socrates-scholasticus.historia-ecclesiastica-2 1.7
Ὡς ὁ βασιλεὺς Κωνσταντῖνος λυπηθεὶς ἐπὶ τῇ ταραχῇ τῶν ἐκκλησίων , ἔπεμψεν Ὅσιον τὸν Ἱσπανὸν εἰς Ἀλεξάνδρειαν , εἰς ὁμόνοιαν παρακαλῶν τὸν ἐπίσκοπον καὶ τὸν Ἄρειον . Ταῦτα δὲ πυθόμενος ὁ βασιλεὺς , καὶ τὴν ψυχὴν ὑπεραλγήσας , συμφοράν τε οἰκείαν εἶναι τὸ πρᾶγμα ἡγησάμενος , παραχρῆμα τὸ ἀναφθὲν κακὸν κατασβέσαι σπουδάζων , γράμματα πρὸς Ἀλέξανδρον καὶ Ἄρειον πέμπει , δἰ ἀνδρὸς ἀξιοπίστου , ᾧ ὄνομα μὲν ἦν Ὅσιος , μιᾶς δὲ τῶν ἐν τῇ Ἱσπανίᾳ πόλεων , ὄνομα Κουδρούβης , ὑπῆρχεν ἐπίσκοπος : πάνυ τε αὐτὸν ἠγάπα καὶ διὰ τιμῆς ἦγεν ὁ βασιλεύς . Ὧν γραμμάτων μέρος ἐνταῦθα κεῖσθαι οὐκ ἄκαιρον ἡγοῦμαι . Ἡ γὰρ ὅλη ἐπιστολὴ ἐν τοῖς Εὐσεβίου εἰς τὸν Κωνσταντίνου βίον κεῖται βιβλίοις . Νικητὴς Κωνσταντῖνος , Μέγιστος , Σεβαστὸς , Ἀλεξάνδρῳ καὶ Ἀρείῳ . Μανθάνω ἐκεῖθεν ὑπῆρχθαι τοῦ παρόντος ζητήματος τὴν καταβολήν : ὅτε γὰρ σὺ , ὦ Ἀλέξανδρε , ἐζήτεις παρὰ τῶν πρεσβυτέρων , τί δήποτε ἕκαστος αὐτῶν ὑπέρ τινος τόπου τῶν ἐν τῷ νόμῳ γεγραμμένων , μᾶλλον δὲ ὑπέρ τινος ματαίου ζητήματος μέρους , πυνθάνοιτο : σύ τε , ὦ Ἄρειε , ὅπερ ἢ μήτε τὴν ἀρχὴν ἐνθυμηθῆναι , ἢ ἐνθυμηθέντα , σιωπῇ παραδοῦναι προσῆκον ἦν , ἀπροόπτως ἀντέθηκας : ὅθεν τῆς ἐν ὑμῖν διχονοίας ἐγερθείσης , ἡ μὲν σύνοδος ἠρνήθη : ὁ δὲ ἁγιώτατος λαὸς εἰς ἀμφοτέρους σχισθεὶς , ἐκ τῆς τοῦ κοινοῦ σώματος ἁρμονίας ἐχωρίσθη . Οὐκοῦν ἑκάτερος ὑμῶν ἐξίσου τὴν γνώμην παρασχὼν , ὅπερ ἂν ὁ συνθεράπων ὑμῶν δικαίως παραινεῖ , δέξασθε . Τί δὲ τοῦτο ἐστίν ; οὔτε ἐρωτᾷν ὑπὲρ τῶν τοιούτων ἐξ ἀρχῆς προσῆκον ἦν , οὔτε ἐρωτώμενον ἀποκρίνασθαι . Τὰς γὰρ τοιαύτας ζητήσεις , ὁπόσας οὐ νόμου τινὸς ἀνάγκη προστάττει , ἀλλὰ ἀνωφελοῦς ἀργίας ἐρεσχελία προστίθησιν , εἰ καὶ φυσικῆς τινος γυμνασίας ἕνεκα γίνοιτο , ὅμως ὀφείλομεν εἴσω τῆς διανοίας ἐγκλείειν , καὶ μὴ προχείρως εἰς δημοσίας συνόδους ἐκφέρειν , μηδὲ ταῖς πάντων ἀκοαῖς ἀπρονοήτως πιστεύειν : πόσος γάρ ἐστιν ἕκαστος , ὥς τε πραγμάτων οὕτω μεγάλων , καὶ λίαν δυσχερῶν δύναμιν , ἢ πρὸς τὸ ἀκριβὲς συνιδεῖν , ἢ κατ̓ ἀξίαν ἑρμηνεύσαι ; εἰ δὲ καὶ τοῦτο ποιεῖν τις εὐχερῶς νομισθείη , πόσον μέρος τοῦ δήμου πείσει ; ἢ τίς ταῖς τῶν τοιούτων ζητημάτων ἀκριβείαις , ἔξω τῆς ἐπικινδύνου παρολισθήσεως , ἀντισταίη ; Οὐκοῦν ἐφεκτέον ἐν τοῖς τοιούτοις τὴν πολυλογίαν , ἵνα μήπως ἡ ἡμῶν ἀσθένεια τῆς φύσεως , τὸ προτεθὲν ἑρμηνεύσαι μὴ δυνηθέντων , ἢ ἡ τῶν διδασκομένων ἀκροατῶν βραδυτέρα σύνεσις , πρὸς ἀκριβῆ τοῦ ῥηθέντος κατάληψιν ἐλθεῖν μὴ χωρησάντων , αὖθις ἐξ ἑκατέρου τούτων ἢ βλασφημίας , ἢ σχίσματος εἰς ἀνάγκην ὁ δῆμος περισταίη . Διόπερ καὶ ἐρώτησις ἀπροφύλακτος , καὶ ἀπόκρισις ἀπρονόητος , τὴν ἴσην ἀλλήλαις ἐπιδιδότωσαν ἐφ̓ ἑκατέρῳ συγγνώμην : οὐδὲ γὰρ ὑπὲρ τοῦ κορυφαίου τῶν ἐν τῷ νόμῳ παραγγελμάτων ὑμῖν ἐξήφθη πρόφασις , οὐδὲ καινή τις ὑμῖν ὑπὲρ τῆς τοῦ θεοῦ θρησκείας αἵρεσις ἀντεισήχθη : ἀλλ̓ ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν ἔχετε λογισμὸν , ὥσπερ τὸ τῆς κοινωνίας σύνθημα . Ὑμῶν γὰρ ἐν ἀλλήλοις ὑπὲρ μικρῶν καὶ λίαν ἐλαχίστων φιλονεικούντων , τοσοῦτον τὸν τοῦ Θεοῦ λαὸν ταῖς ὑμετέραις ἰθύνεσθαι φρεσὶν οὐ προσήκει , διὰ τὸ διχονοεῖν : ἀλλ̓ οὔτε πρέπον , οὔτε ὅλως θεμιτὸν εἶναι πιστεύεται : ἵνα δὲ μικρῷ παραδείγματι τὴν ὑμετέραν σύνεσιν ὑπομνήσω , λέξω . Ἴστε δὴ καὶ τοὺς φιλοσόφους αὐτοὺς , ὡς ἑνὶ μὲν ἅπαντες δόγματι συντίθενται . Πολλάκις δὲ ἐπειδὰν ἔν τινι τῶν ἀποφάσεων μέρει διαφωνῶσιν , εἰ καὶ τῇ τῆς ἐπιστήμης ἀρετῇ χωρίζονται , τῇ μέντοι τοῦ σώματος ἑνώσει πάλιν εἰς ἀλλήλους συμπνέουσιν . Εἰ δὲ τοῦτο ἐστὶ , πῶς οὐ πολλῷ δικαιότερον ὑμᾶς , τοὺς τοῦ μεγάλου Θεοῦ θεράποντας καθεστῶτας , ἐν τοιαύτῃ προαιρέσει θρησκείας ὁμοψύχους ἀλλήλοις εἶναι ; Ἐπισκεψώμεθα δὲ λογισμῷ μείζονι , καὶ πλείονι συνέσει τὸ ῥηθὲν ἐνθυμηθῶμεν , εἴπερ ὀρθῶς ἔχει δἰ ὀλίγας καὶ ματαίας ῥημάτων ἐν ὑμῖν φιλονεικίας , ἀδελφοὺς ἀδελφοῖς ἀντικεῖσθαι , καὶ τὸ τῆς συνόδου τίμιον ἀσεβεῖ διχονοίᾳ χωρίζεσθαι δἰ ἡμῶν , οἳ πρὸς ἀλλήλους ὑπὲρ μικρῶν οὕτω καὶ μηδαμῶς ἀναγκαίων φιλονεικοῦμεν ; δημώδη ταῦτ̓ ἐστὶ , καὶ παιδικαῖς ἀνοίαις ἁρμόττοντα μᾶλλον , ἢ τῇ τῶν ἱερέων καὶ φρονίμων ἀνδρῶν συνέσει προσήκοντα . Ἀποστῶμεν ἑκόντες τῶν διαβολικῶν πειρασμῶν . Ὁ μέγας ἡμῶν Θεὸς ὁ Σωτὴρ πάντων κοινὸν ἅπασι τὸ φῶς ἐξέτεινεν : ἐφ̓ οὗ τῇ προνοίᾳ , ταύτην ἐμοὶ τῷ θεραπευτῇ τοῦ κρείττονος τὴν σπουδὴν εἰς τέλος ἐνεγκεῖν συγχωρήσατε , ὅπως ὑμᾶς τοὺς ἐκείνου δήμους ἐμῇ προσφωνήσει καὶ ὑπηρεσίᾳ καὶ νουθεσίας ἐνστάσει πρὸς τὴν τῆς συνόδου κοινωνίαν ἐπανάγοιμι . Ἐπειδὴ γὰρ , ὡς ἔφην , μία τίς ἐστι πίστις ἐν ὑμῖν , καὶ μία τῆς καθ̓ ὑμᾶς αἱρέσεως σύνεσις , τό τε τοῦ νόμου παράγγελμα , τοῖς δἰ ἑαυτοῦ μέρεσιν εἰς μίαν ψυχῆς πρόθεσιν , τὸ ὅλον συγκλείει , τοῦτο ὅπερ ὑμῖν ἐν ἀλλήλοις φιλονεικίαν ἤγειρεν , ἐπειδὴ μὴ πρὸς τὴν τοῦ παντὸς νόμου δύναμιν ἀνήκει , χωρισμόν τινα καὶ στάσιν ἐν ὑμῖν μηδαμῶς ἐμποιείτω . Καὶ λέγω ταῦτα , οὐχ ὡς ἀναγκάζων ὑμᾶς ἐξάπαντος τῇ λίαν εὐήθει , καὶ οἵα δήποτε ἐστὶν ἐκείνη , ζητήσει συντίθεσθαι : δύναται γὰρ καὶ τὸ τῆς συνόδου τιμίον ὑμῖν ἀκέραιον φυλάττεσθαι , καὶ ἡ αὐτὴ κατὰ πάντων κοινωνία τηρεῖσθαι , κ̔??ʼν τὰ μάλιστά τις ἐν μέρει πρὸς ἀλλήλους ὑπὲρ ἐλαχίστου διαφωνία γένηται : ἐπεὶ μηδὲ πάντες ἐν πᾶσι ταὐτὸ βουλόμεθα , μηδὲ μία τις ἐν ἡμῖν φύσις ἢ γνώμη πολιτεύεται . Περὶ μὲν οὖν τῆς θείας προνοίας , μία τις ἐν ὑμῖν ἔστω πίστις , μία σύνεσις , μία συνθήκη τοῦ κρείττονος : ʽ??ʼ δὲ ὑπὲρ τῶν ἐλαχίστων τούτων ζητήσεων ἐν ἀλλήλοις ἀκριβολογεῖσθε , κἂν μὴ πρὸς μίαν γνώμην συμφέρητε , μένειν εἴσω λογισμῶν προσήκει , τῷ τῆς διανοίας ἀπορρήτῳ τηρούμενα . Τὸ μέντοι τῆς κοινῆς φιλίας ἀπόρρητόν τε καὶ ἐξαίρετον , καὶ ἡ τῆς ἀληθείας πίστις , ἥτε περὶ τὸν Θεὸν καὶ τὴν τοῦ νόμου θρησκείαν τιμὴ , μενέτω παῤ ὑμῖν ἀσάλευτος : ἐπανέλθετε δὴ πρὸς τὴν ἀλλήλων φιλίαν τε καὶ χάριν . Ἀπόδοτε τῷ σύμπαντι λαῷ τὰς οἰκείας περιπλοκάς : ὑμεῖς τε αὐτοὶ , καθάπερ τὰς ἑαυτῶν ψυχὰς ἐκκαθάραντες , αὖθις ἀλλήλους ἐπίγνωτε . Ἡδίων γὰρ πολλάκις γίνεται φιλία μετὰ τὴν τῆς ἔχθρας ὑπόθεσιν αὖθις εἰς καταλλαγὴν ἐπανελθοῦσα . Ἀπόδοτε οὖν μοι γαληνὰς μὲν ἡμέρας , νύκτας δὲ ἀμερίμνους , ἵνα κᾀμοί τις ἡδονὴ καθαροῦ φωτὸς , καὶ βίου λοιπὸν ἥσυχος εὐφροσύνη σώζηται : εἰ δὲ μὴ , στένειν ἀνάγκη , καὶ δακρύοις δἰ ὅλου συνέχεσθαι , καὶ μηδὲ τὸν τοῦ ζῆν αἰῶνα πραέως ὑφίστασθαι . Τῶν γάρ τοι τοῦ Θεοῦ λαῶν , τῶν συνθεραπόντων λέγω τῶν ἐμῶν , οὕτως ἀδίκῳ καὶ βλαβερᾷ πρὸς ἀλλήλους φιλονεικίᾳ κεχωρισμένων , ἐμὲ πῶς ἐγχωρεῖ τῷ λογισμῷ συνεστάναι λοιπόν ; ἵνα δὲ τῆς ἐπὶ τούτῳ λύπης τὴν ὑπερβολὴν αἴσθησθε , ἀκούσατε . Πρώην ἐπιστὰς τῇ Νικομηδέων πόλει , παραχρῆμα εἰς τὴν ἑῴαν ἠπειγόμην τῇ γνώμῃ : σπεύδοντι δέ μοι πρὸς ὑμᾶς ἤδη , καὶ τῷ πλείονι μέρει σὺν ὑμῖν ὄντι , ἡ τοῦδε τοῦ πράγματος ἀγγελία πρὸς τὸ ἔμπαλιν τὸν λογισμὸν ἀνεχαίτισεν : ἵνα μὴ τοῖς ὀφθαλμοῖς ὁρᾷν ἀναγκασθείην , ἃ μηδὲ ταῖς ἀκοαῖς προσέσθαι δυνατὸν ἡγούμην . Ἀνοίξατε δή μοι λοιπὸν ἐν τῇ καθ̓ ὑμᾶς ὁμονοίᾳ τῆς ἑῴας τὴν ὁδὸν , ἣν ταῖς πρὸς ἀλλήλους φιλονεικίαις ἀπεκλείσατε . Καὶ συγχωρήσατε θᾶττον ὑμᾶς τε ὁμοῦ καὶ τοὺς ἄλλους ἅπαντας δήμους ἐπιδεῖν χαίροντας , καὶ τὴν ὑπὲρ τῆς κοινῆς ἁπάντων ὁμονοίας τε καὶ ἐλευθερίας ὀφειλομένην χάριν , ἐπ’ εὐφήμοις λόγων συνθήμασιν , ὁμολογῆσαι τῷ κρείττονι .
Lemmas: ὡς ὁ βασιλεύς Κωνσταντῖνος λυπέω ἐπί ὁ ταραχή ὁ ἔκκλησις , πέμπω Ὅσιος ὁ Ἱσπανός εἰς Ἀλεξάνδρεια , εἰς ὁμόνοια παρακαλέω ὁ ἐπίσκοπος καί ὁ Ἄρειος . οὗτος δέ πυνθάνομαι ὁ βασιλεύς , καί ὁ ψυχή ὑπεραλγέω , συμφορά τε οἰκεῖος εἰμί ὁ πρᾶγμα ἡγέομαι , παραχρῆμα ὁ ἀνάπτω κακός κατασβέννυμι σπουδάζω , γράμμα πρός Ἀλέξανδρος καί Ἄρειος πέμπω , διά ἀνήρ ἀξιόπιστος , ὅς ὄνομα μέν εἰμί Ὅσιος , εἷς δέ ὁ ἐν ὁ Ἱσπανία πόλις , ὄνομα κουδρουβος , ὑπάρχω ἐπίσκοπος : πάνυ τε αὐτός ἀγαπάω καί διά τιμή ἄγω ὁ βασιλεύς . ὅς γράμμα μέρος ἐνταῦθα κεῖμαι οὐ ἄκαιρος ἡγέομαι . ὁ γάρ ὅλος ἐπιστολή ἐν ὁ Εὐσέβιος εἰς ὁ Κωνσταντῖνος βίος κεῖμαι βιβλίον . Νικητής Κωνσταντῖνος , Μέγιστος , Σεβαστὸς , Ἀλέξανδρος καί Ἄρειος . μανθάνω ἐκεῖθεν ὑπάρχω ὁ πάρειμι ζήτημα ὁ καταβολή : ὅτε γάρ σύ , εἰμί Ἀλέξανδρος , ζητέω παρά ὁ πρέσβυς , τίς δήποτε ἕκαστος αὐτός ὑπέρ τις τόπος ὁ ἐν ὁ νόμος γράφω , μᾶλλον δέ ὑπέρ τις μάταιος ζήτημα μέρος , πυνθάνομαι : σῦς τε , εἰμί Ἄρειος , ὅσπερ ἢ μήτε ὁ ἀρχή ἐνθυμέομαι , ἢ ἐνθυμέομαι , σιωπή παραδίδωμι προσήκω εἰμί , ἀπρόοπτος ἀντιτίθημι : ὅθεν ὁ ἐν σύ διχόνοια ἐγείρω , ὁ μέν σύνοδος ἀρνέομαι : ὁ δέ ἅγιος λαός εἰς ἀμφότερος σχίζω , ἐκ ὁ ὁ κοινός σῶμα ἁρμονία χωρίζω . οὐκοῦν ἑκάτερος σύ ἐξισόω ὁ γνώμη παρέχω , ὅσπερ εἄν ὁ συνθεράπων σύ δικαίως παραινέω , δέχομαι . τις δέ οὗτος εἰμί ; οὔτε ἐρωτάω ὑπέρ ὁ τοιοῦτος ἐκ ἀρχή προσήκω εἰμί , οὔτε ἐρωτάω ἀποκρίνω . ὁ γάρ τοιοῦτος ζητέω , ὁπόσος οὖον νόμος τις ἀνάγκη προστάσσω , ἀλλά ἀνωφελής ἀργία ἐρεσχελία προστίθημι , εἰμί καί φυσικός τις γυμνασία ἕνεκα γίγνομαι , ὅμως ὀφείλω εἴδομαι ὁ διάνοια ἐγκλείω , καί μή προχείρως εἰς δημόσιος σύνοδος ἐκφέρω , μηδέ ὁ πᾶς ἀκοή ἀπρονόητος πιστεύω : πόσος γάρ εἰμί ἕκαστος , ὅς τε πρᾶγμα οὗτος μέγας , καί λίαν δυσχερής δύναμις , ἢ πρός ὁ ἀκριβής συνοράω , ἢ κατά ἄξιος ἑρμηνεύω ; εἰμί δέ καί οὗτος ποιέω τις εὐχερής νομίζω , πόσος μέρος ὁ δῆμος πείθω ; ἢ τίς ὁ ὁ τοιοῦτος ζήτημα ἀκρίβεια , ἔξω ὁ ἐπικίνδυνος παρολίσθησις , ἀνθίστημι ; οὐκοῦν ἐφεκτέον ἐν ὁ τοιοῦτος ὁ πολυλογία , ἵνα μήπως ὁ ἐγώ ἀσθένεια ὁ φύσις , ὁ προτίθημι ἑρμηνεύω μή δύναμαι , ἢ ὁ ὁ διδάσκω ἀκροατής βραδύς σύνεσις , πρός ἀκριβής ὁ εἴρω κατάληψις ἔρχομαι μή χωρέω , αὖθις ἐκ ἑκάτερος οὗτος ἢ βλασφημία , ἢ σχίσμα εἰς ἀνάγκη ὁ δῆμος περιίστημι . διόπερ καί ἐρώτησις ἀπροφύλακτος , καί ἀπόκρισις ἀπρονόητος , ὁ ἴσος ἀλλήλων ἐπιδίδωμι ἐπί ἑκάτερος συγγνώμη : οὐδέ γάρ ὑπέρ ὁ κορυφαῖος ὁ ἐν ὁ νόμος παράγγελμα σύ ἐξάπτω πρόφασις , οὐδέ καινός τις σύ ὑπέρ ὁ ὁ θεός θρησκεία αἵρεσις ἀντέχω : ἀλλά εἷς καί ὁ αὐτός ἔχω λογισμός , ὥσπερ ὁ ὁ κοινωνία σύνθημα . ὑμεῖς γάρ ἐν ἀλλήλων ὑπέρ μικρός καί λίαν μικρός φιλονεικέω , τοσοῦτος ὁ ὁ Θεός λαός ὁ ὑμέτερος εὐθύνω φρήν οὖον προσήκω , διά ὁ διχονοέω : ἀλλά οὔτε πρέπω , οὔτε ὅλως θεμιτός εἰμί πιστεύω : ἵνα δέ μικρός παράδειγμα ὁ ὑμέτερος σύνεσις ὑπομιμνήσκω , λέγω . οἶδα δή καί ὁ φιλόσοφος αὐτός , ὡς εἷς μέν ἅπας δόγμα συντίθημι . πολλάκις δέ ἐπειδάν ἐν τις ὁ ἀπόφασις μέρος διαφωνέω , εἰμί καί ὁ ὁ ἐπιστήμη ἀρετή χωρίζω , ὁ μέντοι ὁ σῶμα ἕνωσις πάλιν εἰς ἀλλήλων συμπνέω . εἰμί δέ οὗτος εἰμί , πῶς οὖον πολύς Δίκαιος σύ , ὁ ὁ μέγας Θεός θεράπων καθίστημι , ἐν τοιοῦτος προαίρεσις θρησκεία ομόψυχος ἀλλήλων εἰμί ; ἐπισκοπέω δέ λογισμός μείζων , καί πλείων σύνεσις ὁ ἐρώ ἐνθυμέομαι , εἴπερ ὀρθῶς ἔχω διά ὀλίγος καί μάταιος ῥῆμα ἐν σύ φιλονεικία , ἀδελφός ἀδελφός ἀντίκειμαι , καί ὁ ὁ σύνοδος τίμιος ἀσεβής διχόνοια χωρίζω διά ἐγώ , ἕ πρός ἀλλήλων ὑπέρ μικρός οὗτος καί μηδαμῶς ἀναγκαῖος φιλονεικέω ; δημώδης αὐτός εἰμί , καί παιδικός ἄνοια ἁρμόζω μᾶλλον , ἢ ὁ ὁ ἱερός καί φρόνιμος ἀνήρ σύνεσις προσήκω . ἀφίστημι ἑκών ὁ διαβολικός πειρασμός . ὁ μέγας ἐγώ θεός ὁ Σωτήρ πᾶς κοινός ἅπας ὁ φάος ἐκτείνω : ἐπί ὅς ὁ πρόνοια , οὗτος ἐγώ ὁ θεραπευτής ὁ ἀγαθός ὁ σπουδή εἰς τέλος φέρω συγχωρέω , ὅπως σύ ὁ ἐκεῖνος δῆμος ἐμέω προσφώνησις καί ὑπηρεσία καί νουθεσία ἔνστασις πρός ὁ ὁ σύνοδος κοινωνία ἐπανάγω . ἐπεί γάρ , ὡς φημί , εἷς τίς εἰμί πίστις ἐν σύ , καί εἷς ὁ κατά σύ αἵρεσις σύνεσις , ὁ τε ὁ νόμος παράγγελμα , ὁ διά ἑαυτοῦ μέρος εἰς εἷς Ψυχή πρόθεσις , ὁ ὅλος συγκλείω , οὗτος ὅσπερ σύ ἐν ἀλλήλων φιλονεικία ἐγείρω , ἐπεί μή πρός ὁ ὁ πᾶς νόμος δύναμις ἀνήκω , χωρισμός τις καί στάσις ἐν σύ μηδαμῶς ἐμποιέω . καί λέγω οὗτος , οὐ ὡς ἀναγκάζω σύ ἐξάπαντος ὁ λίαν εὐήθης , καί οἷος δήποτε εἰμί ἐκεῖνος , ζητέω συντίθημι : δύναμαι γάρ καί ὁ ὁ σύνοδος τίμιος σύ ἀκέραιος φυλάσσω , καί ὁ αὐτός κατά πᾶς κοινωνία τηρέω , κ̔??ʼν ὁ μάλα τις ἐν μέρος πρός ἀλλήλων ὑπέρ μικρός διαφωνία γίγνομαι : ἐπεί μηδέ πᾶς ἐν πᾶς αὐτός βούλομαι , μηδέ εἷς τις ἐν ἐγώ φύσις ἢ γνώμη πολιτεύω . περι μέν οὖν ὁ θεῖος πρόνοια , εἷς τις ἐν σύ ἵστημι πίστις , εἷς σύνεσις , εἷς συνθήκη ὁ ἀγαθός : ʽ??ʼ δέ ὑπέρ ὁ μικρός οὗτος ζήτησις ἐν ἀλλήλων ἀκριβολογέω , κἀν μή πρός εἷς γνώμη συμφέρω , μένω εἴδομαι λογισμός προσήκω , ὁ ὁ διάνοια ἀπόρρητος τηρέω . ὁ μέντοι ὁ κοινός φίλιος ἀπόρρητος τε καί ἐξαίρω , καί ὁ ὁ ἀλήθεια πίστις , ὅστε περί ὁ θεός καί ὁ ὁ νόμος θρησκεία τιμή , μένω παρά σύ ἀσάλευτος : ἐπανέρχομαι δή πρός ὁ ἀλλήλων φίλιος τε καί χάρις . ἀπόδοτος ὁ σύμπας λαός ὁ οἰκεῖος περιπλοκή : σύ τε αὐτός , καθάπερ ὁ ἑαυτοῦ ψυχή ἐκκαθαίρω , αὖθις ἀλλήλων ἐπιγιγνώσκω . Ἡδύς γάρ πολλάκις γίγνομαι φίλιος μετά ὁ ὁ ἔχθρα ὑπόθεσις αὖθις εἰς καταλλαγή ἐπανέρχομαι . ἀπόδοτος οὖν ἐγώ γαλήνη μέν ἡμέρα , νύξ δέ ἀμέριμνος , ἵνα κάμνω τις ἡδονή καθαρός φάος , καί βίος λοιπός ἥσυχος Εὐφρόσυνος σῴζω : εἰμί δέ μή , στένω ἀνάγκη , καί δάκρυ διά ὅλος συνέρχομαι , καί μηδέ ὁ ὁ ζῶ αἰών πρᾶος ὑφίστημι . ὁ γάρ ὅς ὁ Θεός λαός , ὁ συνθεραπόντων λέγω ὁ ἐμέω , οὕτως ἄδικος καί βλαβερός πρός ἀλλήλων φιλονικία χωρίζω , ἐγώ πῶς ἐγχωρέω ὁ λογισμός συνίστημι λοιπός ; ἵνα δέ ὁ ἐπί οὗτος λύπη ὁ ὑπερβολή αἰσθάνομαι , ἀκούω . πρώην ἐφίστημι ὁ Νικομήδης πόλις , παραχρῆμα εἰς ὁ ἑῷος ἐπείγω ὁ γνώμη : σπεύδω δέ ἐγώ πρός σύ ἤδη , καί ὁ πλείων μέρος σύν σύ εἰμί , ὁ ὅδε ὁ πρᾶγμα ἀγγελία πρός ὁ ἔμπαλιν ὁ λογισμός ἀναχαιτίζω : ἵνα μή ὁ ὀφθαλμός ὁράω ἀναγκάζω , ὁ μηδέ ὁ ἀκοή προσίημι δυνατός ἡγέομαι . ἀνοίγνυμι δή ἐγώ λοιπός ἐν ὁ κατά σύ ὁμόνοια ὁ ἑῷος ὁ ὁδός , ὅς ὁ πρός ἀλλήλων φιλονικία ἀποκλείω . καί συγχωρέω ταχύς σύ τε ὁμοῦ καί ὁ ἄλλος ἅπας δῆμος ἐπεῖδον χαίρω , καί ὁ ὑπέρ ὁ κοινός ἅπας ὁμόνοια τε καί ἐλευθερία ὀφείλω χάρις , ἐπί Εὔφημος λόγος σύνθημα , ὁμολογέω ὁ ἀγαθός .