socrates-rhodius.socrates-hist-fhg4 socrates_hist_fhg4_0140.1
ἀγαθὸς καὶ χρηστὸς φαινόμενος , ὡς δὲ ἐν Χριστιανούς πάντας ἔχουση πόλει , τὸ Ἑλληνικὸν αὐτοῦ τῆς θρησκείας οὐκ ἔχον ὑπόκρισιν , ἀλλὰ μετὰ παρρησίας προδήλως δεικνύμενον , εἰς τὴν τοῦ καὶ ἑτέρα τῆς ἀρρήτου σοφίας εἰδεῖναι ὑπόνοιαν ἦγε . Συσταθεὶς δὲ αὐτῷν ὁ Ἶλλος ἡδέως δέγεται . Καὶ τι καὶ δημοσία ποίημα ἀναγινώσται λαμπρῶς τε ἐτίμησε , καὶ σύνταξιν ἔδωκε , τὴν μὲν αὐτὸς ἰδία , τὴν δὲ ὡς διδασκάλῳ καὶ ἐκ τοῦ δημοσίου . Καὶ ἀπελθόντος δὲ αὐτοῦ ἐπὶ τὴν Ἰσαυρίαν , οἱ βασκαίνοντες αὐτῷ συνθέντες διαβολήν , τὴν τε ἐκ τῆς θρησκείας , καὶ ὅτι μαγγανεύσει καὶ μαντεύοιτο τῷ Ἶλλῳ κατὰ τοῦ βασιλέως , πειθούσι τὸν Ζήνωνα καὶ τὴν Βηρίναν τότε μέγιστα δυναμένην τῆς πόλεως ἐκπέμψαι . Καὶ ὁ μὲν ἐς Πέργαμον ἔρχεται τῆς Μυσίας · Ἶλλος δὲ πυθόμενος , κατὰ τὴν αὐτοῦ πρόφασιν ἐληλάσθαι τὸν ἄνδρα , πέμψας ἀναλαμβάνει αὐτὸν ἐς Ἰσαυρίαν , καὶ σύμβουλον τε αὐτὸν καὶ σύνοικον ποιεῖται , καὶ ( ἢν γὰρ πολιτικῆς συνέσεως ἐμπλεως ) τὰ τῆς ἀρχῆς αὐτῷ , πρὸς ἂ μὴ σχολὴν ἦγε , διοικεῖν ἐπέτρεπεν , ἤλθόν τε ἐς Βυζάντιον συμπαρέλαβεν αὐτόν . Καὶ ὅτε ἐγένετο ἡ Μαρκιανοῦ σύστασις , ἀποροῦντα τὸν Ἶλλον αὐτὸς ἐπεθάρρυνε . Καὶ τοσοῦτόν γε εἰπόν , ὅτι « τὰ τῆς προνοίας μεθ’ ἡμῶν ἐστι τεταγμένα , » παρέσχεγν ὑποψίαν τοῖς τότε ὑπακούσασιν , ὡς ἐκ τινος ἀδήλου ταῦτα θεῖάζω προγνώσεως . Καὶ ἐκδάντος , ὡσπερ ὁὴ καὶ ἐξέβη , τοῦ τέλους , πρὸς τὴν τύχην τὸν ἐκεῖνου λόγον συμβάλλοντας , αὐτὸν πάντων αἴτιον ( οἷα φιλεῖ ὁμῖλος ) μόνον ὑπελάμβανον τῶν παραδόξως αὐτοῖς ἀποβαίνειν δοκούντων . Οὕτω μὲν οἱ σώφρονες περὶ αὐτοῦ εἴκαζον . Εἰ δὲ τι καὶ ἄλλο ἦν , οὔτε ἰσχυρῶς ἀνελεῖν ἔχω , οὔτε πεισθῆναι · ἀλλ’ ὁμοίως καὶ μέγα καὶ ἐλάχιστον αὐτῷ πρώτῳ ἀνεχοινούτο . Καὶ τότε τοίνυν λαβόν αὐτόν , εἰς Νίκαιαν ἦκε χειμαζόν , εἴτε τὴν ἐκ τοῦ δήμου δυσχέρειαν ἐκκλίνων , εἴτε ἐπὶ ταῖς στραγαῖς τὸν ἔχοντα τὴν πόλιν ἐκτρέπεσθαι δαίμονα πρὸς ὀλίγον ἐθέλων .
Lemmas: ἀγαθός καί χρηστός φαίνω , ὡς δέ ἐν Χριστιανός πᾶς ἔχω πόλις , ὁ Ἑλληνικός αὐτός ὁ θρησκεία οὐ ἔχω ὑπόκρισις , ἀλλά μετά παρρησία πρόδηλος δείκνυμι , εἰς ὁ ὁ καί ἕτερος ὁ ἄρρητος σοφία οἶδα ὑπόνοια ἄγω . συνίστημι δέ αὐτώιν ὁ Ἴλλος ἡδύς δέχομαι . καί τίς καί δημόσιος ποίημα ἀναγιγνώσκω λαμπρῶς τε τιμάω , καί σύνταξις δίδωμι , ὁ μέν αὐτός ἴδιος , ὁ δέ ὡς διδάσκαλος καί ἐκ ὁ δημόσιος . καί ἀπέρχομαι δέ αὐτός ἐπί ὁ Ἰσαυρία , ὁ βασκαίνω αὐτός συντίθημι διαβολή , ὁ τε ἐκ ὁ θρησκεία , καί ὅτι μαγγανεύω καί μαντεύομαι ὁ εἴλω κατά ὁ βασιλεύς , πείθω ὁ Ζήνων καί ὁ Βηρίνη τότε μέγας δύναμαι ὁ πόλις ἐκπέμπω . καί ὁ μέν εἰς Πέργαμον ἔρχομαι ὁ Μυσία · Ἴλλος δέ πυνθάνομαι , κατά ὁ αὐτός πρόφασις ἐλαύνω ὁ ἀνήρ , πέμπω ἀναλαμβάνω αὐτός εἰς Ἰσαυρία , καί σύμβουλος τε αὐτός καί σύνοικος ποιέω , καί ( εἄν γάρ πολιτικός σύνεσις ἔμπλεος ) ὁ ὁ ἀρχή αὐτός , πρός ὅς μή σχολή ἄγω , διοικέω ἐπιτρέπω , ἔρχομαι τε εἰς Βυζάντιον συμπαραλαμβάνω αὐτός . καί ὅτε γίγνομαι ὁ Μαρκιανός σύστασις , ἀπορέω ὁ ἰλλός αὐτός ἐπιθαρσύνω . καί τοσοῦτόν γε εἶπον , ὅτι « ὁ ὁ πρόνοια μετά ἐγώ εἰμί τάσσω , » παρέχω ὑποψία ὁ τότε ὑπακούω , ὡς ἐκ τις ἄδηλος οὗτος θειάζω πρόγνωσις . καί ἐκδέω , ὡς οηʹ καί ἐκβαίνω , ὁ τέλος , πρός ὁ Τύχη ὁ ἐκεῖνος λόγος συμβάλλω , αὐτός πᾶς αἴτιος ( οἷος φιλέω Ὁμίλος ) μόνος ὑπολαμβάνω ὁ παράδοξος αὐτός ἀποβαίνω δοκέω . οὕτως μέν ὁ σώφρων περί αὐτός εἰκάζω . εἰμί δέ τίς καί ἄλλος εἰμί , οὔτε ἰσχυρῶς ἀναιρέω ἔχω , οὔτε πείθω · ἀλλά ὁμοίως καί μέγας καί μικρός αὐτός πρῶτος ἀνεχοινούτο . καί τότε τοίνυν λαμβάνω αὐτός , εἰς Νίκαια ἥκω χειμάζω , εἴτε ὁ ἐκ ὁ δῆμος δυσχέρεια ἐκκλίνω , εἴτε ἐπί ὁ στραγός ὁ ἔχω ὁ πόλις ἐκτρέπω δαίμων πρός ὀλίγος ἐθέλω .