simplicius.in-aristotelis-physicorum-libros-commentaria 4
Περὶ τῶν φυσικῶν ἀρχῶν καὶ αἰτίων τὴν πραγματείαν ἐνστησάμενος καὶ τῶν κοινῇ πᾶσι τοῖς φυσικοῖς παρακολουθούντων εἶπεν ἐν τῷ πρώτῳ περὶ τῶν ἀρχῶν τῶν ὡς στοιχείων τῆς ὕλης τοῦ εἴδους καὶ τῆς τούτοις συνυπαρχούσης στερήσεως , καὶ ἐν τῷ δευτέρῳ περὶ τοῦ ποιητικοῦ καὶ τε - λικοῦ αἰτίου , καὶ τίνα δοκεῖ μέν τισι καὶ αὐτὰ εἶναι αἴτια ποιητικά , ἔστι δὲ οὐ καθ’ αὑτὰ ποιητικά , ὥσπερ ἡ τύχη καὶ τὸ αὐτόματον , ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκός . δείξας δὲ ποιητικὸν αἴτιον τὴν φύσιν καὶ ὁρισάμενος αὐτὴν ἀρχὴν κινήσεως τοῖς σώμασιν , ἐπειδὴ τοῖς φυσικοῖς ὑπάρχει καθὸ φυσικὰ πᾶσιν ἡ κίνησις καὶ αὐτὴ συστατικὴ οὖσα τῶν φυσικῶν σωμάτων καὶ ἐν τῷ ὁρισμῷ τῆς φύσεως παραληφθεῖσα , εἰκότως εὐθὺς ἐν ἀρχῇ τοῦ τρίτου βιβλίου διελέχθη περὶ κινήσεως . ἐπειδὴ δὲ πᾶν σῶμα φυσικὸν καὶ πᾶσαν κίνησιν ἀνάγκη ἢ ἄπειρα ἢ πεπερασμένα εἶναι καὶ τὸ σῶμα καὶ ἡ κίνησις συνεχῆ ὄντα ἐπ’ ἄπειρόν ἐστιν διαιρετά , καὶ μέντοι ἐπειδή τινες τῶν φυσι - κῶν ἀρχὴν τὸ ἄπειρον ἔλεγον , εἰκότως καὶ περὶ ἀπείρου διελέχθη . καὶ συμπληρώσας τὸν περὶ τῶν στοιχείων καὶ τῶν ἄλλων αἰτίων λόγον καὶ ἔτι τὸν περὶ τὰς ἀρχὰς ὑποδυομένων , ἐφεξῆς λοιπὸν περὶ τῶν ἔξωθεν ὑπαρ - χόντων τοῖς φυσικοῖς σώμασιν ᾗ τοιαῦτα ζητεῖ τε καὶ παραδίδωσ·ιν , οἷός ἐστιν ὅ τε τόπος καὶ ὁ χρόνος · πᾶν γὰρ φυσικὸν σῶμα ἐν τόπῳ ἐστὶ καὶ κατὰ τόπον κινεῖται καὶ ἠρεμεῖ ἐν τόπῳ , τὰ δέ γε ἁπλᾶ σώματα καὶ εἰ - δοποιεῖται τῇ ἐπὶ τοὺς οἰκείους τόπους φορᾷ . ἐπεὶ δὲ πᾶσα κίνησις χρόνῳ μετρεῖται , ἔδει καὶ περὶ χρόνου διδάξαι , εἴπερ ἀριθμὸς πάσης κινήσεως ὁ χρόνος , ὡς μαθησόμεθα · εἰκότως δὲ περὶ προτέρου λέγει τοῦ τόπου · προηγεῖται γὰρ ὁ τόπος οὐ μόνον τοῦ χρόνου , ἀλλὰ καὶ τῆς κινήσεως καὶ αὐτοῦ τοῦ σώματος · ἔστι γὰρ τὸ μὲν σῶμα ἐν τόπῳ , ἡ δὲ κίνησις ἐν τῷ σώματι , ὁ δὲ χρόνος ἐν τῇ κινήσει . ἀλλ’ ἐπειδὴ ἡ φυσικὴ προηγουμένως οὐσία τὸ σῶμά ἐστι τὸ φυσικόν , τὰ δὲ ἄλλα τούτου τινά ἐστι τὸ μὲν ὑποδοχὴ τὸ δὲ κίνησις τὸ δὲ μέτρον τῆς κινήσεως , εἰκότως τὰ στοιχεῖα τοῦ φυσικοῦ σώματος τήν τε ὕλην καὶ τὸ εἶδος πρῶτα παραδέδωκεν , εἶτα τὸ ποιητικὸν αὐτοῦ καὶ τελικὸν αἴτιον καὶ τὴν κίνησιν τὴν ἐν τῷ ὁρισμῷ τῆς φύσεως παραληφθεῖσαν . καὶ οὕτως ἐν τοῖς ἔξωθεν ὑπάρχουσι τοῦ χρόνου τὸν τόπον προέταξεν . ἀλλ’ ἐπειδὴ περὶ τὰ κινούμενα ὁ φυσικὸς τὴν πραγ - ματείαν ἔχει , ὥσπερ περὶ τὰ ἀκίνητα ὅ τε μαθηματικὸς καὶ ὁ θεόλογος , τῶν δὲ ἀκινήτων ὁ τόπος , ὡς δειχθήσεται , πῶς ἂν εἴη φυσικοῦ τὸ περὶ τόπου σκέμμα ; ἢ ὅτι εἰ καὶ ἀκίνητον ἀλλὰ σώματός γε κινουμένου δεκτι - κὸν καὶ σώματος κινουμένου πέρας , καθὸ καὶ κινεῖται , κἄν μὴ καθ’ αὑτὸ κινῆται ὁ τόπος . ἐπειδὴ δέ τινες καὶ τὸ κενὸν ἐν ταῖς ἀρχαῖς τιθέντες ἔλεγον · αὐτὸ τόπον σώματος ἐστερημένον , εἰκότως μετὰ τοὺς περὶ τόπου λόγους καὶ περὶ κενοῦ διαλέγεται . καὶ οὕτως τὰ περὶ χρόνου προβλήματα διαρθρώσας περατοῖ τὸ προκείμενον βιβλίον καὶ τὸν περὶ τῶν πᾶσι κοινῶς τοῖς φυσικοῖς προσηκόντων λόγον , ὅς ἐστιν ὁ περὶ τῶν φυσικῶν ἀρχῶν . Ὁμοίως δὲ ἀνάγκη καὶ περὶ τόπου τὸν φυσικὸν ὥσπερ καὶ περὶ ἀπείρου γνωρίζειν , εἰ ἔστιν ἡ μή , καὶ πῶς ἐστι , καὶ τί ἐστι . Τὰ περὶ τόπου προβλήματα διορίζεται κατὰ τὴν ὁμοιότητα τῶν περὶ ἀπείρου ζητήσεων . εἰκότως · ὡς γὰρ καὶ εἶναι καὶ μὴ εἶναι τὸ ἄπειρον ὑποτιθεμένοις ἡμῖν ἄτοπα ἀκολουθεῖν ἐδόκει , οὕτως καὶ εἰ ἔστιν ὁ τόπος ζη - τοῦσι διὰ τὸ τοῦ προβλήματος ἄτριπτον ἐφ’ ἑκάτερα ἐπιχειρεῖν ἀνάγκη . καὶ ἔστιν ἀρχὴ καὶ τῶν περὶ τόπου προβλημάτων τὸ εἰ ἔστι ζητεῖν ἢ μὴ ἔστιν , ὥσπερ καὶ ἐπὶ τοῦ ἀπείρου . μετὰ δὲ τὸ εἰ ἔστιν ἐν τοῖς Ἀπο - δεικτικοῖς ἐμάθομεν τὸ τί ἐστι ζητεῖν . ὅπερ τὴν φύσιν καὶ οὐσίαν καὶ τὸν ὁριστικὸν τοῦ προτιθεμένου λόγον ἀνευρίσκει . μετὰ δὲ τοῦτο τὸ ὁποῖόν τί ἐστιν ἕπεται πρόβλημα τὸ τὰ ὑπάρχοντα τῷ πράγματι δηλοῦν , ᾧ συγγενές ἐστι τὸ πῶς ἐστι . καὶ γὰρ ὡς ἐπὶ τοῦ ἀπείρου ἐλέγομεν , ὅτι δυνάμει καὶ κατὰ μέρος καὶ ἐν τῷ γίνεσθαι , οὕτως ἐπὶ τοῦ τόπου τὸ πῶς ἐστι ζητοῦμεν , ἆρα καθ’ αὑτό τι , ὡς οἱ διάστημα ἢ κενὸν λέγοντες τὸν τόπον , ἢ ἐν σχέσει , καὶ πότερον πρὸς τὸ εἶναι συντελεῖ τι τοῖς σώμασιν ἡ οὐδέν . ταῦτα γὰρ περὶ τὰ ὑπάρχοντα καὶ περὶ τὸν τρόπον στρέφεται τῆς ὑποστά - σεως . ἀλλὰ διὰ τί τὸ πῶς ἐστι προέταξεν ; ἢ ὅτι πολλάκις ἐκ τῶν ὑπαπ - ’χόντων τὴν οὐσίαν τοῦ πράγματος εὑρίσκομεν , ὥσπερ καὶ ἐπὶ τοῦ τόπου νῦν φανήσεται . Τά τε γὰρ ὄντα πάντες ὑπολαμβάνουσιν εἶναί που ἕως τοῦ ἣν καλοῦμεν φοράν . Διορίσας ἐν ἀρχῇ τὰ περὶ τόπου προβλήματα κατὰ τὴν πρὸς τὰ περὶ ἀπείρου ὁμοιότητα , | καὶ ἐφεξῆς ὅτι ἀναγκαῖος ὁ περὶ τοῦ τόπου λόγος τῷ φυσικῶ διὰ δυεῖν δείκνυσιν ἐπιχειρημάτων , ὧν τὸ μὲν ἔνδοξον εἶναι δοκεῖ ἀπὸ τῆς κοινῆς ὑπολήψεως εἰλημμένον , τὸ δὲ ἀποδεικτικὸν ἀπ’ αὐτῶν τῶν πραγμάτων ὁρμώμενον . καὶ τὸ μὲν ἀπὸ τῆς κοινῆς ὑπολήψεως τὸν ὑπὸ τῶν παλαιῶν προτεινόμενον ὑποθετικὸν συλλογισμὸν παρατίθεται ἔχοντα οὕτως · εἰ τὸ μὴ ὂν οὐδαμοῦ , τὸ ὃν ποῦ · εἰ δὲ τὸ ποῦ τὴν ἐν τόπῳ σχέσιν δηλοῖ , δῆλον ὅτι ἔστιν ὁ τόπος . ‘‘αὕτη δὲ ἡ ἐρώτησις , ὡς ὁ Ἀλέξανδρός φησιν , οὐ πάντων ἀπλῶς ἐστιν , ἀλλὰ τῶν μόνα τὰ σώματα ἡγουμένων εἶναι καὶ μόνα τὰ ἔνυλα , ἀναιρούντων δὲ τὴν ἀσώματον φύσιν . ” καὶ κατά γε τὸ φαινόμενον ἀμεθόδως τὴν ἀντιστροφὴν ἐποιήσατο · τῷ γάρ ἱεῖ τὸ μὴ ὃν μηδαμοῦ᾿ ἕπεται κατὰ τὸν δεύτερον τῶν ὑποθετικῶν τὸ ποῦ ὄν , ἀλλ’ οὐχὶ τὸ ὂν ποῦ , ὅπερ ζητεῖται τοῖς τὸν τόπον εἰσάγουσιν . ἢ οὖν ὑπερβιβαστέον τὴν λέξιν λέγοντας τὸ οὐδαμοῦ ὂν μὴ εἶναι καὶ οὕτω λοιπὸν λέγοντας τὸ ὂν ποῦ εἶναι , ἢ ὅπερ πιθανώτερον κατὰ τὴν τῶν ἐρω - τησάντων δόξαν μόνα τὰ σώματα οἰομένων εἶναι ῥητέον ἐξισάζειν τῷ ἡγουμένῳ τὸ ἑπόμενον . εἰ γὰρ μὴ ἔστιν ἄλλο τι εἰ μὴ τὰ σώματα , δῆλον ὅτι τὸ μηδαμοῦ ὂν οὐδὲ ἔστιν ὅλως καὶ τὸ μὴ ὂν οὐδαμοῦ ἐστιν , ἐπειδὴ τὰ σώματα ποῦ ἐστιν . ἐπὶ δὲ τῶν ἐξισαζόντων ἀδιάφορος ἡ ἀντιστροφή , εἴτε ἀπὸ τοῦ ἡγουμένου γίνοιτο εἴτε ἀπὸ τοῦ ἑπομένου · ἔοικε δὲ τὴν ἐν Τιμαίῳ τοῦ Πλάτωνος ῥῆσιν παρῳδεῖν ὁ Ἀριστοτέλης , ἐν οἷς φησιν ἐκεῖνος ‟ πρὸς ὃν δὴ καὶ ὀνειροπολοῦμεν βλέποντες καί φαμεν ἀναγκαῖον εἶναί που τὸ ὂν ἅπαν ἔν τινι τόπῳ καὶ κατέχον χώραν τινά , τὸ δὲ μήτε ἐν γῇ μήτε που κατ’ οὐρανὸν οὐδὲν εἶναι . ” ὁρᾷς γὰρ ὅτι αὐτὸς ἄντικρυς ὁ λόγος ἐστὶ καὶ ἀκολούθως οὗτος ἀντιστρέψας . διότι γὰρ τὸ μηδαμοῦ ὂν οὐδὲ ἔστι , δᾶ τοῦτο τὸ ὂν ἅπαν ποῦ ἐστι . καὶ ὁ Πλάτων’ δὲ οὐχ ὡς ἀποδεχόμενος τὸν λόγον ταῦτα εἶπεν , ἀλλ’ ὅτι ἀπὸ τῆς εἰς τὰ ἔνυλα ὀνειρατικῆς ἐμβλέ - ψεως , οἶς ὑπάρχει τοῦτο , περὶ πάντων αὐτὸ τῶν ὄντων λέγομεν . Ὅτι δὲ τὸ μὴ ὂν οὐδαμοῦ , δείκνυσιν ὁ Ἀριστοτέλης διὰ τοῦ ποῦ γάρ ἐστι τραγέλαφος ἢ σφίγξ ; οὐδαμοῦ γάρ , ἐπειδὴ μὴ ἔστιν ὅλως . καὶ οὐκ ἔστιν ὅλως , ἐπειδὴ οὐδαμοῦ ἐστι . δῆλον δὲ ὅτι ὑγιὴς μέν ἐστιν ἡ ἀκολουθία οὕτω ληφθεῖσα , οὐκέτι δὲ καὶ ἀληθής . οὔτε γὰρ τὸ ὂν πᾶν ἐν τόπῳ οὐδὲν γὰρ τῶν ἀσωμάτων ἐστὶν ἐν τόπῳ τῶν κυρίως μάλιστα καὶ χωριστῶν ) οὔτε τὸ μηδαμοῦ ὄν , τουτέστιν μὴ ἐν τόπῳ ὄν , οὐκ ὄν ἐστι . πολλὰ γάρ ἐστιν , ὡς εἴρηται , μὴ ἐν τόπῳ ὄντα . τὸ δὲ ζητούμενον ὁ λόγος ἐνεδείξατο , ὅτι ἀναγκαῖος ὁ περὶ τόπου λόγος τῷ φυσικῷ , εἴπερ οἱ παλαιό - τεροι πάντα τὰ ὄντα ἐν τόπῳ οἴονται · εἰ δὲ παλαιοῖς ἀνδράσι μὴ μάτην δεῖ ἐπισκήπτειν , εἰκός ἐστι τὸ ποῦ οὐ τὴν ἐν τόπῳ τούτῳ τῷ νῦν ζητου - μένῳ σχέσιν δηλοῦν , ἀλλὰ τὸν τῆς τάξεως ἀφορισμόν , καθὸ σημαινόμενον καὶ ὑπερουράνιον τόπον οἶδεν ὁ Πλάτων’ , καὶ τὸν νοῦν ἐν τῷ νοητῷ λέ - γομεν · οὕτως οὖν δείξας ἀπὸ τῶν παλαιῶν φυσιολόγων , ὅτι ἀναγκαῖος ὁ περὶ τόπου λόγος , ἐν τῷ δευτέρῳ ἐπιχειρήματι ἀπ’ αὐτῶν τῶν πραγμάτων τὸ αὐτὸ δείκνυσιν οὕτως · εἰ ἡ κοινὴ πάντων τῶν φυσικῶν σωμάτων κίνη - σις κατὰ τόπον ἐστί , δῆλον ὅτι ἔστιν ὁ τόπος ἐν τοῖς φυσικοῖς · καὶ ἀναγκαῖός ἐστι τῷ φυσικῷ ὁ περὶ τοῦ τόπου λόγος . ἀλλὰ μὴν τὸ ἡγού - μενον , τὸ ἄρα ἑπόμενον . καὶ κοινὴν μὲν ταύτην ἐκάλεσε τὴν κίνησιν ἢ ὡς κοινῶς ὑπὸ πάντων ὁμολογουμένην πάντες γὰρ τῆς κατὰ τόπον κινή - σεως μᾶλλον ἢ τῶν ἄλλων αἰσθανόμεθα . τοιγαροῦν καὶ φθορὰν ἀνεῖλόν τινες , ὡς οἱ περὶ Ἀναξαγόραν , καὶ ἀλλοίωσιν , ὡς οἱ ‟ νόμῳ χροιή ” λέγοντες , τὴν δὲ κατὰ τόπον κίνησιν οὐδεὶς σπουδῇ λέγων · ἐάσθω γὰρ ἡ Ζήνωνος ἀπορία ) , ἢ κοινὴν αὐτὴν εἶπεν ὡς ταύτην μόνην πᾶσι τοῖς φυσι - κοῖς σώμασιν ὑπάρχουσαν · τὰ γὰρ οὐράνια πασῶν τῶν ἄλλων κινήσεων ὑπερέχοντα ταύτην ὅμως κινεῖται . διὸ καὶ κυριωτάτην αὐτὴν καλεῖ · κυριω - τάτη γὰρ ἡ τῶν πρωτίστων καὶ ἀρχηγικωτάτων . καὶ μέντοι ἀποδείξει προιών , ὅτι πρώτη τῶν κινήσεων ἐστιν ἡ φορὰ καὶ χρόνῳ καὶ φύσει καὶ αἰτίᾳ , κυριωτάτη δὲ εὐλόγως ἡ τοιαύτη . ἔν τισι δὲ τῶν ἀντιγράφων μετὰ τοῦ κοινὴ καὶ πρώτη γέγραπται , ἔν τισι δὲ ἀντὶ τοῦ κοινὴ πρώτη , καὶ οὕτως γράφει καὶ ὁ Εὔδημος . Ἔχει δὲ πολλὰς ἀπορίας τί ποτέ ἐστιν ὁ τόπος ἕως τοῦ οὔτε προηυπορημένον περὶ αὐτοῦ . Δείξας ὅτι ἀναγκαῖος τῷ φυσικῷ ὁ περὶ τόπου λόγος , ἐφεξῆς δείκνυσιν ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων , ὅτι χαλεπὸν τὸ πρόβλημα καὶ διὰ τοῦτο συντόνου δεόμενον ἀντιλήψεως καὶ συγγνώμης , εἰ τοῖς πρώτοις αὐτὸν ἐμμε - θόδως ζητοῦσι μὴ εὐθὺς ἀναφανείη τὸ ἀκριβές . ὥστε καὶ πρὸς τὸν μαν - θάνοντα καὶ τὸν διδάσκοντα χρήσιμος ἡ τῆς χαλεπότητος ἐπίδειξις . τὸ δὲ χαλεπὸν αὐτοῦ δείκνυσι πρῶτον μὲν ἐκ τοῦ δεῖν μὲν τοὺς ὁρισμοὺς τῶν ζητουμένων πραγμάτων ἐκ τῶν καθ’ αὑτὰ ὑπαρχόντων αὐτοῖς συνάγειν , ὡς ἀρχόμενος τῶν Περὶ ψυχῆς εἶπε , τὰ δὲ καθ’ αὑτὰ ὑπάρχειν δοκοῦντα τῷ τόπῳ μὴ ἐπὶ τὴν αὐτὴν φύσιν καταντᾶν . καθὸ μὲν γὰρ τὸ περιεκτικὸν ὑπάρχει αὐτῷ , δόξει τὸ εἶδος εἶναι τὸ ἑκάστου ὁ τόπος . τοῦτο γάρ ἐστι τὸ πρῶτον ὁρίζον καὶ περιέχον , καθὸ δὲ δεκτικὸν εἴδους τινὸς καὶ χώρα αὐτοῦ δοκεῖ , τῇ ὕλῃ μᾶλλον ᾠκείωται . διὸ καὶ ὁ Πλάτων’ , ὅσα δοκεῖ λέ - γειν ὡς περὶ χώρας καὶ τόπου , περὶ τῆς ὕλης λέγει . καθὸ δὲ ὁ αὐτὸς τόπος ἄλλοτε ἄλλου σώματός ἐστι δεκτικός , ἄλλος ἄν εἴη παρὰ τὸ ἐν τόπῳ , ὥστε καὶ παρὰ τὴν ὕλην αὐτοῦ καὶ παρὰ τὸ εἶδος . οὕτως ἐπ’ ἄλλο καὶ ἄλλο | φέροντα τὰ καθ’ αὑτὸ τῷ τόπῳ ὑπάρχοντα δύσκολον αὐτοῦ ποιεῖ τὴν κατάληψιν . δεύτερον δὲ ἄλλο τῆς περὶ αὐτοῦ χαλεπότητος αἴτιον παραδίδωσι τὸ μηδένα περὶ αὐτοῦ προαπορῆσαι ἢ προευπορῆσαι . τοῦτο γὰρ καὶ σημεῖον καὶ αἴτιον γίνεται τῆς δυσκόλου κατανοήσεως · σημεῖον μὲν ὅτι διὰ τὴν χαλεπότητα τοῦ προβλήματος ἀπέστησαν τῆς περὶ αὐτοῦ ζητήσεως , αἴτιον δὲ ὅτι χαλεπὸς ἔτι μᾶλλον ἡμῖν ὁ λόγος γίνεται μηδένα κοινωνὸν ἔχουσι τῆς ζητήσεως μηδὲ ἀρχὴν ὅλως τινὰ προκαταβεβκημένην αὐτῆς εὑρηκόσι · κἂν γὰρ ἔδοξεν Ἡσίοδος λέγειν ἤτοι μὲν πρώτιστα χάος γένετο , μυθική ἐστι ἀλλ’ οὐκ ἀποδεικτικὴ ἡ τοῦ Ἡσιόδου παράδοσις · καὶ τοσοῦτον , εἴπερ ἄρα , ἐνεδείξατο καλῶς , ὅτι δεῖ τι προυπάρχειν ἐν ᾧ τὰ γινόμενα ἔσται . καὶ ὁ Πλάτων δὲ ἐν τῷ Τιμαίῳ ὅσα περὶ τόπου δοκεῖ λέγειν , περὶ τῆς ὕλης εἴρη - κεν . ὁ δὲ Εὔδημος τῆς δυσκολίας τοῦ περὶ τόπου προβλήματος καὶ τοῦτο αἴτιον εἶναί φησι τὸ μὴ ῥᾴδιον εἶναι ἐπιλαβέσθαι τοῦ τόπου , διότι ὑποφεύγει πάντως · ἐξαιρουμένου τοῦ ἐν τόπῳ σώματος , καὶ καθ’ αὑτὸ μὲν οὐκ ἔστιν αὐτὸν νοῆσαι , εἴπερ δὲ ἄρα , μεθ’ ἑτέρου , ὥσπερ τοὺς τῶν ἀφώνων καλου - μένους φθόγγους · μετὰ γὰρ τοῦ α ὁ τοῦ β καὶ ὁ τοῦ γ δῆλος . οὐ μέντοι διὰ τὴν δυσχέρειαν ἀποστατέον τοὐ προβλήματος οὕτως ὄντος οἰκείου καὶ ἀναγκαίου τῷ φυσικῷ . κἂν γὰρ μηδὲν ἄλλο ἐπὶ τῶν δυσλήπτων , ἀλλὰ τό γε ἀπορῆσαι περὶ αὐτοῦ καλῶς ἱκανὸν τῷ φιλομαθεῖ , ὡς ἐν ἄλλοις αὐτὸς ὁ Ἀριστοτέλης διδάσκει . Ὅτι μὲν οὖν ἔστιν ὁ τόπος ἕως τοῦ εἰς ἣν καὶ ἐξ ἧς μετέβαλε . Καὶ τὰ ἀναγκαῖον καὶ τὸ χαλεπὸν δείξας τῆς περὶ τοῦ τόπου ζητή - σεως μέτεισι λοιπὸν ἐπὶ τὰ οἰκεία αὐτοῦ προβλήματα , ὧν πρῶτον τὸ εἰ ἔστιν ὁ τόπος . καὶ τοὺς λόγους δι’ ὧν ὁ τόπος τῶν ὄντων εἶναι δοκεῖ παρατίθεται προτέρους , εἶτα ἐφεξῆς καὶ τοὺς ἀναιροῦντας αὐτόν . καὶ τοὺς μὲν τιθέντας τὸν τόπον λόγους τέτταρας ἐκτίθεται · . πρῶτον μὲν τὸν ἐκ τῆς ἀντιμεταστάσεως . εἰ γὰρ ἐν ᾧ πρότερον ἦν ὕδωρ ἐκρυέντος τοῦ ὕδατος ἀὴρ ἔνεστι νῦν , ὥσπερ καὶ ἐν τοῖς ἀγγείοις , δῆλον ὅτι ἔστι τι τὸ δεχό - μενον ἑκάτερον ἄλλο τὸ ὂν παρ’ ἑκάτερον . δεύτερον δὲ ἐκ τῆς κατὰ φύσιν τῶν στοιχείων φορᾶς . τούτων γὰρ ἑκάτερον εἰδοποιεῖται τὸ μὲν τῇ ἐπὶ τὸ ἄνω , τὸ δὲ τῇ ἐπὶ τὸ κάτω φορᾷ · αὗται δὲ διαφοραὶ τόπου . τρίτον δὲ ἀπὸ τῶν μαθηματικῶν δείκνυσθαί φησιν ὁ Ἀλέξανδρος , οὐ καλῶς οἶμαι λέγων . τὸ γὰρ ἀπὸ τῶν μαθημάτων ἐπιχείρημα τοῦ δευτέρου μέρος ἐστὶ τοῦ ἀπὸ τῆς φυσικῆς τῶν στοιχείων φορᾶς , - ὡς μαθησόμεθα . ἀλλὰ τρίτον ἐστὶ τὸ ἀπὸ τοῦ κενοῦ ἐπιχείρημα . εἰ γὰρ τὸ κενὸν τόπος ἐστὶν ἐστερημένος σώματος , οἱ λέγοντες εἶναι κενὸν πάντως εἶναι καὶ τόπον ἐροῦσι . τέταρτον δὲ ἐπὶ τούτοις προστίθησι καὶ τὴν Ἡσιόδου μυθοποιίαν οὐ μόνον εἶναι τὸν τόπον ἀλλὰ καὶ δύναμιν ἔχειν μεγάλην ἐνδεικνυμένην . καὶ δῆλον ὅτι τὰ μὲν πρότερα δύο ἐπιχειρήματα πραγματειώδη τὴν ἀνάγκην προϊσχε - ται , τὰ δὲ λοιπὰ ἀπὸ δόξης εἴληπται τῶν οὕτως ὑποτιθεμένων . ἀλλ’ ἐπειδὴ συνοπτικῶς εἴρηται τὰ ἐπιχειρήματα , καθ’ ἕκαστον ἀναλαβόντες αὐτῶν τὴν ἔννοιαν κατὰ τὸ δυνατὸν διαρθρώσωμεν . Ἡ μὲν οὖν ἀπὸ τῆς ἀντιμεταστάσεως δεῖξις ὧδέ πὼς γέγονεν · ὁ τόπος δεκτικός ἐστι παρὰ μέρος διαφερόντων τινῶν ὁ αὐτὸς μένων · ὃ δὲ δεκτι - κόν ἐστι τινῶν διαφερόντων παρὰ μέρος τὸ αὐτὸ μένον , τοῦτο ἔστι τι καὶ ἄλλο ἐκείνων ἐστίν , εἴ γε τοῦτο μὲν ἀεὶ ταὐτόν , ἐκεῖνα δὲ διαφέροντα καὶ ἄλλοτε ἄλλα · ὁ τόπος ἄρα ἔστι τι καὶ ἄλλο τῶν ἐν αὐτῷ . ὅτι δὲ δεκτι - κὸς ὁ τόπος ἄλλοτε ἄλλων ὁ αὐτὸς μένων , ἐδήλωσεν ἐκ τῆς ἀντιμεταστά - σεως τῶν σωμάτων εἰπὼν ἐν ᾧ γὰρ ἀήρ ἐστιν νῦν , ὕδωρ ἐν τούτῳ πρότερον ἦν . ἐξ οὗ δῆλον ὅτι καὶ ἕτερον τί ἐστιν ἡ χώρα , εἰς ἣν καὶ ἐξ ἧς μετέβαλε τὰ ἐν αὐτῇ σώματα . εἰ δὲ ἕτερον , δῆλον ὅτι καὶ ἔστι καὶ ἄξιον ζητεῖν αὐτόν . ἐνάργειαν δὲ τῇ ἀποδείξει τοῦ καὶ εἶναι καὶ ἄλλο τι εἶναι τὸ δεκτικὸν τῶν παρὰ μέρος ἐγγινομένων παρέσχετο ἡ τοῦ ἀγγείου παράθεσις · τοῦτο γὰρ καὶ ἔστι τι καὶ ἕτερον τῶν ἐν αὐτῷ ἐστιν , ὅπερ εἰς πίστιν παρείληπται τῆς μείζονος τῶν προτάσεων . Ἔτι αἱ φοραὶ τῶν φυσικῶν σωμάτων ἕως τοῦ οὐκ ἔχοντα φύσει τούτων ἕκαστον . | Ἔτι δεύτερον ἐπιχείρημα τοῦ εἶναι τὸν τόπον ποιεῖται ἀπὸ τῆς τῶν σωμάτων κατὰ φύσιν κινήσεως . συναποδείκνυται δὲ τούτῳ καὶ ὅτι δύναμίν τινα ἔχει κατὰ τὴν αὑτοῦ φύσιν ὁ τόπος , ὥστε καὶ διὰ τοῦτο ἄξιος εἶναι ζητήσεως . δείκνυσι δὲ ὅτι ἔστι τι ὁ τόπος καὶ δύναμιν ἔχει οὕτως · εἰ ἕκαστον τῶν φυσικῶν καὶ ἁπλῶν σωμάτων μὴ κωλυόμενον ἐπὶ τὸν οἰκεῖον φέρεται τόπον τὸ μὲν πῦρ ἐπὶ τὸ ἄνω , ἡ δὲ γῆ ἐπὶ τὸ κάτω , τὰ δὲ μέσα ἐπὶ τὸ μέσον , καὶ τὸ κύκλῳ δὲ κινούμενον περὶ τὸ μέσον κινεῖται ) , καὶ κατὰ τοῦτο ἕκαστον εἰδοποιεἱται , τὸ δὲ ἄνω καὶ τὸ κάτω καὶ αἱ λοιπαὶ διαστάσεις τόπου μέρη καὶ εἴδη ἐστί , δῆλον ὅτι καὶ ἔστι τι ὁ τόπος καὶ δύναμιν ἔχει . οὐ γὰρ ἄν εἰδοποιοὶ ἦσαν αἱ διαφοραὶ αὐτοῦ τῶν ἁπλῶν σωμάτων . τὸ δὲ δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ καὶ ἔμπροσθεν καὶ ὄπισθεν ὑπάρχει μὲν καὶ τῇ οὐρανίᾳ κινήσει , ὡς ἐν τῇ Περὶ οὐρανοῦ δείκνυται , ὑπάρχει δὲ καὶ τοῖς ἐν γενέσει ζῴοις κατὰ τὴν σύνθετον αὐτῶν φύσιν . καὶ ὅρα ὅτι θερμότης μὲν καὶ μαλακότης καὶ τὰ τούτοις ὅμοια ἴσως ἄν καὶ ἄνευ τόπου εἴη , κουφότητα δὲ καὶ βαρύτητα οὐ δυνατὸν ἄνευ τόπου εἶναι · ὥρισται γὰρ ταῦτα φορᾷ τῇ τε ἄνω καὶ τῇ κάτω . ἐπειδὴ δὲ τὸ ἄνω καὶ κάτω καὶ αἱ ἄλλαι τοῦ τόπου διαφοραὶ φαίνονται καὶ κατὰ σχέσιν οὖσαι , ἠπόρησεν ἄν τις μήποτε οὐ φύσει ἐστὶν ὁ τόπος , ἀλλὰ κατὰ τὴν σχέσιν τὴν πρὸς ἡμᾶς τὸ · εἶναι ἔχει . ἡ γοῦν ὀροφὴ τοῖς μὲν ἐν τῷ οἴκῳ ἄνω ἐστί , τοῖς δὲ ἐν τῶ κεράμῳ κάτω . καὶ εἰ κατὰ σχέσιν εἴη τὴν πρὸς ἡμᾶς , δῆλον ὅτι οὔτε δύναμιν ἔχει τινὰ κατὰ τὴν ἡμετέραν θέσιν ὑφεστὼς οὔτε ἀναγκαῖος ἄν εἴη τῷ φυσικῷ ὁ περὶ αὐτοῦ λόγος . ταύτην οὖν λύων τὴν ἔνστασιν δεί - κνυσιν , ὅτι οὐ σχέσει μόνον ἀλλὰ καὶ φύσει τὸ ἄνω καὶ κάτω ἐστί . δείκνυσι δὲ οὕτως · τὰ φύσει ἄνω καὶ κάτω ἀεὶ ταὐτά ἐστιν . ἄνω γὰρ ἐφ’ ὃ τὰ κοῦφα φέρεται καὶ κάτω ἐφ’ ὃ τὰ βαρέα . τὰ δὲ πρὸς ἡμάς τὸ εἶναι ἔχοντα οὐκ ἀεὶ τὰ αὐτά , ἀλλ’ ὡς ἄν στραφῶμεν , οὕτω καὶ αὐτὰ μετατί - θεται · ὁ γὰρ νῦν δεξιός μου κίων μεταστραφέντος ἢ κινηθέντος ἀριστερὸς γίνεται καὶ ἡ ὀροφή , ὡς εἴρηται πρότερον . ὥστε τὰ φύσει ἄνω καὶ κάτω οὐ πρὸς ἡμᾶς οὔτε κατὰ σχέσιν ἔχει τὸ εἶναι οὔτε τῇ θέσει τῇ πρὸς ἡμᾶς διαφέρει μόνον , ἀλλὰ καὶ τῇ δυνάμει . οὐ γὰρ ἄν ἦν διαφερόντων δεκτικὰ καὶ εἰδοποιὰ τῶν ἐπ’ αὐτὰ ἰόντων . τοῦτο δὲ τὸ ὅτι οὐ τῇ πρὸς ἡμᾶς σχέσει μόνον , ἀλλὰ καὶ κατὰ φύσιν εἰσὶν αἱ τῶν τόπων διαφοραί , καὶ ἄλλαι μὲν αἱ κατὰ φύσιν ἄλλαι δὲ αἱ κατὰ θέσιν , δείκνυσι καὶ ἐκ τῶν μαθημα - τικῶν . εἰ γὰρ τὰ κατὰ τὴν πρὸς ἡμάς σχέσιν μόνην ἔχοντα τὸ δεξιὸν καὶ ἀριστερὸν καὶ ἄνω καὶ κάτω ὥσπερ τὰ μαθηματικὰ οὐκ ἔστιν ὅλως ἐν τόπῳ κατὰ τὴν ἑαυτῶν φύσιν , τὰ ἐν τόπῳ ὄντα οὐ κατὰ σχέσιν μόνην τὴν πρὸς ἡμᾶς , ἀλλὰ καὶ κατὰ φύσιν ἔχει τὰς τοῦ τόπου διαφοράς . ἔοικε δὲ ὁ Ἀριστοτέλης τὸ συνημμένον θεῖναι μόνον ἐν τῷ λέγειν οὐκ ὄντα γὰρ ἐν τόπῳ ὅμως κατὰ τὴν θέσιν τὴν πρὸς ἡμάς ἔχει δεξιὰ καὶ ἀριστερά , ὡς εἰ ἔλεγε ‘τὰ μαθηματικὰ κατὰ τὴν πρὸς ἡμάς σχέσιν μόνην ἔχει τὸ δεξιὸν καὶ ἀριστερὸν διὰ τὸ μὴ εἶναι φύσει ἐν τόπῳ’ · ὡς εἴ γε ἦν , οὐκ ἄν κατὰ θέσιν μόνον , ἀλλὰ καὶ κατὰ φύσιν εἶχε τὰς τοιαύ - τας διαφοράς . καὶ προελθὼν δὲ αὐτὸ πάλιν ἐξηγεῖται διὰ τοῦ ὡς τὰ μόνον λεγόμενα διὰ θέσιν οὐκ ἔχοντα φύσει τούτων ἕκαστον τῶν τοῦ τόπου διαφορῶν . δῆλον δὲ ἐκ τούτου τοῦ λόγου ὅτι ἕτερος ὁ κατὰ σχέσιν τόπος , καὶ ἕτερος ὁ κατὰ φύσιν , καὶ ὁ μὲν κατὰ σχέσιν καὶ τοῖς μὴ ἐν τόπῳ οὖσι δυνάμενος προσεῖναι διὰ τὴν ἡμετέραν ἐπίνοιαν δεξιὸν γὰρ τοδὶ τὸ θεώρημα καὶ ἀριστερὸν ὡς πρὸς ἐμὲ τόδε γράφω καὶ ἄνω καὶ κάτω καὶ τὰ μέρη ἑκάστου ὁμοίως ) , ὁ δὲ κατὰ φύσιν τόπος τοῖς ἐν τόπῳ οὖσι μόνοις προσήκει . πάντα δὲ ἐν τόπῳ καὶ τὰ φυσικὰ καὶ τὰ τεχνητά . ἀλλὰ τὰ μὲν τεχνητὰ καθὸ τεχνητὰ κατὰ συμβεβηκὸς ἐν τόπῳ ἐστί , καθὸ · δὲ φυσικὰ καθ’ αὑτό . ἐν δὲ τοῖς φυσικοῖς τῶν μὲν ἁπλῶν ἕκαστον οἰκεῖον φύσει τόπον ἔχει , τῶν δὲ συνθέτων τόπος ἐστὶν ἑκάστου οἰκεῖος κατὰ τὴν τῶν ἐν αὐτῷ ἁπλῶν ἐπικράτειαν . Ὁ δὲ Ἀλέξανδρος τὴν λέξιν τὴν λέγουσαν ὡς τὰ μόνον λεγόμενα διὰ θέσιν οὐκ ἔχοντα φύσει τούτων ἕκαστον οὕτως μεταγράφει ὥστε μόνον νοεῖσθαι αὐτῶν τὴν θέσιν . ‟ εἰπὼν γάρ , φησίν , ὅτι τά μαθηματικὰ κατὰ τὴν πρὸς ἡμᾶς θέσιν ἔχει τὰ δεξιὰ καὶ ἀριστερά , ποίαν θέσιν προσέθηκεν , ὅτι τὴν κατ’ ἐπίνοιαν · εἰ γὰρ τὴν ἀρχὴν μηδὲ ἔστι καθ’ αὑτά , οὐδ’ ἂν θέσιν ἔχοι καθ’ αὑτά . ” ἐνταῦθα δὲ σαφῶς ὁ Ἀλέξανδρος ὁμολογεῖ τὸ ἀπὸ τῶν μαθημάτων παράδειγμα μὴ εἶναι ἴδιον ἐπιχείρημα , ἀλλ’ εἰς πίστιν εἰλῆφθαι τοῦ κατὰ φύσιν διωρίσθαι τὰς τῶν τόπων δια - φοράς , εἴπερ τὰ μὴ κατὰ φύσιν διωρισμένους ἔχοντα τοὺς τόπους , ὥσπερ τὰ μαθηματικὰ οὐδὲ ἔστιν ὅλως ἐν τόπῳ . μήποτε δὲ δύναται καὶ ἴδιον ἐπιχείρημα εἶναι τοῦτο , ὥσπερ ᾠήθη πρότερον ὁ Ἀλέξανδρος , τὸ τρίτον ἐπιχείρημα τῶν εἶναι τὸν τόπον δεικνύντων τὸ ἀπὸ τῶν μαθημάτων εἶναι λέγων . ἔχοι δὲ ἄν οὕτως · εἰ τὰ μαθηματικὰ καίτοι μὴ ὄντα φύσει ἐν τόπῳ ὅμως κατὰ τὴν πρὸς ἡμάς θέσιν ἔχει τὰς τοῦ τόπου διαφοράς , δῆλον ὅτι ἔστι τι ὁ τόπος · τὰ γὰρ θέσει ἀπὸ τῶν φύσει μετάγεται , ὡς τὰ φανταστὰ ἀπὸ τῶν αἰσθητῶν . Ἔτι οἱ τὸ κενὸν φάσκοντες εἶναι ἕως τοῦ διὰ τούτων ἄν τις ὑπολάβοι . Τρίτον τοῦτο ὑποτίθησιν ἐπιχείρημα δεικνύων εἶναι τὸν τόπον κατ’ οἰκείαν φύσιν . οἱ γὰρ τὸ κενὸν λέγοντες οὐδὲν ἄλλο λέγουσιν αὐτὸ ἢ τόπον ἐστερημένον σώματος . εἰ οὖν ἄλλο τι παρὰ τὸ σῶμα ἔστιν , ὡς καὶ ἄνευ σώματος ὑφεστάναι , δῆλον ὅτι ἔχει τινὰ φύσιν οἰκείαν . οὐχ ὡς ἀρέ - σκον δὲ αὐτῷ τίθησι τὸ ἐπιχείρημα , ἀλλ’ ὡς δεικτικὸν τοὐ καὶ παρὰ τοῖς προτέροις ἔννοιαν εἶναι τοῦ τόπου , διότι , φησίν , οἱ τὸ κενὸν φάσκοντες | εἶναι τόπον λέγουσι . διάκεινται οὖν καὶ ὡς ὄντος καὶ ὡς ἔχοντός τινα φύσιν ἀφωρισμένην καὶ τάχα καὶ κυριωτέραν τοῦ σώματος , εἴπερ σῶμα μὲν ἄνευ τόπου ἀδύνατον εἶναι , ὁ δὲ τόπος ὑφέστηκε καὶ σώματος χωρίς . δείξας δὲ ἀποδεικτικῶς μὲν διὰ τῶν δύο τῶν προτέρων ἐπιχειρημάτων , δοξαστικῶς δὲ διὰ τοῦ νῦν εἰρημένου συμπεραίνεται τὸν λόγον , ὡς δεδειγ - μένου καὶ ὅτι ἔστιν ὁ τόπος καὶ ὅτι ἄλλος παρὰ τὰ σώματα , ὡς ἔχων τινὰ φύσιν καὶ δύναμιν οἰκείαν , καὶ μὴ κατὰ τὴν ἡμετέραν θέσιν θεωρού - μενος . πᾶν δὲ σῶμα αἰσθητὸν ἐν τόπῳ εἶπε διὰ τὰ μαθηματικά , ἅτινα οὐ καθ’ αὑτὰ ἔχει τὸ εἶναι ἐν τόπῳ . Δόξειε δ’ ἄν καὶ Ἡσίοδος ὀρθῶς λέγειν ἕως τοῦ οὐ γὰρ ἀπόλλυται ὁ τόπος τῶν ἐν αὐτῷ φθειρομένων . Τοῦ Ἡσιόδου ἐν τῇ Θεογονίᾳ λέγοντος ἤτοι μὲν πρώτιστα χάος γένετο , καὶ τοῦ χάος ἀπὸ τοῦ χῶ ῥήματος δοκοῦντος γεγονέναι καὶ διὰ τοῦτο τὸ χωρητικὸν δηλοῦν , ὅπερ ταὐτόν ἐστι τῷ τοπικῷ , ἐκ τούτου δύο συλλογί - ζεται ὁ Ἀριστοτέλης · καὶ ὅτι ἔστι τι ὁ τόπος κατὰ τὸν Ἡσίοδον , καὶ ὅτι προτέρα πάντων ἡ τούτου δύναμις κατ’ αὐτὸν καὶ ἀρχηγική , ὥστε καὶ οἰκεία τῷ περὶ τῶν ἀρχῶν λόγῳ . διὰ τοῦτο δέ φησιν αὐτὸν εἰρηκέναι πρῶτον γενέσθαι τὸ χάος διὰ τὸ νομίζειν μέν , ὥσπερ οἱ πολλοὶ τὴν ἀσώματον φύσιν ἀγνοοῦντες , μόνα δὲ εἶναι τὰ σώματα λέγοντες , πάντα εἶναί που καὶ ἐν τόπῳ . εἰ δὲ τοῦτο , δεῖν προυπάρξαι χώραν ἐν ᾖ ἔσται τὰ ὄντα . καὶ διὰ τοῦ εἰπεῖν ὥσπερ οἱ πολλοὶ ἐνεδείξατο ὅτι οὐκ ἀρέσκεται τῇ δόξῃ . τοὐ δὲ δοκεῖν ὀρθῶς λέγειν τὸν Ἡσίοδον αἰτίαν ἐπή - γαγε τὸ ὡς δέον πρῶτον ὑπάρξαι χώραν τοῖς οὖσιν . εἰ δέ ἐστιν ἀληθὲς τὸ δοξαζόμενον ὑπὸ Ἡσιόδου τὸ πρώιην χώραν γενέσθαι ἤτοι τόπον , θαυμαστή τις ἄν εἴη ἡ τοῦ τόπου φύσις πρωτουργός τις οὖσα καὶ ἀρχηγική . εἰ γὰρ τόπου μὲν ὄντος οὐκ ἀνάγκη εἶναι σῶμα , σώματος δὲ ὄντος ἀνάγκη εἶναι τόπον , εἰ πάντα ἀνάγκη εἶναί που καὶ ἐν τόπῳ , τὸ δὲ συναναιροῦν μὲν μὴ συναναιρούμενον δὲ πρῶτόν ἐστι τῇ φύσει , δῆλον ὅτι πρωτουργὸς καὶ ἀρχηγικὸς ἄν εἴη ὁ τόπος . οὐ γὰρ εἰ τόδε τὸ σῶμα οἷον τὸ πῦρ ἢ ὁ ἀὴρ φθαρείη , ἀνάγκη καὶ τὸν τόπον ἐφθάρθαι τὸν αὐτοῦ . εἰ δὲ καὶ κενὸν εἴη , καθάπερ τινὲς ἔλεγον , ὁ τό·πος , ἔτι μᾶλλόν ἀναγκαῖον τὸ μὴ συναναιρεῖσθαι τοῖς σώμασιν , εἴπερ τὸ κενὸν τόπος ἐστὶν ἐστερημένος σώματος . κατὰ μὲν γὰρ τὴν Ἀριστοτέλους περὶ τόπου δόξαν τὴν λέγουσαν τόπον εἶναι τὸ πέρας τοῦ περιέχοντος , ὡς μαθησόμηθα , κἂν μὴ συμφθεί - ρηται ὁ τόπος τῷ ἐν τόπῳ , ἀλλ’ οὖν ἀνάγκη , εἰ τόπος ἐστί , καὶ σῶμα εἶναι , καὶ εἰ μὴ τὸ αὐ·τὸ ἀεί , ἀλλὰ σῶμά γε πάντως . εἰ δὲ πρῶτος γέ - γονεν ὁ τόπος καὶ εἰ κενὸν εἴη , δῆλον ὅτι καὶ σώματος μὴ ὄντος ἔσται τόπος . ταῦτα δὲ ἐνδόξως λέγεται λυσιτελοῦντα πρὸς τὸ δεῖξαι , ὅτι ἀρχῆς λόγον ἔχειν τισὶν ὁ τόπος δοκεῖ ὥσπερ καὶ τὸ ἄπειρον . καὶ διὰ τοῦτο καὶ ὁ περὶ τόπου λόγος ἀναγκαῖος τῷ περὶ ἀρχῶν προθεμένῳ διασκοπῆσαι · Ἔοικε δὲ τοιαύτη τις τότε τῶν Ἡσιόδου ἐπῶν ἐπιπολάζειν ἐξήγησις τὸ χάος εἰς χώραν μεταλαμβάνουσα . δηλοῖ δὲ οὐ χώραν ἀλλὰ τὴν ἀπει - ροειδῆ καὶ πεπληθυσμένην τῶν θεῶν αἰτίαν , ἣν ’Oρφεὺς ‟ χάσμα πελώριον’’ ἐκάλεσε . μετὰ γὰρ τὴν μίαν τῶν πάντων ἀρχήν , ἣν ’Oρφεὺς χρόνον ἀνυμνεῖ ὡς μέτρον οὖσαν τῆς μυθικῆς τῶν θεῶν γενέσεως , αἰθέρα καὶ τὸ κελώριον χάσμα’’ προελθεῖν φησι , τὸν μὲν τῆς περατοειδοῦς προόδου τῶν θεῶν αἴτιον , τὸ δὲ τῆς ἀπειροειδοῦς . καὶ λέγει περὶ αὐτοῦ οὐδέ τι πεῖραρ ὑπῆν , οὐ πυθμήν , οὐδέ τις ἔδρα · καίτοι πῶς ὄν τις περὶ τόπου ταῦτα λέγοι τοῦ καὶ τἄλλα περαίνοντος καὶ ἑδράζοντος ; ὁ μέντοι Ἡσίοδος τὴν πρώτην τῶν πάντων αἰτίαν σιγῇ τιμῶν ᾐνίξατο μόνον αὐτὴν διὰ τοῦ εἰπεῖν γενέσθαι τὸ χάος παντὶ γὰρ γενομένῳ ὑπ’ αἰτίου τινὸς ἀνάγκη τὴν γένεσιν σχεῖν , ὡς ὁ Πλάτων’ φησί ) , τὴν δὲ πληθοειδῆ πρόοδον τῶν θεῶν ἐκφῆναι βουλόμενος διὰ τῆς ἀπειροειδοῦς συστοιχίας προήγαγε τὴν θεογονίαν τὸ χάος πρῶτον εἰπὼν καὶ μετ’ αὐτὸ γῆν . Οὐ μὴν ἀλλ’ ἔχει γε ἀπορίαν εἰ ἔστι ἕως τοῦ ζητητέον γὰρ τὸ γένος αὐτοῦ πρῶτον . Ἐv μὲν τοῖς περὶ τοῦ ἀπείρου λόγοις ἐκθέμενος πέντε ἐπιχειρήματα , δι’ ὧν εἶναι δοκεῖ τὸ ἄπειρον , ἐπήγαγε τούτοις ἐκεῖνα , δι’ ὧν μὴ εἶναι φανήσεται , ἵν’ οὕτως ὁ διαιτητὴς τῶν λόγων καὶ ἀληθεῖς ἀμφοτέρους εὑρί - σκων καὶ τὰ ἐναντία λέγειν δοκοῦντας , πῇ μὲν εἶναι πῇ δὲ μὴ εἶναι τὸ ἄπειρον ἐπιψηφίζηται , ὅπερ καὶ τὸ ἀληθὲς ἔχει . ἐνταῦθα δὲ οὐ πῇ μὲν εἶναι τῆ δὲ μὴ εἶναι τὸν τόπον βουλόμενος , ἀλλ’ εἶναι μόνως διὰ τὴν κοι - νῆν περὶ αὐτοῦ ἔννοιαν τίς γὰρ οὐ λέγει τόπον εἶναι ; ) , οὐκ ἀντέθηκεν εὐθὺς ἐπιχειρήματα δεικνύντα μὴ εἶναι , ἀλλ’ εἰπὼν τὰ ἐπιχειρήματα δι’ ὧν ὁ τόπος εἶναι πιστεύεται μεταβαίνειν μὲν δοκεῖ ἐπὶ τὸ ἑξῆς πρόβλημα τὸ τί ἐστιν ὁ τόπος , δείκνυσι δὲ ὅτι οὔτε σῶμα οὔτε ἀσώματον εἶναι δύναται οὗτε στοιχεῖον οὔτε ἐκ στοιχείων . καὶ ἄλλα ἐπιχειρήματα ἐπάγει , δι’ ὧν συνήγαγεν ὅτι οὐ μόνον τί ἐστιν ὁ τόπος , ἀλλὰ καὶ εἰ ἔστιν ὅλως ἀπορεῖν ἀνάγκη , οὐ τὸ πῇ μὲν εἶναι πῇ δὲ μὴ εἶναι διὰ τούτου εἰσάγων , ἀλλὰ τὴν χαλεπότητα τοῦ λόγου διὰ τὴν ἐφ’ ἑκάτερα ἀπορίαν κοινὴν ἐπὶ τοῦ τί ἐστι καὶ τοῦ εἰ ἔστιν ὑποδεικνύς . εἰ γὰρ | ἀνάγκη μὲν εἰ ἔστιν ὅλως ἢ σῶμα εἶναι ἢ ἀσώματον ἢ στοιχεῖον ἢ ἐκ στοιχείων , μηδέτερον δὲ εἶναι δύναται , καὶ τὸ τί ἐστι καὶ τὸ εἰ ἔστιν ἄπορον φανήσεται . καὶ τὸ χαλεπὸν τῆς εὑρέσεως αὐτοῦ πιθανωτέρας ποιεῖ τὰς πρὸς τὸ μὴ εἶναι ἐπιχειρήσεις , κἄν δοκῶμεν πάντες ἐννοεῖν ὅτι ἔστιν ὁ τόπος . καὶ ὅρα ὅπως ἐμμεθόδως ἐχρήσατο τῷ λόγῳ . βουλόμενος γὰρ ἐκ πάντων τῶν προβλημάτων δεῖξαι τὴν χαλεπότητα τοῦ ζητήματος , ἐν μὲν τῷ εἰ ἔστιν οὐκ ἀνεσκεύασε τοῦτο διὰ τὴν κοινὴν περὶ αὐτοῦ πρόληψιν , ἀλλὰ διέβαλεν εὐφυῶς διὰ τῆς τοῦ κενοῦ θέσεως καὶ τοῦ μυθικοῦ χάους εἰσαγόμενον τὸν τόπον · ἐν δὲ τῷ τί ἐστι καὶ τῶ ὁποῖόν τί ἐστι καὶ τὸ εἶναι τὸν τόπον συναναιρεῖ . ὅτι γὰρ καὶ πρὸς τοῦτο αὐτῷ τείνει τὰ ἐπιχειρήματα , δηλοῖ νῦν μὲν τῷ ὑποθετι - κῶς εἰπεῖν εἰ ἔστιν . ἐπειδὴ κἄν ἐρρέθησάν τινες λόγοι πιστούμενοι τὸ εἶναι , οὔπω τελέως ἐδείχθη ὅτι ἔστι , δειχθήσεται δὲ προἰόντος τοῦ λόγου . ἐν δὲ τῷ συμπεράσματι τοῦ ὁποῖόν τί ἐστι σαφῶς καὶ τὸ εἶναι ἄπορον εἶπε · ζητεῖ δὲ πρῶτον ἐν τίνι γένει χρὴ τιθέναι τὸν τόπον · ἀρχὴ γὰρ τοῦ τί ἐστι καὶ τοῦ ὁρισμοῦ τὸ γένος ἐστί . πότερον οὖν σῶμα ἢ ἀσώμα - τον ὁ τόπος ; εἰκότως δὲ οὐκ εἶπεν ἢ ἀσώματον , ἀλλ’ ἤ τις ἑτέρα φύσις , ἐπειδὴ οὐ πάντῃ σώματος αὐτὸν ἐκτὸς εἶναι τίθησι πέρας λέγων αὐτὸν σώματος , ὡς μαθησόμεθα . Διαστήματα μὲν οὖν ἔχει τρία ἕως τοῦ ἐν τῷ αὐτῷ γὰρ ἄν εἴη δύο σώματα . Ὁ μὲν Ἀλέξανδρος δύο συλλογισμοὺς ἀναλύει ἐν τούτῳ τῷ ῥητῷ ἀντι - κειμένους ἀλλήλοις · ‟ καὶ ἔστιν ὁ μὲν πρῶτος τοιοῦτος · ὁ τόπος διαστή - ματα ἔχει τρία · τὸ δὲ τρία διαστήματα ἔχον σῶμα · ὁ τόπος ἄρα σῶμα . ” καίτοι κἄν τὸ σῶμα τρία ἔχει διαστήματα , οὐ πᾶν τὸ τρία ἔχον διαστή - ματα ἤδη σῶμά ἐστι . καὶ γὰρ καὶ τὸ κενὸν οἱ λέγοντες εἶναι τριχῇ διε - στάναι φασὶν αὐτό . ‟ ὁ δὲ δεύτερος συλλογισμὸς ἀντικείμενος τῷ προτέρῳ ὑποθετικὸς ἐξ ἀκολουθίας ἀνασκευαστικός , ὃν καὶ δεύτερον ἀναπόδεικτον καλοῦσιν · εἰ σῶμα ὁ τόπος , ἐν ταὐτῷ δύο σώματα ἔσται ὅ τε τοπος καὶ τὸ ἐν αὐτῷ · ἀλλὰ μὴν ἀδύνατον ἐν ταὐτῷ δύο σώματα εἶναι · οὐκ ἄρα σῶμα ὁ τόπος . εἰ δὲ δοκεῖ μὲν σῶμα εἶναι , ἀδύνατον δὲ αὐτὸν σῶμα εἶναι , οὐδ’ ἄν εἴη τι οὕτως οὕτως μὲν οὖν ὁ Ἀλέξανδρος . μήποτε δὲ ἐκ διαιρέσεως ποιεῖται τὴν ἀνασκευὴν τοῦ εἶναι τὸν τόπον . εἰ γὰρ ἔστιν ὅλως , ἢ ἐν τῷ τοῦ ἀσωμάτου γένει ἐστὶν ἢ ἐν τῷ τοῦ σώματος · ἀλλὰ μὴν οὔτε ἀσώματός ἐστι μῆκος ἔχων καὶ πλάτος καὶ βάθος , οἷς ὁρίζεται πᾶν σῶμα , οὔτε σῶμα , ἵνα μὴ δύο σώματα ἐν ταὐτῷ εἴη . τὰ οὖν τμήματα τῆς διαιρέσεως καλῶς ἀπέδειξεν ὁ Ἀλέξανδρος . Τὸ δὲ σῶμα διὰ σώματος χωρεῖν οἱ μὲν ἀρχαῖοι ὡς ἐναργὲς ἄτοπον ἐλάμβανον , οἱ δὲ ἀπὸ τῆς Στοᾶς ὕστερον προσήκαντο ὡς ἀκολουθοῦν ταῖς σφῶν αὐτῶν ὑποθέσεσιν , ἃς ἐνόμιζον παντὶ τρόπῳ δεῖν κυροῦν · σώματα γὰρ πάντα λέγειν δοκοῦντες καὶ τὰς ποιότητας καὶ τὴν ψυχὴν καὶ διὰ παν - τὸς ὁρῶντες τοῦ σώματος καὶ τὴν ψυχὴν χωροῦσαν καὶ τὰς ποιότητας ἐν ταῖς κράσεσι συνεχώρουν σῶμα διὰ σώματος χωρεῖν . ὅτι δὲ ἀδύνατον τοῦτο , δείκνυσι μὲν καὶ δι’ ἀφωρισμένου συγγράμματος , δείκνυσι δὲ καὶ ἐν τοῖς ὑπομνήμασι διὰ πλειόνων ἐπιχειρημάτων ὁ Ἀλέξανδρος . πρῶτον μὲν γὰρ εἰ σῶμα διὰ σώματος χωρεῖ , καὶ πᾶν διὰ παντὸς χωρήσει , εἴπερ καθὸ σώματα , ἀλλὰ μὴ καθὸ θερμὰ ἡ ψυχρὰ ἤ τινα ἄλλην ἔχοντα διαφορὰν χωρεῖ δι’ ἀλλήλων . εἰ οὖν σῶμα διὰ σώματος χωρεῖ , καὶ ἐν τῷ μικρο - τάτῳ χωρηθήσεται τὸ μέγιστον · ὁμοίως γὰρ ἕξει δεξάμενόν τε καὶ πρὸ τοῦ δέξασθαι . οὐ γὰρ δὴ τότε μὲν κενά τινα καὶ πόρους εἶχε , νῦν δὲ οὐκέτι . οὐδὲ γὰρ αἰτιῶνται κενὰ οἱ δι’ ἀλλήλων λέγοντες χωρεῖν . δύναται οὖν καὶ δεύτερον καὶ τρίτον ὁμοίως δέξασθαι . οὕτως δὲ ἐν τῇ κέγχρῳ , φησὶν Ἀριστοτέλης , ὁ οὐρανὸς χωρηθήσεται καὶ ἡ θάλασσα ἐν κυάθῳ . ἔτι δὲ εἰ σῶμα διὰ σώματος χωρεῖ καὶ διὰ τοῦ παχυτέρου τὸ λεπτότερον , τί δήποτε ὁ χρυσὸς χαλκὸν μὲν δέχεται , ὕδωρ δὲ οὔ . ἄπορον δὲ καὶ διὰ τί δεξάμενος τὸν χαλκὸν ὁ χρυσὸς μείζονα τὸν ὄγκον ἔσχε , καὶ ὅλως διὰ τί αὔξεταί τινα τῶν μιγνυμένων , εἰ τὰ ἴσα ἀλλήλοις δι’ ὅλων ἀλλήλοις συμ - παρεκτείνεται ὡς τὴν αὐτὴν ἔχειν ἐπιφάνειαν ; κυάθου γὰρ κυάθῳ μιχθέν · τος εἰ δι’ ἀλλήλων χωρεῖ τὸ ὅλον ἔδει κυαθιαῖον γίνεσθαι . Καὶ ὁ Εὔδημος καὶ τοῦτο προστίθησιν ὅτι οὐκ ἐνδέχεται δύο σώματα ἅμα εἶναι οὔτε αἰσθητὰ ὄντα οὔτε θάτερον μαθηματικόν . πρὸς γὰρ τῷ ἅμα δύο εἶναι σώματα καὶ ποῦ ἔσται τὸ μαθηματικόν · ὅπερ οὐ δοκεῖ . ἀλλ’ εἰ τῶν οὐρανῶν ἕκαστος σφαῖρα τελεία ἐστὶ μέχρι τοῦ κέντρου χω - ροῦσα , δῆλον ὅτι καὶ δι’ ἀλλήλων χωροῦσιν οἱ οὐρανοὶ καὶ διὰ τῶν ἀστέ - ρων καὶ διὰ τοῦ ὑπὸ σελήνην παντός . μήποτε οὖν τὰ μὲν ὑπὸ σελήνην ἅτε ὑλικώτατα καὶ ἀντίτυπα καὶ φύσει ἀλλήλων διεσπασμένα οὐ χωρεῖ δι’ ἀλλήλων διὸ καὶ μιγνύμενα μεῖζόν τι ποιεῖ ) , τὰ δὲ οὐράνια οὐχ οὕτως . ὥστε καὶ ἄτοπος ἡ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς κέγχρου ὑπόθεσις , εἴπερ ἀδιαίρε - τος ὁ οὐρανός . εἰ δὲ μὴ σῶμά ἐστι τὸ τὰς τρεῖς ἔχον διαστάσεις , λόγου δεήσει · πεισθῆναι γὰρ οὐ ῥᾴδιον εἶναί τι ἀσώματον τρεῖς ἔχον διαστάσεις . Ἔτι δὲ εἴπερ ἐστὶ σώματος τόπος ἕως τοῦ οὐδ’ ἔστι τι παρ’ ἕτερον τούτων ὁ τόπος . Καὶ οὗτος ὁ λόγος δοκεῖ μὲν πρὸς τὸ τί ἐστιν ἐνίστασθαι , ὅτι οὐκ ἔστι σώματος χώρα ὁ τόπος . ἀναιρεῖ δὲ καὶ τὸ εἶναι ὅλως τὸν τόπον δεικνύς , ὅτι οὐδὲ ἔστιν ὅλως τόπος ἢ χώρα σώματος . καὶ ἡ μὲν ὅλη τοὐ λόγου | ἀγωγὴ τοιαύτη · εἰ ἔστι σώματος τόπος καὶ χώρα , ἔσται καὶ τῶν περάτων , ὥστε καὶ ἐπιφανείας καὶ γραμμῆς καὶ στιγμῆς · ἀλλὰ μὴν στιγμῆς οὐκ ἔστι τόπος , ὡς δείξει · οὐδὲ ἄρα σώματος . καὶ τὸ μὲν συνημμένον ὅτι ἀληθές , δείκνυσιν ἐκ τοῦ λόγου τοῦ εἰσαγαγόντος ὅλως τὴν τοῦ τόπου ἔννοιαν . εἰ γὰρ ἐκ τοῦ ἔνθα πρότερον ἦν ὕδωρ ἐνταῦθα γίνεσθαι ἀέρα καὶ εἶναί τι τὸν τόπον καὶ ἕτερον τοῦ ἐν αὐτῷ λέγομεν , δῆλον ὅτι καὶ ὅπου πρότερον ἦν ἡ τοῦ ὕδατος ἐπιφάνεια , νῦν ἐστιν ἡ τοῦ ἀέρος . τὰ γὰρ ἑκάστου πέρατα τῷ περατουμένῳ συμμεθίσταται . ὁμοίως οὖν καὶ γραμμὴ καὶ σημεῖον , ὥστε καὶ σημείου ἄν εἴη τόπος τῷ αὐτῷ λόγῳ ᾧπερ καὶ σώματος . ὅτι δὲ οὐκ ἔστι τόπος σημείου οὐδὲ ἔχομεν διαφορὰν στιγμῆς καὶ τόπου στιγμῆς , δείξαις ἄν οὕτως · εἰ ἴσος ὁ τόπος τῷ ἐν τόπῳ , καὶ τοῦ σημείου τόπος ἔστιν , οὗ μέρος οὐδέν · τὸ δὲ οὗ μέρος οὐδὲν σημεῖον · καὶ ὁ τόπος ἄρα τοῦ σημείου σημεῖον . δύο δὲ σημεῖα ἐὰν ἐφαρμόττῃ ἀλλήλοις ἓν γίνεται σημεῖον ἐνεργείᾳ καὶ οὐκέτι δύο , ὥστε οὐκ ἄλλο τὸ σημεῖον καὶ ἄλλος ὁ τοῦ σημείου τόπος . ἔδει δὲ διαφορὰν εἶναι τοὐ τόπου καὶ τοῦ ἐν τόπῳ , εἴπερ ἔστι τι ὁ τόπος . ὁμοίως δὲ οὐδὲ γραμμῆς οὐδὲ ἐπιφανείας ἔστι τόπος , ὥστε τῷ τῆς ἀντιμεταστάσεως λόγῳ πρότερον μὲν χρώμενοι εἶναι τὸν τό - πον ἐδείκνυμεν , νῦν δὲ μὴ εἶναι . Τί γὰρ ἄν καὶ θείημεν εἶναι τὸν τόπον ; ἕως τοῦ ἐκ δὲ τῶν νοητῶν στοιχείων οὐδὲν γίνεται μέγεθος . Ἐπειδὴ τὰ ὄντα πάντα ἢ σώματά ἐστιν ἢ ἀσώματα καὶ ἢ στοιχεῖα ἢ ἐκ στοιχείων , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν ἡ ἀπλᾶ ἢ σύνθετα , δείξας ὅτι οὔτε σῶμα οὔτε ἀσώματός ἐστιν ὁ τόπος , νῦν δείκνυσι καὶ τὸ ἕτερον διαιρετικόν , ὅτι οὔτε στοιχεῖον οὔτε ἐκ στοιχείων ἐστὶν ὁ τόπος τοιαύτην ἔχων φύσιν , ὥστε μέγεθος μὲν ἔχειν , εἴπερ ἴσος τῷ ἐν τόπῳ , σῶμα δὲ μὴ εἶναι , εἰ μὴ δυνατὸν δύο σώματα ἐν ταὐτῷ εἶναι . τῷ μὲν γὰρ μὴ εἶναι σῶμα οὐκ ἂν εἴη τῶν αἰσθητῶν τι καὶ σωματικῶν οὔτε ὡς ἐκ στοιχείων οὔτε ὡς στοιχεῖον . τῶν γὰρ συνθέτων σωμάτων καὶ τὰ στοιχεῖα σώματα . πῦρ γὰρ καὶ ἀὴρ καὶ ὕδωρ καὶ γῆ τὰ προσεχῆ τῶν συνθέτων σωμάτων στοι - χεῖα ἢ ἄτομοι , ὡς Δημόκριτος , ἢ ὁμοιομέρειαι , ὡς Ἀναξαγόρας . ἀλλ’ οὔτε τῶν νοητῶν τι ἄν εἴη οὔτε ὡς ἐκ στοιχείων οὔτε ὡς στοιχεῖον . οὔτε γὰρ τὰ νοητὰ στοιχεῖα μέγεθός τι ἔχει , οὔτε ἐκ νοητῶν στοιχείων ἀμεγεθῶν ὄντων γένοιτ’ ἄν τι μέγεθος . εἰ οὖν μέγεθος ὁ τόπος ἔχει , οὐκ ἄν οὔτε ἐκ νοητῶν εἴη στοιχείων οὔτε νοητὸν στοιχεῖον , ὥστε οὐδ’ ἄν εἴη ὅλως , εἴπερ πᾶν τὸ ὂν ἢ στοιχεῖόν ἐστιν ἢ ἐκ στοιχείων . Ἐπιστήσαι δὲ ἄξιον , πῶς εἶπε τὰ τῶν αἰσθητῶν στοιχεῖα σώ - ματα εἶναι · ἡ γὰρ ὕλη καὶ τὸ εἶδός ἐστι τὰ πρῶτα στοιχεῖα τῶν αἰσθη - τῶν ἀσώματα ὄνια ἄμφω . μήποτε οὖν οὐ μάτην εἶπε τὰ μὲν τῶν αἰσθητῶν στοιχεῖα σώματα , ἵνα δείξῃ ποῖα λαμβάνει σύνθετα , ὅτι οὐ τὰ ἐξ ὕλης καὶ εἴδους προσεχῶς , ἀλλὰ τὰ ἐκ τῶν ἁπλῶν σωματικῶν στοι - χείων τῶν τεττάρων , ἅτινα οὐκ ἔστιν αἰσθητὰ καθ’ ἑαυτά · οὐδὲ ἔστιν ὅλως καθ’ ἑαυτά · οὐδὲ γὰρ τὰ αἰσθητήρια ἁπλᾶ ἐστιν , ἀλλὰ σύνθετα . καὶ ἡ γῆ αὐτὴ καὶ τὸ ὕδωρ καὶ ὁ ἀὴρ καὶ τὸ πῦρ αἰσθητά ἐστι , διότι οὐκ ἔστιν ἀπλᾶ , ἀλλὰ κατ’ ἐπικράτειαν λέγεταί τε καὶ ἔστι · καί μοι δοκεῖ συναισθόμενος ὁ Ἀριστοτέλης , ὅτι οὐ πάντων τῶν στοιχείων ἐποιήσατο τὴν ἀναίρεσιν οὐ γὰρ δὴ τῆς ὕλης καὶ τοῦ εἴδους ) , ἀλλὰ μόνων τῶν σωματι - κῶν , καὶ διὰ τοῦτο ἐπάγειν τὸ ἑξῆς ἐπιχείρημα , ἐν ᾧ δείξει ὅτι οὔτε ὡς ὕλη οὔτε ὡς εἶδός ἐστιν ἀρχὴ ἢ στοιχεῖον ὁ τόπος . Ἔτι δὲ καὶ τίνος ἄν τις θείη τοῖς οὖσιν αἴτιον ἕως τοῦ οὔτε κινεῖ τὰ ὄντα . Τὸ μὲν δεῖξαι ὅτι οὔτε ὡς ὕλη οὔτε ὡς εἶδός ἐστιν ὁ τόπος τὸ ἐλλεῖ - πόν ἐστιν ἀναπληρῶσαι τοῦ προτέρου θεωρήματος , ἐν ᾧ ἐδείκνυ ὅτι οὔτε στοιχεῖόν ἐστιν ὁ τόπος οὔτε τῶν αἰσθητῶν οὔτε τῶν νοητῶν . πρότερον μὲν γὰρ ἔδειξεν , ὅτι οὐκ ἔστιν αἰσθητὸν στοιχεῖον τῶν αἰσθητῶν · νῦν δὲ ὅτι οὕτε ὡς ὕλη ἢ εἶδος . ἐπειδὴ δὲ ἡ ὕλη καὶ τὸ εἶδος καὶ αἴτιά ἐστι , κοινὴν λοιπὸν ποιεῖται τὴν ἀπόδειξιν , ὅτι οὐδὲν τῶν αἰτίων ἐστὶν ὁ τόπος , οὔτε ὡς ὕλη ἢ εἶδος οὔτε ὡς τὸ ποιοῦν οὔτε ὡς τέλος . καὶ ὅτι μὲν ὡς ὕλη οὐκ ἔστι στοιχεῖον οὐδὲ ἀρχὴ ὅλως οὐδὲ αἴτιον τῶν ὄντων , ἔδειξεν οὅτως · ὕλη ἐστὶν ἐξ ἧς συνίσταταί τι · τὰ γὰρ ἔνυλα ἐκ ταύτης · τόπος ἐστὶν ἐξ οὗ οὐδὲν συνίσταται · ἡ ἄρα ὕλη τόπος οὐκ ἔστιν · ὅτι δὲ οὔτε εἶδος οὔτε ποιητικὸν οὔτε τελικὸν αἴτιον ὁ τόπος , αὐτὸς μὲν παρῆκε δει - κνύναι . δείξαις δὲ ἄν ὅτι μὲν εἶδος οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ ἄλλων λέγεσθαι τὸν τόπον παρὰ τὸ ἐν τόπῳ . καὶ ἐν ταῖς ἀντιμεταστάσεσι τὰ μὲν εἴδη μεθίστασθαι , τὸν δὲ τόπον μένειν . ἀλλ’ οὐδὲ ποιητικὸν αἴτιόν ἐστιν ὁ τόπος . δεκτικὸς γὰρ τοῦ ἤδη γεγονότος ἐστίν , ἀλλ’ οὐχὶ ποιητικὸς τοῦ μὴ ὄντος . οὐ μέντοι οὔτε κινεῖ οὔτε μεταβάλλει τὸ ἐν αὑτῷ ὁ τόπος , ἀλλὰ τὸ ἔναν · τίον , εἴπερ ἄρα ἠρεμεῖν ποιεῖ . τὸ γὰρ ἐν τῷ οἰκείῳ τόπῳ γενόμενον ἠρε - μεῖ . διὸ καὶ ὁ Εὔδημος ἐν τρίτῳ τῶν Φυσικῶν παρακολουθῶν τοῖς ἐν - ταῦθα λεγομένοις καὶ ὡς ὁμολογούμενον ἕκαστον τῶν αἰτίων ἀφαιρῶν τοῦ τόπου “ ἀλλ᾿ ἆρά γε , φησίν , ὡς τὸ κινῆσαν ; ἢ οὐδὲ οὕτως ἐνδέχεται , ὧ Δημόκριτε · δεῖ γὰρ κινητικὸν εἶναι καὶ ἔχειν τινὰ δύναμιν ” . τὸ γὰρ κενὸν τόπον εἶπεν ὁ Δημόκριτος , ὅπερ τῇ ἑαυτοῦ φύσει κενὸν ὄντως καὶ ἀδύνατον καὶ ἀδρανὲς ἄν ἦν . μήποτε οὖν ὡς τέλος . τοῦτο γὰρ δοκεῖ διὰ τὴν ἐπ’ αὐτὸν τῶν σωμάτων φορὰν καὶ τὴν ἔφεσιν τῆς τοῦ οἰκείου τόπου κατα - λήψεως , εἰς ὃν καὶ ἐλθόντα ἠρεμεῖ τὰ σώματα . τέλους δὲ τοῦτο ἴδιον τὸ ἐν αὐτῷ γενόμενον ἠρεμεῖν καὶ ἀναπεπαῦσθαι . ἀλλ’ εἰ ἄλλο ὁ τόπος καὶ ἄλλο τὸ ἐν τόπῳ εἶναι , ὡς δηλοῖ καὶ ἡ ποῦ κατηγορία ἄλλη οὖσα παρὰ τὸν τόπον αὐτὸν ἐν τῷ ποσῷ τεταγμένον , τὸ δὲ τέλος τοῖς σώμασίν ἐστιν , εἴπερ ἄρα , τὸ ἐν τῷδε τῷ τόπῳ εἶναι , οὐκ ἄν εἴη ὁ τόπος τὸ τέλος . ὅλως δὲ τὸ τέλος καὶ τὸ οὗ ἕνεκα οὐκ ἔστι τι καθ’ ἑαυτό , ἀλλ’ ἐκείνου τελειό - της ἐστίν , οὗ λέγεται τέλος . οὕτως γὰρ καὶ ἡ εὐδαιμονία καὶ ἡ πρὸς θεὸν | ὁμοίωσις τέλος ὡς ἐνυπάρχουσα τῷ εὐδαίμονι καὶ τῷ ὁμοιουμένῳ , ἀλλ’ οὐχ ὡς καθ’ ἑαυτά , ὡς εἶναι λέγεται ὁ τόπος . τοῦτο δὲ μάλιστα ῥητέον , ὅτι εἰ ὁ τόπος ᾗ τόπος τέλος ἐστίν , ὅθεν δὲ ἔξεισιν ὕδωρ ἐκεῖ γίνεται ἀήρ , ἔσται τῶν διαφόρων σωμάτων τὸ αὐτὸ . τέλος . τοῦτο δὲ καὶ ἔτι ζητητέον προχείρως αὐτὸ παραδραμόντων τῶν ὑπομνηματιστῶν · ἡ δὲ ἐπιχείρησις αὕτη συντελεῖ μὲν καὶ πρὸς τὸ μηδὲν εἶναι τῶν ὄντων τὸν τόπον , μήτε ἀρχὴν μήτε ἀπ’ ἀρχῆς , διὸ καὶ πρὸς τὸ μὴ εἶναι ὅλως , εἴπερ πᾶν τὸ ὂν ἢ ἀρχή ἐστιν ἢ ἀπ’ ἀρχῆς · μάλιστα δὲ τείνει πρὸς τὸ μὴ εἶναι ἀρχὴν αὐτόν , ὅπερ ἐδόκουν λέγειν οἱ τὸ Ἡσιόδου χάος καὶ τὸ κενὸν τοῦ Δημοκρίτου προφέροντες καὶ τὴν φυσικὴν τῶν σωμάτων κίνησιν ὡς ἀπ’ αἰτίας τοῦ τόπου γινομένην . Ἔτι δὲ καὶ αὐτός , εἰ τῶν ὄντων ἐστί , ποῦ ἔσται ; ἕως του καὶ τοῦτο εἰς ἄπειρον πρόεισιν . Καὶ τοῦτο τὸ ἐπιχείρημα ἀνασκευαστικόν ἐστι τοῦ εἶναι ὅλως τὸν τόπον . καὶ πρὸς ἐκεῖνον ὑπαντᾷ τὸν λόγον τὸν λέγοντα πᾶν τὸ ὂν εἶναι ποῦ , ἐπειδὴ τὸ μηδαμοῦ ὂν οὐδὲ ἔστιν ὅλως , ὑπαντᾷ δὲ τῇ Ζήνωνος ἀπορίᾳ χρώμενος . εἰ γὰρ πᾶν τὸ ὃν ποῦ ἐστιν , ἐπειδὴ καὶ ὁ τόπος τῶν ὄντων , καὶ αὐτὸς ποῦ ἄν εἴη · τὸ δὲ ποῦ ἐν τόπῳ · καὶ ὁ τόπος ἄρα ἐν τόπῳ . καὶ ἔσται τοὐ τόπου τόπος καὶ ἐκείνου τόπος καὶ τοῦτο ἐπ’ ἄπειρον , ὅπερ ἀδύνατον . εἰ οὖν τὸ ἀδύνατον ἠκολούθησε τῷ εἶναι τὸν τόπον τῶν ὄντων , δῆλον ὅτι οὐκ ἔστιν ὂν ὁ τόπος . ὥστε εἰ μὴ λυθείη ἡ Ζήνωνος ἀπορία ὅπερ σημαίνει τὸ ζητεῖν τινα λόγον αὐτήν ) , δῆλον ὅτι ἀναιρεῖται τὸ εἶναι τόπον . Ἔτι ὥσπερ ἅπαν σῶμα ἐν τόπῳ ἕως τοῦ ἀλλὰ καὶ εἰ ἔστιν , ἀπορεῖν ἀναγκαῖον . Εἰ ὁ μὲν τόπος ἔστι , τὸ δὲ κενὸν οὐκ ἔστιν , ὡς δειχθήσεται , ἀκολου - θήσει τῷ πᾶν σῶμα εἶναι ἐν τόπῳ τὸ καὶ ἐν παντὶ τόπῳ σῶμα εἶναι . εἰ οὖν τοῦτο ἀληθές , ἴσον ἀνάγκη εἶναι τὸν τόπον τῷ ἐν τόπῳ . ἐπεὶ οὖν τῶν αὐξομένων σωμάτων ἀνάγκη τὸν τόπον συναύξεσθαι , τίς ἡ τοῦ τόπου αὔξησις ; ἢ τίς γένεσις καὶ πόθεν ; τὰ γὰρ γινόμενα ἐκ τῶν ἐναντίων γίνεται . εἰκότως δὲ προέλαβε καὶ τὸ ἐν παντὶ τόπῳ σῶμα εἶναι · εἰ γὰρ ἦν κενόν , τὸ αὐξόμενον εἰς ἐκεῖνο ηὔξετο . δῆλον δὲ ὅτι εἴτε γίνεται καὶ φθείρεται τὸ σῶμα , ἄλλου φθειρομένου ἄλλο γίνεται , εἴτε τὸ αὐτὸ μένει · καὶ οὐ χρεία τόπου γενέσεως . καὶ τοῦτο δὲ τὸ ἐπιχείρημα ὥρμηται μὲν ἀπὸ τοῦ τί ἐστιν ὁ τόπος , δεικνύον δὲ ὅτι οὐκ ἔστιν ἡ ὑποδοχὴ τοῦ σώματος , ἅμα ὅτι οὐκ ἔστιν ὅλως ὁ τόπος συναποδείκνυσιν . ἐπὶ δὴ τούτοῖς τοῖς ἐπιχειρήμασιν εἰκότως συμπεραίνεται , ὅτι διὰ τούτων οὐ μόνον τί ἐστιν , ἀλλὰ καὶ εἰ ἔστιν ὅλως ἀπορεῖν ἀναγκαῖον . εἰ γὰρ μήτε σῶμα μήτε ἀσώματον μήτε στοιχεῖον μήτε ἐκ στοιχείων μήτε ἀρχή τις ἡ αἰτία μήτε ἴσον τοῦ ἐν τόπῳ , ἅπερ δοκεῖ εἶναι , δῆλον ὅτι καὶ τὸ τί ἐστι καὶ τὸ εἰ ἔστιν ὅλως ἄπορον ἄν εἴη . Ἐπεὶ δὲ τὸ μὲν καθ’ αὑτὸ τὸ δὲ κατ’ ἄλλο λέγεται ἕως τοῦ οὕτω μὲν οὗν σκοποῦσιν ὁ τόπος τὸ ἑκάστου εἰδός ἐστιν . Ἐν τοῖς περὶ ἕκαστον προβλήμασι μετὰ τὸ εἰ ἔστι καὶ τί ἐστι τρίτον τὸ ὁποῖόν τί ἐστι προβαλλόμεθα · τὸ δὲ ὁποῖον τί ἐστιν ἐκ τῶν καθ’ αὑτὸ ὑπαρχόντων τῷ ὑποκειμένῳ γνωρίζομεν · καὶ ἐπὶ τοῦ τόπου τοίνυν μετὰ τὸ εἰ ἔστι καὶ τὸ τί ἐστιν ἐπὶ τὸ ὁποῖόν τί ἐστι μεταβὰς καὶ τὰ ὑπάρχοντα τῷ τόπῳ πολυπραγμονῶν εὑρίσκει καὶ ἐκ τούτων τὴν τοῦ προβλήματος χαλεπότητα , ὅταν τὸ μὲν τῶν ὑπάρχειν αὐτῷ λεγομένων εἰς τὸ εἶδος ἐπάγῃ τὴν ἔννοιαν ὡς τοῦ εἴδους ὄντος τοῦ τόπου , τὸ δὲ εἰς ὕλην ὡς κατ’ αὐτὴν ὑφεστῶτος αὐτοῦ . διὸ καὶ συμπεραινόμενος τὸν λόγον ἐπήγαγεν “ εἰκότως δὲ ἐκ τούτων σκοπουμένοις δόξειεν ἂν εἶναι χαλεπὸν γνωρίσαι τί ἐστιν ὁ τόπος ” . ἐπειδὴ οὖν ὑπάρχειν δοκεῖ τῷ τόπῳ τὸ πρώτως περιέχον , ἐκ τούτου δείκνυσιν ὅτι ὁ τόπος τὸ εἶδός ἐστι δυνάμει συλλογιζόμενος οὕτως · ὁ ἴδιος ἑκάστου τόπος τὸ πρώτως περιέχον ἐστί · τὸ πρώτως πε - ριέχον τὸ πέρας τὸ οἰκεῖόν ἐστι · τοῦτο δὲ τὸ εἶδός ἐστι . καὶ ὅτι μὲν ὁ κυρίως τόπος τὸ πρώτως περιέχον ἐστίν , ἔδειξεν ἐκ τοὐ τὸν μέν τινα λέ - γεσθαι κοινῶς τόπον , ἐν ᾧ πάντα ἢ πλείονα σώματά ἐστιν οἷον ἐν τῷ κόσμῳ τὸν γὰρ οὐρανὸν ἀντὶ τοῦ κόσμου νῦν λέγει ) ἢ ἐν ἀέρι ἢ ἐν γῇ · ἐν τούτων γάρ τινι ὡς ἐν κοινῷ τόπῳ εἰμί , διότι καὶ ἄλλα ἐστὶν ἐν αὐτῷ σώματα . ὅταν δὲ οὕτως ἐν γῇ λέγωμαι ἢ ἐν οἴκῳ ὡς ἐν τῷδέ τινι τῷ τόπῳ , ὃς περιέχει οὐδὲν ἄλλο ἢ ἐμέ , τότε ἴδιος ὁ τόπος ἐστὶν οὗτος ἐμός , ἐν ὧ πρώτως περιέχομαι . ὁ δὲ ἰήιος ὁ κυρίως ἄν εἴη περιεκτικὸς ἐμοῦ . βουλόμενος δὲ διορίσαι τὸ προσεχῶς καὶ πρώτως περιεκτικὸν ἀπὸ τοῦ κοινοῦ καὶ πόρρωθεν καὶ κατ’ ἄλλο λεγομένου καθόλου πρῶιον εἶπεν , ὅτι τῶν ὄντων τὸ μὲν καθ’ αὑτὸ τὸ δὲ κατ’ ἄλλο λέγεται , τὸ καθ’ αὑτὸ ἀντὶ τοῦ πρώτως εἰπών . ἀντίκειται γὰρ κυρίως τῷ μὲν καθ’ αὑτὸ τὸ κατὰ συμβεβηκός , τῷ δὲ πρώτως τὸ κατ’ ἄλλο . καὶ λέγεται καθ’ αὑτὸ μὲν ὑπάρχειν ὅσα ἐν τῇ οὐσίᾳ ἐστὶν ἐκείνων , οἷς ὑπάρχειν λέγεται οἷον ὁ ἀριθμὸς τῷ ἀρτίῳ καὶ περιττῷ · καὶ ὅλως τὰ γένη τοῖς εἴδεσι καθ’ αὑτὰ ὑπάρχει , ὅτι συμπληρωτικὰ τῆς οὐσίας ἐστὶν αὐτῶν καὶ καθὸ αὐτὰ ὑπάρ - χει αὐτοῖς · καθ’ αὑτὰ δὲ καὶ τὰ εἴδη τοῖς γένεσιν ὑπάρχει διαιρετικὰ τῆς οὐσίας ὄντα τῶν γενῶν · καθὸ γὰρ ἀριθμός , ὁ μὲν περιττός ἐστιν , ὁ δὲ ἄρτιος . τὸ δὲ πρώτως τὸ προσεχὲς δηλοῖ . καὶ ποτὲ μὲν συντρέχει ταῦτα , ὥστε τὸ αὐτὸ καὶ καθ’ αὑτὸ καὶ πρώτως ὑπάρχειν ὡς τὸ ζῷον τῷ ἀν - θρώπῳ , ποτὲ δὲ διέστηκεν , ὥστε καθ’ αὑτὸ μέν , μὴ πρώτως δέ . ὡς ἡ οὐσία καθ’ αὑτὸ τῷ ἀνθρώπῳ ὑπάρχει καὶ τὸ ποσὸν τῷ περιττῷ . τῶν ὧ γὰρ εἰδῶν οὐ μόνον τὰ γένη καθ’ αὑτὰ κατηγορεῖται , ἀλλὰ καὶ τὰ τῶν γενῶν γένη , οὐ μέντοι πρώτως οὐδὲ προσεχῶς , ἀλλὰ διὰ μέσων τῶν προσε - χῶν γενῶν . πρώτως δὲ λευκαίνεται ἡ ἐπιφάνεια , οὐ μέντοι καθ’ αὑτό , ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκός . ἀλλὰ ταῦτα μὲν τῆς ἐν τοῖς λογικοῖς | ἔστω σχολῆς ἴδια · ὅτι δὲ τὸ καθ’ αὑτὸ νῦν ἀντὶ τοῦ πρώτως εἶπε , δηλοῖ μὲν καὶ ἡ πρὸς τὸ κατ’ ἄλλο ἀντίθεσις , δηλοῖ δὲ μετ’ ὀλίγον καὶ αὐτὸς εἰς τὸ πρώτως μεταλαβών , ὅταν λέγῃ καὶ τόπος ὁ μὲν κοινὸς ἐν ᾧ ἅπαντα τὰ σώματά ἐστιν , ὁ δὲ ἴδιος ἐν ᾧ πρώτῳ . καὶ ὅλως τοῦ προσεχοῦς δεῖται νῦν μάλιστα . τὸ δὲ προσεχὲς τὸ πρῶτόν ἐστιν , ἀλλ’ οὐ τὸ καθ’ αὑτό . μήποτε δὲ οὐχ ὡς ἔτυχε καὶ καθ’ αὑτὸ καὶ πρώτως εἶπε τὸν ἰήιον καὶ ἐξισάζοντα τόπον , καὶ ὅτι οὐ μόνον πρώτως ἀλλὰ καὶ καθ’ αὑτό ἐστιν οὗτος , ὥσπερ ὁ ὁλικώτερος κατὰ συμβεβηκός . διὰ τοῦτο γὰρ ἐν τῷ οἴκῳ καὶ τῇ πόλει , ὅτι συμβέβηκε τὸν τόπον ἐν ᾧ πρώτως εἰμὶ ἐν τῷδε εἶναι τῷ οἴκῳ καὶ τὸν οἶκον ἐν τῇ πόλει . ὁ δὲ ἴσος καὶ συνεσχη - ματισμένος καὶ καθ’ αὑτό μου τόπος . ἐπειδὴ δὲ ἕκαστον κατὰ τὸ περιέχον αὐτὸ προσεχῶς καὶ πρώτως κατ’ ἐκεῖνο περατοῦται , τὸ περιέχον ἄρα πρώτως ἕκαστον τοῦτο πέρας ἐστίν · ἦν δὲ τὸ περιέχον πρώτως καὶ προσεχῶς ὁ ἑκάστου τόπος ἴδιος · ὁ τόπος ἄρα πέρας ἐστί . τὸ δὲ περιεκτικὸν προσεχῶς ἑκάστου καὶ πέρας αὐτοῦ τὸ εἶδός ἐστι τὸ ἑκάστου · τοῦτο γάρ ἐστι τὸ περατοῦν καὶ ὁρίζον ἕκαστον τῶν σωμάτων . τὸ οἰκεῖον ἄρα εἶδος ἑκά - στου τὸ ὡς μορφὴ πέρας ἑκάστου καὶ τόπος ἐστί . Τὸ δὲ ᾧ ὁρίζεται τὸ μέγεθος εἶπεν ἀντὶ τοῦ τὸ ὑλικὸν διάστημα , ἐπειδὴ τὸ μέγεθος διττόν , τὸ μὲν ἀόριστον καὶ ὑλικὸν κατὰ τὴν ἔκτασιν καὶ χύσιν θεωρούμενον , τὸ δὲ ὡρισμένον καὶ εἰδικὸν κατὰ μορφὴν καὶ μέτρον ἀφωρισμένον . καὶ διὰ τοῦτο ἐπήγαγε καὶ ἡ ὕλη ἡ τοῦ μεγέθους , οὐχ ὡς ἄλλο τι λέγων παρὰ τὸ πρότερον εἰρημένον , ἀλλ’ ὡς σαφέστερον δηλῶν , ὅτι καὶ πρότερον τὸ ὁριζόμενον μέγεθος τὸ ὑλικὸν εἶπε τὸ ἐν τῷ μεγέθει . τὸ δὲ καὶ ἐν τῷ ἀέρι ὅτι καὶ ἐν τῇ γῇ εἶπεν ἀντὶ τοῦ ὅτι ἐν τῷ περὶ τὴν γῆν ἀέρι · διὰ γὰρ τοῦτον καὶ ἐν τῷ ὅλῳ ἀέρι . καὶ εἰκότως Ο κυρίως ἑκάστου τόπος ὁ περιγεγραμμένος καὶ ἴδιος ἐστι · διὰ γὰρ τοῦτον καὶ ἐν τῷ ὁλικωτέρῳ ἐστίν . ἐν γὰρ τῇ οἰκίᾳ , ὅτι ἐν τῷδε αὐτῆς τῷ τόπῳ , ὅς σοι ἐφαρμόζει , καὶ ἐν τῇ πόλει , ὅτι ἐν τῇ οἰκίᾳ , καὶ ἐν τῇ γῇ , ὅτι ἐν τῇ πόλει . εἰ δὲ εἰς τὸ προσεχῶς περιέχον περατοῦται τὰ σώματα καὶ εἰς πρῶτον τοῦτο οὐ γὰρ εἰς ἄλλο τι πρὸ αὐτοῦ οὐδὲ ἔστι τι μεταξύ ) , τὸ εἶδος ἄν εἴη πέρας τὸ ἑκάστου καθ’ ἕν τι τῶν ὑπαρχόντων τῷ τόπῳ τὸ περιέχειν προσεχῶς . κατ’ ἄλλο δέ τι ἡ ὕλη φανήσεται , ὡς ἐκ τῶν ἑξῆς δῆλον . καὶ ὁ παραλογισμὸς γίνεται κατὰ τὴν τοῦ προσεχοῦς δια - φοράν . τῶν γὰρ προσεχῶς περιεχόντων τὸ μὲν συμφυές ἐστιν ὡς τὸ εἶδος , τὸ δὲ ἔξωθεν ὡς ὁ τόπος . Ἧι δὲ δοκεῖ ὁ τόπος εἶναι τὸ διάστημα ἕως τοῦ λείπετᾶι οὐδὲν παρὰ τὴν ὕλην . Εἰπὼν ἕν τι τῶν ὑπαρχόντων τῷ τόπῳ , καθ’ ὃ τὸ εἶδος εἶναι δοκεῖ τῶν σωμάτων ὁ τόπος , νῦν ἄλλο τι τῶν ὑπαρχόντων αὐτῷ λέγει , καθ’ ὃ οὐκέτι τὸ εἶδος , ἀλλ’ ἡ ὕλη τοῦ ἐν τόπῳ φανήσεται ὁ τόπος . εἰ γὰρ δοκεῖ , φησίν , ὁ τόπος εἶναι τὸ διάστημα τὸ τοῦ μεγέθους , οὐκέτι τὸ εἶδος ἔσται ὁ τόπος ἀλλ’ ἡ ὕλη . δοκεῖ μὲν γὰρ ὁ τόπος τὸ διάστημα εἶναι τὸ τοῦ μεγέθους δεκτικόν · λέγεται μὲν γὰρ ἐν τόπῳ εἶναι μέγεθος τὸ εἰδοπεποιη - μένον ἤδη , ἐν δὲ τούτῳ τὸ μέν ἐστι διάστημα ἀόριστον κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ πέρατος καὶ τῶν ἄλλων συμβεβηκότων ὧν ἐστι δεκτικὸν στερητικῶς θεωρούμενον , τὸ δέ ἐστι πέρας καὶ ὅρος τοῦ ἀορίστου διαστήματος ὁριστικόν τε καὶ περιεκτικόν , καὶ τοῦτο μέν ἐστι τὸ εἶδος , τὸ δὲ μετὰ τὴν ἀφαίρεσιν τούτου περιλειπόμενον οὐδὲν ἄλλο ἐστὶ πλὴν τῆς ὕλης , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν τοῦ διαστήματος . εἰ οὖν ὁ τόπος τὸ διάστημα τοὐ μεγέθους , τὸ δὲ διά - στημα τοῦ μεγέθους ἡ ὕλη , δῆλον τὸ συναγόμενον · θαυμαστὸν δὲ ὅτι κατὰ τὸ διάστημα τὴν ὕλην ἐξωμοίωσε τῷ τόπῳ καὶ οὐ κατὰ τὸ ὑποδεκτικόν . ἀλλ’ ἴσως τοῦτο τῷ Πλάτωνι παρῆκεν , ὡς μαθησόμεθα . ἢ μᾶλλον τὸ διάστημα ὡς ὑποδεκτικὸν ἐθεάσατο . ἀλλ’ εἰ τὸ διάστημα τοῦ μεγέθους ποσόν τί ἐστι καὶ μετρεῖται , τὸ δὲ ποσὸν εἶδος , πῶς ὕλη λέγεται τὸ τοῦ μεγέθους διάστημα ; ἢ τὸ ὑλικὸν διάστημα οὐκ ἔστι ποσὸν μεμετρημένον οὐδὲ εἶδος , εἰ μὴ μετάσχῃ τοὐ κατὰ τὸ ποσὸν καὶ τὸ μέγεθος εἴδους , ἀλλ’ ἔστι χύσις ἀόριστος . δηλοῖ δὲ καὶ Ἀριστοτέλης τοιαύτην ἔχων ἔννοιαν περὶ αὐτοῦ ἐν οἷς φησιν ἔστι δὲ τοιοῦτον ἡ ὕλη καὶ τὸ ἀόριστον . καὶ ὅταν οὖν λέγῃ ᾗ δὲ δοκεῖ ὁ τόπος εἶναι τὸ διάστημα τοῦ με - γέθους , κατὰ τοῦτο ὕλη ἐστὶν ὁ τόπος , διάστημα μεγέθους λέγει τὸ ὑπο - κείμενον ἀόριστον , ὃ καὶ ἄπειρον ἔλεγε πρότερον · ὃ καὶ εἶπεν ὅτι ἔστι τὸ διάστημα τῆς τοῦ μεγέθους τελειότητος ὕλη . Μηδεὶς οὖν οἰέσθω τὴν σωματικὴν διάστασιν τὴν ὡς μέγεθος καὶ ποσὸν ἢ τὴν κατὰ τὸν ἀριθμὸν ὡρισμένην τοῦ πλήθους διάκρισιν ἀπὸ τῆς ὕλης τοῖς σώμασιν ὑπάρχειν , ἀλλὰ μόνον τὸν ἐν τούτοις διασπασμὸν καὶ τὴν ἔκχυσιν καὶ τὴν ἀοριστίαν , καθ’ ἃ διαφέρει τὰ ἔνυλα εἴδη τῶν ἀύλων . καί μοι δοκεῖ ταῦτα μάλιστα ταῖς περὶ τῆς ὕλης ὀρθαῖς ἐννοίαις προσήκειν . ὁ μέντοι Ἀλέξανδρος καίτοι πολλὰ εἰπὼν πρὸς τὸ διορίσαι τὴν διάστασιν τὴν ὑλικὴν ἀπὸ τοῦ μεγέθους , θράττεσθαι ὅμως ἔοικεν ὡς πάσης διαστά - σεως μεγεθικῆς καὶ πεποσωμένης εἰδητικῆς οὔσης . διὸ καἰ προήχθη ἐπάγειν τοῖς εἰρημένοις τάδε · “ ἢ τῶν νῦν λεγομένων περὶ τῆς ὕλης οὕτως ἀκούειν χρή , ὡς οὐκ ἀκριβῶς λεγομένων , ὠὰ πρὸς τὴν χρείαν τοῦ δειχθῆναι προκειμένου ” , καίτοι , ὅπερ εἶπον , σαφῶς τοὐ Ἀριστοτέλους διορίσαντος τῷ ἀορίστῳ καὶ ἀπερατώτῳ τὴν ὑλικὴν διάστασιν τῆς μεγεθικῆς , καὶ ἐναργῶς εἰπόντος ὅτι τὸ διάστημα τοῦτο ἕτερον τοῦ μεγέθους ἐστὶ καὶ ὕλη τῆς τοῦ μεγέθους τελειότητος καὶ περιέχεται ὑπὸ τοῦ εἴδους ὡς ὑπὸ ἐπιπέδου καὶ πέρατος καὶ ἔστιν ἀόριστον τῇ ἑαυτοῦ φύσει · χρὴ γάρ , ὅπερ εἶπον , οὐχ ὡς μέγεθος νοεῖν τὴν διάστασιν τῆς ὕλης , ἀλλ’ ὡς † παραίνεσιν καὶ ἔκχυσιν τῆς εἰδητικῆς ἀμερείας καὶ συστροφῆς . ζητήσας δὲ ὁ Ἀλέξανδρος ποῖον 15 εἶδός ἐστι τὸ ὁρίζον τὴν ὕλην “ ἐδήλωσε , φησίν , ὁ Ἀριστοτέλης εἰπὼν οἷον ὑπὸ ἐπιπέδου καὶ πέρατος . τὸ γὰρ ὡς μορφὴ λεγόμενον εἶδος , τοῦτό ἐστι τὸ ὁρίζον καὶ περιγράφον τὴν ὕλην καὶ περατοῦν , οὐ τὸ ὡς δύναμις καὶ λόγος . οὐ γὰρ ὁ μόλυβδος ὑπὸ τῆς βαρύτητος ὁρίζεται καὶ τοῦτο εἶδος αὐτοῦ , ἀλλ’ ὡς σώματος οὐ τοῦτο , ἀλλὰ τὸ ἐπιπέδῳ ὡρισμένον’’ . ταῦτα μὲν οὖν ὁ Ἀλέξανδρος . μήποτε δὲ ὡς μὲν εἶδος ὁριστικὸν τῆς ὕλης τὸ ὅλον ληπτέον τὸ μετὰ τῶν ποιοτὴτων . οὕτω γὰρ καὶ ὁ Ἀριστοτέλης ἔοικεν ἐννοῶν λέγειν ὅταν γὰρ ἀφαιρεθῇ τὸ πέρας καὶ τὰ πάθη τῆς σφαίρας , λείπεται οὐδὲν παρὰ τὴν ὕλην . καὶ με - γέθους δὲ ὡς μεγέθους τοῦ συνθέτου ἐξ ὕλης καὶ εἴδους εἴ τις ἐθέλοι τὸ τὸ εἶδος ζητεῖν , οὐχὶ | τὰ ἐπίπεδα καὶ τὸ περιέχον ἔξωθεν πέρας εὑρήσει . ταῦτα γὰρ πέρας ἐστὶν εἴδους , ἀλλ’ οὐχὶ εἶδος , καὶ ἐπιφάνεια , ἀλλ’ οὐχὶ τὸ στερεόν . καὶ εἰ ἦν δὲ ἄπειρον σῶμα καθ’ ὑπόθεσιν , τὸ μὲν εἶδος τοῦ σώματος εἶχε πάντῃ διεστώς , ὑπὸ δὲ ἐπιπέδων οὐκ ἐπερατοῦτο . τὸ γὰρ εἶδος τοῦ συνεχοῦς ποσοῦ καθὸ τοιοῦτον οὐχὶ ἡ ἐπιφάνειά ἐστιν , ἀλλ’ ἡ δι’ ὅλου αὐτοῦ χωροῦσα φύσις . κἄν αὐτὸς ἐν τῷ πρὸ τούτου βιβλίῳ πᾶν ὃ ἂν ᾖ ποσὸν καὶ πόσον τι εἶναί φησιν τὸ μὲν ὀξυτόνως τὸ δὲ βαρυτόνως ἀναγινωσκόντων ἡμῶν ) , τὸ δὲ βαρυτονούμενον πόσον ὡρισμένον εἶναι . ὃ γὰρ μηδέν ἐστι τῶν καθέκαστα ποσῶν , ὅλως οὐδὲ ποσόν ἐστι . τοῦτο δὲ ἀληθὲς μέν , εἰ τὸ κοινὸν ἐν τοῖς καθέκαστα τὴν ὑπόστασιν ἔχει , οὐδὲν δὲ ἧττον τὸ τοῦ συνεχοῦς ποσοῦ εἶδος καὶ ἐν τῷ κοινῷ θεωρεῖται ὅσον τοῖς ὡρισμένοις ἐστὶ κοινὸν οὐδὲν ἧττον ὑπάρχον . ὁ μέντοι Ἀριστοτέλης οὐκ ἔοικεν ἀπλῶς τὴν κατὰ τὸ ἐπίπεδον περιγραφὴν μόνην τῷ εἴδει ἀποδιδόναι , ἀλλ’ εἶπε μὲν τὸ προφανὲς ὡς ἐν παραδείγματι διὸ καὶ τὸ οἷον προσέθηκεν ) οἷον ὑπὸ ἐπιπέδου καὶ πέρατος , προελθὼν δὲ ἀκριβέ - στερον εἶπεν ὅταν γὰρ ἀφαιρεθῇ τὸ πέρας καὶ τὰ πάθη τῆς σφαίῥᾶς , λείπεται οὐδὲν παρὰ τὴν ὕλην . Διὸ καὶ Πλάτων’ τὴν ὕλην καὶ τὴν χώραν ἕως τοὐ τί δέ ἐστιν οὗτος μόνος ἐπεχείρησεν εἰπεῖν . Εἰπὼν ὅτι καθόσον ὑπάρχει τῷ τόπῳ τὸ διαστήματι εἶναι εἰς τὴν ὕλην ἀπαχθησόμεθα ζητοῦντες τί ἐστιν ὁ τόπος , ὑπεμνήσθη καὶ τοῦ Πλά - τωνος ἐν Τιμαίῳ τὴν ὕλην χώραν καὶ τόπον τῶν ἐνύλων εἰδῶν καλέσαντος . ἐν γὰρ Τιμαίῳ τὴν ὕλην πάσης εἶναι γενέσεως ὑποδοχὴν οἷον τιθήνην φησίν . ἔτι δὲ προελθὼν σαφεστέραν ποιεῖ τὴν τῶν λεγομένων ἔννοιαν . καὶ οὐδὲν ἴσως κωλύει καὶ πλείονα παραθέσθαι τῶν τοὐ Πλάτωνος ῥημάτων · “ τοὺτων δὲ οὕτως ἐχόντων ὁμολογητέον ἓν μὲν εἶναι τὸ κατὰ ταὐτὰ εἶδος ἔχον , ἀγένητον καὶ ἀνώλεθρον , οὔτε εἰς αὑτὸ εἰσδεχόμενον ἄλλο ἄλλοθεν οὔτε αὐτὸ εἰς ἄλλο ποι ἰόν , ἀόρατον δὲ καὶ ἄλλως ἀναίσθητον τοῦτο ὃ δὴ νόησις εἴληχεν ἐπισκοπεῖν · τὸ δὲ ὁμώνυμον ὅμοιόν τε ἐκείνῳ δεύτερον , αἰσθητὸν γενητὸν πεφορημένον ἀεὶ γινόμενόν τε ἔν τινι τόπω καὶ πάλιν ἐκεῖθεν ἀπολλύμενον , δόξῃ μετ’ αἰσθήσεως περιληπτόν · τρίτον δὲ αὐτὸ γένος ὂν τὸ τῆς χώρας ἀεὶ φθορὰν οὐ προσδεχόμενον , ἕδραν δὲ παρέχον ὅσα ἔχει γένεσιν πᾶσιν , αὐτὸ δὲ μετὰ ἀναισθησίας ἁπτὸν λογισμῷ τινι νόθῳ μόγις πιστόν , πρὸς ὃ δὴ καὶ ὀνειροπολοῦμεν βλέποντες καί φαμεν ἀναγκαῖον εἶναί που τὸ ὂν ἅπαν ἔν τινι τόπῳ καὶ κατέχον χώραν τινά · τὸ δὲ μήτε ἐν γῇ μήτε που κατ’ οὐρανὸν οὐδὲν εἶναι . ταῦτα δὴ πάντα καὶ τούτων ἄλλα ἀδελφὰ καὶ περὶ τὴν ἄυπνον καὶ ἀληθῶς φύσιν ὑπάρχουσαν ὑπὸ ταύτης τῆς ὀνειρώξεως οὐ δυνατοὶ γινόμεθα διεγερθέντες διοριζόμενοι τἀληθὲς εἰπεῖν , ὡς εἰκόνι μέν , ἐπείπερ οὐδὲ αὐτὸ τοῦτο , ἐφ’ ᾧ γέγονεν , αὑτῆς ἐστιν , ἑτέρου δέ τινος ἀεὶ φέρεται φάντασμα , διὰ ταῦτα ἐν ἑτέρῳ προσήκει γίνεσθαι , οὐσίας ἁμωσγέπως ἀντεχομένην , ἢ μηδὲν τὸ παράπαν αὐτὴν εἶναι , τῷ δὲ ὄντως ὄντι βοηθὸς ὁ δι’ ἀκριβείας ἀληθὴς λόγος , ὡς ἐάν τι τὸ μὲν ἄλλο ᾖ , τὸ δ’ ἄλλο , οὐδέτερον ἐν οὐδετέρῳ γενόμενον ἓν ἅμα ταὐτὸν καὶ δύο γενήσεσθον . οὗτος μὲν οὖν δὴ παρὰ τῆς ἐμῆς ψήφου λογισθεὶς ἐν κεφαλαίῳ δεδόσθω λόγος , ὄν τε καὶ χώραν καὶ γένεσιν εἶναι τρία τριχῇ , καὶ πρὶν οὐρανὸν γενέσθαι’’ . Ταῦτα καὶ ἄλλα τοιαῦτα τοῦ Πλάτωνος λέγοντος ὁ μὲν Ἀριστοτέλης κἀνταῦθα πρὸς τὸ φαινόμενον ἀποβλέψας τοῦ λόγου καὶ τὸν Πλάτωνά φησι τὴν ὕλην καὶ τὴν χώραν ταὐτὸν λέγειν , ὡς καὶ οἱ ἀπὸ τοῦ διαστή - ματος ἐπιχειροῦντες . καὶ ἐν οἷς κατὰ τὸ πάρεργον ἐγκαλεῖν τῷ Πλάτωνι δοκεῖ , οὐ τοῦτο ἐνεκάλεσεν ὅτι τὴν ὕλην τόπον ὁ Πλάτων’ εἶπεν τῶν εἰδῶν ᾔδει γὰρ καὶ αὐτὸς ἄλλο σημαινόμενον τοῦ τόπου τοῦ τῶν εἰδῶν δεκτικοῦ , ὅτε ἔλεγεν ἐν τῆ Περὶ ψυχῆς “ καὶ εὖ γε οἱ λέγοντες τὴν ψυχὴν τόπον εἰδῶν , πλὴν οὐκ ἐντελεχείᾳ ἀλλὰ δυνάμει τὰ εἴδη ” , καὶ ἄλλο σημαινόμενον τοῦ τόπου τοῦ τῶν σωμάτων δεκτικοῦ , περὶ οὗ νῦν ὁ λόγος ζητεῖ ) , ἀλλὰ τοσοῦτον μόνον λέγει πρὸς τὸν Πλάτωνα · εἰ τὴν ὕλην τόπον λέγει , τὰ δὲ εἴδη καὶ οἱ ἀριθμοὶ καὶ κατ’ αὐτὸν ἐν ὕλῃ μετέχει γὰρ τούτων ἡ ὕλη ) , πῶς λέγει μὴ εἶναι ἐν τόπῳ τὰ εἴδη ; διὸ μηδὲ εἶναι τόπον ἔξω τοῦ οὐρανοῦ , ὡς ἔλεγεν ἐν τοῖς περὶ τοὐ ἀπείρου λόγοις . καὶ μήποτε οὐδὲ τοῦτο ἐγκαλοῦντός ἐστι τῷ Πλάτωνι , ἀλλ’ ἐνδεικνυμένου τοῖς συνιέναι δυναμένοις , ὅτι οὐ κατὰ τὸ νῦν ζητούμενον τοῦ τόπου σημαινόμενον τὴν ὕλην ἔλεγε τόπον ὁ Πλάτων . οὐ γὰρ ἂν ἀπέφησε τὰ εἴδη καὶ τοὺς ἀριθμοὺς ἐν τόπῳ εἶναι , εἴπερ μεταλαμβάνειν αὐτῶν ἐβούλετο τὴν ὕλην . ἀλλ’ ὁ μὲν Ἀριστοτέλης οὕτως . ὁ δὲ Ἀλέξανδρος ὁμολογεῖ μὲν καὶ αὐτὸς κατ’ ἄλλο σημαινόμενον τὴν ὕλην χώραν ἐν Τιμαίῳ κληθῆναι , εὐλόγως δέ φησι λαμβάνεσιαο τὸν Ἀριστοτέλην τοῦ Πλάτωνος · διότι κἄν μεταφορικῶς τις αὐτὸν λέγῃ τὴν ὕλην τόπον καλεῖν , ἔδει τὸν μεταφορικῶς χρώμενον πρῶτον ἔχειν κείμενον τί ἐστιν ὁ κυρίως τόπος · εἰ δὲ μηδαμοῦ φαίνοιτο λέγων ἀλλαχοῦ περὶ τόπου , ἄξιος δοκεῖ αὐτῷ ἐπιτιμήσεως , ὅτι μὴ εἰπὼν περὶ τοῦ κυρίως τόπου πρότερον τῷ κατὰ μεταφορὰν χρῆται . ἀλλ’ ὅτι μὲν εἰδῶν τόπον τὴν ὕλην ἀλλ’ οὐχὶ σωμάτων ὁ Πλάτων’ λέγει , πρόδηλον ἐκ τῶν παρατε - θέντων αὐτοῦ ῥημάτων ἐστίν . ὅτι δὲ οὐχ ἀπλῶς μεταφορική ἐστιν ἡ τοιαύτη χρῆσις , ἀλλὰ κατά τι κοινὸν τοῦ τόπου σημαινόμενον εἴληπται τὸ ὑποδεκτικόν , καθὸ καὶ Ἀριστοτέλης τὴν ψυχὴν τόπον εἰδῶν ἀξιοῖ καλεῖν , καὶ τοῦτο δῆλον ἐκ τῶν εἰρημένων . εἰ γὰρ τὸ μεταλαμβάνον τινὸς καὶ ὁριζόμενον ὑπ’ αὐτοῦ δέχεται ἐκεῖνο ὃ μεταλαμβάνει , τὸ δὲ δεχόμενόν τε καὶ χωροῦν αὐτὸ χώρα γίνεται τοῦ ἐγγινομένου , ἡ δὲ χώρα τόπος νενόμι - σται , μεταλαμβάνει δὲ τῶν εἰδῶν ἡ ὕλη , τόπος ἂν εἴη τῶν εἰδῶν πλὴν οὐχ ὡς σωμάτων · ἄλλος γὰρ ὁ τῶν σωμάτων τόπος · καὶ ἐνταῦθα μὲν τὸ μεταληπτικὸν τόπον ἔθετο . Ἔοικε δὲ καὶ ἄλλο τι τούτου περιεκτικώτερον εἰδέναι τοὐ τόπου ση - μαινόμενον ὁ Πλάτων’ τὸ ἀφοριστικὸν τῆς οἰκείας τάξεως · εἴτε γὰρ κατὰ θέσιν γίνεται τοῦτο ὡς ἐπὶ τῶν | σωμάτων εἴτε κατὰ μετάληψιν ὡς ἐπὶ τῶν δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ εἴτε κατὰ μόνης τάξεως ἀφορισμόν , τόπος δοκεῖ . διότι καὶ ἡ τάξις κατὰ θέσιν δοκεῖ γίνεσθαί τινα · τὸ γὰρ ἐν τῇδε τῇ τάξει ἀφωρισμένον κεῖσθαι ἐν αὐτῇ δοκεῖ · κεῖται δὲ πάντα ἐν τόπῳ . κατὰ τοῦτο δὴ τὸ κοινὸν σημαινόμενον τοὐ τόπου τὸ τῆς τάξεως ἀφοριστικὸν καὶ ὑπερουράνιον τόπον ὁ Πλάτων’ ὀνομάζει λέγων ἐν Φαιδρῷ “ τὸν δὲ ὑπερουράνιον τόπον οὔτε τις ὕμνησε ποιητὴς τῶν τῇδε οὔτε ὑμνήσει κατ’ ἀξίαν’’ · ὥστε τὰ μὲν περὶ τῆς ὕλης ὡς περὶ τόπου λεγόμενα οὐχ ὡς τόπου σωμάτων ἀλλ’ ὡς εἰδῶν μεταληπτικοῦ ἀποδεκτέον . περὶ δὲ τοῦ τῶν σωμάτων τόπου τίνα ἔχει φύσιν οὕτε ζητήσαντα προηγουμένως οἶδα τὸν Πλάτωνα οὔτε ἀποφηνάμενον . πῶς γὰρ ἄν ἡ ὕλη τόπος εἴη σωμάτων , εἴπερ τὰ σώματα σύνθετά ἐστιν ἢ ὡς ἐξ ὕλης καὶ εἴδους ἢ ὡς εἶδος ἐν ὕλῃ ; ἔσται γὰρ ἡ ὕλη οὐκέτι τοῦ εἴδους μόνον , ἀλλὰ καὶ ὕλης δεκτική · ὅλως δὲ εἰ μεθίσταται τὸ σῶμα ἀπὸ τόπου εἰς τόπον , ἀπὸ δὲ ὕλης οὐ μεθίσταται , οὐκ ἄν εἴη ἡ ὕλη τόπος . καὶ αὐτοῦ τοὐ Ἀριστοτέλους ἀκου - σόμεθα ταύτην τὴν ὑπόθεσιν ἀναιροῦντος αὐτίκα μάλα . ὅτι δὲ διάφορα παρὰ τῷ Πλάτωνι τοῦ τόπου τὰ σημαινόμενα , καὶ ἄλλο μὲν τὸ ἐπὶ τῆς ὕλης , ἄλλο δὲ τὸ ἐπὶ τῶν νοητῶν ἐν Φαιδρῷ ῥηθέν , δηλοῖ τὸ τὸ ἐπὶ τῆς ὕλης σημαινόμενον τοῦ τόπου τὸ ὡς ὑποδεκτικὸν καὶ ὁριζόμενον καὶ ἕν τι μετὰ τοῦ ἐν αὐτῷ ποιοῦν ἀποφάσκειν σαφῶς τῶν νοητῶν , οἷς ἐν Φαιδρῷ τὸν ὑπερουράνιον τόπον ἀφώρισεν . εἰπὼν γὰρ περὶ τῆς ὕλης ὡς περὶ τόπου καὶ χώρας καὶ ὑποδοχῆς καὶ ἕδρας τῶν εἰδῶν καὶ τὸν τρόπον τῆς γνώσεως αὐτῆς παραδούς , ὅτι “ μετὰ ἀναισθησίας ἁπτόν ” ἐστιν καὶ “ λογι - σμῷ τινι νόθῳ μόγις πιστόν’’ , ἐπάγει ‘‘πρὸς ὃ δὴ καὶ ὀνειροπολοῦμεν βλέποντες’’ καὶ τὰ ἑξῆς τῶν πρὸ βραχέος παρατεθέντων . Ἀλλ᾿ εἰ μηδὲν περὶ τοῦ τῶν σωμάτων δεκτικοῦ τόπου φαίνεται λέγων ὁ Πλάτων’ , πῶς ὁ Ἀριστοτέλης τὸν Πλάτωνα μόνον ἐπιχειρῆσαί φησιν εἰπεῖν τί ἐστιν ὁ τόπος ; ἢ ὅτι περὶ τούτου τοῦ τόπου τοῦ κατὰ τὴν ὕλην , ὃν τόπον ἐκάλεσεν , ὡς ὑποδοχὴν φαίνεται λέγων ὁ Πλάτων’ , ὅτι ἀίδιον , ὅτι ἕδρα τῶν γενητῶν εἰδῶν , ὅτι μετὰ ἀναισθησίας ἁπτὸν καὶ νόθῳ λογισμῷ πιστὸν καὶ ὅσα ἄλλα περὶ αὐτῆς λέγει , καθόσον τόπον καὶ χώραν αὐτὴν καλέσας λέγει τι περὶ αὐτῆς , κατὰ τοσοῦτον αὐτὸν εἰρηκέναι φησίν . ἴσως δὲ καλῶς ἐπέστησεν αὐτὸς πάντων μάλιστα τὸ βάθος τῆς Πλάτωνος σοφίας ἐγνωκώς , ὅτι κἄν ἀφωρισμένως μὴ φαίνηται τὸ περὶ τόπου ζήτημα προβαλ - λόμενος , ἀλλ’ ἐπειδὴ μετὰ τῶν σωμάτων ἔχει τὴν ὑπόστασιν ὁ τόπος , καὶ τὴν θεωρίαν αὐτοῦ μετ’ αὐτῶν ἐποιήσατο . λέγει γοῦν ἐν Τιμαίῳ περὶ τῆς τόπου δυνάμεως · “ καὶ δὴ κατὰ ταῦτα τὰ παθήματα διαμείβεται τὰς χώρας ἅπαντα · διέστηκε μὲν γὰρ ἐκ τοῦ γένους ἑκάστου τὰ πλήθη κατὰ τόπον ἴδιον διὰ τὴν τῆς δεχομένης κίνησιν , τὰ δὲ ἀνομοιούμενα ἑκάστοτε ἑαυτοῖς , ἄλλοις δὲ ὁμοιούμενα φέρεται διὰ τὸν σεισμὸν πρὸς τὸν ἐκείνων οἷς ἂν ὁμοιωθῇ τόπον . ” ἄλλον δὲ τρόπον ἐν Τιμαίῳ τὴν ὕλην καὶ ἄλλον ἐν ταῖς ἀγράφοις συνουσίαις ὀνομάσαι φησίν · ἐν Τιμαίῳ μὲν γὰρ τὸ μεταληπτικὸν αὐτήν φησι μεταλαμβάνει γὰρ “ ἀπορώτατά πῃ τοῦ νοητοῦ ” , ἐν δὲ ταῖς ἀγράφοις συνουσίαις μέγα καὶ μικρὸν ἐκάλει · ὅτι δὲ τὸ εἶναι τὸν τόπον πάντες ὡμολόγουν δῆλον ἐκ τοῦ πάντας χρῆσθαι ταῖς τοῦ τόπου δια - φοραῖς . Εἰκότως δὲ ἐκ τούτων σκοπουμένοις ἕως τοῦ καὶ χωρὶς ἀλλήλων οὐ ῥᾴδιον γνωρίζειν . Εἰπὼν ὅτι τινὲς μὲν τῶν περὶ τοῦ τόπου λόγων πείθουσι τὸ εἶδος καὶ τὴν μορφὴν εἶναι τὸν τόπον , τινὲς δὲ τὴν ὕλην καὶ τὸ ὑποκείμενον , συνάγει καὶ ἐκ τούτου ὅτι χαλεπός ἐστιν ὁ περὶ τοῦ τόπου λόγος . καὶ γὰρ ὁ περὶ τῆς ὕλης χαλεπώτατος καὶ καθ’ αὑτήν , εἴπερ κατὰ μὲν τὸν Ἀριστο - τέλην οὕτως ἄγνωστος ἡ ὕλη , ὡς κατὰ ἀναλογίαν μόνην εἶναι γνωστή , κατὰ δὲ Πλάτωνα νόθῳ λογισμῷ μόγις πιστή . ἡ δὲ τοῦ εἴδους γνῶσις καὶ ζωῆς δεῖται κεκαθαρμένης καὶ γνώσεως ἀκριβοῦς . καὶ ὅ γε ἓν εἶδος βουλόμενος μαθεῖν τῆς πάντων δεῖται γνώσεως διὰ τὴν ταὐτότητα καὶ ἑτερότητα τὴν πρὸς ἄλληλα τῶν εἰδῶν · εἰ δὲ καὶ ἀρχαί εἰσιν ἥ τε ὕλη καὶ τὸ εἶδος , αἱ ἀρχαὶ τὴν ἀκροτάτην ἔχουσι θεωρίαν · καὶ μέντοι χωρὶς ἀλλήλων ἀδύ - νατον αὐτὰ γνωρίζειν · καὶ γὰρ ἡ ὕπαρξις αὐτῶν μετ’ ἀλλήλων . διὰ πάντα οὖν ταῦτα χαλεπὸν τὸ γνῶναι τί ἐστιν ὁ τόπος , εἴπερ ἢ ὕλη ἢ εἶδος ἡ ἀμφότερά ἐστιν . Ἀλλὰ μὴν ὅτι ἀδύνατον ὁποτερονοῦν τούτων ἶνις τοῦ τὸ δὲ ἀγγεῖον οὐδὲν τοῦ πράγματός ἐστιν . Εἰπὼν ἐκ τίνων ἄν τις ὕλην ἢ εἶδος ὑπονοήσοι τὸν τόπον εἶναι , δείκνυσι διὰ ἑπτὰ ἐπιχειρημάτων , ὅτι οὐδέτερον τούτων δυνατὸν εἶναι τὸν τόπον · καὶ πρῶιον δείκνυσιν ἐν δευτέρῳ σχήματι συλλογιζόμενος οὕτως · τὴν ὕλην καὶ τὸ εἶδος οὐκ ἐνδέχεται χωρίζεσθαι τοῦ πράγματος οὗ ἐστιν · ὁ δὲ τόπος χωρίζεται · ἡ ἄρα ὕλη ἢ τὸ εἶδος οὐκ ἔστιν ὁ τόπος . καὶ ὅτι μὲν ἡ ὕλη καὶ τὸ εἶδος οὐ χωρίζεται τῶν συνθέτων , ἕως ἄν ᾖ , πρόδη - λον · ἐν τούτοις γὰρ ἔχει τὸ εἶναι τὰ σύνθετα . ὅτι δὲ τὸν τόπον ἐνδέχε - ται χωρίζεσθαι καὶ ὄντος καὶ σῳζομένου τοῦ ἐν τόπῳ , διὰ τῆς κατὰ τὴν ἀντιμετάστασιν ἐπαγωγῆς ἔδειξεν · ἐν ᾧ γὰρ ἀὴρ ἦν , ἐν τούτῳ πάλιν ὕδωρ . καὶ ὅτι ἐπακτικὸς ὁ λόγος , ἐδήλωσε διὰ τοῦ καὶ τῶν ἄλλων σωμάτων ὁμοίως . | Ὥστε οὗτε μόριον οὔτε ἕξις ἕως τοῦ τὸ δὲ ἀγγεῖον οὐδὲν τοῦ πράγματός ἐστιν . Δείξας ὅτι χωριστός ἐστι τοῦ πράγματος ὁ τόπος εἰκότως συνήγαγεν ἄλλο συμπέρασμα , ὅτι οὔτε μόριόν ἐστιν ὁ τόπος τοῦ ἐν τόπῳ . εἰ γὰρ μόριον ὃν ἐχωρίζετο , οὔτε αὐτὸ μόριον ἔτι ἦν χωρισθὲν οὔτε ἐκεῖνο ἔμενεν ὅλον , οὗ ἐχωρίσθη τὸ μόριον . οὐ μέντοι οὐδὲ ἕξις εἶναι δύναται χωριζο - μένη . ἡ γὰρ ἕξις οὐχ ὑπομένει χωρισθεῖσα , ἀλλὰ φθείρεται , ὁ δὲ τόπος ὑπομένει . καὶ δύναται μέν τις τὸ μὲν μόριον ἐπὶ τῆς ὕλης ἀκούειν , τὴν δὲ ἕξιν ἐπὶ τοῦ εἴσους , ἵνα ᾖ · ἡ δὲ ὕλη καὶ τὸ πάθος μόριον καὶ ἕξις , ὅπερ πρόκειται · ἕξις δέ ἐστι τὸ ὡς τελειότης συμβεβηκός , οἷόν ἐστι τὸ εἶδος · ὥστε οὔτε ὕλη οὔτε εἶδός ἐστιν ὁ τόπος . δυνατὸν δὲ καὶ καθολι - κώτερον ἀκούειν τὸ μὲν μόριον ἐπὶ πάντων τῶν οὐσιωδῶς συμπληρούντων , τὴν δὲ ἕξιν ἐπὶ τῶν συμβεβηκότων · οὔτε γὰρ πάθος οὔτε δύναμις οὔτε ἄλλο τι τοῦ ἐν τόπῳ ὁ τόπος μέρος ἐστίν · ἆρα οὖν οὐδὲ συμβεβηκός ἐστιν ὁ τόπος τοῦ ἐν τόπῳ ; ἢ τὸ μὲν ἐν τόπῳ εἶναι συμβέβηκε καὶ ἀχω - ρίστῳ τῷ σώματι , ὁ δὲ τόπος οὐ τῷ ἐν τόπῳ συμβέβηκεν , ἀλλ’ εἰ ἄρα , ἐκείνῳ οὗ πέρας καὶ ἐπιφάνειά ἐστι . Καὶ γὰρ δοκεῖ τοιοῦτό τι εἶναι ὁ τόπος οἷον τὸ ἀγγεῖον ἕως τοῦ οὐδὲν τοῦ πράγματός <ἐστον> . Τοῦτο οἱ · ἐξηγηταὶ συνάπτουσι τῷ προσεχῶς εἰρημένῳ δευτέρῳ συμ - περάσματι . τὸ αὐτὸ δὲ δείκνυσι καὶ ἐκ τῆς τοῦ ἀγγείου πρὸς τὸν τόπον ὁμοιότητος · καὶ γὰρ τὸ ἀγγεῖον χωρητικόν ἐστι τοῦ ἐν αὐτῷ , καὶ ὁρίζον - ται αὐτὸ τόπον μεταφορητόν . ὡς οὖν τὸ ἀγγεῖον οὐδὲν τοῦ πράγματός ἐστιν , οὕτως οὐδὲ ὁ τόπος . ἡ δὲ ὕλη καὶ τὸ εἶδος τοῦ πράγματος . καὶ δύναται μὲν τρία εἶναι τὰ συμπεράσματα , δύναται δὲ καὶ ἓν εἶναι . τῶν δὲ ἄλλων δύο τὸ μὲν πρὸς κατασκευὴν εἰλῆφθαι τῆς ἐλάττονος προτάσεως τῆς λεγούσης τὸν τόπον ἐνδέχεσθαι χωρίζεσθαι , τὸ δὲ ἀπὸ τοῦ μορίου καὶ τῆς ἕξεως τῆς ἑτέρας προτάσεως . δύναται δὲ καὶ δύο εἶναι τοῦ τρίτου ῥηθέντος ἰδίου ὄντος . καὶ οὕτω μᾶλλον ἐκδέχονται . Ἧι μὲν οὖν χωριστὸς τοῦ πράγματος ἕως τοῦ ταύτῃ γε ἕτερος τῆς ὕλης . Ἡ ὕλη καὶ τὸ εἶδος τὸ μὲν ἀχώριστα εἶναι τοῦ συνθέτου κοινὸν ἔχουσι , καὶ ἐκ τούτου πρότερον κοινῶς ἐπ’ ἀμφοῖν ἔδειξεν , ὅτι οὔτε ἡ ὕλη , οὔτε τὸ εἶδος ὁ τόπος ἐστί · τὸ μέντοι περιέχεσθαι ἀλλὰ μὴ περιέχειν ἴδιόν ἐστι τῆς ὕλης διάφορον πρὸς τὸν τόπον . βουλόμενος οὖν μηδὲ τοῦτο παρεῖναι τὴν μὲν ὕλην ἐχώρισε τοῦ τόπου κατὰ τὸ τὴν μὲν ὕλην περιέχεσθαι , τὸν δὲ τόπον περιέχειν . τὸ δὲ εἶδος κατὰ τὴν αὐτὴν πάλιν ἐπιβολήν , καθ’ ὅσον ὁ μὲν τόπος χωριστός , τὸ δὲ εἶδος ἀχώριστον · εἰ μὴ ἄρα οὐ κατὰ τὴν αὐτὴν ἔννοιαν εἴηπται νῦν ἁπλῶς τὸ ἀχώριστον τοῦ εἴδους , καθ’ ἣν ἐλήφθη πρότερον . περιττὸν γὰρ ἄν εἴη δὶς παρὰ πόδας τὸ αὐτὸ κατὰ τὴν αὐτὴν ληφθὲν ἔννοιαν . ἀλλ’ ἐνεδείξατο διὰ τούτου , ὅτι τὸ εἶδος κατὰ μὲν τὸ περιεκτικὸν κοινωνεῖ τῷ τόπῳ καίτοι τῆς ὕλης καὶ κατὰ τοῦτο διαφε - ρούσης αὐτοῦ . τὸ δὲ περιεκτικὸν οὕτως ἔχει τὸ εἶδος ὡς συμφυῶς καὶ ἀχωρίστως περιέχον , ἀλλ’ οὐχὶ χωριστῶς ὥσπερ ὁ τόπος . καλῶς δὲ καὶ ὁ Ἀλέξανδρος ἐπιβάλλει τῷ χωρίῳ · λέγων · “ νῦν γὰρ ἀπὸ τοῦ μάλιστα ἑκατέρῳ ὑπάρχοντος , τῷ τε εἴδει φημὶ καὶ τῇ ὕλῃ , τὴν πρὸς τὸν τόπον λαμβάνει διαφοράν . τῷ μὲν γὰρ ἐνύλῳ εἴδει μάλιστα ὑπάρχει τὸ ἀχώριστον · ὁ γὰρ χωρισμὸς τούτου φθορὰ τούτου ἐστίν . ἡ δὲ ὕλη εἰ καὶ ἀχώριστός ἐστιν εἴδους , ἀλλὰ τοῦδέ γε τοῦ εἴδους χωριστή . τοῦ γὰρ ἀνθρώπου φέρε εἰπεῖν τοῦ ἐν γενέσει τὸ μὲν εἶδος ἅμα τῷ χωρισθῆναι ἔφθαρται , τὸ δὲ ὑποκείμενον μένει ἄλλο μεταλαβὸν εἶδος . εἰκότως οὖν τὸ μὲν εἶδος ἔδειξε μὴ ὂν τόπον ἀπὸ τοῦ μὴ χωρίζεσθαι , τὴν δὲ ὕλην ἐπειδὴ χωριστή πώς ἐστιν , οὐκέτι ἀπὸ τούτου , ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ περιέχεσθαι . ἀδύνατον γὰρ αὐτὴν ἄλλως ἐν ὑποστάσει εἶναι καὶ κρατεῖσθαι ἐν τῷ ὄντι μὴ ὑπὸ τοῦ εἴδους ὁριζομένην . ” Δοκεῖ δὲ ἀεὶ τὸ ὄν που αὐτό τε εἶναί τι καὶ ἕτερόν τι ἐκτὸς αὐτοῦ . Τὸ μὲν οὖν λεγόμενον δῆλον , ὅτι καὶ ἐκ τῆς ἐναργείας καὶ ἐκ τῆς κοινῆς ὑπολήψεως τοῦτο προφανές , ὡς ἄλλο μέν τι τὸ ἐν τόπῳ , ἄλλο δὲ ὁ τόπος · τοῦτο δὲ οἱ μὲν ἐξηγηταὶ ὡς ἄλλο τέταρτον ἐπιχείρημα τιθέασιν ἀπὸ τοῦ ἄλλο μὲν εἶναι τὸ ἐν τόπῳ ἄλλο δὲ τὸν τόπον τὸ ἐν ᾧ ἐκτὸς ὃν τοῦ ἐν αὐτῷ · εἰ οὖν τὸ ἐν τόπῳ ἡ ὕλη καὶ τὸ εἶδός ἐστιν , ἄλλο ἄν εἴη παρὰ ταῦτα ὁ τόπος . δύναται δὲ καὶ κοινὸν συμπέρασμα εἶναι τῶν πρὸ αὐτοῦ ἐπιχειρημάτων ἀπὸ τῆς ἐναργείας εἰλημμένον . καὶ τῇ γε τοιαύτῃ ἐννοίᾳ συνᾴδει μᾶλλον ἡ τοιαύτη γραφὴ αἰτιολογικὸν ἔχουσα τὸν γὰρ · δοκεῖ γὰρ ἀεὶ τὸ ὄν που , ἔν τισιν ἀντιγράφοις οὕτως φερομένη . ἐπειδὴ γὰρ δοκεῖ ἄλλο μὲν εἶναι τὸ ἐν τόπῳ ἐξ ὕλης καὶ εἴδους ὄν , ἄλλο δὲ ὁ τόπος , εἰκότως ἄλλο μὲν ὁ τόπος , ἄλλο δὲ τὸ εἶδος καὶ ἡ ὕλη ἐστίν . Πλάτωνι μέντοι λεκτέον ἕως τοῦ ὥσπερ ἐν τῷ Τιμαιῳ γέγραφεν . Ἐv τοῖς περὶ τοῦ ἀπείρου λόγοις ἔλεγεν , ὅτι ὁ Πλάτων’ ἔξω τοῦ οὐρα - νοῦ ‘‘οὐδὲν εἶναι σῶμα ” ἐβούλετο “ οὐδὲ τὰς ἰδέας διὰ τὸ μηδέ που εἶναι αὐτάς.’’ ἐν δὲ τούτοις ἐμνημόνευσεν ὡς τὴν ὕλην τὸ μεθεκτικὸν τῶν εἰδῶν τόπον εἰπόντος . συγκρούει οὖν κατὰ τὸ φαινόμενον τοὺς λόγους . εἰ γὰρ τὸ μεθεκτικὸν τῶν εἰδῶν | ὁ τόπος ἐστί , διὰ τί μὴ ἐν τῷ τόπῳ τὰ εἴδη ἅπερ καὶ ἀριθμοὺς ἔλεγε ; τὸ δὲ μεθεκτικὸν ἐν μὲν ταῖς ἀγράφοις ταῖς Περὶ τἀγαθοῦ συνουσίαις μέγα καὶ μικρὸν ἐκάλει , ἐν δὲ τῷ Τιμαίῳ ὕλην , ἣν καὶ τόπον καὶ χώραν ὠνόμαζε . καὶ δῆλον ὅτι φαινομένη τίς ἐστιν ἐναντίωσις αὕτη · οὐ μέντοι ἐστὶν ἐναντία · τὴν μὲν γὰρ ὅλην τόπον ἔλεγε τῶν ἐνύλων εἰδῶν ὡς ὑποδοχὴν αὐτῶν , τὰ δὲ εἴδη τὰ χωριστὰ τῆς ὕλης ἤτοι τὰς ἰδέας ἔλεγε μὴ εἶναι ἐν τόπῳ . οὕτε γὰρ ὡς ἔνυλα εἴδη ἐν τῇ ὕλῃ ἐστὶν ὡς ἐν τόπῳ ἐκεῖνα , οὔτε ὡς σώματα ἐν τῷ τῶν σωμάτων δεκτικῷ . ἐναργεστέρα δὲ ἄν ἔδοξεν ἡ ἐναντίωσις , εἴ τις τῷ λέγοντι τὰς ἰδέας μὴ εἶναι ἐν τόπῳ μηδὲ ἔξω τοὐ οὐρανοῦ τὰ ἐν Φαιδρῷ προήγαγεν , ἐν οἷς φησι “ τὸν δὲ ὑπερουράνιον τόπον οὔτε τις ὕμνησε ποιητὴς τῶν τῇδε οὕτε ὑμνήσει και᾿ ἀξίαν . ἡ γὰρ ἀχρώματός τε καὶ ἀσχημάτιστος καὶ ἀναφὴς οὐσία ὄντως οὖσα ψυχῆς κυβερνήτῃ μόνῳ θεατή , περὶ ἣν τὸ τῆς ἀληθοῦς ἐπιστήμης γένος , τοῦτον ἔχει τὸν τόπον’’ . ἐν δὲ τούτῳ φησίν “ καθορᾷ μὲν αὐτὴν δικαιοσύνην , καθορᾷ δὲ σωφροσύνην ; καθορᾷ δὲ ἐπιστή - μην , οὐχ ᾗ γένεσις πρόσεστιν , οὐδὲ ἥ ἐστί που ἑτέρα ἐν ἑτέρῳ οὖσα , ὧν ἡμεῖς νῦν ὄντων καλοῦμεν , ἀλλὰ τὴν ἐν τῷ ὅ ἐστιν ὄντως ἐπιστήμην οὖ - σαν , καὶ τὰ ἄλλα ὡσαύτως τὰ ὄντα ἄντως ” . ἰδοὺ γὰρ σαφῶς ἐν τόπῳ τὰς ἰδέας εἶναί φησι τὴν τῆς δικαιοσύνης καὶ σωφροσύνης καὶ ἐπιστήμης · αὐτὸ γὰρ ἕκαστον ἡ ἰδέα ἐστί . λέγει δὲ καὶ ἔξω τοῦ οὐρανοῦ τοῦτον εἶναι τὸν τόπον . ἀλλὰ δῆλον ὅτι ἄλλον μὲν τόπον ἀπέφασκε τῶν ἐκεῖ τὸν ὑπο - δεκτικὸν τῶν ἐνύλων εἰδῶν ἢ τῶν σωμάτων , ἄλλον δὲ ἐξυμνεῖ τὸν ἀφο - ριστικὸν τῆς ἐκεῖ τάξεως · θαυμαστὸν δὲ πῶς ὁ Ἀλέξανδρος καίτοι συννοή - σας , ὅτι εἴδη λέγει τὰς ἰδέας νῦν ὁ Ἀριστοτέλης , ὅμως ἀναγκάζεσθαι νομίζει τὸν Πλάτωνα ἐν τόπῳ λέγειν τὰς ἰδέας , καίτοι ἀύλους αὐτὰς λέγοντα , ἐπειδὴ τόπον καὶ χώραν τῶν ἐνύλων εἰδῶν εἶπε τὴν ὕλην · παρέκβασιν δὲ καλεῖ τὸν λόγον , ἐπειδή , ὅσον μὲν ἐν τοῖς προκειμένοις , ἤρκει δεῖξαι , ὅτι οὐκ ἔστιν ὕλη ὁ τόπος , ὡς ἐδόκει λέγειν ὁ Πλάτων’ · τῷ δὲ μὴ ἁπλῶς τό - πον ἀλλ’ εἰδῶν τόπον εἰπόντι ἀκολουθεῖ τὸ ἐναντίον τοῖς ὑπ’ αὐτοῦ λεγο - μένοις ἐν ἄλλοις τὸ τὰ εἴδη ἐν τόπῳ εἶναι . διὸ παρεκβῆναι τοῦ προκει - μένου ὁμολογεῖ τοῦτο ἐπάγων τὸ ἄτοπον . Ἔτι πῶς ἄν φέροιτο εἰς τὸν αὑτοῦ τόπον ἕως τοῦ ὥστε ζητητέος ἐν τοῖς τοιούτοις ὁ τόπος . Πέμπτον τοῦτο ἐπιχείρημα δεικτικὸν τοῦ τὸν τόπον μήτε τὴν ὕλην εἶναι μήτε τὸ εἶδος τοιαύτην ἔχον καὶ τοῦτο τὴν τοῦ λόγου ἀγωγήν · εἰ ὁ τόπος ἡ ὕλη ἢ τὸ εἶδος , οὐδὲν ἂν τῶν κινουμένων ἐπὶ τὸν αὑτοῦ τόπον φέροιτο · ἀλλὰ μὴν πᾶν τὸ κινούμενον κατὰ φύσιν ἐπὶ τὸν αὑτοῦ φέρεται τόπον , τὰ μὲν βαρέα κάτω , τὰ δὲ κοῦφα ἄνω · οὐκ ἄρα ὁ τόπος ἡ ὕλη ἢ τὸ εἶδός ἐστιν . οὐδὲ γὰρ φέρεται ἐπὶ τὴν ὕλην ἡ τὸ εἶδος , διότι σὺν αὐ - τοῖς καὶ ἐν αὐτοῖς ἐστι τούτων ἑκάτερον τοῖς φερομένοις . τί γὰρ ἄλλο ἐστὶ τὸ φερόμενον ἢ ὕλη καὶ εἶδος ; τὸ δὲ ἐφεξῆς λεγόμενον τὸ ἀδύνατον γὰρ οὗ μὴ κίνησις μηδὲ τὸ ἄνω ἢ κάτω τόπον εἶναι ἄλλον λόγον ὁ Ἀλέξανδρός φησι συνημμένον τῷ πρὸ αὐτοῦ τοιοῦτον · ἐφ’ ὃ μὴ ἔστι κίνησις , τοῦτο τόπος οὐκ ἔστιν · ἐπὶ δὲ τὴν ὕλην καὶ τὸ εἶδος οὐκ ἔστι κίνησις · οὐδὲ ἄρα ἡ ὕλη ἢ τὸ εἶδος τόπος ἐστί . “ δύναται δέ , φησί , καὶ τὸ τούτῳ συγκείμενον ἄλλος εἶναι λόγος τοιοῦτος · ὃ μὴ ἔχει διαφορὰς τήν τε ἄνω καὶ τὴν κάτω , τοῦτο οὐκ ἔστι τόπος · ἡ δὲ ὕλη καὶ τὸ εἶδος οὐκ ἔχει διαφορὰς τὸ ἄνω καὶ τὸ κάτω · οὐκ ἄρα ἡ ὕλη καὶ τὸ εἶδος τόπος . αὐτὸς δέ , φησί , πάντα συνθεὶς ὡς ἕνα ἠρώτηκε λόγον προσθεὶς τὸ ‘πῶς ἄν φέροιτο ἔτι τὰ κινούμενα εἰς τοὺς αὑτῶν τόπους , εἰ ἡ ὕλη ἢ τὸ εἶδος τόπος’ · ὡς ὂν τοῦτο ἐναργές , ὅτι οὐδὲν ἐπὶ τὸ ἴδιον εἶδος ἢ τὴν ὕλην κινεῖται ” . οὕτως μὲν οὖν ὁ Ἀλέξανδρος καὶ ὁ Ἀσπάσιος . μήποτε δὲ εἶς μέν ἐστιν ὁ ὅλος λόγος , ὡς καὶ Ἀλέξανδρος ἐπέστησε συνημμένον ἔχων τὸ πρότερον ῥηθὲν τοιοῦτον · εἰ ὁ τόπος ἡ ὕλη ἢ τὸ εἶδός ἐστιν , οὐδὲν ἄν τῶν κινουμένων ἐπὶ τὸν αὑτοῦ τόπον φέροιτο · ἀλλὰ μὴν πᾶν τὸ κινού - μένον κατὰ φύσιν ἐπὶ τὸν αὑτοῦ τόπον φέρεται . ἐν δὴ τούτῳ τὴν μὲν πρόσληψιν ὡς σαφῆ παρῆκε , τὸ δὲ συνημμένον ἀποδείκνυσι διὰ τοῦ ἀδύ - νατον γὰρ οὐ μὴ κίνησις μηδὲ τὸ ἄνω ἢ κάτω τόπον εἶναι . εἰ γὰρ ἐπὶ τὴν ὕλην ἢ τὸ εἶδος οὐκ ἔστι κίνησις , ἀλλ’ οὐδὲ τὸ ἄνω ἢ κάτω , ἐφ’ ἃ γίνονται αἱ φυσικαὶ κινήσεις , ὕλης ἢ εἴδους εἰσὶ διαφοραὶ τόπου οὖσαι διαφοραί , ἐξ ἀμφοῖν δῆλον ὅτι , εἰ τὸ εἶδος ἢ ἡ ὕλη τόπος , οὐδὲν ἄν τῶν κινουμένων ἐπὶ τὸν αὑτοῦ τόπον φέροιτο , τουτέστιν τὸν ἄνω ἢ τὸν κάτω · ἐνάγει δέ με πρὸς τὴν τοιαύτην τῶν εἰρημένων ἀποδοχὴν καὶ ὁ γὰρ αἰτιολογικὸς σύνδεσμος · ὡς γὰρ αἰτίαν ἐπάγων τοῦ μὴ ἂν φέρεσθαι εἰς τὸν αὑτοῦ τόπον ἕκαστον , εἰ τόπος εἴη ἡ ὕλη ἢ τὸ εἶδος , οὕτως ἐπῆκται . εἰ οὖν ἀληθῆ τὰ εἰρημένα , οὐκ ἐν τῇ ὕλῃ ἢ τῷ εἴδει χρὴ τὸν τόπον ζητεῖν , ἀλλ’ ἐν ἐκείνῳ οὗ διαφορὰ τὸ ἄνω καὶ τὸ κάτω ἐστίν . ἐπὶ γὰρ ταῦτα οἷόν τε φέρεσθαι τὰ κινούμενα , οὐκ ἐπὶ τὴν ὕλην καὶ τὸ εἶδος . δυνατὸν δὲ καὶ κατηγορικῶς οὕτως ἐρωτᾶν τὸν λόγον ἐν δευτέρῳ σχήματι · τόπος ἐστὶν ἐφ’ ὃν ἕκαστον τῶν κατὰ φύσιν κινουμένων ἐπὶ τὸν αὑτοῦ τό - πον κινεῖται · εἰς δὲ τὴν ὕλην ἢ τὸ εἶδος οὐδὲν κινεῖται · οὐκ ἄρα τὸ εἶδος ἢ ἡ ὕλη τόπος ἐστίν . ὅλως δὲ εἰ τὴν ὕλην καὶ τὸ εἶδος ἔχει ἀεὶ τὰ σώ - ματα τόπον ὄντα , πῶς ἄν ἔτι κινοῖτο ἐπὶ τὸν οἰκεῖον τόπον ; Εἰ δὲ ἐν αὐτῷ ὁ τόπος , δεῖ γάρ ἕως τοῦ ὥστε τοῦ τόπου ἔσται τόπος . | Ἕκτον τοῦτο ἐπιχείρημα ὡς οἶμαι δεικνύον ὅτι οὔτε τὸ εἶδος οὔτε ἡ ὕλη τόπος ἐστὶ διὰ τῆς εἰς ἀδύνατον ἀπαγωγῆς καὶ τοῦτο · λέγει δέ · εἰ ἐν αὐτῷ τῷ πράγματι ὁ τόπος ἐστίν , ἔσται τοῦ τόπου τόπος · ἀλλὰ μὴν τοῦτο ἀδύνατον , καὶ δι’ αὐτὸ μὲν τοῦτο διὰ τὸ τὸν τόπον σώματος εἶναι ἀλλ’ οὐ τόπου καὶ διὰ τὴν ἐπ’ ἄπειρον δὲ προχώρησιν τόπον ἀεὶ πρὸ τόπου τιθέν - τῶν ἡμῶν · οὐκ ἄρα ἐν αὐτῷ τῷ πράγματι ὁ τόπος ἐστί . τοῦ δὲ ὑποθε - τικοῦ τόπου τούτου τὴν μὲν ὑπόθεσιν βεβαιοῦται διὰ τοῦ δεῖ γάρ , εἴπερ ἡ μορφὴ ἢ ἡ ὕλη . εἰ γὰρ εἶδος ἢ ὕλη ἐστὶν ὁ τόπος , ἀνάγκη ἐν αὐτῷ εἶναι τῷ πράγματι τῷ ἐξ ὕλης καὶ εἴδους συνεστηκότι · τὸ δὲ συνημμένον ἀποδείκνυσιν ὑγιὲς ἐκ τοῦ μεταβάλλει γὰρ ἅμα τῷ πράγματι καὶ κινεῖται καὶ τὸ εἶδος καὶ τὸ ἀόριστον , τουτέστιν ἡ ὕλη . τοῦ γὰρ πράγματος μεθισταμένου τοῦ συνθέτου συμμεθίσταται καὶ τὸ εἶδος καὶ ἡ ὕλη , ἐξ ὧν ἐστι τὸ σύνθετον , καὶ ἐκεῖ ἐστιν ἔνθα ἄν ᾖ τὸ σύνθετον . εἰ οὖν ταῦτα ὁ τόπος , δῆλον ὅτι μέτεισιν ὁ τόπος τούτων μετιόντων καὶ μέ - τεισιν ἀπὸ τόπου εἰς τόπον · ὥστε ἐν τόπῳ ἔσται ὁ τόπος . ὅτι δὲ τὰ φυσικὰ σώματα τὰ ἐξ ὕλης καὶ εἴδους κινεῖται κατὰ τόπον καὶ μεταβάλλει τοὺς τόπους , πρόδηλόν ἐστι τοῖς αἰσθανομένοις . καὶ δῆλον ὅτι καὶ αὐτὸ τοῦτο ἄτοπόν ἐστι τὸ κινεῖσθαι τοὺς τόπους · κατὰ τόπον γὰρ καὶ εἰς τό - πον ἀνάγκη κινεῖσθαι τὸ κινούμενον . ἀπορεῖ δὲ ὁ Ἀλέξανδρος ἐν τούτοις · “ μήποτε οὐκ ἀνάγκη , εἴ τι ἔστιν ἐν τόπῳ ; καὶ τὰ ἐν αὐτῷ ὄντα ἐν τόπῳ εἶναι , εἰ μὴ ἄρα κατὰ συμβεβηκός · ἰδοὺ γὰρ τὰ μέρη τῶν ἐν τόπῳ ὄντων καὶ αἱ ἐν αὐτοῖς ποιότητες οὐκ εἰσὶν ἐν τόπῳ καθ’ αὑτά , ὥστε κἄν τὸ σύνθετον ἐν τόπῳ ᾖ , οὐκ ἀνάγκη τὸ εἶδος ἢ τὴν ὕλην ἐν τόπῳ εἶναι , πλὴν εἰ μὴ κατὰ συμβεβηκός . ὥστε καὶ εἰ τόπος εἴη τὸ εἶδος ἢ ἡ ὕλη , οὐκ ἄν εἴη ἐν τόπῳ πλὴν εἰ μὴ κατὰ συμβεβηκός · οὕτως δὲ οὐδὲν ἄτοπον καὶ τὸν τόπον ἐν τόπῳ εἶναι · καὶ γὰρ αὐτὸς λέγων εἶναι τόπον τὸ τοῦ περιέχοντος πέρας , ἐν τῷ αὐτῷ εἶναι τόπῳ φησὶ τό τε τοῦ περιέχοντος πέρας καὶ τὸ τοῦ περιεχομένου · αἱ γὰρ ἐπιφάνειαι ἁπτόμεναι ἀλλήλων ἐν τῷ αὐτῷ εἰσι ” . λύων δὲ τὴν ἀπορίαν “ εἰ ἔστι , φησί , τὸ εἶδος ἢ ἡ ὕλη τόπος τοὐ συνθέτου , ἴσα αὐτῷ ἐστιν · ὁ γὰρ τόπος ἴσος τῶ ἐν τόπῳ . ἐπεὶ οὖν τὸ σύνθετον ἴσον ἐστὶ καὶ τῷ τόπῳ , ἐν ᾧ κινηθὲν ἐγένετο , τὰ δὲ τῷ αὐτῷ ἴσα καὶ ἀλλήλοις ἐστὶν ἴσα , ἴσος ἄν εἴη καὶ τῷ εἴδει καὶ τῇ ὕλῃ ὁ τόπος ἐν ᾧ ἐγένετο τὸ σύνθετον σῶμα · τὸ δὲ ἐν τόπῳ ἴσον τῷ τόπῳ καθ’ αὑτὸ ἐν τόπῳ ἐστὶ καὶ οὐ κατὰ συμβεβηκός · καθὸ γὰρ διέστηκε τὸ ὄν , ἐν τόπῳ . εἰ οὖν ἡ ὕλη ἢ τὸ εἶδος τόπος ὂν τοῦ συνθέτου καὶ συν - διεστὼς αὐτῷ ἐν τόπῳ ἐστίν , ἐν ᾧ γίνεται τὸ σύνθετον , καὶ ἴσον τῷ τόπῳ , καθ’ αὑτὸ ἂν εἴη ἐν τόπῳ . ἄτοπον δέ , φησὶν ὁ Ἀλέξανδρος , καὶ τὸ δύο τόπους εἷναι ἅμα τοῦ αὐτοῦ πρώτως , εἴ γε ἀμφότεροι ἴσοι τῷ ἐν αὐτῷ , ὅ τε ἐν ᾧ ἐγένετο καὶ τὸ εἶδος ἢ ἡ ὕλη · καὶ ταῦτα γὰρ ἴσα τῷ συνθέτῳ , εἴπερ τόπος αὐτοῦ ἐστι . καὶ δῆλον ὅτι οἱ δύο ἅμα τοῦ αὐτοῦ τόποι πρώ - τως ἔσονται καὶ καθ’ αὑτό , ἀλλ’ οὐ κατὰ συμβεβηκὸς καὶ κατ’ ἄλλο . ” Ἔτι ὅταν ἐξ ἀέρος ὕδωρ γένηται , ἀπόλωλεν ὁ τόπος ἕως τοὐ περὶ τῆς οὐσίας αὐτοῦ εἴρηται . τοῦτο τὸ ἐπιχείρημα δυνατόν φασι καὶ ἀπορίαν ἰδίαν ἔχειν περὶ τό - που , ὅτι δοκεῖ ἀπόλλυσθαι ὁ ἑκάστου τόπος τῶν σωμάτων , ὅταν εἰς ἄλλο σῶμα μεταβολὴ αὐτοῖς γένηται · τοῦ δὲ ἀπολωλέναι τὸν τόπον σημεῖον , ὅτι οὐκέτι εἰσὶν ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ . ἀλλ’ ἄτοπον · τίς γὰρ ἄν γένοιτο τόπου φθορά ; μήποτε δὲ τὸ ἔ τι προσκείμενον δηλοῖ περὶ τὸ αὐτὸ τῷ προσεχῶς εἰρημένῳ προβλήματι στρέφεσθαι τὸ ἐπιχείρημα . εἴπερ δὲ ἄρα ἄλλην ἔχει ἀπορίαν , οὕτως μᾶλλον αὐτὴν ἐκδεκτέον , ὡς ὁ Ἀσπάσιος ἐνδείκνυται · ὅταν γὰρ ἐξ ἀέρος ὕδωρ γένηται , τουτέστιν ἐκ μείζονος σώματος ἔλαττον , ἀπόλ - λυται τοῦ τόπου μέρος · οὐ γὰρ τοσοῦτός ἐστιν ὁ τοῦ γινομένου ὕδατος τόπος , ὅσος ἦν ὁ τοῦ ἀέρος τοῦ εἰς αὐτὸ μεταβαλόντος . τίς δὲ τόπου φθορὰ πάνυ χαλεπὸν ἀποδοῦναι , ὡς μαθησόμεθα . καὶ εἴη ἄν τοῦτο συγ - γενὲς ἐκείνῳ τῷ ἐπιχειρήματι τῷ ἀπὸ τῆς αὐξήσεως τοῦ τόπου · ἐν ᾧ ἔλεγε “ πῶς οὖν περὶ τῶν αὐξανομένων ἐροῦμεν ” · ὡς γὰρ ἐκεῖ ἐδείκνυτο , ὅτι εἰ ἔστιν ὁ τόπος , ἀνάγκη αὔξεσθαι τὸν τόπον , οὕτως ἐνταῦθα ἀνάγκη φθείρεσθαι τὸν τόπον . ἄπορον δὲ πῶς ἂν αὐξηθείη ἢ μειωθείη τόπος . πῶς γὰρ τὸ πρότερον ἀληθές ; οὐδὲ γάρ ἐστι σημεῖον τοῦ ἀπολωλέναι τὸν τόπον τὸ μηκέτι ἐν τῷ αὐτῷ εἶναι · δύναται γὰρ καὶ ὅταν ἐξ ἀέρος μετα - βαλὸν τὸ ὕδωρ κάτω γένηται , μένειν ὁ αὐτὸς ἄνω τόπος , κἂν μὴ ὁ αὐτὸς ἀὴρ ᾖ ἐν αὐτῷ . κάλλιον δὲ τοῦ αὐτοῦ προβλήματος εἶναι τὸ ἐπιχείρημα δεικνύντος , ὅτι οὔτε ἡ ὕλη οὕτε τὸ εἶδος τόπος ἐστί . καὶ μᾶλλον ἐπὶ τοῦ εἴδους ἀποδείκνυσθαί φησιν ὁ Ἀλέξανδρος οὕτως ἐκδεχομένων ἡμῶν · “ ὅταν τῶν σωμάτων αἱ μεταβολαὶ εἰς ἄλλα σώματα γένωνται , ἀπόλωλεν αὐτῶν τὸ εἶδος οὐ γὰρ ταὐτὸν ὕδατος καὶ ἀέρος ) · εἰ δὴ τὸ εἶδος τόπος , ἀπό - λωλεν αὐτῶν ὁ τόπος · ὥστε οὐκέτι εἰσὶν ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ . ἀλλὰ μὴν ἄπορον τίς τοὐ τόπου φθορά . ὥστε εἰ τοῦ μὲν εἴδους φανερὰ ἡ φθορά , εἰ δὲ ὁ τόπος φθείρεσθαι δύναται ἀπορίαν ἔχει , οὐκ ἔστι ταὐτὸν τῷ τόπῳ τὸ εἶδος . εἰ δὲ τὴν ὕλην τις λέγει τόπον ἐν τῇ τῶν σωμάτων εἰς ἄλληλα μεταβολῇ , ὁ μὲν τόπος οὐκέτι ὁ αὐτός , ἡ δὲ ὕλη ἡ αὐτή · μένουσαν γὰρ αὐτήν φαμεν δέχεσθαι τὰ διαφέροντα εἴδη . ὥστε οὐκ ἔστιν ἡ ὕλη τόπς ” . καὶ τῷ μὲν Ἀλεξάνδρῳ μᾶλλον δοκεῖ ἐπὶ τοῦ εἴδους ἀληθεύεσθαι τὸν λό - γον . πῶς δὲ τὸ μὲν εἶδος | τόπον ὑποθέμενος ἔλεγεν ὅτι ‟ τοῦ μὲν εἴδους φανερὰ ἡ φθορά , εἰ δὲ ὁ τόπος φθείρεσθαι δύναται ἀπορίαν ἔχει ” καὶ οὕτω συνῆγεν ὅτι ὁ τόπος οὐκ ἔστι τὸ εἶδος , ἐπὶ δὲ τῆς ὕλης τὸν τόπον φησὶ μὴ εἶναι τὸν αὐτόν , τὴν δὲ ὕλην τὴν αὐτὴν εἶναι , καίτοι τοὐ Ἀρτστο - τέλους εἰς ἓν μόνον ἄτοπον ἀπαγαγόντος τὸ ἀπόλωλεν ὁ τόπος ; μήποτε οὖν ἐν ἀμφοῖν ὁμοίως ἀληθεύεται , ἐν ταῖς μεταβολαῖς τῶν σωμάτων τὸ ἀπολωλέναι τὸν τόπον , εἴπερ ἡ ὕλη ἢ τὸ εἶδός ἐστιν ὁ τόπος · εἰ γὰρ μὴ μάτην τὴν ἐξ ἀέρος εἰς ὕδωρ μεταβολὴν παρέθετο καὶ ὅλως τὴν ἐκ μείζο - νος εἰς ἔλαττον , ἀλλ’ ἵνα τὴν συστολὴν τοῦ μεγέθους δηλώσῃ οὐ μόνον κατὰ τὸ εἶδος γινομένην , ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν διάστασιν τὴν ὑλικήν , δῆλον ὅτι καὶ ἐπὶ τῆς ὕλης τὸ ἄτοπον συνάγεται καὶ εἴη ἄν ὁ συλλογισμὸς τοιοῦ - τος · εἰ ὁ τόπος τὸ εἶδος ἢ ἡ ὕλη , ἐν τῇ μεταβολῇ τῶν σωμάτων τῇ ἐκ μείζονος εἰς ἔλαττον ἀπόλωλεν ὁ τόπος · ἀλλὰ μὴν τοῦτο ἀδύνατον · τίς γὰρ ἄν εἴη φθορὰ τόπου ; καὶ τὴν μὲν πρόσληψιν ὡς ἐναργῆ παραλέλοιπε . τί γὰρ ἄν εἴη τῷ τόπῳ ἐναντίον εἰς ὃ ἂν φθαρείη ὁ τόπος ἢ ἐξ οὗ ἄν γέ - νοιτο ; τὸ δὲ συνημμένον δείκνυσι διὰ τοῦ οὐ γὰρ ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ τὸ γενόμενον σῶμα . καὶ γὰρ εἰ μὲν τὸ εἶδος ὑποτεθείη ὁ τόπος , ἄλλος ἐξ ἄλλου τελέως εὑρεθήσεται · εἰ δὲ ἡ ὕλη , ἐλάττων ἐκ μείζονος ὁ τόπος . καὶ πάλιν οὐκ ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ . ὅτι δὲ καὶ ἀπὸ τῆς μερικῆς ἀπωλείας τοῦ τόπου γέγονεν ἡ ἐπιχείρησις , δηλοῖ οἶμαι σαφῶς τὸ οὐδὲ γὰρ ἐν τῷ αὐτῶ τόπῳ τὸ γενόμενον σῶμα . καὶ ὅτι εἰς ἄτοπον ἀπάγει τὴν τοῦ τόπου φθοράν , δηλοῖ τὸ τίς οὖν ἡ φθορά . τοῦτο δὲ καὶ ἐκ τῆς κοινῆς περὶ τοῦ τόπου ἐννοίας , ὅτι οὐ συμφθείρεται τοῖς ἐν τόπῳ ὁ τόπος , ὥσπερ οὐδὲ τὰ ἀγγεῖα τοῖς ἐν αὐτοῖς , ἀλλὰ μενόντων τούτων ἄλλοτε ἄλλων εἰς αὐτὰ μετάστασις γίνεται · καὶ ἐκ τοῦ τὰ σώματα μεταβάλλειν κατὰ τοὺς τόπους , οὐ μέντοι τοὺς τόπους εἰς ἀλλήλους . οὐ γὰρ ὁ ἄνω τόπος εἰς τὸν κάτω μεταβάλλει πῶς γὰρ οἷόν τε ; ) , ἀλλὰ τὰ ἄνω σώματα εἰς τὰ κάτω . ὁ δὲ Εὔδημος δεικνὺς ὅτι οὐκ ἔστιν ὁ τόπος ἡ ὕλη καὶ τοῦτο προστίθησιν · ‟ ἔτι δὲ ἡ μὲν ὅλη κινεῖται · ὁ δὲ τόπος ἀκίνητος ” . δῆλον δὲ ὅτι καὶ τῷ εἴδει ἐφαρμόττει ὁ αὐτὸς διορισμός · καὶ γὰρ καὶ αὐτὸ κινεῖται . Μετὰ δὲ ταῦτα ληπτέον , ποσαχῶς ἄλλο ἐν ἄλλῳ λέ - γεται ἕως τοῦ πάντων δὲ κυριώτατον τὸ ὡς ἐν ἀγγείῳ καὶ ὅλως ὡς ἐν τόπω . Συμπερανάμενος τοὺς λόγους , ἐξ ὧν τε ἀναγκῶν εἶναί τι τὸν τόπον δοκεῖ , καὶ πάλιν ἐξ ὧν ἀπορήσειεν ἄν τις περὶ τῆς οὐσίας αὐτοῦ τί ποιέ ἐστιν ὁ τόπος , καὶ εἰ ἔστιν ὅλως εἰ γὰρ ἃ δοκεῖ εἶναι ὁ τόπος μὴ ἔστιν , ἀνάγκη καὶ εἰ ἔστιν ὅλως ἀπορεῖσθαι ) , τούτοις οὖν συμπερανάμενος τοὺς λόγους καὶ τὰς συγκεχυμένας ἐν ἡμῖν δόξας διακρίνας ἐπὶ τὴν εὕρεσιν λοιπὸν τῆς τοῦ τόπου φύσεως παρασκευάζεται . ἐπειδὴ δὲ ἀπὸ τοῦ ἐν τόπῳ ὄντος εἰς ἔννοιαν ἐρχόμεθα τοῦ τόπου , τὸ δὲ ἐν τόπῳ ἔν τινί ἐστι , διαι - ρεῖται πρῶτον πολλαχῶς λεγόμενον τὸ ἔν τινι . χρησιμεύσει δὲ αὐτῷ μά - λιστα ἡ διαίρεσις καὶ εἰς τὴν λύσιν τοὐ ἐν τόπῳ τὸν τόπον ἔσεσθαι κατὰ τὴν Ζήνωνος ἀπορίαν , ἣν εἶπε ζητεῖν τινα λύσιν · ἔλεγε γὰρ ὁ Ζήνων · ‟ εἰ πάν τὸ ὂν ἐν τόπῳ , δῆλον ὅτι καὶ τοῦ τόπου τόπος ἔσται , καὶ τοῦτο ἐπ’ ἄπειρον πρόεισι ” . λυθήσεται οὖν ὁ λόγος οὗτος ἐκ τοῦ πλεοναχῶς τοῦ ἔν τινι λεγομένου μὴ εἴ τί ἐστιν ἔν τινι καὶ ἐν τόπῳ εἶναι . διὸ καὶ εἰς τοῦτο συνεπληρώθη πᾶς ὁ λόγος ὁ περὶ τοῦ ἔν τινι . τὰ οὖν ἔν τινι κατὰ ὀκτὼ ἢ ἐννέα τρόπους λέγεσθαί φησιν · ἔν τινι γάρ ἐστιν ἢ ὡς μέρος ἐν ὅλῳ ὡς ὁ δάκτυλος ἐν τῇ χειρὶ ἢ ἐν τῷ ὅλῳ σώματι , ἐν μὲν τῇ χειρὶ ὡς 20 μέρος , ἐν δὲ τῷ ὅλῳ σώματι · ὡς μέρους μέρος , ὃ καὶ μόριον καλοῦσιν · . ἢ ὡς τὸ ὅλον ἐν τοῖς μέρεσιν ὡς τὸ πρόσωπον ἐν ὀφθαλμοῖς καὶ ῥινὶ καὶ τοῖς τοιούτοις . οὐ γάρ ἐστι φησὶ παρὰ τὰ μέρη τὸ ὅλον . κἂν γὰρ ἄλλο τὸ εἶδος ἡ τοῦ ὅλου παρὰ τὸ τῶν μερῶν εἶδος , καθὸ καὶ ὅλον καὶ μέρη φαμὲν εἰδητικῶς ἀντιτιθέντες , ἀλλὰ τό γε ὑποκείμενον τὸ αὐτό · οὐ γὰρ ἀπέσπασται τὸ ὅλον τῶν μερῶν . ἄλλον δὲ τρόπον τὸ ἔν τινι ὡς τὸ εἶδος ἐν τῷ γένει , ὡς λέγομεν ἐν τῷ ζῴῳ τὸν ἄνθρωπον · καὶ ἄλλον ὡς τὸ γένος ἐν εἴδει , ὡς ζῷον ἐν ἀνθρώπῳ καὶ ἵππῳ καὶ τοῖς ἄλλοις , ὅτι ἐν τῷ ἑκάστου τῶν εἰδῶν λόγῳ περιέχεται . διὸ εἴδει εἶπεν , οὐκ εἴδεσιν · ὅτι γὰρ ἄλλως ἔν τινί ἐστι τὸ ὡς μέρος ἐν ὅλῳ καὶ ἄλλως τὸ ὡς εἶδος ἐν γένει , δῆλον ἐκ τοῦ τὸ μὲν ὅλον μηκέτι ὅλον εἶναι ἑνὸς ἀφαι - ρεθέντος μέρους , τὸ δὲ γένος μηδὲν κωλύεσθαι ἔτι εἶναι γένος ἑνὸς εἴδους ἀφαιρεθέντος . καὶ τὸ μὲν γένος πᾶν συνωνύμως πάντων τῶν εἰδῶν κατη - γορεῖται , τὸ δὲ ὅλον μόνων τῶν ὁμοιομερῶν , καὶ τούτων οὐ καθὸ ὅλον . ἔτι δὲ τὸ μὲν ὅλον ἐν πᾶσίν ἐστι τοῖς μέρεσι , τὸ δὲ γένος καὶ ἐν ἑνί . διὸ
Lemmas: περι ὁ φυσικός ἀρχή καί αἴτιος ὁ πραγματεία ἐνίστημι καί ὁ κοινός πᾶς ὁ φυσικός παρακολουθέω εἶπον ἐν ὁ πρῶτος περί ὁ ἀρχή ὁ ὡς στοιχεῖον ὁ ὕλη ὁ εἶδος καί ὁ οὗτος συνυπάρχων στέρησις , καί ἐν ὁ δύο περί ὁ ποιητικός καί τε - λικοῦ αἴτιος , καί τίς δοκέω μέν τις καί αὐτός εἰμί αἴτιος ποιητικός , εἰμί δέ οὖον κατά ἑαυτοῦ ποιητικός , ὥσπερ ὁ τύχη καί ὁ αὐτόματος , ἀλλά κατά συμβεβηκός . δείκνυμι δέ ποιητικός αἴτιος ὁ φύσις καί ὁρίζω αὐτός ἀρχή κίνησις ὁ σῶμα , ἐπεί ὁ φυσικός ὑπάρχω καθό φυσικός πᾶς ὁ κίνησις καί αὐτός συστατικός εἰμί ὁ φυσικός σῶμα καί ἐν ὁ ὁρισμός ὁ φύσις παραλαμβάνω , εἰκότως εὐθύς ἐν ἀρχή ὁ τρίτος βιβλίον διαλέγω περί κίνησις . ἐπεί δέ πᾶς σῶμα φυσικός καί πᾶς κίνησις ἀνάγκη ἢ ἤπειρος ἢ περαίνω εἰμί καί ὁ σῶμα καί ὁ κίνησις συνεχής εἰμί ἐπί ἄπειρος2 εἰμί διαιρετός , καί μέντοι ἐπειδή τις ὁ φύσις - Κῶς ἀρχή ὁ ἤπειρος λέγω , εἰκότως καί περί ἤπειρος διαλέγω . καί συμπληρόω ὁ περί ὁ στοιχεῖον καί ὁ ἄλλος αἴτιος λόγος καί ἔτι ὁ περί ὁ ἀρχή ὑποδύομαι , ἐφεξῆς λοιπός περί ὁ ἔξωθεν ὕπαρ - χόντος ὁ φυσικός σῶμα ὅς τοιοῦτος ζητέω τε καί παραδίδωμι , οἷος εἰμί ὅς τε τόπος καί ὁ χρόνος · πᾶς γάρ φυσικός σῶμα ἐν τόπος εἰμί καί κατά τόπος κινέω καί ἠρεμέω ἐν τόπος , ὁ δέ γε ἁπλόος σῶμα καί εἰμί - δοποιεω ὁ ἐπί ὁ οἰκεῖος τόπος φορός . ἐπεί δέ πᾶς κίνησις χρόνος μετρέω , ἐσθίω καί περί χρόνος διδάσκω , εἴπερ ἀριθμός πᾶς κίνησις ὁ χρόνος , ὡς μανθάνω · εἰκότως δέ περί πρότερος λέγω ὁ τόπος · προηγέομαι γάρ ὁ τόπος οὖον μόνος ὁ χρόνος , ἀλλά καί ὁ κίνησις καί αὐτός ὁ σῶμα · εἰμί γάρ ὁ μέν σῶμα ἐν τόπος , ὁ δέ κίνησις ἐν ὁ σῶμα , ὁ δέ χρόνος ἐν ὁ κινέω . ἀλλά ἐπεί ὁ φυσικός προηγουμένως οὐσία ὁ σῶμα εἰμί ὁ φυσικός , ὁ δέ ἄλλος οὗτος τις εἰμί ὁ μέν ὑποδοχή ὁ δέ κίνησις ὁ δέ μέτρον ὁ κίνησις , εἰκότως ὁ στοιχεῖον ὁ φυσικός σῶμα ὁ τε ὕλη καί ὁ εἶδος πρῶτος παραδίδωμι , εἶτα ὁ ποιητικός αὐτός καί τελικός αἴτιος καί ὁ κίνησις ὁ ἐν ὁ ὁρισμός ὁ φύσις παραλαμβάνω . καί οὕτως ἐν ὁ ἔξωθεν ὑπάρχω ὁ χρόνος ὁ τόπος προτάσσω . ἀλλά ἐπεί περί ὁ κινέω ὁ φυσικός ὁ πρα - ματείαν ἔχω , ὥσπερ περί ὁ ἀκίνητος ὅς τε μαθηματικός καί ὁ Θεόλογος , ὁ δέ ἀκίνητος ὁ τόπος , ὡς δείκνυμι , πῶς εἄν εἰμί φυσικός ὁ περί τόπος σκέμμα ; ἢ ὅτι εἰμί καί ἀκίνητος ἀλλά σῶμα γε κινέω δεκτι - κόος καί σῶμα κινέω πέρας , καθό καί κινέω , ἄν μή κατά ἑαυτοῦ κινέω ὁ τόπος . ἐπεί δέ τις καί ὁ κενός ἐν ὁ ἀρχή τίθημι λέγω · αὐτός τόπος σῶμα στερέω , εἰκότως μετά ὁ περί τόπος λόγος καί περί κενός διαλέγω . καί οὕτως ὁ περί χρόνος πρόβλημα διαρθρόω περατόω ὁ πρόκειμαι βιβλίον καί ὁ περί ὁ πᾶς κοινῶς ὁ φυσικός προσήκω λόγος , ὅς εἰμί ὁ περί ὁ φυσικός ἀρχή . ὅμοιος δέ ἀνάγκη καί περί τόπος ὁ φυσικός ὥσπερ καί περί ἤπειρος γνωρίζω , εἰμί εἰμί ὁ μή , καί πῶς εἰμί , καί τίς εἰμί . ὁ περί τόπος πρόβλημα διορίζω κατά ὁ ὁμοιότης ὁ περί ἤπειρος ζήτησις . εἰκότως · ὡς γάρ καί εἰμί καί μή εἰμί ὁ ἤπειρος ὑποτίθημι ἐγώ ἄτοπος ἀκολουθέω δοκέω , οὕτως καί εἰμί εἰμί ὁ τόπος ζῶ - Τοῦσι διά ὁ ὁ πρόβλημα ἄτριπτος ἐπί ἑκάτερος ἐπιχειρέω ἀνάγκη . καί εἰμί ἀρχή καί ὁ περί τόπος πρόβλημα ὁ εἰμί εἰμί ζητέω ἢ μή εἰμί , ὥσπερ καί ἐπί ὁ ἤπειρος . μετά δέ ὁ εἰμί εἰμί ἐν ὁ ἀπος - δεικτικός μανθάνω ὁ τίς εἰμί ζητέω . ὅσπερ ὁ φύσις καί οὐσία καί ὁ ὁριστικός ὁ προτίθημι λόγος ἀνευρίσκω . μετά δέ οὗτος ὁ ὁποῖος τίς εἰμί ἕπω πρόβλημα ὁ ὁ ὑπάρχω ὁ πρᾶγμα δηλόω , ὅς συγγενής εἰμί ὁ πῶς εἰμί . καί γάρ ὡς ἐπί ὁ ἤπειρος λέγω , ὅτι δύναμις καί κατά μέρος καί ἐν ὁ γίγνομαι , οὕτως ἐπί ὁ τόπος ὁ πῶς εἰμί ζητέω , ἆρα κατά ἑαυτοῦ τίς , ὡς ὁ διάστημα ἢ κενός λέγω ὁ τόπος , ἢ ἐν σχέσις , καί πότερος πρός ὁ εἰμί συντελής τίς ὁ σῶμα ὁ οὐδείς . οὗτος γάρ περί ὁ ὑπάρχω καί περί ὁ τρόπος στρέφω ὁ ὑπόστη - σέως . ἀλλά διά τίς ὁ πῶς εἰμί προτάσσω ; ἢ ὅτι πολλάκις ἐκ ὁ ὑπαπ - ἔχω ὁ οὐσία ὁ πρᾶγμα εὑρίσκω , ὥσπερ καί ἐπί ὁ τόπος νῦν φαίνω . ὁ τε γάρ εἰμί πᾶς ὑπολαμβάνω εἰμί ποῦ ἠώς ὁ ὅς καλέω φορός . διορίζω ἐν ἀρχή ὁ περί τόπος πρόβλημα κατά ὁ πρός ὁ περί ἤπειρος ὁμοιότης , | καί ἐφεξῆς ὅτι ἀναγκαῖος ὁ περί ὁ τόπος λόγος ὁ φυσικός διά δύο δείκνυμι ἐπιχείρημα , ὅς ὁ μέν ἔνδοξος εἰμί δοκέω ἀπό ὁ κοινός ὑπόληψις λαμβάνω , ὁ δέ ἀποδεικτικός ἀπό αὐτός ὁ πρᾶγμα ὁρμάω . καί ὁ μέν ἀπό ὁ κοινός ὑπόληψις ὁ ὑπό ὁ παλαιός προτείνω ὑποθετικός συλλογισμός παρατίθημι ἔχω οὕτως · εἰμί ὁ μή εἰμί οὐδαμοῦ , ὁ ὅς ποῦ · εἰμί δέ ὁ ποῦ ὁ ἐν τόπος σχέσις δηλόω , δῆλος ὅτι εἰμί ὁ τόπος . ὕαμα δέ ὁ ἐρώτησις , ὡς ὁ Ἀλέξανδρος φημί , οὖον πᾶς ἀπλόος εἰμί , ἀλλά ὁ μόνος ὁ σῶμα ἡγέομαι εἰμί καί μόνος ὁ ἔνυλος , ἀναιρέω δέ ὁ ἀσώματος φύσις . ” καί κατά γε ὁ φαίνω ἀμέθοδος ὁ ἀντιστροφή ποιέω · ὁ γάρ ἵημι ὁ μή ὅς μηδαμός ἕπω κατά ὁ δύο ὁ ὑποθετικός ὁ ποῦ εἰμί , ἀλλά οὐ ὁ εἰμί ποῦ , ὅσπερ ζητέω ὁ ὁ τόπος εἰσάγω . ἢ οὖν ὑπερβιβαστέον ὁ λέξις λέγω ὁ οὐδαμοῦ εἰμί μή εἰμί καί οὗτος λοιπός λέγω ὁ εἰμί ποῦ εἰμί , ἢ ὅσπερ πιθανός κατά ὁ ὁ εἴρω - τίνω δόξα μόνος ὁ σῶμα οἴομαι εἰμί ῥητέος ἐξισάζω ὁ ἡγέομαι ὁ ἕπω . εἰμί γάρ μή εἰμί ἄλλος τίς εἰμί μή ὁ σῶμα , δῆλος ὅτι ὁ μηδαμοῦ εἰμί οὐδέ εἰμί ὅλως καί ὁ μή εἰμί οὐδαμοῦ εἰμί , ἐπεί ὁ σῶμα ποῦ εἰμί . ἐπί δέ ὁ ἐξισάζω ἀδιάφορος ὁ ἀντιστροφή , εἴτε ἀπό ὁ ἡγέομαι γίγνομαι εἴτε ἀπό ὁ ἕπομαι · ἔοικα δέ ὁ ἐν Τίμαιος ὁ Πλάτων ῥῆσις παρῳδέω ὁ Ἀριστοτέλης , ἐν ὅς φημί ἐκεῖνος ‟ πρός ὅς δή καί ὀνειροπολέω βλέπω καί φημί ἀναγκαῖος εἰμί ποῦ ὁ εἰμί ἅπας ἐν τις τόπος καί κατέχω χώρα τις , ὁ δέ μήτε ἐν γῆ μήτε ποῦ κατά οὐρανός οὐδείς εἰμί . ” ὁράω γάρ ὅτι αὐτός ἄντικρυς ὁ λόγος εἰμί καί ἀκόλουθος οὗτος ἀντιστρέφω . διότι γάρ ὁ μηδαμοῦ εἰμί οὐδέ εἰμί , δᾶ οὗτος ὁ εἰμί ἅπας ποῦ εἰμί . καί ὁ Πλάτων δέ οὐ ὡς ἀποδέχομαι ὁ λόγος οὗτος εἶπον , ἀλλά ὅτι ἀπό ὁ εἰς ὁ ἔνυλος ὀνειρατικός ἐμβλέ - ψεως , οἶς ὑπάρχω οὗτος , περί πᾶς αὐτός ὁ εἰμί λέγω . ὅτι2 δέ ὁ μή εἰμί οὐδαμοῦ , δείκνυμι ὁ Ἀριστοτέλης διά ὁ ποῦ γάρ εἰμί τραγέλαφος ἢ Σφίγξ ; οὐδαμοῦ γάρ , ἐπεί μή εἰμί ὅλως . καί οὐ εἰμί ὅλως , ἐπεί οὐδαμοῦ εἰμί . δῆλος δέ ὅτι ὑγιής μέν εἰμί ὁ ἀκολουθία οὗτος λαμβάνω , οὐκέτι δέ καί ἀληθής . οὔτε γάρ ὁ εἰμί πᾶς ἐν τόπος οὐδείς γάρ ὁ ἀσώματος εἰμί ἐν τόπος ὁ κύριος μάλιστα καί χωριστής ) οὔτε ὁ μηδαμοῦ εἰμί , τουτέστιν μή ἐν τόπος εἰμί , οὐ εἰμί εἰμί . πολύς γάρ εἰμί , ὡς εἴρω , μή ἐν τόπος εἰμί . ὁ δέ ζητέω ὁ λόγος ἐνδείκνυμι , ὅτι ἀναγκαῖος ὁ περί τόπος λόγος ὁ φυσικός , εἴπερ ὁ παλαιός - τερέω πᾶς ὁ εἰμί ἐν τόπος οἴομαι · εἰμί δέ παλαιός ἀνήρ μή μάτην δεῖ ἐπισκήπτω , εἰκός εἰμί ὁ ποῦ οὖον ὁ ἐν τόπος οὗτος ὁ νῦν ζητέω - μένος σχέσις δηλόω , ἀλλά ὁ ὁ τάξις ἀφορισμός , καθό σημαίνω καί ὑπερουράνιος τόπος οἶδα ὁ Πλάτων , καί ὁ νόος ἐν ὁ νοητός λεʹ - γόμος · οὕτως οὖν δείκνυμι ἀπό ὁ παλαιός φυσιόλογος , ὅτι ἀναγκαῖος ὁ περί τόπος λόγος , ἐν ὁ δύο ἐπιχείρημα ἀπό αὐτός ὁ πρᾶγμα ὁ αὐτός δείκνυμι οὕτως · εἰμί ὁ κοινός πᾶς ὁ φυσικός σῶμα Κίνη - τις κατά τόπος εἰμί , δῆλος ὅτι εἰμί ὁ τόπος ἐν ὁ φυσικός · καί ἀναγκαῖος εἰμί ὁ φυσικός ὁ περί ὁ τόπος λόγος . ἀλλά μήv ὁ ἡγούω - μένω , ὁ ἄρα ἕπω . καί κοινός μέν οὗτος καλέω ὁ κίνησις ἢ ὡς κοινῶς ὑπό πᾶς ὁμολογέω πᾶς γάρ ὁ κατά τόπος κινέω - σέως μᾶλλον ἢ ὁ ἄλλος αἰσθάνομαι . τοιγάρ καί φθορά ἀναιρέω τις , ὡς ὁ περί Ἀναξαγόρας , καί ἀλλοίωσις , ὡς ὁ ‟ νόμος χροιή ” λέγω , ὁ δέ κατά τόπος κίνησις οὐδείς σπουδή λέγω · ἐάω γάρ ὁ Ζήνων ἀπορία ) , ἢ κοινός αὐτός εἶπον ὡς οὗτος μόνος πᾶς ὁ φύσις - κέω σῶμα ὑπάρχω · ὁ γάρ οὐράνιος πᾶς ὁ ἄλλος κίνησις ὑπερέχω οὗτος ὅμως κινέω . διό καί κύριος αὐτός καλέω · κύριος - τητάω γάρ ὁ ὁ πρῶτος καί ἀρχηγικός . καί μέντοι ἀποδείκνυμι προέρχομαι , ὅτι πρῶτος ὁ κίνησις εἰμί ὁ φορά καί χρόνος καί φύσις καί αἴτιος , κύριος δέ εὔλογος ὁ τοιοῦτος . ἐν τις δέ ὁ ἀντίγραφος μετά ὁ κοινός καί πρῶτος γράφω , ἐν τις δέ ἀντί ὁ κοινός πρῶτος , καί οὕτως γράφω καί ὁ Εὔδημος . ἔχις δέ πολύς ἀπορία τίς ποτός εἰμί ὁ τόπος ἠώς ὁ οὔτε προευπορέω περί αὐτός . δείκνυμι ὅτι ἀναγκαῖος ὁ φυσικός ὁ περί τόπος λόγος , ἐφεξῆς δείκνυμι ὥσπερ καί ἐπί ὁ ἄλλος , ὅτι χαλεπός ὁ πρόβλημα καί διά οὗτος σύντονος δήω ἀντίληψις καί συγγνώμη , εἰμί ὁ πρῶτος αὐτός ἐμέω - θόδος ζητέω μή εὐθύς ἀναφαίνω ὁ ἀκριβής . ὥστε καί πρός ὁ μείς - θνῄσκω καί ὁ διδάσκω χρήσιμος ὁ ὁ χαλεπότης ἐπίδειξις . ὁ δέ χαλεπός αὐτός δείκνυμι πρῶτος μέν ἐκ ὁ δήω μέν ὁ ὁρισμός ὁ ζητέω πρᾶγμα ἐκ ὁ κατά ἑαυτοῦ ὑπάρχω αὐτός συνάγω , ὡς ἄρχω ὁ περι Ψυχή εἶπον , ὁ δέ κατά ἑαυτοῦ ὑπάρχω δοκέω ὁ τόπος μή ἐπί ὁ αὐτός φύσις καταντάω . καθό μέν γάρ ὁ περιεκτικός ὑπάρχω αὐτός , δοκέω ὁ εἶδος εἰμί ὁ ἕκαστος ὁ τόπος . οὗτος γάρ εἰμί ὁ πρῶτος ὁρίζω καί περιέχω , καθό δέ δεκτικός εἶδος τις καί χώρα αὐτός δοκέω , ὁ ὕλη μᾶλλον οἰκειόω . διό καί ὁ Πλάτων , ὅσος δοκέω λεʹ - γειν ὡς περί χώρα καί τόπος , περί ὁ ὕλη λέγω . καθό δέ ὁ αὐτός τόπος ἄλλοτε ἄλλος σῶμα εἰμί δεκτικός , ἄλλος ἄν εἰμί παρά ὁ ἐν τόπος , ὥστε καί παρά ὁ ὕλη αὐτός καί παρά ὁ εἶδος . οὕτως ἐπί ἄλλος καί ἄλλος | φέρω ὁ κατά ἑαυτοῦ ὁ τόπος ὑπάρχω δύσκολος αὐτός ποιέω ὁ κατάληψις . δύο δέ ἄλλος ὁ περί αὐτός χαλεπότης αἴτιος παραδίδωμι ὁ μηδείς περί αὐτός προαπορέω ἢ προευπορέω . οὗτος γάρ καί σημεῖον καί αἴτιος γίγνομαι ὁ δύσκολος κατανόησις · σημεῖον μέν ὅτι διά ὁ χαλεπότης ὁ πρόβλημα ἀφίστημι ὁ περί αὐτός ζήτησις , αἴτιος δέ ὅτι χαλεπός ἔτι μᾶλλον ἐγώ ὁ λόγος γίγνομαι μηδείς κοινωνός ἔχω ὁ ζήτησις μηδέ ἀρχή ὅλως τις προκαταβαίνω αὐτός εὑρίσκω · κἀν γάρ δοκέω Ἡσίοδος λέγω ἤτοι μέν πρῶτος χάος γίγνομαι , μυθικός εἰμί ἀλλά οὐ ἀποδεικτικός ὁ ὁ Ἡσίοδος παράδοσις · καί τοσοῦτος , εἴπερ ἄρα , ἐνδείκνυμι καλῶς , ὅτι δεῖ τίς προυπάρχω ἐν ὅς ὁ γίγνομαι εἰμί . καί ὁ Πλάτων δέ ἐν ὁ Τίμαιος ὅσος περί τόπος δοκέω λέγω , περί ὁ ὕλη εἴρη - ἄν . ὁ δέ Εὔδημος ὁ δυσκολία ὁ περί τόπος πρόβλημα καί οὗτος αἴτιος εἰμί φημί ὁ μή ῥᾴδιος εἰμί ἐπιλαμβάνω ὁ τόπος , διότι ὑποφεύγω πάντως · ἐξαιρέω ὁ ἐν τόπος σῶμα , καί κατά ἑαυτοῦ μέν οὐ εἰμί αὐτός νοέω , εἴπερ δέ ἄρα , μετά ἕτερος , ὥσπερ ὁ ὁ ἄφωνος καλός - μένος φθόγγος · μετά γάρ ὁ ὅς ὁ ὁ Β καί ὁ ὁ γ δῆλος . οὖον μέντοι διά ὁ δυσχέρεια ἀποστατέω ὁ πρόβλημα οὕτως εἰμί οἰκεῖος καί ἀναγκαῖος ὁ φυσικός . κἀν γάρ μηδείς ἄλλος ἐπί ὁ δύσληπτος , ἀλλά ὁ γε ἀπορέω περί αὐτός καλῶς ἱκανός ὁ φιλομαθής , ὡς ἐν ἄλλος αὐτός ὁ Ἀριστοτέλης διδάσκω . ὅτι2 μέν οὖν εἰμί ὁ τόπος ἠώς ὁ εἰς ὅς καί ἐκ ὅς μεταβάλλω . καί ὁ ἀναγκαῖος καί ὁ χαλεπός δείκνυμι ὁ περί ὁ τόπος ζητέω - σέως μέτειμι λοιπός ἐπί ὁ οἰκεῖος αὐτός πρόβλημα , ὅς πρῶτος ὁ εἰμί εἰμί ὁ τόπος . καί ὁ λόγος διά ὅς ὁ τόπος ὁ εἰμί εἰμί δοκέω παρατίθημι πρότερος , εἶτα ἐφεξῆς καί ὁ ἀναιρέω αὐτός . καί ὁ μέν τίθημι ὁ τόπος λόγος τέσσαρες ἐκτίθημι · . πρῶτος μέν ὁ ἐκ ὁ ἀντιμετάστασις . εἰμί γάρ ἐν ὅς πρότερος εἰμί ὕδωρ ἐκρέω ὁ ὕδωρ ἀήρ ἔνειμι νῦν , ὥσπερ καί ἐν ὁ ἀγγεῖον , δῆλος ὅτι εἰμί τίς ὁ δέχομαι - μένω ἑκάτερος ἄλλος ὁ εἰμί παρά ἑκάτερος . δύο δέ ἐκ ὁ κατά φύσις ὁ στοιχεῖον φορός . οὗτος γάρ ἑκάτερος εἰδοποιέω ὁ μέν ὁ ἐπί ὁ ἄνω , ὁ δέ ὁ ἐπί ὁ κάτω φορός · οὗτος δέ διαφορά τόπος . τρίτος δέ ἀπό ὁ μαθηματικός δείκνυμι φημί ὁ Ἀλέξανδρος , οὖον καλῶς οἴομαι λέγω . ὁ γάρ ἀπό ὁ μάθημα ἐπιχείρημα ὁ δύο μέρος εἰμί ὁ ἀπό ὁ φυσικός ὁ στοιχεῖον φορός , - ὡς μανθάνω . ἀλλά τρίτος εἰμί ὁ ἀπό ὁ κενός ἐπιχείρημα . εἰμί γάρ ὁ κενός τόπος εἰμί στερέω σῶμα , ὁ λέγω εἰμί κενός πάντως εἰμί καί τόπος εἴρω . τέταρτος δέ ἐπί οὗτος προστίθημι καί ὁ Ἡσίοδος μυθοποιΐα οὖον μόνος εἰμί ὁ τόπος ἀλλά καί δύναμις ἔχω μέγας ἐνδείκνυμι . καί δῆλος ὅτι ὁ μέν πρότερος δύο ἐπιχείρημα πραγματειώδης ὁ ἀνάγκη προΐσχω - ὁ , ὁ δέ λοιπάς ἀπό δόξα λαμβάνω ὁ οὕτως ὑποτίθημι . ἀλλά ἐπεί συνοπτικός εἴρω ὁ ἐπιχείρημα , κατά ἕκαστος ἀναλαμβάνω αὐτός ὁ ἔννοια κατά ὁ δυνατός διαρθρόω . ὁ μέν οὖν ἀπό ὁ ἀντιμετάστασις δεῖξις ὧδε πως γίγνομαι · ὁ τόπος δεκτικός εἰμί παρά μέρος διαφέρω τις ὁ αὐτός Μένων · ὅς δέ δεκτι - Κον εἰμί τις διαφέρω παρά μέρος ὁ αὐτός μένω , οὗτος εἰμί τίς καί ἄλλος ἐκεῖνος εἰμί , εἰμί γε οὗτος μέν ἀεί αὐτός , ἐκεῖνος δέ διαφέρω καί ἄλλοτε ἄλλος · ὁ τόπος ἄρα εἰμί τίς καί ἄλλος ὁ ἐν αὐτός . ὅτι δέ δεκτι - γυνή ὁ τόπος ἄλλοτε ἄλλος ὁ αὐτός Μένων , δηλόω ἐκ ὁ ἀντιμεταστά - σέως ὁ σῶμα εἶπον ἐν ὅς γάρ ἀήρ εἰμί νῦν , ὕδωρ ἐν οὗτος πρότερος εἰμί . ἐκ ὅς δῆλος ὅτι καί ἕτερος τίς εἰμί ὁ χώρα , εἰς ὅς καί ἐκ ὅς μεταβάλλω ὁ ἐν αὐτός σῶμα . εἰμί δέ ἕτερος , δῆλος ὅτι καί εἰμί καί ἄξιος ζητέω αὐτός . ἐνάργεια δέ ὁ ἀποδείκνυμι ὁ καί εἰμί καί ἄλλος τίς εἰμί ὁ δεκτικός ὁ παρά μέρος ἐγγίγνομαι παρέχω ὁ ὁ ἀγγεῖον παράθεσις · οὗτος γάρ καί εἰμί τίς καί ἕτερος ὁ ἐν αὐτός εἰμί , ὅσπερ εἰς πίστις παραλαμβάνω ὁ μείζων ὁ πρότασις . ἔτι ὁ φορά ὁ φυσικός σῶμα ἠώς ὁ οὐ ἔχω φύσις οὗτος ἕκαστος . | ἔτι δύο ἐπιχείρημα ὁ εἰμί ὁ τόπος ποιέω ἀπό ὁ ὁ σῶμα κατά φύσις κίνησις . συναποδείκνυμι δέ οὗτος καί ὅτι δύναμις τις ἔχω κατά ὁ αὐτός φύσις ὁ τόπος , ὥστε καί διά οὗτος ἄξιος εἰμί ζήτησις . δείκνυμι δέ ὅτι εἰμί τίς ὁ τόπος καί δύναμις ἔχω οὕτως · εἰμί ἕκαστος ὁ φυσικός καί ἁπλόος σῶμα μή κωλύω ἐπί ὁ οἰκέω φέρω τόπος ὁ μέν πῦρ ἐπί ὁ ἄνω , ὁ δέ γῆ ἐπί ὁ κάτω , ὁ δέ μέσος ἐπί ὁ μέσος , καί ὁ κύκλος δέ κινέω περί ὁ μέσος κινέω ) , καί κατά οὗτος ἕκαστος εἰδοποιέω , ὁ δέ ἄνω καί ὁ κάτω καί ὁ λοιπός διάστασις τόπος μέρος καί εἶδος εἰμί , δῆλος ὅτι καί εἰμί τίς ὁ τόπος καί δύναμις ἔχω . οὖον γάρ ἄν εἰδοποιός εἰμί ὁ διαφορά αὐτός ὁ ἁπλόος σῶμα . ὁ δέ δεξιός καί ἀριστερός καί ἔμπροσθεν καί ὄπισθεν ὑπάρχω μέν καί ὁ οὐράνιος κινέω , ὡς ἐν ὁ περι οὐρανός δείκνυμι , ὑπάρχω δέ καί ὁ ἐν γένεσις ζῷον κατά ὁ συντίθημι αὐτός φύσις . καί ὁράω ὅτι θερμότης μέν καί μαλακότης καί ὁ οὗτος ὅμοιος ἴσως ἄν καί ἄνευ τόπος εἰμί , κουφότης δέ καί βαρύτης οὖον δυνατός ἄνευ τόπος εἰμί · ὁρίζω γάρ οὗτος φορός ὁ τε ἄνω καί ὁ κάτω . ἐπεί δέ ὁ ἄνω καί κάτω καί ὁ ἄλλος ὁ τόπος διαφορά φαίνω καί κατά σχέσις εἰμί , ἀπορέω ἄν τις μήποτε οὖον φύσις εἰμί ὁ τόπος , ἀλλά κατά ὁ σχέσις ὁ πρός ἐγώ ὁ · εἰμί ἔχω . ὁ γοῦν ὀροφή ὁ μέν ἐν ὁ οἶκος ἄνω εἰμί , ὁ δέ ἐν ὁ κέραμος κάτω . καί εἰμί κατά σχέσις εἰμί ὁ πρός ἐγώ , δῆλος ὅτι οὔτε δύναμις ἔχω τις κατά ὁ ἡμέτερος θέσις ὑφίστημι οὔτε ἀναγκαῖος ἄν εἰμί ὁ φυσικός ὁ περί αὐτός λόγος . οὗτος οὖν λύω ὁ ἔνστασις δεῖ - κνυμι , ὅτι οὖον σχέσις μόνος ἀλλά καί φύσις ὁ ἄνω καί κάτω εἰμί . δείκνυμι δέ οὕτως · ὁ φύσις ἄνω καί κάτω ἀεί αὐτός εἰμί . ἄνω γάρ ἐπί ὅς ὁ κοῦφος φέρω καί κάτω ἐπί ὅς ὁ βαρύς . ὁ δέ πρός ἡμέτερος ὁ εἰμί ἔχω οὐ ἀεί ὁ αὐτός , ἀλλά ὡς ἄν στρέφω , οὗτος καί αὐτός μετατί - θέτης · ὁ γάρ νῦν δεξιός ἐγώ κίων μεταστρέφω ἢ κινέω Ἀριστερὸς γίγνομαι καί ὁ ὀροφή , ὡς εἴρω πρότερος . ὥστε ὁ φύσις ἄνω καί κάτω οὖον πρός ἐγώ οὔτε κατά σχέσις ἔχω ὁ εἰμί οὔτε ὁ θέσις ὁ πρός ἐγώ διαφέρω μόνος , ἀλλά καί ὁ δύναμις . οὖον γάρ ἄν εἰμί διαφέρω δεκτικός καί εἰδοποιός ὁ ἐπί αὐτός ἔρχομαι . οὗτος δέ ὁ ὅτι οὖον ὁ πρός ἐγώ σχέσις μόνος , ἀλλά καί κατά φύσις εἰμί ὁ ὁ τόπος διαφορά , καί ἄλλος μέν ὁ κατά φύσις ἄλλος δέ ὁ κατά θέσις , δείκνυμι καί ἐκ ὁ μάθημα - τική . εἰμί γάρ ὁ κατά ὁ πρός ἡμέτερος σχέσις μόνος ἔχω ὁ δεξιός καί ἀριστερός καί ἄνω καί κάτω ὥσπερ ὁ μαθηματικός οὐ εἰμί ὅλως ἐν τόπος κατά ὁ ἑαυτοῦ φύσις , ὁ ἐν τόπος εἰμί οὖον κατά σχέσις μόνος ὁ πρός ἐγώ , ἀλλά καί κατά φύσις ἔχω ὁ ὁ τόπος διαφορά . ἔοικα δέ ὁ Ἀριστοτέλης ὁ συνάπτω τίθημι μόνος ἐν ὁ λέγω οὐ εἰμί γάρ ἐν τόπος ὅμως κατά ὁ θέσις ὁ πρός ἡμέτερος ἔχω δεξιός καί ἀριστερός , ὡς εἰμί λέγω τάτος μαθηματικός κατά ὁ πρός ἡμέτερος σχέσις μόνος ἔχω ὁ δεξιός καί ἀριστερός διά ὁ μή εἰμί φύσις ἐν τόπος · ὡς εἰμί γε εἰμί , οὐ ἄν κατά θέσις μόνος , ἀλλά καί κατά φύσις ἔχω ὁ τοιαύς - ὅς διαφορά . καί προέρχομαι δέ αὐτός πάλιν ἐξηγέομαι διά ὁ ὡς ὁ μόνος λέγω διά θέσις οὐ ἔχω φύσις οὗτος ἕκαστος ὁ ὁ τόπος διαφορά . δῆλος δέ ἐκ οὗτος ὁ λόγος ὅτι ἕτερος ὁ κατά σχέσις τόπος , καί ἕτερος ὁ κατά φύσις , καί ὁ μέν κατά σχέσις καί ὁ μή ἐν τόπος εἰμί δύναμαι πρόσειμι διά ὁ ἡμέτερος ἐπίνοια δεξιός γάρ ὅδε ὁ θεώρημα καί ἀριστερός ὡς πρός ἐγώ ὅδε γράφω καί ἄνω καί κάτω καί ὁ μέρος ἕκαστος ὁμοίως ) , ὁ δέ κατά φύσις τόπος ὁ ἐν τόπος εἰμί μόνος προσήκω . πᾶς δέ ἐν τόπος καί ὁ φυσικός καί ὁ τεχνητός . ἀλλά ὁ μέν τεχνητός καθό τεχνητός κατά συμβαίνω ἐν τόπος εἰμί , καθό · δέ φυσικός κατά ἑαυτοῦ . ἐν δέ ὁ φυσικός ὁ μέν ἁπλόος ἕκαστος οἰκέω φύσις τόπος ἔχω , ὁ δέ συντίθημι τόπος εἰμί ἕκαστος οἰκεῖος κατά ὁ ὁ ἐν αὐτός ἁπλόος ἐπικράτεια . ὁ δέ Ἀλέξανδρος ὁ λέξις ὁ λέγω ὡς ὁ μόνος λέγω διά θέσις οὐ ἔχω φύσις οὗτος ἕκαστος οὕτως μεταγράφω ὥστε μόνος νοέω αὐτός ὁ θέσις . ‟ εἶπον γάρ , φημί , ὅτι ὁ μαθηματικός κατά ὁ πρός ἐγώ θέσις ἔχω ὁ δεξιός καί ἀριστερός , ποῖος θέσις προστίθημι , ὅτι ὁ κατά ἐπίνοια · εἰμί γάρ ὁ ἀρχή μηδέ εἰμί κατά ἑαυτοῦ , οὐδέ εἄν θέσις ἔχω κατά ἑαυτοῦ . ” ἐνταῦθα δέ σαφῶς ὁ Ἀλέξανδρος ὁμολογέω ὁ ἀπό ὁ μάθημα παράδειγμα μή εἰμί ἴδιος ἐπιχείρημα , ἀλλά εἰς πίστις λαμβάνω ὁ κατά φύσις διά-ὁρίζω ὁ ὁ τόπος διά - φορός , εἴπερ ὁ μή κατά φύσις διορίζω ἔχω ὁ τόπος , ὥσπερ ὁ μαθηματικός οὐδέ εἰμί ὅλως ἐν τόπος . μήποτε δέ δύναμαι καί ἴδιος ἐπιχείρημα εἰμί οὗτος , ὥσπερ οἴομαι πρότερος ὁ Ἀλέξανδρος , ὁ τρίτος ἐπιχείρημα ὁ εἰμί ὁ τόπος δείκνυμι ὁ ἀπό ὁ μάθημα εἰμί λέγω . ἔχω δέ ἄν οὕτως · εἰμί ὁ μαθηματικός καίτοι μή εἰμί φύσις ἐν τόπος ὅμως κατά ὁ πρός ἡμέτερος θέσις ἔχω ὁ ὁ τόπος διαφορά , δῆλος ὅτι εἰμί τίς ὁ τόπος · ὁ γάρ θέσις ἀπό ὁ φύσις μετάγω , ὡς ὁ φανταστής ἀπό ὁ αἰσθητής . ἔτι ὁ ὁ κενός φάσκω εἰμί ἠώς ὁ διά οὗτος ἄν τις ὑπολαμβάνω . Τρίτος οὗτος ὑποτίθημι ἐπιχείρημα δείκνυμι εἰμί ὁ τόπος κατά οἰκεῖος φύσις . ὁ γάρ ὁ κενός λέγω οὐδείς ἄλλος λέγω αὐτός ἢ τόπος στερέω σῶμα . εἰμί οὖν ἄλλος τίς παρά ὁ σῶμα εἰμί , ὡς καί ἄνευ σῶμα ὑφίστημι , δῆλος ὅτι ἔχω τις φύσις οἰκεῖος . οὐ ὡς Αρός - σκῶ δέ αὐτός τίθημι ὁ ἐπιχείρημα , ἀλλά ὡς δεικτικός ὁ καί παρά ὁ πρότερος ἔννοια εἰμί ὁ τόπος , διότι , φημί , ὁ ὁ κενός φάσκω | εἰμί τόπος λέγω . διάκειμαι οὖν καί ὡς εἰμί καί ὡς ἔχω τις φύσις ἀφορίζω καί τάχα καί κύριος ὁ σῶμα , εἴπερ σῶμα μέν ἄνευ τόπος ἀδύνατος εἰμί , ὁ δέ τόπος ὑφίστημι καί σῶμα χωρίς . δείκνυμι δέ ἀποδεικτικός μέν διά ὁ δύο ὁ πρότερος ἐπιχείρημα , δοξαστικός δέ διά ὁ νῦν εἴρω συμπεραίνω ὁ λόγος , ὡς δείδω - μένω καί ὅτι εἰμί ὁ τόπος καί ὅτι ἄλλος παρά ὁ σῶμα , ὡς ἔχω τις φύσις καί δύναμις οἰκεῖος , καί μή κατά ὁ ἡμέτερος θέσις θεωρός - μένος . πᾶς δέ σῶμα αἰσθητός ἐν τόπος εἶπον διά ὁ μαθηματικός , ὅστις οὖον κατά ἑαυτοῦ ἔχω ὁ εἰμί ἐν τόπος . δοκέω δέ ἄν καί Ἡσίοδος ὀρθῶς λέγω ἠώς ὁ οὖον γάρ ἀπόλλυμι ὁ τόπος ὁ ἐν αὐτός φθείρω . ὁ Ἡσίοδος ἐν ὁ Θεογονία λέγω ἤτοι μέν πρῶτος χάος γίγνομαι , καί ὁ χάος ἀπό ὁ χόω ῥῆμα δοκέω γίγνομαι καί διά οὗτος ὁ χωρητικός δηλόω , ὅσπερ αὐτός εἰμί ὁ τοπικός , ἐκ οὗτος δύο συλλογή - ζω ὁ Ἀριστοτέλης · καί ὅτι εἰμί τίς ὁ τόπος κατά ὁ Ἡσίοδος , καί ὅτι πρότερος πᾶς ὁ οὗτος δύναμις κατά αὐτός καί αρχηγικός , ὥστε καί οἰκεῖος ὁ περί ὁ ἀρχή λόγος . διά οὗτος δέ φημί αὐτός εἴρω πρῶτος γίγνομαι ὁ χάος διά ὁ νομίζω μέν , ὥσπερ ὁ πολύς ὁ ἀσώματος φύσις ἀγνοέω , μόνος δέ εἰμί ὁ σῶμα λέγω , πᾶς εἰμί ποῦ καί ἐν τόπος . εἰμί δέ οὗτος , δήω προυπαρχω χώρα ἐν εἰμί εἰμί ὁ εἰμί . καί διά ὁ εἶπον ὥσπερ ὁ πολύς ἐνδείκνυμι ὅτι οὐ ἀρέσκω ὁ δόξα . ὁ δέ δοκέω ὀρθῶς λέγω ὁ Ἡσίοδος αἴτιος ἔπειμι - γῆ ὁ ὡς δήω πρῶτος ὑπάρχω χώρα ὁ εἰμί . εἰμί δέ εἰμί ἀληθής ὁ δοξάζω ὑπό Ἡσίοδος ὁ πρώϊος χώρα γίγνομαι ἤτοι τόπος , θαυμαστός τις ἄν εἰμί ὁ ὁ τόπος φύσις πρωτουργός τις εἰμί καί αρχηγικός . εἰμί γάρ τόπος μέν εἰμί οὐ ἀνάγκη εἰμί σῶμα , σῶμα δέ εἰμί ἀνάγκη εἰμί τόπος , εἰμί πᾶς ἀνάγκη εἰμί ποῦ καί ἐν τόπος , ὁ δέ συναναιρέω μέν μή συναναιρέω δέ πρότερος εἰμί ὁ φύσις , δῆλος ὅτι πρωτουργός καί ἀρχηγικός ἄν εἰμί ὁ τόπος . οὖον γάρ εἰμί ὅδε ὁ σῶμα οἷος ὁ πῦρ ἢ ὁ ἀήρ φθείρω , ἀνάγκη καί ὁ τόπος φθείρω ὁ αὐτός . εἰμί δέ καί κενός εἰμί , καθάπερ τις λέγω , ὁ Ῥόπος , ἔτι μάλα ἀναγκαῖος ὁ μή συναναιρέω ὁ σῶμα , εἴπερ ὁ κενός τόπος εἰμί στερέω σῶμα . κατά μέν γάρ ὁ Ἀριστοτέλης περί τόπος δόξα ὁ λέγω τόπος εἰμί ὁ πέρας ὁ περιέχω , ὡς μανθάνω , κἀν μή συμφθεί - ῥητός ὁ τόπος ὁ ἐν τόπος , ἀλλά οὖν ἀνάγκη , εἰμί τόπος εἰμί , καί σῶμα εἰμί , καί εἰμί μή ὁ αὐτός ἀεί , ἀλλά σῶμα γε πάντως . εἰμί δέ πρῶτος γε - γόνος ὁ τόπος καί εἰμί κενός εἰμί , δῆλος ὅτι καί σῶμα μή εἰμί εἰμί τόπος . οὗτος δέ ἔνδοξος λέγω λυσιτελέω πρός ὁ δείκνυμι , ὅτι ἀρχή λόγος ἔχω τις ὁ τόπος δοκέω ὥσπερ καί ὁ ἤπειρος . καί διά οὗτος καί ὁ περί τόπος λόγος ἀναγκαῖος ὁ περί ἀρχή προτίθημι διασκοπέω · ἔοικα δέ τοιοῦτος τις τότε ὁ Ἡσίοδος ἔπος ἐπιπολάζω ἐξήγησις ὁ χάος εἰς χώρα μεταλαμβάνω . δηλόω δέ οὖον χώρα ἀλλά ὁ ἄπειμι - ροειδος καί πληθύνω ὁ θεός αἴτιος , ὅς ’Oρφεὺς ‟ χάσμα πελώριον καλέω . μετά γάρ ὁ εἷς ὁ πᾶς ἀρχή , ὅς ’Oρφεὺς χρόνος ἀνυμνέω ὡς μέτρον εἰμί ὁ μυθικός ὁ θεός γένεσις , αἰθήρ καί ὁ κελώριον χάσμα προέρχομαι φημί , ὁ μέν ὁ περατοειδής πρόοδος ὁ θεός αἴτιος , ὁ δέ ὁ ἀπειροειδής . καί λέγω περί αὐτός οὐδέ τίς πέρας ὕπειμι , οὖον πυθμήν , οὐδέ τις δράω · καίτοι πῶς εἰμί τις περί τόπος οὗτος λέγω ὁ καί ἄλλος περαίνω καί ἑδράζω ; ὁ μέντοι Ἡσίοδος ὁ πρῶτος ὁ πᾶς αἴτιος σιγή τιμή αἰνίζω μόνος αὐτός διά ὁ εἶπον γίγνομαι ὁ χάος πᾶς γάρ γίγνομαι ὑπό αἴτιος τις ἀνάγκη ὁ γένεσις ἔχω , ὡς ὁ Πλάτων φημί ) , ὁ δέ πληθοειδής πρόοδος ὁ θεός ἐκφαίνω βούλομαι διά ὁ ἀπειροειδής συστοιχία προάγω ὁ θεογονία ὁ χάος πρῶτος εἶπον καί μετά αὐτός γῆ . οὖον μήv ἀλλά ἔχω γε ἀπορία εἰμί εἰμί ἠώς ὁ ζητητέος γάρ ὁ γένος αὐτός πρῶτος . Ἐ μέν ὁ περί ὁ ἤπειρος λόγος ἐκτίθημι πέντε ἐπιχείρημα , διά ὅς εἰμί δοκέω ὁ ἤπειρος , ἐπάγω οὗτος ἐκεῖνος , διά ὅς μή εἰμί φαίνω , ἵνα οὕτως ὁ διαιτητής ὁ λόγος καί ἀληθής ἀμφότερος σύμμαρτυς - σκῶ καί ὁ ἐναντίος λέγω δοκέω , πῇ μέν εἰμί πῇ δέ μή εἰμί ὁ ἤπειρος ἐπιψηφίζω , ὅσπερ καί ὁ ἀληθής ἔχω . ἐνταῦθα δέ οὖον πῇ μέν εἰμί τῆ δέ μή εἰμί ὁ τόπος βούλομαι , ἀλλά εἰμί μόνος διά ὁ κέω - νάω περί αὐτός ἔννοια τίς γάρ οὖον λέγω τόπος εἰμί ; ) , οὐ ἀντιτίθημι εὐθύς ἐπιχείρημα δείκνυμι μή εἰμί , ἀλλά εἶπον ὁ ἐπιχείρημα διά ὅς ὁ τόπος εἰμί πιστεύω μεταβαίνω μέν δοκέω ἐπί ὁ ἑξῆς πρόβλημα ὁ τίς εἰμί ὁ τόπος , δείκνυμι δέ ὅτι οὔτε σῶμα οὔτε ἀσώματος εἰμί δύναμαι ὅστε στοιχεῖον οὔτε ἐκ στοιχεῖον . καί ἄλλος ἐπιχείρημα ἐπάγω , διά ὅς συνάγω ὅτι οὖον μόνος τίς εἰμί ὁ τόπος , ἀλλά καί εἰμί εἰμί ὅλως ἀπορέω ἀνάγκη , οὖον ὁ πῇ μέν εἰμί πῇ δέ μή εἰμί διά οὗτος εἰσάγω , ἀλλά ὁ χαλεπότης ὁ λόγος διά ὁ ἐπί ἑκάτερος ἀπορία κοινός ἐπί ὁ τίς εἰμί καί ὁ εἰμί εἰμί ὑποδείκνυμι . εἰμί γάρ | ἀνάγκη μέν εἰμί εἰμί ὅλως ἢ σῶμα εἰμί ἢ ἀσώματος ἢ στοιχεῖον ἢ ἐκ στοιχεῖον , μηδέτερος δέ εἰμί δύναμαι , καί ὁ τίς εἰμί καί ὁ εἰμί εἰμί ἄπορος φαίνω . καί ὁ χαλεπός ὁ εὕρεσις αὐτός πιθανός ποιέω ὁ πρός ὁ μή εἰμί ἐπιχείρησις , ἄν δοκέω πᾶς ἐννοέω ὅτι εἰμί ὁ τόπος . καί ὁράω ὅπως ἐμμέθοδος χράω ὁ λόγος . βούλομαι γάρ ἐκ πᾶς ὁ πρόβλημα δείκνυμι ὁ χαλεπότης ὁ ζήτημα , ἐν μέν ὁ εἰμί εἰμί οὐ ἀνασκευάζω οὗτος διά ὁ κοινός περί αὐτός πρόληψις , ἀλλά διαβάλλω εὐφυής διά ὁ ὁ κενός θέσις καί ὁ μυθικός χάος εἰσάγω ὁ τόπος · ἐν δέ ὁ τίς εἰμί καί ὁ ὁποῖος τίς εἰμί καί ὁ εἰμί ὁ τόπος συναναιρέω . ὅτι γάρ καί πρός οὗτος αὐτός τείνω ὁ ἐπιχείρημα , δηλόω νῦν μέν ὁ ὑποτίθημι - Κῶς εἶπον εἰμί εἰμί . ἐπεί ἄν εἴρω τις λόγος πιστόω ὁ εἰμί , οὔπω τέλειος δείκνυμι ὅτι εἰμί , δείκνυμι δέ πρόειμι ὁ λόγος . ἐν δέ ὁ συμπέρασμα ὁ ὁποῖος τίς εἰμί σαφῶς καί ὁ εἰμί ἄπορος εἶπον · ζητέω δέ πρῶτος ἐν τίς γένος χρή τίθημι ὁ τόπος · ἀρχή γάρ ὁ τίς εἰμί καί ὁ ὁρισμός ὁ γένος εἰμί . πότερος οὖν σῶμα ἢ άσωμος - ὁ ὁ τόπος ; εἰκότως δέ οὐ εἶπον ἢ ἀσώματος , ἀλλά ἤ τις ἕτερος φύσις , ἐπεί οὖον πάντῃ σῶμα αὐτός ἐκτός εἰμί τίθημι πέρας λέγω αὐτός σῶμα , ὡς μανθάνω . διάστημα μέν οὖν ἔχω τρεῖς ἠώς ὁ ἐν ὁ αὐτός γάρ ἄν εἰμί δύο σῶμα . ὁ μέν Ἀλέξανδρος δύο συλλογισμός ἀναλύω ἐν οὗτος ὁ ῥητός ἀντι - κεῖμαι ἀλλήλων · ‟ καί εἰμί ὁ μέν πρῶτος τοιοῦτος · ὁ τόπος διΐστημι - μάτη ἔχω τρεῖς · ὁ δέ τρεῖς διάστημα ἔχω σῶμα · ὁ τόπος ἄρα σῶμα . ” καίτοι ἄν ὁ σῶμα τρεῖς ἔχω διάστημα , οὖον πᾶς ὁ τρεῖς ἔχω διΐστημι - μάτη ἤδη σῶμα εἰμί . καί γάρ καί ὁ κενός ὁ λέγω εἰμί τριχῆ δῖος - στάνα φημί αὐτός . ‟ ὁ δέ δύο συλλογισμός ἀντίκειμαι ὁ πρότερος ὑποθετικός ἐκ ἀκολουθία ἀνασκευαστικός , ὅς καί δύο ἀναπόδεικτος καλέω · εἰμί σῶμα ὁ τόπος , ἐν αὐτός δύο σῶμα εἰμί ὅς τε τόπος καί ὁ ἐν αὐτός · ἀλλά μήv ἀδύνατος ἐν αὐτός δύο σῶμα εἰμί · οὐ ἄρα σῶμα ὁ τόπος . εἰμί δέ δοκέω μέν σῶμα εἰμί , ἀδύνατος δέ αὐτός σῶμα εἰμί , οὐδέ ἄν εἰμί τίς οὕτως οὕτως μέν οὖν ὁ Ἀλέξανδρος . μήποτε δέ ἐκ διαίρεσις ποιέω ὁ ἀνασκευή ὁ εἰμί ὁ τόπος . εἰμί γάρ εἰμί ὅλως , ἢ ἐν ὁ ὁ ἀσώματος γένος εἰμί ἢ ἐν ὁ ὁ σῶμα · ἀλλά μήv οὔτε ἀσώματος εἰμί μῆκος ἔχω καί πλάτος καί βάθος , ὅς ὁρίζω πᾶς σῶμα , οὔτε σῶμα , ἵνα μή δύο σῶμα ἐν αὐτός εἰμί . ὁ οὖν τμῆμα ὁ διαίρεσις καλῶς ἀποδείκνυμι ὁ Ἀλέξανδρος . ὁ δέ σῶμα διά σῶμα χωρέω ὁ μέν ἀρχαῖος ὡς ἐναργής ἄτοπος λαμβάνω , ὁ δέ ἀπό ὁ Στοά ὕστερος προσίημι ὡς ἀκολουθέω ὁ σφεῖς αὐτός ὑπόθεσις , ὅς νομίζω πᾶς τρόπος δήω κυρόω · σῶμα γάρ πᾶς λέγω δοκέω καί ὁ ποιότης καί ὁ ψυχή καί διά πᾶς - τός ὁράω ὁ σῶμα καί ὁ ψυχή χωρέω καί ὁ ποιότης ἐν ὁ κρᾶσις συγχωρέω σῶμα διά σῶμα χωρέω . ὅτι δέ ἀδύνατος οὗτος , δείκνυμι μέν καί διά ἀφορίζω σύγγραμμα , δείκνυμι δέ καί ἐν ὁ ὑπόμνημα διά πλείων ἐπιχείρημα ὁ Ἀλέξανδρος . πρῶτος μέν γάρ εἰμί σῶμα διά σῶμα χωρέω , καί πᾶς διά πᾶς χωρέω , εἴπερ καθό σῶμα , ἀλλά μή καθό θερμός ὁ ψυχρός ἤ τις ἄλλος ἔχω διαφορά χωρέω διά ἀλλήλων . εἰμί οὖν σῶμα διά σῶμα χωρέω , καί ἐν ὁ μικρός - τητάω χωρέω ὁ μέγας · ὁμοίως γάρ ἔχω δέχομαι τε καί πρό ὁ δέχομαι . οὖον γάρ δή τότε μέν κενός τις καί πόρος ἔχω , νῦν δέ οὐκέτι . οὐδέ γάρ αἰτιάομαι κενός ὁ διά ἀλλήλων λέγω χωρέω . δύναμαι οὖν καί δύο καί τρίτος ὁμοίως δέχομαι . οὕτως δέ ἐν ὁ κέγχρος , φημί Ἀριστοτέλης , ὁ οὐρανός χωρέω καί ὁ θάλασσα ἐν κύαθος . ἔτι δέ εἰμί σῶμα διά σῶμα χωρέω καί διά ὁ παχύς ὁ λεπτός , τίς δήποτε ὁ χρυσός χαλκός μέν δέχομαι , ὕδωρ δέ οὖον . ἄπορος δέ καί διά τίς δέχομαι ὁ χαλκός ὁ χρυσός μείζων ὁ ὄγκος ἔχω , καί ὅλως διά τίς αὐξάνω τις ὁ μείγνυμι , εἰμί ὁ ἴσος ἀλλήλων διά ὅλος ἀλλήλων συμ - παρεκτείνω ὡς ὁ αὐτός ἔχω ἐπιφάνεια ; κύαθος γάρ κύαθος μίγνυμι · ὅς εἰμί διά ἀλλήλων χωρέω ὁ ὅλος ἐσθίω κυαθιαῖος γίγνομαι . καί ὁ Εὔδημος καί οὗτος προστίθημι ὅτι οὐ ἐνδέχομαι δύο σῶμα ἅμα εἰμί οὔτε αἰσθητός εἰμί οὔτε ἕτερος μαθηματικός . πρός γάρ ὁ ἅμα δύο εἰμί σῶμα καί ποῦ εἰμί ὁ μαθηματικός · ὅσπερ οὖον δοκέω . ἀλλά εἰμί ὁ οὐρανός ἕκαστος σφαῖρα τέλειος εἰμί μέχρι ὁ κέντρον χόω - Ρούσα , δῆλος ὅτι καί διά ἀλλήλων χωρέω ὁ οὐρανός καί διά ὁ ἀστός - ῥόος καί διά ὁ ὑπό σελήνη πᾶς . μήποτε οὖν ὁ μέν ὑπό σελήνη ἅτε ὑλικός καί ἀντίτυπος καί φύσις ἀλλήλων διασπάω οὖον χωρέω διά ἀλλήλων διό καί μείγνυμι μέγας τίς ποιέω ) , ὁ δέ οὐράνιος οὐ οὕτως . ὥστε καί ἄτοπος ὁ ὁ οὐρανός καί ὁ κέγχρος ὑπόθεσις , εἴπερ αδιαειρω - ὅς ὁ οὐρανός . εἰμί δέ μή σῶμα εἰμί ὁ ὁ τρεῖς ἔχω διάστασις , λόγος δήω · πείθω γάρ οὖον ῥᾴδιος εἰμί τίς ἀσώματος τρεῖς ἔχω διάστασις . ἔτι δέ εἴπερ εἰμί σῶμα τόπος ἠώς ὁ οὐδέ εἰμί τίς παρά ἕτερος οὗτος ὁ τόπος . καί οὗτος ὁ λόγος δοκέω μέν πρός ὁ τίς εἰμί ἐνίστημι , ὅτι οὐ εἰμί σῶμα χώρα ὁ τόπος . ἀναιρέω δέ καί ὁ εἰμί ὅλως ὁ τόπος δείκνυμι , ὅτι οὐδέ εἰμί ὅλως τόπος ἢ χώρα σῶμα . καί ὁ μέν ὅλος ὁ λόγος | ἀγωγή τοιοῦτος · εἰμί εἰμί σῶμα τόπος καί χώρα , εἰμί καί ὁ πέρας , ὥστε καί ἐπιφάνεια καί γραμμή καί στιγμή · ἀλλά μήv στιγμή οὐ εἰμί τόπος , ὡς δείκνυμι · οὐδέ ἄρα σῶμα . καί ὁ μέν συνάπτω ὅτι ἀληθής , δείκνυμι ἐκ ὁ λόγος ὁ εἰσάγω ὅλως ὁ ὁ τόπος ἔννοια . εἰμί γάρ ἐκ ὁ ἔνθα πρότερος εἰμί ὕδωρ ἐνταῦθα γίγνομαι ἀήρ καί εἰμί τίς ὁ τόπος καί ἕτερος ὁ ἐν αὐτός λέγω , δῆλος ὅτι καί ὅπου πρότερος εἰμί ὁ ὁ ὕδωρ ἐπιφάνεια , νῦν εἰμί ὁ ὁ ἀήρ . ὁ γάρ ἕκαστος πέρας ὁ περατόω συμμεθιστάω . ὁμοίως οὖν καί γραμμή καί σημεῖον , ὥστε καί σημεῖον ἄν εἰμί τόπος ὁ αὐτός λόγος ὅσπερ καί σῶμα . ὅτι δέ οὐ εἰμί τόπος σημεῖον οὐδέ ἔχω διαφορά στιγμή καί τόπος στιγμή , δείκνυμι ἄν οὕτως · εἰμί ἴσος ὁ τόπος ὁ ἐν τόπος , καί ὁ σημεῖον τόπος εἰμί , ὅς μέρος οὐδείς · ὁ δέ ὅς μέρος οὐδείς σημεῖον · καί ὁ τόπος ἄρα ὁ σημεῖον σημεῖον . δύο δέ σημεῖον ἐάν ἐφαρμόζω ἀλλήλων εἷς γίγνομαι σημεῖον ἐνέργεια καί οὐκέτι δύο , ὥστε οὐ ἄλλος ὁ σημεῖον καί ἄλλος ὁ ὁ σημεῖον τόπος . ἐσθίω δέ διαφορά εἰμί ὁ τόπος καί ὁ ἐν τόπος , εἴπερ εἰμί τίς ὁ τόπος . ὁμοίως δέ οὐδέ γραμμή οὐδέ ἐπιφάνεια εἰμί τόπος , ὥστε ὁ ὁ ἀντιμετάστασις λόγος πρότερος μέν χράω εἰμί ὁ ὁ - πως δείκνυμι , νῦν δέ μή εἰμί . τις γάρ ἄν καί τίθημι εἰμί ὁ τόπος ; ἠώς ὁ ἐκ δέ ὁ νοητός στοιχεῖον οὐδείς γίγνομαι μέγεθος . ἐπεί ὁ εἰμί πᾶς ἢ σῶμα εἰμί ἢ ἀσώματος καί ἢ στοιχεῖον ἢ ἐκ στοιχεῖον , αὐτός δέ εἶπον ὁ ἀπολάω ἢ σύνθετος , δείκνυμι ὅτι οὔτε σῶμα οὔτε ἀσώματος εἰμί ὁ τόπος , νῦν δείκνυμι καί ὁ ἕτερος διαιρετικός , ὅτι οὔτε στοιχεῖον οὔτε ἐκ στοιχεῖον εἰμί ὁ τόπος τοιοῦτος ἔχω φύσις , ὥστε μέγεθος μέν ἔχω , εἴπερ ἴσος ὁ ἐν τόπος , σῶμα δέ μή εἰμί , εἰμί μή δυνατός δύο σῶμα ἐν αὐτός εἰμί . ὁ μέν γάρ μή εἰμί σῶμα οὐ εἄν εἰμί ὁ αἰσθητής τίς καί σωματικός οὔτε ὡς ἐκ στοιχεῖον οὔτε ὡς στοιχεῖον . ὁ γάρ συντίθημι σῶμα καί ὁ στοιχεῖον σῶμα . πῦρ γάρ καί ἀήρ καί ὕδωρ καί γῆ ὁ προσεχής ὁ συντίθημι σῶμα στος - χειά ἢ ἄτομος , ὡς Δημόκριτος , ἢ ὁμοιομέρεια , ὡς Ἀναξαγόρας . ἀλλά οὔτε ὁ νοητός τίς ἄν εἰμί οὔτε ὡς ἐκ στοιχεῖον οὔτε ὡς στοιχεῖον . οὔτε γάρ ὁ νοητός στοιχεῖον μέγεθος τίς ἔχω , οὔτε ἐκ νοητός στοιχεῖον ἀμεγέθης εἰμί γίγνομαι ἄν τίς μέγεθος . εἰμί οὖν μέγεθος ὁ τόπος ἔχω , οὐ ἄν οὔτε ἐκ νοητός εἰμί στοιχεῖον οὔτε νοητός στοιχεῖον , ὥστε οὐδέ ἄν εἰμί ὅλως , εἴπερ πᾶς ὁ εἰμί ἢ στοιχεῖον εἰμί ἢ ἐκ στοιχεῖον . ἐφίστημι δέ ἄξιος , πῶς εἶπον ὁ ὁ αἰσθητής στοιχεῖον σός - μάτη εἰμί · ὁ γάρ ὕλη καί ὁ εἶδος εἰμί ὁ πρῶτος στοιχεῖον ὁ αἰσθος - ὁ ἀσώματος ὄνιον ἄμφω . μήποτε οὖν οὖον μάτην εἶπον ὁ μέν ὁ αἰσθητής στοιχεῖον σῶμα , ἵνα δείκνυμι ποῖος λαμβάνω σύνθετος , ὅτι οὖον ὁ ἐκ ὕλη καί εἶδος προσεχῶς , ἀλλά ὁ ἐκ ὁ ἁπλόος σωματικός στος - χέω ὁ τέσσαρες , ὅστις οὐ εἰμί αἰσθητός κατά ἑαυτοῦ · οὐδέ εἰμί ὅλως κατά ἑαυτοῦ · οὐδέ γάρ ὁ αἰσθητήριον ἁπλόος εἰμί , ἀλλά σύνθετος . καί ὁ γῆ αὐτός καί ὁ ὕδωρ καί ὁ ἀήρ καί ὁ πῦρ αἰσθητής εἰμί , διότι οὐ εἰμί ἀπολάω , ἀλλά κατά ἐπικράτεια λέγω3 τε καί εἰμί · καί ἐγώ δοκέω συναισθάνομαι ὁ Ἀριστοτέλης , ὅτι οὖον πᾶς ὁ στοιχεῖον ποιέω ὁ ἀναίρεσις οὖον γάρ δή ὁ ὕλη καί ὁ εἶδος ) , ἀλλά μόνος ὁ σῶμα - Κῶς , καί διά οὗτος ἐπάγω ὁ ἑξῆς ἐπιχείρημα , ἐν ὅς δείκνυμι ὅτι οὔτε ὡς ὕλη οὔτε ὡς εἶδος εἰμί ἀρχή ἢ στοιχεῖον ὁ τόπος . ἔτι δέ καί τίς ἄν τις τίθημι ὁ εἰμί αἴτιος ἠώς ὁ οὔτε κινέω ὁ εἰμί . ὁ μέν δείκνυμι ὅτι οὔτε ὡς ὕλη οὔτε ὡς εἶδος εἰμί ὁ τόπος ὁ εἴλω - πως εἰμί ἀναπληρόω ὁ πρότερος θεώρημα , ἐν ὅς δείκνυμι ὅτι οὔτε στοιχεῖον εἰμί ὁ τόπος οὔτε ὁ αἰσθητής οὔτε ὁ νοητός . πρότερος μέν γάρ δείκνυμι , ὅτι οὐ εἰμί αἰσθητός στοιχεῖον ὁ αἰσθητής · νῦν δέ ὅτι ἵημι ὡς ὕλη ἢ εἶδος . ἐπεί δέ ὁ ὕλη καί ὁ εἶδος καί αἴτιος εἰμί , κοινός λοιπός ποιέω ὁ ἀπόδειξις , ὅτι οὐδείς ὁ αἴτιος εἰμί ὁ τόπος , οὔτε ὡς ὕλη ἢ εἶδος οὔτε ὡς ὁ ποιέω οὔτε ὡς τέλος . καί ὅτι μέν ὡς ὕλη οὐ εἰμί στοιχεῖον οὐδέ ἀρχή ὅλως οὐδέ αἴτιος ὁ εἰμί , δείκνυμι ὅσος · ὕλη εἰμί ἐκ ὅς συνίστημι τίς · ὁ γάρ ἔνυλος ἐκ οὗτος · τόπος εἰμί ἐκ ὅς οὐδείς συνίστημι · ὁ ἄρα ὕλη τόπος οὐ εἰμί · ὅτι δέ οὔτε εἶδος οὔτε ποιητικός οὔτε τελικός αἴτιος ὁ τόπος , αὐτός μέν παρίημι δεῖ - κνύω . δείκνυμι δέ ἄν ὅτι μέν εἶδος οὐ εἰμί ἐκ ὁ ἄλλος λέγω ὁ τόπος παρά ὁ ἐν τόπος . καί ἐν ὁ ἀντιμετάστασις ὁ μέν εἶδος μεθίστημι , ὁ δέ τόπος μένω . ἀλλά οὐδέ ποιητικός αἴτιος εἰμί ὁ τόπος . δεκτικός γάρ ὁ ἤδη γίγνομαι εἰμί , ἀλλά οὐ ποιητικός ὁ μή εἰμί . οὖον μέντοι οὔτε κινέω οὔτε μεταβάλλω ὁ ἐν ἑαυτοῦ ὁ τόπος , ἀλλά ὁ ένας · Τῖον , εἴπερ ἄρα ἠρεμέω ποιέω . ὁ γάρ ἐν ὁ οἰκεῖος τόπος γίγνομαι ἀείρω - μείς . διό καί ὁ Εὔδημος ἐν τρίτος ὁ φυσικός παρακολουθέω ὁ ἐν - εῦθον λέγω καί ὡς ὁμολογέω ἕκαστος ὁ αἴτιος ἀφαιρέω ὁ τόπος “ ἀλλά ἆρα γε , φημί , ὡς ὁ κινέω ; ἢ οὐδέ οὕτως ἐνδέχομαι , ἵημι Δημόκριτος · δεῖ γάρ κινητικός εἰμί καί ἔχω τις δύναμις ” . ὁ γάρ κενός τόπος εἶπον ὁ Δημόκριτος , ὅσπερ ὁ ἑαυτοῦ φύσις κενός εἰμί καί ἀδύνατος καί ἀδρανής ἄν εἰμί . μήποτε οὖν ὡς τέλος . οὗτος γάρ δοκέω διά ὁ ἐπί αὐτός ὁ σῶμα φορά καί ὁ ἔφεσις ὁ ὁ οἰκεῖος τόπος κατά - λῆψις , εἰς ὅς καί ἔρχομαι ἠρεμέω ὁ σῶμα . τέλος δέ οὗτος ἴδιος ὁ ἐν αὐτός γίγνομαι ἠρεμέω καί ἀναπαύω . ἀλλά εἰμί ἄλλος ὁ τόπος καί ἄλλος ὁ ἐν τόπος εἰμί , ὡς δηλόω καί ὁ ποῦ κατηγορία ἄλλος εἰμί παρά ὁ τόπος αὐτός ἐν ὁ ποσός τάσσω , ὁ δέ τέλος ὁ σῶμα εἰμί , εἴπερ ἄρα , ὁ ἐν ὅδε ὁ τόπος εἰμί , οὐ ἄν εἰμί ὁ τόπος ὁ τέλος . ὅλως δέ ὁ τέλος καί ὁ ὅς ἕνεκα οὐ εἰμί τίς κατά ἑαυτοῦ , ἀλλά ἐκεῖνος τέλειος - ὁ εἰμί , ὅς λέγω τέλος . οὕτως γάρ καί ὁ εὐδαιμονία καί ὁ πρός θεός | ὁμοίωσις τέλος ὡς ἐνυπάρχω ὁ εὐδαίμων καί ὁ ὁμοιόω , ἀλλά οὐ ὡς κατά ἑαυτοῦ , ὡς εἰμί λέγω ὁ τόπος . οὗτος δέ μάλιστα ῥητέος , ὅτι εἰμί ὁ τόπος ὅς τόπος τέλος εἰμί , ὅθεν δέ ἔξειμι ὕδωρ ἐκεῖ γίγνομαι ἀήρ , εἰμί ὁ διάφορος σῶμα ὁ αὐτός . τέλος . οὗτος δέ καί ἔτι ζητητέος προχείρως αὐτός παρατρέχω ὁ ὑπομνηματιστής · ὁ δέ ἐπιχείρησις οὗτος συντελής μέν καί πρός ὁ μηδείς εἰμί ὁ εἰμί ὁ τόπος , μήτε ἀρχή μήτε ἀπό ἀρχή , διό καί πρός ὁ μή εἰμί ὅλως , εἴπερ πᾶς ὁ εἰμί ἢ ἀρχή εἰμί ἢ ἀπό ἀρχή · μάλιστα δέ τείνω πρός ὁ μή εἰμί ἀρχή αὐτός , ὅσπερ δοκέω λέγω ὁ ὁ Ἡσίοδος χάος καί ὁ κενός ὁ Δημόκριτος προφέρω καί ὁ φυσικός ὁ σῶμα κίνησις ὡς ἀπό αἴτιος ὁ τόπος γίγνομαι . ἔτι δέ καί αὐτός , εἰμί ὁ εἰμί εἰμί , ποῦ εἰμί ; ἠώς ὁ καί οὗτος εἰς ἤπειρος πρόειμι . καί οὗτος ὁ ἐπιχείρημα ἀνασκευαστικός εἰμί ὁ εἰμί ὅλως ὁ τόπος . καί πρός ἐκεῖνος ὑπαντάω ὁ λόγος ὁ λέγω πᾶς ὁ εἰμί εἰμί ποῦ , ἐπεί ὁ μηδαμοῦ εἰμί οὐδέ εἰμί ὅλως , ὑπαντάω δέ ὁ Ζήνων ἀπορία χράω . εἰμί γάρ πᾶς ὁ ὅς ποῦ εἰμί , ἐπεί καί ὁ τόπος ὁ εἰμί , καί αὐτός ποῦ ἄν εἰμί · ὁ δέ ποῦ ἐν τόπος · καί ὁ τόπος ἄρα ἐν τόπος . καί εἰμί ὁ τόπος τόπος καί ἐκεῖνος τόπος καί οὗτος ἐπί ἤπειρος , ὅσπερ ἀδύνατος . εἰμί οὖν ὁ ἀδύνατος ἀκολουθέω ὁ εἰμί ὁ τόπος ὁ εἰμί , δῆλος ὅτι οὐ εἰμί εἰμί ὁ τόπος . ὥστε εἰμί μή λύω ὁ Ζήνων ἀπορία ὅσπερ σημαίνω ὁ ζητέω τις λόγος αὐτός ) , δῆλος ὅτι ἀναιρέω ὁ εἰμί τόπος . ἔτι ὥσπερ ἅπας σῶμα ἐν τόπος ἠώς ὁ ἀλλά καί εἰμί εἰμί , ἀπορέω ἀναγκαῖος . εἰμί ὁ μέν τόπος εἰμί , ὁ δέ κενός οὐ εἰμί , ὡς δείκνυμι , ἄκολος - τίθημι ὁ πᾶς σῶμα εἰμί ἐν τόπος ὁ καί ἐν πᾶς τόπος σῶμα εἰμί . εἰμί οὖν οὗτος ἀληθής , ἴσος ἀνάγκη εἰμί ὁ τόπος ὁ ἐν τόπος . ἐπεί οὖν ὁ αὐξάνω σῶμα ἀνάγκη ὁ τόπος συναυξάνω , τίς ὁ ὁ τόπος αὔξησις ; ἢ τίς γένεσις καί πόθεν ; ὁ γάρ γίγνομαι ἐκ ὁ ἐναντίος γίγνομαι . εἰκότως δέ προλαμβάνω καί ὁ ἐν πᾶς τόπος σῶμα εἰμί · εἰμί γάρ εἰμί κενός , ὁ αὐξάνω εἰς ἐκεῖνος αὐξάνω . δῆλος δέ ὅτι εἴτε γίγνομαι καί φθείρω ὁ σῶμα , ἄλλος φθείρω ἄλλος γίγνομαι , εἴτε ὁ αὐτός μένω · καί οὖον χρεία τόπος γένεσις . καί οὗτος δέ ὁ ἐπιχείρημα ὁρμάω μέν ἀπό ὁ τίς εἰμί ὁ τόπος , δείκνυμι δέ ὅτι οὐ εἰμί ὁ ὑποδοχή ὁ σῶμα , ἅμα ὅτι οὐ εἰμί ὅλως ὁ τόπος συναποδείκνυμι . ἐπί δή τούτός ὁ ἐπιχείρημα εἰκότως συμπεραίνω , ὅτι διά οὗτος οὖον μόνος τίς εἰμί , ἀλλά καί εἰμί εἰμί ὅλως ἀπορέω ἀναγκαῖος . εἰμί γάρ μήτε σῶμα μήτε ἀσώματος μήτε στοιχεῖον μήτε ἐκ στοιχεῖον μήτε ἀρχή τις ὁ αἰτία μήτε ἴσος ὁ ἐν τόπος , ὅσπερ δοκέω εἰμί , δῆλος ὅτι καί ὁ τίς εἰμί καί ὁ εἰμί εἰμί ὅλως ἄπορος ἄν εἰμί . ἐπεί δέ ὁ μέν κατά ἑαυτοῦ ὁ δέ κατά ἄλλος λέγω ἠώς ὁ οὗτος μέν ἐν σκοπέω ὁ τόπος ὁ ἕκαστος οἶδα εἰμί . ἐν ὁ περί ἕκαστος πρόβλημα μετά ὁ εἰμί εἰμί καί τίς εἰμί τρίτος ὁ ὁποῖος τίς εἰμί προβάλλω · ὁ δέ ὁποῖος τίς εἰμί ἐκ ὁ κατά ἑαυτοῦ ὑπάρχω ὁ ὑπόκειμαι γνωρίζω · καί ἐπί ὁ τόπος τοίνυν μετά ὁ εἰμί εἰμί καί ὁ τίς εἰμί ἐπί ὁ ὁποῖος τίς εἰμί μεταβαίνω καί ὁ ὑπάρχω ὁ τόπος πολυπραγμονέω εὑρίσκω καί ἐκ οὗτος ὁ ὁ πρόβλημα χαλεπότης , ὅταν ὁ μέν ὁ ὑπάρχω αὐτός λέγω εἰς ὁ εἶδος ἐπάγω ὁ ἔννοια ὡς ὁ εἶδος εἰμί ὁ τόπος , ὁ δέ εἰς ὕλη ὡς κατά αὐτός ὑφίστημι αὐτός . διό καί συμπεραίνω ὁ λόγος ἐπάγω “ εἰκότως δέ ἐκ οὗτος σκοπάω δοκέω εἄν εἰμί χαλεπός γνωρίζω τίς εἰμί ὁ τόπος ” . ἐπεί οὖν ὑπάρχω δοκέω ὁ τόπος ὁ πρῶτος περιέχω , ἐκ οὗτος δείκνυμι ὅτι ὁ τόπος ὁ εἶδος εἰμί δύναμις συλλογίζομαι οὕτως · ὁ ἴδιος ἕκαστος τόπος ὁ πρῶτος περιέχω εἰμί · ὁ πρῶτος μετά - ριεχω ὁ πέρας ὁ οἰκεῖος εἰμί · οὗτος δέ ὁ εἶδος εἰμί . καί ὅτι μέν ὁ κύριος τόπος ὁ πρῶτος περιέχω εἰμί , δείκνυμι ἐκ ὁ ὁ μέν τις λεʹ - γίγνομαι κοινῶς τόπος , ἐν ὅς πᾶς ἢ πλείων σῶμα εἰμί οἷος ἐν ὁ κόσμος ὁ γάρ οὐρανός ἀντί ὁ κόσμος νῦν λέγω ) ἢ ἐν ἀήρ ἢ ἐν γῆ · ἐν οὗτος γάρ τις ὡς ἐν κοινός τόπος εἰμί , διότι καί ἄλλος εἰμί ἐν αὐτός σῶμα . ὅταν δέ οὕτως ἐν γῆ λέγω ἢ ἐν οἶκος ὡς ἐν ὅδε τις ὁ τόπος , ὅς περιέχω οὐδείς ἄλλος ἢ ἐγώ , τότε ἴδιος ὁ τόπος εἰμί οὗτος ἐμός , ἐν ἵημι πρῶτος περιέχω . ὁ δέ ἰήϊος ὁ κύριος ἄν εἰμί περιεκτικός ἐγώ . βούλομαι δέ διορίζω ὁ προσεχῶς καί πρῶτος περιεκτικός ἀπό ὁ κοινός καί πόρρωθεν καί κατά ἄλλος λέγω καθόλου πρώϊος εἶπον , ὅτι ὁ εἰμί ὁ μέν κατά ἑαυτοῦ ὁ δέ κατά ἄλλος λέγω , ὁ κατά ἑαυτοῦ ἀντί ὁ πρῶτος εἶπον . ἀντίκειμαι γάρ κύριος ὁ μέν κατά ἑαυτοῦ ὁ κατά συμβεβηκός , ὁ δέ πρῶτος ὁ κατά ἄλλος . καί λέγω κατά ἑαυτοῦ μέν ὑπάρχω ὅσος ἐν ὁ οὐσία εἰμί ἐκεῖνος , ὅς ὑπάρχω λέγω οἷος ὁ ἀριθμός ὁ ἄρτιος καί περισσός · καί ὅλως ὁ γένος ὁ εἶδος κατά ἑαυτοῦ ὑπάρχω , ὅτι συμπληρωτικός ὁ οὐσία εἰμί αὐτός καί καθό αὐτός ὑπάρ - χέω αὐτός · κατά ἑαυτοῦ δέ καί ὁ εἶδος ὁ γένεσις ὑπάρχω διαιρετικός ὁ οὐσία εἰμί ὁ γένος · καθό γάρ ἀριθμός , ὁ μέν περισσός εἰμί , ὁ δέ ἄρτιος . ὁ δέ πρῶτος ὁ προσεχής δηλόω . καί ποτέ μέν συντρέχω οὗτος , ὥστε ὁ αὐτός καί κατά ἑαυτοῦ καί πρῶτος ὑπάρχω ὡς ὁ ζῷον ὁ εἰς - θρώπῳ , ποτέ δέ διΐστημι , ὥστε κατά ἑαυτοῦ μέν , μή πρῶτος δέ . ὡς ὁ οὐσία κατά ἑαυτοῦ ὁ ἄνθρωπος ὑπάρχω καί ὁ ποσός ὁ περισσός . ὁ ἵημι γάρ εἶδος οὖον μόνος ὁ γένος κατά ἑαυτοῦ κατηγορέω , ἀλλά καί ὁ ὁ γένος γένος , οὖον μέντοι πρῶτος οὐδέ προσεχῶς , ἀλλά διά μέσος ὁ πρόσω - χόω γένος . πρῶτος δέ λευκαίνω ὁ ἐπιφάνεια , οὖον μέντοι κατά ἑαυτοῦ , ἀλλά κατά συμβεβηκός . ἀλλά οὗτος μέν ὁ ἐν ὁ λογικός | ἵστημι σχολή ἴδιος · ὅτι δέ ὁ κατά ἑαυτοῦ νῦν ἀντί ὁ πρῶτος εἶπον , δηλόω μέν καί ὁ πρός ὁ κατά ἄλλος ἀντίθεσις , δηλόω δέ μετά ὀλίγος καί αὐτός εἰς ὁ πρῶτος μεταλαμβάνω , ὅταν λέγω καί τόπος ὁ μέν κοινός ἐν ὅς ἅπας ὁ σῶμα εἰμί , ὁ δέ ἴδιος ἐν ὅς πρῶτος . καί ὅλως ὁ προσεχής δήω νῦν μάλιστα . ὁ δέ προσεχής ὁ πρότερος εἰμί , ἀλλά οὖον ὁ κατά ἑαυτοῦ . μήποτε δέ οὐ ὡς τυγχάνω καί κατά ἑαυτοῦ καί πρῶτος εἶπον ὁ ἰήιος καί ἐξισάζω τόπος , καί ὅτι οὖον μόνος πρῶτος ἀλλά καί κατά ἑαυτοῦ εἰμί οὗτος , ὥσπερ ὁ ὁλικός κατά συμβεβηκός . διά οὗτος γάρ ἐν ὁ οἶκος καί ὁ πόλις , ὅτι συμβαίνω ὁ τόπος ἐν ὅς πρῶτος εἰμί ἐν ὅδε εἰμί ὁ οἶκος καί ὁ οἶκος ἐν ὁ πόλις . ὁ δέ ἴσος καί συνέχω - ματισμένος καί κατά ἑαυτοῦ ἐγώ τόπος . ἐπεί δέ ἕκαστος κατά ὁ περιέχω αὐτός προσεχῶς καί πρῶτος κατά ἐκεῖνος περατόω , ὁ περιέχω ἄρα πρῶτος ἕκαστος οὗτος πέρας εἰμί · εἰμί δέ ὁ περιέχω πρῶτος καί προσεχῶς ὁ ἕκαστος τόπος ἴδιος · ὁ τόπος ἄρα πέρας εἰμί . ὁ δέ περιεκτικός προσεχῶς ἕκαστος καί πέρας αὐτός ὁ εἶδος εἰμί ὁ ἕκαστος · οὗτος γάρ εἰμί ὁ περατόω καί ὁρίζω ἕκαστος ὁ σῶμα . ὁ οἰκέω ἄρα εἶδος ἑκα - ἕκαστος ὁ ὡς μορφή πέρας ἕκαστος καί τόπος εἰμί . ὁ δέ ὅς ὁρίζω ὁ μέγεθος εἶπον ἀντί ὁ ὁ ὑλικός διάστημα , ἐπεί ὁ μέγεθος διττός , ὁ μέν ἀόριστος καί ὑλικός κατά ὁ ἔκτασις καί χύσις θεωρέω , ὁ δέ ὁρίζω καί εἰδικός κατά μορφή καί μέτρον ἀφορίζω . καί διά οὗτος ἐπάγω καί ὁ ὕλη ὁ ὁ μέγεθος , οὐ ὡς ἄλλος τίς λέγω παρά ὁ πρότερος εἴρω , ἀλλά ὡς σαφής δηλόω , ὅτι καί πρότερος ὁ ὁρίζω μέγεθος ὁ ὑλικός εἶπον ὁ ἐν ὁ μέγεθος . ὁ δέ καί ἐν ὁ ἀήρ ὅτι καί ἐν ὁ γῆ εἶπον ἀντί ὁ ὅτι ἐν ὁ περί ὁ γῆ ἀήρ · διά γάρ οὗτος καί ἐν ὁ ὅλος ἀήρ . καί εἰκότως ὁ κύριος ἕκαστος τόπος ὁ περιγράφω καί ἴδιος εἰμί · διά γάρ οὗτος καί ἐν ὁ ὁλικός εἰμί . ἐν γάρ ὁ οἰκίον , ὅτι ἐν ὅδε αὐτός ὁ τόπος , ὅς σύ ἐφαρμόζω , καί ἐν ὁ πόλις , ὅτι ἐν ὁ οἰκίον , καί ἐν ὁ γῆ , ὅτι ἐν ὁ πόλις . εἰμί δέ εἰς ὁ προσεχῶς περιέχω περατόω ὁ σῶμα καί εἰς πρῶτος οὗτος οὖον γάρ εἰς ἄλλος τίς πρό αὐτός οὐδέ εἰμί τίς μεταξύ ) , ὁ εἶδος ἄν εἰμί πέρας ὁ ἕκαστος κατά εἷς τίς ὁ ὑπάρχω ὁ τόπος ὁ περιέχω προσεχῶς . κατά ἄλλος δέ τίς ὁ ὕλη φαίνω , ὡς ἐκ ὁ ἑξῆς δῆλος . καί ὁ παραλογισμός γίγνομαι κατά ὁ ὁ προσεχής διά - φορός . ὁ γάρ προσεχῶς περιέχω ὁ μέν συμφυής εἰμί ὡς ὁ εἶδος , ὁ δέ ἔξωθεν ὡς ὁ τόπος . ἦς δέ δοκέω ὁ τόπος εἰμί ὁ διάστημα ἠώς ὁ λείπω οὐδείς παρά ὁ ὕλη . εἶπον εἷς τίς ὁ ὑπάρχω ὁ τόπος , κατά ὅς ὁ εἶδος εἰμί δοκέω ὁ σῶμα ὁ τόπος , νῦν ἄλλος τίς ὁ ὑπάρχω αὐτός λέγω , κατά ὅς οὐκέτι ὁ εἶδος , ἀλλά ὁ ὕλη ὁ ἐν τόπος φαίνω ὁ τόπος . εἰμί γάρ δοκέω , φημί , ὁ τόπος εἰμί ὁ διάστημα ὁ ὁ μέγεθος , οὐκέτι ὁ εἶδος εἰμί ὁ τόπος ἀλλά ὁ ὕλη . δοκέω μέν γάρ ὁ τόπος ὁ διάστημα εἰμί ὁ ὁ μέγεθος δεκτικός · λέγω μέν γάρ ἐν τόπος εἰμί μέγεθος ὁ εἰδοποιέω - μένω ἤδη , ἐν δέ οὗτος ὁ μέν εἰμί διάστημα ἀόριστος κατά ἀφαίρεσις ὁ πέρας καί ὁ ἄλλος συμβεβηκός ὅς εἰμί δεκτικός στερητικός θεωρέω , ὁ δέ εἰμί πέρας καί ὅρος ὁ ἀόριστος διάστημα ὁριστικός τε καί περιεκτικός , καί οὗτος μέν εἰμί ὁ εἶδος , ὁ δέ μετά ὁ ἀφαίρεσις οὗτος περιλείπομαι οὐδείς ἄλλος εἰμί πλήν ὁ ὕλη , αὐτός δέ εἶπον ὁ διάστημα . εἰμί οὖν ὁ τόπος ὁ διάστημα ὁ μέγεθος , ὁ δέ διά - στῆμα ὁ μέγεθος ὁ ὕλη , δῆλος ὁ συνάγω · θαυμαστός δέ ὅτι κατά ὁ διάστημα ὁ ὕλη ἐξομοιόω ὁ τόπος καί οὖον κατά ὁ ὑποδεκτικός . ἀλλά ἴσως οὗτος ὁ Πλάτων παρίημι , ὡς μανθάνω . ἢ μᾶλλον ὁ διάστημα ὡς ὑποδεκτικός θεάομαι . ἀλλά εἰμί ὁ διάστημα ὁ μέγεθος ποσός τίς εἰμί καί μετρέω , ὁ δέ ποσός εἶδος , πῶς ὕλη λέγω ὁ ὁ μέγεθος διάστημα ; ἢ ὁ ὑλικός διάστημα οὐ εἰμί ποσός μετρέω οὐδέ εἶδος , εἰμί μή μετέχω ὁ κατά ὁ ποσός καί ὁ μέγεθος εἶδος , ἀλλά εἰμί χύσις ἀόριστος . δηλόω δέ καί Ἀριστοτέλης τοιοῦτος ἔχω ἔννοια περί αὐτός ἐν ὅς φημί εἰμί δέ τοιοῦτος ὁ ὕλη καί ὁ ἀόριστος . καί ὅταν οὖν λέγω ὅς δέ δοκέω ὁ τόπος εἰμί ὁ διάστημα ὁ ἐγώ - γέθους , κατά οὗτος ὕλη εἰμί ὁ τόπος , διάστημα μέγεθος λέγω ὁ ὑπο - κεῖμαι ἀόριστος , ὅς καί ἤπειρος λέγω πρότερος · ὅς καί εἶπον ὅτι εἰμί ὁ διάστημα ὁ ὁ μέγεθος τελειότης ὕλη . μηδείς οὖν οἴομαι ὁ σωματικός διάστασις ὁ ὡς μέγεθος καί ποσός ἢ ὁ κατά ὁ ἀριθμός ὁρίζω ὁ πλῆθος διάκρισις ἀπό ὁ ὕλη ὁ σῶμα ὑπάρχω , ἀλλά μόνος ὁ ἐν οὗτος διασπασμός καί ὁ ἔκχυσις καί ὁ ἀοριστία , κατά ὁ διαφέρω ὁ ἔνυλος εἶδος ὁ ἄυλος . καί ἐγώ δοκέω οὗτος μάλιστα ὁ περί ὁ ὕλη ὀρθός ἔννοια προσήκω . ὁ μέντοι Ἀλέξανδρος καίτοι πολύς εἶπον πρός ὁ διορίζω ὁ διάστασις ὁ ὑλικός ἀπό ὁ μέγεθος , θράσσω ὅμως ἔοικα ὡς πᾶς διΐστημι - σέως μεγεθικός καί ποσόω εἰδητικός εἰμί . διό καίω προάγω ἐπάγω ὁ εἴρω ὅδε · “ ἢ ὁ νῦν λέγω περί ὁ ὕλη οὕτως ἀκούω χρή , ὡς οὐ ἀκριβῶς λέγω , ᾠόν πρός ὁ χρεία ὁ δείκνυμι πρόκειμαι ” , καίτοι , ὅσπερ εἶπον , σαφῶς ὁ Ἀριστοτέλης διορίζω ὁ ἀόριστος καί ἀπέρατος ὁ ὑλικός διάστασις ὁ μεγεθικός , καί ἐναργής εἶπον ὅτι ὁ διάστημα οὗτος ἕτερος ὁ μέγεθος εἰμί καί ὕλη ὁ ὁ μέγεθος τελειότης καί περιέχω ὑπό ὁ εἶδος ὡς ὑπό ἐπίπεδος καί πέρας καί εἰμί ἀόριστος ὁ ἑαυτοῦ φύσις · χρή γάρ , ὅσπερ εἶπον , οὐ ὡς μέγεθος νοέω ὁ διάστασις ὁ ὕλη , ἀλλά ὡς † παραίνεσις καί ἔκχυσις ὁ εἰδητικός ἀμέρεια καί συστροφή . ζητέω δέ ὁ Ἀλέξανδρος ποῖος 15 εἶδος εἰμί ὁ ὁρίζω ὁ ὕλη “ δηλόω , φημί , ὁ Ἀριστοτέλης εἶπον οἷος ὑπό ἐπίπεδος καί πέρας . ὁ γάρ ὡς μορφή λέγω εἶδος , οὗτος εἰμί ὁ ὁρίζω καί περιγράφω ὁ ὕλη καί περατόω , οὖον ὁ ὡς δύναμις καί λόγος . οὖον γάρ ὁ μόλυβδος ὑπό ὁ βαρύτης ὁρίζω καί οὗτος εἶδος αὐτός , ἀλλά ὡς σῶμα οὖον οὗτος , ἀλλά ὁ ἐπίπεδος ὁρίζω . οὗτος μέν οὖν ὁ Ἀλέξανδρος . μήποτε δέ ὡς μέν εἶδος ὁριστικός ὁ ὕλη ὁ ὅλος ληπτέος ὁ μετά ὁ ποιότης . οὗτος γάρ καί ὁ Ἀριστοτέλης ἔοικα ἐννοέω λέγω ὅταν γάρ ἀφαιρέω ὁ πέρας καί ὁ πάθος ὁ σφαῖρα , λείπω οὐδείς παρά ὁ ὕλη . καί ἐγώ - γέθους δέ ὡς μέγεθος ὁ σύνθετος ἐκ ὕλη καί εἶδος εἰμί τις ἐθέλω ὁ ὁ εἶδος ζητέω , οὐ | ὁ ἐπίπεδος καί ὁ περιέχω ἔξωθεν πέρας εὑρίσκω . οὗτος γάρ πέρας εἰμί εἶδος , ἀλλά οὐ εἶδος , καί ἐπιφάνεια , ἀλλά οὐ ὁ στερεός . καί εἰμί εἰμί δέ ἤπειρος σῶμα κατά ὑπόθεσις , ὁ μέν εἶδος ὁ σῶμα ἔχω πάντῃ διίστημι , ὑπό δέ ἐπίπεδος οὐ περατόω . ὁ γάρ εἶδος ὁ συνεχής ποσός καθό τοιοῦτος οὐ ὁ ἐπιφάνεια εἰμί , ἀλλά ὁ διά ὅλος αὐτός χωρέω φύσις . ἄν αὐτός ἐν ὁ πρό οὗτος βιβλίον πᾶς ὅς εἄν εἰμί ποσός καί πόσος τίς εἰμί φημί ὁ μέν ὀξύτονος ὁ δέ βαρύτονος ἀναγιγνώσκω ἐγώ ) , ὁ δέ βαρυτονέω πόσος ὁρίζω εἰμί . ὅς γάρ μηδείς εἰμί ὁ καθέκαστα ποσός , ὅλως οὐδέ ποσός εἰμί . οὗτος δέ ἀληθής μέν , εἰμί ὁ κοινός ἐν ὁ καθέκαστα ὁ ὑπόστασις ἔχω , οὐδείς δέ κακός ὁ ὁ συνεχής ποσός εἶδος καί ἐν ὁ κοινός θεωρέω ὅσος ὁ ὁρίζω εἰμί κοινός οὐδείς κακός ὑπάρχω . ὁ μέντοι Ἀριστοτέλης οὐ ἔοικα ἀπλόος ὁ κατά ὁ ἐπίπεδος περιγραφή μόνος ὁ εἶδος ἀποδίδωμι , ἀλλά εἶπον μέν ὁ προφανής ὡς ἐν παράδειγμα διό καί ὁ οἷος προστίθημι ) οἷος ὑπό ἐπίπεδος καί πέρας , προέρχομαι δέ ακριβός - στερέω εἶπον ὅταν γάρ ἀφαιρέω ὁ πέρας καί ὁ πάθος ὁ σφαῖρα , λείπω οὐδείς παρά ὁ ὕλη . Διὸ καί Πλάτων ὁ ὕλη καί ὁ χώρα ἠώς ὁ τίς δέ εἰμί οὗτος μόνος ἐπιχειρέω εἶπον . εἶπον ὅτι καθόσον ὑπάρχω ὁ τόπος ὁ διάστημα εἰμί εἰς ὁ ὕλη ἀπάγω ζητέω τίς εἰμί ὁ τόπος , ὑπομιμνῄσκω καί ὁ πλάν - τωνος ἐν Τίμαιος ὁ ὕλη χώρα καί τόπος ὁ ἔνυλος εἶδος καλέω . ἐν γάρ Τίμαιος ὁ ὕλη πᾶς εἰμί γένεσις ὑποδοχή οἷος τιθήνη φημί . ἔτι δέ προέρχομαι σαφής ποιέω ὁ ὁ λέγω ἔννοια . καί οὐδείς ἴσως κωλύω καί πλείων παρατίθημι ὁ ὁ Πλάτων ῥῆμα · “ οὗτος δέ οὕτως ἔχω ὁμολογητέον εἷς μέν εἰμί ὁ κατά αὐτός εἶδος ἔχω , ἀγένητος καί ἀνώλεθρος , οὔτε εἰς ἑαυτοῦ εἰσδέχομαι ἄλλος ἄλλοθεν οὔτε αὐτός εἰς ἄλλος ποῖ εἶμι , ἀόρατος δέ καί ἄλλως ἀναίσθητος οὗτος ὅς δή νόησις λαγχάνω ἐπισκοπέω · ὁ δέ ὁμώνυμος ὁμοῖος τε ἐκεῖνος δύο , αἰσθητός γενητός φορέω ἀεί γίγνομαι τε ἐν τις τόπος καί πάλιν ἐκεῖθεν ἀπόλλυμι , δόξα μετά αἴσθησις περιληπτός · τρίτος δέ αὐτός γένος εἰμί ὁ ὁ χώρα ἀεί φθορά οὖον προσδέχομαι , ἕδρα δέ παρέχω ὅσος ἔχω γένεσις πᾶς , αὐτός δέ μετά ἀναισθησία ἁπτός λογισμός τις νόθος μόγις πιστός , πρός ὅς δή καί ὀνειροπολέω βλέπω καί φημί ἀναγκαῖος εἰμί ποῦ ὁ εἰμί ἅπας ἐν τις τόπος καί κατέχω χώρα τις · ὁ δέ μήτε ἐν γῆ μήτε ποῦ κατά οὐρανός οὐδείς εἰμί . οὗτος δή πᾶς καί οὗτος ἄλλος ἀδελφή καί περί ὁ ἄυπνος καί ἀληθής φύσις ὑπάρχω ὑπό οὗτος ὁ ὀνείρωξις οὖον δυνατός γίγνομαι διεγείρω διορίζω ἀληθής εἶπον , ὡς εἰκών μέν , ἐπεί οὐδέ αὐτός οὗτος , ἐπί ὅς γίγνομαι , ἑαυτοῦ εἰμί , ἕτερος δέ τις ἀεί φέρω φάντασμα , διά οὗτος ἐν ἕτερος προσήκω γίγνομαι , οὐσία ἀμῶς ἀντέχω , ἢ μηδείς ὁ παράπαν αὐτός εἰμί , ὁ δέ εἰμί εἰμί βοηθός ὁ διά ἀκρίβεια ἀληθής λόγος , ὡς ἐάν τίς ὁ μέν ἄλλος εἰμί , ὁ δέ ἄλλος , οὐδέτερος ἐν οὐδέτερος γίγνομαι εἷς ἅμα αὐτός καί δύο γίγνομαι . οὗτος μέν οὖν δή παρά ὁ ἐμός ψῆφος λογίζομαι ἐν κεφάλαιος δίδωμι λόγος , εἰμί τε καί χώρα καί γένεσις εἰμί τρεῖς τριχῆ , καί πρίν οὐρανός γίγνομαι . οὗτος καί ἄλλος τοιοῦτος ὁ Πλάτων λέγω ὁ μέν Ἀριστοτέλης ἐνταῦθα πρός ὁ φαίνω ἀποβλέπω ὁ λόγος καί ὁ Πλάτων φημί ὁ ὕλη καί ὁ χώρα αὐτός λέγω , ὡς καί ὁ ἀπό ὁ διΐστημι - μα ἐπιχειρέω . καί ἐν ὅς κατά ὁ πάρεργον ἐγκαλέω ὁ Πλάτων δοκέω , οὖον οὗτος ἐγκαλέω ὅτι ὁ ὕλη τόπος ὁ Πλάτων εἶπον ὁ εἶδος οἶδα γάρ καί αὐτός ἄλλος σημαίνω ὁ τόπος ὁ ὁ εἶδος δεκτικός , ὅτε λέγω ἐν τῆ περι Ψυχή “ καί εὕω γε ὁ λέγω ὁ ψυχή τόπος εἶδος , πλήν οὐ ἐντελέχεια ἀλλά δύναμις ὁ εἶδος ” , καί ἄλλος σημαίνω ὁ τόπος ὁ ὁ σῶμα δεκτικός , περί ὅς νῦν ὁ λόγος ζητέω ) , ἀλλά τοσοῦτος μόνος λέγω πρός ὁ Πλάτων · εἰμί ὁ ὕλη τόπος λέγω , ὁ δέ εἶδος καί ὁ ἀριθμός καί κατά αὐτός ἐν ὕλη μετέχω γάρ οὗτος ὁ ὕλη ) , πῶς λέγω μή εἰμί ἐν τόπος ὁ εἶδος ; διό μηδέ εἰμί τόπος ἔξω ὁ οὐρανός , ὡς λέγω ἐν ὁ περί ὁ ἤπειρος λόγος . καί μήποτε οὐδέ οὗτος ἐγκαλέω εἰμί ὁ Πλάτων , ἀλλά ἐνδείκνυμι ὁ συνίημι δύναμαι , ὅτι οὖον κατά ὁ νῦν ζητέω ὁ τόπος σημαίνω ὁ ὕλη λέγω τόπος ὁ Πλάτων . οὖον γάρ εἄν ἀπόφημι ὁ εἶδος καί ὁ ἀριθμός ἐν τόπος εἰμί , εἴπερ μεταλαμβάνω αὐτός βούλομαι ὁ ὕλη . ἀλλά ὁ μέν Ἀριστοτέλης οὕτως . ὁ δέ Ἀλέξανδρος ὁμολογέω μέν καί αὐτός κατά ἄλλος σημαίνω ὁ ὕλη χώρα ἐν Τίμαιος καλέω , εὔλογος δέ φημί λαμβάνω ὁ Ἀριστοτέλης ὁ Πλάτων · διότι ἄν μεταφορικός τις αὐτός λέγω ὁ ὕλη τόπος καλέω , ἐσθίω ὁ μεταφορικός χράω πρῶτος ἔχω κεῖμαι τίς εἰμί ὁ κύριος τόπος · εἰμί δέ μηδαμοῦ φαίνω λέγω ἀλλαχοῦ περί τόπος , ἄξιος δοκέω αὐτός ἐπιτίμησις , ὅτι μή εἶπον περί ὁ κύριος τόπος πρότερος ὁ κατά μεταφορά χράω . ἀλλά ὅτι μέν εἶδος τόπος ὁ ὕλη ἀλλά οὐ σῶμα ὁ Πλάτων λέγω , πρόδηλος ἐκ ὁ φαράω - τίθημι αὐτός ῥῆμα εἰμί . ὅτι δέ οὐ ἀπλόος μεταφορικός εἰμί ὁ τοιοῦτος χρῆσις , ἀλλά κατά τίς κοινός ὁ τόπος σημαίνω λαμβάνω ὁ ὑποδεκτικός , καθό καί Ἀριστοτέλης ὁ ψυχή τόπος εἶδος ἀξιόω καλέω , καί οὗτος δῆλος ἐκ ὁ εἴρω . εἰμί γάρ ὁ μεταλαμβάνω τις καί ὁρίζω ὑπό αὐτός δέχομαι ἐκεῖνος ὅς μεταλαμβάνω , ὁ δέ δέχομαι τε καί χωρέω αὐτός χώρα γίγνομαι ὁ ἐγγίγνομαι , ὁ δέ χώρα τόπος νωμι - εἰμί , μεταλαμβάνω δέ ὁ εἶδος ὁ ὕλη , τόπος εἄν εἰμί ὁ εἶδος πλήν οὐ ὡς σῶμα · ἄλλος γάρ ὁ ὁ σῶμα τόπος · καί ἐνταῦθα μέν ὁ μεταληπτικός τόπος τίθημι . ἔοικα δέ καί ἄλλος τίς οὗτος περιεκτικός οἶδα ὁ τόπος σός - μαίνομαι ὁ Πλάτων ὁ ἀφοριστικός ὁ οἰκεῖος τάξις · εἴτε γάρ κατά θέσις γίγνομαι οὗτος ὡς ἐπί ὁ | σῶμα εἴτε κατά μετάληψις ὡς ἐπί ὁ δύναμις καί ἐνέργεια εἴτε κατά μόνος τάξις ἀφορισμός , τόπος δοκέω . διότι καί ὁ τάξις κατά θέσις δοκέω γίγνομαι τις · ὁ γάρ ἐν ὅδε ὁ τάξις ἀφορίζω κεῖμαι ἐν αὐτός δοκέω · κεῖμαι δέ πᾶς ἐν τόπος . κατά οὗτος δή ὁ κοινός σημαίνω ὁ τόπος ὁ ὁ τάξις ἀφοριστικός καί ὑπερουράνιος τόπος ὁ Πλάτων ὀνομάζω λέγω ἐν Φαιδρός “ ὁ δέ ὑπερουράνιος τόπος οὔτε τις ὑμνέω ποιητής ὁ ὅδε οὔτε ὑμνέω κατά ἀξία · ὥστε ὁ μέν περί ὁ ὕλη ὡς περί τόπος λέγω οὐ ὡς τόπος σῶμα ἀλλά ὡς εἶδος μεταληπτικός ἀποδεκτέος . περί δέ ὁ ὁ σῶμα τόπος τίς ἔχω φύσις ἵημι ζητέω προηγουμένως οἶδα ὁ Πλάτων οὔτε ἀποφαίνω . πῶς γάρ ἄν ὁ ὕλη τόπος εἰμί σῶμα , εἴπερ ὁ σῶμα σύνθετος εἰμί ἢ ὡς ἐκ ὕλη καί εἶδος ἢ ὡς εἶδος ἐν ὕλη ; εἰμί γάρ ὁ ὕλη οὐκέτι ὁ εἶδος μόνος , ἀλλά καί ὕλη δεκτικός · ὅλως δέ εἰμί μεθίστημι ὁ σῶμα ἀπό τόπος εἰς τόπος , ἀπό δέ ὕλη οὖον μεθίστημι , οὐ ἄν εἰμί ὁ ὕλη τόπος . καί αὐτός ὁ Ἀριστοτέλης ἀκέω - σέο οὗτος ὁ ὑπόθεσις ἀναιρέω αὐτίκα μάλα . ὅτι δέ διάφορος παρά ὁ Πλάτων ὁ τόπος ὁ σημαίνω , καί ἄλλος μέν ὁ ἐπί ὁ ὕλη , ἄλλος δέ ὁ ἐπί ὁ νοητός ἐν Φαιδρός εἴρω , δηλόω ὁ ὁ ἐπί ὁ ὕλη σημαίνω ὁ τόπος ὁ ὡς ὑποδεκτικός καί ὁρίζω καί εἷς τίς μετά ὁ ἐν αὐτός ποιέω ἀποφάσκω σαφῶς ὁ νοητός , ὅς ἐν Φαιδρός ὁ ὑπερουράνιος τόπος ἀφορίζω . εἶπον γάρ περί ὁ ὕλη ὡς περί τόπος καί χώρα καί ὑποδοχή καί ἕδρα ὁ εἶδος καί ὁ τρόπος ὁ γνῶσις αὐτός παραδίδωμι , ὅτι “ μετά ἀναισθησία ἁπτός ” εἰμί καί “ λογ - σμάω τις νόθος μόγις πιστός , ἐπάγω ὅς ὅς δή καί ὀνειροπολέω βλέπω καί ὁ ἑξῆς ὁ πρό βραχύς παρατίθημι . ἀλλά εἰμί μηδείς περί ὁ ὁ σῶμα δεκτικός τόπος φαίνω λέγω ὁ Πλάτων , πῶς ὁ Ἀριστοτέλης ὁ Πλάτων μόνος ἐπιχειρέω φημί εἶπον τίς εἰμί ὁ τόπος ; ἢ ὅτι περί οὗτος ὁ τόπος ὁ κατά ὁ ὕλη , ὅς τόπος καλέω , ὡς ὑποδοχή φαίνω λέγω ὁ Πλάτων , ὅτι ἀίδιος , ὅτι ἕδρα ὁ γενητός εἶδος , ὅτι μετά ἀναισθησία ἁπτός καί νόθος λογισμός πιστόν καί ὅσος ἄλλος περί αὐτός λέγω , καθόσον τόπος καί χώρα αὐτός καλέω λέγω τίς περί αὐτός , κατά τοσοῦτος αὐτός εἴρω φημί . ἴσως δέ καλῶς ἐφίστημι αὐτός πᾶς μάλιστα ὁ βάθος ὁ Πλάτων σοφία γιγνώσκω , ὅτι ἄν ἀφωρισμένως μή φαίνω ὁ περί τόπος ζήτημα προβάλλω - λέομαι , ἀλλά ἐπεί μετά ὁ σῶμα ἔχω ὁ ὑπόστασις ὁ τόπος , καί ὁ θεωρία αὐτός μετά αὐτός ποιέω . λέγω γοῦν ἐν Τίμαιος περί ὁ τόπος δύναμις · “ καί δή κατά οὗτος ὁ πάθημα διαμείβω ὁ χώρα ἅπας · διΐστημι μέν γάρ ἐκ ὁ γένος ἕκαστος ὁ πλῆθος κατά τόπος ἴδιος διά ὁ ὁ δέχομαι κίνησις , ὁ δέ ἀνομοιόω ἑκάστοτε ἑαυτοῦ , ἄλλος δέ ὁμοιόω φέρω διά ὁ σεισμός πρός ὁ ἐκεῖνος ὅς εἄν ὁμοιόω τόπος . ” ἄλλος δέ τρόπος ἐν Τίμαιος ὁ ὕλη καί ἄλλος ἐν ὁ ἄγραφος συνουσία ὀνομάζω φημί · ἐν Τίμαιος μέν γάρ ὁ μεταληπτικός αὐτός φημί μεταλαμβάνω γάρ “ ἄπορος πῃ ὁ νοητός ” , ἐν δέ ὁ ἄγραφος συνουσία μέγας καί μικρός καλέω · ὅτι δέ ὁ εἰμί ὁ τόπος πᾶς ὁμολογέω δῆλος ἐκ ὁ πᾶς χράω ὁ ὁ τόπος διά - φορός . εἰκότως δέ ἐκ οὗτος σκοπάω ἠώς ὁ καί Χωρὶς ἀλλήλων οὖον ῥᾴδιος γνωρίζω . εἶπον ὅτι τις μέν ὁ περί ὁ τόπος λόγος πείθω ὁ εἶδος καί ὁ μορφή εἰμί ὁ τόπος , τις δέ ὁ ὕλη καί ὁ ὑπόκειμαι , συνάγω καί ἐκ οὗτος ὅτι χαλεπός εἰμί ὁ περί ὁ τόπος λόγος . καί γάρ ὁ περί ὁ ὕλη χαλεπός καί κατά ἑαυτοῦ , εἴπερ κατά μέν ὁ Αρίστο - τέλη οὕτως ἄγνωστος ὁ ὕλη , ὡς κατά ἀναλογία μόνος εἰμί γνωστός , κατά δέ Πλάτων νόθος λογισμός μόγις πιστός . ὁ δέ ὁ εἶδος γνῶσις καί ζωή δήω κίγκαθαρμαι καί γνῶσις ἀκριβής . καί ὅς γε εἷς εἶδος βούλομαι μανθάνω ὁ πᾶς δήω γνῶσις διά ὁ ταὐτότης καί ἑτερότης ὁ πρός ἀλλήλων ὁ εἶδος · εἰμί δέ καί ἀρχή εἰμί ὅς τε ὕλη καί ὁ εἶδος , ὁ ἀρχή ὁ ἄκρος ἔχω θεωρία · καί μέντοι Χωρὶς ἀλλήλων ἀδύ - νάω αὐτός γνωρίζω · καί γάρ ὁ ὕπαρξις αὐτός μετά ἀλλήλων . διά πᾶς οὖν οὗτος χαλεπός ὁ γιγνώσκω τίς εἰμί ὁ τόπος , εἴπερ ἢ ὕλη ἢ εἶδος ὁ ἀμφότερος εἰμί . ἀλλά μήv ὅτι ἀδύνατος ὁπότερος οὗτος ἶνις ὁ ὁ δέ ἀγγεῖον οὐδείς ὁ πρᾶγμα εἰμί . εἶπον ἐκ τίνω ἄν τις ὕλη ἢ εἶδος ὑπονοέω ὁ τόπος εἰμί , δείκνυμι διά ἑπτά ἐπιχείρημα , ὅτι οὐδέτερος οὗτος δυνατός εἰμί ὁ τόπος · καί πρώϊος δείκνυμι ἐν δύο σχῆμα συλλογίζομαι οὕτως · ὁ ὕλη καί ὁ εἶδος οὐ ἐνδέχομαι χωρίζω ὁ πρᾶγμα ὅς εἰμί · ὁ δέ τόπος χωρίζω · ὁ ἄρα ὕλη ἢ ὁ εἶδος οὐ εἰμί ὁ τόπος . καί ὅτι μέν ὁ ὕλη καί ὁ εἶδος οὖον χωρίζω ὁ συντίθημι , ἠώς ἄν εἰμί , προδέω - λος · ἐν οὗτος γάρ ἔχω ὁ εἰμί ὁ σύνθετος . ὅτι δέ ὁ τόπος ἐνδέχομαι - ὁ χωρίζω καί εἰμί καί σώζω ὁ ἐν τόπος , διά ὁ κατά ὁ ἀντιμετάστασις ἐπαγωγή δείκνυμι · ἐν ὅς γάρ ἀήρ εἰμί , ἐν οὗτος πάλιν ὕδωρ . καί ὅτι ἐπακτικός ὁ λόγος , δηλόω διά ὁ καί ὁ ἄλλος σῶμα ὁμοίως . | ὥστε ὅστε μόριον οὔτε ἕξις ἠώς ὁ ὁ δέ ἀγγεῖον οὐδείς ὁ πρᾶγμα εἰμί . δείκνυμι ὅτι χωριστός εἰμί ὁ πρᾶγμα ὁ τόπος εἰκότως συνάγω ἄλλος συμπέρασμα , ὅτι οὔτε μόριον εἰμί ὁ τόπος ὁ ἐν τόπος . εἰμί γάρ μόριον ὅς χωρίζω , οὔτε αὐτός μόριον ἔτι εἰμί χωρίζω οὔτε ἐκεῖνος μένω ὅλος , ὅς χωρίζω ὁ μόριον . οὖον μέντοι οὐδέ ἕξις εἰμί δύναμαι χωρίζω - μένω . ὁ γάρ ἕξις οὐ ὑπομένω χωρίζω , ἀλλά φθείρω , ὁ δέ τόπος ὑπομένω . καί δύναμαι μέν τις ὁ μέν μόριον ἐπί ὁ ὕλη ἀκούω , ὁ δέ ἕξις ἐπί ὁ ἴσος , ἵνα εἰμί · ὁ δέ ὕλη καί ὁ πάθος μόριον καί ἕξις , ὅσπερ πρόκειμαι · ἕξις δέ εἰμί ὁ ὡς τελειότης συμβεβηκός , οἷος εἰμί ὁ εἶδος · ὥστε οὔτε ὕλη οὔτε εἶδος εἰμί ὁ τόπος . δυνατός δέ καί καθολικός - κῶος ἀκούω ὁ μέν μόριον ἐπί πᾶς ὁ οὐσιωδῶς συμπληρόω , ὁ δέ ἕξις ἐπί ὁ συμβεβηκός · οὔτε γάρ πάθος οὔτε δύναμις οὔτε ἄλλος τίς ὁ ἐν τόπος ὁ τόπος μέρος εἰμί · ἆρα οὖν οὐδέ συμβεβηκός εἰμί ὁ τόπος ὁ ἐν τόπος ; ἢ ὁ μέν ἐν τόπος εἰμί συμβαίνω καί ἠχώ - ρίστῳ ὁ σῶμα , ὁ δέ τόπος οὖον ὁ ἐν τόπος συμβαίνω , ἀλλά εἰμί ἄρα , ἐκεῖνος ὅς πέρας καί ἐπιφάνεια εἰμί . καί γάρ δοκέω τοιοῦτος τίς εἰμί ὁ τόπος οἷος ὁ ἀγγεῖον ἠώς ὁ οὐδείς ὁ πρᾶγμα εἰμί . οὗτος ὁ · ἐξηγητής συνάπτω ὁ προσεχῶς εἴρω δύο συμ - πέρασμα . ὁ αὐτός δέ δείκνυμι καί ἐκ ὁ ὁ ἀγγεῖον πρός ὁ τόπος ὁμοιότης · καί γάρ ὁ ἀγγεῖον χωρητικόν εἰμί ὁ ἐν αὐτός , καί ὁρίζω - ὁ αὐτός τόπος μεταφορέω . ὡς οὖν ὁ ἀγγεῖον οὐδείς ὁ πρᾶγμα εἰμί , οὕτως οὐδέ ὁ τόπος . ὁ δέ ὕλη καί ὁ εἶδος ὁ πρᾶγμα . καί δύναμαι μέν τρεῖς εἰμί ὁ συμπέρασμα , δύναμαι δέ καί εἷς εἰμί . ὁ δέ ἄλλος δύο ὁ μέν πρός κατασκευή λαμβάνω ὁ μικρός πρότασις ὁ λέγω ὁ τόπος ἐνδέχομαι χωρίζω , ὁ δέ ἀπό ὁ μόριον καί ὁ ἕξις ὁ ἕτερος πρότασις . δύναμαι δέ καί δύο εἰμί ὁ τρίτος εἴρω ἴδιος εἰμί . καί οὗτος μᾶλλον ἐκδέχομαι . ἦς μέν οὖν χωριστός ὁ πρᾶγμα ἠώς ὁ οὗτος γε ἕτερος ὁ ὕλη . ὁ ὕλη καί ὁ εἶδος ὁ μέν ἀχώριστος εἰμί ὁ σύνθετος κοινός ἔχω , καί ἐκ οὗτος πρότερος κοινῶς ἐπί ἄμφω δείκνυμι , ὅτι οὔτε ὁ ὕλη , οὔτε ὁ εἶδος ὁ τόπος εἰμί · ὁ μέντοι περιέχω ἀλλά μή περιέχω ἴδιος εἰμί ὁ ὕλη διάφορος πρός ὁ τόπος . βούλομαι οὖν μηδέ οὗτος πάρειμι ὁ μέν ὕλη χωρίζω ὁ τόπος κατά ὁ ὁ μέν ὕλη περιέχω , ὁ δέ τόπος περιέχω . ὁ δέ εἶδος κατά ὁ αὐτός πάλιν ἐπιβολή , κατά ὅσος ὁ μέν τόπος χωριστός , ὁ δέ εἶδος ἀχώριστος · εἰμί μή ἄρα οὖον κατά ὁ αὐτός ἔννοια εἶπον νῦν ἁπλόος ὁ ἀχώριστος ὁ εἶδος , κατά ὅς λαμβάνω πρότερος . περισσός γάρ ἄν εἰμί δίς παρά πούς ὁ αὐτός κατά ὁ αὐτός λαμβάνω ἔννοια . ἀλλά ἐνδείκνυμι διά οὗτος , ὅτι ὁ εἶδος κατά μέν ὁ περιεκτικός κοινωνέω ὁ τόπος καίτοι ὁ ὕλη καί κατά οὗτος διαφίημι - Ρούσης αὐτός . ὁ δέ περιεκτικός οὕτως ἔχω ὁ εἶδος ὡς συμφυῶς καί ἀχώριστος περιέχω , ἀλλά οὐ χωριστός ὥσπερ ὁ τόπος . καλῶς δέ καί ὁ Ἀλέξανδρος ἐπιβάλλω ὁ χωρίον · λέγω · “ νῦν γάρ ἀπό ὁ μάλιστα ἑκάτερος ὑπάρχω , ὁ τε εἶδος φημί καί ὁ ὕλη , ὁ πρός ὁ τόπος λαμβάνω διαφορά . ὁ μέν γάρ ἔνυλος εἶδος μάλιστα ὑπάρχω ὁ ἀχώριστος · ὁ γάρ χωρισμός οὗτος φθορά οὗτος εἰμί . ὁ δέ ὕλη εἰμί καί ἀχώριστος εἰμί εἶδος , ἀλλά ὅδε γε ὁ εἶδος χωριστός . ὁ γάρ ἄνθρωπος φέρω εἶπον ὁ ἐν γένεσις ὁ μέν εἶδος ἅμα ὁ χωρίζω φθείρω , ὁ δέ ὑπόκειμαι μένω ἄλλος μεταλαμβάνω εἶδος . εἰκότως οὖν ὁ μέν εἶδος δείκνυμι μή εἰμί τόπος ἀπό ὁ μή χωρίζω , ὁ δέ ὕλη ἐπεί χωριστός πως εἰμί , οὐκέτι ἀπό οὗτος , ἀλλά ἀπό ὁ περιέχω . ἀδύνατος γάρ αὐτός ἄλλως ἐν ὑπόστασις εἰμί καί κρατέω ἐν ὁ εἰμί μή ὑπό ὁ εἶδος ὁρίζω . ” δοκέω δέ ἀεί ὁ εἰμί ποῦ αὐτός τε εἰμί τίς καί ἕτερος τίς ἐκτός αὐτός . ὁ μέν οὖν λέγω δῆλος , ὅτι καί ἐκ ὁ ἐνάργεια καί ἐκ ὁ κοινός ὑπόληψις οὗτος προφανής , ὡς ἄλλος μέν τίς ὁ ἐν τόπος , ἄλλος δέ ὁ τόπος · οὗτος δέ ὁ μέν ἐξηγητής ὡς ἄλλος τέταρτος ἐπιχείρημα τίθημι ἀπό ὁ ἄλλος μέν εἰμί ὁ ἐν τόπος ἄλλος δέ ὁ τόπος ὁ ἐν ὅς ἐκτός ὅς ὁ ἐν αὐτός · εἰμί οὖν ὁ ἐν τόπος ὁ ὕλη καί ὁ εἶδος εἰμί , ἄλλος ἄν εἰμί παρά οὗτος ὁ τόπος . δύναμαι δέ καί κοινός συμπέρασμα εἰμί ὁ πρό αὐτός ἐπιχείρημα ἀπό ὁ ἐνάργεια λαμβάνω . καί ὁ γε τοιοῦτος ἔννοια συνᾴδω μᾶλλον ὁ τοιοῦτος γραφή αἰτιολογικός ἔχω ὁ γάρ · δοκέω γάρ ἀεί ὁ εἰμί ποῦ , ἐν τις ἀντίγραφος οὕτως φέρω . ἐπεί γάρ δοκέω ἄλλος μέν εἰμί ὁ ἐν τόπος ἐκ ὕλη καί εἶδος εἰμί , ἄλλος δέ ὁ τόπος , εἰκότως ἄλλος μέν ὁ τόπος , ἄλλος δέ ὁ εἶδος καί ὁ ὕλη εἰμί . Πλάτων μέντοι λεκτέος ἠώς ὁ ὥσπερ ἐν ὁ Τιμαῖος γράφω . Ἐ ὁ περί ὁ ἤπειρος λόγος λέγω , ὅτι ὁ Πλάτων ἔξω ὁ οὐρά - νόος ‘‘οὐδὲν εἰμί σῶμα ” βούλομαι “ οὐδέ ὁ ἰδέα διά ὁ μηδέ ποῦ εἰμί αὐτός ἐν δέ οὗτος μνημονεύω ὡς ὁ ὕλη ὁ μεθεκτικός ὁ εἶδος τόπος εἶπον . συγκρούω οὖν κατά ὁ φαίνω ὁ λόγος . εἰμί γάρ ὁ μεθεκτικός ὁ εἶδος | ὁ τόπος εἰμί , διά τίς μή ἐν ὁ τόπος ὁ εἶδος ὅσπερ καί ἀριθμός λέγω ; ὁ δέ μεθεκτικός ἐν μέν ὁ ἄγραφος ὁ περι ἀγαθός συνουσία μέγας καί μικρός καλέω , ἐν δέ ὁ Τίμαιος ὕλη , ὅς καί τόπος καί χώρα ὀνομάζω . καί δῆλος ὅτι φαίνω τίς εἰμί ἐναντίωσις οὗτος · οὖον μέντοι εἰμί ἐναντίος · ὁ μέν γάρ ὅλος τόπος λέγω ὁ ἔνυλος εἶδος ὡς ὑποδοχή αὐτός , ὁ δέ εἶδος ὁ χωριστός ὁ ὕλη ἤτοι ὁ ἰδέα λέγω μή εἰμί ἐν τόπος . ἵημι γάρ ὡς ἔνυλος εἶδος ἐν ὁ ὕλη εἰμί ὡς ἐν τόπος ἐκεῖνος , οὔτε ὡς σῶμα ἐν ὁ ὁ σῶμα δεκτικός . ἐναργής δέ ἄν δοκέω ὁ ἐναντίωσις , εἰμί τις ὁ λέγω ὁ ἰδέα μή εἰμί ἐν τόπος μηδέ ἔξω ὁ οὐρανός ὁ ἐν Φαιδρός προάγω , ἐν ὅς φημί “ ὁ δέ ὑπερουράνιος τόπος οὔτε τις ὑμνέω ποιητής ὁ ὅδε ἵημι ὑμνέω καίω ἄξιος . ὁ γάρ ἀχρώματος τε καί ἀσχημάτιστος καί ἀναφής οὐσία εἰμί εἰμί Ψυχή κυβερνήτης μόνος θεατής , περί ὅς ὁ ὁ ἀληθής ἐπιστήμη γένος , οὗτος ἔχω ὁ τόπος . ἐν δέ οὗτος φημί “ καθοράω μέν αὐτός δικαιοσύνη , καθοράω δέ σωφροσύνη ; καθοράω δέ ἐφίστημι - μείς , οὐ ὅς γένεσις πρόσειμι , οὐδέ ὅς εἰμί ποῦ ἕτερος ἐν ἕτερος εἰμί , ὅς ἐγώ νῦν εἰμί καλέω , ἀλλά ὁ ἐν ὁ ὅς εἰμί εἰμί ἐπιστήμη οὖον - σάω , καί ὁ ἄλλος ὡσαύτως ὁ εἰμί ἀντάω ” . ἰδού γάρ σαφῶς ἐν τόπος ὁ ἰδέα εἰμί φημί ὁ ὁ δικαιοσύνη καί σωφροσύνη καί ἐπιστήμη · αὐτός γάρ ἕκαστος ὁ ἰδέα εἰμί . λέγω δέ καί ἔξω ὁ οὐρανός οὗτος εἰμί ὁ τόπος . ἀλλά δῆλος ὅτι ἄλλος μέν τόπος ἀποφαίνω ὁ ἐκεῖ ὁ ὑπο - δεκτικός ὁ ἔνυλος εἶδος ἢ ὁ σῶμα , ἄλλος δέ ἐξυμνέω ὁ ἀφο - ριστικὸν ὁ ἐκεῖ τάξις · θαυμαστός δέ πῶς ὁ Ἀλέξανδρος καίτοι συννοέω - σός , ὅτι εἶδος λέγω ὁ ἰδέα νῦν ὁ Ἀριστοτέλης , ὅμως ἀναγκάζω νομίζω ὁ Πλάτων ἐν τόπος λέγω ὁ ἰδέα , καίτοι ἄυλος αὐτός λέγω , ἐπεί τόπος καί χώρα ὁ ἔνυλος εἶδος εἶπον ὁ ὕλη · παρέκβασις δέ καλέω ὁ λόγος , ἐπειδή , ὅσος μέν ἐν ὁ πρόκειμαι , ἀρκέω δείκνυμι , ὅτι οὐ εἰμί ὕλη ὁ τόπος , ὡς δοκέω λέγω ὁ Πλάτων · ὁ δέ μή ἁπλόος ὁ - πως ἀλλά εἶδος τόπος εἶπον ἀκολουθέω ὁ ἐναντίος ὁ ὑπό αὐτός λεγο - μένω ἐν ἄλλος ὁ ὁ εἶδος ἐν τόπος εἰμί . διό παρεκβαίνω ὁ πρόκειμαι - μένω ὁμολογέω οὗτος ἐπάγω ὁ ἄτοπος . ἔτι πῶς ἄν φέρω εἰς ὁ αὐτός τόπος ἠώς ὁ ὥστε ζητητέος ἐν ὁ τοιοῦτος ὁ τόπος . Πέμπτος οὗτος ἐπιχείρημα δεικτικός ὁ ὁ τόπος μήτε ὁ ὕλη εἰμί μήτε ὁ εἶδος τοιοῦτος ἔχω καί οὗτος ὁ ὁ λόγος ἀγωγή · εἰμί ὁ τόπος ὁ ὕλη ἢ ὁ εἶδος , οὐδείς εἄν ὁ κινέω ἐπί ὁ αὐτός τόπος φέρω · ἀλλά μήv πᾶς ὁ κινέω κατά φύσις ἐπί ὁ αὐτός φέρω τόπος , ὁ μέν βαρύς κάτω , ὁ δέ κοῦφος ἄνω · οὐ ἄρα ὁ τόπος ὁ ὕλη ἢ ὁ εἶδος εἰμί . οὐδέ γάρ φέρω ἐπί ὁ ὕλη ὁ ὁ εἶδος , διότι σύν αὖος - ὁ καί ἐν αὐτός εἰμί οὗτος ἑκάτερος ὁ φέρω . τίς γάρ ἄλλος εἰμί ὁ φέρω ἢ ὕλη καί εἶδος ; ὁ δέ ἐφεξῆς λέγω ὁ ἀδύνατος γάρ ὅς μή κίνησις μηδέ ὁ ἄνω ἢ κάτω τόπος εἰμί ἄλλος λόγος ὁ Ἀλέξανδρος φημί συνάπτω ὁ πρό αὐτός τοιοῦτος · ἐπί ὅς μή εἰμί κίνησις , οὗτος τόπος οὐ εἰμί · ἐπί δέ ὁ ὕλη καί ὁ εἶδος οὐ εἰμί κίνησις · οὐδέ ἄρα ὁ ὕλη ἢ ὁ εἶδος τόπος εἰμί . “ δύναμαι δέ , φημί , καί ὁ οὗτος σύγκειμαι ἄλλος εἰμί λόγος τοιοῦτος · ὅς μή ἔχω διαφορά ὁ τε ἄνω καί ὁ κάτω , οὗτος οὐ εἰμί τόπος · ὁ δέ ὕλη καί ὁ εἶδος οὐ ἔχω διαφορά ὁ ἄνω καί ὁ κάτω · οὐ ἄρα ὁ ὕλη καί ὁ εἶδος τόπος . αὐτός δέ , φημί , πᾶς συντίθημι ὡς εἷς ἐρωτάω λόγος προστίθημι ὁ πῶς ἄν φέρω ἔτι ὁ κινέω εἰς ὁ ἑαυτοῦ τόπος , εἰμί ὁ ὕλη ἢ ὁ εἶδος τόπος · ὡς εἰμί οὗτος ἐναργής , ὅτι οὐδείς ἐπί ὁ ἴδιος εἶδος ἢ ὁ ὕλη κινέω ” . οὕτως μέν οὖν ὁ Ἀλέξανδρος καί ὁ Ἀσπάσιος . μήποτε δέ εἰμί μέν εἰμί ὁ ὅλος λόγος , ὡς καί Ἀλέξανδρος ἐφίστημι συνάπτω ἔχω ὁ πρότερος ἐρώ τοιοῦτος · εἰμί ὁ τόπος ὁ ὕλη ἢ ὁ εἶδος εἰμί , οὐδείς ἄν ὁ κινέω ἐπί ὁ αὐτός τόπος φέρω · ἀλλά μήv πᾶς ὁ κινέω - μένω κατά φύσις ἐπί ὁ αὐτός τόπος φέρω . ἐν δή οὗτος ὁ μέν πρόσληψις ὡς σαφής παρίημι , ὁ δέ συνάπτω ἀποδείκνυμι διά ὁ ἀδύ - νάω γάρ οὖον μή κίνησις μηδέ ὁ ἄνω ἢ κάτω τόπος εἰμί . εἰμί γάρ ἐπί ὁ ὕλη ἢ ὁ εἶδος οὐ εἰμί κίνησις , ἀλλά οὐδέ ὁ ἄνω ἢ κάτω , ἐπί ὁ γίγνομαι ὁ φυσικός κινέω , ὕλη ἢ εἶδος εἰμί διαφορά τόπος εἰμί διαφορά , ἐκ ἄμφω δῆλος ὅτι , εἰμί ὁ εἶδος ἢ ὁ ὕλη τόπος , οὐδείς ἄν ὁ κινέω ἐπί ὁ αὐτός τόπος φέρω , τουτέστιν ὁ ἄνω ἢ ὁ κάτω · ἐνάγω δέ ἐγώ πρός ὁ τοιοῦτος ὁ εἴρω ἀποδοχή καί ὁ γάρ αἰτιολογικός σύνδεσμος · ὡς γάρ αἴτιος ἐπάγω ὁ μή εἄν φέρω εἰς ὁ αὐτός τόπος ἕκαστος , εἰμί τόπος εἰμί ὁ ὕλη ἢ ὁ εἶδος , οὕτως ἐπάγω . εἰμί οὖν ἀληθής ὁ εἴρω , οὐ ἐν ὁ ὕλη ἢ ὁ εἶδος χρή ὁ τόπος ζητέω , ἀλλά ἐν ἐκεῖνος ὅς διαφορά ὁ ἄνω καί ὁ κάτω εἰμί . ἐπί γάρ οὗτος οἷος τε φέρω ὁ κινέω , οὐ ἐπί ὁ ὕλη καί ὁ εἶδος . δυνατός δέ καί κατηγορικός οὕτως ἐρωτάω ὁ λόγος ἐν δύο σχῆμα · τόπος εἰμί ἐπί ὅς ἕκαστος ὁ κατά φύσις κινέω ἐπί ὁ αὐτός ὁ - πως κινέω · εἰς δέ ὁ ὕλη ἢ ὁ εἶδος οὐδείς κινέω · οὐ ἄρα ὁ εἶδος ἢ ὁ ὕλη τόπος εἰμί . ὅλως δέ εἰμί ὁ ὕλη καί ὁ εἶδος ἔχω ἀεί ὁ σός - μάτη τόπος εἰμί , πῶς ἄν ἔτι κινέω ἐπί ὁ οἰκέω τόπος ; εἰμί δέ ἐν αὐτός ὁ τόπος , δεῖ γάρ ἠώς ὁ ὥστε ὁ τόπος εἰμί τόπος . | ἕκτος οὗτος ἐπιχείρημα ὡς οἴομαι δείκνυμι ὅτι οὔτε ὁ εἶδος οὔτε ὁ ὕλη τόπος εἰμί διά ὁ εἰς ἀδύνατος ἀπαγωγή καί οὗτος · λέγω δέ · εἰμί ἐν αὐτός ὁ πρᾶγμα ὁ τόπος εἰμί , εἰμί ὁ τόπος τόπος · ἀλλά μήv οὗτος ἀδύνατος , καί διά αὐτός μέν οὗτος διά ὁ ὁ τόπος σῶμα εἰμί ἀλλά οὖον τόπος καί διά ὁ ἐπί ἤπειρος δέ προχώρησις τόπος ἀεί πρό τόπος τίθημι - ὁ ἐγώ · οὐ ἄρα ἐν αὐτός ὁ πρᾶγμα ὁ τόπος εἰμί . ὁ δέ ὑποτίθημι - Τίκου τόπος οὗτος ὁ μέν ὑπόθεσις βεβαιόω διά ὁ δεῖ γάρ , εἴπερ ὁ μορφή ἢ ὁ ὕλη . εἰμί γάρ εἶδος ἢ ὕλη εἰμί ὁ τόπος , ἀνάγκη ἐν αὐτός εἰμί ὁ πρᾶγμα ὁ ἐκ ὕλη καί εἶδος συνίστημι · ὁ δέ συνάπτω ἀποδείκνυμι ὑγιής ἐκ ὁ μεταβάλλω γάρ ἅμα ὁ πρᾶγμα καί κινέω καί ὁ εἶδος καί ὁ ἀόριστος , τουτέστιν ὁ ὕλη . ὁ γάρ πρᾶγμα μεθιστάω ὁ σύνθετος συμμεθιστάω καί ὁ εἶδος καί ὁ ὕλη , ἐκ ὅς εἰμί ὁ συντίθημι , καί ἐκεῖ εἰμί ἔνθα ἄν εἰμί ὁ συντίθημι . εἰμί οὖν οὗτος ὁ τόπος , δῆλος ὅτι μέτειμι ὁ τόπος οὗτος μέτειμι καί ἐγώ - τείνω ἀπό τόπος εἰς τόπος · ὥστε ἐν τόπος εἰμί ὁ τόπος . ὅτι δέ ὁ φυσικός σῶμα ὁ ἐκ ὕλη καί εἶδος κινέω κατά τόπος καί μεταβάλλω ὁ τόπος , πρόδηλος εἰμί ὁ αἰσθάνομαι . καί δῆλος ὅτι καί αὐτός οὗτος ἄτοπος εἰμί ὁ κινέω ὁ τόπος · κατά τόπος γάρ καί εἰς ὁ - πως ἀνάγκη κινέω ὁ κινέω . ἀπορέω δέ ὁ Ἀλέξανδρος ἐν οὗτος · “ μήποτε οὐ ἀνάγκη , εἰμί τίς εἰμί ἐν τόπος ; καί ὁ ἐν αὐτός εἰμί ἐν τόπος εἰμί , εἰμί μή ἄρα κατά συμβεβηκός · ἰδού γάρ ὁ μέρος ὁ ἐν τόπος εἰμί καί ὁ ἐν αὐτός ποιότης οὐ εἰμί ἐν τόπος κατά ἑαυτοῦ , ὥστε ἄν ὁ συντίθημι ἐν τόπος εἰμί , οὐ ἀνάγκη ὁ εἶδος ἢ ὁ ὕλη ἐν τόπος εἰμί , πλήν εἰμί μή κατά συμβεβηκός . ὥστε καί εἰμί τόπος εἰμί ὁ εἶδος ἢ ὁ ὕλη , οὐ ἄν εἰμί ἐν τόπος πλήν εἰμί μή κατά συμβεβηκός · οὕτως δέ οὐδείς ἄτοπος καί ὁ τόπος ἐν τόπος εἰμί · καί γάρ αὐτός λέγω εἰμί τόπος ὁ ὁ περιέχω πέρας , ἐν ὁ αὐτός εἰμί τόπος φημί ὁ τε ὁ περιέχω πέρας καί ὁ ὁ περιέχω · ὁ γάρ ἐπιφάνεια ἅπτω ἀλλήλων ἐν ὁ αὐτός εἰμί ” . λύω δέ ὁ ἀπορία “ εἰμί εἰμί , φημί , ὁ εἶδος ἢ ὁ ὕλη τόπος ὁ σύνθετος , ἴσος αὐτός εἰμί · ὁ γάρ τόπος ἴσος ὁ ἐν τόπος . ἐπεί οὖν ὁ συντίθημι ἴσος εἰμί καί ὁ τόπος , ἐν ὅς κινέω γίγνομαι , ὁ δέ ὁ αὐτός ἴσος καί ἀλλήλων εἰμί ἴσος , ἴσος ἄν εἰμί καί ὁ εἶδος καί ὁ ὕλη ὁ τόπος ἐν ὅς γίγνομαι ὁ συντίθημι σῶμα · ὁ δέ ἐν τόπος ἴσος ὁ τόπος κατά ἑαυτοῦ ἐν τόπος εἰμί καί οὖον κατά συμβεβηκός · καθό γάρ διΐστημι ὁ εἰμί , ἐν τόπος . εἰμί οὖν ὁ ὕλη ἢ ὁ εἶδος τόπος εἰμί ὁ σύνθετος καί σῦς - διίστημι αὐτός ἐν τόπος εἰμί , ἐν ὅς γίγνομαι ὁ συντίθημι , καί ἴσος ὁ τόπος , κατά ἑαυτοῦ εἄν εἰμί ἐν τόπος . ἄτοπος δέ , φημί ὁ Ἀλέξανδρος , καί ὁ δύο τόπος ἵημι ἅμα ὁ αὐτός πρῶτος , εἰμί γε ἀμφότερος ἴσος ὁ ἐν αὐτός , ὅς τε ἐν ὅς γίγνομαι καί ὁ εἶδος ἢ ὁ ὕλη · καί οὗτος γάρ ἴσος ὁ σύνθετος , εἴπερ τόπος αὐτός εἰμί . καί δῆλος ὅτι ὁ δύο ἅμα ὁ αὐτός τόπος πρωΐ - ὅς εἰμί καί κατά ἑαυτοῦ , ἀλλά οὖον κατά συμβαίνω καί κατά ἄλλος . ” ἔτι ὅταν ἐκ ἀήρ ὕδωρ γίγνομαι , ἀπόλλυμι ὁ τόπος ἠώς ὁ περί ὁ οὐσία αὐτός εἴρω . οὗτος ὁ ἐπιχείρημα δυνατός φημί καί ἀπορία ἴδιος ἔχω περί ὁ - ποῦ , ὅτι δοκέω ἀπόλλυμι ὁ ἕκαστος τόπος ὁ σῶμα , ὅταν εἰς ἄλλος σῶμα μεταβολή αὐτός γίγνομαι · ὁ δέ ἀπόλλυμι ὁ τόπος σημεῖον , ὅτι οὐκέτι εἰμί ἐν ὁ αὐτός τόπος . ἀλλά ἄτοπος · τίς γάρ ἄν γίγνομαι τόπος φθορά ; μήποτε δέ ὁ ἔ τίς πρόσκειμαι δηλόω περί ὁ αὐτός ὁ προσεχῶς εἴρω πρόβλημα στρέφω ὁ ἐπιχείρημα . εἴπερ δέ ἄρα ἄλλος ἔχω ἀπορία , οὕτως μᾶλλον αὐτός ἐκδεκτέον , ὡς ὁ Ἀσπάσιος ἐνδείκνυμι · ὅταν γάρ ἐκ ἀήρ ὕδωρ γίγνομαι , τουτέστιν ἐκ μείζων σῶμα μικρός , Απόλ - λυτός ὁ τόπος μέρος · οὖον γάρ τοσοῦτος εἰμί ὁ ὁ γίγνομαι ὕδωρ τόπος , ὅσος εἰμί ὁ ὁ ἀήρ ὁ εἰς αὐτός μεταβάλλω . τίς δέ τόπος φθορά πάνυ χαλεπός ἀποδίδωμι , ὡς μανθάνω . καί εἰμί ἄν οὗτος συγ - γενής ἐκεῖνος ὁ ἐπιχείρημα ὁ ἀπό ὁ αὔξησις ὁ τόπος · ἐν ὅς λέγω “ πῶς οὖν περί ὁ αὐξάνω εἴρω ” · ὡς γάρ ἐκεῖ δείκνυμι , ὅτι εἰμί εἰμί ὁ τόπος , ἀνάγκη αὐξάνω ὁ τόπος , οὕτως ἐνταῦθα ἀνάγκη φθείρω ὁ τόπος . ἄπορος δέ πῶς εἄν αὐξάνω ἢ μειόω τόπος . πῶς γάρ ὁ πρότερος ἀληθής ; οὐδέ γάρ εἰμί σημεῖον ὁ ἀπόλλυμι ὁ τόπος ὁ μηκέτι ἐν ὁ αὐτός εἰμί · δύναμαι γάρ καί ὅταν ἐκ ἀήρ μετά - βάλλω ὁ ὕδωρ κάτω γίγνομαι , μένω ὁ αὐτός ἄνω τόπος , κἀν μή ὁ αὐτός ἀήρ εἰμί ἐν αὐτός . καλός δέ ὁ αὐτός πρόβλημα εἰμί ὁ ἐπιχείρημα δείκνυμι , ὅτι οὔτε ὁ ὕλη ἵημι ὁ εἶδος τόπος εἰμί . καί μᾶλλον ἐπί ὁ εἶδος ἀποδείκνυμι φημί ὁ Ἀλέξανδρος οὕτως ἐκδέχομαι ἐγώ · “ ὅταν ὁ σῶμα ὁ μεταβολή εἰς ἄλλος σῶμα γίγνομαι , ἀπόλλυμι αὐτός ὁ εἶδος οὖον γάρ αὐτός ὕδωρ καί ἀήρ ) · εἰμί δή ὁ εἶδος τόπος , ἀπό - λωλώ αὐτός ὁ τόπος · ὥστε οὐκέτι εἰμί ἐν ὁ αὐτός τόπος . ἀλλά μήv ἄπορος τίς ὁ τόπος φθορά . ὥστε εἰμί ὁ μέν εἶδος φανερός ὁ φθορά , εἰμί δέ ὁ τόπος φθείρω δύναμαι ἀπορία ἔχω , οὐ εἰμί αὐτός ὁ τόπος ὁ εἶδος . εἰμί δέ ὁ ὕλη τις λέγω τόπος ἐν ὁ ὁ σῶμα εἰς ἀλλήλων μεταβολή , ὁ μέν τόπος οὐκέτι ὁ αὐτός , ὁ δέ ὕλη ὁ αὐτός · Μένων γάρ αὐτός φημί δέχομαι ὁ διαφέρω εἶδος . ὥστε οὐ εἰμί ὁ ὕλη τόπος ” . καί ὁ μέν Ἀλέξανδρος μᾶλλον δοκέω ἐπί ὁ εἶδος ἀληθεύω ὁ λό - γος . πῶς δέ ὁ μέν εἶδος | τόπος ὑποτίθημι λέγω ὅτι ‟ ὁ μέν εἶδος φανερός ὁ φθορά , εἰμί δέ ὁ τόπος φθείρω δύναμαι ἀπορία ἔχω ” καί οὗτος συνάγω ὅτι ὁ τόπος οὐ εἰμί ὁ εἶδος , ἐπί δέ ὁ ὕλη ὁ τόπος φημί μή εἰμί ὁ αὐτός , ὁ δέ ὕλη ὁ αὐτός εἰμί , καίτοι ὁ Ἀρτστο - τέλος εἰς εἷς μόνος ἄτοπος ἀπάγω ὁ ἀπόλλυμι ὁ τόπος ; μήποτε οὖν ἐν ἄμφω ὁμοίως ἀληθεύω , ἐν ὁ μεταβολή ὁ σῶμα ὁ ἀπόλλυμι ὁ τόπος , εἴπερ ὁ ὕλη ἢ ὁ εἶδος εἰμί ὁ τόπος · εἰμί γάρ μή μάτην ὁ ἐκ ἀήρ εἰς ὕδωρ μεταβολή παρατίθημι καί ὅλως ὁ ἐκ μείζο - Μύκονος εἰς μικρός , ἀλλά ἵνα ὁ συστολή ὁ μέγεθος δηλόω οὖον μόνος κατά ὁ εἶδος γίγνομαι , ἀλλά καί κατά ὁ διάστασις ὁ ὑλικός , δῆλος ὅτι καί ἐπί ὁ ὕλη ὁ ἄτοπος συνάγω καί εἰμί ἄν ὁ συλλογισμός οιὁ - ὅς · εἰμί ὁ τόπος ὁ εἶδος ἢ ὁ ὕλη , ἐν ὁ μεταβολή ὁ σῶμα ὁ ἐκ μείζων εἰς μικρός ἀπόλλυμι ὁ τόπος · ἀλλά μήv οὗτος ἀδύνατος · τίς γάρ ἄν εἰμί φθορά τόπος ; καί ὁ μέν πρόσληψις ὡς ἐναργής παραλείπω . τίς γάρ ἄν εἰμί ὁ τόπος ἐναντίος εἰς ὅς εἄν φθείρω ὁ τόπος ἢ ἐκ ὅς ἄν γε - νέομαι ; ὁ δέ συνάπτω δείκνυμι διά ὁ οὖον γάρ ἐν ὁ αὐτός τόπος ὁ γίγνομαι σῶμα . καί γάρ εἰμί μέν ὁ εἶδος ὑποτίθημι ὁ τόπος , ἄλλος ἐκ ἄλλος τέλειος εὑρίσκω · εἰμί δέ ὁ ὕλη , μικρός ἐκ μείζων ὁ τόπος . καί πάλιν οὐ ἐν ὁ αὐτός τόπος . ὅτι δέ καί ἀπό ὁ μερικός ἀπώλεια ὁ τόπος γίγνομαι ὁ ἐπιχείρησις , δηλόω οἴομαι σαφῶς ὁ οὐδέ γάρ ἐν ὁ αὐτός τόπος ὁ γίγνομαι σῶμα . καί ὅτι εἰς ἄτοπος ἀπάγω ὁ ὁ τόπος φθορά , δηλόω ὁ τίς οὖν ὁ φθορά . οὗτος δέ καί ἐκ ὁ κοινός περί ὁ τόπος ἔννοια , ὅτι οὖον συμφθείρω ὁ ἐν τόπος ὁ τόπος , ὥσπερ οὐδέ ὁ ἀγγεῖον ὁ ἐν αὐτός , ἀλλά μένω οὗτος ἄλλοτε ἄλλος εἰς αὐτός μετάστασις γίγνομαι · καί ἐκ ὁ ὁ σῶμα μεταβάλλω κατά ὁ τόπος , οὖον μέντοι ὁ τόπος εἰς ἀλλήλων . οὖον γάρ ὁ ἄνω τόπος εἰς ὁ κάτω μεταβάλλω πῶς γάρ οἷος τε ; ) , ἀλλά ὁ ἄνω σῶμα εἰς ὁ κάτω . ὁ δέ Εὔδημος δείκνυμι ὅτι οὐ εἰμί ὁ τόπος ὁ ὕλη καί οὗτος προστίθημι · ‟ ἔτι δέ ὁ μέν ὅλος κινέω · ὁ δέ τόπος ἀκίνητος ” . δῆλος δέ ὅτι καί ὁ εἶδος ἐφαρμόζω ὁ αὐτός διορισμός · καί γάρ καί αὐτός κινέω . μετά δέ οὗτος ληπτέος , ποσαχῶς ἄλλος ἐν ἄλλος λεʹ - Γέτης ἠώς ὁ πᾶς δέ κύριος ὁ ὡς ἐν ἀγγεῖον καί ὅλως ὡς ἐν τόπος . συμπεραίνω ὁ λόγος , ἐκ ὅς τε ἀνάγκη εἰμί τίς ὁ τόπος δοκέω , καί πάλιν ἐκ ὅς ἀπορέω ἄν τις περί ὁ οὐσία αὐτός τίς ποιός εἰμί ὁ τόπος , καί εἰμί εἰμί ὅλως εἰμί γάρ ὁ δοκέω εἰμί ὁ τόπος μή εἰμί , ἀνάγκη καί εἰμί εἰμί ὅλως ἀπορέω ) , οὗτος οὖν συμπεραίνω ὁ λόγος καί ὁ συγχέω ἐν ἐγώ δόξα διακρίνω ἐπί ὁ εὕρεσις λοιπός ὁ ὁ τόπος φύσις παρασκευάζω . ἐπεί δέ ἀπό ὁ ἐν τόπος εἰμί εἰς ἔννοια ἔρχομαι ὁ τόπος , ὁ δέ ἐν τόπος ἐν τις εἰμί , διά - ῥέω πρῶτος πολλαχῶς λέγω ὁ ἐν τις . χρησιμεύω δέ αὐτός μή - λίστα ὁ διαίρεσις καί εἰς ὁ λύσις ὁ ἐν τόπος ὁ τόπος εἰμί κατά ὁ Ζήνων ἀπορία , ὅς εἶπον ζητέω τις λύσις · λέγω γάρ ὁ Ζήνων · ‟ εἰμί πᾶς ὁ εἰμί ἐν τόπος , δῆλος ὅτι καί ὁ τόπος τόπος εἰμί , καί οὗτος ἐπί ἤπειρος πρόειμι ” . λύω οὖν ὁ λόγος οὗτος ἐκ ὁ πλεοναχός ὁ ἐν τις λέγω μή εἰμί τίς εἰμί ἐν τις καί ἐν τόπος εἰμί . διό καί εἰς οὗτος συμπληρόω πᾶς ὁ λόγος ὁ περί ὁ ἐν τις . ὁ οὖν ἐν τις κατά ὀκτώ ἢ ἐννέα τρόπος λέγω3 φημί · ἐν τις γάρ εἰμί ἢ ὡς μέρος ἐν ὅλος ὡς ὁ δάκτυλος ἐν ὁ χείρ ἢ ἐν ὁ ὅλος σῶμα , ἐν μέν ὁ χείρ ὡς 20 μέρος , ἐν δέ ὁ ὅλος σῶμα · ὡς μέρος μέρος , ὅς καί μόριον καλέω · . ἢ ὡς ὁ ὅλος ἐν ὁ μέρος ὡς ὁ πρόσωπον ἐν ὀφθαλμός καί ῥίς καί ὁ τοιοῦτος . οὖον γάρ εἰμί φημί παρά ὁ μέρος ὁ ὅλος . κἀν γάρ ἄλλος ὁ εἶδος ὁ ὁ ὅλος παρά ὁ ὁ μέρος εἶδος , καθό καί ὅλος καί μέρος φημί εἰδητικός ἀντιτίθημι , ἀλλά ὁ γε ὑπόκειμαι ὁ αὐτός · οὖον γάρ ἀποσπάω ὁ ὅλος ὁ μέρος . ἄλλος δέ τρόπος ὁ ἐν τις ὡς ὁ εἶδος ἐν ὁ γένος , ὡς λέγω ἐν ὁ ζῷον ὁ ἄνθρωπος · καί ἄλλος ὡς ὁ γένος ἐν εἶδος , ὡς ζῷον ἐν ἄνθρωπος καί ἵππος καί ὁ ἄλλος , ὅτι ἐν ὁ ἕκαστος ὁ εἶδος λόγος περιέχω . διό εἶδος εἶπον , οὐ εἶδος · ὅτι γάρ ἄλλως ἐν τις εἰμί ὁ ὡς μέρος ἐν ὅλος καί ἄλλως ὁ ὡς εἶδος ἐν γένος , δῆλος ἐκ ὁ ὁ μέν ὅλος μηκέτι ὅλος εἰμί εἷς ἁφή - ῥέω μέρος , ὁ δέ γένος μηδείς κωλύω ἔτι εἰμί γένος εἷς εἶδος ἀφαιρέω . καί ὁ μέν γένος πᾶς συνώνυμος πᾶς ὁ εἶδος κάτειμι - γορεω , ὁ δέ ὅλος μόνος ὁ ὁμοιομερής , καί οὗτος οὖον καθό ὅλος . ἔτι δέ ὁ μέν ὅλος ἐν πᾶς εἰμί ὁ μέρος , ὁ δέ γένος καί ἐν εἷς . διό