθανασίου λεγόμενα . Οὕτως ἐναντίων πεμπομένων τῶν γραμμάτων , ὁ Ἰούλιος τοῖς ἐν Ἀντιοχείᾳ συναχθεῖσιν ἀντιγράφων ἐμέμψατο , πρῶτον μὲν οὖν τὸ ἐπαχθὲς τῆς αὐτῶν ἐπιστολῆς , ἔπειτα παρὰ κανόνας ποιοῦντας , διότι εἰς τὴν σύνοδον αὐτὸν οὐκ ἐκάλεσαν , τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ κανόνος κελεύοντος , μὴ δεῖν παρὰ γνώμην τοῦ ἐπισκόπου Ῥώμης κανονίζειν τὰς ἐκκλησίας , καὶ ὅτι τὴν πίστιν λεληθότως παραχαράττουσιν : ἔτι δὲ ὡς καὶ τὰ ἐν Τύρῳ πάλαι πραχθέντα ἐκ συναρπαγῆς ἐγεγόνει διὰ τὸ ἐκ μονομερείας τὰ ἐν τῷ Μαρεώτῃ ὑπομνήματα πεπράχθαι : οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ τὰ κατὰ Ἀρσένιον φανερῶς συκοφαντία ἐδέδεικτο . Ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦτα διὰ πλειόνων ὁ Ἰούλιος τοῖς ἐν Ἀντιοχείᾳ συναχθεῖσιν ἔγραφε . Παρεθέμεθα δ̓ ἂν καὶ τὰς πρὸς Ἰούλιον ἐπιστολὰς καὶ τὴν παῤ αὐτοῦ , εἰ μὴ τὸ πολυεπὲς αὐτῶν μῆκος ἐκώλυσε . Σαβῖνος μέντοι ὁ τῆς Μακεδονίου αἱρέσεως , οὗ καὶ ἤδη πρότερον ἐμνημονεύσαμεν , τὰς παρὰ Ἰουλίου ἐπιστολὰς ἐν τῇ Συναγωγῇ τῶν συνόδων οὐκ ἔθηκεν : καίτοι τὴν παρὰ τῶν ἐν Ἀντιοχείᾳ πρὸς Ἰούλιον οὐ παρέλειπε . Τοῦτο δὲ σύνηθες αὐτῷ ποιεῖν : ἐν οἶς μὲν γὰρ αἱ τῶν συνόδων ἐπιστολαὶ σιγῶσιν ἢ ἀθετοῦσι τὸ ὁμοούσιον , ταύτας σπουδαίως παρατίθεται , τὰς δὲ ἐναντίας ἑκὼν ὑπερβαίνει . Τοσαῦτα μὲν περὶ τούτων . Μετ̓ οὐ πολὺ δὲ καὶ Παῦλος ἐκ τῆς Θεσσαλονίκης ὑποκρινόμενος εἰς τὴν Κόρινθον ἀπαίρειν , ἐπὶ τὴν Ἰταλίαν ἀφίκετο . Ἄμφω οὖν τὰ καθ̓ ἑαυτοὺς γνώριμα καθιστῶσι τῷ ἐκεῖ βασιλεῖ .
Lemmas: ὡς Ἀθανάσιος φοβέω ὁ ὁ βασιλεύς ἀπειλή ἐπί ὁ Ῥώμη ἀνατρέχω . ἐν οὗτος δέ ὁ καιρός , καί ἕτερος διαβολή κατά Ἀθανάσιος παρά ὁ Ἀρειανίζω συρράπτω , πρόφασις ἐφευρίσκω τοιοῦτος . ὁ Ἀλεξανδρεύς ἐκκλησία σιτηρέσιον ἤδη πρότερος δωρέω ὁ ὁ Αὔγουστος πατήρ εἰς διατροφή ὁ πτωχός . οὗτος φημί ἐξαργυρίζω ὁ Ἀθανάσιος καί εἰς οἰκέω ἀποφέρω κέρδος . πιστεύω οὖν ὁ βασιλεύς θάνατος αὐτός ὁ ζημία ἀπειλέω . ὁ δέ προαισθάνομαι ὁ βασιλεύς ἀπειλή χράω φυγή καί εἰμί ἀφανής . τότε δή καί Ἰούλιος ὁ ὁ Ῥώμη ἐπίσκοπος γιγνώσκω ὁ παρά ὁ Ἀρειανίζω κατά Ἀθανάσιος γίγνομαι , δέχομαι δέ καί ὁ Εὐσέβιος ὁ τελευτάω γράμμα , καλέω πρός ἑαυτοῦ ὁ Ἀθανάσιος , πυνθάνομαι ὁ τόπος ἔνθα κρύπτω . φθάνω δέ ἐν αὐτός καί ὁ γράμμα , ὅσπερ ὁ ἐν Ἀντιόχεια πρότερος συνάγω ἀποστέλλω . πέμπω δέ καί ἕτερος γράμμα πρός αὐτός παρά ὁ ἐν Αἴγυπτος ἐπίσκοπος , διδάσκω ψευδής εἰμί ὁ κατά Ἀθανάσιος λέγω . οὕτως ἐναντίος πέμπω ὁ γράμμα , ὁ Ἰούλιος ὁ ἐν Ἀντιόχεια συνάγω ἀντίγραφος μέμφομαι , πρῶτος μέν οὖν ὁ ἐπαχθής ὁ αὐτός ἐπιστολή , ἔπειτα παρά κανών ποιέω , διότι εἰς ὁ σύνοδος αὐτός οὐ καλέω , ὁ ἐκκλησιαστικός κανών κελεύω , μή δήω παρά γνώμη ὁ ἐπίσκοπος Ῥώμη κανονίζω ὁ ἐκκλησία , καί ὅτι ὁ πίστις λεληθότως παραχαράσσω : ἔτι δέ ὡς καί ὁ ἐν Τύρος πάλαι πράσσω ἐκ συναρπάζω γίγνομαι διά ὁ ἐκ μονομέρεια ὁ ἐν ὁ Μαρεώτης ὑπόμνημα πράσσω : οὖον μήv ἀλλά καί ὁ κατά Ἀρσένιος φανερῶς συκοφαντία δείκνυμι . οὗτος καί ὁ τοιοῦτος διά πλείων ὁ Ἰούλιος ὁ ἐν Ἀντιόχεια συνάγω γράφω . παρατίθημι δέ εἄν καί ὁ πρός Ἰούλιος ἐπιστολή καί ὁ παρά αὐτός , εἰμί μή ὁ πολυεπής αὐτός μῆκος κωλύω . Σαβῖνος μέντοι ὁ ὁ Μακεδόνιος αἵρεσις , ὅς καί ἤδη πρότερος μνημονεύω , ὁ παρά Ἰούλιος ἐπιστολή ἐν ὁ συναγωγή ὁ σύνοδος οὐ τίθημι : καίτοι ὁ παρά ὁ ἐν Ἀντιόχεια πρός Ἰούλιος οὖον παραλείπω . οὗτος δέ συνήθης αὐτός ποιέω : ἐν οἶς μέν γάρ ὁ ὁ σύνοδος ἐπιστολή σιγάω ἢ ἀθετέω ὁ ὁμοούσιος , οὗτος σπουδαῖος παρατίθημι , ὁ δέ ἐναντίος ἑκών ὑπερβαίνω . τοσοῦτος μέν περί οὗτος . μετά οὖον πολύς δέ καί Παῦλος ἐκ ὁ Θεσσαλονίκη ὑποκρίνομαι εἰς ὁ Κόρινθος ἀπαίρω , ἐπί ὁ Ἰταλία ἀφικνέομαι . ἄμφω οὖν ὁ κατά ἑαυτοῦ γνώριμος καθίστημι ὁ ἐκεῖ βασιλεύς .