socrates-scholasticus.historia-ecclesiastica-2 2.3
Ὅπως Ἀθανάσιος Κωνσταντίνου τοῦ νεωτέρου γράμμασι θαρρήσας τὴν Ἀλεξάνδρειαν κατέλαβεν . Κωνσταντῖνος Καῖσαρ τῷ λαῷ τῆς καθολικῆς Ἀλεξανδρέων ἐκκλησίας . Οὐδὲ τῆς ὑμετέρας ἱερᾶς ἐννοίας ἀποπεφευγέναι τὴν γνῶσιν οἶμαι , διὰ τοῦτο Ἀθανάσιον τὸν τοῦ προσκυνητοῦ νόμου ὑποφήτην πρὸς καιρὸν εἰς τὰς Γαλλίας ἀπεστάλθαι , ἵνα ἐπειδὴ ἡ ἀγριότης τῶν αἱμοβόρων καὶ πολεμίων αὐτοῦ ἐχθρῶν εἰς κίνδυνον τῆς ἱερᾶς αὐτοῦ κεφαλῆς ἐπέμενε , μὴ ἄρα διὰ τῆς τῶν φαύλων διαστροφῆς ἀνήκεστα ὑποστῇ . Πρὸς τὸ διαπαῖξαι τοίνυν ταύτην ἀφῃρέθη τῶν φαρύγγων τῶν ἐπικειμένων αὐτῷ ἀνδρῶν , ὑπ’ ἐμοὶ διάγειν κελευσθεὶς οὕτως , ὡς ἐν ταύτῃ τῇ πόλει ἐν ᾗ διέτριβεν πᾶσι τοῖς ἀναγκαίοις ἐμπλεονάζειν , εἰ καὶ τὰ μάλιστα αὐτοῦ ἡ ἀοίδιμος ἀρετὴ , ταῖς θείαις πεποιθυῖα βοηθείαις , καὶ τὰ τῆς τραχυτέρας τύχης ἄχθη ἐξουθενεῖ . Τοιγαροῦν εἰ καὶ τὰ μάλιστα πρὸς τὴν προσφιλεστάτην ὑμῶν θεοσέβειαν ὁ δεσπότης ἡμῶν , ὁ τῆς μακαρίας μνήμης Κωνσταντῖνος ὁ σεβαστὸς ὁ ἐμὸς πατὴρ , τὸν αὐτὸν ἐπίσκοπον τῷ ἰδίῳ τόπῳ παρασχεῖν προήρητο , ὅμως ἐπειδὴ ἀνθρωπίνῳ κλήρῳ προληφθεὶς πρὸ τοῦ τὴν εὐχὴν πληρῶσαι ἀνεπαύσατο , ἀκόλουθον ἡγησάμην τὴν προαίρεσιν τοῦ τῆς θείας μνήμης βασιλέως , δαιδεξάμενος πληρῶσαι . Ὅστις ἐπειδὰν τῆς ὑμετέρας τύχῃ προσόψεως , ὅσης παῤ ἐμοῦ αἰδοῦς τετύχηκε γνώσεσθε : οὐ γὰρ θαυμαστὸν , εἴ τι δ̓ ἂν ὑπὲρ αὐτοῦ πεποίηκα . Καὶ γὰρ τὴν ἐμὴν ψυχὴν ἡ τοῦ ὑμετέρου πόθου εἰκὼν , καὶ τὸ τοῦ τηλικούτου ἀνδρὸς σχῆμα εἰς τοῦτο ἐκίνει καὶ προέτρεπεν . Ἡ θεία πρόνοια ὑμᾶς διαφυλάξοι , ἀδελφοὶ ἀγαπητοί . Τούτοις θαρρῶν τοῖς γράμμασιν ὁ Ἀθανάσιος καταλαμβάνει τὴν Ἀλεξάνδρειαν : καὶ ἥδιστα μὲν αὐτὸν ἀνεδέξατο ὁ τῶν Ἀλεξανδρέων λαός : ὅσοι δὲ ἐτύγχανον Ἀρειανίζοντες ἐν αὐτῇ φατρίας συνίσταντο κατ̓ αὐτοῦ , δἰ ὧν συνεχεῖς στάσεις ἐγίνοντο , αἵτινες ὑπόθεσιν παρεῖχον τοῖς περὶ Εὐσέβιον τοῦ διαβάλλειν αὐτὸν βασιλεῖ , ὅτι μὴ κρίναντος τοῦ κοινοῦ συνεδρίου τῶν ἐπισκόπων , ἑαυτῷ ἐπιτρέψας τὴν ἐκκλησίαν κατελάμβανεν . Ἐπὶ τοσοῦτον δὲ τὰς διαβολὰς ἐξέτεινον , ὡς ὀργισθέντα τὸν βασιλέα τῆς Ἀλεξανδρείας ἐκβαλεῖν . Πῶς μὲν οὖν τοῦτο ἐγένετο , μικρὸν ὕστερον λέξω .
Lemmas: ὅπως Ἀθανάσιος Κωνσταντῖνος ὁ νέος γράμμα θαρσέω ὁ Ἀλεξάνδρεια καταλαμβάνω . Κωνσταντῖνος Καῖσαρ ὁ λαός ὁ καθολικός Ἀλεξανδρεύς ἐκκλησία . οὐδέ ὁ ὑμέτερος ἱερός ἔννοια ἀποφεύγω ὁ γνῶσις οἴομαι , διά οὗτος Ἀθανάσιος ὁ ὁ προσκυνητής νόμος ὑποφήτης πρός καιρός εἰς ὁ Γαλλία ἀποστέλλω , ἵνα ἐπεί ὁ ἀγριότης ὁ αιμοβόρος καί πολέμιος αὐτός ἐχθρός εἰς κίνδυνος ὁ ἱερός αὐτός κεφαλή ἐπιμένω , μή ἄρα διά ὁ ὁ φαῦλος διαστροφή ἀνήκεστος ὑφίστημι . πρός ὁ διαπαίζω τοίνυν οὗτος ἀφαιρέω ὁ φάρυγξ ὁ ἐπίκειμαι αὐτός ἀνήρ , ὑπό ἐγώ διάγω κελεύω οὕτως , ὡς ἐν οὗτος ὁ πόλις ἐν ὅς διατρίβω πᾶς ὁ ἀναγκαῖος ἐμπλεονάζω , εἰμί καί ὁ μάλιστα αὐτός ὁ ἀοίδιμος ἀρετή , ὁ θεῖος πείθω βοήθεια , καί ὁ ὁ τραχύς τυγχάνω ἄχθος ἐξουθενέω . τοιγάρ εἰμί καί ὁ μάλιστα πρός ὁ προσφιλής σύ θεοσέβεια ὁ δεσπότης ἐγώ , ὁ ὁ μακάριος μνήμη Κωνσταντῖνος ὁ σεβαστός ὁ ἐμός πατήρ , ὁ αὐτός ἐπίσκοπος ὁ ἴδιος τόπος παρέχω προλέγω , ὅμως ἐπεί ἀνθρώπινος κλῆρος προλαμβάνω πρό ὁ ὁ εὐχή πληρόω ἀναπαύω , ἀκόλουθος ἡγέομαι ὁ προαίρεσις ὁ ὁ θεῖος μνήμη βασιλεύς , δαιδεχομαι πληρόω . ὅστις ἐπειδάν ὁ ὑμέτερος τυγχάνω πρόσοψις , ὅσος παρά ἐγώ αἰδώς τυγχάνω γιγνώσκω : οὖον γάρ θαυμαστός , εἰμί τίς δέ εἄν ὑπέρ αὐτός ποιέω . καί γάρ ὁ ἐμός ψυχή ὁ ὁ ὑμέτερος πόθος εἰκών , καί ὁ ὁ τηλικόσδε ἀνήρ σχῆμα εἰς οὗτος κινέω καί προτρέπω . ὁ θεῖος πρόνοια σύ διαφυλάσσω , ἀδελφός ἀγαπητός . οὗτος θαρσέω ὁ γράμμα ὁ Ἀθανάσιος καταλαμβάνω ὁ Ἀλεξάνδρεια : καί ἡδύς μέν αὐτός ἀναδέχομαι ὁ ὁ Ἀλεξανδρεύς λαός : ὅσος δέ τυγχάνω Ἀρειανίζω ἐν αὐτός φράτρα συνίστημι κατά αὐτός , διά ὅς συνεχής στάσις γίγνομαι , ὅστις ὑπόθεσις παρέχω ὁ περί Εὐσέβιος ὁ διαβάλλω αὐτός βασιλεύς , ὅτι μή κρίνω ὁ κοινός συνέδριον ὁ ἐπίσκοπος , ἑαυτοῦ ἐπιτρέπω ὁ ἐκκλησία καταλαμβάνω . ἐπί τοσοῦτος δέ ὁ διαβολή ἐκτείνω , ὡς ὀργίζω ὁ βασιλεύς ὁ Ἀλεξάνδρεια ἐκβάλλω . Πῶς μέν οὖν οὗτος γίγνομαι , μικρός ὕστερος λέγω .