simplicius.in-aristotelis-physicorum-libros-commentaria 1
τὸν σκοπὸν τῆς Ἀριστοτέλους Φυσικῆς ἀκροάσεως μαθεῖν ἔστι ῥᾳδίως , εἰ τῆς κατ’ αὐτὸν διαιρέσεως τοῦ φυσικοῦ μέρους τῆς φιλοσοφίας ὑπομνη - σθείημεν · οὐ χεῖρον δὲ ἴσως καὶ τὴν ὅλην τὴν κατ’ αὐτὸν τῆς φιλοσοφίας ἐκθέσθαι διαίρεσιν . ἐπειδὴ γὰρ τελείωσίς ἐστι τῆς ψυχῆς ἡ φιλοσοφία ὥσπερ τοῦ σώματος ἡ ἰατρική , τῆς δὲ ψυχῆς τὸ μὲν ἄλογόν ἐστι τὸ δὲ λογικόν , καὶ τοῦ λογικοῦ τὸ μὲν τῇ ἀλογίᾳ συνεργοῦν οἷος ὁ δυνάμει παρ’ αὐτῷ λεγό - μενος νοῦς , τὸ δὲ χωριστὸν οἷος ὁ κατ’ ἐνέργειαν , διττὴ δὲ πάσης τῆς ψυχῆς ἡ δύναμις ἡ μὲν ὀρεκτικὴ ἡ δὲ γνωστική , τὸ μὲν τοῦ ὀρεκτικοῦ τελειωτικὸν ἔν τε τῇ ἀλογίᾳ καὶ τῷ δυνάμει νῷ τῷ ταῖς ὀρέξεσι ταῖς ἀλόγοις συνεργοῦντι πρακτικὸν τοῦτο πᾶν οἱ ἀπὸ τοῦ Περιπάτου καλοῦσι περὶ πρᾶξιν ἠσχολημένον καὶ τέλος ἔχον τὴν τοῦ ἀγαθοῦ αἵρεσίν τε καὶ τεῦξιν , τὸ δὲ τοῦ γνωστικοῦ τέλος ἔχον τὴν ἀλήθειαν κοινῶς θεωρητικόν . ἀλλ’ ὅσον μὲν αὐτοῦ τὴν γνῶσιν τοῦ δυνάμει νοῦ τελειοῖ τὴν μετ’ αἰσθήσεως καὶ φαντασίας περὶ τὰ ἔνυλα εἴδη καὶ ἀχώριστα τῆς ὕλης καταγεινομένην , τοῦτο φυσικὸν καλοῦσιν , ὅτι περὶ τὰ τοιαῦτα ἡ φύσις καὶ ἐν τούτοις οὖσα ἀποδείκνυται · ὅσον δὲ περὶ τὰ χωριστὰ πάντῃ τῆς ὕλης εἴδη καὶ τὴν τοῦ ἐνεργείᾳ νοῦ καθαρὰν ἐνέργειαν καὶ τοῦ δυνάμει τὴν τῷ ἐνεργείᾳ συνεπαιρομένην , τοῦτο θεολογικὸν καὶ πρώτην φιλοσοφίαν καὶ μετὰ τὰ φυσικὰ καλοῦσιν ὡς ἐπέκεινα τῶν φυ - σικῶν τεταγμένην · τὸ δὲ περὶ τὰ πῇ μὲν χωριστὰ πῇ δὲ ἀχώριστα τῆς ὕλης εἴδη τοῦτο μαθηματικὸν καὶ περὶ ψυχῆς καλοῦσι . καὶ γὰρ τὴν μαθημα - τικὴν οὐσίαν μέσην λέγουσι τῷ μὲν καθόλου τὸ χωριστὸν ἔχουσαν τῆς ὕλης , τῷ δὲ διαστατῷ καὶ διακεκριμένῳ τὸ ἀχώριστον . καὶ τὴν ψυχὴν δὲ ὁμοίως κατὰ μὲν τὰς αἰσθήσεις καὶ φαντασίας καὶ κατὰ τὸν δυνάμει νοῦν πολὺ τὸ ἔνολον ἔχουσαν νοοῦσι , κατὰ δὲ τὸν ἐνεργείᾳ νοῦν , ὃν καὶ αὐτὸν τῆς ψυχῆς ὄντα ἄκρον δείκνυσιν ὁ Ἀριστοτέλης , κἄν μὴ δοκῇ τῷ Ἀλεξάνδρῳ , τὸ χω - ριστὸν τῆς ὕλης ἔχειν φασίν . ἀλλὰ τὰ μὲν ἄλλα μέρη ἐν ταῖς οἰκείαις πραγματείαις ἀκριβεστέρας τεύξεται διακρίσεως . Τοῦ δὲ φυσικοῦ λόγου τὸ μὲν περὶ τὰς ἀρχάς ἐστι τῶν φυσικῶν πραγμάτων πάντων καθ’ ὃ φυσικά , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν σωματικά , καὶ περὶ τὰ ταῖς τοιαύταις ἀρχαῖς ἐξ ἀνάγκης ἀκολουθοῦντα , τὰ δὲ περὶ τὰ ἀπὸ τῶν ἀρχῶν . ἐπεὶ δὲ τούτων τὰ μέν ἐστιν ἁπλᾶ τὰ δὲ σύνθετα , περὶ μὲν τῶν ἁπλῶν ἡ Περὶ οὐρανοῦ διδάσκει ἐν μὲν τοῖς πρώτοις δύο βιβλίοις περὶ τῆς πέμπτης οὐσίας , τοῦ κυρίως οὐρανοῦ , διαλεγομένη καὶ πρὸς τοῖς ἄλλοις καὶ τὸ ἀίδιον αὐτῆς ἀποδεικνύουσα , ἐν δὲ τοῖς λοιποῖς δύο περὶ τῶν τεττάρων στοιχείων τῶν ὑπὸ σελήνην , καθ’ ὅσον ἁπλᾶ καὶ ταῦτα καὶ ἁπλᾶς κινούμενα κινήσεις , κατὰ τοσοῦτον ἐκεῖ παρειλημμένων . οὕτως γὰρ ἄμεινον οἶμαι λέγειν καὶ οὐχ ὡς ὁ Ἀλέξανδρος τὴν Περὶ οὐρανοῦ περὶ τοῦ ἀιδίου τε καὶ κυκλο - φορητικοῦ καὶ ἔτι περὶ παντὸς φυσικοῦ σώματος καθόλου ἢ περὶ τοῦ κόσμου εἶναί φησι . περὶ μὲν γὰρ τοῦ φυσικοῦ καθ’ ὃ φυσικὸν ταύτην εἶναι καὶ αὐτὸς ὁμολογεῖ τὴν πραγματείαν . καὶ ἔστι καὶ τὸ σύνθετον φυσικόν · οὐδεὶς δὲ περὶ συνθέτου λόγος ἐκεῖ , ἀλλὰ περὶ τῶν ἁπλῶν , ὡς καὶ αὐτὸς Ἀριστο - τέλης ἐν τῷ τρίτῳ τῆς πραγματείας δῆλον πεποίηκεν εἰπών “ περὶ μὲν οὖν τοῦ πρώτου τῶν στοιχείων εἴρηται καὶ ποῖόν τί ἐστι τὴν φύσιν καὶ ὅτι ἄφθαρτον καὶ ἀγένητον . λοιπὸν δὲ περὶ τῶν δυοῖν εἰπεῖν ” δύο λέγων τὰς δύο συ - ζυγίας τῶν τεττάρων στοιχείων τοῖς δύο εἴδεσι τῆς κινήσεως τῳ τε ἀπὸ τοῦ μέσου καὶ τῷ πρὸς τὸ μέσον κρατουμένας , στοιχεῖα δὲ τὰ ἁπλᾶ κλῶν . ἐπεὶ δὲ τὰ μὲν σύνθετα πάντα γενητὰ καὶ φθαρτά ἐστι , τῶν δὲ ἁπλῶν τὰ μὲν ἀίδια τὰ δὲ γινόμενα καὶ φθειρόμενα , περὶ μὲν τῶν ἀιδίων ἐν τοῖς πρώτοις εἴρηται τῶν Περὶ οὐρανοῦ , περὶ δὲ τῶν γενητῶν καὶ φθαρτῶν ὡς μὲν ἁπλῶν ἐν τῷ τρίτῳ καὶ τετάρτῳ τῆς πραγματείας ἐκείνης · περὶ δὲ τῶν † γενητῶν μέλλων λέγειν πρῶτα συνέγραψε τὰ Περὶ γενέσεως καὶ δύο βιβλία τὰ κοινῶς πᾶσι τοῖς γινομένοις καὶ φθειρομένοις ἀκολουθοῦντα ᾗ . τοιαῦτα διδάσκων . τούτων δὲ λοιπὸν ἄλλα ἄλλοις ἰδίως πρόσεστι . καὶ τὰ μὲν ὅσα ἐν τῷ προσεχῶς ὑπὲρ ἡμάς συνίσταται τόπῳ διὰ τῆς Μετεω - ρολογικῆς πραγματείας ἐδίδαξε , τῶν δὲ ἐν τῷ καθ’ ἡμᾶς τόπῳ ἐπειδὴ τὰ μέν ἐστιν ἔμψυχα τὰ δὲ ἄψυχα , περὶ μὲν τῶν ἀψύχων ἐν ταῖς Περὶ μετάλλων πραγματείαις διδάσκουσιν · τῶν δὲ ἐμψύχων τὰ μέν ἐστι ζῷα τὰ δὲ φυτὰ τὰ δὲ ζωόφυτα · περὶ μὲν οὖν ζῴων ἐν ταῖς περὶ ζῴων παντοδαπαῖς πρα - γματείαις διελέχθησαν πῇ μὲν ἱστορικῶς τὰ περὶ αὐτῶν ἀφηγούμενοι ὡς ἐν ταῖς Περὶ ζῴων ἱστορίαις , πῇ δὲ αἰτιολογικῶς διδάσκοντες , ὡς ἐν τοῖς Περὶ ζῴων γενέσεως καὶ μορίων καὶ κινήσεως καὶ ὕπνου καὶ τῶν τοιούτων . ὁμοίως δὲ καὶ περὶ φυτῶν κατὰ τὸν διττὸν τοῦτον ἐδίδαξαν τρόπον . ἡ μὲν οὖν διαίρεσις τοιαύτη τίς ἐστι τοῦ φυσικοῦ τῆς φιλοσοφίας κατὰ τὴν περι - πατητικὴν αἵρεσιν ὡς συνελόντι εἰπεῖν . τῆς δὲ προκειμένης πραγματείας ὁ σκοπὸς περὶ τῶν κοινῇ πᾶσιν ὑπαρχόντων τοῖς φυσικοῖς | πράγμασι καθ’ ὅσον εἰσὶ φυσικά , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν 1v σωματικά , διδάξαι . κοιναὶ δὲ πάντων αἱ ἀρχαὶ καὶ τὰ ταῖς ἀρχαῖς παρα - κολουθοῦντα . ἀρχαὶ δέ εἰσι τά τε αἴτια κυρίως λεγόμενα καὶ τὰ συναίτια · καὶ αἴτια μὲν τό τε ποιητικόν ἐστι καὶ τὸ τελικὸν κατὰ τούτους , συναίτια δὲ τό τε εἶδος καὶ ἡ ὕλη καὶ ὅλως τὰ στοιχεῖα . Πλάτων’ δὲ τοῖς μὲν αἰτίοις τὸ παραδειγματικὸν προστίθησι , τοῖς δὲ συναιτίοις τὸ ὀργανικόν . καὶ ὅτι μὲν περὶ τῶν κοινῇ πᾶσιν ὑπαρχόντων τοῖς φυσικοῖς ὁ τῆς πραγματείας ἐστὶ σκοπός , δηλοῖ μὲν εὐθὺς καὶ τὸ προοίμιον ἀναγκαῖον εἶναι λέγων τῷ φυσικῷ “ πρῶτον διορίσασθαι τὰ περὶ τὰς ἀρχάς’’ , δηλοῖ δὲ καὶ ἐν ἀρχῇ τοῦ τρίτου βιβλίου λέγων “ δῆλον οὖν ὡς διά τε ταῦτα καὶ διὰ τὸ πάντων εἶναι κοινὰ καὶ καθόλου ταῦτα , σκεπτέον προχειρισαμένοις περὶ ἑκάστου τούτων · ὑστέρα γὰρ ἡ περὶ τῶν ἰδίων θεωρία τῆς περὶ τῶν κοινῶν ” . ἐπεὶ δὲ ἡ φύσις ποιητικόν πὼς προσεχῶς αἴτιον οὖσα τῶν φυσικῶν ἀρχὴ κινήσεως οὖσα δειχθήσεται καὶ πάν φυσικὸν σῶμα ὂν ἀρχὴν ἐν ἑαυτῷ κινήσεως ἔχει , ἀναγκαῖος ὁ περὶ κινήσεως λόγος τῷ φυσικῷ . ἐπεὶ δὲ τὸ κινούμενον ὑπὸ χρόνου μετρεῖται κατὰ τὴν κίνησιν καὶ σῶμα ὂν ἐν τόπῳ ἐστί , δεῖ καὶ περὶ χρόνου καὶ περὶ τόπου διδάξαι . ἐπειδὴ δὲ καὶ τὸ σῶμα καὶ ὁ τόπος καὶ ὁ χρόνος καὶ ἡ κίνησις συνεχῆ ἐστι , καὶ περὶ συνεχοῦς ἀνάγκη διαλαβεῖν . καὶ ταῦτα μὲν παρακολουθεῖ ταῖς φυσικαῖς ἀρχαῖς . ἐμπίπτει δὲ ζητήματα καὶ περὶ ἀπείρου καὶ περὶ κενοῦ , περὶ ἀπείρου μὲν ὅτι ἀνάγκη καὶ τὰ φυ - σικὰ σώματα καὶ τὴν κίνησιν καὶ τὸν τόπον καὶ τὸν χρόνον συνεχῆ ὄντα καὶ διάστασιν ἔχοντα ἐπ’ ἄπειρον εἶναι διαιρετὰ καὶ ἢ ἄπειρα εἶναι ἢ πε - περασμένα ἢ πῇ μὲν τὸ ἄπειρον ἔχειν πῇ δὲ τὸ πεπερασμένον · ἐπεὶ δὲ ὁ τόπος ἔδοξέ τισι διάστημά τι κενὸν εἶναι σώματος ἐστερημένον , εἰκότως ὁ περὶ κενοῦ λόγος ἐμπίπτει τῷ περὶ τοῦ τόπου , καὶ διότι τινὲς τῶν φυσι - κῶν καὶ οὐχ οἱ τυχόντες καὶ τὸ κενὸν ἐν ἀρχῆς ἔθεντο λόγῳ . περὶ τούτων οὖν ὁ τῆς φυσικῆς ἀκροάσεως σκοπός , ἃ κοινῇ πᾶσι τοῖς φυσικοῖς ὑπάρχει ἢ δοκεῖ μέν , οὐχ ὑπάρχει δέ . Καὶ ἡ αἰτία τῆς ἐπιγραφῆς λοιπὸν δήλη . περὶ γὰρ τῶν κοινῶς πᾶσι τοῖς φυσικοῖς καθὸ φυσικά ἐστιν ὑπαρχόντων διδάσκουσα εἰκότως τὸ κοινὸν ὄνομα ἀπηνέγκατο ‘Φυσική’ ἐπιγραφεῖσα , ‘ἀκρόασις’ δὲ ὡς εἰς ἀκρίβειαν οὕτως ἠσκημένη ὡς εἰς ἀκρόασιν ἄλλων προτεθεῖσθαι . Ἄδραστος δὲ ἐν τῷ Περὶ τῆς τάξεως τῶν Ἀριστοτέλους συγγραμμάτων ἱστορεῖ παρὰ μέν τινων ‘Περὶ ἀρχῶν ἐπιγεγράφθαι τὴν πραγματείαν , ὑπ’ ἄλλων δὲ ‘Φυσικῆς ἀκροάσεως᾿ τινὰς δὲ πάλιν τὰ μὲν πρῶτα πέντε ‘Περὶ ἀρχῶν’ ἐπιγράφειν φησί , τὰ δὲ λοιπὰ τρία Περὶ κινήσεως . οὕτω δὲ φαίνεται καὶ Ἀριστοτέλης αὐτῶν πολλαχοῦ μεμνημένος . Χρήσιμος δέ ἐστιν ἡ φυσιολογία οὐ μόνον ἐν τοῖς κατὰ τὸν βίον καὶ ἰατρικῇ καὶ μηχανικῇ τὰς ἀρχὰς παρέχουσα καὶ ταῖς ἄλλαις βοηθοῦσα τέχναις ἑκάστη γὰρ αὐτῶν δεῖται τὴν φύσιν καὶ τὰς κατὰ τὴν φύσιν διαφορὰς τῆς ὑποκειμένης αὐτῇ ὕλης ἐπεσκέφθαι ) οὐδὲ ὅτι τὸ ἐν ἡμῖν τῆς ψυχῆς εἶδος τὸ σύστοιχον πρὸς τὴν τῶν φυσικῶν γνῶσιν τελειοῖ ὡς θεολογία τὸ νοερὸν καὶ ἄκρον , ἀλλ’ ὅτι καὶ πρὸς τὰς ἄλλας τῆς ψυχῆς τελειώσεις τὰ μέγιστα συντελεῖ . καὶ γὰρ ταῖς πρακτικαῖς ἀρεταῖς συλλαμβάνει , δικαιοσύνῃ μὲν καθ’ ὅσον ἐπιδείκνυσι τά τε στοιχεῖα καὶ τὰ μέρη τοῦ παντὸς ἀλλήλοις εἴκοντα καὶ ἀγαπῶντα τὴν ἑαυτῶν τάξιν καὶ τὴν ἰσότητα φυλάττοντα τὴν γεωμετρικὴν καὶ διὰ τοῦτο πλεονεξίας ἀφίστησι , σωφροσύνῃ δὲ τὴν φύσιν δεικνῦσα τῆς ἡδονῆς , ὅτι προηγούμενον μὲν οὐδέν ἐστιν ἀγαθόν , παρακολού - θῆμα δέ τι ἕως τότε σφοδρὸν καὶ αἱρετὸν δοκοῦν , ἕως ἔτι πολλῷ τῷ παρὰ φύσιν συνανακέκραται . καὶ μέντοι ἡ περὶ τὴν φυσικὴν θεωρίαν ἀσχολία ῥᾳδίως τὴν ψυχὴν μεθίστησιν ἀπό τε τῶν σωματικῶν ἡδονῶν καὶ τῆς περὶ τὰ ἐκτὸς πτοίας · δι’ ὧν σωφροσύνη καὶ δικαιοσύνη καὶ τὸ εὐσύμβολον ἐν τοῖς συναλλάγμασι περιγίνεται . ἀνδρεῖος δὲ τίς ἄν οὕτως εἴη ὡς ὁ ἀπὸ φυσιολογίας ἐγνωκὼς ὡς οὐδὲν αἰσθητὸν τοὐ παντός ἐστι μέρος τὸ ἡμέτερον ζῷον οὐδὲ τοῦ χρόνου τοῦ παντὸς τῆς ἡμετέρας ζωῆς τὸ μέτρον καὶ ὅτι τῷ γινομένῳ παντὶ φθορὰν ἀκολουθεῖν ἀναγκαῖον διάλυσιν οὖσαν εἰς τὰ ἁπλᾶ καὶ ἀπόδοσιν τῶν μερῶν εἰς τὰς οἰκείας ὁλότητας καὶ ἐκνεασμὸν τῶν γε . γηρακότων καὶ ἀνάρρωσιν τῶν κεκμηκότων ; τὸ δὲ νῦν ἢ μετ’ ὀλίγα ἔτη φθείρεσθαι ἐν οὐδενὶ ἄν εἴη λόγῳ πρὸς τὸν τὴν ἀπειρίαν τοῦ χρόνου διε - γνωκότα · εἰ δὲ καὶ τὴν χωριστὴν ὑπεροχὴν τῆς ψυχῆς ἐννοῶν πρὸς τὰς ἀπὸ τοῦ σώματος προσγινομένας ἀσχολίας αὐτὴν παραβάλλοι , τότε ἄν τελέως ἀγαπήσοι τὸν θάνατον · ὁ δὲ πρὸς θάνατον οὕτως ἔχων τί ἄν ἄλλο τῶν δο - κούντων δεινῶν καταπτήξειε ; φρονήσεως δὲ αὐτόθεν ἐστὶ ποιητικὴ πολὺ τὸ συγγενὲς ἐχούσης πρὸς τὸ γνωστικὸν τῆς ψυχῆς . μεγαλοψύχους δὲ καὶ με . γαλόφρονας ποιεῖ πείθουσα μηδὲν τῶν ἀνθρωπίνων ἡγεῖσθαι μέγα · ὀλίγοις τε ἀρκουμένους καὶ διὰ τοῦτο ὧν τε ἔχουσι κοινωνοῦντας ἑτοίμως καὶ λαμ - βάνειν παρ’ ἄλλων οὐδὲν δεομένους ἐλευθερίους ἀποτελεῖ . τὸ δὲ μέγιστον αὐτῆς ἀγαθόν , ὅτι καὶ πρὸς τὴν τῆς ψυχικῆς οὐσίας γνῶσιν καὶ πρὸς τὴν τῶν χωριστῶν καὶ θείων εἰδῶν θεωρίαν ὁδός ἐστι καλλίστη , ὡς καὶ Πλάτων’ δηλοῖ ἀπὸ τῶν φυσικῶν κινήσεων ὁρμηθεὶς ἐπὶ τὴν εὕρεσιν τῆς τε αὐτο - κινήτου οὐσίας καὶ τῆς νοερᾶς καὶ θείας ὑποστάσεως , καὶ Ἀριστοτέλης δὲ ἐν αὐτῇ ταύτῃ τῇ πραγματείᾳ ἀπὸ τοῦ ἀιδίου τῆς κυκλικῆς κινήσεως τὸ ἀκίνητον καὶ πάσης κινήσεως αἴτιον ἀνερευνῶν . ἔτι δὲ τὸ πρὸς τὴν θείαν ὑπεροχὴν σέβας αὕτη | μάλιστα διαθερμαίνει , καλῶς ἐκ τῆς τῶν ὑπ’ αὐτοῦ γινομένων ἀκριβοῦς κατανοήσεως εἰς θαῦμα καὶ μεγαλειότητα τοῦ ποιήσαντος ἀνεγείρουσα · τῷ δὲ θαύματι τούτῳ ἡ πρὸς τὸν θεὸν συμπάθεια καὶ πίστις καὶ ἐλπὶς ἀσφαλεῖς συνακολουθοῦσι . καὶ διὰ ταῦτα μάλιστα φυσιολογίαν ἀσκητέον . οὕτως οὖν χρησίμου τῆς φυσιολογίας οὔσης χρησιμωτάτη ἂν εἴη δικαίως ἡ παροῦσα πραγματεία τὰς ἀρχὰς ἡμᾶς τῆς ὅλης φυσιολογίας ἀνα - διδάσκουσα , ὧν ἐκτὸς ἀδύνατον φυσιολογικὴν ἔχειν ἐπιστήμην , ὡς καὶ αὐτὸς Ἀριστοτέλης ἀρχόμενος εὐθὺς τῆς συγγραφῆς ἐνεδείξατο “ τότε γὰρ οἰόμεθα γινώσκειν ἕκαστον’’ εἰπών , “ ὅταν τὰ αἴτια γνωρίσωμεν τὰ πρῶτα καὶ ἀρχὰς τὰς πρώτας καὶ μέχρι τῶν στοιχείων . Εἰ δὲ καὶ περὶ τῆς τάξεως τοῦ συγγράμματος χρὴ λέγειν , ὅτι μὲν τῶν φυσικῶν προηγεῖται πάντων ὡς τὰς ἀρχὰς διδάσκον τὰς φυσικάς , πρόδηλον καὶ ἐκ τῆς παρατεθείσης ῥήσεως · μετὰ δὲ τὰς ἠθικὰς πραγματείας τὰς τὸ ἦθος ἡμῶν καταρτυούσας καὶ τὰς λογικὰς τὰς τὸ κριτήριον ἡμῖν τῆς ἀλη - θείας εὐτρεπιζούσας τὰς φυσικὰς χρὴ πραγματείας παραλαμβάνεσθαι . Ὅτι δὲ γνήσιον τοῦ Ἀριστοτέλους τὸ βιβλίον , περιττὸν ἀναμφίλεκτον ὑπάρχον καὶ ἐν πολλοῖς τῶν ἀναμφιλέκτων συγγραμμάτων μνήμης παρὰ τοὐ Ἀριστοτέλους τυγχάνον καὶ τῶν σπουδαιοτάτων αὐτοῦ μαθητῶν καὶ τῶν ἀπὸ τῆς αἱρέσεως πάντων μεμνημένων , τῶν δὲ καὶ κε - φάλαια αὐτῆς καὶ συνόψεις ποιουμένων . Διχῇ δὲ τὴν πρώτην τῆς ὅλης πραγματείας διῃρημένης τὰ μὲν πρῶτα Ἄδραστος λέγει πέντε βιβλία <ὅτι> περί τε τῶν φυσικῶν ἀρχῶν πασῶν καὶ τῶν ταύταις ἀκολουθούντων καὶ τῶν εἰς ζήτησιν παρεμ - πιπτόντων , ἀπὸ δὲ τοῦ ἕκτου βιβλίου τὸν περὶ κινήσεως ἀναλαβὼν λόγον ἐν τοῖς τρισὶ τοῖς λοιποῖς τὰ παντοδαπὰ περὶ κινήσεως φυσικὰ θεωρή - ματα παραδίδωσι · διὸ τὰ μὲν πρῶτα πέντε Περὶ ἀρχῶν εἴωθε καλεῖν ὁ Ἀριστοτέλης , τὰ δὲ ἐφεξῆς Περὶ κινήσεως . τῶν δὲ Περὶ ἀρχῶν ἐν μὲν τῷ πρώτῳ περὶ τῶν συναιτίων διδάσκει , τῆς τε ὕλης φημὶ καὶ τοῦ εἴδους καὶ τῆς ἀντικειμένης τῷ εἴδει στερήσεως · ἐν δὲ τῷ δευτέρῳ περὶ τοῦ προσεχῶς ποιητικοῦ αἰτίου , ὅπερ τὴν φύσιν εἶναί φησι , καὶ μέντοι καὶ περὶ τοῦ τελικοῦ . ἐπειδὴ δέ ἐστί τινα καὶ ἄλλα ποιητικὰ δοκοῦντα αἴτια , κατὰ συμβεβηκὸς ἔχοντα τοῦτο ὥσπερ ἡ τύχη καὶ τὸ αὐτόματον , οὐδὲ τὸν τούτων διορισμὸν ἀδιάρθρωτον καταλέλοιπεν . ὁρισάμενος δὲ τὴν φύσιν ἀρχὴν κινήσεως καὶ ὅλως τῶν φυσικῶν κατὰ κίνησιν χαρακτη - ριζομένων , ἐν τῷ τρίτῳ τί ποι’ ἔστιν ἡ κίνησις ἥ τε κοινὴ καὶ ἕκαστον αὐτῆς εἶδος ἀναδιδάσκει . ἐπεὶ δὲ συνεχὴς ἡ φυσικὴ κίνησις , τὸ δὲ συνεχὲς ἐπ’ ἄπειρον διαιρετόν , καὶ περὶ συνεχοῦς καὶ περὶ ἀπείρου διαλέγεται κατὰ τὸ τρίτον βιβλίον . σώματα δὲ ὄντα τὰ φυσικὰ καὶ θέσιν ἔχοντα τόπου δεῖται ἐν ᾧ τε ἔσται καὶ ἐν ᾧ κινηθήσεται . διὸ καὶ περὶ τόπου διέξεισιν ἐν τῷ τετάρτῳ . κενὸν δὲ διάστημα τινῶν τὸν τόπον ὑπολαμβανόντων καὶ ἐν ἀρχῆς λόγῳ τὸ κενὸν τιθέντων τινῶν , εἰκότως καὶ τὰς περὶ τοῦ κενοῦ ζη - τήσεις ἀνακινεῖ . πάσης δὲ κινήσεως ὑπὸ χρόνου μετρουμένης , ἀναγκαῖον ἦν καὶ περὶ χρόνου τὸν φυσικὸν πολυπραγμονεῖν . καὶ οὕτως τὸ τέταρτον συνεπεράνατο βιβλίον . ἐν τῷ πέμπτῳ δὲ τὴν κίνησιν ἀκριβῶς ἀπὸ τῶν ἄλλων μεταβολῶν διέκρινε καὶ τὴν ἀντίθεσιν τῶν τε κινήσεων πρὸς ἀλλήλας καὶ τῶν ἠρεμιῶν πρός τε τὰς κινήσεις καὶ πρὸς ἀλλήλας διώρισε καὶ τὴν μίαν κίνησιν ἥτις ποτέ ἐστι περιέγραψεν . Ἀλλ’ ὀλίγα ἔτι προσθεὶς ἐπὶ τὴν λέξιν τραπήσομαι . τῶν γὰρ πρὸ τοῦ Πλάτωνος φιλοσοφησάντων οἱ μὲν περὶ Θαλῆν καὶ Ἀναξίμανδρον καὶ τοὺς τοιούτους , ἅτε πρώτως τότε μετὰ τὸν κατακλυσμὸν καὶ τὴν τῶν ἀναγκαίων περιποίησιν φιλοσοφίας ἀρξαμένης ἐν τῇ ‘Ελλάδι , τὰς τῶν φύσει γινομένων αἰτίας ζητοῦντες ἅτε κάτωθεν ἀρχόμενοι τὰς ὑλικὰς καὶ στοιχειώδεις ἀρχὰς ἐθεάσαντο καὶ ἐξέφηναν ἀδιορίστως ὡς πάντων τῶν ὄντων τὰς ἀρχὰς ἐκ - φαίνοντες . Ξενοφάνης δὲ ὁ Κολοφώνιος καὶ ὁ τούτου μαθητὴς Παρμενίδης καὶ οἱ Πυθαγόρειοι τελεωτάτην μὲν περί τε τῶν φυσικῶν καὶ τῶν ὑπὲρ τὴν φύσιν , ἀλλ’ αἰνιγματώδη τὴν ἑαυτῶν φιλοσοφίαν παραδεδώκασιν . Ἀναξα - γόρας δὲ ὁ Κλαζομένιος ἐπέστησε μὲν ποιητικὸν αἴτιον τὸν νοῦν , ἐν δὲ ταῖς αἰτιολογίαις ὀλίγιστα αὐτῷ προσεχρήσατο , ὡς ὁ ἐν Φαίδωνι Σωκράτης ἐπέ - σκηψε . καὶ ἴσως οὐδὲν ἄτοπον τοῦτο . καὶ γὰρ καὶ ὁ Τίμαιος αὐτός τε καὶ ὃν ὁ Πλάτων’ ὑπεκρίνατο καίτοι ποιητικὸν καὶ παραδειγματικὸν καὶ τε - λικὸν αἴτιον τῶν γινομένων προυποθέμενοι , ὅμως τὰς τῶν σωματικῶν αἰτίων ἀποδόσεις ἀπό τε τῶν ἐπιπέδων καὶ τῶν σχημάτων καὶ ὅλως ἀπὸ τῆς τῶν στοιχείων φύσεως ἐποιήσαντο . πλὴν ὅ γε Πλάτων’ τά τε τῶν Πυθαγορείων καὶ τῶν ’Eλεατικῶν ἐπὶ τὸ σαφέστερον προαγαγὼν τά τε ὑπὲρ τὴν φύσιν ἐξύμνησεν ἀξίως κἀν τοῖς φυσικοῖς καὶ γενητοῖς τὰς στοιχειώδεις ἀρχὰς τῶν ἄλλων διέκρινε καὶ στοιχεῖα πρῶτος αὐτὸς ὠνόμασε τὰς τοιαύτας ἀρχάς , ὡς ὁ Εὔδημος ἱστορεῖ , καὶ τὸ ποιητικὸν αἴτιον καὶ τὸ τελικὸν καὶ ἔτι πρὸς τούτῳ τὸ παραδειγματικόν , τὰς ἰδέας , αὐτὸς θεασάμενος διέκρινε · καὶ γὰρ τὴν ὕλην ταῖς αὐταῖς χρώμενος ἐννοίαις ἐς ὕστερον Ἀριστοτέλης ἀνεῦρε , καὶ τὸ εἶδος ὁμοίως · ποιητικόν τε αἴτιον τὸν θεῖον ἐφίστησι νοῦν καὶ τε - λικὸν τὴν τούτου ἀγαθότητα , δι’ ἣν τὸ αἰσθητὸν πᾶν πρὸς τὸ νοητὸν πα - ράδειγμα ἀφωμοίωσεν . ὁ δέ γε Ἀριστοτέλης τῶν μὲν πρὸ τοῦ Πλάτωνος φυσιολόγων διήνεγκεν οὐ μόνον τὸ ποιητικὸν αἴτιον ἐπιστήσας , ἀλλ’ ὅτι καὶ τὰ ὑλικὰ αἴτια ἀρχοειδέστερον ἐθεάσατο . ἐκείνων γὰρ ἢ τἀς ὁμοιομερείας ἢ ἕν τι τῶν τεττάρων | στοιχείων ἢ πλείονα ἢ πάντα ὑποθεμένων ἢ μέχρι τῶν ἀτόμων σωμάτων ἐλθόντων , αὐτὸς καὶ τὰς ὁμοιομερείας καὶ τὰ τέσσαρα στοιχεῖα διέλυσε καὶ αὐτὴν τὴν σωματικὴν φύσιν εἴς τε τὴν ὕλην καὶ τὸ εἶδος ἀνέλυσεν , ὡς πρὸ αὐτοῦ Πλάτων’ καὶ πρὸ τοῦ Πλάτωνος ὁ Πυθαγορικὸς Τίμαιος , προσεχῆ μὲν τὰ τέτταρα στοιχεῖα ποιήσαντες , πρὸ ἐκείνων δὲ τὰ ἐπίπεδα , ἀρχὰς δὲ πρώτας στοιχειώδεις τὴν ὕλην καὶ τὸ εἶδος . ὁμοῦ δὲ " καὶ τοῦ Πλάτωνος καὶ τῶν πρὸ Πλάτωνος ἁπάντων διήνεγκεν Ἀρι - στοτέλης , ὅτι περὶ τῶν φυσικῶν πραγμάτων ἢ ὡς περὶ πάντων τῶν ὄντων διαλεγομένων , ὡς πρὸ τοὐ Πλάτωνός τινες , ἢ ὡς περὶ κόσμου καὶ μερῶν κόσμου καὶ ἐν τοῖς περὶ κόσμου τὰ ἐνταῦθα ζητούμενα ἀνακινούντων , ὡς αὐτός τε ὁ Πλάτων’ καὶ τῶν πρὸ αὐτοῦ τινες , ὁ Ἀριστοτέλης καὶ τὰ φυ - σικὰ διέκρινεν ἥντινα ἐν τοῖς οὖσιν ἔχει τάξιν καὶ ὡς εἰ μηδὲ ἦν κόσμος , περὶ αὐτοῦ καθ’ αὑτὸ διδάσκει τοῦ φυσικοῦ σώματος · κἀν τοῖς στοιχείοις δὲ τὴν στέρησιν ὡς ἄλλο τι τῆς ὕλης οὖσαν αὐτὸς ἀπέδειξε , τοῦ Πλάτωνος τῆς ὕλης ἢ κατὰ τὴν ὕλην ἀφορισαμένου τὴν στέρησιν . καὶ τὺ ποιητικὸν - δὲ αἴτιον τῶν μὲν ἄλλων παραλιμπανόντων , του ’δε Ἀναξαγόρου καὶ του Πλάτωνος , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν τῶν Πυθαγορείων , τὸν θεῖον νοῦν τιθέντων , αὐτὸς τὸ προσεχὲς ζητῶν τῶν φύσει γινομένων ποιητικὸν αἴτιον τὴν φύσιν εἶναί φησιν , ἣν ὁ Πλάτων’ ἐν τῷ ὀργανικῷ τέθεικε κινουμένην μὲν ὑφ’ ἑτέρου , κινοῦσαν δὲ ἕτερα . οὐ μέντοι οὐδὲ Ἀριστοτέλης ἐπὶ τῆς φύσεως ἔμεινεν ὡς ἐπὶ πρώτης ἡ κυρίως ποιητικῆς , ἀλλ’ αὐτὸς ἐπὶ τὸ ἀκίνητον καὶ πάντων κινητικὸν αἴτιον ἀνῆλθε καὶ πάντα τούτου ἐξῆψεν ἐπὶ τέλει τῆσ - δε τῆς πραγματείας τὰ κινούμενα . καὶ τὸ εἶδος δὲ τῆς τοῦ ἀνδρὸς τούτου φυσιολογίας διήνεγκε τῶν μὲν παλαιοτέρων , καθ’ ὅσον τὸ ἐκείνων εἰς τὸ σαφέστερον μετέβαλε καὶ ἀκρίβειαν ταῖς ἀποδείξεσι προσέθηκε , τοὐ δὲ Πλάτωνος , καθ’ ὅσον προφανεστέρας τίθησι τὰς τῶν ἀποδείξεων ἀνάγκας καὶ τὰς ἀρχὰς αὐτῶν ἀπό τε τῆς αἰσθήσεως καὶ ἀπὸ τῶν προ - χείρων δοξῶν σπουδάζει λαμβάνειν , πάντων δὲ ὁμοῦ τῷ πάντα τὰ τῆς φυ - σιολογίας μέρη μέχρι τῶν μερικωτάτων ἀπεξεργάσασθαι . Διχῇ δὲ διῃρημένων αὐτοῦ τῶν συγγραμμάτων εἴς τε τὰ ἐξωτερικὰ οἷα τὰ ἱστορικὰ καὶ τὰ διαλογικὰ καὶ ὅλως τὰ μὴ ἄκρας ἀκριβείας φροντί - ζοντα καὶ εἰς τὰ ἀκροαματικά , ὧν καὶ αὕτη ἐστὶν ἡ πραγματεία , ἐν τοῖς ἀκροαματικοῖς ἀσάφειαν ἐπετήδευσε διὰ ταύτης τοὺς ῥᾳθυμοτέρους ἀπο - κρουόμενος , ὡς παρ’ ἐκείνοις μηδὲ γεγράφθαι δοκεῖν · τοιγαροῦν Ἀλεξάνδρου μετὰ τὴν Περσῶν καθαίρεσιν τάδε πρὸς αὐτὸν γεγραφότος “ Ἀλέξανδρος Ἀριστοτέλει εὖ πράττειν . οὐκ ὀρθῶς ἐποίησας ἐκδοὺς τοὺς ἀκροαματικοὺς τῶν λόγων . τίνι γὰρ ἔτι διοίσομεν ἡμεῖς τῶν ἄλλων , εἰ καθ’ οὓς ἐπαι - δεύθημεν λόγους , οὗτοι πάντων ἔσονται κοινοί . ἐγὼ δὲ βουλοίμην ἂν ταῖς περὶ τὰ ἄριστα ἐμπειρίαις ἢ ταῖς δυνάμεσι διαφέρειν’’ , αὐτὸς τάδε ἀντέ - γραψεν “ Ἀριστοτέλης βασιλεῖ Ἀλεξάνδρῳ εὗ πράττειν . ἔγραψάς μοι περὶ τῶν ἀκροαματικῶν λόγων , οἰόμενος δεῖν αὐτοὺς φυλάττειν ἐν ἀπορρήτοις · ἴσθι οὗν αὐτοὺς καὶ ἐκδεδομένους καὶ μὴ ἐκδεδομένους . συνετοὶ γάρ εἰσι μόνοις τοῖς ἡμῶν ἀκούσασιν . ἔρρωσο.’’ Πλούταρχος δὲ ὁ Χαιρωνεὺς ἐν τῷ δρου βίῳ ἐπὶ τῇ ἐκδόσει τῆς Μετὰ τὰ φυσικὰ ταῦτα γεγράφθαι φησίν . p . 184a10 ἐπειδὴ τὸ εἰδέναι καὶ τὸ ἐπίστασθαι . Τὸ προοίμιον εὐθὺς τὸν σκοπὸν ἐκφαίνει τοῦ συγγράμματος , ὅτι περὶ τῶν φυσικῶν ἀρχῶν ἐστι · πειρατέον γάρ , φησί , πρῶτον διορίσασθαι τὰ περὶ τὰς φυσικὰς ἀρχάς . καὶ τὴν ἀναγκαίαν δὲ χρείαν τοῦ περὶ τῶν ἀρχῶν λόγου σαφῶς παράδειξεν οὓτω πως συλλογισάμεωος . τὰ φυσικὰ ἀρχὰς ἔχει · τὰ ἀρχὰς ἔχοντα ἐπίστασθαι συμβαίνει ἐκ τοῦ τὰς ἀρχὰς αὐτῶν γνωρίζειν · τὰ ἄρα φυσικὰ ἐπίστασθαι συμβαίνει ἐκ τοὐ τὰς ἀρχὰς αὐτῶν γνωρίζειν · ἀναγκαία ἄρα τῷ φυσιολογικὴν ἐπιστήμην ἕξοντι ἡ τῶν ἀρχῶν τῶν φυσικῶν γνῶσις . ἀλλ’ ὅτι μέν εἰσιν ἀρχαὶ τῶν φυσικῶν , ἐφεξῆς ἅπας ὁ λόγος δείξει καὶ οὐ δεῖται νῦν ἀποδείξεως · διὸ οἶμαι ταύτην αὐτὸς τὴν πρότασιν παρῆκεν . ὁ μέντοι Θεόφραστος ἐν ἀρχῇ τῶν ἑαυτοῦ Φυσικῶν καὶ ταύτην ἀνέδειξε λέγων “ τὸ μέντοι τῶν φυσικῶν ἀρχὰς εἶναι δῆλον ἐκ τοῦ τὰ μὲν φυσικὰ σώματα εἶναι σύνθετα , πᾶν δὲ σύνθετον ἀρχὰς ἔχειν τὰ ἐξ ὧν σύγκειται · ἅπαν γὰρ τὸ φύσει ἢ σῶμά ἐστιν ἢ ἔχει γε σῶμα · ἄμφω δὲ σύνθετα ” . ὁ δὲ Πορφύριος οὐδὲ φυσικοῦ φησιν εἶναι τὸ ζητεῖν , εἰ εἰσὶν ἀρχαὶ τῶν φυ - σικῶν , ἀλλὰ τοῦ ἀναβεβηκότος • ὁ γὰρ φυσικὸς ὡς δεδομέναις χρῆται . ἔτι δὲ μᾶλλον φαίη ἄν τὸ τίνες αἱ ἀρχαὶ τοῦ ἀναβεβηκότος εἶναι ζητεῖν . οὐδὲ γὰρ ὁ γεωμέτρης ἢ ὁ ἰατρὸς τὰς ἑαυτοῦ ἀρχὰς ἀποδείκνυσιν , ἀλλ’ ὡς οὔσαις καὶ τοιαῖσδε οὔσαις χρῆται . πῶς οὗν οἱ φυσικοὶ σχεδόν τι πάντες τὰς ἀρχὰς ζητοῦσι τῶν φυσικῶν ; ἡ ὅτι μὲν σύνθετα τὰ φυσικὰ καὶ ἀρχὰς ἔχοντα καὶ τάσδε τὰς ἀρχὰς τοῦ φυσικοῦ ἐστιν ἀποδεικνύναι , ὡς καὶ τοῦ ἰατροῦ ὅτι ἐκ τῶν τεττάρων στοιχείων τὸ ἀνθρώπειον σῶμα καὶ τοῦ γραμματικοῦ ὅτι ἐκ τῶν εἰκοσιτεττάρων στοιχείων ὁ λόγος . τίνα δὲ ἕκαστον τῶν στοιχείων ἔχει δύναμιν , τοῦ ἀναβεβηκότος ἐστὶν ἐπὶ μὲν τῶν γραμμάτων τοῦ μου - σικοῦ , ἐπὶ δὲ <τοῦ> ἀνθρωπείου σώματος τοῦ φυσιολόγου , ἐπὶ | δὲ τῶν φυ - σικῶν ἀρχῶν τοῦ πρώτου φιλοσόφου . διὸ καὶ ὁ Ἀριστοτέλης ὅτι ἐστὶν ἡ ὕλη καὶ τὸ εἶδος ἀρχαὶ τῶν φυσικῶν δείξας τὴν μὲν ὕλην ἐξ ἀναλογίας γινώσκεσθαί φησι καίτοι τοῦ πρώτου φιλοσόφου καὶ ἀπὸ τῶν αἰτίων αὐτὴν δεικνύντος , “ περὶ δὲ τῆς κατὰ τὸ εἶδος , φησίν , ἀρχῆς , πότερον μία ἢ πολλαὶ καὶ τίς ἢ τίνες εἰσί , δι’ ἀκριβείας τῆς πρώτης φιλοσοφίας ἔργον ἐστὶ διορίσασθαι · ὥστε εἰς ἐκεῖνον τὸν καιρὸν ἀποκείσθω ” . ὅτι δὲ τὰ ἔχοντα ἀρχὰς τότε συμβαίνει ἐπίστασθαι ὅταν αἱ ἀρχαὶ αὐτῶν γνωσθῶσι , τέθεικε μὲν καὶ ὡς ἀξίωμα · διὸ τῷ παρασυναπτικῷ καλουμένῳ χρῆται συνδέσμῳ , καθ’ ὃν τὸ ἡγούμενον ὡς ὁμολογούμενον λαμβάνεται · εἰ γὰρ ἐπιστήμη ἐστὶν ἡ δι’ ἀποδείξεως γνῶσις , ἀπόδειξις δέ ἐστι συλλογισμός , οὗτος δὲ ἀπὸ ἀρχῶν , δῆλον ὅτι ἡ ἐπιστήμη γνῶσίς ἐστι δι’ ἀρχῶν . πλὴν καὶ παρεμυ - θήσατο αὐτὸ ἐκ τῆς ἐπαγωγῆς καὶ τῆς κοινῆς ὑπολήψεως . “ τότε γάρ , φησίν , οἰόμεθα γινώσκειν ἕκαστον , ὅταν τὰ αἴτια γνωρίσωμεν τὰ πρῶτα καὶ τὰς ἀρχὰς τὰς πρώτας καὶ μέχρι τῶν στοιχείων ” . ἀλλ’ οὐδὲ τὸ συμπέρασμα ἐπήγαγε τὸ τὰ ‘φυσικὰ ἄρα ἐπίστασθαι συμβαίνει ἐκ τοὐ τὰς ἀρχὰς αὐτῶν γνωρίζειν’ , ἀλλὰ τὸ ἑπόμενον τῷ συμπεράσματι · δεῖ γάρ , φησί , τῆς περὶ φύσεως ἐπιστήμης διορίσασθαι πρῶτον τὰ περὶ τὰς ἀρχάς , συλλαβὼν ἐν τούτῳ καὶ τὸ συμπέρασμα . Ὁ μέντοι Εὔδημος ἀρχόμενος τῶν Φυσικῶν ἀνωτέρω τὸν λόγον ἐπήγαγε καὶ δείξας ὅτι πρὸς μὲν τὰς πράξεις εὐχρηστότερον εἰδέναι τὰ καθ’ ἕκαστα , πρὸς δὲ θεωρίαν τὰ κοινά , “ κοινότατον , φησί , φαίνεται περὶ τὰς ἐπιστήμας τὸ τῶν ἀρχῶν · ὑπάρχουσι γάρ τινες καθ’ ἑκάστην . τούτων δὲ οὕτως ἐχόντων ἀναγκαῖον τῶ φυσιολογοῦντι τὰς ἀρχὰς πρῶτον ἐπισκέψασθαι ” καὶ ὁ μὲν ὅλος τῶν λεγομένων νοῦς τοιοῦτος . ἔστι δὲ ἄξιον ζητεῖν τί ἀρχὴ καὶ τί αἴτιον καὶ τί στοιχεῖον . καὶ γὰρ ὁ μὲν Ἀλέξανδρος διαφέρειν ταῦτα ἀλλήλων φησὶ τῷ ἀρχὴν μὲν λέγεσθαι ἰδίως τὸ ποιητικόν , ὅθεν ἡ ἀρχὴ τῆς κινή - σεως , αἴτιον δὲ τὸ οὗ ἕνεκα καὶ τὸ εἶδος ἐν γὰρ τοῖς φύσει τὸ οὗ ἕνεκα τοῦτο ) , στοιχεῖον δὲ τὸ ἐνυπάρχον ὡς τὴν ὕλην . ἔοικε δὲ τῷ Εὐδήμῳ κα - τακολουθεῖν ὁ Ἀλέξανδρος λέγοντι ὅτι “ τοῦ αἰτίου τετραχῶς λεγομένου τὸ μὲν στοιχεῖον κατὰ τὴν ὕλην λέγεται · ἐνυπάρχειν γὰρ δοκεῖ τὰ στοιχεῖα , ὥσπερ ἐν διαλέκτῳ τὰ γράμματα · οὕτω καὶ ὁ χαλκὸς αἴτιος λέγεται τῆς πολυχρονιότητος τῶν ἔργων · αἴτιον δὲ λέγεται καὶ ὅθεν ἡ κίνησις · φαμὲν δὲ εἶναι ταύτην ἀρχήν , ὅθεν νεῖκος λοιδορίας ἀρχή · τὴν μὲν οὖν ἀρχὴν καὶ τὸ στοιχεῖον οὕτω λέγουσιν αἴτια · τὸ δὲ οὗ ἕνεκα οὐκ ἐπιδέχεται ’τον του στοιχείου λόγον · οὐ γὰρ ἐνυπάρχει ἐν τῷ αἰτιατῷ οἷον ἐν τῷ περιπα - τεὶν ἡ ὑγίεια οὐδὲ ἀρχὴ τοῦ περιπατεῖν ἡ ὑγίεια φαίνεται , ἀλλὰ μᾶλλον αἰτία . τὸ δὲ οὗ ἕνεκα καὶ τὸ εἶδος σύνεγγυς φαίνεται καὶ πολλάκις τὰ αὐτά . διὸ μάλιστα ἔοικεν αἰτίῳ τὸ οὗ ἕνεκα’’ . τοιαῦτα μὲν καὶ τὰ τοῦ Εὐδήμου . θαυμαστὸν δὲ εἰ μὴ ὑπάρχει τὸ εἶδος ἐν τῷ αἰτιατῷ , εἰ μὴ ἄρα εἶδος τὸ καθόλου λέγουσιν . Ὁ μέντοι Πορφύριος ‘‘ἕνα μὲν τρόπον ἀρχὴν λέγει , φησίν , ὅθεν ἡ πρώτη κίνησις γίνεται · ἔστι δὲ τοιαύτη ἡ ἀφ’ οὗ ὡς ὁδοῦ τὸ πρῶτον · οὕτω δὲ καὶ νεὼς μὲν τρόπις , οἰκίας δὲ θεμέλιος · τούτῳ δὲ τῷ σημαινο - μένω ἀντίκειται ἡ τελευτή · ἕτερον δὲ τρόπον ὡς τὸ ὑφ’ οὗ , ὡς ἡ φύσις τῶν φυσικῶν καὶ ἡ τέχνη τῶν τεχνητῶν · ἀρχὴ δὲ καὶ τὸ οὗ ἕνεκα , οἷον ἀθλήσεως ἡ νίκη · κατ’ ἄλλον δὲ τρόπον ἀρχὴ λέγεται , ἐξ οὗ πρῶτον ἐνυπάρχοντος γίνεταί τι , ὡς οἰκίας λίθοι καὶ ξύλα ἀρχὴ ὡς ὕλη · ἀρχὴ δὲ καὶ ἡ μορφὴ καὶ τὸ σχῆμα καὶ ὅλως τὸ εἶδος . ἀλλ’ ὁ μὲν Ἀριστοτέλης τὸ ἐν τῇ ὕλῃ μόνον θεασάμενος εἶδος τοῦτο ἔλεγεν ἀρχήν , ὁ δὲ Πλάτων’ πρὸς τούτῳ καὶ τὸ χωριστὸν ἐννοήσας εἶδος τὴν παραδειγματικὴν ἀρχὴν προ - σεισήγαγε · τετραχῶς οὖν ἡ ἀρχὴ κατὰ τὸν Ἀριστοτέλην · ἡ γὰρ τὸ ἐξ οὗ ὡς ἡ ὕλη ἢ τὸ καθ’ ὃ ὡς τὸ εἶδος ἢ τὸ ὑφ’ οὗ ὡς τὸ ποιοῦν ἢ τὸ δι’ ὃ ὡς τὸ τέλος . κατὰ δὲ Πλάτωνα καὶ τὸ πρὸς ὃ , ὡς τὸ παράδειγμα καὶ τὸ δι’ οὗ ὡς τὸ ὀργανικὸν · ὁσαχῶς δὲ ἡ ἀρχὴ λέγεται , τοσαυταχῶς καὶ τὸ αἴτιον · καὶ τῷ μὲν ὑποκειμένῳ ταὐτὸν ἄμφω , τῇ δὲ ἐπινοίᾳ δια - φέροντα · ἡ μὲν γὰρ ἀρχή , φησὶν ὁ Πορφύριος , ἐπινοεῖται καθὸ προηγεῖται , τὸ δὲ αἴτιον καθὸ ποιεῖ τι καὶ ἀποτελεῖ τὸ μεθ’ ἑαυτό , ὄντος καὶ τοῦ αἰτίου δυνάμει ἀρχικοῦ καὶ τῆς ἀρχῆς δυνάμει τελικῆς · διὸ καὶ προηγεῖται ἡ ἐπίνοια τῆς ἀρχῆς τῆς τοῦ αἰτίου ἐπινοίας · τοσαυταχῶς δὲ τῶν ἀρχῶν καὶ τῶν αἰτίων λεγομένων οὐ πάντα ἐν πᾶσιν , ἀλλ’ ἄλλαι μὲν γενέσεως ἀρχαί , ὡς ὕλη καὶ εἶδος ἢ τὸ ποιοῦν καὶ πάσχον ἡ ἕν τι τῶν στοιχείων ὃ ἕκαστοι τῶν φυσικῶν ἐθεάσαντο . ἄλλαι δὲ γνώσεως ἀρχαὶ αἱ ἄμεσοι καὶ ἀναπόδεικτοι προτάσεις · καὶ ἄλλαι μὲν οὐσίας ἀρχαὶ ὡς τὸ πεπερασμένον καὶ ἄπειρον ἔλεγον οἱ Πυθαγόρειοι ἢ τὸ περιττὸν καὶ τὸ ἄρτιον · πράξεως δὲ ἀρχαὶ ἢ τὸ ποιοῦν ἢ τὸ τέλος “ . Tούτων δὲ ἡμῖν ἱστορημένων πρὸς μὲν τὸν Ἀλέξανδρον καὶ πρὸ τούτου πρὸς τὸν Εὔδημον ῥητέον , ὅτι τὸ οὗ ἕνεκα τέλος ὂν καὶ ἀρχὴ ἄν εἴη πάντως καὶ κυριωτέρα τοῦ ποιητικοῦ ἀρχὴ καὶ μάλιστα κατ’ αὐτοὺς τοὺς τὸ ἀκίνητον καὶ πρῶτον αἴτιον τέλος εἶναι λέγοντας τῶν πάντων , ἀλλ’ οὐ ποιητικόν · ὃ καὶ ἀρχὴν τῶν πάντων ὁμολογήσουσιν , εἴπερ τὸ πρώτιστον αὐτὸ τῶν πάντων φασίν · πῶς δὲ στοιχεῖον μόνον τὴν ὕλην φασίν , εἴπερ ἐξ ὕλης καὶ εἴδους οἴονται τὸ σύνθετον ; κἄν γάρ τι τελικὸν τὸ εἶδος , ἀλλὰ στοιχειῶδες μᾶλλόν ἐστι . πρὸς δὲ τὸν Πορφύριον , ὅτι πρῶτον μέν , ἐξ ὧν καὶ αὐτὸς διεστήσατο , οὐ λέγεται ἰσαχῶς τὸ αἴτιον καὶ ἡ ἀρχή , ἀλλὰ τὸ μὲν αἴτιον πᾶν καὶ ἀρχή , ἡ δὲ ἀρχὴ τοῦ πράγματος οἷον τῆς ὁδοῦ ἢ τοὐ δράματος οὐκ ἂν λέγοιτο αἴτιον · δεύτερον δὲ ὅτι οὐδὲ προεπινοεῖται τοῦ αἰτίου ἡ ἀρχή , εἴπερ τὸ μὲν αἴτιον προυπάρχειν ἀνάγκη τοὐ ἀποιε - λέσματος , ἡ δὲ ἀρχή , εἴτε ὡς μέρος προηγούμενον εἴτε ὡς στοιχεῖον λαμ - βάνοιτο , συνυπάρχει τῷ ἀποτελουμένῳ . μήποτε οὖν ὁ Ἀριστοτέλης τὴν ἀρχὴν ὡς κοινὸν λαβὼν διεῖλε ταύτην εἴς τε τὰ κυρίως αἴτια , οἷόν ἐστι τὸ ποιητικὸν καὶ τὸ τελικόν , καὶ εἰς τὰ συναίτια ὑπό τινων λεγόμενα , οἷά ἐστι τὰ στοιχεῖα . διὸ καὶ προελθών , ὅταν τὰ αἴτια , φησί , γνωρίσω - μεν τὰ πρῶτα καὶ τὰς ἀρχὰς τὰς πρώτας , διότι τὰ πρώτως καὶ κυρίως λεγόμενα αἴτια ταῦτά ἐστιν αἱ πρώτως καὶ κυρίως ἀρχαί · καὶ μέχρι τῶν στοιχείων , φησί , τουτέστι τῶν ἐσχάτως αἰτίων καὶ ἀρχῶν λεγομένων · ὧν οὖν εἰσ’ ἱν ἀρχαὶ εἶπεν ἢ αἴτια ἢ στοιχεῖα . δύναται δὲ τὰ πρῶτα αἴτια καὶ τὰς ἀρχὰς τὰς πρώτας εἰρηκέναι , ὅτι τὶν αἴτια ἄλλα μὲν τὰ προσεχῆ καὶ καθ’ ἕκαστον , ἄλλα δὲ τὰ πρῶτα , καὶ ὁ τὰ προσεχῆ μὲν γινώσκων τὰ δὲ πρῶτα ἀγνοῶν οὐδὲ τὰ προσεχῆ κυρίως οἶδεν , εἴπερ τὰ πρῶτα καὶ ἐκείνων αἴτια ὄντα ἀγνοεῖ . τότε οὖν ἐπίστασθαι συμβαίνει , ὅταν πάντα τὰ αἴτια καὶ πάσας τὰς ἀρχὰς γνωρίσωμεν τάς τε πρώτας καὶ τὰς προσεχεῖς , ἅπερ ἐστὶ στοιχεῖα . ἐπειδὴ δὲ καὶ πρῶται ἀρχαὶ αἱ μέν εἰσιν ἑκάστων οἰκεῖαι , ὡς γεωμετρίας οἵ τε ὅροι καὶ τὰ ἀξιώματα , αἱ δὲ κοιναὶ πάντων , ὁ Ἀλέξανδρος τὰς κοινὰς ταύτας φησὶ δεῖν γινώσκειν τὸν μέλλοντα ἐπιστήμονα ἔσεσθαι , Πλατωνικῶς τοῦτο φθεγγόμενος . ὁ γὰρ Πλάτων’ τὰς ἐξ ὑποθέσεως τι περαινούσας οὐ βούλεται κυρίως ἐπιστήμας καλεῖσθαι . νῦν μέντοι περὶ τῶν τῆς φυσιολογίας ἀρχῶν ἔοικε λέγειν ὁ Ἀριστοτέλης τὸ πειρατέον διορίσασθαι πρῶτον τὰ περὶ τὰς ἀρχάς · ἃς δὴ καὶ διορίζεται κατὰ τὴν προκειμένην πραγματείαν , ἀλλ’ οὐ κοινὰς τὰς τῷ πρώτῳ φιλοσόφῳ ὑποβεβλημένας . Τὸ δὲ εἰδέναι καὶ τὸ ἐπίστασθαι ὅτι οὐκ ἐκ παραλλήλου εἴρη - τᾶι , καλῶς ἐπέστησεν ὁ Ἀλέξανδρος εἰπών “ τὰ ἐκ παραλλήλου λεγόμενα ὀνομάτων μόνων ἔχει διαφορὰν ἐν πράγματος ταὐτότητι καὶ διὰ τοῦτο καὶ ἓν ἐκ τῶν τοιούτων ἴσον δύναται τοῖς πᾶσι · τὸ δὲ εἰδέναι καὶ τὸ ἐπίστασθαι οὐ ταὐτὸν δύναται τῷ εἰδέναι μόνῳ · εἰδέναι γὰρ λεγόμεθα καὶ τὰ δι’ αἰσθήσεως καὶ δόξης καὶ τὰς ἀμέσους προτάσεις , ὧν οὐδὲν ἴσμεν δι’ ἀποδείξεως , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν οὐ κατ’ ἐπιστήμην’’ . ταῦτα μὲν οὖν εἴρηκε . πῶς δὲ ἐνταῦθα παρείληπται ἄμφω , οὐκέτι προσέθηκεν · ἔοικε δὲ γένος οὖσαν τὴν εἴδησιν τῆς ἐπιστήμης προτάξαι , ὡς εἰ ἔλεγε τὸ γινώσκειν ἐπιστημονικῶν . ὅμοιον δέ ἐστι τοῦτο τῷ εἰπεῖν ‘ὁ λέγων τι καὶ οὕτως λέγων ὡς ἀποφαίνεσθαι ἢ ἀληθεύει ἢ ψεύδεται’ . καὶ γὰρ ὁ λόγος γένος ἐστὶ τῆς ἀποφάνσεως ὡς ἡ εἴδησις , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν ἡ γνῶσις , τῆς ἐπιστήμης · ὅτι δὲ οἶδεν εἴδησιν καὶ ἐπὶ τῆς αἰσθήσεως λεγομένην , ἐδήλωσε τὸ προοίμιον τῆς Μετὰ τὰ φυσικά “ πάντες ἄνθρωποι τοῦ εἰδέναι ὀρέγονται φύσει · δηλοῖ δὲ ἡ τῶν αἰσθήσεων ἀγάπησις’’ . μήποτε δὲ ὁ Ἀριστοτέλης νῦν εἴδησιν τὴν κυρίως λαβὼν εἰς ταὐτὸν αὐτὴν ἤγαγε τῇ ἐπιστήμῃ · καὶ γὰρ ὁ Πλάτων’ μὴ εἰδέναι φησὶ τὰς ἑαυτῶν ἀρχὰς τοὺς μαθηματικοὺς καὶ δηλονότι ἐπι - στημονικῶς μὴ εἰδέναι ὡς τῆς κυρίως εἰδήσεως τῆς ἐπιστημονικῆς οὔσης · ‘ᾧ γὰρ ἀρχή , φησίν , ὃ μὴ οἶδε , μέσα δὲ καὶ τελευτὴ ἐξ ὧν μὴ οἶδε , πῶς ἔστιν εἰδέναι τούτῳ τὴν ἐπιστήμην καλεῖν;’ καὶ σαφῶς τὴν δόξαν ἄλλην παρὰ τὴν γνῶσιν εἶναί φησιν ὅταν λέγῃ “ τί οὖν , ἐὰν ἡμῖν χαλεπαίνῃ οὗτος ὅν φαμεν δοξάζειν ἀλλ’ οὐ γινώσκειν;’’ καὶ τὸ δοξαστὸν ὁμοίως ἀποκρίνει τοῦ γνωστοῦ λέγων “ προωμολογήσαμεν δέ γε , εἴ τι τοιοῦτον φανείη , δοξαστὸν αὐτὸ ἀλλ’ οὐ γνωστὸν δεῖν λέγεσθαι.’’ δῆλος δέ ἐστι καὶ ὁ Ἀριστοτέλης τὴν εἴδησιν , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν τὴν γνῶσιν , οὐ τὴν κοινὴν συμπαρα - λαβὼν ἀλλὰ τὴν ἐπιστημονικὴν καὶ ἐξ ὧν ἐπάγει · τότε γὰρ οἰόμεθα , φησίν , γινώσκειν ἕκαστον , ὅταν τὰ αἴτια γνωρίσωμεν τὰ πρῶτα καὶ τὰς ἀρχὰς τὰς πρώτας , ὡς δὴ γνῶσιν τὴν ἀπὸ τῶν ἀρχῶν λέγων ἥτις ἐστὶν ἡ ἐπιστημονική · ὅτι δὲ ἄλλο τὸ δοξάζειν καὶ ἄλλο τὸ ἐπίστασθαι , ἔδειξεν ὁ ἐν Θεαιτήτῳ Σωκράτης ἐκ τοῦ δόξαν μὲν καὶ ἀληθῆ καὶ ψευδῆ εἶναι , ἐπίστη μὴν δὲ μόνως ἀληθῆ · καὶ ὁ Ἀλέξανδρος τῇ αὐτῇ νῦν ἀπο - δείξει ἐχρήσατο . Ἀλλὰ πῶς εἰπὼν τὸ εἰδέναι καὶ τὸ ἐπίστασθαι συμβαίνει περὶ πάσας τὰς μεθόδους ἐπήγαγεν ὧν εἰσιν ἀρχαὶ ἢ αἴτια ἢ στοι - χεῖα ; ἢ ὡς ἴδιον πασῶν τῶν ἐπιστημονικῶν εἰδήσεων τοῦτο προσέθηκεν . ἡ γὰρ ἐπιστήμη συλλογισμὸς οὖσα ἀποδεικτικὸς ἐξ ἀρχῶν πάντως ἐστὶ τῶν ἀμέσων προτάσεων . ἀλλ’ εἰ τοῦτο , ἐπειδὴ τὰς ἀμέσους προτάσεις ἀναπο - δείκτως ἴσμεν , ἵνα μὴ ἐπ’ ἄπειρον ἴωμεν , καὶ τὰς ἀρχὰς τῶν φυσικῶν ἀναποδείκτως εἰσόμεθα · καίτοι δι’ ἀποδεικτικῶν αὐτὰς συλλογισμῶν παρα - διδόναι πειράσεται . ὁ μὲν οὖν Ἀλέξανδρός φησιν “ ἐπειδὴ διαφέρει ἀρχὴ καὶ στοιχεῖον τὸ γὰρ στοιχεῖον ἡ ὕλη ) , οὐ πάσαι δὲ ἔχουσιν ὕλην ὡς αἱ μαθηματικαί , τὸ λεγόμενον εἴη ἂν δηλωτικὸν ὡς πασῶν μὲν τῶν ἐπιστημῶν ἐχουσῶν τι τούτων , οὐ πασῶν δὲ πάντα , ἀλλὰ τῶν μὲν καὶ ἀρχὰς καὶ αἴτια καὶ στοιχεῖα , ἐνίων δὲ οὔ , ὅσαι οὐ περὶ γενητῶν εἰσιν οὐδὲ περὶ ὕλην τὸ εἶναι ἔχουσιν · ἔστι δὲ ἐν οἷς οὐκ ἔστι τὸ οὗ ἕνεκα , οἷον εἶναι καὶ γεωμετρία δοκεῖ · οὔτε γὰρ ἡ ἀρχὴ ἐν τοῖς ἀγενήτοις οὔτε ἡ ὕλη ἐν τοῖς ἀύλοις.’’ ταῦτα καὶ αὐτῇ λέξει τοῦ Ἀλεξάνδρου λέγοντος ἐπιστῆσαι χρή , πῶς μόνη ἡ ὕλη στοιχεῖόν ἐστι καὶ μόνα ἐκ τῶν στοιχείων τὰ ἔνυλα . καὶ γὰρ λόγου στοιχεῖα λέγομεν καὶ γέγραπται περὶ τῶν τοῦ λόγου στοιχείων τοῖς φιλο - σόφοις · καὶ μέντοι εἰ στοιχεῖόν ἐστιν , ἐξ οὗ πρῶτον γίνεταί τι ἐνυπάρχοντος καὶ εἰς ὃ ἔσχατον ἀναλύεται , γίνεται δὲ ἐξ ὕλης καὶ εἴδους τὸ σύνθετον , δῆλον ὅτι καὶ τὸ εἶδος στοιχεῖόν ἐστι τοὐ συνθέτου . πῶς δὲ οὐκ ἔχουσιν ὕλην αἱ μαθηματικαὶ τοὺς ἀριθμοὺς καὶ τὰ διαστήματα καὶ τοὺς φθόγγους , ὧν τὰ εἴδη ἐπισκοποῦσιν ; ἔτι δὲ μᾶλλον ἐπιστάσεως ἄξιον , πῶς οὐκ ἔστιν τὸ οὗ ἕνεκα ἐν γεωμε|τρίᾳ · γὰρ τοῦ κατὰ τὸν βίον χρησίμου ἕνεκα παρελήφθη αὐτή τε καθ’ ἑαυτὴν καὶ τῇ μηχανικῇ τὰς ἀρχὰς ἐνδιδοῦσα . καὶ μέντοι πρὸς ἀστρονομίαν πρὸς συνεθισμὸν τῆς ἀσωμάτου φύσεως τὰ μέγιστα συντελεῖ . εἰ δὲ ὅτι γνωστική ἐστι καὶ οὐ πρακτική , διὰ τοῦτο οὐ - δὲν ἔχει τέλος , ἔσται καὶ ἡ φυσιολογία ἄσκοπος καὶ ἡ πᾶσα θεωρητικὴ φιλοσοφία , ἧς τέλος ἡ εἰς τὸ πρῶτον ἀγαθὸν ἄνοδος καὶ τὸ ἐξ ἀνθρώπου θεὸν ποιῆσαι ὡς δυνατὸν τὴν ψυχήν , ὡς ὁ αὐτὸς Ἀριστοτέλης ἐν τῷ Κ τῶν Νικομαχείων ἠθικῶν παραδίδωσιν . “ Δύναται δέ , φησὶν ὁ Ἀλέξανδρος , ἐπι - στήμην κοινότερον νῦν λέγειν καὶ τὴν τῶν ἀρχῶν ἐπίγνωσιν , ὧν οὐκ εἰσὶν ἀρχαί , καὶ πρὸς ἐκείνην ἀντιδιαιρεῖν τὴν ἐξ ἀρχῶν ἐπιστήμην . ὅτι δὲ οὐ κοινότερον εἴρηται ἡ ἐπιστήμη , δηλοῖ τὸ τῷ εἰδέναι ἐπαγαγεῖν τὸ ἐπίστασθαι . δύναται καὶ ὡς ἴδιον πασῶν τῶν ἐπιστημονικῶν εἰδήσεων τοῦτο εἰρῆσθαι τὸ ὧν εἰσιν ἀρχαὶ ἢ αἴτια ἢ στοιχεῖα · ἡ γὰρ ἐπιστήμη συλλογισμὸς οὖσα " ἀποδεικτικὸς ἐξ ἀρχῶν πάντως ἐστὶ τῶν ἀμέσων προτάσεων . ἀλλ’ εἰ τοῦτο , ἐπειδὴ τὰς ἀμέσους προτάσεις ἀναποδείκτως ἴσμεν , ἵνα μὴ ἐπ’ ἄπειρον ἴωμεν , καὶ τὰς ἀρχὰς τῶν φυσικῶν ἀναποδείκτως εἰσόμεθα · καίτοι δι’ ἀποδεικτικῶν αὐτὰς συλλογισμῶν παραδιδόναι πειράσεται.’’ μήποτε οὖν αὐτῷ προσεκτέον τῷ Ἀριστοτέλει ἀκριβῶς εἰπόντι τὴν ἐπιστημονικὴν εἴδησιν συμβαίνειν οὐ περὶ πάντα τὰ ὄντα οὐδὲ περὶ πάσας τὰς γνώσεις , ἀλλὰ περὶ πάσας τὰς μεθόδους . εἰ γὰρ μέθοδός ἐστιν , ὡς ὁ Ἀλέξανδρός φησιν , πᾶσα ἕξις θεωρητικὴ τῶν ὑφ’ ἑαυτὴν μετὰ λόγου , τουτέστι μετὰ αἰτίας , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν ἡ μετὰ ὁδοῦ τινος εὐτάκτου πρόοδος ἐπὶ τὸ γνωστόν , δῆλον ὅτι οὐκ ἂν εἴη μέθοδος ἡ τῆς ἀρχῆς γνῶσις , ἀλλ’ ἡ ἐπιστημονικὴ μόνη ἡ ἀπὸ τῶν ἀρχῶν καὶ αἰτίων τοῦ γνωστοῦ γινομένη . ὧν οὖν γνωστῶν εἰσιν αἱ ἀρχαὶ ἢ ὡς αἴτια ἢ ὡς στοιχεῖα ὥσπερ καὶ τῶν φυσικῶν , τὸ ἐπί - στασθαι ταῦτα συμβαίνει ἐκ τοῦ τὰς ἀρχὰς αὐτῶν γνωρίζειν . ἐπιστήμη γάρ ἐστιν ἡ ἀπὸ τῶν ἀρχῶν γνῶσις . p . 184a16 Πέφυκε δὲ ἐκ τῶν γνωριμωτέρων . Δείξας ὅτι ἀνάγκη τὸν μέλλοντα ἐπιστήμονα τῶν φυσικῶν ἔσεσθαι πρα - γμάτων τὰς ἀρχὰς τῶν φυσικῶν ἐπεσκέφθαι καὶ μεταβαίνων λοιπὸν ἐπὶ τὴν περὶ τῶν ἀρχῶν διδασκαλίαν , τὸν τρόπον αὐτῆς ἀφορίζεται πρῶτον · καὶ γὰρ ζητεῖται , εἰ δυνατὸν ὅλως περὶ τῶν ἀρχῶν τι μανθάνειν · εἰ γὰρ πᾶσα δι - δασκαλία καὶ πᾶσα μάθησις διανοητικὴ ἐξ ἀρχῶν γίνεται , ἀδύνατον δὲ τῶν ἀρχῶν ἀρχὰς λαβεῖν , ἄπορος ἂν ἡ μάθησις εἴη · αὐτὸς οὖν ἡμῖν τὸν τρό - πον ὑφηγεῖται τῆς τῶν ἀρχῶν γνώσεως . ὀλίγον δὲ ἄνωθεν ἀρκτέον · ἐπειδὴ πᾶν τὸ γινωσκόμενον ἢ αὐτόπιστόν ἐστι καὶ ἀρχὴ γνώσεως διὰ τὸ ὁμο - λογεῖσθαι , ὡς ἔχουσιν οἱ ὅροι καὶ αἱ ἄμεσοι καλούμεναι προτάσεις , ἢ ἐκ προὑπαρχούσης τινὸς γινώσκεται γνώσεως τῆς τῶν ὅρων καὶ τῶν ἀμέσων προτάσεων , ὡς ἔχει πάντα τὰ διὰ συλλογισμῶν καὶ ἀποδείξεως γινωσκόμενα , καὶ αἱ ἀρχαὶ δηλονότι τῶν φυσικῶν συνθέτων ὄντων * * * ὅτι μὲν αὐτό - πιστοὶ οὐκ εἰσί , δῆλον ἐκ τῆς διαφόρου τῶν φυσιολόγων ἐπιβολῆς ἄλλων ἄλλας ἀρχὰς ὑποτιθεμένων , ὡς μαθησόμεθα · ἀποδεικτὰς δὲ οὔσας ἀνάγκη διὰ γνωριμωτέρων τινῶν ἀποδείκνυσθαι . πᾶσα γὰρ διδασκαλία καὶ μάθησις διανοητική , τουτέστιν οὐκ ἐξ αἰσθήσεως οὐδὲ κατὰ νοῦν γινομένη ἀλλὰ συλλογιστική τε καὶ ἀποδεικτική , ἐκ προυπαρχούσης γίνεται γνώσεως , ὡς ἐν τοῖς Ὑστέροις ἀναλυτικοῖς μεμαθήκαμεν . τὰ δὲ γνωριμώτερα ἢ ἀρχαὶ καὶ αἴτια τῶν ἀποδεικνυμένων παραλαμβάνονται , ὅπερ ἐν ταῖς κυρίως ἀποδείξεσι συμβαίνει ἐκ γὰρ τῶν ἀρχῶν καὶ αἰτίων αὗται τοῦ πράγματος γίνονται , ὡς ὅταν τὸ καλὸν εἶναι τὸν κόσμον ἐκ τοῦ τὸν δημιουργὸν ἀγαθὸν εἶναι συλλογιζώμεθα ἢ τὸ ἀθάνατον τῆς ψυχῆς ἐκ τοῦ αὐτοκινήτου ) , ἢ ὡς ἀκολουθοῦντα ἐξ ἀνάγκης τοῖς ἀποδεικνυμένοις καὶ διὰ τοῦτο συνεισάγοντα αὐτά . οὕτω παραλαμβάνεται τὰ γνωριμώτερα ὡς ὅταν τὸν θεὸν ἀγαθὸν δεικνύωμεν ἐκ τοὐ τὸν κόσμον καλὸν εἶναι καὶ τεταγμένον , προχειροτέρου τούτου κατ’ αἴσθησιν ἡμῖν ὄντος , καὶ τὴν ψυχὴν αὐτοκίνητον ἐκ τοῦ τὰ ἔμψυχα σώματα ἔνδοθεν κινεῖσθαι ) καὶ ἔστιν οὗτος τεκμηριώδης μᾶλλον ἀλλ’ οὐκ ἀποδεικτικὸς ὁ τοῦ συλλογισμοῦ τρόπος . καὶ τὰ πρὸς τὴν τοι - αύτην πίστιν παραλαμβανόμενα τοῦ μὲν ἀποδεικνυμένου οὐκ εἰσὶν ἀρχαί ἕπονται γὰρ αὐτῷ μᾶλλον ἤπερ προηγοῦνται ) , τῆς δὲ τοιαύτης ἀπο - δείξεως ἀρχαί , διότι γνωριμώτερά ἐστι καὶ προφανέστερα καὶ ἀπ’ αὐτῶν ἡ πίστις γίνεται τοὐ ἀποδεικνυμένου . ἀνάγκη τοίνυν καὶ τὰς τῶν πραγμάτων ἀρχὰς τὰς ὡς αἰτίας λεγομένας ἀρχὰς ] πάντως μὲν ἐκ γνω - 55 ριμωτέρων τινῶν ἀποδείκνυσθαι , ἀλλὰ ποτὲ μὲν καὶ ἀρχοειδεστέρων τῇ φύσει καὶ αἰτίων λόγον ἐχόν|των , ὅπερ οὐκ ἔστι φυσιολόγῳ προσῆκον ὑπερ - βαίνει γὰρ αὐτοῦ τὸ μέτρον τὸ τὰς αἰτίας τῶν οἰκείων ἀρχῶν ἐγνωκέναι ) , ἀλλὰ τῆς ἀναβεβηκυίας αὐτὸν ἐπιστήμης , τῆς πρώτης φιλοσοφίας · αὕτη γὰρ τῶν ἄλλων τὰς ἀρχὰς ἀποδείκνυσι τὰς ὡς αἰτίας λαμβανομένας , αὐτο - πιστοῖς ἀρχαῖς αὐτὴ χρωμένη . δυνατὸν δὲ τρόπον τινὰ καὶ ἐκ τῶν ἑπομένων ταῖς ἀρχαῖς καὶ ἀπ’ αὐτῶν συντιθεμένων , οὐκέτι ὡς ἀπὸ αἰτίων ἀλλ’ ὡς ἀπὸ γνωριμωτέρων , τὰ περὶ τῶν ἀρχῶν τῶν φυσικῶν συλλογίζεσθαι οὐκ ἐπιστάμενον αὐτὰ ἀλλὰ γνωρίζοντα μόνον . διὸ οὐκ εἶπεν ἐκ τοῦ ἐπιστη - μονικῶς γνῶναι τὰς ἀρχὰς ἀλλ’ ἐκ τοῦ γνωρίζειν αὐτάς , διότι ἀπὸ τῶν ἑπομένων ἡ γνῶσις αὐτῶν . ἑπόμενα δέ ἐστι τοῖς ἀρχοειδεστέροις καὶ στοι χειωδεστέροις τὰ ἐξ αὐτῶν σύνθετα καὶ τοῖς μέρεσι τὰ ὅλα · καὶ ἔστιν ἡμῖν γνωριμώτερα τὰ σύνθετα καὶ συγκεχυμένα τῶν συντιθέντων αὐτὰ καὶ ἁπλῶν , διότι τὰ μὲν σύνθετα τῇ αἰσθήσει γνωρίζομεν προχειροτέραν ταύτην ἔχ’ ὄντες οἱ πολλοὶ τὴν γνῶσιν , τὰ δὲ ἀπλᾶ ἐκ τῶν συνθέτων πέφυκε καταλαμβάνεσθαι . καὶ γὰρ ζῷον ἕκαστον καὶ φυτὸν ἑτοίμως γνωρί - ζομεν ὅτι τόδε ἄνθρωπος ἢ ἵππος καὶ τόδε συκῆ ἢ ἄμπελος · ὅτι μέντοι ἐκ τῶν τεττάρων στοιχείων ταῦτα σύγκειται , οὐκ ἔστι παντὸς εἰδέναι · τὸ δὲ καὶ ὅπως μὲν ἔχοντα τὰ στοιχεῖα ζῷον ποιεῖ καὶ τόδε τὸ ζῷον , ὅπως δὲ φυτὸν καὶ τόδε τὸ φυτόν , μόνων ἄν εἴη τῶν εἰς ἄκρον φιλοσοφίας ἐλη - λακότων . οὕτω δὲ καὶ τὰ κοινὰ καὶ καθόλου ὁλοσχερεστέραν ἔχοντα γνῶσιν καὶ προφανεστέραν γνωριμώτερα μᾶλλον ἡμῖν ἐστι τῶν καθέκαστα · τὸ γὰρ ἐκ διαστήματος προσιὸν ῥᾷον διαγνῶναι ὅτι ζῷον ἢ ὅτι ἄνθρωπος , καὶ ὅτι ἄνθρωπος ἢ ὅτι Σωκράτης . ἔοικε δὲ τὸ καθόλου τῷ ὅλῳ κατὰ τὸ συγ - κεχυμένην ἔχειν ἐν ἑαυτῷ τῶν συντιθέντων αὐτὸ πολλῶν τὴν διάρθρωσιν ὡς ἐν τῶ ὅλῳ τὰ μέρη · καὶ γὰρ ἐν τῷ ζῴῳ ἀδίοριστος ἡ τῶν εἰδῶν τοῦ ζῴου διαφορά · καὶ τὸ καθόλου οὖν ὡς σύνθετον κατὰ τὸ συγκεχυμένον γνωριμώ - τερον ἡμῖν ἐστι καὶ ὡς πρὸς ἡμᾶς πρῶτον κατὰ τὴν γνῶσιν , ὥσπερ τῇ φύσει καὶ τοῦτο ὕστερον , εἴπερ ἐπιγέννημά ἐστι τῶν καθέκαστα . τῇ γὰρ φύσει σαφέστερα καὶ γνωριμώτερα τὰ ἁπλούστερά ἐστιν ὡς εἱλικρινῆ καὶ ἄμικτα · διὸ καὶ ἡ διαλεκτικὴ ἐπιστήμη αὐτὸ ἕκαστον ὅτι ποτέ ἐστιν ἐπι - σκοπεῖν εἴθισται ἐπὶ ἁπλῶν τῶν εἰδῶν φιλοσοφοῦσα , ἅτε τῇ φύσει τῶν ὄντων συμπροϊοῦσα , καθ’ ἣν γνωριμώτερα καὶ φανερώτερα τὰ τῶν συνθέτων καὶ τὰ εἱλικρινῆ τῶν συγκεχυμένων . Ὁτι δὲ γνωριμώτερον ἡμῖν τὸ ἀδιόριστον καὶ συγκεχυμένον οἷον ὅλον δοκεῖ , πιστοῦται τὸ μὲν ὄνομα ἕκαστον ὡς ὅλον τι λαβών , τὸν δὲ τοῦ ὀνόματος ὁρισμὸν ὡς τὴν διάρθρωσιν τῶν τοῦ ὀνόματος μερῶν καὶ στοιχείων παραδιδόντα . δῆλον γὰρ ὅτι ἡ μὲν κατὰ τὸ ὄνομα γνῶσις τοῦ κύλλου πρό - χειρὸς καὶ τοῖς πολλοῖς ἐστιν , ὁ δὲ τοῦ κύκλου ὁρισμός , ὅτι ἔστι σχῆμα ἐπίπεδον ὑπὸ μιᾶς γραμμῆς περιεχόμενον , πρὸς ἣν ἀπὸ ἑνὸς σημείου πᾶσαι αἱ προσπίπτουσαι πρὸς τὴν τοῦ κύκλου περιφέρειαν ] ἴσαι ἀλλήλαις εἰσίν , οὗτος δὴ ὁ ὁρισμὸς οὐκέτι πρόχειρος πᾶσι τὰ καθέκαστα τοῦ κύκλου πα - ραδιδοὺς καὶ τοῖς μέρεσιν αὐτοῦ καὶ στοιχείοις ἐπεξιών . ἀλλὰ τοῦτο μὲν ὡς πρὸς τὸ σύνθετον καὶ ὅλον οἰκείως ἔχει τὸ παράδειγμα · συνῄρηται γὰρ καὶ συγκέχυται ἐν τῷ ὀνόματι ὡς ἐν ὁλότητι μιᾷ τὰ ἐν τῷ ὁρισμῷ πάντα μέρη καὶ στοιχεῖα · οὐκέτι δὲ τῷ καθόλου προσέοικε . τὸ μὲν γὰρ καθόλου ἑκάστῳ τῶν συμπληρούντων αὐτὸ ἐφαρμόττει ζῷον γὰρ καὶ ἄνθρωπος καὶ ἵππος ) , τὸ δὲ ὄνομα πρὸς πάντα μὲν ἅμα τὰ ἐν τῷ ὁρισμῷ περιλαμβανόμενα ἐφαρμόττει , οὐκέτι δὲ καὶ πρὸς ἕκαστον · οὐ γὰρ τὸ σχῆμα κύκλος οὐδὲ τὸ ὑπὸ μιᾶς γραμμῆς περιεχόμενον οὐδὲ ἄλλο τι ἓν ἢ πλείονα τῶν ἐν τῷ ὁρισμῷ περιλαμβανομένων , εἰ μὴ πάντα ἅμα . διὸ τὸ δεύτερον ἐπήγαγε παράδειγμα τὸ ἐπὶ τῆς καθ’ ἡλικίαν προκοπῆς θεωρούμενον . οἱ γὰρ νή - πιοι παῖδες ὁλοσχερῆ καὶ συγκεχυμένην ἔτι τὴν γνῶσιν ἔχοντες πάντας τοὺς ἄνδρας πατέρας καὶ τὰς γυναῖκας μητέρας καλοῦσι · προἰόντος δὲ τοῦ χρόνου διαρθροῦσι τὸ ὁλοσχερὲς εἰς τὸ μερικὸν ἴδιον καὶ οὕτω τὴν ἀκριβῆ τῶν γεννησάντων αὐτοὺς λαμβάνουσιν εἴδησιν . ὥστε καὶ ἡμεῖς , ἕως ἄν τῷ ὁλοσχερεῖ καὶ συγκεχυμένῳ τῶν αἰσθητικῶν γνώσεων ἑπόμενοι τὰ πράγματα διαγινώσκωμεν , παίδων νηπίων οὐδὲν ἀπεοίκαμεν πατέρας πάντας τοὺς προσ - τυγχάνοντας καλούντων · ὅταν δὲ ἀπὸ τῶν συγκεχυμένων ἐπὶ τὰ εἱλικρινῆ καὶ ἀπὸ τῶν συνθέτων ἐπὶ τὰ ἀπλᾶ καὶ στοιχειώδη προέλθωμεν , τότε ἄν εἴ - ημεν ἐγγυτέρω προσιόντες τῇ ἐπιστήμῃ , ἅτε μὴ μόνον τὰ κατ’ αἴσθησιν γνωστὰ ἀλλὰ καὶ τὰ κατὰ λόγον γνωρίζοντες καὶ μὴ μόνον τὰ σύνθετα ἀποτελέσματα ἀλλὰ καὶ τὰ αἰτιώδη τούτων στοιχεῖα . ‘‘ἐλέγετο δέ , φησὶν ὁ Ἀλέξανδρος , δύνασθαί τινα λέγεσθαι καθόλου ὑπ’ αὐτοῦ νῦν καὶ τὰ ἀξιώματα , οἷς πρὸς ἅπαντα μὲν τὰ δεικνύμενα χρώμεθα διὰ τὸ εἶναι ἐναργῆ , οὐδενὸς δὲ τῶν δι’ αὐτῶν δεικνυμένων ἐστὶν ἴδια · ὁποῖά ἐστι τὸ ἐπὶ παντὸς τὴν φάσιν ἢ τὴν ἀπόφασιν , κἄν ἀπὸ ἴσων ἴσα ἀφαιρεθῇ , τὰ καταλειπόμενά ἐστιν ἴσα . ταῦτα γὰρ τῷ πρὸς πολλὰ εἶναι χρήσιμα καθόλου τέ ἐστι καὶ ἕκαστον τῶν ὑπ’ αὐτῶν περιέχεται . ἡ μὲν οὖν ὅλη τῶν εἰρημένων ἐν τῷ προοιμίῳ διάνοια καὶ τάξις αὕτη . Ἐπιστῆσαι δὲ ἐν αὐτοῖς ἄξιον πρῶτον μὲν ὅτι τοῖς προκειμένοις οἰ - κεῖον τὸ τοῦ ὅλου καὶ συνθέτου ἀλλ’ οὐχὶ τὸ τοῦ καθόλου παράδειγμα . οὐ γὰρ ὡς ἐκ στοιχείων τῶν καθέκαστα σύγκειται τὸ καθόλου , ὥσπερ τὸ ὅλον καὶ τὸ σύνθετον · οὐδὲν γὰρ στοιχεῖον τὴν τοῦ συνθέτου κατηγορίαν ἐπιδέχεται , ὥςπερ τὰ καθέκαστα τὴν τοῦ καθόλου . Δεύτερον δὲ ἐπιστάσεως ἄξιον , ὅτι διττή ἐστι τοῦ ὅλου καὶ τοῦ κα - θόλου ἡ γνῶσις ὥσπερ καὶ τοὐ ὀνόματος , ἡ μὲν ὁλοσχερὴς καὶ συγκεχυ - μένη καὶ κατὰ ψὴν ἔννοιαν τοῦ γνωστοῦ γινομένη , ἥτις καὶ παχυτέρα ἐστὶ τῆς κατὰ τὸν ὁρισμὸν νώσεως · ἡ δὲ συνῃρημένη καὶ ἡνωμένη καὶ <τὰ> κατὰ μέρος περιειληφυῖα νοερά τις αὕτη καὶ | ἁπλὴ καὶ φανταστικὴ δὲ μᾶλλον ἐκείνης καὶ ἀπεστενωμένη · καὶ ἡ μὲν τοῖς πολλοῖς συνήθης ἡ ὁλο - σχερής ] , ἡ δὲ τοῖς ἀκροτάτοις . καὶ γὰρ τὸ καθόλου οἱ μὲν πολλοὶ κατὰ τὸ κοινὸν νοοῦσι τὸ ἐν τοῖς κατὰ μέρος ἐξ ἀφαιρέσεως αὐτοῦ ψιλὴν τὴν ἰδιό - τητα λαμβάνοντες προλάμπουσαν μᾶλλον διὰ τὸ ἐπικρατεῖν τῶν διαφορῶν τὴν κοινότητα , οἱ δὲ τὴν ὅλην αὐτοῦ τῶν κατὰ μέρος περίληψιν καὶ τὴν διὰ πάντων δίιξιν καὶ τὴν τὰς διαφορὰς συνῃρηκυῖαν κοινότητα νοερῶς συ - ναιροῦσι · καὶ τὸ ὄνομα δὲ ἀκούσας τὸ τοῦ ἀνθρώπου εἰ τύχοι ὁ μὲν πολὺς εἰς τὴν ὁλοσχερῆ φαντασίαν ἀποφέρεται , ὁ δὲ φιλόσοφος τὸν ὁρισμὸν ἐν ἁπλότητι μιᾷ συναιρεῖ , ὥστε ἡνωμένον τὸ τοῦ ὁρισμοῦ πλῆθος νοῆσαι καὶ ἅμα τὸ πλῆθος καὶ τὸ ἓν λαβεῖν · ὅπερ ἴδιον ἐπιστήμης , ὃ καὶ ὁ ἐν Θεαι - τήτῳ Σωκράτης ᾐνίξατο · *** [ ἡ δὲ κατὰ τὸν ὁρισμὸν καὶ ἡ διὰ στοιχείων ] γνῶσις μέση τίς ἐστιν ἀμφοῖν διανοητικὴ μᾶλλον οὖσα ἢ καὶ δοξαστική , καὶ τῆς μὲν χείρονος κατὰ τὸ ἀκριβὲς ὑπερέχουσα , τῆς δὲ κρείττονος ἀπολειπομένη κατὰ τὸ διῃρημένον καὶ ἢ μᾶλλον ἢ ἧττον κεχηνός · οὕτω δὲ καὶ τῶν κοινῶν ἡ γνῶσις ἡ μὲν ὁλοσχερὴς προτρέχει τῆς κατὰ τὰς διαφορὰς διαρθρώσεως , ἡ δὲ ἀκριβὴς ἐπιγίνεται συναιροῦσα ἐν τῇ κοι - νότητι τὰς διαφοράς . ὅταν οὖν ὁ Ἀριστοτέλης τὴν τῶν κοινῶν γνῶσιν πρώτην μὲν ὡς πρὸς ἡμᾶς , ὑστέραν δὲ τῇ φύσει λέγῃ , τὴν ὁλοσχερῆ ταύτην φησὶ τὴν ἐξ ἀφαιρέσεως τῆς κοινότητος ψιλῆς γινομένην , ἥτις οὐδὲ ὑφέστηκε καθ’ ἑαυτήν . Τρίτον δ’ ἐφιστάνειν ἄξιον , ὁποία τίς ἐστιν ἡ περὶ τῶν φυσικῶν πρα - γμάτων ἀπόδειξις . εἰ γὰρ τὸ μὲν εἰδέναι τι περὶ τῶν φυσικῶν πραγμάτων ὑπάρχει τοῖς τὰς ἀρχὰς καὶ τὰ αἴτια τῶν φυσικῶν ἐγνωκόσι , ταύτας δὲ ἐκ τῶν συνθέτων ἤδη καὶ συγκεχυμένων εὑρίσκομεν , ἅπερ οὐκ ἔστιν ἀκριβῶς γνῶναι μὴ τῶν αἰτίων ἐγνωσμένων ἀκριβῶς , δῆλον ὅτι τεκμηριώδης ἐστὶν ἡ νῶσις ἡ περὶ τῶν ἀρχῶν ἀλλ’ οὐκ ἀποδεικτική . καὶ καλῶς ὁ Πλάτων’ τὴν φυσιολογίαν εἰκοτολογίαν ἔλεγεν εἶναι , ᾧ καὶ Ἀριστοτέλης συμμαρτυρεῖ τὴν κυρίως ἀπόδειξιν ἐξ ἀμέσων καὶ αὐτοπίστων ἀρχῶν καὶ ἐκ τῶν κυρίως αἰτίων καὶ τῇ φύσει προτέρων εἶναι βουλόμενος . ἀλλ’ οὐκ ἀτιμαστέον διὰ τοῦτο φυσιολογίαν , ἀλλ’ ἀρκεῖσθαι χρὴ τῷ κατὰ τὴν ἡμετέραν φύσιν καὶ δύναμιν , ὡς καὶ Θεοφράστῳ δοκεῖ . Τέταρτον δὲ πρὸς τοῖς εἰρημένοις ἄξιον ζητεῖν , πῶς τὰ κοινὰ σαφέστερα μὲν ὡς πρὸς ἡμᾶς , ἀσαφέστερα δὲ τῇ φύσει λέγει ὁ Ἀριστοτέλης . εἰ γὰρ ἀσαφέστερα τῇ φύσει , δῆλον ὅτι καὶ πορρώτερα καὶ ὕστερα ἔσται τῇ φύσει . καίτοι συναναιρεῖ μὲν τὰ κοινά , οὐ συναναιρεῖται δὲ ὅπερ χαρακτηρίζειν τὰ φύσει πρότερά φαμεν . καὶ ὅ γε Ἀφροδισιεὺς Ἀλέξανδρος ὁμολογεῖ τὸ κοινὸν καὶ καθόλου τῇ φύσει πρότερον εἶναι τῶν ὑπ’ αὐτὸ ὡς τὸ ζῷον τοῦ ἀν - θρώπου τῷ συναναιρεῖν μέν , μὴ συναναιρεῖσθαι δέ . καὶ τοῦτο μὲν μετρίως ὁ Ἀλέξανδρός φησιν · εἰπὼν δὲ ὅτι “ τὸ καθόλου τῇ φύσει πρῶτόν ἐστιν’’ ἐπάγει “ οὐ μὴν καὶ κυρίως πρῶτον , ὅτι μηδὲ οὐσία · καὶ διὰ τοῦτο ἡ τῶν κοινῶν γνῶσίς τινος ὑστέρα τῆς διὰ τῶν οἰκείων , εἴ γε πρῶτα ἐν ἑκάστῳ τὰ τὴν οἰκείαν φύσιν δηλοῦντα’’ . καίτοι θαυμάσειεν ἄν τις , πῶς τὸ τῇ φύσει πρῶτον οὐ κυρίως πρῶτόν ἐστι . μήποτε οὖν ὥσπερ τοὐ ὅλου καὶ συνθέτου τὰ στοιχεῖα καὶ τὰ μέρη πρότερα τῇ φύσει φησὶν ὁ Ἀριστοτέλης πρῶτα πρὸς ἡμάς τὰ σύνθετα λέγων ὡς συγκεχυμένα καὶ αἰσθήσει ληπτά , οὕτω καὶ κοινὰ τὰ ὑστερογενῆ καὶ ἐξ ἀφαιρέσεως λαμβάνει , ἅπερ οὐ συνα - ναιρεῖ κυρίως τὰ κατὰ μέρος , ὡς ἰδιότητες ψιλαὶ λαμβανόμεναι , ἀλλ’ οὐχ ὡς . περιοχαὶ τῶν κατὰ μέρος . τοῦτο μὲν οὖν εἴ τις δύναιτο καὶ πιθανώτερον ἀπολογιζέσθω . ἐπειδὴ δὲ ἀπὸ τῶν κοινῶν καὶ συνθέτων καὶ ἡμῖν σαφε - στέρων ἐπὶ τὰς ἀρχὰς τῶν φυσικῶν φησι δεῖν ἀνατρέχειν ὁ Ἀριστοτέλης , ἄξιον ζητεῖν τίνα μέν ἐστι τὰ κοινά , τίνα δὲ τὰ τῇ φύσει πρότερα , ἅπερ καὶ ἀρχαὶ τῶν φυσικῶν εἰσιν . ὁ μὲν οὖν Ἀλέξανδρος “ πρῶτον μέν , φησί , δείξει ὅτι πλείους αἱ ἀρχαὶ καὶ οὔτε μία οὔτε ἄπειροι , εἶτα ὅτι δεῖ καὶ ἐναν - τίωσιν ἐν αὐταῖς εἶναι καὶ τῇ ἐναντιώσει τι ὑποκεῖσθαι , ἀφ’ ὧν κοινῶν ὄντων μετελθὼν δείξει καὶ τίνες εἰσὶν αὗται · ὁ γὰρ ἐκεῖνα εἰδὼς οὐδέπω τὰς ἀρχὰς τίνες εἰσὶν οἶδεν’’ . ἀλλ’ ἐπιστῆσαι ἄξιον . εἰ γὰρ τὸ ‘εἰ μία ἡ ἀρχὴ ἢ πλείους’ καὶ ‘εἰ ἐναντίωσιν ἔχουσιν ἢ μή’ καὶ ‘εἰ ὑπόκειταί τι αὐ - ταῖς ἢ μή’ περὶ αὐτῶν εἴρηται τῶν ἀρχῶν καὶ οὐ περὶ τῶν ἐξ αὐτῶν συγ - κειμένων , πῶς ἀπὸ τῶν συνθέτων ἐπὶ τὰς ἀρχὰς ἡμᾶς οὗτος ὁ τρόπος ἀναπέμψει ; “ ἐλέγετο δέ , φησὶν ὁ Ἀλέξανδρος , δύνασθαί τινα λέγεσθαι καθόλου ὑπ’ αὐτοῦ νῦν καὶ τὰ ἀξιώματα , περὶ ὧν εἴρηται πρότερον · οἷς προσχρῆται νῦν . τὸ γὰρ ἀνάγκη ἤτοι μίαν εἶναι τὴν ἀρχὴν ἢ πλείους , ἴσον ἐστὶ τῷ μίαν ἡ οὐ μίαν , τοῦτο δὲ τῷ κατὰ παντὸς τὴν κατάφασιν ἢ τὴν ἀπόφασιν ὀφείλειν κατηγορεῖσθαι ὑποτέτακται ” . ἀλλ’ οὐδὲ ταῦτα τὰ κοινὰ σύνθετα ἀπὸ τῶν ἀρχῶν ἐστι τῶν φυσικῶν , ὅπερ ἀπαιτεῖ τὸ τοῦ Ἀριστο - τέλους παράγγελμα , ἀλλὰ καὶ αὐτὰ περὶ τὰς ἀρχὰς θεωρεῖται τὸ μίαν ἢ 2 ἀσαφέστατα DE λέγων DE 3 φύσει εἴη δηλονότι F πορρώτερον οὐ μίαν εἶναι ] · καὶ ἔδει ἀπὸ τῶν συνθέτων καὶ γνωριμωτέρων ἡμῖν γι - νώσκεσθαι , εἰ μία ἡ ἀρχὴ ἢ πλείους , καὶ εἰ ἐναντίαι ἢ οὔ , καὶ τίνες αὗται . μήποτε οὖν ἄμεινον ἐκ τῶν τοῖς φυσικοῖς πράγμασιν ἐναργῶς καὶ γνωρίμως τῇ αἰσθήσει ὑπαρχόντων τὰς ἀρχὰς εὑρίσκειν τῶν φυσικῶν , ὥσπερ καὶ τῷ Ἀριστοτέλει δοκεῖ • οἷον ὅτι οὐ μία ἡ ἀρχὴ ἐκ τῆς τῶν ὄντων διαφορᾶς , ὡς μαθησόμεθα · εἰ γάρ ἐστιν ἐν τοῖς οὖσι , φησί , καὶ οὐσία καὶ ποσὸν καὶ ποιὸν καὶ ταῦτα εἴτε ἀπολελυμένα ἀπ’ ἀλλήλων εἴτε μή , πολλὰ τὰ ὄντα . τὸ δὲ ἀκριβὲς τῶν λεγομένων ὀλίγον ὕστερον μαθη - σόμεθα . ὅτι δὲ οὐκ ἀκίνητοι αἱ ἀρχαί , ἐκ τῆς ἐναργοῦς τῶν φυσικῶν κινήσεως δείκνυται · ἡμῖν δὲ ὑποκείσθω , φησί , τὰ φύσει ἢ πάντα ἢ ἔνια κινούμενα · δῆλον δὲ ἐκ τῆς ἐπαγωγῆς * ὅτι δὲ ἐναντίαι αἱ ἀρχαὶ ἔκ τε τῆς τῶν φυσικῶν περὶ τούτου συμφ ωνίας , καὶ ὅτι εἶδος καὶ στέρησις καὶ ὑποκείμενόν τι ἐκ τῆς μεταβολῆς τῆς ἐν τοῖς φυσικο-‘ς δείκνυται . εἰ γὰρ ἡ μεταβολὴ μὴ ἐκ τοῦ τυχόντος εἰς τὸ τυχόν , ἀλλ’ ἐξ ἀμούσου ( stc ) τὸ μουσικόν , καὶ ὅλως ἐκ τοῦ μὴ τοιούτου πεφυκότος δέ , καὶ εἰ ἀνάγκη | πᾶσαν μεταβολὴν περί τι μένον ὑποκείμενον γίνεσθαι , δῆλον ὅτι καὶ ἐναντίαι ὡς εἶδος καὶ στέρησις καὶ περὶ ἀνείδεον ὑποκείμενον . ὅλως δὲ ὡς κοινῶς εἰπεῖν ἀπὸ τῶν αἰσθήσεων καὶ τῶν αἰσθητῶν τὴν περὶ τῶν φυσικῶν ἀρ - χῶν ἀλήθειαν ἀνιχνευτέον καὶ Θεοφράστῳ πειθομένοις , ὃς περὶ τούτου ζητῶν ἐν πρώτῳ Φυσικῶν τάδε γέγραφεν ’ " ἐπεὶ δὲ [ οὐκ ] ἄνευ μὲν κι - νήσεως οὐδὲ περὶ ἑνὸς λεκτέον ( πάντα γὰρ ἐν κινήσει τὰ τῆς φύσεως ) , ἄνευ δὲ ἀλλοιωτικῆς καὶ παθητικῆς οὐχ ὑπὲρ τῶν περὶ τὸ μέσον , εἰς ταῦτά τε καὶ περὶ τούτων λέγοντας οὐχ οἷόν τε καταλιπεῖν τὴν αἴσθησιν , ἀλλ’ ἀπὸ ταύτης ἀρχομένους πειρᾶσθαι χρὴ θεωρεῖν , ἢ τὰ φαινόμενα λαμβάνοντας καθ’ αὑτὰ ἢ ἀπὸ τούτων εἴ τινες ἄρα κυριώτεραι καὶ πρότεραι τούτων . ’’ καὶ κάλλιον οἶμαι τοιοῦτόν τινα τρόπον τὴν ἀπὸ τῶν ἡμῖν " ( voj - ριμωτέρων ἐπὶ τὰς ἀρχὰς ἐπίβασιν γίνεσθαι . ἀλλ’ ἐπὶ τὰ ἑξῆς ἰτέον . 184 bi5 Ἀνάγκη δὲ ἤτοι μίαν εἶναι τὴν ἀρχὴν ἢ πλείους . Ἀκόλουθον μὲν ἦν πρῶτον ζητεῖν εἰ εἰσὶν ὅλως ἀρχαὶ τῶν φυσικῶν καὶ τότε τίνες εἰσὶ καὶ πόσαι · αὕτη γὰρ ἡμῖν ἡ τάξις τῶν προβλημάτων ἐν τοῖς Ἀποδεικτικοῖς ὑπ’ αὐτοῦ παραδέδοται . ‘ιἀλλὰ τοῦτο , φασίν , οὐκ ἦν τοῦ φυσικοῦ θεωρεῖν ἀλλὰ τοῦ ἐπαναβεβηκότος ’ ὁ γὰρ φυσικὸς ὡς δε - δομένῳ τούτῳ χρῆται . διὸ καὶ ἐν τῷ προοιμίῳ εὐθὺς ὡς τιθέμενος ἀρχὰς εἶναι τῶν φυσικῶν , ἐπειδή , φησίν , ὧν εἰσιν ἀρχαὶ ἢ αἴτια ἢ στοιχεῖα , δεῖ ταῦτα γνωρίζειν τὸν ἐπιστήμην μέλλοντα περὶ αὐτῶν ἕξειν καὶ τῶν περὶ φύσεως ἐπιστήμης πειρατένον διορίσασθαι πρῶτον τὰ τερὶ τὰς ἀρχάς ” . ἀλλὰ ταῦτα μὲν οἱ ἐξηγηταὶ τοῦ Ἀριστοτέλους φασίν . ἐπι - στῆσαι δὲ ἄξιον , μήποτε καὶ τὸ πόσαι καὶ τίνες αἱ ἀρχαὶ καὶ ὅλως ὁ περὶ τῶν ἀρχῶν λόγος τοῦ ἀναβεβηκότος κατὰ τοῦτον τὸν λόγον εἶναι δοκεῖ . μήποτε δὲ καὶ ἀνάγκη τὸν φυσικὸν ὅτι σώματά ἐστι τὰ φυσικὰ εἰδέναι , καὶ ὅτι πᾶν σῶμα σύνθετόν ἐστι , καὶ ὅτι τὸ σύνθετον ἀρχὰς ἔχει τὰ ἐξ ὧν σύγκειται , ὡς καὶ Θεόφραστος ἀπέδειξεν . ἄμεινον οὖν ἴσως λέγειν , ὅτι οὐκ ἐν πᾶσι προβλήμασι τὸ εἰ ἔστι ζητεῖται , ἀλλ’ ἐν οἷς τοῦτο ἀμφιβάλ - λεται , οἷον εἰ ἔστι τὸ κενόν , οὐ μέντοι εἰ ἔστιν ἄνθρωπος . καὶ γὰρ καὶ τοῦτο ἐν τοῖς λογικοῖς κανόσι διώρισται . ὅτι δέ εἰσιν ἀρχαὶ τῶν φυσικῶν πάντες συμφωνοῦντες οἱ φυσικοί , τίνες εἰσὶν αὗται ζητοῦσι . καὶ γὰρ τοὺς περὶ τοῦ ὄντος ζητοῦντας περὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ ὄντος ζητεῖν φησιν . οἱ γὰρ περὶ τὰς ἀρχὰς φιλοσοφοῦντες ὡς ὄντων ἀρχὰς ἐζήτουν , καὶ οἱ μὲν ἀδιορίστως , οὐ διακρίνοντες τὰ φυσικὰ ἀπὸ τῶν ὑπὲρ φύσιν , οἱ δὲ διακρίνοντες μέν , ὥσπερ οἵ τε Πυθαγόρειοι καὶ Ξενοφάνης καὶ Παρμενίδης καὶ Ἐμπεδοκλῆς καὶ Ἀναξαγόρας , τῇ δὲ ἀσαφείᾳ λανθάνοντες τοὺς πολλούς . διὸ καὶ Ἀριστοτέλης ὡς πρὸς τὸ φαινόμενον ἀντιλέγει , τοῖς ἐπιπολαίως ἐκλαμβάνουσι βοηθῶν . ἅμα δὲ τῷ τοιάσδε ἢ τοσάσδε εἶναι συναποδείκνυται καὶ τὸ εἶναι ὅλως ἀρχάς . ὡς οὖν οὐσῶν ἀρχῶν δείξας ὅτι ἀναγκαία ἐστὶν ἡ περὶ τῶν ἀρχῶν γνῶσις καὶ τὸν τρόπον τῆς ἐπ’ αὐτὰς ἐφόδου παραδοὺς εὔλογον οἴεται μὴ πρότερον τὸ αὑτῷ δοκοῦν περὶ τῶν ἀρχῶν ἐκφῆναι πρὶν τὰς τῶν παλαιο - τερῶν ἐπισκέψασθαι δόξας . καὶ λαβὼν ἀξίωμα διαιρετικὸν τὸ μίαν εἶναι τὴν ἀρχὴν ἢ πολλάς ἀνάγκη γὰρ διὰ τὸ τῆς ἀντιφάσεως ἀξίωμα μίαν ἢ οὐ μίαν εἶναι , εἰ δὲ μὴ μία , πολλαί ) , καὶ εἰ μία , φησίν , ἀνάγκη πάλιν ἢ ἀκίνητον ἢ κινουμένην εἶναι , ὑποβάλλει λοιπὸν τοῖς τῆς διαιρέσεως τμήμασι τὰς προκαταβεβλημένας δόξας . ἢ γὰρ μία καὶ ἀκίνητος , ὡς Παρ - μενίδης ἐδόκει λέγειν καὶ Μέλισσος , ἢ μία καὶ κινουμένη , ὥσπερ οἱ φυσικοί . εἰ δὲ πλείους , ἢ πεπερασμένας τῷ ἀριθμῷ ἢ ἀπείρους καὶ εἰ μὲν πεπερασμένας , ἢ δύο ἢ τρεῖς ἢ κατ’ ἄλλον τινὰ ἀριθμὸν ὡρισμένας · εἰ δὲ ἀπείρους , ἢ ὁμογενεῖς ἢ καὶ τοῖς γένεσιν ἀντικειμένας . δυνατοῦ δὲ ὄντος καὶ τοὺς μίαν λέγοντας εἰς τὸ ἄπειρον καὶ τὸ πεπερασμένον διελεῖν , καὶ τοὺς πολλὰς εἰς τὸ ] κινουμένας ἢ ἀκινήτους , “ τὸ οἰκειότερον . φησίν ὁ Ἀλέξανδρος , ἑκατέρῳ τῶν ἐκ τῆς διαιρέσεως ὑπέταξεν.’’ οἰκειότερον δὲ τῇ μὲν μιᾷ τὸ κινεῖσθαι ἢ μή , ταῖς δὲ πολλαῖς τὸ πεπερασμένον ἡ ἄπειρον . ἰστέον δὲ ὅτι προελθὼν ἐν τοῖς πρὸς αὐτοὺς λόγοις μετὰ τὸ πρὸς Μέλισσον καὶ Παρμενίδην ἀντειπεῖν τοὺς φυσικοὺς καλουμένους προχείρισαι μενος οὕτως διεῖλεν · ἢ ἓν τὸ ὄν λέγουσιν ἤτοι τὸ στοιχεῖον , ἢ ἓν καὶ πολλά · ἓν μέν , εἰ τῶν τριῶν τι στοιχείων ἢ τὸ μεταξύ , ἓν δὲ καὶ πολλά , ὡς Ἀνα - ξαγόρας καὶ Ἐμπεδοκλῆς , τάττει δὲ καὶ Δημόκριτον ἐν τούτοις τὸ κενὸν λέγοντα καὶ τὰς ἀτόμους . ἐπιστῆσαι δὲ χρή , ὅτι ἄλλο μέν ἐστι τὸ κατὰ πλῆθος ἄπειρον καὶ πεπε - ρασμένον , ὃ τοῖς πολλὰς λέγουσι τὰς ἀρχὰς οἰκεῖον ἦν , ἄλλο δὲ τὸ κατὰ μέγεθος ἄπειρον ἢ πεπερασμένον , ὅπερ καὶ ἐξετάζει ἐν τοῖς πρὸς Μέλισσον καὶ Παρμενίδην λόγοις καὶ πρὸς Ἀναξίμανδρον καὶ Ἀναξιμένην ἁρμόζει , ἓν μὲν ἄπειρον δὲ τῷ μεγέθει τὸ στοιχεῖον ὑποθεμένους . καὶ τὸ κινούμενον δὲ καὶ ἀκίνητον καὶ τοῖς μίαν καὶ τοῖς πλείονας λέγουσιν ἀρχὰς ἁρμόττει πρὸς διαίρεσιν . τοιγαροῦν καὶ Εὔδημος “ ὡς ἄν , φησίν , ὑπάρχωσιν αἱ ἀρχαί , ἤτοι κινοῦνται ἢ ἀκίνητοί εἰσιν.’’ ἀλλὰ τοῦτο μὲν τὸ διαιρετικὸν παρῆκεν ὁ Ἀρι - στοτέλης διὰ τὸ μηδὲ γεγονέναι δόξαν πολλὰς καὶ ἀκινήτους τὰς ἀρχὰς λέγουσαν . τὸ δὲ πεπερασμένον καὶ ἄπειρον ἐπὶ τῆς μιᾶς διὰ συντομίαν νῦν παραδραμεῖν ἔοικεν · ἐν γοῦν τοῖς πρὸς Παρμενίδην ὡς εἶπον καὶ Μέλισσον λόγοις καὶ ταῦτα βασανίζει . ἄμεινον δὲ ἴσως ἐκ τελεωτέρας διαιρέσεως τὰς δόξας πάσας περιλαβόντας οὕτω τοῖς τοῦ Ἀριστοτέλους ἐπελθεῖν . Ἀνάγκη τοίνυν τὴν ἀρχὴν ἢ μίαν εἶναι ἢ οὐ μίαν , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν πλείους , καὶ εἰ μίαν , ἤτοι ἀκίνητον ἢ κινουμένην . καὶ εἰ ἀκίνητον ἤτοι ἄπειρον , ὡς Μέλισσος ὁ Σάμιος δοκεῖ λέγειν , ἢ πεπερασμένην , ὡς Παρμε - νίδης Πύρητος Ἐλεάτης , οὐ περὶ φυσικοῦ στοιχείου λέγοντες οὗτοι , ἀλλὰ περὶ τοῦ ὄντως ὄντος . μίαν δὲ τὴν ἀρχὴν ἤτοι ἓν τὸ ὂν καὶ πᾶν καὶ οὔτε πεπερασμένον οὔτε ἄπειρον οὔτε κινούμενον οὔτε ἠρεμοῦν | Ξενοφάνην τὸν Κολοφώνιον τὸν Παρμενίδου διδάσκαλον ὑποτίθεσθαί φησιν ὁ Θεό - φραστος ὁμολογῶν ἑτέρας εἶναι μᾶλλον ἡ τῆς περὶ φύσεως ἱστορίας τὴν μνήμην τῆς τούτου δόξης · τὸ γὰρ ἓν τοῦτο καὶ πᾶν τὸν θεὸν ἔλεγεν ὁ Ξενοφάνης · ὃν ἕνα μὲν δείκνυσιν ἐκ τοῦ πάντων κράτιστον εἶναι . πλειόνων γάρ , φησίν , ὄντων ὁμοίως ὑπάρχειν ἀνάγκη πᾶσι τὸ κρατεῖν · τὸ δὲ πάντων κράτιστον καὶ ἄριστον θεός . ἀγένητον δὲ ἐδείκνυεν ἐκ τοῦ δεῖν τὸ γινόμενον ἢ ἐξ ὁμοίου ἢ ἐξ ἀνομοίου γίνεσθαι · ἀλλὰ τὸ μὲν ὅμοιον ἀπαθές φησιν ὑπὸ τοῦ ὁμοίου · οὐδὲν γὰρ μᾶλλον γεννᾶν ἢ γεννᾶσθαι προσήκει τὸ ὅμοιον ἐκ τοῦ ὁμοίου · εἰ δὲ ἐξ ἀνομοίου γίνοιτο , ἔσται τὸ ὂν ἐκ τοῦ μὴ ὄντος . καὶ οὕτως ἀγένητον καὶ ἀίδιον ἐδείκνυ . οὔτε δὲ ἄπειρον οὔτε πεπερα - σμένον εἶναι , διότι ἄπειρον μὲν τὸ μὴ ὂν ὡς οὔτε ἀρχὴν ἔχον οὔτε μέσον οὔτε τέλος , περαίνειν δὲ πρὸς ἄλληλα τὰ πλείω . παραπλησίως δὲ καὶ τὴν κίνησιν ἀφαιρεῖ καὶ τὴν ἠρεμίαν . ἀκίνητον μὲν γὰρ . εἶναι τὸ μὴ ὄν · οὔτε γὰρ ἂν εἰς αὐτὸ ἕτερον οὔτε αὐτὸ πρὸς ἄλλο ἐλθεῖν · κινεῖσθαι δὲ τὰ πλείω τοῦ ἑνός · ἕτερον γὰρ εἰς ἕτερον μεταβάλλειν , ὥστε καὶ ὅταν ἐν ταὐτῷ μένειν λέγῃ καὶ μὴ κινεῖσθαι ἀεὶ δ’ ἐν ταὐτῷ μίμνει κινούμενον οὐδέν , οὐδὲ μετέρχεσθαι μιν ἐπιπρέπει ἄλλοτε ἄλλῃ , οὐ κατὰ τὴν ἠρεμίαν τὴν ἀντικειμένην τῇ κινήσει μένειν αὐτό φησιν , ἀλλὰ κατὰ τὴν ἀπὸ κινήσεως καὶ ἠρεμίας ἐξῃρημένην μονήν . Νικόλαος δὲ ὁ Δαμασκηνὸς ὡς ἄπειρον καὶ ἀκίνητον λέγοντος αὐτοῦ τὴν ἀρχὴν ἐν τῇ Περὶ θεῶν ἀπομνημονεύει , Ἀλέξανδρος δὲ ὡς πεπερασμένον αὐτὸ καὶ σφαιροειδές • ἀλλ’ ὅτι μὲν οὔτε ἄπειρον οὔτε πεπερασμένον αὐτὸ δείκνυσιν , ἐκ τῶν προει - ρημένων δῆλον · πεπερασμένον δὲ καὶ σφαιροειδὲς αὐτὸ διὰ τὸ πανταχόθεν ὅμοιον λέγειν . καὶ πάντα νοεῖν δέ φησιν αὐτὸ λέγων ἀλλ’ ἀπάνευθε πόνοιο νόου φρενὶ πάντα κραδαίνει . τῶν δὲ μίαν καὶ κινουμένην λεγόντων τὴν ἀρχήν , οὓς καὶ φυσικοὺς ἰδίως καλεῖ , οἱ μὲν πεπερασμένην αὐτήν φασιν , ὥσπερ Θαλῆς μὲν ἐξαμύου Μιλήσιος καὶ Ἵππων , ὃς δοκεῖ καὶ ἄθεος γεγονέναι , ὕδωρ ἔλεγον τὴν ἀρχὴν ἐκ τῶν φαινομένων κατὰ τὴν αἴσθησιν εἰς τοῦτο προαχθέντες . καὶ γὰρ τὸ θερμὸν τῷ ὑγρῷ ζῇ καὶ τὰ νεκρούμενα ξηραίνεται καὶ τὰ σπέρματα πάντων ὑγρὰ καὶ ἡ τροφὴ πᾶσα χυλώδης · ἐξ οὗ δέ ἐστιν ἕκαστα , τούτῳ καὶ τρέ φεσθαι πέφυκεν · τὸ δὲ ὕδωρ ἀρχὴ τῆς ὑγρᾶς φύσεως ἐστι καὶ συνεκτικὸν πάντων . διὸ πάντων ἀρχὴν ὑπέλαβον εἶναι τὸ ὕδωρ καὶ τὴν γῆν ἐφ’ ὕδα - τος ἀπεφήναντο κεῖσθαι . Θαλῆς δὲ πρῶτος παραδέδοται τὴν περὶ φύσεως ἱστορίαν τοῖς Ἕλλησιν ἐκφῆναι , πολλῶν μὲν καὶ ἄλλων προγεγονότων , ὡς καὶ τῷ Θεοφράστῳ δοκεῖ , αὐτὸς δὲ πολὺ διενεγκὼν ἐκείνων , ὡς ἀποκρύψαι πάντας τοὺς πρὸ αὐτοῦ · λέγεται δὲ ἐν γραφαῖς μηδὲν καταλιπεῖν πλὴν τῆς καλουμένης Ναυτικῆς ἀστρολογίας . Ἵππασος δὲ ὁ Μεταποντῖνος καὶ Ἡρά - κλεῖτος ὁ Ἐφέσιος ἓν καὶ οὗτοι καὶ κινούμενον καὶ πεπερασμένον , ἀλλὰ πῦρ ἐποίησαν τὴν ἀρχὴν καὶ ἐκ πυρὸς ποιοῦσι τὰ ὄντα πυκνώσει καὶ μανώ - σει καὶ διαλύουσι πάλιν εἰς πῦρ , ὡς ταύτης μιᾶς οὔσης φύσεως τῆς ὑπο - κειμένης · πυρὸς γὰρ ἀμοιβὴν εἶναί φησιν Ἡράκλειτος πάντα . ποιεῖ δὲ καὶ τάξιν τινὰ καὶ χρόνον ὡρισμένον τῆς τοῦ κόσμου μεταβολῆς κατά τινα εἱμαρμένην ἀνάγκην . καὶ δῆλον ὅτι καὶ οὗτοι τὸ ζωογόνον καὶ δημιουργικὸν καὶ πεπτικὸν καὶ διὰ πάντων χωροῦν καὶ πάντων ἀλλοιωτικὸν τῆς θερμότητος θεασάμενοι ταύτην ἔσχον τὴν δόξαν · οὐ γὰρ ἔχομεν ὡς ἄπειρον τιθεμένων αὐτῶν . ἔτι δὲ εἰ στοιχεῖον μὲν τὸ ἐλάχιστόν ἐστιν ἐξ οὗ γίνεται τὰ ἄλλα καὶ εἰς ὃ ἀναλύεται , λεπτομερέστατον δὲ τῶν ἄλλων τὸ πῦρ , τοῦτο ἂν εἴη 35 μάλιστα στοιχεῖον . καὶ οὗτοι μὲν οἱ ἓν καὶ κινούμενον καὶ πεπερασμένον λέγοντες τὸ στοιχεῖον . τῶν δὲ ἓν καὶ κινούμενον καὶ ἄπειρον λεγόντων Ἀναξίμανδρος μὲν Πραξιάδου Μιλήσιος Θαλοῦ γενόμενος διάδοχος καὶ μαθητὴς ἀρχήν τε καὶ στοιχεῖον εἴρηκε τῶν ὄντων τὸ ἄπειρον , πρῶτος τοῦτο τοὔνομα κομίσας τῆς ἀρχῆς . λέγει δ’ αὐτὴν μήτε ὕδωρ μήτε ἄλλο τι τῶν καλουμένων εἶναι στοιχείων , ἀλλ’ ἑτέραν τινὰ φύσιν ἄπειρον , ἐξ ἧς ἅπαντας γίνεσθαι τοὺς οὐρανοὺς καὶ τοὺς ἐν αὐτοῖς κόσμους · ἐξ ὧν δὲ ἡ γένεσίς ἐστι τοῖς οὖσι , καὶ τὴν φθορὰν εἰς ταῦτα γίνεσθαι κατὰ τὸ χρεών . διδόναι γὰρ αὐτὰ δίκην καὶ τίσιν ἀλλήλοις τῆς ἀδικίας κατὰ τὴν τοῦ χρόνου τάξιν , ποιητικωτέροις οὕτως ὀνόμασιν αὐτὰ λέγων · δῆλον δὲ ὅτι τὴν εἰς ἄλληλα μεταβολὴν τῶν τεττάρων στοιχείων οὗτος θεασάμενος οὐκ ἠξίωσεν ἕν τι τούτων ὑποκείμενον ποιῆσαι , ἀλλά τι ἄλλο παρὰ ταῦτα . οὗτος δὲ οὐκ ἀλλοιουμένου τοῦ στοιχείου τὴν γένεσιν ποιεῖ , ἀλλ’ ἀποκρινομένων τῶν ἐναντίων διὰ τῆς ἀιδίου κινή - 25 σεως · διὸ καὶ τοῖς περὶ Ἀναξαγόραν τοῦτον ὁ Ἀριστοτέλης συνέταξεν . Ἀναξιμένης δὲ Εὐρυστράτου Μιλήσιος , ἑταῖρος γεγονὼς Ἀναξιμάνδρου , μίαν μὲν καὶ αὐτὸς τὴν ὑποκειμένην φύσιν καὶ ἄπειρόν φησιν ὥσπερ ἐκεῖνος , οὐκ ἀόριστον δὲ ὥσπερ ἐκεῖνος , ἀλλὰ ὡρισμένην , ἀέρα λέγων αὐτήν · δια - φέρειν δὲ μανότητι καὶ πυκνότητι κατὰ τὰς οὐσίας . καὶ ἀραιούμενον μὲν πῦρ γίνεσθαι , πυκνούμενον δὲ ἄνεμον , εἶτα νέφος , ἔτι δὲ μᾶλλον ὕδωρ , εἶτα γῆν , εἶτα λίθους , τὰ δὲ ἄλλα ἐκ τούτων . κίνησιν δὲ καὶ οὗτος ἀίδιον ποιεῖ , δι’ ἣν καὶ τὴν μεταβολὴν γίνεσθαι . καὶ Διογενὴς δὲ ὁ Ἀπολλωνιάτης , σχεδὸν νεώτατος γεγονὼς τῶν περὶ ταῦτα σχολασάντων , τὰ μὲν πλεῖστα συμπεφορη - μένως γέγραφε τὰ μὲν κατὰ Ἀναξαγόραν , τὰ δὲ κατὰ Λεύκιππον λέγων · τὴν δὲ τοῦ παντὸς φύσιν ἀέρα καὶ οὗτός φησιν ἄπειρον εἶναι καὶ ἀίδιον , ἐξ οὗ πυκνουμένου καὶ μανουμένου καὶ μεταβάλλοντος τοῖς πάθεσι τὴν τῶν ἄλλων γίνεσθαι μορφήν . καὶ ταῦτα μὲν Θεόφραστος ἱστορεῖ περὶ τοὐ Διο - γένους , καὶ τὸ εἰς ἐμὲ ἐλθὸν αὐτοῦ σύγγραμμα Περὶ φύσεως ἐπιγεγραμμένον ἀέρα σαφῶς λέγει τὸ ἐξ οὗ πάντα γίνεται | τὰ ἄλλα . Νικόλαος μέντοι τοῦ - ’τον ἱστορεῖ μεταξὺ πυρὸς καὶ ἀέρος τὸ στοιχεῖον τίθεσθαι . καὶ οὗτοι δὲ τὸ εὐπαθὲς καὶ εὐαλλοίωτον τοῦ ἀέρος εἰς μεταβολὴν ἐπιτηδείως ἔχειν ἐνόμισαν · διὸ τὴν γῆν δυσκίνητον καὶ δυσμετάβλητον οὖσαν οὐ πάνυ τι ἠξίωσαν ἀρχὴν ὑποθέσθαι · καὶ οὕτως μὲν οἱ μίαν λέγοντες τὴν ἀρχὴν δι - ῃρέθησαν . τῶν δὲ πλείους λεγόντων οἱ μὲν πεπερασμένας , οἱ δὲ ἀπείρους ἔθεντο τῷ πλήθει τὰς ἀρχάς . καὶ τῶν πεπερασμένας οἱ μὲν δύο , ὡς Παρμενίδης ἐν τοῖς πρὸς δόξαν πῦρ καὶ γῆν ἢ μᾶλλον φῶς καὶ σκότος ) ἢ ὡς οἱ Στωικοὶ θεὸν καὶ ὕλην , οὐχ ὡς στοιχεῖον δηλονότι τὸν θεὸν λέγοντες , ἀλλ’ ὡς τὸ μὲν ποιοῦν τὸ δὲ πάσχον · οἱ δὲ τρεῖς , ὡς ὕλην καὶ τὰ ἐναντία Ἀριστοτέλης · οἱ δὲ τέτταρας , ὡς Ἐμπεδοκλῆς ὁ Ἀκραγαντῖνος , οὐ πολὺ κατόπιν τοῦ Ἀναξαγόρου γεγονώς , Παρμενίδου δὲ ζηλωτὴς καὶ πλησιαστὴς καὶ ἔτι μᾶλλον τῶν Πυθαγορείων . οὗτος δὲ τὰ μὲν σωματικὰ στοιχεῖα ποιεῖ τέτταρα , πῦρ καὶ ἀέρα καὶ ὕδωρ καὶ γῆν , ἀίδια μὲν ὄντα πλήθει καὶ ὀλιγότητι , μεταβάλλοντα δὲ κατὰ τὴν σύγκρισιν καὶ διάκρισιν , τὰς δὲ κυρίως ἀρχάς , ὑφ’ ὧν κινεῖται ταῦτα , φιλίαν καὶ νεῖκος . δεῖ γὰρ διατελεῖν ἐναλλὰξ κινούμενα τὰ στοιχεῖα , ποτὲ μὲν ὑπὸ τῆς φιλίας συγκρινόμενα , ποτὲ δὲ ὑπὸ τοῦ νείκους διακρινόμενα · ὥστε καὶ ἓξ εἶναι κατ’ αὐτὸν τὰς ἀρχάς . καὶ γὰρ ὅπου μὲν ποιητικὴν δίδωσι δύναμιν τῷ νείκει καὶ τῇ φιλίᾳ , ὅταν λέγῃ ἄλλοτε μὲν Φιλότητι συνερχόμεν’ εἰς ἓν ἅπαντα ἄλλοτε δ’ αὖ δίχα πάντα φορεύμενα Νείκεος ἔχθει , ποτὲ δὲ τοῖς τέτταρσιν ὡς ἰσόστοιχα συντάττει καὶ ταῦτα , ὅταν λέγῃ τοτὲ δ’ αὖ διέφυ πλέον’ ἐξ ἑνὸς εἶναι πῦρ καὶ ὕδωρ καὶ γαῖα καὶ ἠέρος ἄπλετον ὕψος Νεῖκός τ’ οὐλόμενον δίχα τῶν ἀτάλαντον ἕκαστον , καὶ Φιλότης ἐν τοῖσιν ἴση μῆκός τε πλάτος τε . καὶ Πλάτων’ τρία μὲν τὰ κυρίως αἴτια τίθησι τό τε ποιοῦν καὶ τὸ παράδειγμα καὶ τὸ τέλος , τρία δὲ τὰ συναίτια τήν τε ὕλην καὶ τὸ εἶδος καὶ τὸ ὄργανον . ὁ μέντοι Θεόφραστος τοὺς ἄλλους προιστορήσας “ τούτοις , φησίν , ἐπιγενόμενος Πλάτων’ , τῇ μὲν δόξῃ καὶ τῇ δυνάμει πρότερος τοῖς δὲ χρόνοις ὕστερος καὶ τὴν πλείστην πραγματείαν περὶ τῆς πρώτης φιλο - σοφίας ποιησάμενος , ἐπέδωκεν ἑαυτὸν καὶ τοῖς φαινομένοις ἁψάμενος τῆς περὶ φύσεως ἱστορίας · ἐν ᾗ δύο τὰς ἀρχὰς βούλεται ποιεῖν τὸ μὲν ὑποκεί - μενον ὡς ὕλην ὃ προσαγορεύει πανδεχές , τὸ δὲ ὡς αἴτιον καὶ κινοῦν ὃ περιάπτει τῆ τοῦ θεοῦ καὶ τῇ τοῦ ἀγαθοῦ δυνάμει.’’ ὁ μέντοι Ἀλέξανδρος ὡς τρεῖς λέγοντος τὰς ἀρχὰς ἀπομνημονεύει τὴν ὕλην καὶ τὸ ποιοῦν καὶ τὸ παράδειγμα , καίτοι σαφῶς τὸ τελικὸν αἴτιον τοῦ Πλάτωνος προσθέντος , ἐν οἷς φησι · ‘‘λέγωμεν δὴ δι’ ἣν αἰτίαν γένεσιν καὶ τὸ πᾶν τόδε ὁ ξυνιστὰς συνέστησεν . ἀγαθὸς ἦν · ἀγαθῷ δὲ οὐδενὶ περὶ οὐδενὸς οὐδέποτε ἐγγίνεται φθόνος.’’ καὶ τὸ εἶδος δὲ τὸ ἔνυλον σαφῶς οἶμαι παραδίδωσιν ἐν οἷς καὶ τὸ ἄυλον εἶδος ταῦτα περὶ ἀμφοῖν γράφων · “ τούτων δὲ οὕτως ἐχόντων ὁμολογητέον ἓν μὲν εἶναι τὸ κατὰ ταὐτὰ εἶδος ἔχον , ἀγένητον καὶ ἀνώ - λεθρον , οὔτε αὐτὸ εἰσδεχόμενον ἄλλο ἄλλοθεν οὕτε αὐτὸ εἰς ἄλλο ποι ἰόν , ἀόρατον δὲ καὶ ἄλλως ἀναίσθητον τοῦτο ὃ δὴ νόησις εἴληχεν ἐπισκοπεῖν . τὸ δὲ ὁμώνυμον ὅμοιόν τε ἐκείνῳ δεύτερον , αἰσθητὸν γενητὸν πεφορη - μένον , αἰεὶ γινόμενόν τε ἔν τινι τόπῳ καὶ πάλιν ἐκεῖθεν ἀπολλύμενον , δόξῃ μετ’ αἰσθήσεως περιληπτόν ” , καὶ τρίτην ἐπὶ τούτοις τὴν ὕλην . τινὲς μέντοι καὶ μέχρι δεκάδος προήγαγον τὰς ἀρχάς , εἰ καὶ μὴ τὰς στοιχειώδεις , ὥσπερ οἱ Πυθαγόρειοι τοὺς ἀπὸ μονάδος ἄχρι δεκάδος ἀριθμοὺς ἀρχὰς ἔλεγον τῶν ἁπάντων ἢ τὰς δέκα συστοιχίας , ἃς ἄλλοι ἄλλως ἀνέγραψαν . καὶ οὕτως μὲν καὶ οἱ πλείους καὶ πεπερασμένας τῷ πλή - θεῖ τὰς ἀρχὰς λέγοντες διῃρέθησαν . τῶν δὲ ἀπείρους τῷ πλήθει λεγόντων οἱ μὲν ἁπλᾶς ἔλεγον καὶ ὁμο - γενεῖς οἱ δὲ συνθέτους καὶ ἀνομογενεῖς καὶ ἐναντίας , κατὰ δὲ τὸ ἐπικρατοῦν χαρακτηριζομένας . Ἀναξαγόρας μὲν γὰρ Ἡγησιβούλου Κλαζομένιος , κοινωνή - σας τῆς Ἀναξιμένους φιλοσοφίας , ίας , πρῶτος μετέστησε τὰς περὶ τῶν ἀρχῶν δόξας καὶ τὴν ἐλλείπουσαν αἰτίαν ἀνεπλήρωσε , τὰς μὲν σωματικὰς ἀπείρους ποιήσας · πάντα γὰρ τὰ ὁμοιομερῆ , οἷον ὕδωρ ἢ πῦρ ἢ χρυσόν , ἀγένητα μὲν εἶναι καὶ ἄφθαρτα , φαίνεσθαι δὲ γινόμενα καὶ ἀπολλύμενα συγκρίσει καὶ διακρίσει μόνον , πάντων μὲν ἐν πᾶσιν ὄντων , ἑκάστου δὲ κατὰ τὸ ἐπικρα - τοῦν ἐν αὐτῷ χαρακτηριζομένου . χρυσὸς γὰρ φαίνεται ἐκεῖνο , ἐν ᾧ πολὺ χρυσίον ἐστὶ καίτοι πάντων ἐνόντων . λέγει γοῦν Ἀναξαγόρας ὅτι “ ἐν παντὶ παντὸς μοῖρα ἔνεστι’’ καὶ “ ὅτῳ πλεῖστα ἔνι , ταῦτα ἐνδηλότατα ἓν ἕκαστόν ἐστι καὶ ἦν.’’ καὶ ταῦτά φησιν ὁ Θεόφραστος παραπλησίως τῷ Ἀναξιμάνδρῳ λέγειν τὸν Ἀναξαγόραν · ἐκεῖνος γάρ φησιν ἐν τῇ διακρίσει τοῦ ἀπείρου τὰ συγγενῆ φέρεσθαι πρὸς ἄλληλα , καὶ ὅτι μὲν ἐν τῷ παντὶ χρυσὸς ἦν , γίνεσθαι χρυσόν , ὅτι δὲ γῆ , γῆν · ὁμοίως δὲ καὶ τῶν ἄλλων ἕκαστον , ὡς οὐ γινομένων ἀλλ’ ἐνυπαρχόντων πρότερον . τῆς δὲ κινήσεως καὶ τῆς γενέσεως αἴτιον ἐπέστησε τὸν νοῦν ὁ Ἀναξαγόρας , ὑφ’ οὗ διακρινόμενα τούς τε κόσμους καὶ τὴν τῶν ἄλλων φύσιν ἐγέννησαν . “ καὶ οὕτω μέν , φησί , λαμβανόντων δόξειεν ἂν ὁ Ἀναξαγόρας τὰς μὲν ὑλικὰς ἀρχὰς ἀπείρους ποιεῖν , τὴν δὲ τῆς κινήσεως καὶ τῆς γενέσεως αἰτίαν μίαν τὸν νοῦν · εἰ δέ τις τὴν μῖξιν τῶν ἁπάντων ὑπολάβοι μίαν εἶναι φύσιν ἀόριστον καὶ κατ’ εἶδος καὶ κατὰ μέγεθος , συμβαίνει δύο τὰς ἀρχὰς αὐτὸν λέγειν τήν τε τοῦ ἀπείρου φύσιν καὶ τὸν νοῦν · ὥστε φαίνεται τὰ σωματικὰ στοιχεῖα παραπλησίως ποιῶν Ἀναξιμάνδρῳ.’’ καὶ Ἀρχέλαος ὁ Ἀθηναῖος , ᾧ καὶ Σωκράτη συγγεγονέναι φασὶν Ἀναξαγόρου γενομένῳ μαθητῇ , ἐν μὲν τῇ γενέσει τοῦ κόσμου καὶ τοῖς ἄλλοις πειρᾶταί τι φέρειν ἴδιον , τὰς ἀρχὰς δὲ τὰς αὐτὰς ἀποδίδωσιν ἅσπερ Ἀναξαγόρας . οὗτοι μὲν οὖν ἀπείρους τῷ πλήθει καὶ ἀνομογενεῖς τὰς ἀρχὰς λέγουσι , τὰς ὁμοιομερείας τιθέντες ἀρχάς · δι’ ἣν δὲ αἰτίαν οὕτως ἔδοξαν , ὁ Ἀριστοτέλης μετ’ ὀλίγον ἐρεῖ . ἀπογνόντες γὰρ τοῦ εἶναι γένεσιν , διότι τὸ γινόμενον ἢ ἐξ ὄντος ἢ ἐκ μὴ ὄντος ἀνάγκη γίνεσθαι , ἑκάτερον δὲ ἀδύνατον , συγκρίσει καὶ διακρίσει τὴν δοκοῦσαν γένεσιν καὶ φθορὰν ἀποδεδώκασι . Λεύκιππος δὲ ὁ Ἐλεάτης ἢ Μιλήσιος ἀμφοτέρως γὰρ λέγεται περὶ αὐτοῦ ) κοινωνήσας Παρμενίδῃ τῆς φιλοσοφίας , οὐ τὴν αὐτὴν ἐβάδισε Παρ - μενίδῃ καὶ Ξενοφάνει περὶ τῶν ὄντων ὁδόν , ἀλλ’ ὡς δοκεῖ τὴν ἐκείνων γὰρ ἓν καὶ ἀκίνητον καὶ ἀγένητον καὶ πεπερασμένον ποιούντων τὸ πᾶν , καὶ τὸ μὴ ὂν μηδὲ ζητεῖν συγχωρούντων , οὗτος ἄπειρα καὶ ἀεὶ κινού - μενα ὑπέθετο στοιχεῖα τὰς ἀτόμους καὶ τῶν ἐν αὐτοῖς σχημάτων ἄπειρον τὸ πλῆθος διὰ τὸ μηδὲν μᾶλλον τοιοῦτον ἢ τοιοῦτον εἶναι ταύτην γὰρ ] καὶ γένεσιν καὶ μεταβολὴν ἀδιάλειπτον ἐν τοῖς οὖσι θεωρῶν . ἔτι δὲ οὐδὲν μᾶλλον τὸ ὂν ἢ τὸ μὴ ὂν ὑπάρχειν , καὶ αἴτια ὁμοίως εἶναι τοῖς γινομένοις ἄμφω . τὴν γὰρ τῶν ἀτόμων οὐσίαν ναστὴν καὶ πλήρη ὑποτιθέμενος ὂν ἔλεγεν εἷναι καὶ ἐν τῶ κενῷ φέρεσθαι , ὅπερ μὴ ὃν ἐκάλει καὶ οὐκ ἔλαττον τοῦ ὄντος εἶναί φησι . παραπλησίως δὲ καὶ ὁ ἑταῖρος αὐτοῦ Δημόκριτος ὁ Ἀβδηρίτης ἀρχὰς ἔθετο τὸ πλῆρες καὶ τὸ κενόν , ὧν τὸ μὲν ὄν , τὸ δὲ μὴ ὂν ἐκάλει · ὡς <γὰρ> ὕλην τοῖς οὖσι τὰς ἀτόμους ὑποτιθέντες τὰ γεννῶσι ταῖς διαφοραῖς αὐτῶν . τρεῖς δέ εἰσιν αὗται ῥυσμὸς τροπὴ δια - θιγή , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν σχῆμα καὶ θέσις καὶ τάξις . πεφυκέναι γὰρ τὸ ὅμοιον ὑπὸ τοῦ ὁμοίου κινεῖσθαι καὶ φέρεσθαι τὰ συγγενῆ πρὸς ἄλληλα καὶ τῶν σχημάτων ἕκαστον εἰς ἑτέραν ἐγκοσμούμενον σύγκρισιν ἄλλην ποιεῖν διάθεσιν · ὥστε εὐλόγως ἀπείρων οὐσῶν τῶν ἀρχῶν πάντα τὰ πάθη καὶ τὰς οὐσίας ἀποδώσειν ἐπηγγέλλοντο , ὑφ’ οὗ τέ τι γίνεται καὶ πῶς . διὸ καί φασι μόνοις τοῖς ἄπειρα ποιοῦσι τὰ στοιχεῖα πάντα συμβαίνειν κατὰ λόγον . καὶ τῶν ἐν ταῖς ἀτόμοις σχημάτων ἄπειρον τὸ πλῆθός φασι διὰ τὸ μηδὲν μᾶλλον τοιοῦτον ἢ τοιοῦτον εἶναι . ταύτην γὰρ αὐτοὶ τῆς ἀπειρίας αἰτίαν ἀπο - διδόασι . καὶ Μητρόδωρος δὲ ὁ Χῖος ἀρχὰς σχεδόν τι τὰς αὐτὰς τοῖς περὶ Δημόκριτον ποιεῖ , τὸ πλῆρες καὶ τὸ κενὸν τὰς πρώτας αἰτίας ὑποθέμενος , ὧν τὸ μὲν ὄν , τὸ δὲ μὴ ὂν εἶναι · περὶ δὲ τῶν ἄλλων ἰδίαν τινὰ ποιεῖται τὴν μέθοδον . αὕτη μὲν ἡ σύντομος περίληψις τῶν ἱστορημένων περὶ ἀρχῶν οὐ κατὰ χρόνους ἀναγραφεῖσα , ἀλλὰ τὴν τῆς δόξης συγγένειαν . οὐ χρὴ δὲ τοὺς τοσαύτης ἀκούοντας διαφορᾶς νομίζειν ἐναντιολογίας εἶναι ταύτας τῶν φιλοσοφησάντων , ὅπερ τινὲς ταῖς ἱστορικαῖς μόναις ἀνα - γραφαῖς ἐντυγχάνοντες καὶ μηδὲν τῶν λεγομένων συνιέντες ὀνειδίζειν ἐπι - χειροῦσι , καίτοι μυρίοις σχίσμασιν αὐτοὶ κατεσχισμένοι οὐ περὶ τὰς φυσικὰς0 ἀρχάς τούτων γὰρ οὐδὲ ὄναρ ἐπαίουσιν ) , ἀλλὰ περὶ τὴν καθαίρεσιν τῆς θείας ὑπεροχῆς . οὐδὲν δὲ ἴσως χεῖρον ὀλίγον παρεκβάντα τοῖς φιλομαθε - στέροις ἐπιδεῖξαι , πῶς καίτοι διαφέρεσθαι δοκοῦντες οἱ παλαιοὶ περὶ τὰς τῶν ἀρχῶν δόξας , ἐναρμονίως ὅμως συμφέρονται . καὶ γὰρ οἱ μὲν περὶ τῆς νοητῆς καὶ πρώτης ἀρχῆς διελέχθησαν , ὡς Ξενοφάνης τε καὶ Παρμενίδης καὶ Μέλισσος , ὁ μὲν Ξενοφάνης καὶ Παρμενίδης ἓν λέγοντες καὶ πεπερα - σμένον . ἀνάγκη γὰρ τὸ ἓν τοῦ πλήθους προυπάρχειν καὶ τὸ πᾶσιν ὅρου καὶ πέρατος αἴτιον κατὰ τὸ πέρας μᾶλλον ἤπερ κατὰ τὴν ἀπειρίαν ἀφορί - ζεσθαι καὶ τὸ πάντῃ τέλειον τὸ τέλος τὸ οἰκεῖον ἀπειληφὸς πεπερασμένον εἶναι , μᾶλλον δὲ τέλος τῶν πάντων , ὡς καὶ ἀρχή · τὸ γὰρ ἀτελὲς ἐνδεὲς ὂν οὔπω πέρας ἀπείληφεν . πλὴν ὁ μὲν Ξενοφάνης ὡς πάντων αἴτιον καὶ πάντων ὑπερανέχον καὶ κινήσεως αὐτὸ καὶ ἠρεμίας καὶ ὡς πάσης ἀντιστοιχίας ἐπέκεινα τίθησιν , ὥσπερ καὶ ὁ Πλάτων’ ἐν τῇ πρώτῃ ὑποθέσει Παρμενίδου · ὁ δὲ Παρμενίδης τὸ κατὰ τὰ αὐτὰ καὶ ὡσαύτως ἔχον αὐτοῦ καὶ πάσης μεταβολῆς , τάχα δὲ καὶ ἐνεργείας καὶ δυνάμεως , ἐπέκεινα θεασάμενος ἀκί - νητον αὐτὸ ἀνυμνεῖ καὶ μόνον ὡς πάντων ἐξῃρημένον οἶον , ἀκίνητον τελέθει , τῷ πάντ’ ὄνομ’ εἶναι . Μέλισσος δὲ τὸ μὲν ἀμετάβλητον ὁμοίως καὶ αὐτὸς ἐθεάσατο , κατὰ δὲ τὸ ἀνέκλειπτον τῆς οὐσίας καὶ τὸ ἄπειρον τῆς δυνάμεως ἄπειρον αὐτὸ ἀπεφή - νατο ὥσπερ καὶ ἀγένητον · δηλοῖ δὲ ἡ περὶ τῆς ἀπειρίας ἀπόδειξις κατὰ ταύτην γενομένη τὴν ἔννοιαν . φησὶ γάρ · “ ὅτε τοίνυν οὐκ ἐγένετο ἔστι τε καὶ ἀεὶ ἦν καὶ ἔσται καὶ ἀρχὴν οὐκ ἔχει οὐδὲ τελευτήν , ἀλλ’ ἄπειρόν ἐστιν · εἰ μὲν γὰρ ἐγένετο , ἀρχὴν ἄν εἶχεν ἤρξατο γὰρ ἄν ποτε γινόμενον ) καὶ τελευτήν ἐτελεύτησε γὰρ ἂν ) . ὅτε δὲ μήτε ἤρξατο μήτε ἐτελεύτησεν ἀεί τε ἦν , οὐκ ἔχει ἀρχὴν οὐδὲ τελευτήν [ ἀλλὰ ἄπειρον ] . ” οὕτως μὲν εἰς τὸ κατὰ χρόνον ἄναρχον καὶ ἀτελεύτητον καὶ ἀεὶ ὂν ὁ Μέλισσος ἀπι - δὼν ἄπειρον ἀπεφήνατο . τὸ δὲ τοιοῦτον καὶ ὁ Παρμενίδης αὐτῷ μαρτυρεῖ λέγων δι’ αὐτῶν σχεδὸν τῶν ῥημάτων ὡς ἀγένητον ἐὸν καὶ ἀνώλεθρόν ἐστιν , οὖλον μουνογενές τε καὶ ἀτρεμὲς ἠδ’ ἀτέλεστον , οὐδέ ποτ’ ἦν οὐδ’ ἔσται , ἐπεὶ νῦν ἔστιν ὁμοῦ πᾶν . οὕτω μὲν οὖν καὶ οὗτος ὡς ἀνέκλειπτον καὶ ὡς ἀγένητον καὶ ἄπειρον εἶναί φησι . τὴν δὲ τοῦ πέρατος ἔννοιαν δι’ ἐκείνων ἐδήλωσε τῶν ἐπῶν ταὐτόν τ’ ἐν ταὐτῷ τε μένον καθ’ ἑαυτό <τε> οὕτω ἔμπεδον αὖθι μένει · κρατερὴ γὰρ ἀνάγκη πείρατος ἐν δεσμοῖσιν ἔχει , τό μιν ἀμφὶς ἐέργει , οὕνεκεν οὐκ ἀτελεύτητον τὸ ἐὸν θέμις εἶναι · ἔστι γὰρ οὐκ ἐπιδευές · † μὴ ἐὸν δὲ ἄν παντὸς εἰ γὰρ ὄν ἐστι καὶ οὐχὶ | μὴ ὄν , ἀνενδεές ἐστιν , ἀνενδεὲς δὲ ὂν τέλειόν ἐστι , τέλειον δὲ ὂν ἔχει τέλος καὶ οὐκ ἔστιν ἀτελεύτητον , τέλος δὲ ἔχον πέρας ἔχει καὶ ὅρον . οὕτως μὲν οὖν οὐδεμία κατὰ τὰς ἐννοίας τῶν ἀνδρῶν τούτων γέγονεν ἐναντίωσις ἐν οἷς περὶ τοῦ αὐτοῦ λέγουσι . μετελθὼν δὲ ἀπὸ τῶν νοητῶν ἐπὶ τὰ αἰσθητὰ ὁ Παρμενίδης , ἤτοι ἀπὸ ἀληθείας ὡς αὐτός φησιν ἐπὶ δόξαν , ἐν οἷς λέγει ἐν τῷ σοι παύω πιστὸν λόγον ἠδὲ νόημα ἀμφὶς ἀληθείης , δόξας δ’ ἀπὸ τοῦδε βροτείους μάνθανε , κόσμον ἐμῶν ἐπέων ἀπατηλὸν ἀκούων , τῶν γενητῶν ἀρχὰς καὶ αὐτὸς στοιχειώδεις μὲν τὴν πρώτην ἀντίθεσιν ἔθετο , ἣν φῶς καλεῖ καὶ σκότος <ἢ> πῦρ καὶ γῆν ἢ πυκνὸν καὶ ἀραιὸν ἢ καὶ ἕτερον , λέγων ἐφεξῆς τοῖς πρότερον παρακειμένοις ἔπεσι μορφὰς γὰρ κατέθεντο δύο γνώμαις ὀνομάζειν , τῶν μίαν οὐ χρεών ἐστιν , ἐν ᾧ πεπλανημένοι εἰσίν · ἀντί δ’ ἐκρίναντο δέμας καὶ σήματ’ ἔθεντο χωρὶς ἀπ’ ἀλλήλων , τῇ μὲν φλογὸς αἰθέριον πῦρ ἤπιον † τὸ μέγ’ ἀραιὸν ἐλαφρόν , ἀαυτῷ πάντσοσε τὠυτόν , τῷ δ’ ἑτέρῳ μὴ τὠυτόν · ἀτὰρ κἀκεῖνο κατ’ αὐτὸ τἀντία , νύκτ’ ἀδαῆ , πυκινὸν δέμας ἐμβριθές τε . καὶ δὴ καὶ καταλογάδην μεταξὺ τῶν ἐπῶν ἐμφέρεταί τι ῥησείδιον ὡς αὐτοῦ Παρμενίδου ἔχον οὕτως · “ ἐπὶ τῷδέ ἐστι τὸ ἀραιὸν καὶ τὸ θερμὸν καὶ τὸ φάος καὶ τὸ μαλθακὸν καὶ τὸ κοῦφον , ἐπὶ δὲ τῷ πυκνῷ ὠνόμασται τὸ ψυχρὸν καὶ ὁ ζόφος καὶ σκληρὸν καὶ βαρύ · ταῦτα γὰρ ἀπεκρίθη ἑκατέρως ἑκάτερα.’’ οὕτω σαφῶς ἀντίθετα δύο στοιχεῖα ἔλαβε · διὸ πρότερον ἓν τὸ ὂν δύ’ ἔγνω , καὶ πεπλανῆσθαι δέ φησι τοὺς τὴν ἀντίθεσιν τῶν τὴν γένεσιν συ - νιστώντων στοιχείων μὴ συνορῶντας ἢ μὴ σαφῶς ἀποκαλύπτοντας · ᾧπερ καὶ Ἀριστοτέλης ἀκολουθῶν ἀρχὰς ἔθετο τὰ ἐναντία . καὶ ποιητικὸν δὲ αἴτιον οὐ σωμάτων μόνον τῶν ἐν τῇ γενέσει ἀλλὰ καὶ ἀσωμάτων τῶν τὴν γένεσιν συμπληρούντων σαφῶς παραδέδωκεν ὁ Παρμενίδης λέγων αἵ δ’ ἐπὶ ταῖς νυκτός , μετὰ δὲ φλογὸς ἵεται αἶσα . ἐν δὲ μέσῳ τούτων δαίμων ἣ πάντα κυβερνᾶ · † πάντα γὰρ στυγεροῖο τόκου καὶ μίξιος πέμπουσ’ ἄρσενι θῆλυ μιγὲν τό τ’ ἐναντίον αὖθις ἄρσεν θηλυτέρῳ . Ἀλλὰ δὴ καὶ Ἐμπεδοκλῆς περί τε τοῦ νοητοῦ κόσμου καὶ περὶ τοῦ αἰσθητοῦ διδάσκων καὶ ἐκεῖνον τούτου ἀρχέτυπον παράδειγμα τιθέμενος ἐν ἑκατέρω μὲν ἀρχὰς καὶ στοιχεῖα τὰ τέτταρα ταῦτα τέθεικε πῦρ ἀέρα ὕδωρ καὶ γῆν , καὶ ποιητικὰ αἴτια τὴν φιλίαν καὶ τὸ νεῖκος , πλὴν ὅτι τὰ μὲν ἐν τῷ νοητῷ τῆ νοητῇ ἑνώσει κρατούμενα διὰ φιλίας μᾶλλον συνάγεσθαί φησι , τὰ δὲ ἐν τῷ αἰσθητῷ ὑπὸ τοῦ νείκους μᾶλλον διακρίνεσθαι . ᾧ καὶ ὁ Πλάτων’ κατακολουθῶν , ἢ πρὸ τοῦ Πλάτωνος ὁ Τίμαιος , ἐν τῷ πρώτῳ παραδείγματι τῷ νοητῷ τὰς τέτταρας ἰδέας προυπάρχειν φησὶ τὰς ἀπὸ τῶν τεττάρων στοιχείων χαρακτηριζομένας καὶ τὸν τετραμερῆ τοῦτον κόσμον τὸν αἰσθητὸν ἐν ἐσχάτοις παραγούσας , τοῦ νείκους ἐνταῦθα κρατοῦντος διὰ τὴν ἀπὸ τῆς νοητῆς ἑνώσεως ὑποβᾶσαν διάκρισιν . καὶ γέγονεν ὁ λόγος αὐτῷ περὶ ἀμφοτέρων τῶν κόσμων κοινός , πλὴν καὶ οὗτος ὡς ἐν ὕλης λόγῳ τὰ τέτταρα θεὶς στοιχεῖα τὴν περὶ αὐτὰ ἐναντίωσιν τῆς φιλίας καὶ τοὐ νείκους ἐθεάσατο . ὅτι γὰρ οὐχ ὡς οἱ πολλοὶ νομίζουσι φιλία μὲν μόνη κατ’ Ἐμπεδοκλέα τὸν νοητὸν ἐποίησε κόσμον , νεῖκος δὲ μόνον τὸν αἰσθητόν , ἀλλ’ ἄμφω πανταχοῦ οἰκείως θεωρεῖ , ἄκουσον αὐτοῦ τῶν ἐν τοῖς Φυσικοῖς λεγομένων , ἐν οἷς καὶ τῆς ἐνταῦθα δημιουργικῆς συγκράσεως τὴν Ἀφροδίτην ἤτοι τὴν φιλίαν αἰτίαν φησί . καλεῖ δὲ τὸ μὲν πῦρ καὶ Ἥφαιστον καὶ ἥλιον καὶ φλόγα , τὸ δὲ ὕδωρ ὄμβρον , τὸν δὲ ἀέρα αἰθέρα . λέγει οὖν πολλαχοῦ μὲν ταῦτα καὶ ἐν τούτοις δὲ τοῖς ἔπεσιν ἡ δὲ χθὼν τούτοισιν ἴση συνέκυρσε μάλιστα Ἡφαίστῳ τ’ ὄμβρῳ τε καὶ αἰθέρι παμφανόωντι , Κύπριδος ὁρμισθεῖσα τελείοις ἐν λιμένεσσιν , εἴτ’ ὀλίγον μείζων εἴτε πλέον ἐστὶν ἐλάσσων . ἐκ τῶν αἷμά τε γέντο καὶ ἄλλης εἴδεα σαρκός . καὶ πρὸ τούτων δὲ τῶν ἐπῶν ἐν ἄλλοις τὴν ἀμφοῖν ἐν τοῖς αὐτοῖς ἐνέρ - γειαν παραδίδωσι λέγων ἐπεὶ Νεῖκος μὲν ἐνέρτατον ἵκετο βένθος δίνης , ἐν δὲ μέσῃ Φιλότης στροφάλιγγι γένηται , ἐν τῇ δὴ τάδε πάντα συνέρχεται ἓν μόνον εἶναι οὐκ ἄφαρ , ἀλλὰ θελημὰ συνιστάμεν’ ἄλλοθεν ἄλλα . τῶν δέ τε μισγομένων χεῖτ’ ἔθνεα μυρία θνητῶν . πολλὰ δ’ ἄμιχθ’ ἕστηκε κεραιομένοισιν ἐναλλάξ , ὅσσ’ ἔτι Νεῖκος ἔρυκε μετάρσιον · οὐ γὰρ ἀμεμφέως πὼ πᾶν ἐξέστηκεν ἐπ’ ἔσχατα τέρματα κύκλου . ἀλλὰ τὰ μέν τ’ ἐνέμιμνε μελέων , τὰ δέ τ’ ἐξεβεβήκει . ὅσσον δ’ αἰὲν ὑπεκπροθέοι , τόσον αἰὲν ἐπῄει ἠπιόφρων Φιλότητος ἀμεμφέος ἄμβροτος ὁρμή . αἶψα δὲ θνήτ’ ἐφύοντο τὰ πρὶν μάθον ἀθάνατ’ εἶναι , ζωρά τε τὰ πρὶν ἄκρητα διαλλάξαντα κελεύθους . τῶν δέ τε μισγομένων χεῖτ’ ἔθνεα μυρία θνητῶν παντοίαις ἰδέῃσιν ἀρηρότα θαῦμα ἰδέσθαι . ἐν δὴ τούτοις σαφῶς καὶ τὰ θνητὰ ἐκ τῆς φιλίας ἡρμόσθαι φησί , καὶ ἐν οἷς ἡ φιλία ἐπικρατεῖ οὔπω πᾶν ἐξεστηκέναι τὸ νεῖκος . καὶ ἐν ἐκείνοις δὲ τοῖς ἔπεσιν , ἐν οἷς καὶ τὰ γνωρίσματα ἑκάστου τῶν τεττάρων στοιχείων καὶ τοῦ νείκους καὶ τῆς φιλίας παραδίδωσι , σαφῶς τὴν ἀμφοῖν ἐν πᾶσι μῖξιν τοῦ τε νείκους καὶ τῆς φιλίας ἐξέφηνεν . ἔχει δὲ οὕτως · ἠέλιον μὲν θερμὸν ὁρᾶν καὶ λαμπρὸν ἀπάντῃ , ἄμβροτα δ’ ὅσσ’ † ἔδεται καὶ ἀργέτι δεύεται ὄμβρον δ’ ἐν πᾶσι δνοφέοντά τε ῥιγαλέον τε , ἐκ δ’ αἴης προρέουσι θελημά τε καὶ στερέωμα . ἐν δὲ κότῳ διάμορφα καὶ ἄνδιχα πάντα πέλονται · σὺν δ’ ἔβη ἐν φιλότητι καὶ ἀλλήλοισι ποθεῖται . ἐκ τούτων γὰρ πάνθ’ ὅσα τ’ ἦν ὅσα τ’ ἔστι καὶ ἔσται΄ δένδρα τε βεβλάστηκε καὶ ἀνέρες ἠδὲ γυναῖκες θῆρές τ’ οἰωνοί τε καὶ ὑδατοθρέμμονες ἰχθῦς καί τε θεοὶ δολιχαίωνες τιμῇσι φέριστοι . καὶ ὀλίγον δὲ προελθών φησιν ἐν δὲ μέρει κρατέουσι περιπλομένοιο κύκλοιο καὶ φθίνει εἰς ἄλληλα καὶ αὔξεται ἐν μέρει αἴσης . αὐτὰ γὰρ ἔστιν ταῦτα , δι’ ἀλλήλων δὲ θέοντα γίνοντ’ ἄνθρωποί τε καὶ ἄλλων ἔθνεα κηρῶν ἄλλοτε μὲν Φιλότητι συνερχόμεν’ εἰς ἕνα κόσμον , ἄλλοτε δ’ αὖ δίχ’ ἕκαστα φορούμενα Νείκεος ἔχθει , εἰσόκεν ἓν συμφύντα τὸ πᾶν ὑπένερθε γένηται . οὕτως ᾗ μὲν <ἓν> ἐκ πλεόνων μεμάθηκε ἠδὲ πάλιν διαφύντος ἑνὸς πλέον’ ἐκτελέθουσι , τῇ μὲν γίγνονταί τε καὶ οὔ σφισιν ἔμπεδος ἰών · ᾗ δὲ τάδ’ ἀλλάσσοντα διαμπερὲς οὐδαμὰ λήγει , ταύτῃ δ’ αἰὲν ἔασιν ἀκίνητοι κατὰ κύκλον . ὥστε καὶ τὸ ἓν ἐκ πλειόνων , ὅπερ διὰ τὴν φιλίαν συμβαίνει , καὶ τὸ πλείονα ἐξ ἑνός , ὅπερ τοῦ νείκους ἐπικρατοῦντος γίνεται , καὶ ἐν τούτῳ θε - ωρεῖ [ καὶ ] τῷ ὑπὸ σελήνην κόσμῳ , ἐν ᾧ τὰ θνητά , κατὰ περιόδους δηλονό - τι ἄλλοτε ἄλλας ποτὲ μὲν <τοῦ> νείκους ποτὲ δὲ τῆς φιλίας ἐπικρα - τούσης . μήποτε δὲ προποδισμόν τινα τῆς τῶν ὄντων ἑνώσεως καὶ διακρί - σεως παραδίδωσι πλείονας διαφορὰς τοῦ νοητοῦ κόσμου ὑπὲρ τόνδε τὸν αἰ - σθητὸν κτὰ τὸ μᾶλλον καὶ ἧττον τῆς φιλίας ἐπικράτειαν καὶ ἐν τῷ αἰσθητῷ δὲ τὰς διαφορὰς τῆς τοῦ νείκους ἐπικρατείας παρα - δείκνυσιν ὅροις τισὶ διειλημμένας , ὡς ἐν ἄλλοις ἐπειράθην ὑποδεῖξαι . πλὴν ὅτι καὶ οὗτος οὐδὲν ἐναντίον Παρμενίδῃ καὶ Μελίσσω φθέγγεται , ἀλλά γε τήν τε στοιχειώδη ἀντίθεσιν ὡς καὶ Παρμενίδης ἐθεάσατο καὶ ποιητικὸν αἴτιον ἐκεῖνος μὲν ἓν κοινὸν τὴν ἐν μέσῳ πάντων ἱδρυμένην καὶ πάσης γενέσεως αἰτίαν δαίμονα τίθησιν , οὗτος δὲ καὶ ἐν τοῖς ποιητικοῖς αἰτίοις τὴν ἀντίθεσιν ἐθεάσατο . Ἀναξαγόρας δὲ ὁ Κλαζομένιος ἔοικε τῶν εἰδῶν πάντων τριττὴν θεά - σασθαι τὴν διαφοράν , τὴν μὲν κατὰ τὴν νοητὴν ἕνωσιν συνῃρημένην , ὅταν λέγῃ “ ὁμοῦ πάντα χρήματα ἦν ἄπειρα καὶ πλῆθος καὶ σμικρότητα’’ . καὶ πάλιν φησί “ πρὶν δὲ ἀποκριθῆναι ταῦτα πάντων ὁμοῦ ἐόντων οὐδὲ χροιὴ ἔνδηλος ἦν οὐδεμία · ἀπεκώλυε γὰρ ἡ σύμμιξις ἀπάντων χρημάτων τοὐ διεροῦ καὶ τοῦ ξηροῦ καὶ τοῦ θερμοῦ καὶ τοῦ ψυχροῦ καὶ τοῦ λαμπροῦ καὶ τοῦ ζοφεροῦ καὶ γῆς πολλῆς ἐνεούσης καὶ σπερμάτων ἀπείρων πλήθους οὐδὲν ἐοικότων ἀλλήλοις . τούτων δὲ οὕτως ἐχόντων ἐν τῷ σύμπαντι χρὴ δοκεῖν ἐνεῖναι πάντα χρήματα’’ . καὶ εἴη ἂν τὸ σύμπαν τοῦτο <τὸ> Παρμενίδου ἓν ὂν . τὴν δέ τινα ἐθεάσατο κατὰ τὴν νοερὰν διάκρισιν δια - κεκριμένην , πρὸς ἣν ἡ ἐνταῦθα ἀφωμοίωται . λέγει γὰρ μετ’ ὀλίγα τῆς ἀρχῆς τοὐ πρώτου Περὶ φύσεως Ἀναξαγόρας οὕτως · ‘‘τούτων δὲ οὕτως ἐχόντων χρὴ δοκεῖν ἐνεῖναι πολλά τε καὶ παντοῖα ἐν πᾶσι τοῖς συγκρινο - μένοις καὶ σπέρματα πάντων χρημάτων καὶ ἰδέας παντοίας ἔχοντα καὶ χροιὰς καὶ ἡδονάς , καὶ ἀνθρώπους τε συμπαγῆναι καὶ τὰ ἄλλα ζῷα ὅσα ψυχὴν ἔχει . καὶ τοῖς γε ἀνθρώποισιν εἶναι καὶ πόλεις συνῳκημένας καὶ ἔργα κατεσκευασμένα , ὥσπερ παρ’ ἡμῖν , καὶ ἠέλιόν τε αὐτοῖσιν εἶναι καὶ σελήνην καὶ τὰ ἄλλα , ὥσπερ παρ’ ἡμῖν , καὶ τὴν γῆν αὐτοῖσι φύειν πολλά τε καὶ παντοῖα , ὧν ἐκεῖνοι τὰ ὀνήιστα συνενεγκάμενοι εἰς τὴν οἴκησιν χρῶν - ται . ταῦτα μὲν οὖν μοι λέλεκται περὶ τῆς ἀποκρίσιος , ὅτι οὐκ ἄν παρ’ ἡμῖν μόνον ἀποκριθείη , ἀλλὰ καὶ ἄλλῃ ” . καὶ δόξει μὲν ἴσως τισὶν οὐ πρὸς νοερὰν διάκρισιν τὴν ἐν τῆ γενέσει παραβάλλειν , ἀλλὰ πρὸς τόπους ἄλλους τῆς γῆς τὴν παρ’ ἡμῖν συγκρίνειν οἴκησιν . οὐκ ἄν δὲ εἶπε περὶ τό - πων ἄλλων καὶ ‘‘ἥλιον αὐτοῖσιν εἶναι καὶ σελήνην καὶ τὰ ἄλλα ὥσπερ πᾶρ’ ἡμῖν’’ καὶ “ σπέρματα δὲ πάντων χρημάτων καὶ ἰδέας’’ ἐκάλεσε τὰ ἐκεῖ . ἄκου - σον δὲ οἷα καὶ μετ’ ὀλίγον φησὶ τὴν ἀμφοῖν ποιούμενος σύγκρισιν · “ οὕτω τούτων περιχωρούντων τε καὶ ἀποκρινομένων ὑπὸ βίης τε καὶ ταχυτῆτος . βίην δὲ ἡ ταχυτὴς ποιεῖ . ἡ δὲ ταχυτὴς αὐτῶν οὐδενὶ ἔοικε χρήματι τὴν ταχυτῆτα τῶν νῦν ἐόντων χρημάτων ἐν ἀνθρώποις , ἀλλὰ πάντως πολλα - πλασίως ταχύ ἐστι.’’ καὶ εἴπερ ταύτην ἔσχε τὴν ἔννοιαν , ἄλλως μὲν πάντα ἐν πᾶσιν εἶναί φησι κατὰ τὴν νοητὴν ἕνωσιν , ἄλλως δὲ κατὰ τὴν νοερὰν συνουσίωσιν καὶ ἄλλως κατὰ τὴν αἰσθητὴν σύμπνοιαν καὶ τὴν ἐκ τῶν αὐτῶν γένεσιν καὶ εἰς τὰ αὐτὰ ἀνάλυσιν . Οἱ δὲ περὶ τὸν Λεύκιππόν τε καὶ Δημόκριτον καὶ τὸν Πυθαγορικὸν Τίμαιον οὐκ ἐναντιοῦνται μὲν πρὸς τὸ τὰ τέτταρα στοιχεῖα τῶν συνθέτων εἶναι σωμάτων ἀρχάς . καὶ οὗτοι δέ , ὥσπερ οἱ Πυθαγόρειοι καὶ Πλάτων’ καὶ Ἀριστοτέλης , ὁρῶντες εἰς ἄλληλα μεταβάλλοντα τὸ πῦρ καὶ τὸν ἀέρα καὶ τὸ ὕδωρ , ἴσως δὲ καὶ τὴν γῆν , ἀρχοειδέστερά τινα τούτων καὶ ἀπλού - στερα ἐζήτουν αἴτια , δι’ ὧν καὶ τὴν κατὰ τὰς ποιότητας τῶν στοιχείων τούτων διαφορὰν ἀπολογήσονται . καὶ οὕτως ὁ μὲν Τίμαιος καὶ ὁ τούτῳ κατακολουθῶν Πλάτων’ τὰ ἐπίπεδα βάθος τι ἔχοντα καὶ σχημάτων διαφορὰς στοιχεῖα πρῶτα τῶν τεττάρων τούτων ἔθετο στοιχείων τὴν σωματικὴν φύσιν μετὰ τῶν σωματικῶν σχημάτων ἀρχοειδεστέραν καὶ αἰτίαν τῆς τῶν ποιο - τήτων διαφορᾶς νομίζων . οἱ δὲ περὶ Λεύκιππον καὶ Δημόκριτον τὰ ἐλά - χιστα πρῶτα σώματα ἄτομα καλοῦντες κατὰ τὴν τῶν σχημάτων αὐτῶν καὶ τῆς θέσεως καὶ τῆς τάξεως διαφορὰν τὰ μὲν θερμὰ γίνεσθαι καὶ πύρια τῶν σωμάτων , ὅσα ἐξ ὀξυτέρων καὶ λεmομερεστέρων καὶ κατὰ ὁμοίαν θέσιν κειμένων σύγκειται τῶν πρώτων σωμάτων , τὰ δὲ ψυχρὰ καὶ ὑδατώδη , ὅσα ἐκ τῶν ἐναντίων , καὶ τὰ μὲν λαμπρὰ καὶ φωτεινά , τὰ δὲ ἀμυδρὰ καὶ σκοτεινὰ . Καὶ ὅσοι δὲ ἓν ἔθεντο στοιχεῖον , ὡς Θαλῆς καὶ Ἀναξίμανδρος καὶ ςΗράκλειτος , καὶ τούτων ἕκαστος εἰς τὸ δραστήριον ἀπεῖδεν τὸ καὶ πρὸς γένεσιν ἐπιτήδειον ἐκείνου , Θαλῆς μὲν I εἰς τὸ γόνιμον καὶ τρόφιμον καὶ συνεκτικὸν 8^ καὶ ζωτικὸν καὶ εὐτύπωτον τοῦ ὕδατος , ιΠράκλειτος δὲ εἰς τὸ ζωογόνον καὶ δημιουργικὸν τοῦ πυρός , Ἀναξιμένης δὲ εἰς τὸ τοῦ ἀέρος εὔπλαστον καὶ ἑκατέρωσε ῥᾳδίως μεταχωροῦν ἐπί τε τὸ πῦρ καὶ ἐπὶ τὸ ὕδωρ , ὥσπερ καὶ Ἀναξίμανδρος , εἴπερ τὸ μεταξὺ διὰ τὸ εὐαλλοίωτον ὑποτίθεται . οὕτως οὖν οἱ μὲν εἰς νοητόν , οἱ δὲ εἰς αἰσθητὸν διάκοσμον ἀφορῶντες , καὶ οἱ μὲν τὰ προσεχῆ στοιχεῖα τῶν σωμάτων , οἱ δὲ τὰ ἀρχοειδέστερα ζητοῦντες , καὶ οἱ μὲν μερικώτερον , οἱ δὲ ὁλικώτερον τῆς στοιχειώδους φύ - σεως καταδραττόμενοι , καὶ οἱ μὲν τὰ στοιχεῖα μόνον , οἱ δὲ πάντα τὰ αἴτια καὶ συναίτια ζητοῦντες διάφορα μὲν λέγουσι φυσιολογοῦντα-ς , οὐ μὴν ἐναντία τῷ κρίνειν ὀρθῶς δυναμένῳ . καὶ αὐτὸς δὲ ὁ Ἀριστοτέλης ὁ τὰς διαφωνίας αὐτῶν ἐπιδεικνύναι δοκῶν ἐρεῖ προελθὼν ὀλίγον ὅτι ιι διαφέρουσιν ἀλλήλων τῷ τοὺς μὲν πρότερα , τοὺς δὲ ὕστερα λαμβάνειν , καὶ τοὺς μὲν γνωριμώ - ἱερὰ κατὰ τὸν λόγον , τοὺς δὲ κατὰ τὴν αἴσθησιν’’ . ιιὥστε , φησί , ταὐτὰ λέγειν πὼς καὶ ἕτερα ἀλλήλων’’ . ἀλλὰ ταῦτα μὲν διὰ τοὺς εὐκόλως δια - φωνίαν ἐγκαλοῦντας τοῖς παλαιοῖς ἐπὶ πλέον ἠναγκάσθημεν μηκῦναι · ἐπειδὴ δὲ καὶ Ἀριστοτέλους ἐλέγχοντος ἀκουσόμεθα τὰς τῶν προτέρων φιλοσόφων δόξας καὶ πρὸ τοῦ Ἀριστοτέλους ὁ Πλάτων’ τοῦτο φαίνεται ποιῶν καὶ πρὸ ἀμφοῖν ὅ τε Παρμενίδης καὶ - πενοφάνης , ἰστέον ὅτι τῶν ἐπιπολαιότερον ἀκροωμένων οὗτοι κηδόμενοι τὸ φαινόμενον ἄτοπον ἐν τοῖς λόγοις αὐτῶν διελέγχουσιν , αἰνιγματωδῶς εἰωθότων τῶν παλαιῶν τὰς ἑαυτῶν ἀποφαίνεσθαι γνώμας . δηλοῖ δὲ ὁ Πλάτων’ θαυμάζων οὕτως τὸν Παρμενίδην , ὃν διε - λέγχειν δοκεῖ , καὶ βαθέος κολυμβητοῦ δεῖσθαι λέγων τὴν διάνοιαν αὐτοῦ . καὶ Ἀριστοτέλης δὲ τὸ βάθος αὐτοῦ τῆς σοφίας ὑπονοῶν φαίνεται , ὅταν λέγῃ “ Παρμενίσης δὲ <μᾶλλον βλέπων> ἔοικέ που λέγειν ” . καὶ οὗτοι οὖν ποτὲ μὲν τὸ παραλελειμμένον ἀναπληροῦντες , ποτὲ δὲ τὸ ἀσαφῶς εἰρημένον σαφηνίζοντες , ποτὲ δὲ τὸ ἐπὶ τῶν νοητῶν εἰρημένον ὡς μὴ δυνάμενον τοῖς φυσικοῖς ἐφαρμόττειν διακρίνοντες ὡς ἐπὶ τῶν ἓν τὸ ὂν καὶ ἀκίνητον λε - γόντων , ποτὲ δὲ τὰς εὐκόλους ἐκδοχὰς τῶν ἐπιπολαιοτέρων προαναστέλλοντες , οὕτως ἐλέγχειν δοκοῦσι . καὶ πειρασόμεθα τούτοις καὶ ἡμεῖς ἐφιστάνειν ἐν ταῖς πρὸς ἕκαστον τοῦ Ἀριστοτέλους ἀντιλογίαις . ἀλλὰ ἀναληπτέον πάλιν τὴν Ἀριστοτέλους λέξιν καὶ τὰ ἐν αὐτῇ λεγόμενα διαρθρωτέον . p . 184b15 15 Ἀνάγκη δὲ ἤτοι μίαν εἶναι τὴν ἀρχὴν ἢ πλείους , καὶ εἰ μίαν , ἤτοι ἀκίνητον ὥς φησι Παρμενίδης καὶ Μέλισσος . Ὁ Ἀλέξανδρός φησιν ὅτι “ εἰπὼν δεῖν ἀπὸ τῶν ἡμῖν γνωριμωτέρων ποιεῖσθαι τὴν ἀρχὴν , οὕτως καὶ ποιεῖ · ἤρξατο γὰρ ἀπὸ διαιρετικοῦ τελείου καὶ ἐναργοῦς καὶ πᾶσι φανεροῦ . τί γὰρ τῆς ἀντιφάσεως ἐναργέστερον τῆς λεγούσης μίαν ἢ οὐ μίαν τουτέστι πλείους;’’ ἀλλ’ ὅτι μὲν ἀπὸ διαιρετικοῦ ἐναργοῦς ἤρξατο , καλῶς εἴρηται , οὐ μέντοι τοῦτ’ ἔστιν ὅπερ εἶπεν ὁ Ἀρι - στοτέλης , ὅτι ἀπὸ τῶν φανερῶν ἐπὶ τὰς ἀφανεῖς ἀρχὰς χρὴ προιέναι . σύν - θετα γὰρ ἦν ἐκεῖνα τὰ φανερὰ καὶ τῇ αἰσθήσει γνωριμώτερα καὶ οὕτω καθόλου λεγόμενα ὡς ὅλα καὶ τῶν μερικωτέρων καὶ ἀφανεστέρων περι - ἑκτικά · ἀπὸ γοῦν τῶν αἰσθητῶν καὶ ἡμῖν γνωρίμων καὶ τὰς ψευδεῖς περὶ τῶν ἀρχῶν ἐλέγξει δόξας , ὡς μαθησόμεθα , καὶ βεβαιώσει τὰς ἀληθεῖς . “ οὐχ ὡς Παρμενίδου δέ , φησὶν Ἀλέξανδρος , καὶ Μελίσσου μίαν ἀρχὴν τι - θεμένων καὶ ταύτην ἀκίνητον λεγόντων , οὕτως εἶπε τὸ ὡς Παρμενίδης καὶ Μέλισσος . οὗτοι γὰρ οὐδὲ ὅλως ἀρχὴν ἐτίθεντο · ἓν γὰρ ἔλεγον τὸ πᾶν , ὃ μαχόμενόν ἐστι τῷ ἀρχὴν λέγειν εἶναι · οἱ γὰρ ἀρχὴν τιθέμενοι ὁμολο - γοῦσι πλείω τὰ ὄντα εἶναι , τῇ ἀρχῇ καὶ τὰ ὧν ἐστιν ἀρχὴ συνεισάγοντες . ἀλλ’ εἰπὼν τὸ πρῶτον διαιρετικὸν τὸ ἢ μίαν εἶναι τὴν ἀρχὴν ἢ πλείους ἐπὶ τοῦ ἑτέρου τῶν ἐν τῇ διαιρέσει πάλιν διαιρετικῷ χρῆται τῷ εἰ μία ἡ ἀρχή , ἤτοι ἀκίνητος ἢ κινουμένη . ὂν δὲ ἀπίθανον τὸ ἀρχὴν μίαν καὶ ἀκίνητον ταύτην λέγειν , μετὰ παραμυθίας ἔθετο · οὐδὲν γὰρ ἧττον ἀπίθανον τούτου ὅν , ἀλλὰ καὶ μᾶλλον , τὸ ἓν τὸ πᾶν εἶναι καὶ ἀκίνητον , ὅμως προστάτας ἔχει Παρμενίδην καὶ Μέλισσον · καὶ εἰ μὴ ἄντικρυς γὰρ ταὐτὸν τοῦτο ἐκείνῳ , ἀλλ’ εἰς ταὐτόν γε συντρέχει.’’ ταῦτα οὖν αὐτῇ λέξει τοῦ Ἀλεξάνδρου λέγοντος τὸ μὲν τῆ μᾶλλον ἀπιθάνῳ παραμυθεῖσθαι τὴν ἀπίθανον θέσιν οὐκ ἦν οἶμαι τῆς Ἀριστοτέλους μεγαλονοίας . οὐ μέντοι οὐδὲ ὡς ἑτέρας ἀπιθάνου δόξης μέμνηται τῆς Παρμενίδου καὶ Μελίσσου παρὰ τὴν λέγουσαν μίαν καὶ ἀκίνητον τὴν ἀρχήν τούτους γὰρ τοὺς ἄνδρας ὡς τοῦτο λέγοντας ἐλέγχει ) , ἀλλ’ εὐγνωμόνως τοῦτο γοῦν Ἀριστοτέλους τούτων τῶν ἀνδρῶν ἀποδεξαμένου · “ ὁμοίως γὰρ ζητοῦσι , φησί , καὶ οἱ τὰ ὄντα πόσα ζητοῦντες · ἐξ ὧν γὰρ τὰ ὄντα ἐστί , ζητοῦσι πρῶτον ταῦτα πότερον ἓν ἢ πολλά’’ . ὥστε περὶ ἀρχῆς τῶν ὄντων οἴεται τούτους τοὺς ἄνδρας φιλοσοφεῖν , καὶ τὸ κατ’ αὐτοὺς τμῆμα τῆς διαιρέσεως ἀφω - ρίσατο μίαν καὶ ἀκίνητον ὑποθέμενος τὴν ἀρχήν . τὸ γὰρ ὄντως ὂν τὸ ἡνω - μένον , ὃ καὶ ἀρχὴ καὶ αἰτία τῶν πολλῶν καὶ διακεκριμένων ἐστὶν οὐχ ὡς στοιχειώδης ἀλλ’ ὡς προαγωγὸς ἐκείνων , ἓν ὂν ἔλεγον . ἀναγκαίῳ δὲ πάλιν διαιρετικῷ διελὼν τὸ ἕτερον τμῆμα τὸ λέγον μίαν εἶναι τὴν ἀρχὴν τῷ ἀκί - νῆτον ἢ κινουμένην εἷναι τὴν μίαν καὶ λαβὼν τὸ ἀκίνητον , ἅπερ ἔδει πρὸς τοὺς μίαν καὶ ἀκίνητον τὴν ἀρχὴν λέγοντας ἀντειπεῖν ταῦτα πρὸς τοὺς ἓν τὸ ὃν καὶ ἀκίνητον λέγοντας ἀντιλέγει · κἄν γὰρ ὀνόμασιν ἄλλοις χρῶνται , τὰ αὐτὰ | ὅμως κἀκεῖνοι λέγουσί τε καὶ ζητοῦσιν . ὁμολογεῖ δὲ ὁ Ἀλέξανδρος ἐν μὲν τοῖς πρὸς ἀλήθειαν , ἅπερ ἐστὶ περὶ τοῦ νοητοῦ ὄντος , τὸν Παρμε - νίδην ἓν τὸ ὂν καὶ ἀκίνητον καὶ ἀγένητον λέγειν · “ κατὰ δὲ τὴν τῶν πολλῶν δόξαν καὶ τὰ φαινόμενα , φησί , φυσιολογῶν , οὔτε ἓν λέγων ἔτι εἶναι τὸ ὂν οὔτε ἀγένητον , ἀρχὰς τῶν γινομένων ὑπέθετο πῦρ καὶ γῆν , τὴν μὲν γῆν ὡς ὕλην ὑποτιθεὶς τὸ δὲ πῦρ ὡς ποιητικὸν αἴτιον · καὶ ὀνομάζει , φησί , τὸ μὲν πῦρ φῶς , τὴν δὲ γῆν σκότος’’ . καὶ εἰ μὲν κατὰ τὴν τῶν πολλῶν δόξαν καὶ τὰ φαινόμενα οὕτως ὁ Ἀλέξανδρος ἐξεδέξατο , ὡς ὁ Παρμενίδης βούλεται δοξαστὸν τὸ αἰσθητὸν καλῶν , εὖ ἄν ἔχοι · εἰ δὲ ψευδεῖς πάντη τοὺς λόγους οἴεται ἐκείνους καὶ εἰ ποιητικὸν αἴτιον τὸ φῶς ἢ τὸ πῦρ νομίζει λέγεσθαι , οὐ καλῶς οἴεται . συμπληρώσας γὰρ τὸν περὶ τοῦ νοητοῦ λόγον ὁ Παρμενίδης ἐπάγει ταυτί , ἅπερ καὶ πρότερον παρεθέμην · ἐν τῷ σοι παύσω πιστὸν λόγον ἠδὲ νόημα ἀμφὶς ἀληθείης , δόξας δ’ ἀπὸ τοῦδε βροτείους μάνθανε , κόσμον ἐμῶν ἐπέων ἀπατηλὸν ἀκούων . μορφὰς γὰρ κατέθεντο δό γνώμας ὀνομάξειν . τῶν μίαν οὐ χρεών ἐστιν , ἐν ᾧ πεπλανημένοι εἰσίν . ἀντία δ’ ἐκρίναντο δέμας καὶ σήματ’ ἔθεντο χωρὶς ἀπ’ ἀλλήλων , τῇ μὲν φλογὸς αἰθέριον πῦρ ἤπιον † ἀραιὸν ἐλαφρὸν ἑωυτῷ πάντοσε τῷ δ’ ἑτέρῳ μὴ τὠυτόν · ἀτὰρ κἀκεῖνο κατ’ αὐτὸ τἀντία νύκτ’ ἀδαῆ πυκινὸν δέμας ἐμβριθές τε . τόν σοι ἐγὼ διάκοσμον ἐοικότα πάντα φατίζω , ὡς οὐ μή ποτέ τις σε βροτῶν γνώμη παρελάσσῃ . δοξαστὸν οὖν καὶ ἀπατηλὸν τοῦτον καλεῖ τὸν λόγον οὐχ ὡς ψευδῆ ἁπλῶς , ἀλλ’ ὡς ἀπὸ τῆς νοητῆς ἀληθείας εἰς τὸ φαινόμενον καὶ δοκοῦν τὸ αἰσθη - τὸν ἐκπεπτωκότα . μετ’ ὀλίγα δὲ πάλιν περὶ τῶν δυεῖν στοιχείων εἰπὼν ἐπάγει καὶ τὸ ποιητικὸν λέγων οὕτως αἱ γὰρ στεινότεραι πλῆντο πυρὸς ἀκρήτοιο , αἱ δ’ ἐπὶ ταῖς νυκτός , μετὰ δὲ φλογὸς ἵεται αἶσα . ἐν δὲ μέσῳ τούτων δαίμων ἣ πάντα κυβερνᾷ . ταύτην καὶ θεῶν αἰτίαν εἶναί φησι λέγων πρώτιστον μὲν Ἔρωτα θεῶν μητίσσατο πάντων καὶ τὰ ἑξῆς . καὶ τὰς ψυχὰς πέμπειν ποτὲ μὲν ἐκ τοῦ ἐμφανοῦς εἰς τὸ ἀειδές , ποτὲ δὲ ἀνάπαλίν φησιν . ἀλλὰ ταῦτα μὲν διὰ τὴν πολλὴν νῦν ἄγνοιαν τῶν παλαιῶν γραμμάτων μηκύνειν ἀναγκάζομαι . εἰκότως δὲ ἓν λέ - γοντες τὸ ὃν καὶ ἀκίνητον ἔλεγον , εἴπερ περὶ φυσικῶν διελέγοντο . συνεισ - ήγετο γὰρ τῇ κινήσει καὶ τὸ καθ’ ὃ ἡ κίνησις , εἴτε κατὰ ποιότητα εἴτε κατὰ ποσότητα ἢ κατ’ ἄλλο τι , συνεισήγετο δὲ καὶ ὁ τόπος , εἴπερ ἦν φυ - σικὴ κίνησις , ἄλλος ὢν παρὰ τὸ κινούμενον . ἀλλ’ ὁ μὲν Παρμενίδης περὶ τοῦ νοητοῦ λέγων ὄντος · αὐτὰρ ἀκίνητον , φησί , μεγάλων ἐν πείρασι δεσμῶν ἐστὶν ἄναρχον ἄπαυστον , ἐπεὶ γένεσις καὶ ὄλεθρος τῇδε μάλ’ ἐπλάγχθησαν , ἀπῶσε δὲ πίστις ἀληθής . καὶ τὴν αἰτίαν δὲ τῆς ἀκινησίας ἐπάγει οὕτως ἔμπεδον αὖθι μένει · κρατερὴ γὰρ ἀνάγκη πείρατος ἐν δεσμοῖσιν ἔχει , τό μιν ἀμφὶς ἐέργει , οὕνεκεν οὐκ ἀτελεύτητον τὸ ἐὸν θέμις εἶναι · ἔστι γὰρ οὐκ ἐπιδευές , † μὴ ἐὸν δὲ ἂν παντὸς ὡς γὰρ τὸ μὴ ὄν , φησίν , ἐνδεὲς πάντων ἐστίν , οὕτως τὸ ὃν ἀνενδεὲς καὶ τέλειον . τὸ δὲ κινούμενον ἐνδεὲς ἐκείνου δι’ ὃ κινεῖται · τὸ ἄρα ὃν οὐ κι - νεῖται . καὶ Μέλισσος δὲ ἀκίνητον αὐτὸ ἀπέδειξε κατὰ τὴν αὐτὴν πάλιν ἔν . νοιαν διὰ τοῦ δεῖν , εἰ κινοῖτο τὸ ὂν , εἶναί τι κενὸν τοῦ ὄντος εἰς ὃ ὑπο - χωρήσει τὸ ὄν · κενὸν δὲ προαπέδειξε μὴ εἶναι . λέγει δὲ οὕτως ἐν τῷ ἑαυτοῦ συγγράμματι ‘‘οὐδὲ κενεόν ἐστιν οὐδέν · τὸ γὰρ κενεὸν οὐδέν ἐστιν · οὐκ ἄν οὖν εἴη τό γε μηδέν . οὐδὲ κινεῖται · ὑποχωρῆσαι γὰρ οὐκ ἔχει οὐδαμῇ · ἀλλὰ πλέων ἐστίν · εἰ μὲν γὰρ κενεὸν ἦν , ὑπεχώρει ἄν εἰς τὸ κενεόν . κενεοῦ δὲ μὴ ἐόντος , οὐκ ἔχει ὅκῃ ὑποχωρήσει ” . πλέων οὖν ὂν οὐ κινεῖται οὐχ ὅτι διὰ πλήρους οὐκ ἔστι κινηθῆναι , ὡς ὁ Ἀλέξανδρος ἐνόησε τὸ Μελίσσου ῥητόν , ἀλλ’ ὅτι αὐτὸ τὸ ὂν πλέων ἐστίν , ὡς μηδὲν ἄλλο εἶναι παρ’ αὐτό . “ κρίσιν , γοῦν φησιν ὁ Μέλισσος , ταύτην χρὴ ποι - ήσασθαι τοῦ πλέω καὶ τοῦ μὴ πλέω . εἰ μὲν οὖν χωρεῖ τι ἢ εἰσδέχεται , οὐ πλέων · εἰ δὲ μήτε χωρεῖ μήτε εἰσδέχεται , πλέων . ἀνάγκη τοίνυν πλέων εἶναι , εἰ κενεὸν μὴ ἔστιν · εἰ τοίνυν πλέων ἐστίν , οὐ κινεῖται . “ f . 184b16 Ἢ κινουμένην ὥσπερ οἱ φυσικοί . ‘Ἐκθέμενος τοὺς ἀκίνητον λέγοντας τὸ ὂν ἤτοι τὴν ἀρχὴν μεταβαίνει ἐπὶ τὸ ἕτερον τμῆμα καὶ φησὶν ἢ κινουμένην ὥσπερ οἱ φυσικοί , ἀν - τιδιαστέλλων τοὺς ἀκίνητον λέγοντας πρὸς τοὺς φυσικούς , ὡς μηδὲ φυσικῶν ὅλως ὄντων τῶν ἀναιρούντων τὴν κίνησιν , ὅπερ ἐφ’ ἐξῆς σαφέστερον ἐρεῖ καὶ δείξει · εἰ γὰρ ἀρχὴ κινήσεως ἡ φύσις , πῶς ἂν εἴη φυσικὸς ὁ τὴν φύσιν αὐτὴν ἀναιρῶν . εἰώθασι δὲ τοὺς περί τι μέρος φιλοσοφίας σπουδάσαντας ἢ μόνον ἢ μάλιστα ἀπ’ ἐκείνου καλεῖν , ὡς ἠθικὸν μὲν ἐκάλουν τὸν Σω - κράτην , φυσικοὺς δὲ τοὺς περὶ Θαλῆν καὶ Ἀναξίμανδρον καὶ Ἀναξιμένην καὶ Ἀναξαγόραν καὶ Δημόκριτον καὶ τοὺς τοιούτους’ . παραιτοῦμαι δὲ κἀν - ταῦθα τὸν Ἀλέξανδρον πρότερον μὲν εἰπόντα ὅτι τοὺς φυσικοὺς ἀντιδιέστειλε πρὸς τοὺς ἓν καὶ ἀκίνητον λέγοντας , ὕστερον δὲ ὅτι ἔθος Ἀριστοτέλει φυ - σικοὺς καλεῖν τοὺς περὶ τῆς ἀληθείας φιλοσοφοῦντας , ἐπεὶ καὶ τῆς φυσικῆς τὸ τέλος οὐ πρᾶξις ἀλλὰ γνῶσίς ἐστι . τίς γὰρ ἠγνόει ὅτι καὶ Παρμενίδης , ἅ ) πρὸς ὃν ἀντιδιεστάλθαι λέγει τοὺς φυσικούς , περὶ τῆς ἀληθείας ἐφιλοσόφει λέγων σαφῶς ἐν τῷ σοι παύσω πιστὸν λόγον ἠδὲ νόημα ἀμφὶς ἀληθείης ; οὔσης δὲ καὶ ἄλλης διαιρέσεως ἐπὶ τῶν μίαν τὴν ἀρχὴν λεγόντων εἴτε ἀκί - νητον εἴτε κινουμένην τῆς εἰς τὸ ἄπειρον καὶ τὸ πεπερασμένον διαιρούσης καὶ γὰρ τῶν μίαν καὶ ἀκίνητον λεγόντων ἄπειρον αὐτὴν ὁ Μέλισσός φησιν ἐστὶν ] ἐν τούτοις “ ὅτε τοίνυν οὐκ ἐγένετο ἔστι δέ , ἀεὶ ἦν καὶ ἀεὶ ἔσται καὶ ἀρ|χὴν οὐκ ἔχει οὐδὲ τελευτήν , ἀλλ’ ἄπειρόν ἐστι’’ καὶ δὴ καὶ αὐτὸς Ἀριστοτέλης μετ’ ὀλίγον πρὸς τούτους ἀντιλέγων δείξει , ὅτι οὐ μόνον τὴν ἀρχὴν ἀδύνατον λέγειν ἄπειρον , ἀλλὰ καὶ τὸ ὄν , ὅπερ ἐδόκει Μελίσσω . ἀλλὰ καὶ τῶν μίαν καὶ κινουμένην λεγόντων Ἀναξίμανδρος ὁ Πραξιάδου Μιλήσιος ἄπειρόν τινα φύσιν ἄλλην οὖσαν τῶν τεττάρων στοιχείων ἀρχὴν ἔθετο , ἧς τὴν ἀίδιον κίνησιν αἰτίαν εἶναι τῆς τῶν οὐρανῶν γενέσεως ἔλεγεν , καὶ Ἀναξιμένης δὲ 5 Εὐρυστράτου Μιλήσιος καὶ αὐτὸς ἀρχὴν ἔθετο μίαν καὶ ἄπειρον ἀέρα ταύτην λέγων , ἐξ οὗ ἀραιουμένου καὶ πυκνουμένου τὰ ἄλλα γίνεσθαι ) , οὔσης δ’ οὖν καὶ τοιαύτης διαιρέσεως , παρῆκε νῦν αὐτὴν ὁ Ἀριστοτέλης , ὡς ὁ Ἀλέξανδρός φησι “ διότι οὐδεμίαν ἡ διαίρεσις αὕτη διαφορὰν γενέσεως τοῖς ἐξ αὐτῆς γινομένοις παρέχει · οὐ γὰρ ἄλλα μὲν εἰ ἄπειρος , ἄλλα δὲ εἰ πε - περασμένη γενήσεται , ὥσπερ ἄλλα μὲν εἰ μία , ἄλλα δὲ εἰ πολλαί . εἰ μὲν γὰρ μία ἡ ἀρχή , κατ’ ἀλλοίωσιν ἀνάγκη γίνεσθαι τὰ γινόμενα , εἰ δὲ πολλαί , κατὰ σύγκρισιν . καὶ τὸ ἀκίνητον δὲ καὶ κινούμενον μεγάλην ποιεῖ διαφοράν · εἰ.μὲν γὰρ ἀκίνητος , οὐδ’ ἂν γένοιτό τι ἐξ αὐτῆς ὃ μὴ καὶ πρότερον ἦν , εἰ δὲ κινουμένη , οὐδὲν κωλύει γενέσθαι ἢ κατ’ εὐθεῖαν ἢ κατὰ ἀνακύ - κλησιν’’ . ταῦτα μὲν οὖν ὁ Ἀλέξανδρος . μήποτε δὲ ὁ Μέλισσος οὐ τῇ οὐσίᾳ τὴν ἀρχὴν ἄπειρον εἶπεν , ἀλλὰ τῷ ἀνεκλείπτῳ τοῦ εἶναι · “ ὅτε γὰρ οὐκ ἐγένετο , φησίν , ἔστι δέ , ἀεὶ ἦν καὶ ἀεὶ ἔσται καὶ ἀρχὴν οὐκ ἔχει οὐδὲ τελευτήν , ἀλλ’ ἄπειρόν ἐστι’’ . μήποτε δὲ καὶ διάφορος ὁ τρόπος τῆς γενέσεως καὶ ἐπὶ ἀπείρου οὔσης ἢ πεπερασμένης τῆς ἀρχῆς γενήσεται · ἀπείρου μὲν γὰρ οὔσης τῆς ἀρχῆς κατὰ μέγεθος ἢ οὐ γίνεται ἢ δυνατὸν ἐπ’ ἄπειρον ἐπ’ εὐθείας ἀπ’ αὐτῆς γίνεσθαι τὰ γινόμενα , πεπερασμένης δὲ ἀνακυκλεῖσθαι τὴν γένεσιν ἀνάγκη ἡ ἐκλείπειν ποτέ . p . 181b18 Εἰ δὲ πλείους , ἢ πεπερασμένας ἢ ἀπείρους . ἐπὶ τῶν πλείους λεγόντων τὰς ἀρχὰς οὐκ ἔχει χώραν τὸ ἕτερον διαι - ρετικὸν τὸ ἀκίνητοι ἢ κινούμεναι · καὶ γὰρ καὶ ἀδύνατον ἐκ πλειόνων ἀρχῶν μὴ κινουμένων γίνεσθαί τι κοινωνεῖν γὰρ ἀλλήλαις δέονται ) , καὶ διὰ τὸ προφανῶς ἀδύνατον οὐδὲ ἔσχε προστάτην ἡ δόξα . τοιγαροῦν καὶ Δημόκριτος φύσει ἀκίνητα λέγων τὰ ἄτομα πληγῇ κινεῖσθαί φησιν . ὁ μέντοι Εὐφραδὴς Θεμίστιος παραφράζων τὸ ῥητὸν καὶ τὰς πλείους “ ἢ κινουμένας , φησίν , ἢ ἀκινήτους καὶ ἢ πεπερασμένας κατ’ ἀριθμὸν ἢ πάλιν ἀπείρους’’ . καὶ Εὔ - δῆμος δέ , ὡς καὶ πρότερον εἶπον , ἐν τοῖς Φυσικοῖς “ ὡς ἄν ποτε ὑπάρ - χῶσιν αἱ ἀρχαί , φησίν , ἤτοι κινοῦνται ἢ ἀκίνητοί εἰσι’’ . καὶ δῆλον ὅτι τὴν ἀνάγκην οὗτοι τῆς ἀντιφατικῆς διαιρέσεως ἀποδεδώκασιν . ἀλλ’ εἰ πλείους φησίν , ἢ πεπερασμένας ἢ ἀπείρους τῷ πλήθει ἀνάγκη εἶναι . “ καὶ ἔοικε , φησὶν ὁ Ἀλέξανδρος , ἀμφοτέρας τὰς διαιρέσεις ἑκατέρῳ τῶν ἐκ τῆς πρώτης διαιρέσεως μὴ προσαγαγεῖν διὰ τὸ μὴ πολλάκις περὶ τῶν αὐτῶν λέγειν · ἀλλὰ δείξας ὅτι ἐπὶ τῆς μιᾶς οὐχ οἷόν τε ἀκίνητον τὴν ἀρχὴν εἶναι , ἐκ τούτου μᾶλλον συναποδείξει ὅτι οὐδὲ τὰς πλείους οἷόν τε εἶναι ἀκινήτους · διὸ ἐπὶ τῶν πολλῶν οὐκέτι ἐχρήσατο τῷ ἢ κινουμένας ἢ ἀκινήτους . πάλιν δὲ αὖ ἐπὶ τῶν πολλῶν δείξας ὅτι οὐχ οἷόν τε τὰς ἀρχὰς ἀπείρους εἶναι , συναποδείξει ὅτι οὐδὲ ὅλως ἀρχὴν ἄπειρον οἷόν τε εἶναι . οἰκειότερον μὲν γὰρ τῇ μιᾷ τὸ μὴ κινεῖσθαι , εἰ οἷόν τε ἦν , οἰκειότερον δὲ ταῖς πολλαῖς τὸ ἀπείρους εἶναι.’’ ταῦτα τοῦ Ἀλεξάνδρου λέγοντος ἐπιση - μαίνομαι , ὅτι ἄλλο ἐστὶ τὸ κατὰ πλῆθος ἄπειρον ἢ πεπερασμένον , ὃ τοῖς πολλὰς λέγουσι τὰς ἀρχὰς οἰκειότερον ἦν , καὶ ἄλλο τὸ κατὰ μέγεθος τοῖς μίαν λέγουσι καὶ αὐτὸ μᾶλλον προσῆκον . πλείονα γὰρ ἄπειρα τῷ μεγέθει πῶς ἄν εἴη , εἰ μὴ σῶμα διὰ σώματος χωροίη . ἀλλ’ ἔοικε συντομίας ἕνεκεν ὁ Ἀριστοτέλης οὕτω ποιήσασθαι τὴν διαίρεσιν · ἐν γοῦν τοῖς ἑξῆς Μέλισσον ὡς μίαν λέγοντα καὶ ἄπειρον τὴν ἀρχὴν εὐθύνει . τίνες δέ εἰσιν οἱ πλείους καὶ πεπερασμένας λέγοντες τὰς ἀρχὰς καὶ τίνες οἱ ἀπείρους , ἐκ τῆς προ - εκτεθείσης διαιρέσεως ἔγνωμεν . τὸν μέντοι Ἀλέξανδρον κἀνταῦθα ἀξιοῦ - μὲν ἀφερεπόνως τῶν Πλάτωνος ἀπομνημονεύειν δογμάτων . “ δύο γὰρ ἀρχάς , φησί , δοκεῖ ποιεῖν ὁ Πλάτων’ , τὸ μὲν ὑποκείμενον καὶ ὕλην προσαγορεύων , τὸ δὲ ὡς αἴτιον καὶ κινοῦν , ὃ θεὸν καλεῖ καὶ νοῦν τό τε ἀγαθόν . εἴη δ’ ἄν , φησί , καὶ τρίτη κατ’ αὐτὸν ἀρχή , ἡ παραδειγματική.’’ θαυμαστὸν γὰρ εἰ μὴ ἐπέστησεν ὁ Ἀλέξανδρος ὅτι σαφῶς ὁ Πλάτων’ τὴν τελικὴν αἰτίαν πάντων προέταξεν εἰπών “ λέγωμεν δὴ δι’ ἥντινα αἰτίαν γένεσιν καὶ τὸ πᾶν τόδε ὁ ξυνιστὰς συνέστησεν . ἀγαθὸς ἦν’’ . εἰ οὖν διὰ τὴν ἀγαθότητα , δῆλον ὅτι ἡ ἀγαθότης ἦν τὸ τελικὸν καὶ κυριώτατον αἴτιον . οὐχὶ δὲ καὶ τῶν μορίων τὰς διαφόρους κατασκευὰς εἰς τὸ διάφορον τῆς χρείας ἀνάγει καὶ τὸ οὗ ἕνεκεν ἕκαστον αὐτῶν γέγονεν ; ἀλλὰ καὶ τὸ εἰδικὸν αἴτιον σαφῶς ὁ Πλάτων’ παραδίδωσιν οὐ τὸ χωριστὸν μόνον τῆς ὕλης , ἀλλὰ καὶ τὸ ἀχώ - ριστον , ὅταν λέγῃ · “ ἓν μὲν εἶναι τὸ κατὰ ταὐτὰ εἶδος ἔχον , ἀγένητον καὶ ἀνώλεθρον , οὔτε αὐτὸ εἰσδεχόμενον ἄλλο οὔτε αὐτὸ εἰς ἄλλο ποι ἰόν , ἀόρατον δὲ καὶ ἄλλως ἀναίσθητον τοῦτο ὃ δὴ νόησις εἴληχεν ἐπισκοπεῖν . τὸ δὲ ὁμώνυμον <ὅμοιόν> τε ἐκείνῳ δεύτερον , αἰσθητὸν γενητὸν μένον ἀεί’’ . καὶ μετ’ ὀλίγα “ οὕτω δὴ τότε πεφυκότα ταῦτα , φησί , πρῶτον διεσχηματίσατο εἴδεσι καὶ ἀριθμοῖς’’ . καὶ δι’ ἐκείνων δὲ τῶν ῥητῶν διττὴ τῶν εἰδῶν αἰτία δηλοῦται , ἥ τε χωριστὴ καὶ ἡ ἀχώριστος . ᾗπερ οὗν νοῦς ἐνούσας ἰδέας τῷ ὅ ἐστι ζῷον οἷαί τε ἔνεισι καὶ ὅσαι καθορᾷ , τοσαύτας καὶ τοιαύτας διενοήθη καὶ τόδε τὸ πᾶν ἔχειν . p . 184b20 Καὶ εἰ ἀπείρους , ἢ οὕτως ὥσπερ Δημόκριτος τὸ γένος ἓν σχήματι δὲ ἢ εἴδει διαφερούσας ἢ καὶ ἐναντίας . Ὅτι μὲν τὸν Δημόκριτον ὁμογενεῖς ὑποθέσθαι τὰς ἀρχὰς καὶ ἐκ τῆς αὐτῆς οὐσίας λέγειν τὰς ἀτόμους τῷ σχήματι καὶ τῷ κατ’ αὐτὸ ειοει διαφερούσας ὁ Ἀριστοτέλης οἴεται , συμφωνοῦσιν οἱ ἐξηγηταὶ πάντες · τὸ δὲ ἢ καὶ ἐναντίας ὁ μὲν Πορφύριος καὶ ὁ Θεμίστιος ἀνταπόδοσιν οἴονται τοῦ ἢ οὕτως ὥσπερ Δημόκριτος περὶ Ἀναξαγόρου λεγομένην · καὶ γὰρ τῶν ἀπείρους τὰς ἀρχὰς ὑποθεμένων οἱ μὲν περὶ Δημόκριτον ὁμοουσίους τὰς ἀτόμους ὑποθέμενοι καθ’ ἓν γένος τὸ πλῆρες θεωρουμένας , σχήματι καὶ θέσει καὶ τάξει διαφέρειν αὐτάς φασιν , οἱ δὲ περὶ Ἀναξαγόραν καὶ ταῖς οὐσίαις ἐναντίας τίθενται · θερμότητας γὰρ καὶ ψυχρότητας ξηρότητάς τε καὶ ὑγρότητας μανότητάς τε καὶ πυκνότητας καὶ τὰς ἄλλας κατὰ ποιότητα ἐναν - τιότητας ἐν ταῖς ὁμοιομερείαις ὑποτίθενται , αἷς διαφέρειν τὰς ὁμοιομερείας ἀρχὰς κατ’ αὐτοὺς οὔσας φασί , κυρίως τῆς ἐναντιότητος ἐν ταῖς ποιότησι θεωρουμένης ἀλλ’ οὐκ ἐν τοῖς σχήμασιν . ὁ μέντοι Ἀφροδισιεὺς Ἀλέξαν - δρος οἶδε μὲν καὶ ταύτην τὴν ἐξήγησιν , οὐκ ἀποδέχεται δὲ αὐτήν , ἀλλ’ οἴεται μᾶλλον τὸ ὅλον περὶ Δημοκρίτου λέγεσθαι ὡς τὰς ἀρχὰς τούτου τιθεμένου τὸ μὲν γένος ἕν , τουτέστι κατὰ τὴν ὑποκειμένην φύσιν ἕν , σχήματι δὲ ἢ εἴδει διαφερούσας ἢ καὶ ἐναντίας . ὅτι γὰρ ὡς ἐναντίας λέγοντος τοῦ Δημοκρίτου τὰς ἀρχὰς ὁ Ἀριστοτέλης ἀπομνημονεύει , δι’ ἐκείνων δηλοῖ τῶν ῥητῶν · “ καὶ Δημόκριτος τὸ πλῆρες καὶ τὸ κενόν , ὧν τὸ μὲν ὡς ὂν τὸ δὲ ὡς οὐκ ὂν εἶναί φησιν · ἔτι θέσει σχήματι τάξει · ταῦτα δὲ γένη ἐναντίων , θέσεως ἄνω κάτω πρόσθεν ὄπισθεν , σχήματος γωνία τὸ εὐθὺ καὶ τὸ περιφερές’’ . κἂν γὰρ αὐτὸς Ἀριστοτέλης μή φησιν ἐναντίον εἶναι σχῆμα σχήματι , οὐκ ἤδη καὶ Δημόκριτον ἀνάγκη ταύτης εἶναι τῆς δόξης . οὕτω δὲ τῇ ἐξηγήσει ταύτῃ συμπέπονθεν ὁ Ἀλέξανδρος ὡς αἱρεῖσθαι δυοῖν τὸ ἕτερον λέγειν ἢ τὴν γραφὴν ἡμαρτῆσθαι , περιττῶς παρεγκειμένου ἢ οὕτως τοῦ τὴν πρὸς Δημόκριτον ἀνταπόδοσιν ἀπαιτοῦντος ( ὀφείλειν εἶναι καὶ εἰ ἀπείρους , ὥσπερ Δημόκριτος , τὸ γένος ἕν , σχήματι δὲ ἢ εἴδει διαφερούσας ἢ καὶ ἐναντίας ) , “ ἢ εἰ ὀρθῶς ἔχει , φησίν , ἡ γραφή , παρῆκε τὸ ἀνταποδοῦναι τοὺς λέγοντας μηδὲ τῷ γένει τὰς αὐτὰς εἶναι τὰς ἀρχάς , ὡς ἔλεγον οἱ περὶ Ἀναξαγόραν’’ . εἰ οὖν καὶ τὸ τὰς γραφὰς ἀθετεῖν τὰς ἐν πάσι τοῖς ἀντιγράφοις συμφωνουμένας ἄτοπον , καὶ τὸ ἐλλιπῆ τὸν λόγον ἀποδεῖξαι καὶ κατὰ τὴν φράσιν καὶ κατὰ τὰ τμήματα τῆς διαιρέσεως οὐχ ἧττον ἄτοπον καὶ μάλιστα , ὅτι ἡ Ἀναξαγόρου δόξα παραλιμπάνεται , πρὸς ἣν πολλοὺς λόγους ὁ Ἀριστοτέλης κατατείνει · ἀλλὰ καὶ τὸ τὴν Ἀριστοτέλους περὶ Δημοκρίτου δόξαν ἀθετεῖν οἰομένου σαφῶς ἐναντίωσιν ἐν ταῖς ἀρχαῖς ὑποτίθεσθαι , ὅπερ οἱ ἕτεροι ποιοῦσιν ἐξηγηταί , οὐκ εὐπαράδεκτον φαίνεται . μήποτε τὸ μὲν σχήματι καὶ τῇ κατ’ αὐτὸ μορφῇ διαφέρειν ὡς τοῦ Δημοκρίτου ἰήιον ἀποδέδωκε κατ’ οὐσίαν μηδὲν λέγοντος διαφέρειν τὰς ἀτόμους , τὸ δὲ μὴ διαφέρειν μόνον τὰς ἀπείρους ἀρχὰς ἀλλὰ καὶ ἐναντίας εἶναι οὐ τῇ Δημοκρίτου μόνον θέσει ὑπάρχον ἀλλὰ καὶ τῇ Ἀναξαγόρου κοινῶς ἀμφοτέραις ἀποδέδωκεν , ἵν’ ἡ λέγων ἢ οὕτως ὥσπερ Δημόκριτος τὸ γένος ἓν σχήματι δὲ ἢ εἴδει διαφερούσας , ἢ οὐ μόνον σχήματι καὶ τῷ κατ’ αὐτὸ εἴδει διαφερούσας , ἀλλὰ καὶ ἐναντίας · ὡς Δημόκριτος μὲν κατὰ τὸ σχῆμα καὶ τὴν θέσιν τὴν ἐναντίωσιν ἐτίθετο , Ἀναξαγόρας δὲ καὶ κατὰ τὴν οὐσίαν καὶ τὸ γένος . εἰ γὰρ ἔχει τινὰ λόγον ἡ τοιαύτη τῶν λεγομένων ἀποδοχή , οὔτε τὴν γραφὴν διορθοῦν ἀνάγκη οὔτε τὸν λόγον ὡς ἀναπόδοτον αἰτιᾶσθαι οὔτε τὰ περὶ τῆς κατὰ Δημόκριτον ἐναντιώσεως κατανωτίζεσθαι . p . 1841)22 ‘Oμοίως δὲ ζητοῦσι καὶ οἱ τὰ ὄνια ζητοῦντες πόσα · ἐξ ὧν γὰρ τὰ ὄντα ἐστί , ζητοῦσι , ταῦτα πότερον ἓν ἢ πολλά . “ Ὥσπερ ἡμεῖς , φησί , πρὸ τοῦ περὶ αὐτῶν τῶν φυσικῶν φιλοσοφεῖν ἠναγκάσθημεν τὰς ἀρχὰς τῶν φυσικῶν ζητεῖν πόσαι τε καὶ τίνες , οὕτω καὶ οἱ φυσικοί , καίτοι περὶ τῶν ὄντων προθέμενοι ζητεῖν πόσα ταῦτα , ἠναγκάσθησαν πρότερον περὶ τῶν ἀρχῶν τῶν ὄντων ζητεῖν , ὡς ἀπὸ τούτων τῆς γνώσεως τῶν ὄντων ἠρτημένης . τοῦτο δὲ αὐτῷ τείνει πρὸς δεῖξιν τοῦ ἀναγκαῖον εἶναι τὸν περὶ τῶν ἀρχῶν λόγον , εἴπερ καὶ τοῖς μὴ περὶ τούτων προθεμένοις ὅμως ἡ ζήτησις ἡ περὶ αὐτῶν ὑπήντα πρώτη , ὡς οὐκ ἄλλως εἰσομένοις περὶ τῶν ὄντων.’’ οὕτω μὲν οὖν ὁ Ἀλέξανδρος ἐξηγεῖται τὴν λέξιν , καὶ περὶ πάντων φησὶ τοῦτο λέγεσθαι τῶν φυσικῶν . μήποτε δὲ οὔτε περὶ πάντων τῶν φυσιολόγων ἐστὶν ὁ λόγος , οὔτε ὡς ἄλλα μὲν προτιθε - μένων ζητεῖν , ἄλλης δὲ πρὸ ἐκείνων αὐτοῖς ζητήσεως τῆς τῶν ἀρχῶν ὑπαν - τώσης · ἀλλ’ ἐπειδὴ Παρμενίδης καὶ Μέλισσος περὶ τοῦ ὄντος ἐζήτουν πό - τερον ἓν ἢ πολλά , καὶ εἰ ὅν , ἀκίνητον ἢ κινούμενον , καὶ οὗτοι , φησίν , οὐ περὶ τῶν ὄντων ὡς ἄν τις οἰηθείη , ἀλλὰ περὶ τῆς ἀρχῆς τῶν ὄντων ἐζή - τουν , εὐγνωμόνως τοῦτο αὐτῶν ὁ Ἀριστοτέλης ἀποδεχόμενος . οὐ γὰρ ἄν ποτε ἐνόμισεν αὐτοὺς ἀγνοεῖν τὸ πλῆθος τὸ ἐν τοῖς οὖσιν ἢ τοῦτο γοῦν εἰ δύο πόδας εἶχον , ἀλλὰ περὶ τοῦ ὄντως ὄντος καὶ κυρίως ὄντος ἦν αὐτοῖς ὁ λόγος , ὅπερ ἀρχὴ καὶ αἰτία πάντων τῶν ὁπωσδηποτοῦν ὄντων ἐστί . διὰ τοῦτο δὲ καὶ τὴν Παρμενίδου καὶ Μελίσσου δόξαν εὐθὺς προχειρίζεται τῶν περὶ | τοῦ ὄντος φιλοσοφούντων . κἄν τε γὰρ περὶ ἀρχῆς ζητοῖεν εἰ μία ἢ πολλαὶ κἄν τε περὶ τοῦ ὄντος , τὰ αὐτὰ ζητοῦσιν , εἰ καὶ ὀνόμασιν ἄλλοις χρῶνται . τὰ γοῦν λεγόμενα πρὸς τοὺς ἓν λέγοντας τὸ ὄν , λέγοιτο ἄν καὶ πρὸς τοὺς λέγοντας μίαν εἶναι τὴν ἀρχήν . ἐπεὶ οὖν αὐτὸς ἐπὶ ἀρχῆς ἐποιήσατο τὴν διαίρεσιν εἰπών “ ἀνάγκη δὲ ἤτοι μίαν εἶναι τὴν ἀρχὴν ἢ πλείους’’ , εἰκότως προσέθηκεν , ὅτι καὶ οἱ τὰ ὄντα πόσα ζητοῦντες περὶ 5 ἀρχῶν ζητοῦσι , κἄν ὀνόμασιν ἄλλοις χρῶνται . διὸ καὶ ὡς μίν τιθεὶς ταύ - την ἀντιλέγει . p . 1841)25 Τὸ μὲν οὖν εἰ ἓν καὶ ἀκίνητον τὸ ὃν σκοπεῖν οὐ περὶ φύσεως ἐστι σκοπεῖν . “ Διὰ τούτων δέ , φησὶν ὁ Ἀλέξανδρος , καὶ τὸ δοκοῦν παραλελεῖφθαι πρόβλημα , τὸ εἰ εἰσὶν ὅλως ἀρχαί , προστίθησιν , ἀντιλέγων πρὸς τοὺς μηδὲ ὅλως ἀρχὴν εἶναι τιθεμένους τῶν φυσικῶν . οἱ γὰρ ἓν λέγοντες τὸ ὂν καὶ ἀκίνητον ἀναιροῦσι τὰς φυσικὰς ἀρχὰς καὶ αὐτὴν τὴν φύσιν . καὶ γὰρ ἡ ἀρχὴ τινὸς ἢ τινῶν ἀρχὴ καὶ πλῆθος ἑαυτῇ συνεισάγει · καὶ εἰ μὴ ἔστι κίνησις , οὐδὲ φύσις · ἀρχὴ γὰρ κινήσεως ἡ φύσις ἀποδειχθήσεται.’’ μήποτε δὲ περινενοημένη μᾶλλόν ἐστιν ἡ τοιαύτη ἐξήγησις · οὐ γὰρ ὅτι εἰσὶν ἀρχαὶ φυσικαὶ διὰ τούτων ὁ Ἀριστοτέλης δεῖξαι προτίθεται , ἀλλ’ ὁμολογούμένον τοῦτο λαβὼν καὶ κατ’ αὐτούς , εἴπερ τὸ ὂν ἀντὶ τῆς ἀρχῆς ἔλαβον , ἐκ τού - του πειρᾶται τοὺς ἓν λέγοντας τὸ ὂν ὡς ἀρχὴν λέγοντας διασαλεύειν . οὐ γὰρ ἔτι ἀρχή ἐστιν , εἰ ἓν μόνον τὸ ὂν καὶ οὕτως ἕν ἐστιν , ὡς δοκεῖ τοῖς πολλοῖς ἓν λέγεσθαι τὸ ὄν , ὡς αὐτὸ μόνον · ἡ γὰρ ἀρχὴ τινὸς ἢ τινῶν ἀρχή ἐστιν , ὥστε καὶ πλῆθος αὑτῇ συνεισάγει . ἅμα οὖν ἀναιρῶν τὴν θέσιν αὐτῶν ἐπισκήπτει τοῖς θεμένοις , ὅτι περὶ φύσεως σκοπεῖν δοκοῦντες <τὴν φύσιν ἀνῄρουν . καὶ> τὰ πρῶτα τμήματα τῆς διαιρέσεως συλλαβών δὲ ταῦτα εἰ μία καὶ ἀκίνητος ἡ ἀρχή ) , προστάτας εὑρίσκει ταύτης τῆς δόξης Παρμενίδην καὶ Μέλισσον ἓν λέγοντας τὸ ὄν , ἀντὶ τῆς ἀρχῆς τὸ ὂν τιθέντας . καὶ πρὸς τούτους εὐθὺς ἀντιλέγει πρῶτον συμπλέξας τὴν τῆς ἀρχῆς καὶ τοῦ ὄντος ἔννοιαν , καθ’ ἣν ὑπώπτευεν αὐτοὺς λέγειν · εἶτα κτὰ τὴν τοῦ ὄντος , ὥσπερ εἰκὸς ἦν καὶ τοὺς πολλοὺς τοῦ ὀνόματος ἀκούοντας οἴεσθαι · καὶ τότε ἀπὸ τοῦ ἑνὸς ἐπιχειρεῖ . καὶ ἔοικε μέμφεσθαι εὐθύς , ὅτι τῷ μίαν τὴν ἀρχὴν τοῦ ὄντος εἰπεῖν ἓν τὸ ὂν εἶπον , καὶ τῇ τοῦ ὄντος ἐννοίᾳ ἀναι - ῥεῖται ἡ ἀρχή , καὶ περὶ τῆς τῶν ὄντων ἀρχῆς <λέγοντες> καὶ τὴν ἀρχὴν ἀναιροῦσι καὶ τὴν φύσιν ἓν καὶ ἀκίνητον λέγοντες τὸ ὄν , φύσεως δὲ ἀναι - ρεθείσης καὶ τῶν φυσικῶν ἀρχῶν ἀνῄρηται καὶ ἡ φυσικὴ πᾶσα θεωρία . ἐπειδὴ δὲ οὐ πᾶς λόγος ἄξιός ἐστιν ἀντιλογίας , μέλλων ἀντιλέγειν αὐτοῖς αὐτὸ τοῦτο πρῶτον ὑποδείκνυσι , κατὰ τί μὲν οὐκ ἄξιος ἀντιλογίας ὁ λόγος ἐστί , κατὰ τί δὲ καὶ οὕτως ἔχοντος αὐτοῦ οὐδὲν ὅμως κωλύει τὸ ἀντειπεῖν . οὐδεμία γὰρ τέχνη οὐδὲ ἐπιστήμη πρὸς τὸν ἀναιροῦντα τὰς ἀρχὰς αὐτῆς καὶ τὴν ὅλην σύστασιν ἐπιστημονικῶς ὑπαντᾶν δύναται τῷ ἑαυτῆς λόγῳ . εἰ γὰρ δεῖ τὸν φυσικὸν εἰ τύχοι ὡς φυσικὸν πάντα τὰ παρ’ αὐτοῦ δεικνύ - μένα ἐκ τῶν φυσικῶν ἀρχῶν καὶ φυσικῶς ἀποδεικνύναι , μὴ συγχωροῦνται δὲ αἱ ἀρχαὶ μηδὲ ἡ φυσικὴ θεωρία , πῶς ἄν ἔτι ἀποδείξοι ὁ φυσικὸς ᾗ φυσικός ; ἀλλ’ οὐδὲ ὁ γεωμέτρης πρὸς τὸν ἀναιροῦντα τὰς γεωμετρικὰς ἀρχὰς καὶ τὴν σύστασιν τῆς γεωμετρίας ὡς γεωμετρικὸς διαλέξεται · οὐ γὰρ ἔχει ἀρχὰς ἀφ’ ὧν διαλεχθήσεται . συστήσαι δὲ βουλόμενος τὰς ἀρχάς , ἢ ἐκ προτέρων ἢ ἐξ ὑστέρων αὐτὰς συστήσει · ἀλλ’ εἰ ἐκ προτέρων , δῆλον ὅτι οὐ φυσικῶν οὐδὲ φυσικῶς · εἰ δὲ ἐξ ὑστέρων καὶ φυσικῶν , αἰτεῖν ἀνάγκη ταῦτα μήπω δῆλα ὄντα διὰ τὸ ἀναιρεῖσθαι τὰς ἀρχὰς ἐξ ὧν δείκνυσθαι δυνατὸν αὐτά · ὡς ἔχει τὰ παρὰ τοῖς γεωμέτραις καλούμενα αἰτήματα · ἀλλὰ ἀνάγκη τὰς ἑκάστων ἀρχὰς ἢ τὰς ἐπαναβεβηκυίας προσε - χῶς αὐτῶν ἐπιστήμας ἐπιδεικνύναι ὡς τὰς ἰατρικὰς τῆς φυσικῆς καὶ τὰς μηχανικὰς τῆς γεωμετρίας ) ἢ πασῶν τινα κοινήν , οἵα ἐστὶν ἡ διαλεκ - τικὴ τῶν Περιπατητικῶν · καὶ γὰρ ἐν τοῖς τοπικοῖς χρήσιμον ἐκείνην εἶπε τὴν μέθοδον καὶ πρὸς τὰς κατὰ φιλοσοφίαν ἐπιστήμας · “ ἐξεταστικὴ ἐξεταστικὴ γάρ , φησίν , οὖσα πρὸς τὰς ἀπασῶν τῶν ἐπιστημῶν ἀρχὰς ὁδὸν ἔχει.’’ καὶ τοῦτο εἰκότως , εἴπερ ὁ σκοπὸς τῆς διαλεκτικῆς ἐστι περὶ παντὸς τοῦ προ - τεθέντος πράγματος συλλογίσασθαι ἐξ ἐνδόξων . δείξει γὰρ ὁ διαλεκτικὸς εἰ τύχοι ὅτι τὸ σημεῖον ἀμερὲς καὶ ἡ γραμμὴ μῆκος ἀπλατὲς καὶ τὸ ἐπί - πεδον ὅτι μῆκος καὶ πλάτος μόνον ἔχει , προσλαμβάνων ἀξίωμα κοινόν , ὅτι τὸ σῶμα τριχῇ διαστατὸν καὶ ὅτι πᾶν τὸ περατοῦν τοῦ περατουμένου μιᾷ λείπεται διαστάσει . καὶ ἡ πρώτη δὲ φιλοσοφία πασῶν ἀποδείξει τὰς ἀρχάς · διὸ καὶ τέχνη τεχνῶν καὶ ἐπιστήμη ἐπιστημῶν ἐκείνη ἀνευφημεῖται . οὐκ ἔστιν οὖν τοῦ φυσικοῦ διαλεχθῆναι πρὸς τὸν ἀναιροῦντα τὰς φυσικὰς ἀρχάς . πρὸς δὲ τοὺς καθόλου πάσαν ἀρχὴν ἀναιροῦντας τάχα οὐδενὸς ἄν εἴη δια - λεχθῆναι . ἀναιροῦσι δὲ πᾶσαν ἀρχὴν οἱ ἓν μόνον λέγοντες τὸ ὂν καὶ οὕτως ἓν ὡς μηδὲν ἄλλο παρ’ αὐτὸ εἶναι . ἡ γὰρ ἀρχὴ συνεισάγει πάντως ἑαυτῇ ἢ τὶ ἡ τινὰ ὧν ἐστιν ἀρχή . ζητεῖ δὲ ἐν τῇ Μετὰ τὰ φυσικὰ ὁ Ἀριστοτέλης , πότερον τὰς ἑκάστης ἐπιστήμης ἀρχὰς καθ’ ἑκάστην μία τίς ἐστιν ἡ δει - κνύουσα , ἢ μιᾶς ἐπιστήμης ἔστι θεωρῆσαι κοινῆς τινος περὶ πασῶν τῶν ἐπιστημῶν . καὶ Εὔδημος δὲ ἀρχόμενος τῶν Φυσικῶν ζητεῖ μὲν φιλοκάλως τὸ πρόβλημα , τὴν δὲ λύσιν εἰς ἄλ|λας πραγματείας τελεωτέρας ὑπερτίθεται . λέγει δὲ οὕτως · “ πότερον δὲ ἑκάστη τὰς αὑτῆς ἀρχὰς εὑρίσκει τε καὶ κρίνει , ἢ καθ’ ἑκάστην ἑτέρα τις , ἢ καὶ περὶ πάσας μία τίς ἐστι , διαπο - ρήσειεν ἄν τις . οἱ γὰρ μαθηματικοὶ τὰς οἰκείας ἀρχὰς ἐνδείκνυνται καὶ τί λέγουσιν ἕκαστον ὁρίζονται · ὁ δὲ μηδὲν συνιδὼν γελοῖος ἄν εἶναι δόξειεν ἐπιζητῶν τί ἐστι γραμμὴ καὶ τῶν ἄλλων ἕκαστον · περὶ δὲ τῶν ἀρχῶν οἵας αὐτοὶ λέγουσιν οὐδὲ ἐπιχειροῦσιν ἀποφαίνειν , ἀλλ’ οὐδέ φασιν αὑτῶν εἶναι ταῦτα ἐπισκοπεῖν , ἀλλὰ τούτων συγχωρουμένων τὰ μετὰ ταῦτα δεικνύουσιν . εἰ δὲ ἔστιν ἑτέρα τις περὶ τὰς γεωμετρικὰς ἀρχάς , ὁμοίως δὲ καὶ τὰς ἀριθμητικὰς καὶ τῶν ἄλλων ἕκαστα , πότερον μία τις περὶ τὰς ἀπασῶν ἀρχάς ἐστιν ἢ καθ’ ἑκάστην ἄλλη ; εἴτε δὲ μία ἐστὶ κοινή τις εἴτε καθ’ ἑκάστην ἰδία , δεήσει καὶ ἐν αὐταῖς ἀρχάς τινας εἶναι . πάλιν οὖν ἐπιζητή - σεται τὸν αὐτὸν τρόπον , εἰ καὶ τῶν οἰκείων ἀρχῶν εἰσιν αὗται ἢ ἄλλαι τινές . ἑτέρων μὲν οὖν ἀεὶ γινομένων , εἰς ἄπειρον πρόεισιν · ὥστε οὐκ ἔσονται τῶν ἀρχῶν ἐπιστῆμαι · ἀρχαὶ γὰρ εἶναι δοκοῦσιν αἱ ἀνώτεραι ἀεί . εἰ δὲ στήσονται καὶ ἔσονταί τινες ἢ καὶ μία τις οἰκεία τῶν ἀρχῶν ἐπιστήμη , ζητήσεται καὶ λόγου δεήσει , διὰ τί αὕτη μέν ἐστι τῶν τε ὑφ’ ἑαυτὴν καὶ τῶν οἰκείων ἀρχῶν , αἱ δὲ ἄλλαι οὔ · πλασματικῷ γὰρ ἔοικε τὸ ἴδιον , εἰ μὴ διαφορά τις ἐμφέρεται . ταῦτα μὲν οὖν ἑτέρας ἄν εἴη φιλοσοφίας οἰκειότερα διακριβοῦν . ” ταύτην τὴν τοῦ Εὐδήμου λέξιν σαφῶς ἐκτιθεμένην τὴν τῷ προβλήματι προσήκουσαν ἀπορίαν ὅλην παρεθέμην τοῖς ζητητικωτέροις . καὶ ὁ μὲν Εὔδημος τὴν ἐπίκρισιν , ὡς εἶπον , εἰς τελειοτέρας πραγματείας ἀνεβάλετο . συντόμως δὲ ῥητέον , ὅτι τῶν καθ’ ἑκάστην τέχνην καὶ ἐπι - στήμην ἀρχῶν αἱ μέν εἰσιν αὐτόπιστοι καὶ διὰ τοῦτο γνώριμοι καὶ αὐταῖς ταῖς ἐπιστήμαις ὧν εἰσιν ἀρχαί , ὥσπερ ἐν γεωμετρίᾳ αἱ καλούμεναι κοιναὶ ἔννοιαι · καὶ οἱ ὅροι δέ · καὶ γὰρ καὶ αὐτοὶ ἀναπόδεικτοι βούλονται εἶναι . διὸ καὶ ἐξ ὁρισμῶν αἱ κυρίως εἰσὶν ἀποδείξεις ὡς ἐξ ἀμέσων προτάσεων · 20 αἱ δέ εἰσιν οἷον ἐξ ὑποθέσεως , οἷαί εἰσιν αἱ τῶν ὅρων ὑποστάσεις · τὸ μὲν γὰρ τὸ σημεῖον ἀμεροῦς τινος ἐννοίας παρέχεσθαι καὶ τὴν γραμμὴν ἀπλα - τοὺς μήκους , αὐτόπιστόν ἐστι , τὸ δὲ εἶναι ὅλως τι ἀμερὲς ἐν τοῖς μεριστοῖς καὶ ἀπλατὲς ἐν τοῖς πεπλατυσμένοις , τοῦτο ὁ γεωμέτρης ὡς ἀρχὴν λαμ - βάνει οὐκ ἀποδεικνὺς αὐτήν , ἀλλὰ ἀποδείκνυσιν αὐτὴν ὁ πρῶτος φιλόσοφος ἀπὸ αὐτοπίστων καὶ ἀναποδείκτων ἀρχῶν . οὗτος δέ ἐστιν ὁ κατὰ Πλάτωνα διαλεκτικός · ὁ δὲ κατὰ Ἀριστοτέλην ὁ περὶ παντὸς τοῦ προτεθέντος προ - βλήματος συλλογιζόμενος ἐξ ἐνδόξων , ὡς εἴρηται πρότερον , ἐνδόξοις ἀρχαῖς χρῆται . καὶ οὕτως οὔτε ἐπ’ ἄπειρον ἥξομεν ἀρχὰς πρὸ ἀρχῶν τιθέντες εἰς ἀναποδείκτους γὰρ καὶ αὐτοπίστους ἀρχὰς καταντήσουσιν ) οὔτε ἐπιστήμη τῶν ἀρχῶν ἔσται ἐκείνῳ οὗ εἰσιν ἀρχαί , εἴπερ ἡ ἐπιστήμη συλλογισμὸς ἀποδεικτικός , ὁ δὲ συλλογισμὸς ἐξ ἀρχῶν ἐγνωσμένων · ἀλλ’ αἱ ἄλλου ἀρχαὶ ἄλλῳ κατ’ ἐπιστήμην εἰσὶν ἐγνωσμέναι , ὅτι ἐξ ἄλλων ἀρχῶν αὐτοπίστων καὶ ἀναποδείκτων ἀποδείκνυσιν . ὥστε πρὸς τοὺς ἀναιροῦντας τὰς φυσικὰς ἀρχὰς οὐκ ἄν εἴη τοῦ φυσικοῦ διαλεχθῆναι . ἢ γὰρ ἐκ προτέρων , ὡς εἴ - ρηται , καὶ οὐκέτι ὡς φυσικός , ἢ ἐξ ὑστέρων , καὶ αἰτήσεται εἶναι τὰς ἀρχὰς ὧν ὕστερα τὰ ἐξ ὧν ἀποδείκνυσι . μὴ γὰρ οὐσῶν τῶν ἀρχῶν , οὐδὲ τὰ ὕστερα τῶν ἀρχῶν ἔσται . ‘‘διόπερ , ὥς φησιν ὁ Ἀλέξανδρος , καὶ αὐτὸς Ἀριστοτέλης ἐπειδὰν λέγῃ πρὸς τοὺς ἓν καὶ ἀκίνητον τὸ ὂν λέγοντας εἶναι , οἵτινες ἀναιροῦσι τὰς φυσικὰς ἀρχάς , οὐχ ᾗ φυσικὸς ἐρεῖ , ἀλλ’ ᾗ φιλό - σοφος.’’ μήποτε δὲ ἐπιστημονικῶς μὲν ἀδύνατός ἐστιν ὁ φυσικὸς ἀντι - λέγειν πρὸς τὸν ἀναιροῦντα τὰς φυσικὰς ἀρχάς , ἐπιστημονικῶς δὲ οὕτως ὡς ἐξ ἀρχῶν τοῦ πράγματος . οὐ γὰρ οἶδεν αὐτὸς ᾗ φυσικὸς τῶν φυσικῶν ἀρχῶν ἄλλας ἀρχὰς ἀνωτέρω , ἐξ ἀρχῶν δὲ τῆς ἀποδείξεως δύναται δεικνύναι . ἀρχαὶ δὲ ἀποδείξεως καὶ τὰ φαινόμενα ἐκ τῆς ἐναργοῦς αἰσθήσεως καὶ τῶν κατὰ μέρος καὶ ὅλως ἡ ἐπαγωγὴ καλουμένη . τοιγαροῦν καὶ Ἀριστοτέλης πρὸς μὲν τοὺς ἓν τὸ ὂν λέγοντας ὑπαντᾷ δεικνὺς ὅτι ἐστὶ καὶ οὐσία καὶ ποσὸν καὶ ποιὸν ἐν τοῖς οὖσι , ταῦτα δὲ οὐχ ἕν , πρὸς δὲ τοὺς ἀκίνητον “ ἡμῖν δὲ ὑποκείσθω , φησί , τὰ φύσει ἢ πάντα ἢ ἔνια κινούμενα . δῆλον δὲ ἐκ τῆς ἐπαγωγῆς’’ . ὥστε ὁ φυσικὸς οὐ παντὸς ἀπορήσει λόγου πρὸς τὸν ἀναιροῦντα τὰς φυσικὰς ἀρχάς · οὐ γὰρ δὴ καὶ τοῦ ἐκ τῶν ἀρχῶν τῆς ἀποδείξεως , ἀλλὰ τοῦ ἐκ τῶν ἀρχῶν τῶν ἀρχῶν . ταύτην δὲ τὴν δόξαν , φησὶν ὁ Ἀλέξανδρος , πρῶτον Ἀριστοτέλης προχειρίζεται , διότι αὕτη τήν τε φύσιν καὶ τὰς φυσικὰς ἀρχὰς ἀναιρεῖ . ἀποσκευασάμενος οὖν αὐτὴν καὶ πιστωσάμενος τὸ εἶναί τε τὴν φύσιν καὶ ἀρχὰς εἶναι τῶν φυσικῶν , οὕτως ἐπὶ τὰς ἄλλας δόξας τὰς περὶ τῶν φυσικῶν ἀρχῶν εἰρημένας μετελεύσεται . p . 185a5 Ὅμοιον δὴ τὸ σκοπεῖν εἰ οὕτως ἕν , ἕως τοῦ καὶ ἀσυλλόγιστοί εἰσιν . Πολλοὶ τρόποι λόγων εἰσὶν οἷς ἀντιλέγειν οὐ χρὴ τὸν φιλοσόφως καὶ νομίμως διαλεγόμενον · οὔτε γὰρ πρὸς τοὺς ἀναιροῦντας τὰς ἀρχὰς τῶν τοῖς προσδιαλεγομένοις ὑποκειμένων πραγμάτων , οὔτε πρὸς τοὺς παράδοξα καὶ ἀπεμφαίνοντα λέγοντας · τοιαῦται γὰρ αἱ θέσεις , ὡς Ἡράκλειτος ἐδόκει , τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ κακὸν εἰς ταὐτὸν λέγων συνιέναι δίκην τόξου καὶ λύρας · ὃς καὶ ἐδόκει θέσιν λέγειν διὰ τὸ οὕτως ἀδιορίστως φάναι . ἐνεδείκνυτο δὲ τὴν ἐν τῇ γενέσει ἐναρμόνιον μῖξιν τῶν ἐναντίων , ὡς καὶ ὁ Πλάτων’ ἐν Σοφιστῇ τῆς Ἡρακλείτου δόξης ἀπεμνημόνευσε παραθεὶς αὐτῇ καὶ τὴν Ἐμ - πεδοκλέους . λέγει δὲ οὕτως · “ Ἰάδες δὲ καὶ Σικελαί τινες ὕστερον μοῦσαι ξυνενόησαν , ὅτι συμπλέκειν ἀσφαλέστατον ἀμφότερα καὶ λέγειν ὡς τὸ ὂν πολλά τε καὶ ἕν ἐστιν , ἔχθρᾳ δὲ καὶ φιλίᾳ συνέχεται . διαφερόμενον γὰρ δὴ συμφέρεται , φασὶν αἱ συντονώτεραι τῶν μουσῶν’’ Ἰάδας καὶ συντονω - τέρας τὰς Ἡρακλείτου καλῶν μούσας , “ αί δὲ μαλακώτεραι ” φησί , μαλακω - τέρας δὲ διοτιδήποτε καὶ Σικελὰς τὰς Ἐμπεδοκλέους καλεῖ , αὗται οὖν φησι , “ τὸ μὲν ἀεὶ οὕτως ἔχειν ἐχάλασαν , ἐν μέρει δὲ τοτὲ μὲν ἓν εἶναί φασι τὸ πᾶν καὶ φίλον ὑπ’ Ἀφροδίτης , τοτὲ δὲ πολλὰ καὶ πολέμιον αὐτὸ αὑτῷ διὰ νεῖκός τι . ” ἀσαφεστέρας δὲ οὔσης τῆς Ἡρακλείτου δόξης σαφέστερον ἐπήνεγκε παράδειγμα παραδοξολογίας καὶ ἅμα οἰκειότερον ὁ Ἀριστοτέλης εἰπών · ἢ ὡς εἴ τις ἕνα ἄνθρωπον τὸ ὃν λέγοι · τοῦτο γὰρ οἰκειότερον προκειμένης ἐστὶ παραδοξολογίας παράδειγμα . ἔστι δὲ καὶ ἄλλος τρόπος ὁ μὴ μόνον ἀποφαντικῶς παραδοξολογῶν , ἀλλὰ καὶ συλλογίζεσθαι δοκῶν , οὐκ ἐξ ἀληθῶν μέντοι οὐδὲ ἐξ ἐνδόξων προτάσεων ἀλλ’ ἐκ φαινομένων ἐνδόξων , οἷοί τινές εἰσιν οἱ σοφιστικοὶ παραλογισμοί . καὶ ἵνα συνελὼν εἴπω , ἕκαστος τῶν ψευδῆ δόξαν εἰσαγόντων ἢ φυλάττει τὰς ἀρχὰς τῶν ὑποκειμένων τῇ δόξῃ καὶ δεῖ πρὸς αὐτὸν τοὺς φυσικοὺς ἀγωνίζεσθαι , ἢ ἀναιρεῖ καὶ οὐδεὶς πρὸς αὐτὸν λόγος τῷ φυσικῷ . πάλιν δὲ ἢ ἀποφαντικῶς αὐτὴν εἰσάγει ἢ καὶ συλλογισμῷ δοκεῖ χρῆσθαι . καὶ εἰ ἀποφαντικῶς εἰσάγοι , ἢ τῶν εὐ - παραδέκτων τι ἐρεῖ καὶ πιθανῶν καὶ δεῖ πρὸς τοῦτον ἀντιλέγειν ὡς οὐκ αὐτόθεν ἔχοντα τὸ ἀπίθανον , κἄν ψευδῶς λέγοι , ἢ τῶν ἀπεμφαινόντων καὶ παραδόξων καὶ οὐδεὶς ἂν εἴη λόγος τῷ πρὸς ἀλήθειαν νεύοντι · οὐδὲ γὰρ τοῦ διαλεκτικοῦ ἄν εἴη διαλέγεσθαι πρὸς τὸν τὸ δίκαιον λέγοντα τὴν στοάν . εἰ δὲ καὶ συλλογίζεσθαι ἐπιχειροίη φιλονείκως ψευδόμενος , εἰ μὲν ἐξ ἐν - δόξων προτάσεων ποιοῖτο τὸν συλλογισμόν , ἐλεγκτέον τὴν ἀπάτην κἀν μὴ δι’ ἑαυτόν , ἀλλὰ διὰ τοὺς ἐπιπολαίους ἀκροατάς · εἰ δὲ μηδὲ τὸ ἔνδοξον ἔχοιεν αἱ προτάσεις , ἀλλ’ ἐριστικῶς μόνον προάγοιντο , σχολαζόντων μᾶλλον δὲ ἀσχόλων ἡ ἀντιλογία . εἰ τοίνυν ὁ Παρμενίδου καὶ Μελίσσου λόγος καὶ τὰς ἀρχὰς ἀναιρεῖ τὰς φυσικὰς καὶ παράδοξόν τι καὶ ἀπεμφαῖνον τίθεται ἓν λέγων εἶναι τὸ ὄν , καὶ ἐν τῷ συλλογίζεσθαι ὃ βούλεται οὐ μόνον ψευδεῖς λαμβάνει προτάσεις , ἀλλὰ καὶ ἀσυλλογίστως συνάγει , διὰ πάντα ταῦτα οὐκ ἄν ἄξιος ἀντιλογίας εἴη καὶ μάλιστα τῷ φυσικῷ , οὗ τὰς ἀρχὰς ἀναιρεῖ . διττῆς δὲ οὔσης τῆς τοῦ συλλογισμοῦ κακίας , μᾶλλον δὲ παντὸς συνθέτου , τῆς τε παρὰ τὰ ἐξ ὧν σύγκειται καὶ τῆς παρὰ τὴν σύνθεσιν , ἀμφοτέρας ἐγκαλεῖ τούτοις τοῖς λόγοις . καὶ γὰρ αἱ προτάσεις ψευδῶς εἰσιν εἰλημμέναι καὶ ὁ τρόπος τῆς συνθέσεως ὁ κατὰ τὸ σχῆμα τὸ συλλογιστικὸν ἡμάρτη - ται καὶ ἔστι τῶν μὴ ἀναγκαίως τι συναγόντων . ὁ μέντοι Ἀλέξανδρος οὕτως φησὶ ταῦτα λέγειν τὸν Ἀριστοτέλην , “ ὡς θέσεως μὲν παραδόξου οὔσης τῆς Ἡρακλειτείου καὶ τοιαύτης ὡς εἴ τις ἄνθρωπον ἕνα τὸ ὂν λέγοι , ἐριστικὸν δὲ λόγον τουτέστι σοφισματώδη τοῦ τε Παρμενίδου καὶ Μελίσσου διὰ τὴν δεῖξιν , τῶν λόγου δὲ ἕνεκα λεγομένων τουτέστι τῶν μὴ μαρ - τυρουμένων ὑπὸ τῶν πραγμάτων περὶ ὧν λέγονται , ἀλλὰ ψευδῶν τε καὶ κενῶν’’ . ταῦτα καὶ αὐτῇ λέξει τοῦ Ἀλεξάνδρου λέγοντος ἐπισημαίνομαι , ὅτι οὐ τὸν Ἡρακλείτου μόνον λόγον θέσιν οἴεται ὁμοίαν τῇ λεγούσῃ ἄν - θρωπον ἕνα τὸ ὄν , ἀλλὰ καὶ τούτους τοὺς λόγους ὡς θέσεις ὄντας ὁμοίας τῇ Ἡρακλειτείῳ ἢ ἔτι οἰκειότερον τῇ λεγούσῃ ἕνα ἄνθρωπον εἶναι τὸ ὂν ἀποσκευάζεται . λέγει γοῦν ὅμοιον δὴ τὸ σκοπεῖν εἰ οὕτως ἓν καὶ πρὸς ἄλλην θέσιν ὁποιανοῦν διαλέγεσθαι καὶ τὰ ἑξῆς , ὡς δὴ καὶ ταύτης θέσεως οὔσης . θαυμάζω δὲ ὅτι καὶ λόγου ἕνεκεν μόνου νομίζων τούτους λέγεσθαι τοὺς λόγους ὁ Ἀλέξανδρος ὅμως θέσεις αὐτοὺς οὐκ οἴεται , ἀλλ’ ἐριστικοὺς μόνον λόγους , καίτοι τοῦ Ἀριστοτέλους σαφῶς οὕτως εἰπόντος τὰς θέσεις λόγου ἕνεκεν μόνου λέγεσθαι μὴ μαρτυρουμένου ὑπὸ τῶν πραγμάτων . p . 185a10 Μαλλὸν δὲ ὁ Μελίσσου φορτικὸς καὶ οὐκ ἔχων ἀπορίαν · Μαλλὸν δὲ φορτικὸν εἶναι τὸν Μελίσσου φησί , διότι μὴ μόνον ἓν οὗτος καὶ ἀκίνητον τὸ ὂν ἔλεγεν , ὥσπερ Παρμενίδης , ἀλλὰ πρὸς τούτῳ καὶ ἄπειρον αὐτὸ ἐτίθετο · τοιγαροῦν κοινῶς πρὸς αὐτοὺς ἀντειπὼν ἐπήγαγε “ Μέλισσος δὲ τὸ ὃν ἄπειρον εἶναί φησι . ποσὸν ἄρα τι τὸ ὄν “ . φορτικὸς οὖν , ὅτι τὸ ποσὸν εἰσαγαγὼν , ὅπερ ἀνάγκη ἐν ὑποκειμένῳ οὐσίᾳ ] εἶναι , ἓν ὅμως ἐτίθετο τὸ ὄν . οὐκ ἔχειν δὲ ἀπορίαν εἶπεν ὡς εὐδιάλυτον μὴ ποιοῦντα ἀπορεῖν διὰ τὸ ἐπιπόλαιον εἶναι . ὁ γὰρ δριμὺς λόγος ἐστὶν ὁ δάκνων τε καὶ ἀπορεῖν ποιῶν , ὡς ἐν Σοφιστικοῖς ἐλέγχοις εἴρηται . ἀλλ’ ἑνός , φησίν , ἀτόπου δοθέντος , τὰ ἄλλα συμβαίνει . καὶ γὰρ καὶ ἀκίνητον ἀνάγκη εἶναι , εἰ ἕν ἐστι καὶ οὕτως ἓν ὡς αὐτὸ μόνον εἶναι · κινού - μενον γὰρ καὶ κίνησιν καὶ μεταβολὴν ἕξει καὶ τὸ πόθεν ποῖ , εἴτε ἀπὸ δια - θέσεως εἰς διάθεσιν εἴτε ἀπὸ τόπου εἰς τόπον εἴτε ὁπωσοῦν · καὶ ἄπειρον δὲ ἀνάγκη εἶναι · πέρας γὰρ ἔχον ἕξει τό τε πέρας καὶ τὸ περατούμενον . τοιγαροῦν καὶ ὁ Πλάτων’ ἐκ τοῦ ὅλον καὶ σφαίρᾳ ὅμοιον εἰπεῖν τὸ ὂν τὸν Παρμενίδην | πάντοθεν εὐκύκλου σφαίρης ἐναλίγκιον ὄγκῳ , δείκνυσιν ὅτι οὐκ ἔστιν ἕν , ἔχον μέσον καὶ ἔσχατα καὶ μέρη . γέγραπται δὲ ἐν Σοφιστῇ τάδε “ εἰ τοίνυν ὅλον ἐστὶν ὥσπερ καὶ Παρμενίδης λέγει πάντοθεν εὐκύκλου σφαίρης ἐναλίγκιον ὄγκῳ , μεσσόθεν ἰσοπαλὲς πάντῃ · τὸ γὰρ οὗτε τι μεῖζον οὕτε τι βαιότερον πελέναι χρεών ἐστι τῇ ἢ τῇ , τοιοῦτον γε ὃν τὸ ὂν μέσον τε καὶ ἔσχατα ἔχει , ταῦτα δὲ ἔχον πᾶσα ἀνάγκη μέρη ἔχειν · ἢ πῶς ; οὕτως . Ἀλλὰ μὴν τό γε μεμερισμένον πάθος μὲν τοῦ ἑνὸς ἔχειν ἐπὶ τοῖς μέρεσι πᾶσιν οὐδὲν ἀποκωλύει , καὶ ταύτῃ δὴ πᾶν τε ὂν καὶ ὅλον < ἓν> εἶναι . Τί δὲ οὔ ; To δὲ πεπονθὸς ταῦτ’ ἆρα οὐκ αὐτό γε τὸ ἓν αὐτὸ εἶναι;’’ οὐδὲν δέ φησι χαλεπόν ἐστιν ἀλλὰ ἀναγκαῖον τῷ ἑνὶ ἀτόπῳ τεθέντι ἄλλα ἄτοπα συμβαίνειν . ἡ ὅτι οὐδὲν δύσκολόν ἐστι συνιδεῖν , πῶς τῷ ἑνὶ δοθέντι ἀτόπῳ τὰ ἄλλα ἄτοπα συμβαίνει . Ἡμῖν δὲ ὑποκείσθω τὰ φύσει ἢ πάντα ἢ ἔνια κινού - μενα εἶναι . ἐκεῖνοι μὲν οὖν ἓν καὶ ἀκίνητον τὸ ὂν ὑποθέμενοι πολλοῖς περιπεπτώ - κασιν ἀτόποις · ἡμῖν δὲ ὑποκείσθω τὰ φύσει ἤ πάντα ἢ ἔνια ἡ δὲ ὑπόθεσις οὐκ ἔστι θέσις οὐδὲ παράδοξόν τι ἢ ἀπεμφαῖνον εἰσάγει οὐδὲ διὰ τὸ λῦσαι τοὺς ἐναντίους λόγους βεβαιοῦται , ἀλλ’ ἔστιν ἐκ τῆς ἐπαγωγῆς γνώριμος · καὶ γὰρ ὁρῶμεν πολλὰ κινούμενα τῶν φύσει . κινεῖται μὲν γὰρ πάντα τὰ φύσει , εἴπερ ἡ φύσις ἀρχὴ κινήσεως ἐστι · πλὴν τὸ ἀναμφίλεκτον ὑποκείσθω , ὅτι ἔνια τῶν φύσει κινεῖται . καὶ γὰρ ζῷα καὶ φυτὰ πάντα κινού - μενα φαίνεται καὶ τὰ ἀπλᾶ στοιχεῖα καὶ ὁ οὐρανὸς καὶ τὰ ἐν οὐρανῷ ἄστρα . εἰκὸς δὲ αὐτὸν τὸ πάντα ἢ ἔνια εἰπεῖν , διότι οἱ πόλοι καὶ τὰ κέντρα τοῦ παντὸς καὶ οἱ ἄξονες φύσει ὄντες καὶ οὗτοι ἀκίνητοί εἰσι . δῆλον <οὖν> ὅτι κινουμένων τὰ ὄντα ἤ , ὡς Ἀλέξανδρός φησιν , ἡ ψυχή . ὑποτίθεται δὲ νῦν κινεῖσθαι οὐχὶ τὰς φυσικὰς ἀρχὰς , ἀλλὰ τὰ φύσει , ὧν ζητεῖ τὰς ἀρχάς . ἀλλὰ κἀνταῦθα ὁ Ἀλέξανδρος ὁμολογεῖ ὅτι “ ὡς ἀρχὴν τοῦτο λαμβάνει , οὐχὶ τὴν φύσει , ἀλλὰ τὴν πρὸς ἡμᾶς ἀρχήν , οὐ τοῦ πράγματος οὖσαν δηλονότι , οὐ γὰρ ἂν τῇ φύσει πρώτη ) , ἀλλὰ τῆς ἀποδείξεως , ἥτις καὶ ἀπὸ τῶν ὑστέρων , ἐναργῶς δὲ λαμβάνεται , ὥσπερ ἡ ἐπαγωγὴ ἐκ τῶν κατὰ μέρος τὸ καθόλου πιστοῦται , οὐ τὸ ὕστερον τῇ φύσει , ἀλλὰ τὸ πρότερον.’’ p . 185a14 Ἅμα δὲ οὐδὲ λύειν ἅπαντα προσήκει . Τῇ ἓν καὶ ἀκίνητον τὸ ὃν λεγούσῃ θέσει ἀντιθεὶς τὸ τὰ φύσει ἢ πάντα ἢ ἔνι κινεῖσθαι , μαρτυρούμενον ὑπὸ τῆς ἐναργείας , ἵνα μή τις εἴπῃ ὅτι τ,ὸ ζη - τούμενον ὡς ὁμολογούμενον ὑπέθου᾿ , τὴν αἰτίαν τοῦ ὑποθέσθαι , τὸ πρὸ τοῦ τὸ ψευδὲς ἐλέγξαι προστίθησιν , ὅτι ἅμα τῷ εὔκολον εἶναι καὶ μηδὲν ἔχειν χαλεπὸν τὸ συνιδεῖν τὰ συμβαίνοντα τῳ ὑποτεθέντι ἀτόπῳ οὐδὲ λύειν ἅπαντα προσήκει τὰ ψευδῶς λεγόμενα , ἀλλ’ ἐκείνα μόνα ὅσα ἐκ τῶν ἀρχῶν τοῦ προσδιαλεγομένου τις ἐπιδεικνὺς ψεύδεται ὅσα δὲ μή , οὔ . οἱ δὲ ἓν καὶ ἀκίνητον λέγοντες οὔτε ἀρχὴν οὔτε τὴν φύσιν φυλάττουσιν . οὐδὲν οὖν ἄτοπον καὶ πρὸ τοῦ λῦσαί τοὺς ἐναντίονς λόγους ὑποθέσθαι τὰ ἐκ τῆς ἐναργείας μαρτυρούμενα , εἴπερ οὐδὲ λύειν ἀπάντα ἀνάγκη . τὸ δὲ διάφορον τοῦτο τῶν τε ὀφειλόντων λύεσθαι ψευδῶν καὶ τῶν μή , δείκνυσιν ἐπί τινων ἐν γεωμετρίᾳ ψευδογραφημάτων . Τὸν γὰρ τετραγωνισμὸν τοῦ κύκλου πολλῶν ζητούντων ( τοῦτο δὲ τὸ κύκλω ἴσον τετράγωνον θέσθαι ) καὶ Ἀντιφῶν ἐνόμισεν εὑρίσκειν καὶ Ἱπποκράτης ὁ Χῖος ψευσθέντες . ἀλλὰ τὸ μὲν Ἀντιφῶντος ψεῦδος διὰ μὴ ἀπὸ γεωμετρικῶν ἀρχῶν ὡρμῆσθαι ὡς μαθησόμεθα οὐκ ἔστι γεωμε - τρικοῦ λύειν , τὸ δὲ Ἱπποκράτους , ἐπειδὴ τὰς ἀρχὰς φυλάξας τὰς γεωμετρικὰς ἐψεύσω , γεωμετρικοῦ λύειν . ἐκείνους γὰρ δεῖ λύειν μόνους τοὺς λόγους ὅσοι τηροῦντες τὰς οἰκείας ἀρχὰς τῆς μεθόδου οὕτως παραλογίζονται , τοὺς δὲ δι’ ὧν παρακρούονται ἀναιροῦντας τὰς ἀρχὰς οὐ λυτέον · Ὁ δὲ Ἀντιφῶν γράψας κύκλον ἐνέγραψέ τι χωρίον εἰς αὐτὸν πολύγωνον τῶν ἐγγράφε - σθαι δυναμένων . ἔστω δὲ εἰ τύχοι τετράγωνον τὸ ἐγγεγραμμένον . ἔπειτα ἑκάστην τῶν τοῦ τετραγώνου πλευρῶν δίχα τέμνων ἀπὸ τῆς τομῆς ἐπὶ τὰς περιφερείας πρὸς ὀρθὰς ἦγε γραμ - μάς , αἳ δηλονότι δίχα ἔτεμνον ἑκάστη τὸ καθ’ αὑτὴν τμῆμα τοῦ κύκλου . ἔπειτα ἀπὸ τῆς τομῆς ἐπεζεύγνυεν ἐπὶ τὰ πέρατα τῶν γραμμῶν Ἀντιφῶντος ψευδογράφημα τοῦ τετραγώνου εὐθείας , ὡς γίνεσθαι τέτταρα τρίγωνα τὰ ἀπὸ τῶν εὐθειῶν , τὸ δὲ ὅλον σχῆμα τὸ ἐγγεγραμμένον ὀκτάγωνον . καὶ οὕτως πάλιν κατὰ τὴν αὐτὴν θοδον , ἑκάστην τῶν τοῦ ὀκταγώνου πλευρῶν δίχα τέμνων ἀπὸ τῆς τομῆς ἐπὶ τὴν περιφέρειαν πρὸς ὀρθὰς ἄγων καὶ ἐπιζευγνὺς ἀπὸ τῶν σημείων , καθ’ ἃ αἱ πρὸς ὀρθὰς ἀχθεῖσαι ἐφήπτοντο | τῶν περιφερειῶν , εὐθείας ἐπὶ τὰ πέρατα τῶν διῃρημένων εὐθειῶν , ἑκκαιδεκάγωνον ἐποίει τὸ ἐγγραφόμενον . καὶ κατὰ τὸν αὐτὸν πάλιν λόγον τέμνων τὰς πλευρὰς τοῦ ἑκκαιδεκαγώνου τοῦ ἐγγεγραμμένου καὶ ἐπιζευγνὺς εὐθείας καὶ διπλασιάζων τὸ ἐγγραφόμενον πολύγωνον καὶ τοῦτο ἀεὶ ποιῶν ὥστε ποτὲ δαπανωμένου τοῦ ἐπιπέδου ἐγγραφήσεσθαί τι πολύγωνον τούτῳ τῷ τρόπῳ ἐν τῷ κύκλῳ , οὗ αἱ πλευρ·αὶ διὰ σμικρότητα ἐφαρμόσουσι τῇ τοῦ κύκλου περιφερείᾳ . παντὶ δὲ πολυγώνῳ ἴσον τετράγωνον δυνάμενοι θέσθαι , ὡς ἐν τοῖς Στοιχείοις παρελάβομεν , διὰ τὸ ἴσον ὑποκεῖσθαι τὸ πολύγωνον τῷ κύκλῳ ἐφαρμόζον αὐτῷ , ἐσόμεθα καὶ κύκλῳ ἴσον τιθέντες τετράγωνον . Καὶ δῆλον ὅτι ἡ συναγωγὴ παρὰ τὰς γεωμετρικὰς ἀρχὰς γέγονεν οὐχ ὡς ὁ Ἀλέξανδρός φησιν , τι ὅτι ὑποτίθεται μὲν ὁ γεωμέτρης τὸ τὸν κύκλον τῆς εὐθείας κατὰ σημεῖον ἅπτεσθαι ὡς ἀρχήν , ὁ δὲ Ἀντιφῶν ἀναιρεῖ τοῦτο.’’ οὐ γὰρ ὑποτίθεται ὁ γεωμέτρης τοῦτο , ἀλλ’ ἀποδείκνυσιν αὐτὸ ἐν τῷ τρίτῳ βιβλίῳ . ἄμεινον οὖν λέγειν ἀρχὴν εἶναι τὸ ἀδύνατον εἶναι εὐθεῖαν ἐφαρμόσαι περιφερεία , ἀλλ’ ἡ μὲν ἐκτὸς κατὰ ἓν σημεῖον ἐφάψεται τοῦ κύκλου , ἡ δὲ ἐντὸς κατὰ δύο μόνον καὶ οὐ πλείω , καὶ ἡ ἐπαφὴ κατὰ σημεῖον γίνεται . καὶ μέντοι τέμνων ἀεὶ τὸ μεταξὺ τῆς εὐθείας καὶ τῆς τοῦ κύκλου περιφερείας ἐπίπεδον οὐ δαπανήσει αὐτὸ οὐδὲ καταλήψεταί ποτε 15 τὴν τοῦ κύκλου περιφέρειαν , εἴπερ ἐπ’ ἄπειρόν ἐστι διαιρετὸν τὸ ἐπίπεδον . εἰ δὲ καταλαμβάνει , ἀνῄρηταί τις ἀρχὴ γεωμετρικὴ ἡ λέγουσα ἐπ’ ἄπειρον εἶναι τὰ μεγέθη διαιρετά . καὶ ταύτην καὶ ὁ Εὔδημος τὴν ἀρχὴν ἀναιρεῖ - σθαί φησιν ὑπὸ τοῦ Ἀντιφῶντος . τὸν δὲ διὰ τῶν τμημάτων , φησί , τετραγωνισμὸν γεωμετρικοῦ διαλύειν ἐστί . λέγοι δὲ ἂν τὸν διὰ τῶν τμημάτων τὸν διὰ τῶν μη - νίσκων , ὃν Ἱπποκράτης ὁ Χῖος ἐφεῦρε . κύκλου γὰρ τμῆμα ὁ μηνίσκος ἐστίν . ἡ δὲ δεῖξις τοιαύτη . Ἔστω , φησί , περὶ τὴν ΑΒ εὐθεῖαν ἡμικύκλιον περιγεγραμμένον τὸ ΑΓΒ . καὶ Γ τετμήσθω ἡ ΑΒ δίχα κατὰ τὸ Δ . καὶ ἀπὸ τοῦ Δ τῇ AB πρὸς ὀρθὰς ἤχθω ἡ ΔΓ , καὶ ἀπὸ τοῦ Γ ἐπεζεύχθω ἡ ΓΑ , ἥτις ἐστὶ τε - τραγώνου πλευρὰ τοῦ εἰς τὸν κύκλον ἐγγρα - φομένου , οὗ ἐστιν ἡμικύκλιον τὸ ΑΓΒ . περὶ τὴν ΑΓ ἡμικύκλιον περιγεγράφθω τὸ ΑΕΓ . καὶ ἐπεὶ ἔστι τὸ ἀπὸ τῆς ΑΒ ἴσον τῷ τε ἀπὸ τῆς ΑΓ καὶ τῷ ἀπὸ τῇς ἑτέρας τοῦ τετραγώνου πλευρᾶς τοῦ εἰς τὸ ΑΓΒ ἡμικύκλιον ἐγγραφο - μένου , τουτέστι τῆς ΓΒ ἔστι γὰρ ὀρθογωνίου τριγώνου ὑποτείνουσα ἡ ΑΒ · ὡς δὲ ἔχει τὰ ἀπὸ τῶν διαμέτρων τετράγωνα πρὸς ἄλληλα , οὕτως καὶ οἱ περὶ αὐτὰ κύκλοι πρὸς ἀλλήλους ἔχουσι καὶ τὰ ἡμικύκλια , ὡς δέδεικται ἐν τῷ ιβ βιβλίῳ τῶν Στοιχείων ) , διπλάσιον ἄρα ἐστὶ τὸ ΑΓΒ ἡμικύκλιον τοῦ ΑΕΓ ἡμικυκλίου . ἔστι δὲ τὸ ΑΓΒ ἡμικύκλιον διπλάσιον καὶ τοῦ ΑΓΔ τεταρτημορίου . ἴσον ἄρα ἐστὶ τὸ τεταρτημόριον τῷ ΑΕΓ ἡμικυκλίῳ . κοινὸν ἀφῃρήσθω τὸ ὑπὸ τῆς τοῦ τετραγώνου πλευρᾶς καὶ τῆς ΑΓ περιφερείας περιεχόμενον τμῆμα . λοιπὸς ἄρα ὁ ΑΕΓ μηνίσκος ἴσος ἐστὶ τῷ ΑΓΔ τρι - γώνῳ , τὸ δὲ τρίγωνον τετραγώνῳ . δείξας δὲ διὰ τούτων τὸν μηνίσκον τετρα - 35 γωνιζόμενον ἑξῆς πειρᾶται διὰ τοῦ προδεδειγμένου τὸν κύκλον ουτως . Εστω εὐθεῖα ἡ ΑΒ , καὶ περὶ αὐτὴν ἡμικύκλιον περιγεγράφθω . καὶ κείσθω τῆς ΑΒ διπλῆ ἡ ΓΔ , καὶ περὶ τὴν ΓΔ ἡμικύκλιον περιγεγράφθω , 2 περιγεγραμμένην Eb ΑΓΒ Spcngel : ΑΒΓ libii καὶ τετμήσθω ἡ ΑΒ aEb : ora . καὶ ἐγγραφέσθωσαν εἰς τὸ ἡμικύκλιον τοὐ εἰς τὸν κύκλον ἐγγραφομένου DF 3 post Δ add . τετμημένον D et mrg . F 7 ΑΓΒ DE : ΑΒΓ aF 1 ) καὶ τῶν ἀπὸ F 11 ἡ ὑποτείνουσα ἀπὸ DEb ιβ ( 2 cf . VI 20 ) DEF : δεκαδύῳ a 11 ΑΒΓ — ἔστι δὲ τὸ ( 15 ) om . F ἐστὶ τὸ ΑΒΓ a 15 ἡμικυκλίου om . Eb 17 ἀφαι - ρείσθω Eb ἀπὸ F 19 τὸν om . DEb 20 προδεδειγμένου DEbF : προαποδεδειγμένου a 22 περιγεγράφθω καὶ ἐγραφέσθωσαν εἰς τὸ ἡμικύκλιον F 23 τῆς DEbF cf . p . 57,4.9 : τῇ a γεγράφθω D 24 ἐγγεγράφθωσαν a αὐτὸ post εἰς add . α τοῦ εἰς ’τον κύκλον ἐγγραφομένου om . a ἐπιγραφομένου F ἑξαγώνου πλευραὶ ἥ τε FE καὶ ἡ EZ καὶ ἔτι ἡ ZA . καὶ περὶ αὐτὰς ἡμι - κύκλια περιγεγράφθω τὰ THE , E8Z , ZKA . ἕκαστον ἄρα τῶν περὶ τὰς τοῦ ἑξαγώνου πλευρὰς ἡμικυκλίων ἴσον ἐστὶ τῷ ΑΒ ἡμικυκλίῳ ’ καὶ γὰρ ἡ ΑΒ ἴση ἐστὶ ταῖς τοῦ ἑξαγώνου πλευραῖς . τῶν γὰρ ἐκ τοῦ κέντρου διπλῆ ἐστιν ἡ διάμετρος , αἱ δὲ τοῦ ἑξαγώνου πλευραὶ ἴσαι εἰσὶ ταῖς ἐκ τοῦ κέντρου . καὶ τῆς ΑΒ δέ ἐστι διπλῆ ἡ ΓΔ · ὥστε τὰ τέτταρα ἡμι - κύκλια ἴσα ἐστὶν ἀλλήλοις . τετραπλάσια ἄρα τὰ τέτταρα τοῦ ΑΒ ἡμικυκλίου . ἔστι δὲ καὶ τὸ περὶ τὴν ΓΔ ἡμικύκλιον τετραπλάσιον τοῦ ΑΒ . ἐπεὶ γὰρ ἡ ΓΔ τῆς ΑΒ ἐστὶ διπλῆ , τετραπλάσιον τὸ ἀπὸ τῆς ΓΔ γίνεται τοῦ ἀπὸ τῆς ΑΒ · ὡς δὲ τὰ ἀπὸ τῶν διαμέτρων , οὕτως οἱ περὶ αὐτὰς κύκλοι πρὸς ἀλλήλους καὶ τὰ ἡμικύκλια πρὸς ἄλληλα . ὥστε τετραπλάσιόν ἐστι τὸ ΓΔ ἡμικύκλιον τοῦ ΑΒ . ἴσον ἄρα ἐστὶ τὸ ΓΔ ἡμικύκλιον τοῖς τέτρασιν ἡμικυκλίοις τῷ τε περὶ τὴν ΑΒ καὶ τοῖς τρισὶ τοῖς περὶ τὰς τοῦ ἑξαγώνου πλευρὰς ἡμικυκλίοις . κοινὰ ἀφῃρήσθω ἀπό τε τῶν περὶ τὰς τοῦ | ἑξαγώνου πλευρὰς ἡμικυκλίων καὶ ἀπὸ τοῦ περὶ τὴν ΓΔ τμήματα τὰ [ τε ] ὑπὸ τῶν ἑξαγωνικῶν πλευρῶν καὶ τῶν τοῦ ΓΔ ἡμικυκλίου περιφερειῶν περιεχόμενα . λοιποὶ ἄρα οἱ FHE , E0Z , ZKA μηνίσκοι μετὰ τοῦ ΑΒ ἡμικυκλίου ἴσοι εἰσὶν τῷ FEZA τραπεζίῳ . ἄν δὲ ἀπὸ τοῦ τραπεζίου τὴν ὑπεροχὴν ἀφέλωμεν , τουτέστι τὸ ἴσον τοῖς μηνίσκοις ( ἐδείχθη γὰρ ἴσον εὐθύγραμμον μηνίσκῳ ) , καταλίπωμεν δὲ τὸ λοιπόν , ὅ ἐστιν ἴσον τῷ ΑΒ ἡμικυκλίῳ , καὶ τὸ καταλειφθὲν τοῦτο εὐθύγραμμον διπλασιάσωμεν καὶ τὸ διπλασιασθὲν τετραγωνισθῇ , τουτέστιν ἴσον αὐτῷ τετράγωνον λάβωμεν , ἴσον ἔσται τὸ τετράγωνον τῷ περὶ τὴν ΑΒ διάμετρον κύκλῳ . καὶ οὕτως ὁ κύκλος τετρα - γωνισθήσεται . 25 Καὶ ἔστι μὲν εὐφυὴς ἡ ἐπιχείρησις · τὸ δὲ φευδογράφημα γέγονε παρὰ τὸ τὸ μὴ καθόλου δεδειγμένον ὡς καθόλου λαβεῖν . οὐ γὰρ ἐδείχθη πᾶς μηνίσκος τετραγωνιζόμενος , ἀλλ’ εἰ ἄρα , ὁ περὶ τὴν τοῦ τετραγώνου πλευ - ’ρᾶν τοῦ εἰς τὸν κύκλον ἐγγραφομένου • οὗτοι δὲ οἱ μηνίσκοι περὶ τὰς τοῦ ἑξαγώνου πλευράς εἰσι τοὐ εἰς τὸν κύκλον ἐγγραφομένου . Ἦν δέ τις καὶ τοιαύτη δεῖξις ἡ διὰ τῶν μηνίσκων τετραγωνίζειν οἰομένη τὸν κύκλον ἁπλουστέρα καὶ οὐκ ἐλεγχομένη παρ’ ὅτι γέγονεν ἐν αὐτῇ τὸ ψευδο - γράφημα τοιαύτη ] · μηνίσκου γὰρ τετραγωνισμὸν εὑρόντες τοῦ περὶ τὴν τοῦ τετραγώνου πλευρὰν ᾤοντο καὶ οὗτοι διὰ τούτου τὸν τοῦ κύκλου τετραγωνισμὸν εὑρηκέναι , ὡς τοῦ κύκλου παντὸς εἰς μηνίσκους διαιρεῖσθαι δυναμένου . τὸ γὰρ ἴσον τῷ μηνίσκῳ τετράγωνον τοσαυταπλάσιον ποιοῦντες ὁσαπλάσιοι πάντες εἰσὶν οἱ μηνίσκοι εἰς οὓς ὁ κύκλος διῄρηται τοῦ ἑνός , ᾤοντο τὸ τούτοις ἴσον τετράγωνον τοῖς μηνίσκοις ἴσον εἶναι καὶ τῷ κύκλῳ , ψεῦδος λαμβάνοντες τὸ τὸν ὅλον κύκλον εἰς μηνίσκους διαιρεθῆναι δύνασθαι . ἐν γὰρ τῇ τοῦ κύκλου εἰς τοὺς μηνίσκους διαιρέσει ἀεὶ ὑπολείπεταί τι ἐντὸς μέσον ἀμφί - κυρτον , περιλαμβανόμενον ὑπὸ τῶν ἑκατέρωθεν τοῦ μηνίσκου γραμμῶν . οὗ μήτε μηνίσκου ὄντος μήτε τετραγωνιζομένου οὐδ’ ἄν ὁ πᾶς κύκλος τετρα - γωνίζοιτο . οὐχ ὑγιὴς δὲ ἡ ἔνστασις ἡ πρὸς τὸν τοιοῦτον τετραγωνισμόν · οὐ γὰρ χρεία τῷ τετραγωνίζοντι τὸν κύκλον διὰ τῶν μηνίσκων διελεῖν τὸν πάντα κύκλον εἰς μηνίσκους · οὐδὲ γὰρ οὐδὲ εἰ τοῦτο εἴη , οὐδὲ οὕτως ὁ κύκλος τετραγωνίζεται διὰ τῶν μηνίσκων · οὐ γὰρ πᾶς ἐδείχθη μηνίσκος τετραγωνιζόμενος . καὶ μὴ διαιρουμένου δὲ παντὸς εἰς μηνίσκους πάλιν τετραγωνισθήσεται , ἄν συγχωρηθῶσιν οἱ περὶ τὰς τοῦ ἑξαγώνου τοῦ εἰς τὸν κύκλον ἐγγραφομένου πλευρὰς περιγραφόμενοι μηνίσκοι τετραγωνίζεσθαι καὶ μὴ μόνοι οἱ περὶ τὰς τοῦ τετραγώνου . κἀνταῦθα οὖν τοῦ ψευδουραφήματος αἴτιον τὸ μόνον τετραγωνίσαντας μηνίσκον τὸν περὶ τὴν τοῦ τετραγώνου πλευρὰν ὡς πάντων τετραγωνιζομένων μηνίσκων , ὁποῖοί ποτε ἄν ὦσιν , εἰς οὓς ὁ κύκλος διαιρεῖται , οὕτω ποιεῖσθαι τὴν δεῖξιν . ταῦτα μὲν οὖν περ ) τῆς διὰ τῶν μηνίσκων ψευδογραφίας . “ Τινὲς δέ , φησὶν Ἀλέξανδρος , ἡγοῦνται , εἰ δείξαιεν τετράγωνον κυκλικόν , καὶ ἐν τοῖς μεγέθεσι κύκλου τετραγωνισμὸν εὑρηκέναι . ἔστι δέ . φησί , τετράγωνος μὲν ἀριθμὸς ὁ ἰσάκις ἴσος · κυκλικοὺς δὲ ἔλεγον ἀριθμοὺς τοὺς συντιθεμένους ἐκ τῶν κατὰ τὰ ἑξῆς περιττῶν οἷον ἑνὸς τριῶν πέντε ἑπτὰ ἐννέα ἕνδεκα , εὑρόντες δὲ ἐκ τῶν οὕτω συντιθεμένων ἀριθμὸν τετρά - γωνόν τινα ἅμα καὶ κυκλικὸν ὄντα , οἷον τὸν λς ( τετράγωνον μὲν ὄντα διότι ἀπὸ τοῦ ς͂ ἐφ’ ἑαυτὸν γινομένου γεννᾶται , κυκλικὸν δὲ διότι ἀπὸ τῆς τῶν περιττῶν ᾱ γ ε ζ θ ιᾱ συνθέσεως ἀποτελεῖται ) , ᾤοντο καὶ κύλλου τετραγωνισμὸν εὑρηκέναι . ἀλλ’ ἡ δεῖξις , φησίν , οὐκ ἐκ τῶν γεωμετρικῶν ἀρχῶν , ἀλλ’ ἐκ τῶν ἀριθμητικῶν · ἀριθμητικαὶ γὰρ ἀρχαὶ τὸ εἶναι τὸν τοιόνδε ἀριθμὸν κυκλικὸν καὶ τὸν τοιόνδε τετράγωνον ” . ταῦτα τοῦ λέγοντος ἐφιστάνειν ἄξιον , ὅτι πρῶτον μὲν τὸν κυκλικὸν ἀριθμὸν | οὐ κατὰ σύνθεσιν τῶν ἐφεξῆς περιττῶν οἱ ἀριθμητικοὶ τίθενται , ἀλλὰ τὴν ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ εἰς τὸ αὐτὸ κατάληξιν . κύκλος γὰρ ὁ Γε , ὅτι πεντάκις πέντε Γε καὶ ὁ λς ὅτι ἑξάκις ἓξ λς · οὔτε δὲ ὁ δ κύκλος οὔτε ὁ θ οὔτε ὁ ις καίτοι κατὰ σύνθεσιν τῶν ἐφεξῆς περιττῶν γινόμενοι , ἀλλὰ τετράγωνοι μόνον οὗτοι · κατὰ γὰρ τὴν ἐπισύνθεσιν τῶν περιττῶν οἱ τετράγωνοι γίνονται . καὶ ἴσως ὁ ἐξ ἀρχῆς τὴν μέθοδον παραδοὺς οὐκ εἶπε κυκλικοὺς ἁπλῶς εἶναι πάντας τοὺς κατὰ ἐπισύνθεσιν τῶν ἐφεξῆς περιττῶν , ἀλλ’ ὅτι ἐν τῇ ἐπι - συνθέσει τῶν ἐφεξῆς περιττῶν εὑρίσκονται οἱ κυκλικοὶ οὐδὲ τούτου ἀεὶ συμβαίνοντος · κυκλικὸς γὰρ ὢν ὁ ρκε ὡς ἀπὸ τοῦ ε ἐπὶ τὸν κε γενόμε - νος , καὶ ὁ σις ὡς ἀπὸ τοῦ ς ἐπὶ τὸν λς , ὅμως οὐκ ἐγένοντο κατὰ ἐπισύνθεσιν τῶν ἐφεξῆς περιττῶν · εἰ μὴ ἄρα οὐκ εἰσὶν οὗτοι κυκλικοί , ἀλλὰ σφαιρικοὶ ἐξ ἐπιπεδικῶν κύκλων κυκλικῶς βαθυνθέντες . καὶ ἐκείνῳ δὲ ἐφιστάνειν ἄξιον ὅτι οὐκ ἦν εἰκὸς τοὺς ἀριθμὸν εὑρηκότας κυκλικὸν ἅμ καὶ τετραγωνικὸν τὸν αὐτὸν διὰ τοῦτο οἴεσθαι καὶ ἐν μεγέθεσι τὸν τοῦ κύκλου τετραγωνισμὸν εὑρηκέναι . ἀλλ’ ἴσως εὑρόντες ἐν τοῖς ἀριθμοῖς τὸν αὐτὸν τετράγωνον ἅμα καὶ κύκλον , εἰς ἔννοιαν ἦλθον τοῦ καὶ ἐν τοῖς μεγέ - θεσι ζητεῖν τὸν τοῦ κύκλου τετραγωνισμόν . Ἔλεγε δὲ ὁ ἡμέτερος καθηγεμὼν Ἀμμώνιος ὡς οὐκ ἀναγκαῖον ἴσως , εἰ ἐπ’ ἀριθμῶν εὑρεθῇ τοῦτο , καὶ ἐπὶ μεγεθῶν εὑρίσκεσθαι . ἀνομοιογενῆ γὰρ μεγέθη ἐστὶν εὐθεῖα καὶ περιφέρεια . “ καὶ οὐδέν , φησί , θαυμαστόν , μὴ εὑρεθῆναι κύκλον εὐθυγράμμῳ ἴσον , εἴπερ καὶ ἐπὶ τῶν γωνιῶν εὑρίσκομεν 15 τοῦτο . οὗτε γὰρ τῇ τοῦ ἡμικυκλίου γωνίᾳ οὔτε τῇ λοιπῇ εἰς τὴν ὀρθὴν τῇ κερατοειδεῖ λεγομένῃ γένοιτο ἄν εὐθύγραμμος ἴση γωνία . καὶ διὰ τοῦτο ἴσως , φησί , καὶ ὑπὸ οὕτως κλεινῶν ἀνδρῶν ζητηθὲν τὸ θεώρημα ἄχρι νῦν οὐχ εὑρέθη οὐδὲ ὑπ’ αὐτοῦ τοῦ Ἀρχιμήδους.’’ ἔλεγον δὲ ἐγὼ πρὸς τὸν καθηγεμόνα ὡς εἴπερ μηνίσκος τετραγωνίζοιτο ὁ ἀπὸ τῆς τοῦ τετραγώνου πλευρᾶς τοῦτο γὰρ ἀνεξαπατήτως συνῆκται ) , ὁμογενὴς δὲ ὁ μηνίσκος τῷ κύκλῳ ἐκ περιφερειῶν συγκείμενος , τί κωλύει καὶ τὸν κύκλον , ὅσον ἐπὶ τούτῳ , τετραγωνίζεσθαι ; εἰ δὲ ἀνόμοιον τὸ τοῦ μηνίσκου ἐπίπεδον τῷ τοῦ " κύκλου διὰ τὰ κέρατα , ἀλλὰ καὶ τῷ εὐθυγράμμῳ ἀνόμοιος μηνίσκος πᾶς · καὶ ὅμως ὁ περὶ τὴν τοῦ τετραγώνου πλευρὰν μηνίσκος τετραγωνίζεται . αἱ μέντοι γωνίαι αἵ τε τοῦ ἡμικυκλίου καὶ αἱ κερατοειδεῖς ἐκ περιφερείας καὶ εὐθείας ἄμφω συγκείμεναι οὐ μόνον ἀνομογενεῖς εἰσὶ τῇ εὐθυγράμμῳ , ἀλλὰ καὶ ἀσύμβλητοι . οὐχ ἱκανὸν οὖν οἶμαι τὸ εἰρημένον εἰς ἀπόγνωσιν καταστῆσαι τῆς εὑρέσεως τοῦ τετραγωνισμοῦ . καὶ γὰρ ὁ Ἰάμβλιχος ἐν τῷ εἰς τὰς κατηγορίας ὑπομνήματι τὸν μὲν Ἀριστοτέλην , φησί , μήπω ἴσως εὑρηκέναι τὸν τοῦ κύκλου τετραγωνισμόν , παρὰ δὲ τοῖς Πυθαγορείοις εὑρῆ - σθαι , “ ὡς δῆλόν ἐστι , φησίν , ἀπὸ τῶν Σέξτου τοῦ Πυθαγορείου ἀποδείξεων , ὃς ἄνωθεν κατὰ διαδοχὴν παρέλαβε τὴν μέθοδον τῆς ἀποδείξεως . καὶ ὕστερον δέ , φησίν , Ἀρχιμήδης διὰ τῆς ἑλικοειδοῦς γραμμῆς καὶ Νικομήδης διὰ τῆς ἰδίως Τετραγωνιζούσης καλουμένης καὶ Ἀπολλώνιος διά τινος γραμμῆς , ἣν αὐτὸς μὲν κοχλιοειδοῦς ἀδελφὴν προσαγορεύει , ἡ αὐτὴ δέ ἐστι τῇ Νικομήδους καὶ καρπὸς δὲ διά τινος γραμμῆς ἣν ἀπλῶς ‘ἐκ διπλῆς κινήσεως’ καλεῖ , ἄλλοι τε πολλοί , φησί , ποικίλως τὸ πρόβλημα κατεσκεύασαν ” . καὶ μήποτε οὗτοι πάντες ὀργανικὴν ἐποιήσαντο τοῦ θεωρήματος τὴν κατα - σκευήν . ὁ μὲν οὖν Ἀλέξανδρος οὕτως ὡς εἶπον οἴεται τὸ ψευδογράφημα ἐλέγχεσθαι , παρ’ ὅσον τὸν περὶ τὴν τοῦ τετραγώνου πλευρὰν μόνον τετρα - γωνίσας μηνίσκον ὁ Ἱπποκράτης ὡς καὶ ἐπὶ τῆς τοῦ ἑξαγώνου πλευρᾶς αὐτῷ δεδειγμένῳ ἀπεχρήσατο . Ὁ μέντοι Εὔδημος ἐν τῇ Γεωμετρικῇ ἱστορίᾳ οὐκ ἐπὶ τετραγωνικῆς πλευρᾶς δεῖξαί φησι τὸν Ἱπποκράτην τὸν τοῦ μηνίσκου τετραγωνισμόν , καθόλου , ὡς ἄν τις εἴποι . εἰ γὰρ πᾶς μηνίσκος τὴν ἐκτὸς περιφέρειαν ἢ ἴσην ἔχει ἡμικυκλίου ἢ μείζονα ἢ ἐλάττονα , τετραγωνίζει δὲ ὁ Ἱπποκράτης καὶ τὸν ἴσην ἡμικυκλίου ἔχοντα καὶ τὸν μείζονα καὶ τὸν ἐλάττονα , καθόλου ἄν εἴη δεδειχὼς ὡς δοκεῖ . ἐκθήσομαι δὲ τὰ ὑπὸ τοῦ Εὐδήμου κατὰ λέξιν λεγόμενα ὀλίγα τινὰ προστιθεὶς <εἰς> σαφήνειαν ἀπὸ τῆς τῶν Στοιχείων ἀναμνήσεως διὰ τὸν ὑπομνηματικὸν τρόπον τοῦ Εὐδήμου κατὰ τὸ ἀρχα·ικὸν ἔθος συντόμους ἐκθεμένου τὰς ἀποδόσεις . λέγει δὲ ὧδε ἐν τῷ δευτέρῳ βιβλίῳ τῆς Γεωμετρικῆς ἱστορίας . ” Καὶ “ Καὰ οἱ τῶν μηνίσκων δὲ τετραγωνισμοὶ δόξαντες εἶναι τῶν οὐκ ἐπιπολαίων διαγραμμάτων διὰ τὴν οἰκειότητα τὴν πρὸς τὸν κύκλον ὑφ’ Ἱπποκράτους ἐγράφησάν τε πρώτου καὶ κατὰ τρόπον ἔδοξαν ἀποδοθῆναι · διόπερ ἐπὶ πλέον ἁψώμεθά τε καὶ διέλθω - μὲν . ἀρχὴν μὲν οὖν ἐποιήσατο καὶ πρῶτον ἔθετο τῶν πρὸς αὐτοὺς χρησίμων , ὅτι τὸν αὐτὸν λόγον ἔχει τά τε ὅμοια τῶν κύκλων τμήματα πρὶς ἄλληλα πρὸς ἄλληλα καὶ αἱ βάσεις αὐτῶν δυνάμει . τοῦτο δὲ ἐδείκνυεν ἐκ τοῦ τὰς διαμέτρους δεῖξαι τὸν αὐτὸν λόγον ἐχούσας δυνάμει τοῖς κύκλοις)’’ ὅπερ Εὐκλείδης δεύτερον τέθεικεν ἐν τῷ δωδεκάτῳ τῶν Στοιχείων βιβλίῳ , τὴν πρότασιν εἰπὼν οὕτως “ οἱ κύκλοι πρὸς ἀλλήλους εἰσὶν ὡς τὰ ἀπὸ τῶν διαμέτρων τετράγωνα’’ ὡς γὰρ οἱ κύκλοι πρὸς ἀλλήλους ἔχουσιν , οὕτως καὶ τὰ ὅμοια τμήματα . ὅμοια γὰρ τμήματά ἐστι τὰ τὸ αὐτὸ μέρος ὄντα τοῦ κύκλου , οἷον ἡμικύκλιον ἡμικυκλίῳ καὶ τριτημόριον τριτημορίῳ · διὸ “ λαὶ γωνίας ἴσας δέχεται τὰ ὅμοια τμήματα . αἱ γοῦν τῶν ἡμικυκλίων πάντων ὀρθαί εἰσι , καὶ x003E ; τῶν μειζόνων ἐλάττονες ὀρθῶν καὶ τοσούτῳ ὅσῳ μεί - ζονα ἡμικυκλίων τὰ τμήματα , τὰ τμήματα , καὶ αἱ τῶν ἐλαττόνων μείζονες καὶ τοσούτῳ ὅσῳ ἐλάττονα τὰ τμήμάτα . Δειχθέντος δὲ αὐτῷ τού - του πρῶτον μὲν ἔγραφε μη - νίσχου|τὴνἐκτὸς περιφέρειαν ἔχοντος ἡμικυκλίου τίνα τρό - πον γένοιτο ἀπεδίδου δὲ τοῦτο περὶ τρί - γωνον ὀρθογώνιό ν τε καὶ ἰσο - σκελὲς ἡμικύκλιον περιγράψας καὶ περὶ τὴν βάσιν τμῆμα κύ - κλου τοῖς ὑπὸ τῶν ἐπιζευχ θεισῶν ἀφαιρουμίνοις ὅμοιον,’’ ὅπερ Εὐκλείδης λγ ἔθετο θεώρημα τοῦ τρίτου βιβλίου προτείνας οὕτως · ‘‘ἐπὶ τῆς δοθείσης εὐθείας γράψαι τμῆμα κύκλου δεχόμενον γωνίαν ἴσην τῇ δοθείσῃ γωνίᾳ εὐθυγράμμῳ’’ . εἰ γὰρ τὸ περὶ τὴν βάσιν οὕτως περι - γράφει ὡς ἴσην δέξασθαι γωνίαν τῶν ἐν τοῖς τμήμασι τοῖς ὑπὸ τῶν ἐπι - ζευχθεισῶν ἀφαιρουμένοις , ὅμοιον ἔσται ἐκείνοις . ‘‘ὅμοια γὰρ τμήματα κύκλων , ὁ Εὐκλείδης ὡρίσατο ἐν τῷ τρίτῳ βιβλίῳ , τὰ δεχόμενα γωνίας ἴσας . “ “ ὄντος δὲ τοῦ περὶ τὴν βάσιν τμήματος ἴσου τοῖς περὶ τὰς έτέρας ἀμφοτέροις “ . διότι ὡς δέδεικται ἐν τῷ παρατελεύτῳ τοῦ πρώτου τῶν Εύκλείδου Στοιχείων θεωρήματι ἐν τοῖς ὀρθογωνίοις τριγώνοις ἡ τὴν ὀρθὴν ὑποτείνουσα ἴσον δύναται ταῖς τὴν ὀρθὴν περεχούσαις ἀμ - φοτέραις , ὡς δὲ τὰ ἀπὸ τῶν εὐθειῶν τετράγωνα , οὕτως ἔχει τὰ ὅμοια τῶν κύκλων τμήματα πρὸς ἄλληλα , “ καἱ κοινοῦ προστεθέντος τοῦ μέ - ρους τοῦ τριγώνου τοῦ ὑπὲρ τὸ τμῆμα τὸ περὶ τὴν βάσιν , ἴσος ἔσται ὁ μηνίσκος τῷ τριγώνῳ . ἴσος οὖν ὁ μηνίσκος τῷ τριγώνῳ δειχθεὶς τετραγωνίζοιτο ἄν’’ · δέδεικται γὰρ ἐν τῷ ἰδ’ θεωρήματι τοῦ δευτέρου βιβλίου τῶν Εὐκλείδου Στοιχείων , πῶς χρὴ “ τῷ δοθέντι εὐ - θυγράμμῳ ἴσον τετράγωνον συστήσασθαι’’ . “ οὔτως μὲν οὖν ἡμικυ - κλίου τὴν ἔξω τοῦ μηνίσκου περιφέρειαν ὑποθέμενος ἐτετρα - γώνισεν ὁ Ἱπποκράτης τὸν μηνίσκον εὐκόλως . Εἰτα ἐφεξῆς μείζονα ἡμικυ - κλίου ὑποτίθεται συστησάμενος τραπέζιον τὰς μὲν τρεῖς ἔχον πλευρὰς ἴσας ἀλλήλαις , τὴν δὲ μίαν τὴν μείζω τῶν παραλλήλων τρι - πλασίαν ἐκείνων ἑκάστης δυνάμει , καὶ τό τε τραπέζιον περιλαβὼν κύκλῳ καὶ περὶ τὴν μεγίστην αὐ - τοῦ πλευρὰν ὅμοιον τμῆμα περι - γράψας τοῖς ὑπὸ τῶν ἴσων τριῶν ἀποτεμνομένοις ἀπὸ τοῦ κύκλου . καὶ ὅτι μὲν περιληφθήσεται κύκλῳ τὸ τραπέζιον , δείξεις οὕτως . διχοτομήσας τὰς τοῦ τραπεζίου γωνίας κατὰ τὸ ἔνατον τοῦ πρώτου τῶν Στοιχείων καὶ ἐπι - ζεύξας τὰς διαγωνίους ἐρεῖς ἐπεὶ ἡ ΒΑ Β τῇ ΑΓ ἴση , κοινὴ δὲ ἡ AE , <αἱ> γωνίαι καὶ τὰ ἑξῆς τῇ Al ἴση , κοινΤj δὲ ἡ AE , Ἴσαι x003E ; γωνίαι καὶ τὰ ὑποτείνουσαν ἐστιν ἡμικυκλίου τὸ λεχθὲν τμῆμα , δῆλον ἀχθείης ἐν τῷ τραπεζίῳ διαμέτρου . ἀνάγκη γὰρ ταύτην ὑπὸ δύο πλευρὰς ὑποτείνουσαν τοῦ τραπεζίου τῆς ὑπολοίπου μιᾶς μείζονα ἤ δι - πλασίαν εἶναι δυνάμει . ἐπεὶ γὰρ μείζων ἐστὶν ἡ ΒΔ τῆς ΑΓ , αἱ ΔΓ ΒΑ ἴσαι οὖσαι καὶ ἐπιζευγνῦσαι αὐτάς , ἐκβαλλόμεναι συμ - πεσοῦνται κατὰ τὸ Z . εἰ γὰρ παράλληλοί εἰσιν αἱ ΒΑ ΔΓ ἴσαι οὖσαι , αἱ δὲ τὰς ἴσας τε καὶ παραλλήλους ἐπιζευγνῦσαι καὶ αὐ - ταὶ ἴσαι καὶ παράλληλοί εἰσιν , ἔσται ἡ ΑΓ ἴση τῇ ΒΔ , ὅπερ ἀδύνατον · συμπιπτουσῶν δὲ τῶν ΒΑ ΔΓ κατὰ τὸ Z αἱ ὑπὸ ZAF ΓAB γωνίαι δύο ὀρθαῖς ἴσαι ἔσονται’’ διὰ τὸ ιγ τοῦ πρώτου τῶν Εὐκλείδου . “ μείζων δὲ ἡ ὑπὸ ΓAB τῆς ὑπὸ ΓAZ ἡ ἐκτὸς τοῦ τρι - γώνου τῆς ἐντὸς ??? διὰ τὸ λβ τοῦ πρώτου . ἡμίσεια ἄρα ἡ ὑπὸ ΓAZ γωνία ἐστὶ τῆς ὑπὸ ΒΑΓ , “ ἡ ἄρα ΒΓ μεῖζον ἢ διπλάσιον δύ - ναται ἑκατέρας τῶν ΒΑ ΑΓ , ὥστε καὶ τῆς ΓΔ . καὶ τὴν μεγίστην ἄρα τῶν τοῦ τραπεζίου πλευρῶν τὴν ΒΔ ἀναγκαῖον ἔλαττον δύνασθαι τῆς τε διαμέτρου καὶ τῶν ἑτέρων πλευρῶν ἐκείνης , ὑφ’ ἣν ὑπο - τείνει μετὰ τῆς διαμέτρου ἡ λεχθεῖσα . αἱ γὰρ ΒΓ ΓΔ μεῖζον ἢ τριπλάσιον δύνανται τῆς ΓΔ , ἡ δὲ ΒΔ τριπλάσιον . ὀξεῖα ἄρα ἐστὶν ἡ ἐπὶ τῆς μείζονος τοῦ τραπεζίου πλευρᾶς βεβηκυῖα γωνία . μεῖζον ἄρα ἡμικυκλίου ἐστὶ τὸ τμῆμα ἐν ᾧ ἐστιν . ὅπερ ἐστὶν ἡ ἔξω περιφέρεια τοῦ μηνίσκου’’ . Τὸν δὲ τοῦ μηνίσκου τούτου τετραγωνισμὸν παρῆκεν ὁ Εὔδημος ὡς σαφῆ οἶμαι . εἴη δὲ ἄν τοιόσδε . ἐπειδὴ ἴσα ἐστὶν ἀλλήλοις ὁ μηνίσκος μετὰ τοῦ ἐπὶ τῆς μείζονος τοὐ τραπεζίου πλευρᾶς τμήματος τῷ τραπεζίῳ καὶ τοῖς ὑπὸ τῶν τριῶν ἴσων αὐτοῦ εὐθειῶν ἀποτεμνομένοις τμήμασιν , ὧν τὸ ἐπὶ τῆς μείζονος τοῦ τραπεζίου πλευρᾶς τμῆμα ἴσον ἐστὶ τοῖς ὑπὸ τῶν ἴσων εὐθειῶν ἀφαιρουμένοις τοῦ κύκλου τρισὶ τμήμασιν , εἴπερ ἴσον ταῖς τρισὶ δύνασθαι ὑπόκειται ἡ μείζων τοῦ τραπεζίου πλευρά , τὰ δὲ ὅμοια τμήματα πρὸς ἄλληλά ἐστιν ὡς τὰ ἀπὸ τῶν εὐθειῶν τετράγωνα ? ἐὰν δὲ ἀπὸ ἴσων ἴσα ἀφαιρεθῇ τὰ καταλειπόμενά ἐστιν ἴσα · ἴσος ἄρα ὁ μηνίσκος τῷ τραπεζίῳ . ἢ καὶ οὕτω συντομώτερον ἐρεῖς · ἐπειδὴ ἴσον ἐστὶ τὸ περὶ τὴν μείζονα τοῦ τραπεζίου πλευρὰν τμῆμα τοῖς περὶ τὰς τρεῖς τὰς ἴσας περιγραφεῖσι διότι καὶ τὸ ἀπ’ αὐτῆς τετράγωνον τριπλάσιον τοῦ ἀπὸ " ἑκάστης ) , ἐὰν κοινὸν προστεθῇ τὸ περιεχόμενον ἐπίπεδον ὑπό τε τῶν τριῶν ἴσων εὐθειῶν καὶ τῆς τοῦ μείζονος τμήματος περιφερείας , ἔσται ὁ μηνίσκος ἴσος τῷ τραπεζίῳ · οὗ τετραγωνισθέντος διότι ἔχομεν πᾶν εὐθύγραμμον τετραγωνίσαι ) τετραγωνισθήσεται καὶ ὁ μείζονα ἡμικυκλίου τὴν ἐκτὸς περι - φέρειαν ἔχων μηνίσκος . " Et δὲ ἐλάττων ἡμικυκλίου εἴη , προ - γράψας τοιόνδε τι ὁ Ἱπποκράτης τοῦτο κατεσκεύασεν · ἔστω κύκλος οὗ διάμετρος ἐφ’ ᾗ ἡ ] ΑΒ , κέν - τρον δὲ αὐτοῦ ἐφ’ ᾧ Κ · καὶ ἡ μὲν ἐφ’ ᾗ ΓΔ δίχα τε καὶ πρὸς ὀρθὰς τεμνέτω τὴν ἐφ’ ᾗ ΒΚ · ἡ δὲ ἐφ’ ᾗ EZ κείσθω ταύτης μεταξὺ καὶ τῆς περιφερείας ἐπὶ τὸ Β νεύουσα τῶν ἐκ τοῦ κέντρου ἡμιολία οὖσα δυνάμει . ἡ δὲ ἐφ’ ᾗ EH ἤχθω παρὰ τὴν ἐφ’ ᾗ ΑΒ . καὶ ἀπὸ τοῦ Κ ἐπεζεύχθωσαν ἐπὶ τὰ E Z . συμπιπτέτω δὲ ἐκβαλλο - μένη ἡ ἐπὶ τὸ Z ἐπιζευχθεῖσα τῆ ἐφ’ γ̔͂ EH κατὰ τὸ Η καὶ πάλιν ἀπὸ τοῦ Β ἐπὶ τὰ Z Η ἐπεζεύχθωσαν . φανερὸν δὴ ὅτι ἡ μὲν ἐφ’ ᾗ EZ ἐκβαλλομένη ἐπὶ τὸ Β πεσεῖται ὑπόκειται γὰρ ἡ EZ ἐπὶ τὸ Β νεύουσα ) , ἡ δὲ ἐφ’ ἧ ΒΗ ἴση ἔσται τῇ ἐφ’ ᾗ EK . τοῦτο δὲ ἴσως μὲν ἄν τις καὶ προχειρότερον δείξειεν , ἐμοὶ δὲ ἐκ τῶν προωμολογημένων οὕτως ἐπῆλθεν δεῖξαι . ὑπόκειται ἡ ΔΓ τὴν ΒΚ δίχα τε καὶ πρὸς ὀρθὰς τέμνειν . ἐπὶ τῆς ΔΓ I ἄρα τὸ κέντρον ἐστὶ τοῦ περὶ τὸ τραπέζιον γραφησομένου κύκλου διὰ τὸ πόρισμα τοὐ πρώτου θεωρήματος τοῦ ἐν τῷ τρίτῳ τῶν Εὐκλείδου Στοιχείων . ἐπειδὴ δὲ παράλληλός ἐστιν ἡ EH τῇ ΚΒ καὶ εἰς αὐτὰς ἐμπέπτωκεν ἡ ΓΔ , τὰς ἐντὸς γωνίας δυσὶν ὀρθαῖς ἴσας ποιεῖ διὰ τὸ κθ τοῦ πρώτου . ὀρθαὶ δὲ αἱ πρὸς τῷ Γ . ὀρθαὶ ἄρα καὶ αἱ πρὸς τῷ Δ . ἡ οὖν ΓΔ 003E ; διὰ τοῦ κέντρου τὴν EH μὴ διὰ τοῦ κέντρου ] πρὸς ὀρθὰς τέμνουσα καὶ δίχα τέμνει διὰ τὸ τρίτον τοὐ τρίτου τῶν Στοιχείων . ἐπεὶ οὖν ἴση ἐστὶν ἡ ΔΗ τῇ ΔΕ , κοινὴ δὲ ἡ ΔΖ καὶ ὀρθαὶ αἱ πρὸς τῷ Δ , καὶ βάσις ἄρα ἡ ΖΗ βάσει τῇ ZE ἴση . ἀλλὰ καὶ ἡ BZ τῇ ΖΚ ἐστὶν ἴση , διότι καὶ ἡ ΒΓ τῇ ΓΚ , κοινὴ δὲ ἡ ΓΕ καὶ ὀρθαὶ αἱ πρὸς τῷ Γ . ἐπεὶ οὖν δύο αἱ Ἦχ' χΒ δυσὶ ταῖς ΚΖ ZE ἴσαι καὶ γω - νίαι αἱ κατὰ κορυφὴν ἴσαι , καὶ βάσις ἡ ΗΒ βάσει τῇ EK ἴση . “ περιγεράφθω δὴ περὶ τὸ EZH τρίγωνον τμῆμα κύκλου τὸ EZH ] ὅμοιον ἑκάστῳ τῶν EK ΚΒ ΒΗ τμημάτων.’’ “ Τούτων οὖν οὕτως ἐχόντων τὸ τραπέζιόν φημι ἐφ’ οὗ EKBH περιλήψεται κύκλος . τὸ μὲν γὰρ EKH τρίγωνον περιλήψεται κύκλος · ἔχομεν γὰρ ἐν τῷ πέμπτῳ τοῦ τετάρτου τῶν Στοιχείων περὶ τὸ δοθὲν τρίγωνον κύκλον περιγράψαι . “ ''ἐάν οὖν δείξω τῇ ἀπὸ τοῦ κέντρου ἐπὶ τὸ Κ ἴσην τὴν ἀπὸ τοῦ κέντρου ἐπὶ τὸ Β , δῆλον ὅτι τὸ γραφόμενον τμῆμα κύκλου διὰ τοῦ EKH ἥξει καὶ διὰ τοῦ Β , καὶ περιλήψεται κύκλου τμῆμα τὸ τραπέζιον.’’ ὅπερ τμῆμα καὶ τὸ τρίγωνον περιέξει τὸ ἐφ’ οὗ EZH . ληφθέντος οὖν κέντρου οἷον τοῦ Α καὶ ἐπιζευγνυμένων τῶν ΛΕ ΑΗ ΛΚ ΑΒ , ἐπειδὴ ἰσοσκελές ἐστι τὸ EAH τρί - γωνον ἐκ κέντρου γὰρ ἴσαι ) , x003E ; εἰσὶν αἱ πρὸς τῇ βάσει γωνίαι ἡ ὑπὸ ΑΜ τῇ ὑπὸ ΛΕΗ διὰ τὸ πέμπτον τοῦ πρώτου τῶν Εὐκλείδου . ἔστι δὲ ἡ ὑπὸ BHE ἴση τῇ ὑπὸ KEH , διότι καὶ ἡ EB ἴση τῇ ΚΗ ὡς ἐδείχθη . καὶ ὅλη ἄρα ἡ ὑπὸ ΒΗΛ ὅλῃ τῇ ὑπὸ ΚΕΛ ἐστὶν ἴση · ἔστι δὲ καὶ ἡ KE τῇ ΒΗ ἴση . καὶ βάσις ἄρα ἡ ΚΛ τῇ ΛΒ ἴση ἐστίν · ἴση ἄρα τῇ ἀπὸ τοῦ κέντρου τῇ ΛΚ ἡ ΛΒ γεγράφθω οὖν τὸ τμῆμα . " Touxojv οὕτως ἐχόντων ὁ γενόμενος μηνίσκος οὗ ἐκτὸς περι - φέρεια ἡ ΕΚΒΗ ἴσος ἔσται τῷ εὐθυγράμμῳ τῷ συγκειμένῳ ἐκ τῶν τριῶν τριγώνων τῶν ΒΖΗ ΒχΚ EKZ . τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εὐ - θειῶν ἐφ’ αἷς EZ ΖΗ ἀφαιρούμενα ἐντὸς τοῦ μηνίσκου ἀπὸ τοῦ εὐθυγράμμου τμήματα ἴσα ἐστὶ τοῖς ἐκτὸς τοῦ εὐθυγράμμου τμήμασιν ἀφαιρουμένοις ὑπὸ τῶν EK ΚΒ ΒΗ . ἑκάτερον γὰρ τῶν ἐντὸς ἡμιόλιόν ἐστιν ἑκάστου τῶν ἐκτός · ἡμιολία γὰρ ὑπόκειται ἡ ΕΖ τῆς ἐκ τοῦ κέντρου , τουτέστι τῆς EK καὶ ΚΒ καὶ BH . " ἐδείχθη γὰρ καὶ αὕτη ἴση τῇ EK . εἰ οὖν ἑκατέρα τῶν EZ ZH ἡμιολία ἐστὶ δυνάμει ἑκάστης τῶν εἰρημένων τριῶν , ὡς δὲ εὐθεῖαι πρὸς τὰς εὐ - θείς τμήματα πρὸς τὰ τμήματα , τὰ δύο ἄρα τμήματα τοῖς τρισίν ἐστιν ἴσα . “ εἰ οὖν ὁ μὲν μηνίσκος τὰ τρία τμήματά ἐστι καὶ τοῦ εὐ - θυγράμμου τὸ παρὰ τὰ δύο τμήματα , τὸ δὲ εὐθύγραμμον μετὰ τῶν δύο τμημάτων ἐστὶ χωρὶς τῶν τριῶν , ἔστι δὲ τὰ δύο τμή - ματα τοῖς τρισὶν ἴσα , ἴσος ἄν εἴη ὁ μηνίσκος τῷ εὐθυγράμμῳ.’’ “ Ὅτι δὲ οὗτος ὁ μηνίσκος ἐλάττονα ἡμικυκλίου τὴν ἐκτὸς ἔχει περιφέρειαν , δείκνυσι διὰ τοῦ τὴν EKH γωνίαν ἐν τῷ ἐκτὸς οὖσαν τμήματι ἀμβλεῖαν εἶναι.’’ δέδεικται γὰρ ἐν τῷ λᾶ τοῦ τρίτου τῶν Εὐχλείδου Στοιχείων , ὅτι “ ἡ ἐν τῷ ἐλάττονι ἡμικυκλίου τμήματι μείζων ὀρ - θῆς “ ὅτι δὲ ἀμβλεῖά ἐστιν ἡ ὑπὸ EKH γωνία , δείκνυσιν οὕτως · ἐπεὶ ἡ μὲν ἐφ’ ᾗ EZ ἡμιολία ἐστὶ τῶν ἐκ τοῦ κέντρου δυνάμει , ἡ δὲ ἐφ’ ᾗ ΚΒ μείζων τῆς ἐφ’ ἧ BZ . διότι καὶ γωνία ἡ πρὸς τῷ Z μείζων , ὡς δείξω , ἴση δὲ ἡ ΒΚ τῇ ΚΕ , φανερὸν ὅτι κἄν ἡ ἐφ’ ᾗ ΒΚ μείζων ᾖ τῆς ἐφ’ ᾗ BZ ἢ διπλασία μήκει , καὶ ἡ ἐφ’ ᾗ KE * * * ὥστε τῆς ἐφ’ ᾖ ΚΖ ἄρα μείζων ἢ διπλασία μήκει καὶ δυνάμει διὰ τὴν ὁμοιότητα τῶν τριγώνων τῶν BEK ΒΚΖ ἔστι γὰρ ὡς ἡ EB πρὸς ΒΚ , οὕτως ἡ EK πρὸς ΚΖ . ὥστε ἡ ἐφ’ ᾖ EK μείζων ἐστὶ τῆς ἐφ’ ᾗ KZ ἢ διπλασία δυνάμει · ἡ δὲ ἐφ’ ᾗ ΕΖ ἡμιολία δυνάμει τῆς ἐφ’ ᾗ ΕΚ · ἡ ἄρα ἐφ’ ᾗ EZ μείζων ἐστὶ δυνάμει τῶν ἐφ’ αἷς EK ΚΖ . εἰ μὲν γὰρ διπλασία ἦν δυνάμει ἡ EK τῆς ΚΖ , ἡμιολία δὲ ἡ ZE τῆς EK , ἦν ἄν ἡ EZ ἴση δυνάμει ταῖς EK ΚΖ ὡς ἐπὶ ἀριθμῶν τῶν ξ ἐπειδὴ δὲ μείζων ἢ διπλασία ἐστὶ δυνάμει ἡ EK τῆς ΚΖ ὡς ἔχει τὰ δ πρὸς τὸ a , ( ἐπειδὴ τὰ ς τῶν ἑ μείζονά ἐστι ) καὶ ἡ EZ τῶν EK KZ μείζων ἐστὶ δυνάμει · ἀμβλεῖα ἄρα ἐστὶν ἡ πρὸς τῷ Κ γωνία , ἔλαττον ἄρα ἡμικυκλίου τὸ τμῆμα ἐν ᾧ ἐστιν . οὕτως μὲν οὖν ὁ Ἱππο - κράτης πάντα μηνίσκον ἐτετραγώνισεν , εἴπερ καὶ τὸν ἡμικυκλίου καὶ τὸν μείζονα ἡμικυκλίου καὶ τὸν ἐλάττονα ἔχοντα τὴν ἐκτὸς περιφέρειαν . “ Ἀλλ’ οὐχὶ τὸν ἐπὶ τῆς τοῦ τετραγώνου πλευρᾶς μόνον , ὡς ὁ Ἁλέ - ξανδρος ἱστόρησεν , οὐ μέντοι οὐδὲ τὸν κύκλον ἐπεχείρησε τετραγωνίσαι διὰ τῶν περὶ τὴν τοῦ ἑξαγώνου πλευρὰν μηνίσκων , ὡς καὶ τοῦτο ὁ Ἁλέξαν - δρός φησιν . “ ’Αλλὰ μηνίσκον ἅμα καὶ κύκλον ἐτε - τραγώνισεν οὕτως · ἔστωσαν περὶ κέντρον ἐφ’ οὗ Κ δύο κύκλοι , ἡ δὲ τοῦ ἐκτὸς διά - μετρος ἑξαπλασία δυ - ν’άμει τῆς τοῦ ἐντός καὶ ἑξαγώνου ἐγγρα - φέντος εἰς τὸν ἐντὸς κύκλον τοῦ ἐφ’ οὗ ΑΒΓΔEχ αἵ τε ἐφ’ ὧν ΚΑ ΚΒ ΚΓ ἐκ τοῦ κέντρου ἐπιζευχθεῖ - ’σαι ἐκβεβλήσθωσαν ἕως τῆς τοῦ ἐκτὸς κύκλου περιφερείας καὶ x003E ; ἐφ’ ὧν ΗΘ ΘΙ x003E ; ἐπεζεύχθωσαν καὶ δῆλον ὅτι καὶ αἱ ΗΘ ΘΙ ἑξαγώνου εἰσὶ πλευραὶ τοῦ εἰς τὸν μείζονα κύκλον ἐγγραφομένου . καὶ περὶ τὴν ἐφ’ ᾗ HI τμῆμα ὅμοιον τῷ ἀφαιρουμένῳ ὑπὸ τῆς ἐφ’ ᾗ ΗΘ περιγεγράφθω . ἐπεὶ οὖν τὴν μὲν ἐφ’ ᾗ ΗΙ τριπλασίαν ἀνάγκη εἶναι δυνάμει τῆς ἐφ’ ᾗ ΘΗ τοῦ ἑξαγώνου πλευρᾶς ἡ γὰρ ὑπὸ δύο τοῦ ἑξαγώνου πλευρὰς ὑποτείνουσα μετὰ ἄλλης μιᾶς ὀρθὴν περιέχουσα γωνίαν τὴν ἐν ἡμικυκλίῳ ἴσον δύναται τῇ διαμέτρῳ , ἡ δὲ διάμετρος τετραπλά - σίον δύναται τῆς τοῦ ἑξαγώνου ἴσης οὔσης τῇ ἐκ τοῦ κέντρου διὰ τὸ τὰ μήκει διπλάσια εἶναι δυνάμει ι τετραπλάσια ) , ἡ δὲ ΘΗ ἑξαπλασία τῆς ἐφ’ ἡ ΑΒ , δῆλον ὅτι τὸ τμῆμα τὸ περὶ τὴν ἐφ’ ᾗ HI περιγραφὲν ἴσον εἶναι συμβαίνει τοῖς τε ἀπὸ τοῦ ἐκτὸς κύ - Κλοῦ ὑπὸ τῶν ἐφ' ΗΘ ΘΙ ἀφαιρουμένοις καὶ τοῖς ἀπὸ τοῦ ἐνί τὸς ὑπὸ τῶν τοῦ ἑξαγώνου πλευρῶν ἁπασῶν . ” τὰ γὰρ ὅμοια τῶν κύκλων τμήματα πρὸς ἄλληλά ἐστιν ὡς τὰ ἀπὸ τῶν βάσεων τετράγωνα , διότι καὶ οἱ ὅμοιοι κύκλοι πρὸς ἀλλήλους εἰσὶν ὡς τὰ ἀπὸ τῶν διαμέτρων τετράγωνα . “ ἡ γὰρ HI τῆς ΗΘ τριπλάσιον δύναται , ἴσον δὲ τῇ ΗΘ δύναται ἡ 01 , δύναται δὲ ἑκατέρα τούτων ἴσον καὶ αἱ ἓξ πλευραὶ τοῦ ἐντὸς ἑξαγώνου , διότι καὶ ἡ διάμετρος τοῦ ἐκτὸς κύκλου ἑξαπλάσιον ὑπόκειται δύνασθαι τῆς τοῦ ἐντός · ὡς δὲ ἡ διάμετρος πρὸς τὴν διάμετρον , οὕτω καὶ αἱ ἐκ τοῦ κέντρου , ἡ δὲ ἐκ τοῦ κέντρου ἴση ἐστὶ τῇ τοῦ ἑξαγώνου πλευρᾷ’’ , ὡς τὸ πόρισμα λέγει τοῦ προτελεύτου θεωρήματος ἐν τῷ τετάρτῳ βιβλίῳ τῶν Εὐκλείδου Στοιχείων , ὡς δὲ αἰ πλευραὶ οὕτω καὶ τὰ τμήματα , “ ὥστε ὁ μὲν μηνίσκος ἐφ’ οὗ ΗΘΙ τοῦ τριγώνου ἐλάττων ἄν εἴη ἐφ’ οὗ τὰ αὐτὰ γράμματα τοῖς ὑπὸ τῶν τοῦ ἑξαγώνου πλευρῶν ἀφαιρου - μένοις τμήμασιν ἀπὸ τοῦ ἐντὸς κύκλου . τὸ γὰρ ἐπὶ τῆς HI τμῆ - μα ἴσον ἦν τοῖς τε ΗΘ 01 τμἡμασι καὶ τοῖς ὑπὸ τοῦ ἑξαγώνου ἀφαιρουμένοις . τὰ οὖν ΗΘ 91 τμήματα ἐλάττω ἐστὶ τοῦ περὶ τὴν ΗΙ τμήματος x003E ; τμήμασι καὶ ] τοῖς ὑπὸ τοῦ ἑξαγώνου ἀφαι - ρουμένοις . κοινοῦ οὖν προστεθέντος τοῦ ὑπὲρ τὸ τμῆμα τὸ περὶ τὴν HI μέρους τοῦ τριγώνου , ἐκ μὲν τούτου καὶ τοῦ περὶ τὴν HI τμήματος τὸ τρίγωνον ἔσται , ἐκ δὲ τοὐ αὐτοῦ καὶ τῶν ΗΘ ΘΙ τμημάτων ὁ μηνίσκος . ἔσται οὖν ἐλάττων ὁ μηνίσκος τοῦ τριγώνου τοῖς ὑπὸ τοῦ ἑξαγώνου ἀφαιρουμένοις τμήμασἱν . ὁ ἄρα μηνίσκος καὶ τὰ ὑπὸ τοῦ ἑξαγώνου ἀφαιρούμενα τμή - ματα ἴσα ἐστὶν τῷ τριγώνῳ . καὶ κοινοῦ προστεθέντος θέντος τοῦ ἑ ξα - γώνου τὸ τρίγωνον τοῦτο καὶ τὸ ἑξάγωνον ἴσα ἐστὶ τῷ τε μη - νίσκῳ τῷ λεχθέντι καὶ τῷ κύκλῳ τῷ ἐντός . τὸ γὰρ τρίγωνον ἴσον ἦν τῷ τε μηνίσκῳ καὶ τοῖς ὑπὸ τοῦ ἑξαγώνου ἀφαιρου - μένοις τμήμασι τοῦ ἐντὸς κύκλου . εἰ οὖν τὰ εἰρημένα εὐθύ - γραμμα δυνατὁν τετραγωνισθῆναι , καὶ τὸν κύκλον ἄρα μετὰ τοῦ μηνίσκου.’’ τὰ μὲν οὖν περὶ τοῦ Χίου Ἱπποκράτους μᾶλλον ἐπιτρεπτέον Εὐδήμῳ γινώσκειν ἐγγυτέρῳ τοῖς χρόνοις ὄντι καὶ Ἀριστοτέλους ἀκροατῇ . ὁ δὲ διὰ τῶν τμημάτων τειραγωνισμὸς τοῦ κύκλου , ὃν ὡς ψευδογραφοῦντα αἰτιᾶται ὁ Ἀριστοτέλης , ἢ τὸν διὰ τῶν μηνίσκων αἰνίττεται καλῶς γὰρ καὶ ὁ Ἀλέξανδρος ἐνεδοίασεν εἰπών “ εἰ ὁ αὐτός ἐστι τῷ διὰ τῶν μηνίσκων ” ) ἢ οὐκ εἰς τὰς Ἱπποκράτους δείξεις ἀποβλέπει ἀλλά τινας ἄλλας , ὧν μίαν καὶ ὁ Ἀλέξανδρος παρέθετο , ἢ τὸν μετὰ τοῦ μηνίσκου τετραγωνισμὸν τοῦ κύκλου αἰτιᾶται τοῦ Ἱπποκράτους , ὃν τῷ ὄντι διὰ τῶν τμημάτων ἀπέδειξε τῶν τριῶν ἐν τῷ ἐλάττονι . τάχα γὰρ καὶ κυριώτερον αὕτη ἡ ἀπό - δειξις ῥηθείη ἡ διὰ τμημάτων ἤπερ ἡ διὰ τῶν μηνίσκων . τμῆμα γὰρ κύκλου καὶ ὁ Εὐκλείδης ἐν τῷ τρίτῳ τῶν ἑαυτοῦ Στοιχείων ὡρίσατο “ τὸ περεχό - μένον σχῆμα ὑπό τε εὐθείας καὶ κύκλου πς̓ριφὀρο͂ίας’’ . οἱ οὖν μηνίσκοι οὐδὲ κυρίως τμήματά εἰσι . καὶ εἴη ἄν ψευδογράφημα ἐν τούτῳ τὸ μετὰ τοῦ μηνίσκου τετραγωνίζειν τὸν κύκλον , ἀλλὰ μὴ καθ’ ἑαυτόν , ἐπεὶ πάντα τὰ ληφθέντα εἰς τὴν ἀπόδειξιν ἀπὸ γεωμετρικῶν ἀρχῶν ἐηπται . ἀλλ’ εἰ ὁ τοῦ μηνίσκου τετραγωνισμὸς καθολικὸς ὑπὸ τοῦ Ἱπποκράτους δοκεῖ παρα - δίδοσθαι πᾶς γὰρ μηνίσκος ἤτοι ἡμικυκλίου τὴν ἐκτὸς ἔχει περιφέρειαν ἢ μείζονος ἡμικυκλίου τμήματος ἢ ἐλάττονος ) , δυνατὸν φαίη ἄν τις ἐκ τοῦ ἴσου τετραγώνου τῷ τε μηνίσκῳ καὶ τῷ κύκλῳ , ἀφαιρεθέντος τετραγώνου ἴσου τῷ μηνίσκῳ , τὸ λοιπὸν εὐθύγραμμον τετραγωνίσαντα ἴσον τετράγωνον τῷ κύκλῳ ποιῆσαι μόνῳ . πῶς οὖν ἔτι ψευδογραφεῖσθαι δόξει ὁ τοὐ Ἱππο - κράτους τετραγωνισμός , εἰ μήπω εὑρῆσθαι ὑπὸ τοῦ Ἀριστοτέλους ἐνομίσθη λέγοντος ἐν Κατηγορίαις · “ οἶον ὁ τοῦ κύκλου τετραγωνισμὸς εἰ ἔστιν ἐπι - στητός , ἐπιστήμη μὲν αὐτοῦ οὐκ ἔστι πω , τὸ δὲ ἐπιστητόν ἐστι’’ , καίτοι τοῦ Χίου Ἱπποκράτους πρὸ Ἁριστοτέλους ὄντος , ὥστε καὶ τὸν Εὔδημον ἐν τοῖς παλαιοτέροις αὐτὸν ἀριθμεῖν . μήποτε οὖν οὐ καθόλου πᾶς μηνίσκος ὑπὸ τοῦ Ἱπποκράτους ἐτετραγωνίσθη . κἀν γὰρ ἡ ἐκτὸς τοῦ μηνίσκου περιφέ - ῥεῖα ὁρισθῇ , ἀλλ’ ἐκείνης κειμένης τὰς ἐντὸς τοῦ μηνίσκου περιφερείας ἀπείρους ἤτοι ἐπ’ ἄπειρον ἄλλην καὶ ἄλλην γράφειν δυνατὸν ἐπ’ ἄπειρον διαιρου - μένου τοῦ ἐπιπέδου , ὥστε τῆς ἐκτὸς τῆς αὐτῆς μενούσης τοὺς μὲν μείζονας τοὺς δὲ ἐλάττονας εἶναι τῶν μηνίσκων . αὐτὸς δὲ τὴν ἐντὸς περιφέρειαν ὡρισμένην ἔλαβεν · ὅμοιον γὰρ αὐτὴν τμῆμα ἀποτέμνουσαν τοῖς πρὸς τῇ ἐκτὸς περιφερείᾳ συνισταμένοις τμήμασιν ἔλαβεν · ᾧ τὰ μὲν τοῦ πρώτου θεωρήματος ἐπὶ τετραγωνικῆς ἦν πλευράς , τὰ δὲ ἐν τοῖς ἄλλοις ἐπὶ ἀο - ρίστων . ὥστε οὐ πᾶς ἐτετραγωνίσθη μηνίσκος , ἀλλ’ οἱ τὴν ἐντὸς περι - φέρειαν ὁμοίαν ἴσχοντες τοῖς πρὸς τῇ ἐκτὸς συνισταμένοις τμήμασι καὶ αὐτοῖς ὡρισμένοις πὼς οὖσιν . Ou μὴν ἀλλ’ ἐπειδὴ περὶ φύσεως μὲν οὔ , φυσικὰς δὲ ἀπορίας συμβαίνει λέγειν αὐτοῖς . Αἰτίας πλείονας ἀποδοὺς καθ’ ἃς οὐκ ἔστιν οἰκεῖος τῷ φυσικῷ ὁ πρὸς Παρμενίδην καὶ Μέλισσον λόγος , βουλόμενος δὲ ἀντειπεῖν , ὅτι μὴ διὰ κενῆς ποιεῖται τὴν ἀντιλογίαν πρῶτον παρεμυθήσατο . διχῶς δὲ στίξας ὁ Ἀλέξανδρος διττὴν ἐποιήσατο τὴν ἐξήγησιν . πρῶτον μὲν ἀκούσας ὅτι περὶ φύσεως μὲν λέγουσιν οὗτοι , οὐ φυσικὰ δὲ τὰ ὑπ’ αὐτῶν λεγόμενα . ὁ γὰρ ἀναιρῶν τι , εἰ καὶ μὴ χρῆται ἐκεί νψ , ἀλλ’ οὖν περὶ ἐκείνου τοὺς λόγους ποιεῖται . τῷ οὖν ὅλως περὶ φύσεως αὐτοῖς γεγονέναι τοὺς λόγους , εὔλογον ἄν εἴη λέγειν τι τὸν φυσικὸν πρὸς αὐτούς · καθόσον δὲ οὐ φυσικὰ λέγουσι , πρὸς ὀλίγον ἐνδιατρίψει τοῖς πρὸς αὐτοὺς λόγοις . καὶ ταύτῃ ἔοικεν ἀρέσκεσθαι τῆ στιγμῇ καὶ ὁ Πορφύριος οὕτως ἐπιτρέχων τὴν λέξιν · “ οὐ μὴν ἀλλ’ ἐπειδὴ περὶ φύσεως μὲν ὁ λόγος αὐτοῖς εἰ καὶ ἀναιροῦσιν ἀγνοοῦντες τὴν φύσιν , εἰ καὶ μὴ φυσικαὶ αὐτοῖς αἱ ἀπορίαι , δεῖ ἐπ’ ὀλίγον διαλεχθῆναι περὶ αὐτῶν ” . καὶ ἔχει πολὺν λόγον ἡ ἐξήγησις , εἴπερ , ὡς καὶ πρότερον ἔφην , ὁ Μέλισσος καὶ τὴν ἐπιγραφὴν οὕτως ἐποιήσατο τοῦ συγγράμματος Περὶ φύσεως ἢ περὶ τοῦ ὄντος . “ ἔστι δέ , φησίν ὁ Ἀλέξανδρος . τὴν προειρημένην λέξιν καὶ οὕτως διαστέλλειν · οὐ μὴν ἀλλ’ ἐπειδὴ περὶ φύσεως μὲν οὔ , εἶτα ἀπ’ ἄλλης ἀρχῆς , φυσικὰς δὲ ἀπορίας . ἔστι γάρ , φησί , καὶ ὁ τρόπος αὐτῷ τῆς ἑρμηνείας οὗτος συνήθης · ἐν γοῦν Σοφιστικοῖς ἐλέγχοις χρῆται αὐτῷ λέγων “ ἔστι μὲν οὔ , φαίνεται δέ’’ καὶ πάλιν “ οἱ δὲ τοῦτο ποιοῦσι μὲν οὔ , δοκοῦσι δέ’’ . τὸ λεγόμενον , φησί , καταλλήλως ἂν ἔχοι · κυρίως γὰρ περί τινος λέγει ὁ διεξιὼν περὶ αὐτοῦ ὁποῖόν τί ἐστι · περὶ γοῦν ψυχῆς λέγειν οὐκ ἄν λέγοιτο ὁ ψυχὴν ἀναιρῶν . περὶ ψυχῆς μέντοι ἀπορεῖν δόξειεν ἂν ὁ πρὸς τὸ εἶναι ψυχὴν ἀπορῶν . οὕτως καὶ τὰ ἀπορούμενα πρὸς τὴν φύσιν φυσικὰς ἄν λέγοι τις ἀπορίας , οὐ μὴν περὶ φύσεως γε λέγειν τὸν τοιοῦτον φήσαιεν ἄν τις τὸν ἀναιροῦντα τὴν φύσιν . καὶ ἀκόλουθον δὲ τοῖς προειρημένοις , φησί , τὸ οὕτως διαστέλ - λεσθαι · εἴρηκε γάρ “ τὸ μὲν οὖν εἰ ἓν καὶ ἀκίνητον τὸ ὂν σκοπεῖν οὐ περὶ φύσεως ἐστι σκοπεῖν.’’ ᾧ συνᾴδει τὸ ἀλλ’ ἐπεὶ περὶ φύ - σεως μὲν οὔ’’ . ταύτῃ καλῶς εἰρημένῃ τῇ ἐξηγήσει συνᾴδει καὶ ἡ τοῦ Θεμιστίου παράφρασις . ἐπάγει δὲ τούτοις ὁ Ἁλἐξανδρος ὅτι ‘‘οὐδὲ εἰρήκασί τι περὶ φύσεως ἐκεῖνοι · οὐ γὰρ προθέμενοι περὶ φύσεως εἰπεῖν ἔπειτα ἀναι - ροῦσι τὴν φύσιν , ἀλλ’ ἠκολούθησεν αὐτοῖς ἐξ ὧν ἔλεγον τὸ τὴν φύσιν ἀναιρεῖν · ὁ μέντοι περὶ κινήσεως λόγος καὶ περὶ ἀπείρου καὶ κενοῦ , οἷς χρῶνται , φυσικὰς ἀπορίας ἔχει ” . καὶ τοῦτο μὲν καλῶς εἴρηται . πῶς δὲ ἐνταῦθα λέγει ὁ Ἀλέξανδρος μηδὲ περὶ φύσεως εἰπεῖν ἐκείνους , καίτοι πρό - τερον αὐτῇ λέξει λέγων ὅτι “ κατὰ τὴν τῶν πολλῶν δόξαν καὶ τὰ φαινό - μενα φυσιολογῶν ὁ Παρμενίδης , οὔτε ἓν λέγων ἔτι εἶναι τὸ ὂν οὔτε ἀγέ - νητον , ἀρχὰς τῶν γινομένων ὑπέθετο πῦρ καὶ γῆν ” ; καὶ Μέλισσος δέ , εἰ καὶ μὴ περὶ τῆς κυρίως φύσεως , < ἀλλὰ φυσικὰς ἀπορίας εἶπε τὸ σύγγραμμα ἐπιγράψας Περὶ φύσεως> ἢ περὶ τοῦ ὄντος . εἰπὼν δὲ τὴν αἰτίαν δι’ ἣν χρὴ βραχέα πρὸς αὐτοὺς διαλεχθῆναι , κἄν οἱ πρότερον εἰρημένοι λόγοι τὴν ἀντιλο - γίαν ἐκώλυον , καὶ ταύτην πάλιν τὴν αἰτίαν εἰς ἄλλην τελικωτέραν ἀνήγαγεν . δεῖ μὲν γὰρ ὅλως ἀντειπεῖν πρὸς αὐτούς , ἐπειδὴ περὶ φύσεως ἢ ὅτι φυ - σικὰς ἀπορίας λέγουσι · πρὸς δὲ τὰ τοιαῦτα δεῖ ἀντειπεῖν , ἐπειδὴ ἔχει τινὰ φιλοσοφίαν ἡ σκέψις . ἡ γὰρ περὶ τοῦ ὄντος ὅλως ζήτησις καὶ ἡ περὶ φύσεως ἢ τῶν φυσικῶν ἀποριῶν οὐδενὸς ἄλλου ἐστὶν ἢ φιλοσόφου . p . Ἀρχὴ Ἀρχὴ δὲ οἰκειοτάτη πασῶν , ἐπειδὴ πολλαχῶς λέγεται τὸ ὄν . Ὁ πρός τινα δόξαν ἀντιλέγων διχῶς ἐπιχειρεῖ · ἢ γὰρ τοὺς κατασκευά - ζοντας αὐτὴν λόγους ἀνατρέπει , ἢ καθολικὴν αὐτῆς ποιεῖται τὴν ἀναίρεσιν . ἀλλ’ ὁ μὲν τοὺς κατασκευάζοντας λόγους μόνους ἀναιρῶν οὔπω τὸ δόγμα ἀνῄρηκε · τί γὰρ εἰ καὶ ἄλλοι τινές εἰσιν αὐτοῦ κατασκευαστικοὶ λόγοι τῶν ἀνῃρημένων ἐρρωμενέστεροι ; οἱ δὲ μὴ πρὸς τοὺς κατασκευάζοντας λόγους , ἀλλὰ πρὸς αὐτὸ τὸ δόγμα ἐνιστάμενοι καὶ καθολικὴν αὐτοῦ ποιούμενοι τὴν ἀναίρεσιν , τὸ μὲν δόγμα ἀναιροῦσι βεβαίως , ἀπορίας δὲ καταλιμπάνουσιν , ἄν μὴ καὶ τοὺς λόγους αὐτοὺς τοὺς κατασκευάζοντας ἀνατρέψωσι . διὸ τὸν Παρμενίδου καὶ Μελίσσου λόγον ἐλέγχειν ὁ Ἀριστοτέλης προθέμενος πρῶιον μὲν καθολικὴν ποιεῖται πρὸς αὐτὸν ἔνστασιν , τὸ μὴ ἓν εἶναι τὸ ὂν εἴ τις κατὰ τὸ πρόχειρον ἀκούοι , ἐκ διαιρέσεως ἀνασχευάζων , εἶτα καὶ τοὺς λόγους αὐτῶν ἀνατρέπων , εἴ τις αὐτοὺς ὡς κατασκευαστικοὺς τοιούτου ἑνὸς ὄντος ἀποδέχοιτο . γίνεται δὲ διαλεκτικὴ αὐτῷ ἡ ἐπιχείρησις ἀπὸ τῆς τῶν ὄντων διαιρέσεως ὁρμηθεῖσα · τῇ γὰρ διαλεκτικῇ χρωμένους ἔστι τὰς τῶν ἐπιστη - μῶν ἀρχὰς κατασκευάζειν . καὶ ἔστιν ἡ ὅλη τοῦ λόγου μεταχείρισις τοιαύτη · ἐπειδὴ ἓν λέγουσι τὸ ὄν , ἑκάτερον δὲ τούτων τό τε ὃν καὶ τὸ ἓν πολλαχῶς λέγεται , ἰδίᾳ I διαιρετέον αὐτά . ἐπεὶ οὖν τὸ ὂν δεκαχῶς δέδεικται λεγό - μενον ἢ ὡς οὐσία ἢ ὡς ποιὸν ἢ ὡς ποσὸν ἢ ὡς ἄλλη τις τῶν δέκα κα - τηγοριῶν , οἱ λέγοντες ἓν εἶναι τὸ ὄν , πότερον ὀνόματι μόνον ἓν λέγουσι , πράγματι δὲ πολλά , ὥστε οὐσίαν λέγεσθαι τὰ πάντα δέκα ὄντα τοῖς πράγμασιν ἢ πλείονά τινα ἐξ αὐτῶν προσκείσθω γὰρ καὶ τοῦτο τῇ διαιρέσει ) ἢ καὶ τῷ πράγματι ὅν ἐστιν , οἷον οὐσία ἢ ποιὸν ἢ ποσόν , ὡς εἶναι μίαν οὐσίαν τῷ ἀριθμῷ τὰ πάντα ; εἰ γὰρ γένει ἡ εἴδει λέγοιεν , δῆλον ὅτι πολλὰ τῶ ἀριθμῶ ἔσται . εἰ οὖν μίαν οὕτως λέγουσιν οἷον ἄνθρωπον ἕνα ἢ ἵππον ἕνα ἢ ψυχὴν μίν , ἢ ποιόν , οὐ τὸ γένος πολλὰ γὰρ ἄν πάλιν εὐθύς ) , ἀλλ’ ἓν τοῦτο οἷον λευκὸν ἢ θερμὸν ἢ τῶν ἄλλων τι τῶν τοιούτων . οὗτοι γὰρ πάντες οἱ τῶν ἐκδοχῶν τρόποι καὶ διαφέ - ρουσιν ἀλλήλων πολὺ καὶ εἰσὶ πάντες ἀδύνατοι . εἰ μὲν γὰρ τὸ λεγό - μενον ὂν ὀνόματι μόνον ἓν ὑπάρχον , τῷ πράγματι δὲ καὶ οὐσία καὶ ποιὸν καὶ ποσόν ἐστι καὶ πάντα τὰ γένη ἤ τινα ἐξ αὐτῶν , εἴτε κεχωρισμένα ἀλ - λήλων εἴτε σὺν ἀλλήλοις ὑπάρχοντα , πολλὰ τὰ ὄντα ἔσται . εἰ δὲ ὅν τι γένος τῶν δέκα τὰ πάντα ἐστίν , οἷον οὐσία ἢ ποιὸν ἢ ποσόν , καὶ διὰ τοῦτο ἐν , ὅτι εἰς ἓν τῶν δέκα γενῶν ὑπέσταλται τὰ πάντα , εἴτε οὔσης τῆς οὐσίας εἴτε μὴ οὔσης , ἄτοπόν τι ἀκολουθήσει . εἰ μὲν γάρ , ὡς πέ - φυκε προϋποκειμένης οὐσίας , τούτων τι περὶ ἐκείνην τυγχάνει , πάλιν οὐχ ἓν τὸ ὄν , ἀλλὰ καὶ οὐσία καὶ ποιὸν ἢ ὅπερ ἂν θῶνται εἶναι τῶν δέκα τὸ ὄν · εἰ δὲ μὴ οὔσης οὐσίας , καὶ τοῦτο ἀδύνατον · οὐδὲν γὰρ τῶν ἄλλων γε - νῶν χωρὶς τῆς οὐσίας ὑφίστασθαι δύναται , διότι ὑπόκειται τοῖς ἄλλοις γέ - νεσιν ἡ οὐσία καὶ ἐν αὐτῇ τὸ εἶναι ἔχει ἐκεῖνα · προσκείσθω γὰρ καὶ οὕτως . κατὰ μέντοι Μέλισσον καὶ Παρμενίδην , κἄν τε ποιὸν ὑποτεθείη τὸ ὂν κἄν τε οὐσία κοινὸς γὰρ ἔσται καὶ ἐπὶ ταύτης ὁ λόγος ) , ἐπειδὴ ὁ μὲν ἄπειρόν φησι τὸ ὄν , ὁ δὲ πεπερασμένον , εὐθὺς καὶ τὸ ποσὸν εἰσαχθήσεται . τὸ γὰρ ἄπειρον καὶ τὸ πεπερασμένον ἐν τῷ ποσῷ , καὶ οὔτε οὐσίαν οὔτε ποιό - τητᾷ ἢ πάθος ἐνδέχεται ἄπειρα εἶναι ἢ πεπερασμένα εἰ μὴ κατὰ συμβεβηκός , εἰ ἅμα καὶ ποσὰ εἴη . ὁ γὰρ τοῦ ἀπείρου καὶ πε - περασμένου λόγος τῷ ποσῷ προσχρῆται , ἀλλ’ οὐκ οὐσίᾳ οὐδὲ ποιῷ . ἀλλ’ ἐγὼ μὲν τῷ Πορφυρίῳ τὸ πλέον κατακολουθῶν οὕτως τήν τε διαίρεσιν τοῦ Ἀριστοτέλους ἐποιησάμην καὶ τὴν καθ’ ἕκαστον τμῆμα τῆς διαιρέσεως ἔνστασιν . ὁ μέντοι ἐπιμελέστατος Ἀλέξανδρος συνῆψε τὴν κατὰ τὸ ὂν καὶ τὴν κατὰ τὸ ἓν διαίρεσιν οὕτως “ οἱ ἓν λέγοντες τὸ ὄν , ἤτοι διὰ 25 τὸ ὄνομα λέγουσιν , ὅτι κατὰ πάντων τῶν ὄντων τὸ ἓν ὄνομα κατηγορεῖται , ἢ τῷ πράγματι . καὶ εἰ μὲν τῷ ὀνόματι , ἐπεὶ τὸ 003E ; ὄνομα πολλαχῶς τὸ γὰρ ὂν δεκαχῶς λέγεται ) , ἔσται πολλὰ τὰ ὄντα κατὰ τὴν ὑπόστασιν καὶ τὰ πράγματα . εἰ δὲ τῷ πράγματι ἓν λέγουσιν , ἤτοι τῷ γένει ἡ τῷ εἴδει < 'ἢ τῷ ἀριθμῷ> . ἀλλ’ εἰ μὲν τῷ γένει ἢ τῷ εἴδει , πολλὰ τὰ ὄντα γὰρ τούτων κατὰ πολλῶν ) , εἰ δὲ τῷ ἀριθμῷ , ἐπεὶ τὸ ἓν τῷ ἀριθμῷ τρι - χῶς , διελεῖ ἢ ὡς τὸ συνεχὲς ἢ ὡς τὸ ἀδιαίρετον ἢ ὡς ὧν ὁλόγος ὁ αὐτός , καίτοι τοῦ Ἀριστοτέλους μετὰ τὴν τοῦ ὄντος ὅλην διαίρεσιν τὴν τοῦ ἑνὸς ἐπαγαγόντος , ἐν οἷς φησιν ἔτι ἐπεὶ καὶ αὐτὸ τὸ ἓν πολλαχῶς λέγεται ὥσπερ καὶ τὸ ὄν , καὶ μηδὲ ἀξιώσαντος τὸ γένει ἢ εἴδει ἓν λαβεῖν ὡς ἐναργῶς τὸ πλῆθος εἰσάγοντα , ἀλλ’ ἐπὶ τοῦ ἀριθμῷ ἑνὸς ποιη - σαμένου τὴν πρὸς τὸ ὂν ἀπάντησιν . ἔλαθε δὲ τοῦτο τὸν Ἀλέξανδρον οὐ - κέτι οἰκείως τῇ ἑαυτοῦ διαιρέσει τὰ τοῦ Ἀριστοτέλους ἐκδεξάμενον . πυ - θέσθαι γὰρ αὐτὸν ἐξ ἀρχῆς οἴεται , πῶς λέγουσιν ἓν τὸ ὄν , πότερον κατὰ τὸ γένος , ὡς λέγειν οὐσίαν πάντα ἢ ποσὰ πάντα ἢ ποιὰ πάντα ἤ τι ἄλλο τῶν δέκα γενῶν · καὶ εἰ οὕτως , πάλιν πῶς ἕκαστον τούτων ; οἷον εἰ μίαν λέγοιεν οὐσίαν , πῶς λέγουσιν ὡς ἄνθρωπον ἕνα λέγειν τὴν οὐσίαν ἢ ἵππον ἕνα ἢ ψυχὴν μίαν , ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ποιοῦ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων , ἐπι - δεικνύμενος ἅμα διὰ τῆς τοιαύτης ἐρωτήσεως τὸ καθ’ ἕκαστον γένος πλῆθος καὶ τὴν ἀτοπίαν τοῦ ὑπ’ αὐτῶν εἰρημένου λόγου’ . ταῦτα ὁ Ἀλέξανδρος εἰπών , εἰ μὲν ἐπ’ αὐτῶν ἔμεινε , τάχα ἂν παρέσχεν ὑπονοεῖν ὡς τὸ πό - τερον κατὰ τὸ γένος ὡς λέγειν οὐσίαν πάντα’ οὐχὶ περὶ τῆς γένει ἓν λεγούσης ὑποθέσεως ἐξεδέξατο , ἀλλ’ ἐξηγησάμενος αὐτὸς καλῶς τὸ εἰ μὲν γὰρ ἔσται καὶ οὐσία καὶ ποσὸν καὶ ποιόν , ἐπάγει “ οὐ δοκεῖ δὲ κα - ταλλήλως τοῦτο ἐπενηνοχέναι τοῖς προειρημένοις . προειπὼν γὰρ ὡς ἐρω - τῶν ‘πῶς λέγουσιν οἱ ἓν λέγοντες τὸ ὄν , πότερον ὡς οὐσίαν ἢ ὡς ποιότητα ἡ ἄλλὀ τι τῶν δέκα γενῶν , ἢ ὡς ἕν τι τῶν ὑπό τι τούτων τῶν γενῶν , ὡς μίαν ἀριθμῷ οὐσίαν ἡ ἓν ποσὸν ἢ ἓν ποιόν’ , παρεὶς τὸ καθ’ ἑκάτερον ἐκείνων ἄτοπον δεῖξαι ἄλλο τι λαμβάνει , ὃ οὔτε ἤρετο οὔτε ἦν πιθανὸν λέγειν τοὺς λέγοντας ἓν τὸ ὄν · ἀλλ’ ἔμελλε , φησί , τὸ κατὰ τὴν ἐρώτησιν αὐτῷ διαιρετικὸν τέλειον ἔσεσθαι · ἓν γὰρ ἢ τῷ ὀνόματι ἣ τῷ σημαινομένῳ ; οὐκ ἐπιφέρει οὖν , φησίν , ὡς προηρωτημένῳ τούτῳ τὰ ἄτοπα , ἀλλ᾿ εἰς πίστωσιν τοῦ δεῖν πάντως τι τούτων λέγειν αὐτους’’ . κάλως ’δε ὁ Πορ - φύριος τὴν ἐξ ἀρχῆς ἐρώτησιν τὴν λέγουσαν , πότερον οὐσίαν τἂ πιάντα ἢ ποσὰ τὰ πάντα , τοῦτο ἐνδείκνυσθαί φησιν , πότερον ὄνομα ἕν εἶναι φησι πολλῶν ὄντων πραγμάτων τῶν πάντων , ἢ καὶ πρᾶγμα ἐν τι λέγουσιν εἶναι πάντα καὶ δηλονότι ἄτομον , οἷον ἄνθρωπον ἕνα ἢ ἵππον ἕνα · γένος γὰρ ἢ εἶδος λέγοντες , ἐπειδὴ κατὰ πολλῶν ἕκαστον τούτων λέγεται , καὶ τὸ πλῆθος τῶν ὄντων ὁμολογήσουσιν . εἰ γὰρ μὴ οὕτως ἠρώτα , τίς ἦν χρεί,α προ - λαβεῖν ὅτι πολλαχῶς λέγεται τὸ ὄν . εἰ δὲ τοῖς οὕτως ὑποτιθεμένοις ἐναργές τὸ ἄτοπον ἦν , πολλῶν εὐθὺς πραγμάτων τιθεμένων ὑφ’ | ἓν ὄνομα , οὐ χρὴ θαυμάζειν , εἰ καὶ τὸ ἐναργῶς ἄτοπον ὑπέθετο διὰ τὸ τῆς διαιρέσεως τέλειον · διατί δὲ ἀντέλεγε μὲν πρὸς αὐτό , ἐρωτῆσαι δὲ αὐτὸ οὐκ ἠνέσχετο ; ὅλως δὲ ἡ ὅλη θέσις τῶν ἓν τὸ ὂν λεγόντων εἴτις οὕτως ἐπιπολαίως αὐτὴν ἐκ - δέχοιτο , παράδοξός ἐστι καὶ ἀπεμφαίνουσα , καὶ ὅμως φειδοῖ τῶν ἀπλου - στέρων ἀντιλογίας ἠξίωται παρὰ τοῦ Ἀριστοτέλους . ὁ μέντοι Εὔδημος συν - τομώτερον οὕτως ἐπιχειρεῖ τῷ λόγῳ · “ ἐπειδὴ γάρ , φησί , πολλαχῶς τὸ ὂν λέγεται καὶ γὰρ οὐσίαν καὶ ποιὸν καὶ ποσὸν καὶ τὰ λοιπὰ τῶν κατὰ τὰς διαιρέσεις εἶναί φαμεν ) , παρὰ ποῖον ἄρα τούτων οὐκ ἔσται τι ἄλλο ; τουτέστι τίνος ὄντος δυνατὸν τὰ ἄλλα μὴ εἶναι . “ καὶ δηλονότι , φησί , παρὰ τὴν οὐσίαν μάλιστα ἂν εἴποι τις . τὰ μὲν γὰρ ἄλλα ἔν τινι φαίνεται ἀεί , ὥστε ἐκείνων ὄντων ἔσται καὶ τὸ ἐν ὧ · οὐσίας δὲ μὴ οὔσης οὐθὲν δοκεῖ ὑποκεῖσθαι . εἰ δὲ ὑπόκειται μὲν μηδέν , ζῷα δὲ ἔσται , ἆρα τὸ βαδίζειν οὐκ ἔσται οὐδὲ τὸ πράσσειν καὶ κινεῖσθαι οὐδὲ καλὸν οὐδὲ ἄλλο τῶν τοιούτων οὐθέν . , πῶς οὖν οὐκ ἄτοπον ; τὸ δὲ δὴ ποσὸν οὐκ ἐνδέχεται μὴ ποιεῖν αὐτοῖς τῶν ὄντων · οὔτε γὰρ ἄπειρον οὔτε πεπερασμένον ἀποφαίνουσι τὸ ὄν , εἴπερ ἐστὶ ταῦτα ποσότητος πάθη . ” ἀλλ’ ἐπειδὴ καὶ τὰ τοῦ Εὐδήμου προσι - στόρηται , τὰ κατὰ τὴν λέξιν ἐπιστάσεως ἄξια προσθετέον . τὸ μὲν οὖν πρὸ πάντων τὰ σημαινόμενα τοῦ ὄντος , ὅπερ νῦν εἰς ζήτησιν πρόκειται , δια - στείλασθαι καὶ τὸ οἰκεῖον παράγγελμα φυλάττοντός ἐστι τὸ δεῖν πρῶτον ἐπὶ παντὸς προβλήματος τί σημαίνει τοὔνομα διορίζεσθαι καὶ τί ἐστιν ἕκαστον μανθάνειν . ἀκολουθεῖ δὲ καὶ τῷ Πλάτωνι λέγοντι ἐν Φαιδρῷ · “ περὶ παντός , ὦ παῖ , μία ἀρχὴ εἰδέναι περὶ οὗ ἂν ᾖ ἡ βουλή , ἢ παντὸς ἁμαρτάνειν ἀνάγκη’’ . ὁ γὰρ ἀγνοῶν αὐτὸ οὐδ’ ἄν ἐνστῆναι πρὸς αὐτὸ δύναιτο . τὸ δὲ ἐπεὶ πολλαχῶς λέγεται τὸ ὄν οὐκ ἐρωτῶντός ἐστιν , ἀλλ’ ἐκ τῆς ἐναργείας λαμβάνοντος καὶ τῇ ἐν Κατηγορίαις διαιρέσει θαρ - ροῦντος καὶ ζητοῦντος λοιπόν , εἰ πολλαχῶς λεγομένου τοῦ ὄντος δυνατὸν καθ’ ὅντινα οὖν τρόπον ἀληθεύειν ἐκείνους τοὺς ἓν τὸ ὂν λέγοντας . καλῶς δὲ ἄτοπον εἰπὼν τὸ πάντα ποιὸν ἢ ποσὸν εἶναι ἐπήγαγεν εἰ δεῖ ἄτοπον λέγειν τὸ ἀδύνατον . καὶ γὰρ ἄτοπον μὲν καὶ τὸ ἁπλῶς ψεῦδος , ἐπίτασις δὲ τοῦ ψεύδους τὸ ἀδύνατον · καὶ γὰρ τὸ μὲν ἄτοπον τῷ εὐλόγῳ ἀντίκειται σημαῖνον ἤτοι τὸ παράδοξον , ὃ μὴ τοπάσαι ἄν τις , ἢ τὸ χώραν μὴ ἔχον · τὸ δὲ ἀδύνατον τῷ ἀναγκαίῳ ἀντίκειται . πῶς οὖν τοῦτο ἀδύνατον ; ὅτι οὔσης μὲν οὐσίας ἤτοι ταὐτὸν ἔσται οὐσία καὶ ποιὸν ἢ ἅμα ὅν τε καὶ οὐχ ἓν τὸ ὄν · μὴ οὔσης δέ , ἐπειδὴ μὴ ἔστι τῆς οὐσίας χωριστὸν τὸ ποιόν , οὐδ’ ἄν αὐτὸ εἴη . ὡς οὖν τοῦ εὐλόγου τὸ ἀναγκαῖον ἐπίτασίς ἐστιν , οὕτως καὶ τοῦ ἀτόπου τὸ ἀδύνατον . πρῶτον δὲ εἶπε τὰ ἑπόμενα ἄτοπα τοῖς ποιὸν εἶναι λέγουσι τὰ πάντα ἤ τι τῶν ἄλλων γενῶν , εἴτε οὔσης οὐσίας εἴτε μὴ οὔσης . καὶ γὰρ οὔσης μὲν ἔσται καὶ αὐτὴ καὶ τὸ ἄλλο γένος , μὴ οὔσης δὲ χωρὶς οὐσίας ἔσται τὰ συμβεβηκότα . ὅτι δὲ γέ - γονέ τις ὑπόνοια ἄλλο τι γένος παρὰ τὴν οὐσίαν εἶναι τὸ ὄν , πιστοῦται ἐκ τοῦ Μέλισσον ἄπειρον λέγειν τὸ ὄν , ὅπερ τοῦ ποσοῦ ἐστιν ἴδιον . καὶ τοὺς ἄλλο τι παρὰ τὸ ποσὸν λέγοντας τὸ ὂν εὐθύνει ὡς οὐ συμφωνοῦντας Παρ - μενίδῃ καὶ Μελίσσω , τῷ μὲν πεπερασμένον , τῷ δὲ ἄπειρον ὑποθεμένῳ τὸ ὄν . καὶ οὕτως τοὺς τὴν οὐσίαν ὑποτιθεμένους τὸ ὂν ἐλέγχει τῷ αὐτῷ ἐπι - χειρήματι , ᾧ καὶ τοὺς ποιὸν ἤ τι ἄλλο παρὰ τὸ ποσόν , τῷ μηκέτι δύνασθαι ἄπειρον λέγειν . δῆλον δὲ ὅτι οὐδὲ πεπερασμένον , ὅπερ ἴσως ὡς σαφὲς πα - ρῆκε νῦν · μετ’ ὀλίγα δὲ καὶ τοῦτο προσέθηκεν . ἐπάξει δὲ καὶ ἄλλα ἄτοπα τοῖς ἓν τὸ ὂν ὡς οὐσίαν λέγουσιν , ὅταν τὸ ὅπερ ὂν πρόθηται σκοπεῖν · τῷ δὲ καθ’ ὑποκειμένου χρῆται νῦν οὐ < τῷ> τὸ καθόλου σημαίνοντι , ἀλλ’ ἀντὶ τοῦ ἐν ὑποκειμένῳ · εἴωθε γὰρ τὰ μὴ καθ’ αὑτὰ ὄντα ἀλλ’ ἑτέρου πρὸς τὸ εἶναι δεόμενα καθ’ ὑποκειμένου λέγειν , ὡς λεγόμενα κατὰ τῶν ὑποκει - μένων . οὐ γὰρ τὰ ὑποκείμενα κατὰ τῶν συμβεβηκότων κατηγορεῖται , ἀλλὰ τὰ συμβεβηκότα κατὰ τῶν ὑποκειμένων . “ λέγεται οὖν , φησὶν ὁ Ἀλέξανδρος , καθ’ ὑποκειμένου πάντα οἷς πρὸς τὸ εἶναι ὑποκειμένου τινὸς δεῖ . τοιαῦτα γὰρ καὶ τὰ κυρίως καθ’ ὑποκειμένου φησίν , ἐπειδὴ οὐδὲν οἶδε καθόλου χωριστόν . ἀλλὰ πῶς τὸ ἄπειρον ἐν τῷ ποσῷ φησιν εἶναι ; ἢ ὡς ἐν γένει τῷ ποσῷ · τοῦ γὰρ ποσοῦ τὸ μὲν ἄπειρον , τὸ δὲ πεπερασμένον · ἢ ὅτι τὸ ἄπειρον μόνου τοῦ ποσοῦ καθ’ αὑτὸ κατηγορεῖται , τῶν δὲ ἄλλων γενῶν οὐδενός . καθ’ αὑτὰ γὰρ κατηγορεῖται ὅσα τε ἐν τῷ ὁριστικῷ λόγῳ τινὸς παραλαμβάνεται , ὡς ἀνθρώπου καθ’ αὑτὸ κατηγορεῖται τὸ ζῷον , καὶ τὰ ἐν τῷ ὁριστικῷ λόγῳ τῶν ὑπαρχόντων αὐτοῖς παραλαμβανόμενα , ὡς τὸ ἄρτιον τῷ ἀριθμῷ καθ’ αὑτὸ ὑπάρχει , ἐπεὶ ἐν τῷ τοῦ ἀρτίου λόγῳ ὁ ἀριθμὸς παραλαμβάνεται . ὁριζόμενοι γὰρ τὸ ἄρτιον λέγομεν ἀριθμὸς εἰς ἴσα διαιρούμενος . καὶ δέδεικται ταῦτα ἐν τοῖς Υστέρις ἀναλυτικοῖς . εἰ δέ τις τὸ ἄρτιον ὡς εἶδος τοῦ ἀριθμοῦ λαμβάνων οὐκ ἀξιοῖ συμβεβηκὸς αὐτοῦ εἶναι , τὴν ῥῖνα λαμβανέτω καὶ τὴν σιμότητα εἰς παράδειγμα . ἐν γὰρ τῷ τῆς σιμότητος ὁρισμῷ παραλαμβάνεται ἡ ῥίς , ὅταν λέγωμεν σιμότητα εἶναι κοιλότητα ἐν ῥινί . καὶ τὸ ἄπειρον δὲ τοῦ ποσοῦ κατηγορεῖται καθ’ αὑτό , διότι ἐν τῷ τοῦ ἀπείρου λόγῳ τὸ ποσὸν παραλαμβάνεται . διττὸν δὲ τὸ ἄπειρον ὥσπερ καὶ τὸ λευκόν · καὶ τὸ μὲν ἄπειρον τὸ σημαῖνον τὴν ἀπειρίαν πάθος ἐστὶ ποσότητος , τὸ δὲ ἄπειρον τὸ πεπονθὸς τὴν ἀπειρίαν ποσόν ἐστιν ἀδιεξί - τητον . πανταχόθεν οὖν προσχρῆται τῷ ὁρισμῷ τοῦ ποσοῦ τὸ ἄπειρον . καθ’ αὑτὸ ἄρα αὐτῷ ὑπάρχει , ὥστε καὶ μόνῳ · οὐ γὰρ οἷόν τε τὸ αὐτὸ πλείοσιν ἀνομογενέσι καθ’ αὑτὸ ὑπάρχειν . διὸ ὡς αὐτός φησιν ὁ τοῦ ἀπείρου λόγος τῷ ποσῷ προσχρῆται , ἀλλ’ οὐκ οὐσίᾳ οὐδὲ τῷ ποιῷ . εἰ δέ τις οὐσίαν λέγων τὸ ὂν ἄπειρον λέγοι , κατὰ συμβεβηκὸς ἂν ὑπάρχοι τῇ οὐσίᾳ τὸ ἄπειρον . οὐ γὰρ καθὸ οὐσία , ἀλλὰ καθὸ ποσόν · ὥστε οὐκ ἔστιν ἓν τὸ ὄν , εἴπερ ποσὸν καὶ οὐσία . ἀλλὰ πῶς καθολικὴν νῦν ποιούμενος τὴν ἀπάντησιν , ὕστερον δὲ μέλλων πρὸς τοὺς περὶ Μέλισσον ἀντερεῖν , ὅταν λέγῃ “ καὶ ἐξ ὧν ἐπιδεικνύουσι λύειν οὐ χαλεπόν’’ , νῦν ὅμως τὴν Μελίσσου δόξαν ἀτοπίᾳ περιβάλλειν δοκεῖ ; ἢ νῦν οὐ προηγουμένως αὐ - τῆς ἐμνήσθη , ἀλλ’ ὑποθέμενος ποσόν τι ἢ ποιὸν λέγειν τὸ ὅν , ἵνα μὴ τὸ μηδενὶ δοκοῦν ὑποτιθέμενος φαίνηται , τὸν Μελίσσου λόγον παρήγαγε . μήποτε δὲ ἡ μὲν ἐπιχείρησις αὐτῷ καθολικὴ γέγονεν · ἀνάγκη γὰρ τὸ ὂν ἢ πεπερασμένον ἡ ἄπειρον ὑποτίθεσθαι , ἑκατέρως δὲ ποσὸν ἀνάγκη λέγειν τὸ ὄν , μάρτυρα δὲ τῆς ὑποθέσεως παραφέρει τὸν Μέλισσον • ἐφεξῆς δὲ καὶ τὸν Παρμενίδην συντάττει . ἔν τισι δὲ τῶν ἀντιγράφων οὕτως γέγραπται Μέλισσος δὲ τὸ ἓν ἄπειρον εἶναί φησι · ποσὸν ἄρα τι τὸ ὅν . καὶ εἴη ἄν τὸ ἓν τὸ παρ’ αὐτοῖς λέγων , ὅπερ ἦν τὸ ὄν . Ἐπειδὴ δὲ ὁ Ἀφροδισιεὺς Ἀλέξανδρος καὶ δι’ οἰκείων ἐπιχειρημάτων ἀντιλέγειν ἀξιοῖ τοῖς ἓν τὸ ὂν λέγουσι , φέρε συντόμως ἴδωμεν , πῇ καὶ αὐτὸς εὖ λέγειν δοκεῖ καὶ ἡ παλαιὰ φιλοσοφία μένει ἀνέλεγκτος . “ πρὸς γὰρ τοὺς λέγοντας , φησί , μὴ εἶναι τὰ ἄλλα τὰ ἐν γενέσει καὶ x003E ὡς ποτὲ μὲν ὄνια ποτὲ δὲ μὴ ὄντα , μόνην δὲ εἶναι τὴν ἀίδιον οὐσίαν διὰ τὸ μηδαμῶς τοῦ μὴ εἶναι μετέχειν , πρῶτον ἀπὸ τῆς ἐναργείας καὶ τῆς κοινῆς ἐννοίας καὶ χρήσεως ῥητέον . πᾶσι γὰρ ὄντα τε εἶναι δοκεῖ καὶ οὕτως φρονοῦσί τε καὶ λέγουσιν . ἔπειτα , εἰ διότι γίνεται καὶ φθείρεται οὔ φασιν αὐτὰ εἶναι , ἐπειδὴ καὶ τὸ γινόμενον ὄν τι γίνεται καὶ τὸ φθειρόμενον ἐξ ὄντος φθείρεται , εἴη ἄν καὶ τὸ γινόμενον καὶ τὸ φθειρόμενον τῶν ὄντων . οὐ γὰρ εἰ μὴ ὁμοίως ἐστὶ τοῖς ἀιδίοις , διὰ τοῦτο οὐκ ἔστι . καὶ εἰ διὰ τοῦτο μὴ ἔστι , φησίν , ὅτι φθείρεται , ὅτε μὴ φθείρεται καὶ καθ’ ὃ μὴ φθείρεται , κατὰ τοῦτο ἄν εἴη καὶ τότε.’’ πρὸς δὴ ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦτα κοινὸς λεγέσθω ὁ λόγος , ὅτι ὥσπερ λευκὸν λέγομεν καὶ τὸ ὁπωσοῦν λευ - κότητι παρακεχρωσμἐνον , κἀν πλείονι τῷ ἐναντίῳ συναναπέφυρται , λευκὸν δὲ καὶ τὸ ἀμιγὲς τοῦ ἐναντίου , καὶ καλὸν ὁμοίως , καὶ κυρίως μὲν τούτων ἕκαστον λέγεται τὸ εἱλικρινῶς τοιοῦτον , ὁλοσχερῶς δὲ καὶ καταχρηστικῶς τὸ τῷ ἐναντίῳ συμμεμιγμένον , οὕτως καὶ τὸ ὂν κυρίως μὲν ἄν λέγοιτο τὸ κατὰ πάντα ὂν ὁμοῦ πᾶν . τὸ δὲ γινόμενον καὶ φθειρόμενον πρὸ μὲν τοῦ γενέσθαι οὔπω ἔστι , μετὰ δὲ τὸ φθαρῆναι οὐκέτι ἔστιν · καὶ ὅτε δὲ εἶναι δοκεῖ τοῦτο , ἐπειδὴ ἐν τῷ γίνεσθαι καὶ φθείρεσθαι τὸ εἶναι ἔχει μηδέποτε ἱέν ταὐτῷ μένον’ , οὐδὲ τότε ὂν ἄν λέγοιτο κυρίως , ἀλλὰ γινόμενον καὶ φθειρόμενον διὰ τὴν συνεχῆ ῥοὴν τὴν πάντα ἐναλλάσσουσαν • ἣν ὁ Ἡράκλειτος ᾐνίξατο διὰ τοῦ ἱείς τὸν αὐτὸν ποταμὸν δὶς μὴ ἄν ἐμβὴναι’ τῇ ἐνδελεχεῖ τοῦ ποταμοῦ ῥοῇ τὴν γένεσιν ἀπεικάζων πλέον τὸ μὴ ὂν ἔχουσαν τοῦ ὄντος · τὸ γὰρ ὄν , ὥς φησιν ὁ Παρμενίδης , ἄλλα ἔχει σημεῖα . κάλλιον δὲ αὐτῶν ἀκούειν τῶν περὶ τοῦ κυρίως ὄντος ὑπ’ αὐτοῦ λεγομένων καὶ ἀποδεικνυμένων . μεμψάμενος γὰρ τοῖς τὸ ὂν καὶ τὸ μὴ ὂν συμφέρουσιν ἐν τῷ νοητῷ οἷς τὸ πέλειν τε καὶ οὐκ εἶναι ταὐτὸν νενόμισται κοὐ ταὐτὸν , καὶ ἀποστρέψας τῆς ὁδοῦ τῆς τὸ μὴ ὂν ζητούσης ἀλλὰ σὺ τῆσδ’ ἀφ’ ὁδοῦ διζήσιος εἶργε νόημα , ἐπάγει μοῦνος δ’ ἔτι μῦθος ὁδοῖο λείπεται , ὡς ἔστι . ταύτῃ δ’ ἐπὶ σήματ’ ἔασι πολλὰ μάλα · καὶ παραδίδωσι λοιπὸν τὰ τοῦ κυρίως ὄντος σημεῖα · ὡς ἀγένητον ἐὸν καὶ ἀνώλεθρόν ἐστιν , οὖλον μουνογενές τε καὶ ἀτρεμὲς ἠδ’ ἀτέλεστον , οὐδέ ποτ’ ἦν οὐδ’ ἔσται , ἐπεὶ νῦν ἐστιν ὁμοῦ πᾶν ἓν συνεχές · τίνα γὰρ γέννην διζήσεαι αὐτοῦ ; τῆ πόθεν αὐξηθέν ; οὔτ’ ἐκ μὴ ἐόντος ἐάσω φάσθαι σ’ οὐδὲ νοεῖν · οὐ γὰρ φατὸν οὐδὲ νοητὸν ἐστὶν ὅπως οὐκ ἔστι . τί δ’ ἄν μιν καὶ χρέος ὦρσεν ὕστερον ἢ πρόσθεν τοῦ μηδενὸς ἀρξάμενον φῦν ; οὕτως ἢ πάμπαν πέλεναι χρεών ἐστιν ἢ οὐχί , οὐδέ ποτ’ ἐκ μὴ ἐόντος ἐφήσει πίστιος ἰσχὺς γίνεσθαί τι παρ’ αὐτό . τοῦ εἵνεκεν οὔτε γενέσθαι οὔτ’ ὄλλυσθαι ἀνῆκε δίκη χαλάσασα πέδησιν . ταῦτα δὴ περὶ τοῦ κυρίως ὄντος λέγων ἐναργῶς ἀποδείκνυσιν , ὅτι ἀγέ - νῆτον τοῦτο τὸ ὄν · οὔτε γὰρ ἐξ ὄντος , οὐ γὰρ προὐπῆρχεν ἄλλο ὄν · οὔτε ἐκ τοῦ μὴ ὄντος , οὐδὲ γὰρ ἔστι τὸ μὴ ὄν . καὶ διὰ τί δὴ τότε , ἀλλὰ μὴ καὶ πρότερον ἢ ὕστερον ἐγένετο ; ἀλλ’ οὐδὲ ἐκ τοῦ πῇ μὲν ὄντος πῇ δὲ μὴ ὄντος , ὡς τὸ γενητὸν γίνεται · οὐ γὰρ ἄν τοὐ ἀπλῶς ὄντος προυπάρχοι τὸ τῆ μὲν ὂν πῇ δὲ μὴ ὄν , ἀλλὰ μετ’ αὐτὸ ὑφέστηκε . καὶ ὁ παρὰ Πλάτωνι δὲ Τίμαιος “ τό τε ἦν ἔσται τε , φησί , χρόνου γεγονότα εἴδη , ἀναφέροντες " λανθάνομεν ἐπὶ τὴν ἀίδιον οὐσίαν οὐκ ὀρθῶς . λέγομεν γὰρ δὴ ὡς ἦν ἔστι τε καὶ ἔσται · τῇ δὲ τὸ ἔστι μόνον κατὰ τὸν ἀληθῆ λόγον προσήκει . τὸ δὲ ἦν καὶ τὸ ἔσται περὶ τὴν ἐν χρόνῳ γένεσιν ἰοῦσαν πρέπει λέγεσθαι’’ . ὥστε εἰ μὲν ὁπωσοῦν ὑφεστηκότα τὰ ἐν γενέσει καὶ διὰ τοῦτο κατα - χρηστικῶς ὄντα λεγόμενα , κἄν πλείονι τῷ μὴ ὄντι συναναπέφυρται , βού - λεται δεῖξαι ὁ Ἀλέξανδρος καὶ τῇ παρὰ τοῖς πολλοῖς τοῦ ὀνόματος χρήσει ἐπαναπαύεται , οὐ πολλῶν δεήσεται λόγων . εἰ δὲ οἴεται κυρίως ὂν εἶναι τὸ γινόμενον καὶ φθειρόμενον , ἐν ᾧ πλέον τοῦ ὄντος τὸ μὴ ὄν , οὔτε τοῖς ὑπὸ τοῦ Παρμενίδου ῥηθεῖσι σημείοις τοῦ ὄντος παρηκολούθησεν , οὔτε τῷ Ἀρι - στοτέλει προσέχει τὸν νοῦν καλῶς τὸ Παρμενίδειον “ ὄπερ ὂν’’ καλέσαντι τουτέστι κυρίως ὄν . μέμφεται δὲ ὁ Ἀλέξανδρος τοῖς περὶ Παρμενίδην καὶ Μέλισσον καὶ ὅτι ἀκίνητον δεικνύουσι τὸ ὄν , διότι τὸ κινούμενον ἐξίστασθαι δοκεῖ τούτου ἐν ᾧ ἐστιν · εἰ οὖν καὶ τὸ ὃν κινοῖτο , ἐκσταίη ἄν τούτου ἐν ᾧ ἐστιν · ἔστι δὲ ἐν τῷ εἶναι . τὸ δὲ ἐξιστάμενον τοῦ εἶναι I φθείρεται · ἄφθαρτον δὲ τὸ ὄν . “ ἀλλ’ εἰ μὲν ἡ κατ’ οὐσίαν , φησίν , ἦν μόνη κίνησις , ἣν μεταβολὴν ἄν τις κυριώτερον ἀλλ’ οὐ κίνησιν λέγοι , ἴσως εὐλόγως ἄν ταῦτα αὐτοῖς ἐλέγετο . καίτοι οὐδὲ τὸ κατ’ οὐσίαν τὴν αὑτοῦ μεταβάλλον εἰς τὸ μὴ εἶναι ἀπλῶς , ἀλλ’ εἰς τὸ μὴ τοῦτο εἶναι ὃ ἦν , ἄλλο δέ τι , μετα - βάλλει · ἀλλ’ εἴπερ ἄρα , τὸ κατ’ οὐσίαν μεταβάλλον ἁπλῶς οὐ τήνδε . ἐπεὶ δὲ πλείους εἰσὶ κινήσεις , ὧν καὶ ἡ κατὰ ποιότητα οὐκ οὖσα κατ’ οὐσίαν , κενόν , ὥς φησι , καὶ μάταιον τὸ δέος αὐτῶν’’ . καὶ θαυμαστὸν ὅτι αὐτὸς ὁμολογήσας ὅτι “ τὸ κατ’ οὐσίαν μεταβάλλον οὐ τήνδε ἀλλ’ ἀπλῶς’’ εἰς τὸ μὴ ὂν ἄν οἴχοιτο , μέμφεται τοῖς λέγουσιν , εἰ μεταβάλλοι τὸ ἁπλῶς ὂν καὶ κυρίως ὄν , φθείρεσθαι . εἰ μὲν γὰρ τοιόνδε ὃν ἦν , ἐξιστάμενον τοῦ τοιοῦδε οὐδὲν ἐκώλυε τὸ 003E ; ἄλλο τοιόνδε • ἐπεὶ δὲ ἁπλῶς ὄν , ἐξιστάμενον τούτου τί ἄν γένοιτο ; πῶς < δ᾿> ἄν ἐκεῖνο τὸ ὂν ἀλλοιοῖτο ἀεὶ κατὰ τὰ αὐτὰ καὶ ὡσαύτως ἔχον , τὸ μήτε αὐτὸ συμβεβηκὸς ἄλλῳ μήτε ἄλλο τι συμβεβηκὸς ἔχον , ἀλλ’ αὐτὸ τοῦτο ὃν ὅπερ ἐστί ; καλῶς οὖν ὁ Παρμενίδης προδείξας διὰ τῶν πρότερον εἰρημένων ὅτι ἀγένητον καὶ ἄφθαρ - τόν ἐστι τὸ ὄν , ἐπήγαγεν αὐτὰρ ἀκίνητον μεγάλων ἐν πείρασι δεσμῶν ἐστὶν ἄναρχον ἄπαυστον , ἐπεὶ γένεσις καὶ ὄλεθρος ἐξ οὗ καὶ δῆλον , ὅτι ἄλλο τὸ αἰσθητὸν οἶδεν , ἐν ᾧ γένεσις καὶ ὄλεθρος , καὶ ἄλλο τὸ νοητὸν ὄν . καὶ Μέλισσος δὲ τὸ ἀκίνητον δείκνυσι προανελὼν τὸ κενὸν τοῦ ὄντος , τουτέστι τὸ μὴ ὄν . εἰ γὰρ ἐκινεῖτο , φησί , τὸ ὄν , ἦν ἄν τι κενὸν τοῦ ὄντος εἰς ὃ ἐκινεῖτο τὸ ὄν . ἀλλ’ οὐκ ἔστι · πλῆρες γάρ ἐστι τὸ ὄν . γράφει δὲ οὕτως ‘‘οὐδὲ κενεόν ἐστιν οὐδέν · τὸ γὰρ κενεὸν οὐ - δέν ἐστιν . οὐκ ἄν οὖν εἴη τό γε μηδέν . οὐδὲ κινεῖται · ὑποχωρῆσαι γὰρ οὐκ ἔχει οὐδαμῇ , ἀλλὰ πλέων ἐστίν . εἰ μὲν γὰρ κενεὸν ἦν , ὑπεχώρει ἄν εἰς τὸ κενεόν . κενεοῦ δὲ μὴ ἐόντος , οὐκ ἔχει ὅκῃ ὑποχωρήσει’’ . εἶτα δείξας ὅτι οὔτε πυκνὸν οὔτε ἀραιόν ἐστιν , ἐπάγει “ χρὀσιν δὲ ταύτην χρὴ ποιήσασθαι τοῦ πλέω καὶ τοὐ μὴ πλέω · εἰ μὲν οὖν χωρεῖ τι ἢ εἰσδέ - χεται , οὐ πλέων · εἰ δὲ μήτε χωρεῖ μήτε εἰσδέχεται , πλέων · ἀνάγκη τοίνυν πλέων εἶναι , εἰ κενὸν μὴ ἔστιν . εἰ τοίνυν πλέων ἐστίν , οὐ κινεῖται’’ . ταῦτα μὲν οὖν ἐπὶ πλέον ἠναγκάσθην μηκῦναι διὰ τὸ τὸν γνησιώτερον τῶν Ἀριστοτέλους ἐξηγητῶν τὸν Ἀλέξανδρον ξηρότερον καὶ ἀφερεπόνως τῶν πα - λαιῶν ἀκούειν δογμάτων . ὧν καὶ Ἀριστοτέλης ζηλωτὴς γενόμενος ἀκίνητον ἀπέδειξε καὶ αὐτὸς τὸ πρῶτον . p . 185b5 Ἔτι ἐπεὶ καὶ αὐτὸ τὸ ἓν πολλαχῶς λέγεται . Πολλαχῶς τὸ ὂν ὑποθέμενος καὶ ἐκ διαιρέσεως λαβὼν τὰς δόξας καθ’ ἃς οἷόν τε ἦν ἓν λέγειν τὸ ὄν , πάλιν τὸ ἓν ὡς πολλαχῶς καὶ αὐτὸ λεγό - μενον ὑποτίθεται καὶ δείκνυσι καθ’ ἕκαστον τοῦ ἑνὸς σημαινόμενον ἀδύ - νατον τὸ ἒν λέγειν τὸ ὄν . οἰκείᾳ δὲ τοῦ ἑνὸς χρῆται διαιρέσει ἀρε - σκόμενος οἶμαι τοῖς ὑπὸ τοῦ Πορφυρίου λεγομένοις ἐνταῦθα · λέγει γὰρ ὅτι “ καὶ τὸ ἓν πολλὰ σημαίνει , πρῶτον μὲν ὅσα καὶ τὸ ὄν , καὶ διελομένοις τὸ ἓν εἰς τὰ αὐτὰ τῷ ὄντι παραπλησίως ἔστιν ἐπιχειρεῖν ἀπαιτοῦντας , πῶς ἓν λέγουσιν εἶναι τὸ ὄν , πότερον ὡς οὐσίαν ἢ ὡς ποιὸν ἢ κατά τι τῶν ἄλλων ” . ἀκριβέστερον γὰρ ὁ Ἀριστοτέλης ἄλλην μὲν τοῦ ὄντος , ἄλλην δὲ τοῦ ἑνὸς τῶν σημαινομένων οἰκείαν πεποίηται τὴν διαίρεσιν · τὸ γὰρ ἓν ἢ γένει ἢ εἴδει ἢ ἀριθμῷ ἓν ἔσται . ἀλλὰ τὸ μὲν γένει ἢ εἴδει ἓν οὐκ ἠξίωσεν ὁ Ἀριστοτέλης θέσθαι νῦν , ὡς προφανῶς εἰσάγοντα τὸ πλῆθος . εἰ γὰρ γένει ἓν ἐροῦσιν εἶναι τὸ ὄν , τοῖς εἴδεσι πολλὰ ἔσται καὶ ἔτι γε μᾶλλον τῷ τῶν καθέκαστα ἀριθμῷ . εἰ δὲ τῷ εἴδει ἕν , πρῶτον μὲν αὐτῷ τούτῳ δῆλον ὅτι πολλά · τὸ γὰρ εἶδος γένους ἐστὶν εἶδος , τὸ δὲ γένος κατὰ πλειόνων καὶ διαφερόντων εἰδῶν ἐν τῷ τί ἐστι · κατηγορεῖται · ἔπειτα καὶ εἰ τῷ εἴδει ὅν , ἀριθμῷ ἔσται πλείονα · τὸ γὰρ ἓν εἶδος κατὰ πλειόνων τῷ ἀριθμῷ κατηγορεῖται . ταῦτα μὲν οὖν ἐναργῆ καὶ τοῖς τὰ πρῶτα τῶν λογικῶν εἰση - γμένοις , καὶ εἰκότως οὐκ ἠξίωσε μνήμης . τὸ δὲ ἓν τῷ ἀριθμῷ καὶ αὐτὸ πολλαχῶς λέγεται · ἢ γὰρ ὡς τὸ συνεχές , ὡς μίαν εἴποιμι ἂν τὴν γραμμήν , ἢ ὡς τὸ ἀδιαίρετον φύσει , ὡς τὸ σημεῖον καὶ ἡ μονάς , ἢ ὡς τὰ τὸν αὐτὸν ἔχοντα λόγον κἄν ὀνόμασι διαφέρῃ , ὡς λώπιον καὶ ἱμάτιον . κατ’ ἄλλην δὲ πάλιν διαίρεσιν τὸ μὲν δυνάμει ἓν λέγεται , τὸ δὲ ἐνεργείᾳ , καὶ οὕτως ἔχει ταῦτα πρὸς ἄλληλα ἐν τῇ γενέσει ὡς τὸ μὲν ἐνερ - γείᾳ ἓν δυνάμει πολλὰ εἶναι , τὸ δὲ δυνάμει ἓν ἐνεργείᾳ πολλά , ὡς ἐπὶ τοῦ κηροῦ , ὃς συνεχὴς μὲν ὢν | καὶ ἓν ἐνεργείᾳ , δυνάμει πολλά ἐστιν , ὅτι δύ - ναται εἰς πολλὰ διαιρεθῆναι · διεσπασμένος δὲ καὶ πολλὰ ὢν ἐνεργείᾳ , δυ - νάμει ὅν ἐστιν , ὅτι δύναται συνεχισθῆναι . Διὰ δὴ ταῦτα εἰ μὲν ὡς συνεχὲς ἐροῦσιν ἓν τὸ ὄν , ἔσται ἐνεργείᾳ μὲν ἕν , δυνάμει δὲ πολλὰ καὶ ἄπειρα . συνεχὲς γάρ ἐστιν οὗ τὰ μόρια συνά - πτει πρὸς ἕνα κοινὸν ὅρον , καὶ ὃ διαιρετόν ἐστιν εἰς ἀεὶ διαιρετά . εἰ οὖν διότι ἥνωται αὐτοῦ τὰ μόρια , διὰ τοῦτο ἓν αὐτὸ λέγουσι , διότι πολλὰ τὰ ἡνωμένα μέρη , διὰ τοῦτο πολλὰ ἐροῦσι , καὶ διότι εἰς ἄπειρον διαιρετόν , διὰ τοῦτο ἄπειρα φήσουσιν ἢ ἐπ’ ἄπειρον πληθυνόμενον . εἰ οὖν τὸ ὂν ἓν ὡς τὸ συνεχές , τὸ δὲ συνεχὲς πολλά , τὸ ἓν πολλὰ ἔσται . τὰ δὲ πολλὰ οὐχ ἕν · τὸ αὐτὸ ἄρα ἕν τε καὶ οὐχ ἓν ἔσται . ἔτι δὲ ἐπεὶ πλείω τὰ συ - νεχῆ , πῶς ἐστιν ἓν τὸ ὄν , εἴπερ ὡς συνεχές ; πότερον ὡς γραμμή τις ἢ ὡς ἐπιφάνεια ἢ ὡς σῶμα ἢ ὡς τόπος ἢ ὡς κίνησις ἢ ὡς χρόνος ; πάντα γὰρ ταῦτα συνεχῆ . καὶ τούτων δὲ ἑκάστου πολλὰ εἴδη . καὶ γὰρ τῶν γραμμῶν αἱ μὲν εὐθεῖαι , αἱ δὲ περιφερεῖς · καὶ ἐπιφανείας ἡ μὲν ἐπίπεδος , ἡ δὲ κοίλη , ἡ δὲ κυρτή · καὶ τῆς ἐπιπέδου πλεῖστα σχήματα · καὶ στερεῶν δὲ σωμάτων καὶ τῶν συσχηματιζομένων αὐτοῖς τόπων πολλὰ εἴδη · ὁμοίως δὲ καὶ χρόνου τὸ παρεληλυθὸς καὶ τὸ μέλλον καὶ τὸ ἐνεστηκός , καὶ ὧραι καὶ ἡμέραι καὶ μῆνες καὶ ἐνιαυτοί · καὶ κίνησις ἡ μὲν ἐπ’ εὐθείας , ἡ δὲ κύκλῳ • καὶ πάντα ταῦτα συνεχῆ , καὶ πάντα ἅμα ἐνεργείᾳ πολλὰ καὶ ἕκαστον δυνάμει πολλά . Ελ δὲ δὲ οὕτως ἓν τὸ ὂν ὡς ἀδιαίρετον , ἐπεὶ τὸ ἀδιαίρετον πολλα - χῶς , ἢ τὸ μήπω διῃρημένον οἷόν τε δὲ διαιρεθῆναι καθάπερ ἕκαστον τῶν συνεχῶν , ἢ τὸ μηδὲ ὅλως πεφυκὸς διαιρεῖσθαι τῷ μὴ ἔχειν μέρη εἰς ἅ <ἂν> διαιρεθῇ , ὥσπερ στιγμὴ καὶ μονάς , ἢ τῷ μόρια μὲν ἔχειν καὶ μέ - γεθος , ἀπαθὲς δὲ εἶναι διὰ στερρότητα καὶ ναστότητα , καθάπερ ἑκάστη τῶν Δημοκρίτου ἀτόμων . εἰ μὲν ὡς τὸ συνεχὲς ἓν τὸ ὄν , πολλὰ πάλιν ἔσται τὸ ὄν , εἰ δὲ ὡς ἡ ἄτομος , πρῶτον μὲν ἄτοπον καὶ ἀπεμφαῖνόν ἐστι τὸ μίαν λέγειν ἄτομον τὰ πάντα , εἶτα καὶ αὐτὴ συνεχὴς καὶ διαιρετὴ ἐπ’ ἄπειρον καὶ διὰ τοῦτο δυνάμει πολλά . ἔτι δὲ καὶ ποσότητα ἕξει τοῦ με - γέθους καὶ ποιότητα τοῦ σχήματος οἷον γωνίαν εὐθὺ περιφερὲς καὶ κί - νησιν , καὶ οὕτως πάλιν πολλὰ ἔσται . εἰ δὲ ὡς μονὰς καὶ ὡς στιγμὴ ἓν καὶ ἀδιαίρετον τὸ ὄν , οὔτε ποιόν τι ἔσται τῶν ὄντων τὸ γὰρ ποιὸν συν - διαιρεῖται τοῖς σώμασι καὶ μάλιστά γε τοῖς φυσικοῖς ) οὔτε ποσόν · τὸ γὰρ ἀδιαίρετον πέρας ποσοῦ . ὥστε οὔτε ἄπειρον τὸ ὄν , ὥσπερ Μέλισσός φησιν , οὔτε πεπερασμένον , ὡς Παρμενίδῃ δοκεῖ . καὶ γὰρ πᾶν μὲν ἄπειρον καὶ πεπερασμένον ποσόν τι , οὐδὲν δὲ ἀδιαίρετον κατὰ πλῆθος ἢ κατὰ μέγεθος ποσόν · τὸ γὰρ πέρας ἀδιαίρετον , ἀλλ’ οὐ τὸ πεπερα - σμένον . κἀνταῦθα δὲ ὁ Ἀριστοτέλης τοῦτο μόνον τοῦ ἀδιαιρέτου τὸ ση - μαινόμενον ἠξίωσεν ἀντιλογίας , ὡς τῶν ἄλλων εὐδιαλύτων ὄντων . καὶ πρὸς τοῦτο δὲ οὐχ ὡς πρὸς σημεῖον ἀντεῖπεν , ὥσπερ οἱ ἐξηγηταί , ἀλλ’ ὡς πρὸς τοιοῦτον οἷον ἂν ὑπέθεντο καὶ οἱ περὶ Παρμενίδην , τὸ ἄποσόν τε καὶ ἄποιον . Εἰ δὲ οὕτως ἓν τὸ ὂν ὡς μέθυ καὶ οἶνος ἢ λώπιον καὶ ἱμάτιον ἢ ὅλως τὰ πολυώνυμα τοῦτο γὰρ ἔτι ὑπολείπεται τοῦ ἑνὸς σημαινόμενον ) , μία πολυωνυμία γενήσεται πάντα , καὶ τὸ ποιὸν τῷ ποσῷ καὶ πάντα ἀλλή - λοις τὰ αὐτὰ ἔσται , καὶ ὁ τοῦ Ἡρακλείτου λόγος ἀληθὴς ὁ λέγων ’τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ κακὸν ταὐται , εἶναι . καὶ συνδραμεῖται ἡ ἀντίφασις · ταὐτὸν γὰρ ἔσται ἀγαθὸν καὶ οὐκ ἀγαθόν , εἴπερ τὸ κακὸν οὐκ ἀγαθόν . καὶ ἐπίστησον ὅτι καὶ ἐνταῦθα ἀπὸ τῆς τοῦ ἐναντίου καταφάσεως ὡς ἐπὶ μείζονα ἀνιί - θέσιν τὴν τῆς ἀποφάσεως μειῆλθεν . ἔσται δὲ ὁ αὐτὸς καὶ ἄνθρωπος καὶ ἵππος · ὥστε καὶ ἄνθρωπος καὶ οὐκ ἄνθρωπος , καὶ ἓν καὶ οὐχ ἕν · . ὥστε οὐκέτι περὶ τοῦ ἓν εἶναι τὸ ὂν γενήσεται ὁ λόγος καὶ ἡ ζήτησις , ἀλλὰ περὶ τοῦ μηδέν , εἴπερ ὁμοίως ἐφ’ ἑκάστου ἀληθὴς ἥ τε ἀπόφασις αὐτοῦ καὶ ἡ κατάφασις , ἢ ὡς ὁ Πορφύριος συνάγει , εἴπερ τὸ ὂν οὐκ ἔστι . καὶ γὰρ ὥσπερ τὸ ἄνθρωπος καὶ οὐκ ἄνθρωπος συναληθεύει , οὕτως καὶ τὸ ὂν καὶ οὐκ ὄν . τοῦτο δὲ οἶμαι συνήγετο , εἴ τι τῶν πάντων ἓν ἦν τὸ ὂν ὥσπερ ἄνθρωπος · τὰ γὰρ ἄλλα πάντα ἦν οὐκ ὄντα . ἀπλῶς δ’ οὗν οὐδὲ οὕτως ἓν τὸ ὄν . εἰ τοίνυν κατὰ 18r μηδὲν τῶν τοῦ ἑνὸς σημαινομένων ἓν εἶναι δύναται τὸ ὄν , ὅλως οὐ χρὴ λέγειν ἓν τὸ ὄν , ἀλλὰ πλείω τὰ ὄντα , καθάπερ τὰ φαινόμενα μαρτυρεῖ . οὕτως μὲν οὖν τὸ ἑξῆς ἄν εἴη τῆς διαιρέσεως καὶ τῶν πρὸς τὰ τμήματα τῆς διαιρέσεως ἀπαντήσεων . Αὐτὸς δὲ πρὸς τὸ πρῶτον τμῆμα τῆς διαιρέσεως τὸ οὕτως ἓν τὸ ὂν ὡς συνεχὲς λέγον ἀπαντήσας πρὸ τοῦ τὰ λοιπὰ διαλῦσαι ἀπορίαν τινὰ παρεμβαλὼν περὶ τοῦ ὅλου καὶ τοῦ μέρους , εἰ ταὐτὸν ἢ ἕτερόν ἐστι , μᾶλλον δὲ εἰ ἓν ἄμφω , ἀσαφέστερον τὸν λόγον πεποίηκε . τὴν δὲ ἀπορίαν ταύτην Πορφύριος προβεβλῆσθαί φησιν ὥς τινων ἐνστησομένων αὐτῷ τρεῖς εἰπόντι τρόπους τῆς τοῦ ἑνὸς ὑποστάσεως καὶ μὴ προσθέντι τὸν τέταρτον , ὅν τινες εἰσῆγον νομίζοντες τὸ μέρος τὸ μὴ συνεχὲς ἄλλῳ μέρει καὶ τὸ ὅλον ἓν εἶναι , οἷον τὴν χεῖρα τοῦ Σωκράτους καὶ τὸν Σωκράτη ἓν εἶναι , ὅπερ οὐδενὶ τῶν εἰρημένων πρότερον τοῦ ἑνὸς τρόπων τὸ αὐτό ἐστιν . ἐλέγχει οὖν τούτους πρῶτον ὡς ἀτόπως οἰομένους καὶ οὕτως ἐπὶ τὸν ἔλεγχον μεταβαίνει τοῦ ὡς ἀδιαιρέτου ἑνός . ὁ δὲ τούτων ἔλεγχος , ὅτι ἱεῖ ἡ χεὶρ τοῦ Σωκράτους ἡ δεξιὰ καὶ ὁ Σωκράτης ἓν καὶ ἡ ἀριστερὰ πάλιν καὶ ὁ Σωκράτης ἐν , καὶ ἡ ἀριστερὰ καὶ ἡ δεξιὰ ἓν ἔσονται · τοῦτο γάρ ἐστι τὸ εἰ καὶ τῷ ὅλῳ ἓν ἑκάτερον ὡς ἀδιαίρετον , ὅτι καὶ αὐτὰ αὐτὰ . ὁ δὲ Ἀλέξανδρος λῦσαι τὴν περὶ τοὐ μέρους καὶ τοῦ I ὅλου ἀπορίαν φησὶν αὐτὸν τὴν λέγουσαν τὸ μέρος τῷ ὅλῳ ταὐτὸν εἶναι , ἵνα δείξας μὴ ὂν ταὐτὸν βεβαιότερον ἔχῃ , ὅτι οὐ μόνον διαιρεθέντα τὰ μέρη ἀπὸ τοῦ ὅλου πλείω γίνεται , ἀλλὰ καὶ ἐν τῇ συνεχείᾳ λαμβανόμενα , εἴ γε καὶ ἀλλήλων καὶ τοῦ ὅλου ἕτερά ἐστι . τὸ δὲ ἴσως οὐ πρὸς τὸν λόγον , καίτοι πρὸς λόγον ὄντων τῶν εἰρημένων , λέγεσθαί φησι , διότι ἱκανὰ ἦν καὶ τὰ προλελεγμένα τοὺς οὕτως ἓν τὸ ὃν λέγοντας ὡς συνεχὲς διελέγξαι . ἴσως δὲ καὶ ὅτι ἡ ἐφ’ ἑκάτερα ἀπορία τοῦ λόγου ἐξωτερική τις ἦν , ὡς καὶ Εὔδημός φησι , διαλεκτικὴ μᾶλλον οὖσα . Παραθήσομαι δὲ μετ’ ὀλίγον καὶ τὴν τοῦ Εὐδήμου λέξιν ἐναργῶς τὸν σκοπὸν τοὐ λόγου δηλοῦσαν · νῦν δὲ τὰ τοὐ Ἀλεξάνδρου προκείσθω . λέγει δὲ ὅτι “ ἔστω μὲν ἐπὶ τοῦ ταὐτοῦ συνηθέστερον τὸ δεδειγμένον · τὰ γὰρ τῷ αὐτῷ ταὐτὰ καὶ ἀλλήλοις ἐστὶ ταὐτά ” . διὸ καὶ ὁ Εὔδημος οὕτως ἐχρήσατο τῇ ἀποδείξει καὶ οἱ τοὐ Ἀριστοτέλους ἐξηγηταὶ τὸ ταὐτὸν ἀντὶ τοῦ ἑνὸς λαβόντες . ὁ μέντοι Ἀριστοτέλης ἀκριβέστερον ὡς οἶμαι ποιῶν τὸ ἓν ἐφύ - λαξε · πολλῷ γὰρ μᾶλλον τὰ τῷ αὐτῷ ἓν καὶ ἀλλήλοις ἕν ἐστιν ἤπερ τὰ τῶ αὐτῶ ταὐτὰ καὶ ἀλλήλοις ταὐτά ἐστι . διὸ καὶ ἓν ἑκάτερον ὡς ἀδιαά - ρετον εἶπεν · τὸ γὰρ ἓν τοῦ ταὐτοῦ μᾶλλον ἑνίζει ἐκεῖνα οἷς ἄν παραγίνηται . ἔτι τε πολλὰ τὸ ἕν , εἴ γε ἕκαστον αὐτοῦ τῶν μερῶν τῷ ὅλῳ ταὐτὸν καὶ τό τε ὅλον ἐκ πολλῶν ὅλων ἔσται συγκείμενον καὶ ἑαυτοῦ μέρος ἔσται . τὸ γὰρ μέρος ὅλου μέρος · εἰ οὖν ἓν τὸ μέρος καὶ τὸ ὅλον , ἑαυτοῦ μέρος ἔσται τὸ ὅλον καὶ τὸ μέρος δὲ ἐπεὶ ταὐτὸν τῷ ὅλῳ , ἐκ πολλῶν ὅλων καὶ αὐτὸ ἔσται , καὶ τὸ ὅλον τοῦ μέρους μέρος ἔσται . καὶ ὅτι μὲν οὐ ταὐτὸν τὸ μέρος τῷ ὅλῳ , ἐκ τούτων δέδεικται · ὅτι δὲ κἄν ἕτερον ὑποτεθῇ , καὶ οὕτως ἄπορος ὁ λόγος , ἐφεξῆς δεικτέον , ἵνα ᾖ δῆλον διὰ τί προσέθηκέν ὁ Ἀριστοτέλης τὸ ἔχει δὲ ἀπορίαν περὶ τοῦ μέρους καὶ τοῦ ὅλου , ἴσως οὐ πρὸς τὸν λό - γον ἀλλ’ αὐτὴν καθ’ αὑτήν . εἰ γὰρ ἕτερον ὑποτεθῇ τὸ μέρος τοῦ ὅλου , δῆλον ὡς ἕκαστον τῶν μερῶν ἕτερον τοῦ ὅλου ἔσται · . ὥστε καὶ πάντα · τὰ δὲ πάντα μέρη τὸ ὅλον · ὥστε τὸ ὅλον αὐτὸ αὑτοῦ ἕτερον ἔσται . ἔτι τὰ ἕτερα δοκεῖ χωρίζεσθαι ἀλλήλων · τὸ δὲ ὅλον ἀχώριστον τῶν μερῶν . Ἀρξάμενος δὲ ὁ Ἀριστοτέλης τῆς ἀπορίας ἀπὸ τῶν συνεχῶν μερῶν ὁμοίαν φησὶν αὐτὴν καὶ ἐπὶ τῶν διωρισμένων · ταῦτα γάρ ἐστι τὰ μὴ συ - νεχῆ · καὶ γὰρ ἡ πλίνθος ἤτοι ἡ αὐτή ἐστι τῇ οἰκίᾳ ἢ ἑτέρα . καὶ εἰ μὲν ἡ αὐτή , ἔσται ἡ πλίνθος οἰκία καὶ ἡ οἰκία πλίνθος · εἰ δὲ ἑτέρα , οὕτως δὲ καὶ τὰ πάντα μέρη ἐξ ὧν ἡ οἰκία εἴη ἄν ἄλλα τῆς οἰκίας . ἀλλὰ μὴν τὰ πάντα μέρη ἡ οἰκία δοκ·εῖ · αὐτὴ ἄρα ἑαυτῆς ἄλλη ἔσται ἡ οἰκία . ἐπεὶ δὲ πρόχειρον ἐννοεῖν ὅτι οὐχ ἁπλῶς τὰ μέρη τὸ ὅλον ἐστὶν ἀλλὰ μετὰ τῆς τάξεως καὶ τῆς συνθέσεως , φιλοτίμως ὁ Ἀλέξανδρος καὶ οὕτως τὴν ἀπορίαν ἐρωτᾷ . “ εἰ ἕτερον ὁ θεμέλιος ὁ οὕτω πὼς ἔχων καὶ τεταγμένος τῆς οἰκίας , ἀλλὰ καὶ ὁ ἐπὶ τῷ θεμελίῳ τοῖχος ἕτερος τῆς ὅλης οἰκίας , ἀλλὰ καὶ ἡ ὀροφὴ ἡ οὕτως ἐπικειμένη τοῖς τοίχοις ἑτέρα τῆς ὅλης οἰκίας ἐστί , καὶ ἕκαστον ἄρα τῶν μερῶν μετὰ τῆς οἰκείας τάξεως ἕτερόν ἐστι τῆς οἰκίας , ὥστε καὶ πάντα ία μέρη μετὰ τῆς οἰκείας τάξεως ἕτερα τῆς οἰκίας ἐστίν . ἀλλὰ μὴν ἡ οἰκία πάντα ἐστὶ τὰ μέρη μετὰ τῆς τοιᾶσδε αὐτῶν τάξεως . καὶ ἡ ὅλη ἄρα οἰκία ἑτέρα ἑαυτῆς ἔσται . μήποτε δὲ οὐ μάτην τοῦτο προσέ - θῆκεν ὁ Ἀριστοτέλης καὶ ἐπὶ τῶν διωρισμένων μερῶν τὴν τοιαύτην εἶναι ἀπορίαν . εἰ γὰρ καὶ ἐφ’ ὧν ὁμολογουμένως ἄλλα τὰ μέρη ἐστὶ παρὰ τὸ ὅλον καὶ πλῆθος ὁρᾶται ἡ αὐτὴ ἀπορία ἁρμόζει , οὐ χρὴ οὐδὲ ἐπὶ τῶν συνεχῶν μερῶν διὰ τὴν ἀπορίαν τὸ πλῆθος ἀναιρεῖν . ἡ μὲν οὖν ἀπορία 35 οὕτως ἐφ’ ἑκάτερα πρόεισιν · ἡ δὲ λύσις , ὅτι οὐχ ὑγιές ἐστι τὸ εἰ ἕκαστον κατ’ ἰδίαν λαμβανόμενον τῶν μερῶν ἄλλο ἐστὶ τοῦ ὅλου , ἤδη καὶ πάντα ἅμα ληφθέντα ἕτερα γίνεσθαι τοῦ ὅλου . τὰ γὰρ πάντα ἑκάστου τῶν ἐν αὐτῷ ἕτερα , ὥσπερ καὶ τὸ ὅλον.’’ “ δύναται δέ , φησίν ὁ Ἀλέξανδρος , τοῦ καὶ περὶ τῶν μερῶν τῶν μὴ συνεχῶν οὕτως ἀκούειν τις ὡς ἐπ’ ἐκείνων εἰρημένου τῶν τοῦ συνεχοῦς μορίων τῶν μὴ συνεχισμένων πρὸς ἄλληλα οἷον χειρὸς καὶ ποδός , εἰ ταὐτὰ καὶ ταῦτα ἀλλήλοις ἡ οὔ . εἰ μὲν γὰρ οὐ ταὐτά , ἕτερα , καὶ τὸ συνεχὲς ἄν πλείω εἴη · εἰ δὲ ταὐτὸν τὸ ἐκ τούτων συνεχὲς λεγόμενον τοῖς τοιούτοις μέρεσι , καὶ ταῦτα ἄν ταὐτὰ ἀλλήλοις εἴη • ὃ δοκεῖ ἄτοπον εἶναι , τὸ τὴν χεῖρα τῷ ποδὶ λέγειν τὴν αὐτήν.’’ ὁ μέντοι Π[ορφύριος τὴν τὴν ὅλην ἀπορίαν ἐπὶ τούτων λέγεσθαι νομίζει τῶν μερῶν , καί - τοι σαφῶς τοῦ Ἀριστοτέλους ὡς περὶ ἄλλων ἐπάγοντος τὸ καὶ περὶ τῶν μερῶν τῶν μὴ συνεχῶν . εἰ δέ τις λέγοι , φησὶν Ἀλέξανδρος , τῷ ὅλῳ τὸ μέρος ἐπὶ μὲν τῶν συνεχῶν τῶν ὁμοιομερῶν ταὐτὸν εἶναι , ἐπὶ δὲ τῶν ἀνομοιομερῶν μηκέτι , καὶ ἐπὶ τῶν ὁμοιομερῶν εὑρήσει μὴ ταὐτὸν ὄν , ἂν ὡς μέρους καὶ ὅλου τὴν ταὐτότητα λαμβάνῃ , καθὸ καὶ συνεχές ἐστι . καὶ γὰρ εἰ μὲν καθὸ συνεχές ἐστι , κατὰ τοῦτο ἓν καὶ ταὐτὸν τοῖς ἑαυτοῦ μέ - ρεσι τὸ ὅλον λέγει , καὶ ἐπὶ τῶν ἀνομοιομερῶν ὁ αὐτὸς ἄν εἴη λόγος · καὶ γὰρ καὶ ταῦτα συνεχῆ · εἰ δὲ διαιρεθείη ἀπ’ ἀλλήλων , ὁμολογουμένως πολλὰ ἔσται καὶ τὰ ὁμοιομερῆ . εἰ δὲ ἐπὶ τῶν ἀνομοιομερῶν συνεχῶν ὄντων οὐ λέγουσι τὰ αὐτὰ εἶναι , οὐδὲ ἐπὶ τῶν ὁμοιομερῶν τὰ αὐτὰ ἐροῦσι διὰ τὴν συνέχειαν . ” ταῦτα μὲν ὁ Ἀλέξανδρος . Ὁ μέντοι Εὔδημος , ὅτι μὲν διὰ τὸ δειχθῆναι τὸ συνεχὲς μὴ ὂν ἓν εἴρηκε , σαφῶς λέγει , μερῶν δὲ καὶ αὐτὸς ποτὲ μὲν διωρισμένων ποτὲ δὲ συνεχῶν μέμνηται . ἔχει δὲ οὕτως ἡ τοῦ Εὐδήμου λέξις · μετὰ τὸ δεῖξαι ὅτι οὐκ ἔστι τὸ ὂν οὕτως ἓν ὡς ἀδιαίρετον , ὅπερ αὐτὸς ἄτομον ἐκάλεσεν , ἐπάγει λέγων “ ἀλλὰ μὴν οὐδὲ κατὰ συνέχειάν γε · τὰ γὰρ διωρισμένα τῶν μερῶν οὐκ ἔσται τὰ αὐτά . ἔχει δὲ αὐτὸ τοῦτο ἀπορίαν ἐξωτερικήν . εἰ μὲν γάρ ἐστι τῆς γραμμῆς τῶν μορίων ἕκαστον ταὐτὸν τῇ ὅλῃ , καὶ αὑτοῖς ταὐτὰ ἔσται · τὰ γὰρ ἑνὶ τὰ αὐτὰ ὡσαύτως καῖ † ὅλοις τὰ αὐτά . εἰ δὲ ἕτερον τῆς ὅλης ἕκαστον , ἆρά γε καὶ πάντα ; εἰ δὲ τοῦτο , πῶς ὅλη ταῦτά ἐστιν ; ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἀφείσθω.’’ ἐν δὴ τούτοις ὅτι μὲν οὐδὲ εἰ ὡς συ - νεχὲς λέγοιτο τὸ ὄν , οὕτως ἕν ἐστι , δείκνυσι κατ’ ἄλλην ὡς οἶμαι ἐπιβο - λήν · “ τὰ γὰρ διωρισμένα , φησί , τῶν μερῶν οὐκ ἔσται τὰ αὐτὰ’’ τοῖς συ - νεχέσιν . ὥστε κἀν συγχωρήσῃ τις ἓν εἶναι τὸ συνεχές , ἐπειδὴ τὰ διω - ρισμένα μέρη ἄλλα παρὰ τὰ συνεχῆ ἐστι , πολλὰ τὰ ὄντα καὶ οὐχ ἕν . καὶ περὶ τῶν μερῶν δὲ ἀπορία τίς ἐστιν . ἣν οὔτος μὲν " ἐξωτερικὴν " καλεῖ , ὁ δὲ Ἀριστοτέλης “ οὐδὲν πρὸς τὸν λόγον ” φησί . καὶ γὰρ διαλεκτικὴ μᾶλλόν ἐστιν , ἐφ’ ἑκάτερα ἐνδόξως ἐπιχειροῦσα , καὶ οὐχ ἱκανὴ τὸν τοῦ συ - νεχοῦς λόγον ἐνοχλεῖν τὸν λέγοντα συνεχὲς εἶναι τὸ διαιρετὸν εἰς ἀεὶ διαι - ρετά . εὐδιάλυτος γάρ , ὡς δέδεικται , ἡ ἀπορία · πλὴν ὁ , μὲν Εὔεημος ἔπι τῶν συνεχῶν μερῶν μόνων τὴν ἀπορίαν ἐκτίθεται , τὰ ἐφ’ ἑκάτερα ἐπιχει - οήματα καὶ τὰ συναγόμενα ἀπ’ αὐτῶν ἄτοπα τιθείς , ὁ δὲ Ἀριστοτέλης καὶ ἐπὶ τῶν μὴ συνεχῶν μερῶν ἀλλὰ διωρισμένων δηλονότι τὴν αὐτὴν εἶναί φησιν ἀπορίαν . καὶ μόνον τίθησι τὸ ἑπόμενον ἄτοπον τοῖς τὸ αὐτὸ λέγουσι καὶ ἓν τὸ μέρος τῷ ὅλῳ . ὃ καὶ τὸν Πορφύριον οἶμαι πεποίηκεν εἰπεῖν , ὅτι πρὸς τοὺς τὸν τέταρτον τρόπον τοῦ ἑνὸς εἰσάγοντας ἀπαντᾷ μεταξύ · ἔστι δὲ οὐ τέταρτος τρόπος , ἀλλ’ ἀπορίας μέρος ἓν δεῖξαι βουλόμενον τὸ συ - νεχές . διὸ μέμνηται μὲν τῆς ὅλης ἀπορίας Ἀριστοτέλης λέγων ἔχει δὲ ἀπορίαν περὶ τοῦ μέρους καὶ τοῦ ὅλου πότερον ἓν ἢ πλείω τὸ μέρος καὶ τὸ ὅλον , μόνον δὲ τὸ ἑπόμενον ἄτοπον τοῖς ἓν λέγουσιν ἐπάγει , ὅτι καὶ οἱ τοιοῦτοι σφάλλονται οἱ γὰρ ἕτερα λέγοντες κατορθοῦσι ) καὶ ὅτι οὗτος ὁ λόγος ἐλέγχειν ἐδόκει τὸ πολλὰ εἶναι τὸ συνεχὲς καὶ διαιρετὸν εἰς ἀεὶ διαιρέτα . Θαυμάζω δὲ ἔγωγε τοῦ Ἀριστοτέλους πρὸς ἐκεῖνα τοῦ ἑνὸς τὰ σημαι - νόμενα ἀντειρηκότος , ἃ καὶ ὁ Παρμενίδης τῷ ἑνὶ ὄντι προσεῖναί φησι · καὶ γὰρ συνεχὲς αὐτὸ ἀνυμνεῖ τῷ ξυνεχὲς πᾶν ἐστιν · ἐὸν γὰρ ἐόντι πελάζει , καὶ ἀδιαίρετόν ἐστιν , ἐπεὶ πᾶν ἐστιν ὁμοῖον . ἀλλὰ καὶ τὸ πάντων ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν εἶναι λόγον τὸν τοῦ ὄντος ὁ Παρ - μενίδης φησὶν ἐν τούτοις χρὴ τὸ λέγειν τε νοεῖν τ’ ἐὸν ἔμμεναι · ἔστι γὰρ εἶναι , μηδὲν δ’ οὐκ ἔστιν . εἰ οὖν ὅπερ ἄν τις ἢ εἴπῃ ἢ νοήσῃ τὸ ὄν ἐστι , πάντων εἷς ἔσται λόγος ὁ 30 τοῦ ὄντος , οὐδὲν γὰρ ἔστιν ἢ ἔσται πάρεξ ] ἄλλο πάρεξ τοὐ ἐόντος , ἐπεὶ τό γε μοῖρ’ ἐπέδησεν οὖλον ἀκίνητόν τ’ ἔμεναι • τῷ πάντ’ ὄνομ’ ἔσται . καὶ τὰ ἐπαγόμενα δὲ ὑπὸ τοὐ Ἀριστοτέλους ὡς ἄτοπα ταύταις ταῖς ὑπο - θέσεσι δέξαιντο ἄν οἱ ἄνδρες ἐκεῖνοι , εἴ τις εὐγνωμόνως αὐτῶν ἀκούσειεν . ἀδιαίρετον γὰρ ὂν τὸ παρ’ αὐτοῖς ἓν ὂν οὔτε πεπερασμένον οὔτε ἄπειρον ὡς σῶμα ἔσται • καὶ γὰρ καὶ ὁ Παρμενίδης τὰ σώματα ἐν τοῖς δοξαστοῖς τίθησι , καὶ ὁ Μέλισσος “ ἔν ἐόν , φησί , δεῖ αὐτὸ σῶμα μὴ ἔχειν . εἰ δὲ ἔχοι πάχος , ἔχοι ἄν μόρια καὶ οὐκέτι ἕν εἴη.’’ καὶ τὸ ἀδιαίρετον οὖν τὸ πέ - ῥᾶς οὐχ ὡς πέρας ἕξει σώματος , ἀλλ’ ὡς τέλος πάντων καὶ ἀρχὴν τῶν ὄντων , καὶ ἀπλῶς οὕτως ὡς καὶ Ἀριστοτέλης τὸν παρ’ αὐτῷ νοῦν ἤτοι τὸ πρῶτον αἴτιον ἕν τε εἶναί φησιν , “ οὐκ ἀγαθὸν πολυκοιρανίη’’ βοῶν , καὶ ἀμέριστον δεικνὺς καὶ ἀκίνητον καὶ τέλος πάντων καὶ τὸ αὐτὸ νοῦν καὶ νοητὸν καὶ νόησιν , καὶ τοῦτο οὐ παρὰ Πλάτωνος μόνου ἀλλὰ καὶ παρὰ Παρμενίδου λαβὼν λέγοντος , ταὐτὸν δ’ ἐστὶ νοεῖν τε καὶ οὕνεκέν ἐστι νόημα . οὐ γὰρ ἄνευ τοῦ ἐόντος , ἐν ᾧ πεφατισμένον ἐστίν , εὑρήσεις τὸ νοεῖν . ἕνεκα γὰρ τοῦ νοητοῦ , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν τοῦ ὄντος , ἐστὶ τὸ νοεῖν τέλος ὂν αὐτοῦ . ἀλλὰ καὶ τὸ ὅλον καὶ τὰ μέρη καὶ τὸ συνεχὲς ὡς ἐπὶ σώματος λαμβάνων ὁ Ἀριστοτέλης τὰ ἄτοπα ἐπήγαγεν . εἰ δὲ κατὰ τὴν ἐκείνων ἔννοιαν λαμβάνοιντο , δέξαιντο ἂν ἐν τάξει τινὶ τοῦ ὄντος καὶ τὸ μέρη ἔχειν , εἴπερ ὅλον αὐτό φησιν “ οὗλον μουνογενές τέ’ καὶ τὸ διὰ τὴν συνέχειαν ἐπ’ ἄπειρον εἶναι διαιρετόν , τῷ ξυνεχὲς πᾶν ἐστιν • ἐὸν γὰρ ἐόντι πελάζει . σαφέστερον δὲ τοῦτο τὸ ἄτοπον ὁ παρὰ τῷ Πλάτωνι Παρμενίδης ἐπὶ τοῦ ἑνὸς ὄντος προσήκατο κατὰ τὴν δευτέραν τῶν ὑποθέσεων εἰπών “ Τί οὖν , τῶν μορίων ἑκάτερον τούτων τοὐ ἑνὸς ὄντος , τό τε ἓν καὶ τὸ ὄν , ἆρα ἀπο - λείπεσθον ἢ τὸ ἓν τοῦ εἶναι μόριον ἢ τὸ ὂν τοῦ ἑνὸς μορίου ; οὐκ ἂν εἴη . πάλιν ἄρα καὶ τῶν μορίων ἑκάτερον τό τε ἓν ἴσχει καὶ τὸ ὄν , καὶ γίνεται τοὐλάχιστον ἐκ δυοῖν αὖ μορίοιν τὸ μόριον , καὶ κατὰ τὸν αὐτὸν λόγον οὕ - τὼς ἀεί , ὅτιπερ ἂν μόριον γεννᾶται , τούτῳ τὼ μορίω ἀεὶ ἴσχει . τό τε γὰρ ὂν τὸ ἓν ἀεὶ ἴσχει καὶ τὸ ἓν τὸ ὄν . ὥστε ἀνάγκη δύο ἀεὶ γινόμενον μηδέποτε ἓν εἶναι . Παντάπασι μὲν οὖν . οὐκοῦν ἄπειρον ἄν τι πλῆθος οὕτω τὸ ἓν ὂν εἴη . Ἕοιχέ γε’’ . ἀλλὰ καὶ τὸ πάντα ἐκεῖ ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν λόγον τὸν τοῦ ὄντος ἔχειν καὶ ἀλλήλοις εἶναι τὰ αὐτὰ οὐδὲν ἄτοπον . εἰ γὰρ αἴτιον ἐκεῖνο πάντων καὶ ἔστι πάντα πρὸ πάντων , δῆλον ὅτι προείληπται ἐν αὐ - τῶ τὰ πάντα κατὰ μίαν ἕνωσιν περιεχόμενα τὴν τοῦ ἑνὸς ὄντος , δι’ ἣν ἀμερίστως διακριθέντα ἕκαστον τὰ πάντα ἐστί . καὶ ταῦτα καὶ αὐτῷ οἶμαι τῶ Ἀριστοτέλει δοκεῖ πάντων αἴτιον τὸν παρ’ αὐτῷ πρῶτον νοῦν λέγοντι καὶ διττὴν φαμένῳ τὴν τάξιν , τὴν μὲν ἐν τῷ αἰτίῳ , τὴν δὲ ἐν τῷ ἀποτε - λέσματι . καὶ εἰ μὴ δοκῶ τισι τῶν ἐντευξομένων γλίσχρως μετάγειν , εἴποιμι ἄν καὶ τὸν Ἀριστοτέλην ἦς τρίτης τοῦ ἑνὸς ὄντος τοῦ Παρμενίδου τάξεως συναισθόμενον οὕτως πρὸς αὐτὴν ἀποτείνεσθαι · τὸ μὲν ἄκρον ἀδιαιρέτως ἥνωται · τὸ δὲ μέσον εἰς συνοχὴν τὴν ἕνωσιν χαλάσαν ὅλον γέγονε καὶ μέρη διὸ καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῷ περὶ συνεχοῦς λόγῳ τὴν περὶ τοῦ ὅλου τέθεικεν ἀπορίαν ) · τὸ δὲ δὴ τρίτον ἡνωμένως τὴν εἰδητικὴν διάκρισιν προ - βαλλόμενον πάντα μὲν ἐν ἑαυτῷ προέδειξε κατ’ αἰτίαν , διὰ δὲ τὸ νοητὴν εἶναι τὴν διάκρισιν πάντα τῇ τοὐ ἑνὸς ὄντος ἑνώσει κεκράτηται , καὶ ὅπερ ἄν λάβῃ τις ὡς διακριθέν , τοῦτο φυλάττων εὑρίσκει τὴν τοῦ ἑνὸς ὄντος νοητὴν ἕνωσιν , διακρίσεως δὲ ὁπωσοῦν κατ’ αἰτίαν ἀναφανείσης καὶ ἡ ἐπ’ ἄπειρον τῶν τῆς γενέσεως μερῶν πρόοδος ἐκεῖθεν ἔλαχε τὸν ἀνέκλειπτον πληθυσμόν . πῶς οὗν , φαίη ἄν τις , ἀντιλέγειν τοῖς θείοις τούτοις δόγμασιν ὁ Αρτστοτεέλης δοκεῖ ; ἢ ὅτι ὡς εἰς φυσικὴν θεωρίαν προαγόμενα παραλλάττειν δοκεῖ τῆς ἀληθείας . οὐ γὰρ ἐπιδέχεται τὴν νοητὴν ἕνωσιν ὁ αἰσθητὸς δια - σπασμός , οὐδὲ ὥσπερ ἐν τοῖς νοητοῖς ἡ ἡνωμένη ὕπαρξις αἰτιωδῶς τὴν πεπληθυσμένην περιέχει διάκρισιν , ὡς δύνασθαι καὶ ταύτην ἐκεῖ θεωρεῖν , οὕτως ἐν τοῖς αἰσθητοῖς τὴν παντελῆ τοῦ ἑνὸς ἕνωσιν ὁρᾶν δυνατόν . τὸ οὖν ἐνταῦθα ἀδιαίρετον καὶ τὸ συνεχὲς καὶ ἡ κατὰ τὸν ἕνα λόγον κοινωνία οὐκ ἐφαρμόττει τῷ ἑνί . Ὄτι δὲ οὐ διὰ φιλεριστίαν ἡ πρὸς Παρμενίδην ἀντιλογία γέγονε , δηλοῖ καὶ Πλάτων , ἐν μὲν τῷ Παρμενίδῃ τὸ ἓν ὂν τοὐ Παρμενίδου δεχόμενος καὶ ἀπ’ ἐκείνου τὸ ὑπὲρ ἐκεῖνο ἀνευρίσκων , ὅπερ οὐδὲ ἓν καλεῖν ἀξιοῖ , καὶ τὰς μετ’ ἐκεῖνο τάξεις τοῦ ἑνὸς παραδιδούς · ἐν δὲ τῷ Σοφιστῇ σαφῶς ἀντι - λέγων πρὸς αὐτὸν ἓν τὸ ὂν λέγοντα , καὶ τὸ μὲν ἓν χωρίζων τοῦ ὄντος ὡς ὑπέρτερον τοῦ ὄντος , τὸ δὲ ὂν δεικνὺς τὸ μὲν πρῶτον κατὰ μέθεξιν τοῦ ἑνὸς ἡνωμένον , τὸ δὲ ἐφεξῆς τῇ ἑτερότητι διακρινόμενόν τε καὶ πληθυνό - μενον . οὐδὲν δὲ ἴσως χεῖρον τροπαρασκευῆς εἵνεκα τῶν τοῦ Πλάτωνος ἐννοιῶν τὰ ὑπ’ αὐτοῦ ῥηθέντα ἐν τῷ Σοφιστῇ παραγράψαι . “ Τί δέ ; παρὰ τῶν ἓν τὸ πᾶν λεγόντων , ἆρα οὐ πευστέον εἰς δύναμιν τί ποτε λέγουσι τὸ ὄν ; Πῶς γὰρ οὔ ; τόδε τοίνυν ἀποκρινέσθωσαν . ἕν πού φατε μόνον εἶναι ; φαμὲν γάρ , φήσουσιν . ἦ γάρ ; Ναί . Τί δέ ; ὂν καλεῖτέ τι ; Ναί . Πότερον ὅπερ ἕν , ἐπὶ τῷ αὐτῷ προσχρώμενοι δυοῖν ὀνόμασιν , ἢ πῶς ; τίς οὖν αὐτοῖς ἡ μετὰ τοῦτ’ , ὧ ξένε , ἀπόκρισις ; Δῆλον , ὦ Θεαίτητε , ὅτι τῷ ταύτην τὴν ὑπό - θέσιν ὑποθεμένῳ πρὸς τὸ νῦν ἐρωτηθὲν καὶ πρὸς ἄλλο δὲ ὁτιοῦν οὐ πάντων ῥᾷστον ἀποκρίνασθαι . Πῶς ; Τό τε δύο ὀνόματα ὁμολογεῖν εἶναι μηδὲν θέ - μένον πλὴν ἓν καταγέλαστόν που . Πῶς δὲ οὔ ; Καὶ τὸ παράπαν γε ἀπο - δέχεσθαί του λέγοντος , ὡς ἔστιν ὄνομά τι , λόγον οὐκ ἄν ἔχον . Πῇ ; Τι - θείς τε τοὔνομα τοῦ πράγματος ἕτερον δύο λέγει πού τινε . Ναί . Καὶ μὴν ἄν ταὐτόν γε αὐτῷ τιθῇ τοὔνομα ἢ μηδενὸς ὄνομα ἀναγκασθήσεται λέγειν · εἰ δέ τινος αὐτὸ φήσει , συμβήσεται τὸ ὄνομα ὀνόματος ὄνομα μόνον , ἄλλου δὲ οὐδενὸς ὄν . οὕτως . Καὶ τὸ ἕν γε ἑνὸς ἓν ὂν μόνον , καὶ τοῦ ὀνόματος αὗ τὸ ἓν ὄν . ’Ανάγκη . Τί δέ ; τὸ ὅλον ἕτερον τοῦ ὄντος ἑνὸς ἢ ταὐτὸν φή - σουσι τούτῳ ; Πῶς γὰρ οὐ φήσουσί τε καὶ φασίν ; Εἰ τοίνυν ὅλον ἐστίν , ὥσπερ καὶ Παρμενίδης λέγει πάντοθεν εὐκύκλου σφαίρης ἐναλίγκιον ὄγκῳ , μεσσόθεν ίσοπαλὲς πάντῃ • τὸ γὰρ οὔτε τι μεῖζον οὔτε τι βαιότερον πέλεναι χρεών ἐστι τῇ ἢ τῇ , τοιοῦτόν γε ὂν τὸ ὂν μέσον τε καὶ ἔσχατα ἔχει , ταῦτα δὲ ἔχον πάσα ἀνάγκη μέρη ἔχειν · ἢ πῶς ; οὕτως . Ἀλλὰ μὴν τό γε μεμερισμένον πάθος μὲν τοῦ ἑνὸς ἔχειν ἐπὶ τοῖς μέρεσι πᾶσιν οὐδὲν ἀποκωλύει , καὶ ταύτῃ δὴ πᾶν τε ὂν καὶ ὅλον ἓν εἶναι . Τί δ’ οὔ ; Τὸ δὲ πεπονθὸς ταῦτα , ἆρα οὐκ ἀδύνατον αὐτό γε τὸ ἓν αὐτὸ εἶναι ; Πῶς ; Ἀμερὲς δή που δεῖ παντελῶς τό γε ἀληθῶς ἓν κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον εἰρῆσθαι . Δεῖ γὰρ οὖν . Τὸ δὲ τοιοῦτον ἐκ πολλῶν μερῶν ὂν οὐ συμφωνήσει τῷ λόγῳ ὅλῳ · Μανθάνω · Πότερον δὴ πάθοις ἔχον τὸ ὅλον τοδ ἑνὸς οὕτως ἕν τε ἔσται καὶ ὅλον , ἢ παντάπασι μὴ λέ γωμεν ὅλον εἶναι τὸ ὄν ; Χαλεπὴν προβέβληκας αἵρεσιν · ’Αληθέστατα μέν - τοι λέγεις . πεπονθός τε γὰρ τὸ ὃν ἓν εἶναί πὼς οὐ ταὐτὸν ὂν τῳ ἔνι φα - νεῖται , καὶ πλέονα δὴ τὰ πάντα ἑνὸς ἔσται ; Ναί . Καὶ μὴν ἐάν γε τὸ ὂν ᾖ μὴ ὅλον διὰ τὸ πεπονθέναι τὸ ὑπ’ ἐκείνου πάθος , ᾖ δὲ αὐτὸ τὸ ὅλον , ἐνδεὲς τὸ ὂν ἑαυτοῦ ξυμβαίνει . Πάνυ γε . Καὶ κατὰ τοῦτον δὴ τὸν λόγον ἑαυτοῦ στερόμενον οὐκ ὂν ἔσται τὸ ὄν . οὕτως . Καὶ ἑνός γε οὐ πλείω τὰ πάντα γίνεται , τοῦ τε ὄντος καὶ τοῦ ὅλου χωρὶς ἰδίαν ἑκατέρου φύσιν εἰ · ληφότος ; Ναί . Μῆ ὄντος δέ γε τὸ παράπαν τοῦ ὅλου , αὐτά τε ταῦτα ὑπάρχει τῷ ὄντι καὶ πρὸς τῷ μὴ εἶναι μηδ’ ἂν γενέσθαι ποτὲ τὸ ὂν · Τί δή . , Τὸ γενόμενον ἀεὶ γέγονεν ὅλον , ὥστε οὔτε οὐσίαν οὔτε γενομένην οὗτε οὖσαν δεῖ προσαγορεύειν τὸ ἓν ἢ τὸ ὅλον ἐν τοῖς οὖσι μὴ τιθέντα · Παντάπασιν ἔοικε ταῦθ’ οὕτως ἔχειν . Καὶ μὴν οὐδ’ ὁποσονοῦν τι δεῖ τὸ μὴ ὅλον εἶναι . ποσόν τι γὰρ ὄν , ὁπόσον ἦν τοσοῦτον ὅλον ἀναγκαῖον αὐ - τὸ εἶναι . Κομιδῇ γε . Καὶ τοίνυν ἄλλα μυρία ἀπεράντους ἀπορίας ἕκαστον εἰληφὸς φανεῖται τῶ τὸ ὂν εἴτε δύο τινὲ εἴτε ἓν μόνον εἶναι λέγοντι . Δῆλοί σχεδ́?ὸν καὶ τὰ νῦν ὑποφαίνοντα . συνάπτεται γὰρ ἕτερον ἐξ ἄλλου μείζω καὶ χαλεπωτέραν φέρον περὶ τῶν ἔμπροσθεν ἀεὶ ῥηθέντων πλάνην . ” ἀλλὰ ταῦτα μὲν κἀν παρέκβασίν τινα μακροτέραν ἔσχεν , κεχαρίσθω τῷ περὶ αὐτὰ ἔρωτι · ἐπὶ δὲ τὰ ἑξῆς ἰτέον . p . 185 b 25 ἐθορυβοῦντο δὲ καὶ οἱ ὕστεροι τῶν ἀρχαίων . Εἰπὼν ὅτι καθ’ ἕκαστον τῶν τοῦ ἑνὸς σημαινομένων τὸ αὐτὸ ἓν καὶ πολλὰ δείκνυται καὶ γὰρ τὸ ὡς συνεχὲς ἐπ’ ἄπειρόν ἐστι διαιρετόν , καὶ ὅλον ὂν πλῆθος ἔχει μερῶν ἑτέρων ὄντων παρὰ τὸ ὅλον , καὶ τὰ τῷ λόγῳ τὰ αὐτὰ ἓν καὶ πολλὰ δείκνυσιν ἕκαστον , εἴπερ ὁ ἄνθρωπος ἄνθρωπος ὢν καὶ ἵππος ἐστὶ καὶ βοῦς καὶ τὰ ἄλλα τὸν αὐτὸν ἔχοντα ἐκείνοις λόγον τὸν τοῦ ὄντος , καὶ τὸ ἀδιαίρετον δὲ καὶ ἀμερές ἐστι καὶ πέρας καὶ ἀρχὴ καὶ ἄλλα πολλά ) ταῦτα οὖν εἰπὼν καὶ ὅτι ἀντιφάσει περιπίπτουσιν , ἐπάγει ὅτι τοῦτο τὸ ἄτοπον τὸ τοῖς ἓν τὸ ὂν λέγουσι ἑπόμενον τὸ τὸ αὐτὸ ἓν καὶ πολλὰ εἶναι , οὐ μόνον ἐκείνους προτεινόμενον ἐθορύβει , ἀλλὰ καὶ τοὺς μετ’ ἐκεί - νους γεγονότας . κἀν γὰρ μὴ ἔλεγον ἓν τὸ ὂν οὗτοι , ἀλλὰ τιθέμενοι ἕκαστον τῶν αἰσθητῶν ἓν εἶναι οἷον τὸν Σωκράτην , ἔπειτα διὰ τὰς κατηγορίας τῶν συμβεβηκότων πολλὰ αὐτὸν λέγοντες εἶναι καὶ γὰρ ὅτι σιμός ἐστι καὶ ὅτι φιλόσοφος καὶ λευκὸς εἰ τύχοι ) , ἐθορυβοῦντο πῶς ἂν εἴη δυνατὸν τὸ αὐτὸ ἓν ἅμα καὶ πολλὰ εἶναι . καὶ διὰ τοῦτο τῆς μὲν οὐσίας τὸ τί ἐστι κατη - γόρουν λέγοντες Σωκράτης ἐστί , τῶν δὲ συμβεβηκότων τῇ οὐσία ἀφῄρουν τὸ ἔστι · μετὰ μὲν γὰρ τῆς οὐσίας τὸ ἔστι μὴ ποιεῖν πλῆθος αὐτὸ γὰρ περὶ αὐτοῦ λέγεσθαι ) , τοῖς δὲ συμβεβηκόσι προσκείμενον τὸ εἶναι καὶ αὐτὰ ποιοῖ καὶ οὐσιοῖ , καὶ ταῦτα μετὰ τῆς οὐσίας συμπλέκον , ὡς ὅταν εἴπω Σωκράτης λευκός ἐστι · δύο γὰρ ὄντα γίνεται . διὸ Λυκόφρων ἀφῄρει τὸ ἔστι τῶν κατηγορημάτων λέγων Σωκράτης λευκός , ὡς αὐτῶν καθ’ αὑτὰ τῶν συμ - βεβηκότων ἄνευ τοὐ ἔστι μὴ ποιούντων ὄντος προσθήκην · καίτοι εἰ μὴ προσθήκην ἐποίει , ταὐτὸν ἄν ἦν Σωκράτης λέγειν καὶ Σωκράτης λευκός · ἔπειτα ἡ τοιαύτη προφορὰ ἀποφαντικὸν λόγον οὐ ποιεῖ · οὔτε γὰρ ἀλήθειαν οὔτε ψεῦδος δηλοῖ . οὐ μέντοι οὐδὲ ἄλλο εἶδος λόγου ποιεῖ , οὐδὲ λόγος ἔσται · οὔτε γὰρ προστακτικὸς οὔτε ἐρωτηματικὸς οὔτε εὐκτικός · καὶ πρὸς τῷ τὸ ἐξ ἀρχῆς ἄπορον μὴ φυγεῖν καὶ ἄλλοις περιπεπτώκασιν . ἄλλοι δὲ ἀποφαντικὸν λόγον ποιεῖν βουλόμενοι εἰς ῥήματα μετέπλαττον τὰ κατηγο - ρούμενα , ἄνθρωπος οὐ λευκός ἐστι λέγοντες ἀλλὰ λελεύκωται καὶ οὐ βαδίζων ἐστὶν ἀλλὰ βαδίζει , ἵνα μὴ τὸ ἔστι προσάπτοντες πολλὰ ποιῶσι τὸ ὄν , ἀλλ’ ᾖ δῆλον , ὅτι ὑφειμένην ἔχει φύσιν τὰ συμ - βεβηκότα , ὥσπερ καὶ τὸ ῥῆμα ἐνέργειαν ἢ πάθος δηλοῖ ὑφειμένα τῆς ού - σίας ὄντα . καὶ δῆλον ὅτι οὐδὲ οὗτοι τὴν ἀπορίαν ἐξέφυγον , κἄν ἐκκλίνοντες καὶ μεταρρυθμίζοντες τὴν λέξιν τὴν κατηγορίαν ἐποιοῦντο · πᾶν γὰρ ῥῆμα εἰς μετοχὴν καὶ τὸ ἔστιν ἀναλύεται · βαδίζει , βαδίζων ἐστίν . οἱ δὲ ἐκ τῆς Ἐρετρίας οὕτως τὴν ἀπορίαν ἐφοβήθησαν ὡς λέγειν μηδὲν κατὰ μηδενὸς κατηγορεῖσθαι , ἀλλ’ αὐτὸ καθ’ αὑτὸ ἕκαστον λέγεσθαι , οἷον ὁ ἄνθρωπος ἄνθρωπος , καὶ τὸ λευκὸν λευκόν . καὶ οὐδὲ οὗτοι μὲν ἐξέφυγον τὴν ἀπο - ρίαν . καὶ γὰρ ὁ ἄνθρωπος πολλά ἐστι καὶ τὸ λευκὸν πολλά , ὡς οἱ ὁρισμοὶ δηλοῦσι · καὶ τῷ ἑτέρῳ δὲ τῶν ἀτόπων περιπεπτώκασι τῷ τὸν ἀποφαντικὸν λόγον ἀναιροῦντι • πλὴν οὗτοι τὸ μὴ εἶναι πολλὰ ἕκαστον τῶν αἰσθητῶν τῷ πολλὰ αὐτῶν κατηγορεῖσθαι οὕτως ᾤοντο διαφεύγειν οὐκ ἐννοοῦντες ὅτι οὐ κατὰ μόνην τὴν κατηγορίαν τὸ ὂν καὶ τὸ ἓν πολλὰ γίνεται , ἀλλὰ καὶ οὕτως μὲν ὅταν τῶ λόγῳ διαφέροντά τινα καὶ διὰ τοῦτο πολλὰ ὄντα τῷ αὐτῷ καὶ ἑνὶ ὑπάρχῃ καὶ κατηγορῆται τοῦ αὐτοῦ ὑποκειμένου , καὶ κατ’ ἄλλον δὲ τρόπον τῷ τὸ συνεχὲς καὶ ὅλον ἓν ὃν ἐνεργείᾳ δυνάμει πολλὰ εἶναι τῷ δύνασθαι εἰς μέρη διαιρεθῆναι πολλά , καὶ αὖ πάλιν τῷ τὰ πολλὰ καὶ διῃ - ρημένα ἐνεργείᾳ δυνάμει ἓν εἶναι συνεχές , ὅτι δύναται συνεχίζεσθαι , ὡς οἱ πολλοὶ κηροί . καὶ πρὸς μὲν ἐκεῖνο ἔδοξαν ἀποφυγὰς εὑρεῖν τὰς εἰρημένας · πρὸς δὲ τοῦτο μηδὲν δυνάμενοι λέγειν ἐνεδίδοσαν καὶ ὡμολόγουν τὸ ἄτοπον τὸ αὐτὸ ἓν καὶ πολλὰ εἷναι . τῆς δὲ πλάνης αὐτοῖς καὶ τοὐ τῇ ἀπορίᾳ ἐν - δοῦναι αἴτιον τὸ μὴ συνιδεῖν ὅτι ἐνδέχεται τὸ αὐτὸ ἓν καὶ πολλὰ εἶναι , οὐ κατὰ τὸ αὐτὸ δέ , ἀλλ’ οὕτως ὡς τῷ μὲν ὑποκειμένῳ ἕν , πολλὰ δὲ τοῖς συμβεβηκόσιν , ἅπερ οὐκ ἀντίκειται ἀλλήλοις , ἢ ὡς ἐνεργείᾳ μὲν ἓν δυνάμει " δὲ πολλά , ὡς τὸ συνεχές . οὐδὲ γὰρ τὰ ἀντικείμενα ἀλλήλοις ἐστί , διότι οὐκ ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ , καὶ διὰ τοῦτο δύναται συνυπάρχειν . ἀντίκειται γὰρ τὰ τῷ αὐτῷ ἢ κατὰ τὸ αὐτὸ ἐνεργείᾳ ἄμφω ὑπάρχοντα , ὡς ὅταν τις τὸν Σω - κράτην ἐν τῷ αὐτῷ χρόνῳ ἕνα δάκτυλον καὶ πλείονας λέγῃ ἔχειν . ἐν ἄλλῳ γὰρ καὶ ἄλλῳ χρόνῳ κατὰ τὸ αὐτὸ μόριον οὐδὲν ἄτοπον τὸ ἓν καὶ πολλὰ συνίστασθαι , οὐδὲ ἐν τῷ αὐτῷ χρόνῳ κατ’ ἄλλο καὶ ἄλλο μόριον . τὰ μέν - τοι δυνάμει καὶ ἐν τῷ αὐτῷ χρόνῳ καὶ κατὰ τὸ αὐτὸ δύναται συνίστασθαι . ὁ γὰρ ἐνεργείᾳ ἄπαις δυνάμει καὶ ἓν καὶ πολλὰ τέκνα ἔχειν λέγοιτο ἄν · διὸ οὔτε τῷ ἐνεργείᾳ ἑνὶ ἀντίκειται οὔτε ἀλλήλοις · διὸ καὶ συνυπάρχει · εἰ γάρ τι καθεύδει καὶ ἕστηκε δυνάμει , τοῦτο ἐγρηγορέναι καὶ καθῆσθαι δυνάμει λέγοιτο ἄν . τοιαύτη μὲν ἡ κατὰ τὸ πρόχειρον ἔννοια τῆς Ἀριστοτελικῆς λέ - ξεως εἶναι δοκεῖ . τοὐ δὲ Πορφυρίου καινοπρεπῶς αὐτὴν ἐπιδραμόντος , ἄξιον ἄν εἴη μηδὲ τὰ ἐκείνῳ δοκοῦντα παραλιπεῖν , τὰ μὲν συντέμνοντα τῶν λεγομένων , τὰ δὲ ἐπ’ αὐτῆς τῆς λέξεως παρατιθέντα . Λέγει τοίνυν ὅτι ‘συμπληρώσας τὰ καθ’ ἕκαστον σημαινόμενον τῶν ἑνὸς προσαγόμενα ἄπορα ἐπάγει ἄλλην ἀπορίαν γενομένην πρὸς ἑαυτόν . ἔφη γὰρ ἄν τις ὅτι ‘ταῦτα προσηπόρησας πολλαχῶς λέγεσθαι τὸ ἓν ὑποθέμενος καὶ πολλαχῶς τὸ ὄν · εἰ δὲ μὴ τοῦτο , ἴσως ἄν τὰ ἄπορα ταῦτα οὐ προσή - γαγες.’ πρὸς οὓς ἀπάντησιν βιαίαν ἅμα καὶ μὴ συνεωραμένην τοῖς ἐξη - γηταῖς πᾶσι πεποίηται , λέγων ὅτι ἐὰν μὴ δεκαχῶς λέγεσθαι ὑποτεθῇ τὸ | ὄν , οὐχ οἱ περὶ Παρμενίδην μόνοι καὶ Μέλισσον , ἀλλὰ καὶ οἱ ἄλλοι πάντες θορυβήσονται . ἴδωμεν γὰρ τὸ κυρίως ἓν ποδαπὸν ἡμῖν προσπίπτει . ἆρα ὁμοῦ δῆλον ὡς ἁπλοῦν τι καὶ ἀμερὲς καὶ ἀδιαίρετον , καθόσον ἓν ἐπινοεῖται ; ὅταν οὖν λέγωσιν ὅτι τὸ ζῷον ἓν μὲν τῷ γένει εἴδει δὲ πολλά , καὶ ὁ ἄνθρωπος εἷς τῷ εἴδει τῷ ἀριθμῷ δὲ πολλά , Σωκράτης τε ἐνεργείᾳ εἷς δυνάμει δὲ καὶ μέρεσι καὶ συμβεκηκόσι πολλά , ἆρα οὐκ ὀνόματι μὲν τὸ ἓν ὀνομάζουσι , τῇ δὲ ἐννοίᾳ τῇ τοῦ ἑνὸς οὐδαμῶς ὁμολογοῦσι ; πολὺς γὰρ ὁ ἐπὶ τούτων ὁρώ - μένος μερισμός , κἄν ἑνικῶς γένος ἢ εἶδος λέγηται , ὥσπερ τὸ πλῆθος αὐτὸ καὶ ἡ ἵππος κἀν ἑνικῶς λέγηται πλῆθος ἐμφαίνει . εἰκότως οὗν ἐπὶ τούτων ἀπορία τις ἦν , οἷον πρῶτον ἐπὶ τῶν ὑποκειμένων καὶ τῶν συμβεβηκότων . εἰ γὰρ Σωκράτης λευκός ἐστι , πῶς τοῦτο ἕν ; ἢ γὰρ οὐδέν ἐστι τὸ λευκόν , καὶ οὐ - ’δεν πλέον ἔσται κατηγορεῖν αὐτὸ Σωκράτους · ἢ εἴπερ ἔστι καὶ τὸ λευκόν , διὰ τί οὐ δύο τὸ Σωκράτης λευκός ; εἰ γὰρ ὅτι κατηγορεῖται οὐδέν ἐστι , τί μᾶλλον ὅτι Σωκράτης ὑπόκειται οὐδὲν ἔσται ; ἑκάτερον γὰρ ἔστιν . ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἐνεργείᾳ ἑνὸς δυνάμει δὲ πολλῶν . τί γὰρ δὴ φήσομεν ; μηδὲν εἶναι τὰ μέρη ; καὶ πῶς οὐχὶ καὶ τὸ ὅλον οὐδέν , ὅτι ἐκ τῶν μερῶν συνέστηκε τὸ ὅλον ; ἀλλ’ ἔστι τὰ μέρη · καὶ πῶς ὁ Σωκράτης οὐ πολλά ; ἐπί τε τοὐ ὡς γένους καὶ ὡς εἴδους . τὸ γὰρ ζῷον τῷ ἀνθρώπῳ καὶ ὁ ἄνθρωπος τῷ Σω - κράτει πότερον ὡς οὐδὲν συμβέβηκε ; καὶ πῶς τὸ ζῷον τοῦ μὴ ζῴου διαφέρειν φαμὲν καὶ τὸν ἄνθρωπον τοῦ ἵππου ; ἀλλ’ ἔστι τὸ ζῷον τί · καὶ πῶς οὐ πολλὰ ὁ ἄνθρωπος καὶ ζῷον ὢν καὶ ἄνθρωπος ; διὰ τί δὲ τῷ Σω - κράτει ὁ ἄνθρωπος συμβέβηκεν , ἀλλ’ οὐχὶ τῷ ἀνθρώπῳ ὁ Σωκράτης ; πολὺς οὖν θόρυβος οὐ πρὸς τοὺς περὶ Παρμενίδην μόνον , ἀλλ’ ἁπλῶς πρὸς πάντας τοὺς συνώνυμον ὑποθεμένους τὸ ὂν καὶ ὡς ἓν μὲν αὐτὸ ὑποτιθε - μένους , σῴζειν δὲ μὴ δυναμένους ἐπ’ αὐτοῦ τὴν τοῦ ἑνὸς καθαρὰν πρό - ληψιν . διὰ ταῦτα δὴ Λυκόφρων μὲν τὸ ἔστιν οὐ συνῆπτεν ὡς δή τινος ἐκ τούτου συμβαίνοντος ἀτόπου · τινὲς δὲ εἰς ῥήματα μετέπλασσον τὰ κατη - γορούμενα ἐμφαίνοντες τὸ ἐλάττονα αὐτὰ εἶναι καὶ συμβεβηκότα μᾶλλον . οἱ δὲ ἐκ τῆς Ἐρετρίας μηδὲν κατὰ μηδενὸς κατηγορεῖσθαι λέγουσιν , ἀλλὰ μόνον αὐτό τι καθ’ αὑτοῦ , οἷον ὁ ἄνθρωπος ἄνθρωπος . ἀλλ’ οὐδὲ οἱ πρό - τεροι οὐδὲ οὗτοι ἐξέφυγον τὴν ζήτησιν . αὐτὸς γὰρ ὁ ἄνθρωπος ἐζητήθη ἄν · ἀλλ’ οὔ φασιν ἄξιον εἶναι ζητεῖν · πολλὰ γάρ , ἐὰν διαιρεθῇ ἐνεργείᾳ · νῦν δὲ εἶναι ἕν . ἀλλ’ ὁ λόγος ἦν καὶ ἡ ζήτησις περὶ τοῦ ἀδιαιρέτου <καὶ> μερῶν . ἆρα ἔστι τι ἡ οὐδέν , ἕως ἔτι ἐν αὐτοῖς ἐστιν ; ὥστε οὐ λύεται ἡ Τὴν τοίνυν τοιαύτην καὶ τηλικαύτην ἀπορίαν μόνος ὁ Ἀριστοτέλης συνεῖδεν ὅπως λύειν χρή . τὰ γὰρ ὄντα φησὶ μὴ ὁμοίως ὄντα εἶναι · διὸ μὴ εἶναι αὐτῶν γένος τὸ ὄν · ἀλλὰ τὸ μὲν τοιοῦτον εἶναι ὃ καὶ αὐτὸ καθ’ ἑαυτὸ ὑποστῆναι δύναται χαρακτῆρα ἐμφαῖνον ἴδιον , τὰ δὲ ὄντα μέν , οὐχ ὁμοίως δὲ μετειληφότα τοῦ ὄντος , ἀλλὰ κατ’ ἄλλον τρόπον τῷ ἐν ἐκείνοις εἶναι καὶ ἠρτῆσθαι ἀπ’ ἐκείνων πρὸς τὸ εἶναι . ὁ μὲν γὰρ πατὴρ καὶ ὁ υἱὸς κατὰ τύχην ὑπέστησαν , καὶ ὁ δεπότης καὶ ὁ δοῦλος . διὸ πολλαχῶς ἔφη τὸ ὄν · πλὴν ὅτι τὰ ἄλλα ἐπὶ τῇ οὐσίᾳ συμβέβηκε , καθ’ ἣν καὶ χα - ρακτηρίζεται τὸ ὑποκείμενον . διὸ οἱ μὲν ἀνῄρουν τὰ ἄλλα , καθάπερ οἱ ἀπὸ τῆς Στοᾶς ἐποίουν , παρὰ τὰ ἐναργῆ · ὁ δὲ ὁμοίως τῇ οὐσίᾳ καὶ τἆλλ’ εἰπὼν ἓν μᾶλλον ἁμαρτάνει . πολλὰ γὰρ ποιήσει τὰ ὄντα καὶ σωρεύσει ὡς τὰ ἄτομα σώματα · ὁ δὲ πῶς μὲν λέγων εἶναι τῷ ἐπὶ τῇ οὐσίᾳ θεωρεῖσθαι καὶ μετ’ ἐκείνης εἶναι , πῶς δὲ μὴ εἶναι τῷ μὴ ἄνευ αὐτῆς ὑποστῆναι δύνασθαι , οὗτος ἐπείληπται τοῦ ὀρθοῦ . ἐπιόντες τοίνυν τοὺς τρόπους τοῦ ἑνός , οὐκέτι πολλὰ φήσομεν τὸ ὅν , διότι τὰ μέρη ἄλλως καὶ οὐχ ὡς Σωκράτης ἓν λέγεται · ὁ μὲν γὰρ καθ’ ἑαυτὸν ἰδιότητα ἐμφαίνει τοῦ χαρακτῆρος , τὰ δὲ μέρη ἄνευ τοῦ ὅλου οὐκ ἄν ὑπο - σταίη , ἀλλ’ ἔστιν οὕτως ὡς σὺν τῷ ὅλῳ εἶναι . μένει τοίνυν ὁ Σωκράτης εἷς . ὁμοίως καὶ κατὰ τὸ εἶδος οὐ πληθύνεται ἅμα καὶ ἄνθρωπος γενόμενος τῷ τὸ εἶδος μὴ ἄν ποτε καθ’ ἑαυτὸ ὑποστῆναι , μηδὲ ὑφεστάναι τὸν ἄν - θρωπον οὕτως ὡς αἱ πρῶται οὐσίαι , ἀλλ’ ἄλλως . ἀλλὰ μὴν οὐκ ἄν εἴποι τις παντελῶς μηδὲν εἶναι παρὰ τὸν Σωκράτην τουτὶ τὸ πλεόνασμα , εἰ καὶ μὴ τοιοῦτόν ἐστιν ὁποῖον αὐτὸς ὁ Σωκράτης , ἀλλὰ κατ’ ἐκεῖνον καὶ μετ’ ἐκείνου . οὐδὲ γὰρ οὕτως ὁμώνυμον τὸ ὂν ὡς τὰ ἀπὸ τύχης , ἀλλ’ ὡς τὰ ἀφ’ ἑνός . καὶ τὸ λευκὸν τότε ἐστίν , ὅταν ἄλλου ᾖ κἀν τούτῳ ἔχῃ τὸ εἶναι ἐν τῷ ἄλλου εἶναι . ὥσπερ γὰρ ἡ ἐπιφάνεια σώματος οὖσα τὸ οἷον σῶμα εἶναι ἀπὸ τοῦ σώματος ἔλαβεν , οὕτως δεῖ νοεῖν καὶ τὴν τῶν ἄλλων ὄντων ὑπόστασιν · τῷ γὰρ ἄλλου εἶναι τὴν ὑπόστασιν ἔχει . διὸ οὐκέτι πολλὰ ὁ λευκὸς Σωκράτης , ἢ αὐτός τε καὶ τὰ μέρη • οὐ γὰρ ἄλλα τινὰ συνελθόντα , ὡς οἱ βόες εἰς τὸ ζεῦγος καὶ οἱ ἄνθρωποι εἰς τὴν χώραν , συνεστήσαντο Σωκράτην , ἀλλ’ ὄντος αὐτοῦ ὑποκειμένου , τὰ συμβεβηκότα αὐτῷ ἔστι ταύτῃ ἡ ὑφεστηκότα ἢ ἄλλου ἐστί , καὶ δι’ ἐκεῖνο καὶ ἔστιν · ὡς εἴ γε πολλὰ καὶ μετὰ ἑτέρου ἄλλου ἦν , λέγω δὲ τὰ συμβεβηκότα , ἔμενεν ἄν τὸ ζήτημα . ἐκ δὲ τούτου ἀνακύπτει ἡ τοῦ ὄντος καὶ μὴ ὄντος ἀπορία . ὂν μὲν γὰρ ἡ οὐσία , ὡς δ’ ἐν αὐτῇ ὄντα τὰ συμβεβηκότα οὐκ ὄντα , ἄλλως δὲ καὶ ὡς ταύτης ὄντα , ταύτῃ ἐστὶ καὶ ὄντα · καὶ τὸ αὐτὸ ἓν ἄν εἴποις καὶ πολλά , ἀλλ’ οὐχ ὡς τὸ ἓν οὕτως καὶ τὰ πολλά · οὐ γὰρ πεπλήθυνται ἐκ τοιούτων ἑνάδων . ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν μερῶν τοῦ Σωκράτους · οὐ γὰρ ὡς Σω - κράτης καὶ ταῦτα ὄντα · ἀλλ’ ὡς τούτου καὶ τῷ ἐκείνου εἶναι ὄντα , οὐχ ὡς ἐκεῖνο οὕτως καὶ ζῷον καὶ ἄνθρωπος ὁ Σωκράτης , οὐχ ὅτι καὶ Σω - κράτης καὶ ἄνθρωπος καὶ ζῷον · ὅπερ ἐποίουν οἱ συνώνυμον τιθέντες τὸ ὄν , ἢ ὅπερ οἱ ἀναιροῦντες ἐκ τῶν ὄντων τὰ ἄλλα , οἱ ἓν εἰπόντες τὸ ὄν . οὐ τρία οὖν ὁ Σωκράτης οὐδὲ ἓν μόνον . οὐδὲ γὰρ οὐδὲν τὰ ἄλλα ἐστίν , ὅτι καὶ ταῦτα τῷ εἶναι Σωκράτους ἔστιν οὐ μὴν οὕτως ὡς Σωκράτης . καὶ οὕτως πάλιν πολλὰ καὶ οὐ πολλὰ ὁ Σωκράτης ἀλλὰ ἕν , ἓν δὲ οὐκ ἐκεῖνο ὃ παντελῶς καθαρεύει καὶ τῆς κατ’ ἐπίνοιαν συθέσεως , ἀλλ’ ὃ μίαν ὑφί - στησιν ὑπόστασιν καὶ παράγει μίαν οὐσίαν , οὐχ ὡς ἡ πλίνθος μία τῷ ἓν ὄνομα εἶναι , ἀλλὰ τῷ ἑνότητα ὑπάρχειν καὶ τὴν τοὐ τόδε δεῖξιν ἐπιδέχεσθαι . ἓν γὰρ τὰ πολλά , ἐὰν ὁμωνύμως τις τὸ ἓν ἐξηγῆται , καθάπερ πρῶτος ’Αρι - στοτέλης ἐνόησε . πολλὰ οὖν τὰ ὄντα πρῶτον μὲν ταῖς κατηγορίαις , οἷον οὐσία ποιότητι ταῖς ἄλλαις , καὶ κατὰ πάσας τὰ μὲν δυνάμει , τὰ δὲ ἐνερ - γείᾳ , καὶ ἔτι ἢ γένει ἢ εἴδει ἢ ἀριθμῷ · πρὸς δὲ τούτοις διαιρέσει ἢ λόγῳ ἢ ὀνόματι . καὶ οὐδὲν ἄτοπον τὸ αὐτὸ κατ’ ἄλλον μὲν τρόπον φαίνεσθαι καὶ λέγεσθαι ἕν , κατ’ ἄλλον δὲ πολλά , καὶ ἅμα ἓν καὶ πολλά , μὴ μέντοι τὰ ἀντικείμενα . αἴτιον δὲ τὸ μήτε τὸ ὂν μήτε τὸ ἓν μοναχῶς λέγεσθαι , ἀλλ’ ἕκαστον πλεοναχῶς . ὃ μὴ συνιδόντας τοὺς πρὸ Ἀριστοτέλους θορυ - βεῖσθαι , τοὺς μὲν πολλὰ καὶ ἄπειρα λέγοντας τὰ ὄντα διηρτημένα δὲ ἀπ’ ἀλλήλων , τοὺς δὲ ἓν οὔτε ἑνὸς ὄντος ὡς τὸ ἁπλοῦν καὶ ἀδιάστατον οὔτε πολλῶν ὡς χορός , ἀλλ’ , ὡς εἴρηται , καὶ ἑνὸς ὄντος καὶ οὐχ ἑνὸς ὡς ἐξη - γησάμεθα.’ ταῦτα τοίνυν αὐτὰ μὲν καθ’ αὑτὰ πολλῆς οἶμαι σπουδῆς ἄξια καὶ πρὸς τὰς φυσικὰς ζητήσεις καὶ πρὸς τὴν τῶν κατηγοριῶν διαίρεσιν καλῶς ὁ φιλοσοφώτατος ἀνέγραψε Πορφύριος ἀφορμὴν ἴσως πρὸς ταύτην τὴν ἐπι - βολὴν λαβὼν τὸ ὡς μοναχῶς λεγομένου τοῦ ἑνὸς ἢ τοῦ ὄντος · πολλὰ δὲ τὰ ὄντα . ἀλλ’ εἰ μὲν πολλὰ ταῖς κατηγορίαις ἐπήγαγεν , εἰκὸς ἦν τὴν τοῦ ὄντος ὡς πολλαχῶς λεγομένου διαίρεσιν εἰς λύσιν τῆς ἀπορίας παραλαμβάνειν . νῦν δὲ πολλὰ τὰ ὄντα φησὶ καὶ ἓν ἢ λόγῳ μὲν πολλὰ τῷ δὲ ὑποκειμένῳ ἕν , ὡς ἐπὶ τῆς οὐσίας καὶ τῶν ἐπ’ αὐτῇ συμβεβηκότων διὸ καὶ ἄμφω τὰ τοῦ συμβεβηκότος παραδείγματα ἀπὸ ἑνὸς γένους τῆς ποιότητος ἔλαβεν ) ἢ δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ . εἰ μέντοι τις προσηπόρησεν , εἰ καὶ ἡ οὐσία καὶ τὰ καλούμενα συμβεβηκότα ὁμοίως ὄντα ἐστί , πῶς οἷόν τε τὸ αὐτὸ κατὰ τὸ αὐτὸ ὂν ἓν καὶ πολλὰ εἶναι , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν ἓν καὶ οὐχ ἕν , εἰ - κότως ἄν ταύτην τις τὴν ἐπίλυσιν τῆς ἀπορίας ἐπήγαγε τὴν ἀπὸ τῆς τοῦ ὄντος κατά τε τὴν οὐσίαν καὶ κατὰ τὰ συμβεβηκότα διαφορᾶς · ὅπερ ἴσως καὶ νῦν ᾐνίξατο μηδὲν ἄτοπον εἰπὼν τὸ αὐτὸ ἓν καὶ πολλὰ εἶναι , πολλὰ μὲν κατὰ τοὺς τῶν πολλῶν συμβεβηκότων λόγους , ἓν δὲ κατὰ τὸ ὑποκεί - μενον καὶ τὴν οὐσίαν , ὅπερ τὸ αὐτὸ μένον ἓν πολλά ἐστι κατ’ ἐκεῖνα . Δυοῖν γὰρ οὐσῶν ἀποριῶν τὸ αὐτὸ ἓν καὶ πολλὰ συναγουσῶν , τῆς μὲν ἀπὸ τοῦ πλήθους τῶν τῇ μιᾷ οὐσίᾳ ὑπαρχόντων συμβεβηκότων , τῆς δὲ ἀπὸ τοῦ συνεχοῦς , ὅπερ ἓν μέν ἐστι τῷ ὅλῳ , τῇ δὲ διαιρέσει πολλά , τοῦτο μὲν ἀπὸ τῆς τοῦ δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ διαφορᾶς λύεται · καὶ γὰρ ἐνεργείᾳ μὲν ἕν ἐστι , δυνάμει δὲ πολλά · τὸ δὲ ἕτερον οὐ λέλυται κατὰ τοὺς ἄλλους ἐξηγητάς · οὐδὲ γὰρ ὡς λύσιν τῆς ἀπορίας ἀκούουσι τὸ πολλὰ δὲ τὰ ὄντα ἢ λόγῳ . ὁ γοῦν Ἀλέξανδρος ταύτην προθεὶς τὴν ῥῆσιν εἰς ἐξήγησιν ἐπάγει τάδε · “ ἤτοι αὐτὸς διαίρεσιν ποιεῖται , καθ’ οὓς τρόπους ἕκαστον ἓν ἅμα καὶ πολλά ἐστι , δεικνὺς ὅτι μὴ μοναχῶς τὸ ἓν ὡς προεῖπεν ἢ πῶς χηνῶν ἕκαστον τῶν αἰσθητῶν πολλὰ εἶναι ἐδείκνυε λέγει , ὑφ’ οὗ λόγου ἐθορυβοῦντο . ἢ γὰρ τῷ λόγῳ μὲν πολλά ἐστι τῷ ὑποκειμένῳ ὄντα ἕν , οἷον ὁ μουσικὸς καὶ ὁ λευκὸς Σωκράτης τῷ λόγῳ μέν εἰσι πολλοί ἄλλος γὰρ λόγος τοῦ μουσικοῦ καὶ ἄλλος τοῦ λευκοῦ ) , κατὰ μέντοι τὸ ὑποκείμενον εἷς ἐστιν ὁ Σωκράτης · ἢ πολλά ἐστι τὸ αὐτὸ ἅμα καὶ ἓν ὡς τὸ ὅλον καὶ τὰ μέρη · ὡς μὲν γὰρ ὅλον ἕν , ὡς δὲ μέρη ἐξ ὧν τὸ ὅλον πολλά , ἐπεὶ μὴ ταὐτὸν δέδεικται τὸ μέρος τῷ ὅλῳ ” . ταῦτα εἰπὼν ὁ Ἀλέξανδρος ἐπάγει λοιπὸν δι’ ὧν ἐνδείκνυται , ὅτι οὐ λέλυται ἡ ἀπὸ τῶν συμβεβηκότων ἀπορία , ἀλλὰ μόνη νη’ ἡ ἀπὸ τῆς διαιρέσεως , λέγων ‘‘ἐπὶ μὲν οὖν τῶν τῷ λόγῳ πολλῶν , ὡς εἴρηται , ᾤοντό τι ποιεῖν οὓς ὑστέρους εἴρηκε τῶν ἀρχαίων , οἱ μὲν ἀφαιροῦντες τὸ ἔστιν ἀπὸ τῶν συμβεβηκότων , οἱ δὲ παρεκκλίνοντες καὶ μεταρρυθμίζοντες τὴν λέξιν · ἐπὶ δὲ τοῦ ὡς ὅλου καὶ μέρους οὐκ ἔχοντες τοιαύτην ἔνστασιν πρὸς τὸ σόφισμα ἐνεδίδοσαν . ἔστι δέ , φησί , τὸ ὅλον ὅν τε καὶ πολλά , οὐ κατὰ ταὐτὸν δέ , ἀλλ’ ἐντελεχείᾳ μὲν ἕν , δυνάμει δὲ πολλά . ὥστε εἰ μέλλοι καὶ ἡ ἀπὸ τῶν συμβεβηκότων ἀπορία λύεσθαι , καλῶς ὁ Πορφύριος τὸ ὑπὸ τοῦ Ἀριστοτέλους ᾐνιγμένον διὰ τοῦ ὡς μο - ναχῶς λεγομένου τοῦ ἑνὸς ἢ τοῦ ὄντος · πολλὰ δὲ τὰ ὄντα ἐνό - ησέ τε καὶ ἐξέφηνεν , ἐνδειξαμένου μέν πὼς καὶ τοῦ Εὐδήμου τὸ τοιοῦτον , καὶ αὐτοῦ δὲ τὴν λύσιν εἰς τὸ δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ κατακλείσαντος . οὐδὲν δὲ ἴσως χεῖρον καὶ τὰ τοῦ Εὐδήμου παραθέσθαι πλείονος τῶν λεγομένων ἐπιστάσεως ἕνεκεν . ἔχει δὲ ὧδε ἡ μετὰ τὰς ἀπαντήσεις λέξις τὰς πρὸς τὰ τοῦ ἑνὸς σημαινόμενα · “ ἆρα οὖν τοῦτο μὲν οὐκ ἔστιν ἕν ] , ἔστι δέ τι ὅν ; τοῦτο γὰρ ἠπορεῖτο · καὶ Ζήνωνά φασι λέγειν , εἴ τις αὐτῷ τὸ ἓν ἀποδοίη τί ποτέ ἐστιν , ἕξειν τὰ ὄντα λέγειν . ἠπόρει δὲ ὡς ἔοικε διὰ τὸ τῶν μὲν αἰσθητῶν ἕκαστον κατηγορικῶς τε πολλὰ λέγεσθαι καὶ με - ρισμῷ , τὴν δὲ στιγμὴν μηδὲ ἓν τιθέναι · ὃ γὰρ μήτε προστιθέμενον αὔξει , μήτε ἀφαιρούμενον μειοῖ , οὐκ ᾤετο τῶν ὄντων εἶναι . εἰ δέ τις καὶ τὰς λοιπὰς κατηγορίας προσεπιθείη , πιστότερον ἄν κατασκευάσειεν ἔτι τὸν λόγον · οὐ φαίνεται γὰρ οὕτε οὐσίαν οὔτε ποιὸν ἡ στιγμὴ ποιοῦσα οὔτε ἄλλο τῶν κατὰ τὰς διαιρέσεις οὐδέν . εἰ δὲ ἡ μὲν στιγμὴ τοιοῦτον , ἡμῶν δὲ ἕκαστος πολλὰ λέγεται εἶναι οἷον λευκὸς μουσικὸς καὶ πολλὰ ἕτερα , ὁμοίως δὲ καὶ ὁ λίθος , ἄπειρος γὰρ ἡ θραῦσις ἑκάστου ) , πῶς ἄν εἴη τὸ ἕν ; | πρὸς μὲν οὖν τὰς κατηγορίας ἔνιοι μὲν οὐκ ᾤοντο δεῖν τὸ ἔστιν ἐπιλέγειν , ὧν καὶ Λυ - κόφρων ἦν , ἀλλ’ ἄνθρωπον μὲν ἔλεγον εἶναι , ἄνθρωπον δὲ εἶναι λευκὸν οὐκ ἔφασαν · ὁμοίως δὲ καὶ τῶν ἄλλων ἕκαστον . οὐδαμοῦ γὰρ τὸ εἶναι προσῆπτον , ἀλλ’ ἑνὶ καθέκαστον . Πλάτων’ δὲ τὸ ἔστιν οὐκ ᾤετο σημαίνειν ὅπερ ἐπὶ τοῦ ἀνθρώπου , ἀλλ’ ὥσπερ τὸ φρόνιμός ἐστι τὸ φρονεῖν καὶ τὸ καθήμενός ἐστι τὸ καθῆσθαι , οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ἔχειν , καὶ εἰ μὴ κεῖται ὀνόματα . πρὸς μὲν οὖν τὰ κατηγορικῶς πολλὰ ποιοῦντα τὸ ἓν τοῦ · ’τον ἀπήντων τὸν τρόπον , πρὸς δὲ τὰ κατὰ μερισμὸν οὐκ εὐπόρουν . ἔστι δὲ ὡς ἔοικε τὸ διορίζειν ἕκαστον , ποσαχῶς λέγεται , πρῶτον πρὸς ἀλήθειαν . Πλάτων’ τε γὰρ εἰσάγων τὸ δισσὸν πολλὰς ἀπορίας ἔλυσε πραγμάτων † ὦν νῦν οἱ σοφισταὶ καταφεύγοντες ὥσπερ ἐπὶ τὰ εἴδη , καὶ πρὸς τούτοις τοὔ - νομα τῶν λόγων ἀφώρισε . πρὸς δὲ τὴν του ἑνὸς ἀπορίαν ἄκος ἐφάνη ἡ τοῦ ὄντος διαίρεσις . ἦν δὲ αὕτη τοῖς φιλοσοφοῦσιν ἐμπόδιος , καὶ ἐπὶ μι - κρὸν ἐχρῶντο αὐτῇ · ἔστι δὲ σοφὸν τὸ καλῶς ἑκάστῳ χρῆσθαι . οἵ τε γὰρ ταῖς ἀρχαῖς χρώμενοι οὐδὲν προάγουσιν ἡ γὰρ ἀρχὴ πολύχουν ) , οἵ τε τὰς μὴ ἀρχὰς ποιούμενοι ἀδυνατοῦσι προϊέναι διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἀφ’ οὗ . ἐνερ - γείᾳ δὲ καὶ δυνάμει ἐπιστήμονας μὲν ἔλεγον καὶ ἀνδρείους καὶ ὅσα τοιαῦτα , ἓν δὲ οὐκ ἔλεγον οὐδὲ πολλά . φαίνεται δὲ περὶ πάντα ὡς εἰπεῖν ἡ διαί - ρεσις αὕτη . εἰ γὰρ δέοι ἡμὰς τὰ καθεύδοντα ἀριθμεῖν , ἄνθρωπον μὲν καὶ ἵππον εὐθέως καταριθμήσομεν καίπερ πολλῶν οὐ καθευδόντων , εἰς τὴν δύ - ναμιν αὐτῶν ἀποβλέποντες . περὶ δὲ ἰχθύων ἀπορήσομεν καὶ βαδιούμεθα πρὸς τοὺς ἁλιεῖς · ἐν δὲ τῇ οἰκίᾳ τοὺς καθεύδοντας ἀριθμοῦντες πολλοὺς παραλεί - ψομεν ἀνθρώπους καὶ ἵππους , ἂν παρῶσι καὶ μὴ καθεύδωσι . δῆλον οὖν ὡς πρότερον εἰς τὴν δύναμιν , ὕστερον δὲ εἰς τὴν ἐνέργειαν ἀποβλέπομεν . οὕτω δὴ καὶ ἕν τε καὶ πολλὰ καὶ δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ ἐστίν . ἐνεργείᾳ μὲν οὖν ἄμφω οὐδέποτε τῷ αὐτῷ ὑπάρχει . τὸ δὲ ἐνεργείᾳ ἓν δυνάμει πολλά ἐστιν , εἴπερ τῶν μεριστῶν ἐστιν . φαίνεται δὲ τοῦτο ἄτοπον . οὐδὲν δὲ ἄτοπον · οὐ γὰρ ἐναντία ταῦτά ἐστιν . οὕτω δὲ καὶ ἐν τῷ αὐτῷ λίθῳ πολλὰ ἔσται , οἷον ‘Ερμῆς Ἡρακλῆς μυρία ἕτερα · δυνάμει γάρ ἐστι ταῦτα πάντα ἐν τούτῳ , ἐνεργείᾳ δὲ ἓν μόνον . τὰ δὲ ἐνεργείᾳ πολλὰ οὐκ ἔστιν ὁμοίως δυνάμει ἕν · ἀλλ’ ὅσα σύγκειται τάδε , λέγω δὲ οἷον ἑστάναι κα - θῆσθαι , δυνάμει μὲν ἅμα περὶ τὸ ἓν εἴη ἄν , ἐνεργείᾳ δὲ οὕ . εἰ δὲ παρῆν ἡμῖν χηνῶν , ἐλέγομεν ἄν πρὸς αὐτὸν περὶ τοῦ ἑνὸς ἐνεργείᾳ ὅτι οὐκ ἔστι πολλά · τὸ μὲν γὰρ κυρίως αὐτῷ ὑπάρχει , τὰ δὲ κατὰ δύναμιν . οὕτως οὖν ἓν καὶ πολλὰ τὸ αὐτὸ γίνεται , ἐνεργείᾳ δὲ θάτερον μόνον , ἅμα δὲ ἄμφω οὐδέποτε . εἰ δὲ συνεπείθομεν αὐτὸν ταῦτα λέγοντες , ἠξιοῦμεν ἂν τὴν ὑπόσχεσιν ἀποδιδόναι . ” ’Εν ᾗ ὁ μὲν τοῦ Ζήνωνος λόγος ἄλλος τις ἔοικεν οὗτος εἶναι παρ’ ἐκεῖνον τὸν ἐν βιβλίῳ φερόμενον , οὗ καὶ ὁ Πλάτων’ ἐν τῷ Παρμενίδῃ μέμνηται . ἐκεῖ μὲν γὰρ ὅτι πολλὰ οὐκ ἔστι δείκνυσι βοηθῶν ἐκ τοῦ ἀντι - κειμένου τῷ Παρμενίδῃ ἓν εἶναι λέγοντι · ἐνταῦθα δέ , ὡς ὁ Εὔδημός φησι , καὶ ἀνῄρει τὸ ἕν τὴν γὰρ στιγμὴν ὡς τὸ ἓν λέγει ) , τὰ δὲ πολλὰ εἶναι συγχωρεῖ . ὁ μέντοι Ἀλέξανδρος καὶ ἐνταῦθα τοῦ Ζήνωνος ὡς τὰ πολλὰ ἀναιροῦντος μεμνῆσθαι τὸν Εὔδημον οἴεται . “ ὡς γὰρ ἱστορεῖ , φησίν , Εὔ - δημος . Ζήνων ὁ Παρμενίδου γνώριμος ἐπειρᾶτο δεικνύναι , ὅτι μὴ οἷόν τε τὰ ὄντα πολλὰ εἶναι τῷ μηδὲν εἶναι ἐν τοῖς οὖσιν ἕν , τὰ δὲ πολλὰ πλῆθος εἶναι ἑνάδων . ” καὶ ὅτι μὲν οὐχ ὡς τὰ πολλὰ ἀναιροῦντος τοῦ Ζήνωνος Εὔδημος μέμνηται νῦν , δῆλον ἐκ τῆς αὐτοῦ λέξεως · οἶμαι δὲ μηδὲ ἐν τῷ Ζήνωνος βιβλίῳ τοιοῦτον ἐπιχείρημα φέρεσθαι , οἷον ὁ Ἀλέξανδρός φησι . καὶ τοῦτο δὲ ἐκ τῶν εἰρημένων οἶμαι δῆλον , ὅτι καὶ ὁ Εὔδημος τὴν ἀπο - ρίαν ἀπὸ τῆς τοῦ δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ διαφορᾶς ἔλυσεν . ἐνδείκνυται δὲ ἴσως καὶ τὴν ἀπὸ τῆς τοῦ ὄντος διαφορᾶς λύσιν ὁ Εὔδημος ἐν οἷς φησι “ πρὸς δὲ τὴν τοῦ ἑνὸς ἀπορίαν ἄκος ἐφάνη ἡ τοῦ ὄντος διαίρεσις . ἦν δὲ αὕτη τοῖς φιλοσοφοῦσιν ἐμπόδιος καὶ ἐπὶ μικρὸν ἐχρῶντο αὐτῇ ” , “ ἐμπόσιος ” ἴσως διὰ τὸ μὴ καλῶς διελέσθαι , ἀλλ’ ἐπὶ μικρὸν χρῆσθαι . καὶ ταῦτα μὲν εἴτε οὕτως εἴτε ἄλλως ἔχει , ζητεῖν ἄξιον . τοῦ δὲ Εὐδήμου λέγοντος ὅτι Πλάτων’ ἐν τῇ τῶν συμβεβηκότων κατηγορίᾳ τὸ ἔστιν οὐκ ᾤετο σημαίνειν οὐσίας μέθεξιν , ἀλλὰ μόνον τὴν κατὰ τὸ συμβεβηκὸς διάθεσιν , ὥσπερ τὸ φρόνιμός ἐστιν οὐδὲν ἄλλο σημαίνει ἢ τὸ φρονεῖν καὶ τὸ καθήμενός ἐστι τὸ καθῆσθαι , ταῦτα οὖν τοῦ Εὐδήμου λέγοντος ὁ Ἀλέξανδρος Πλάτωνά φησιν εἶναι τὸν τὴν λέξιν μεταρρυθμίζοντα τῶν συμβεβηκότων , καὶ ἴσως διότι ὁ Εὔδημος μετὰ τοὺς ἀφαιροῦντας τὸ ἔστι ταύτης ἐμνήσθη τῆς δόξης . Ὅτι δὲ οὐκ ἦν τῶν ἐπὶ τῇ ἀπορίᾳ θορυβηθέντων ὁ Πλάτων’ οὐδὲ τοὺ - ’τον ὁ Ἀριστοτέλης αἰνίττεται , δῆλον ἐξ ὧν ἐν Θτλήβῳ μὲν παίδων ἐρε - σχελοόντων ἀδολεσχίαν εἶναι τὴν τοιαύτην ἀμφισβήτησίν φησιν , ἐν Σοφιστῇ δὲ καὶ τὴν ὅλην ἀπορίαν σαφῶς ἐκτίθεται καὶ διαπαίζει πάνυ τοὺς ἐσπου - δακότας περὶ αὐτὴν γράφων οὕτως “ λέγομεν ἄνθρωπον δήπου πολλὰ ἄττα ἐπονομάζοντες , τά τε χρώματα ἐπιφέροντες αὐτῷ καὶ τὰ σχήματα καὶ με - γέθη καὶ κακίας καὶ ἀρετάς , ἐν οἷς πᾶσι καὶ ἑτέροις μυρίοις οὐ μόνον ἄν - θρωπον αὐτὸν εἶναί φαμεν ἀλλὰ καὶ ἀγαθὸν καὶ ἕτερα ἄπειρα καὶ τἆλλα δὴ κατὰ τὸν αὐτὸν λόγον οὕτως ἓν ἕκαστον ὑποθέμενοι πάλιν αὐτὸ καὶ πολλοῖς ὀνόμασι λέγομεν . ’Αληθῆ λέγεις . Ὅθεν γε οἶμαι τοῖς τε νέοις καὶ τῶν γερόντων τοῖς ὀψιμαθέσι θοίνην παρεσκευάκαμεν . εὐθὺς γὰρ † εἰ λα - βέσθαι παντὶ πρόχειρον , ὡς ἀδύνατον τά τε πολλὰ ἓν καὶ τὸ ἓν πολλὰ εἶναι , καὶ δήπου χαίρουσιν οὐκ ἐῶντες ἀγαθὸν λέγειν ἄνθρωπον , ἀλλὰ τὸν μὲν ἀγαθὸν ἀγαθόν , τὸν δὲ ἄνθρωπον ἄνθρωπον . ἐντυγχάνεις γάρ , ὦ Θεαί - τητε , ὡς ἐγᾦμαι , πολλάκις | τὰ τοιαῦτα ἐσπουδακόσι πρεσβυτέροις ἀνθρώποις , καὶ ὑπὸ πενίας τῆς περὶ φρόνησιν κτήσεως τὰ τοιαῦτα τεθαυμακόσι , καὶ δή τι καὶ πάνσοφον οἰομένοις τοῦτο ἀνευρηκέναι ” . ταύτην δὲ τὴν ἀπορίαν αὐτὸς λύει καὶ μετέχειν ἀλλήλων τὰ εἴδη δεικνὺς καὶ αὐτὰ καθ’ αὑτὰ οἰ - κείους ἔχειν χαρακτῆρας καὶ περιγραφὰς οἰκείας , καὶ κατὰ μὲν τὴν μέθεξιν καὶ τὴν μῖξίν τε καὶ σύγκρασιν τὴν ἐν ἀλλήλοις ἓν γίνεσθαί τι ὅλον , ὡς ἀπὸ πολλῶν γραμμάτων μιγνυμένων ἀλλήλοις ὄνομα ἢ ῥῆμα ἢ καὶ λόγον ὅλον , κατὰ δὲ τὸ ἐφ’ ἑαυτὸ ἕκαστον διακεκριμένον τῶν ἄλλων καὶ μὴ ὂν ὅπερ τὰ ἄλλα , πλῆθος ποιεῖ · τῷ γὰρ ὄντι , ὅπου πλῆθος , ἐκεῖ καὶ τὸ μὴ ὄν . διὸ καὶ ὁ Παρμενίδης ἓν βουλόμενος δεῖξαι τὸ ὄντως ὄν , τάχα δὲ καὶ τὸ ὑπὲρ τὸ ὄν , πρῶτον ἀνεῖλε τὸ μὴ ὄν · καὶ ὁ Πλάτων’ δὲ δεῖξαι βουλό - μενος τὸ μὴ ὂν ἐν τοῖς οὖσι καὶ οὐκ ἐν τῷ αἰσθητῷ μόνον ὄντι ἀλλὰ 25 καὶ ἐν τῷ νοερῷ , τὴν διάκρισιν πρῶτον καὶ τὸ πλῆθος τῶν εἰδῶν παρα - δίδωσι · καὶ ἐν Παρμενίδῃ δὲ μηδὲν σπουδαῖον ἔχειν λέγων τὴν ἀπορίαν τὴν ἀποροῦσαν , πῶς τὸ αὐτὸ ἐν τοῖς αἰσθητοῖς ἓν καὶ πολλά ἐστι , λύει λέγων ἓν μὲν εἶναι διὰ τὴν τοῦ ἑνὸς μέθεξιν , πολλὰ δὲ διὰ τὴν τῶν πολλῶν . οὐ χεῖρον δὲ αὐτῶν ἀκοῦσαι τῶν τοῦ Πλάτωνος λόγων · δὲ ἐμὲ ὅν τις ἀποδείξει ὄντα καὶ πολλά , τί θαυμαστόν , λέγων , ὅταν μὲν βούληται πολλὰ ἀποφῆναι , ὡς ἕτερα μὲν τὰ ἐπὶ δεξιά μού ἐστιν , ἕτερα δὲ τὰ ἐπ’ ἀριστερά , καὶ ἕτερα μὲν τὰ πρόσθεν , ἕτερα δὲ τὰ ὄπισθεν , καὶ ἄνω καὶ κάτω ὡσαύ - τὼς · πλήθους γὰρ οἶμαι μετέχω · ὅταν δὲ ἕν , ἐρεῖ ὡς ἑπτὰ μὲν ὄντων εἷς εἰμι ἄνθρωπος , μετέχων καὶ τοῦ ἑνός . ὥστε ἀληθῆ ἀποφαίνει ἀμφότερα . ἐὰν οὖν τις τοιαῦτα ἐπιχειρῇ πολλὰ καὶ ἓν ταὐτὸ ἀποφαίνειν , λίθους καὶ ξύλα καὶ τὰ τοιαῦτα , τί φήσομεν αὐτὸν πολλὰ καὶ ἓν ἀποδεικνύναι , οὐ τὸ ἓν πολλὰ οὐδὲ τὰ πολλὰ ἕν , οὐδέ τι θαυμαστὸν λέγει , ἀλλ’ ἅπερ ἂν πάντες ὁμολογοῖμεν · ἐὰν δέ τις , ὃ νῦν δὴ ἐγὼ ἔλεγον , πρῶτον μὲν διαιρῆται χωρὶς αὐτὰ καθ’ αὑτὰ τὰ εἴδη , οἷον ὁμοιότητά τε καὶ ἀνομοιότητα καὶ πλῆθος καὶ ἓν καὶ στάσιν καὶ κίνησιν καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα , εἶτα ἐν ἑαυτοῖς ταῦτα δυνάμενα συγκεράννυσθαι καὶ διακρίνεσθαι ἀποφαίνῃ , ἀγαίμην ἄν ἐγὼ γε , ἔφη , θαυμαστῶς , ὦ Ζήνων . ” ὁρᾶς οὖν ὅτι τὸ μὲν ἐν τοῖς αἰσθητοῖς τὸ αὐτὸ ἓν καὶ πολλὰ εἶναι οὐδὲν θαυμαστόν φησιν , ὥσπερ οὐδὲ τὸ ὅμοια καὶ ἀνόμοια · τὸ δὲ ἐν τοῖς νοεροῖς παραδείγμασι τούτων ἐπιδεῖξαι τὴν τοιαύτην μῖξιν καὶ σύγκρασιν , ὅπερ αὐτὸς ἐν Σοφιστῇ πεποίηκε φιλοσόφου ἴδιον λέ - γῶν , τοῦτο ἄν εἴη πολλοῦ λόγου ἄξιον . ἀνάγκη γὰρ τήν τε ἕνωσιν τὴν ἀσύγχυτον καὶ τὴν ἀδιάσπαστον διάκρισιν τῶν εἰδῶν θεάσασθαι τὸν ταῦτα ἀποδεικνύντα . τῆς οὖν ἀπορίας ταύτης , πῶς τὸ αὐτὸ ἓν καὶ πολλά ἐστιν , ἔχομεν καὶ παρὰ Πλάτωνι τὰς λύσεις , τὴν μὲν ἐπὶ τῶν νοερῶν εἰδῶν ἐν Σοφιστῇ λεγομένην καὶ τὸ μὲν ἓν κατὰ τὴν ἀντιμέθεξιν μᾶλλον δὲ τὴν ταὐτότητα καὶ ἕνωσιν καθ’ ἣν ἕκαστον οὐ μόνον μετέχει τῶν ἄλλων οὐδὲ μόνον ταὐτόν ἐστιν ἐκείνοις ἀλλ’ ἡνωμένον πρὸς αὑτά ἐστιν ἓν ἕκαστον πάντα , ὅπερ ὁ ἐν Παρμενίδῃ Σωκράτης ἐπιδειχθῆναι βούλεται ) , πολλὰ δὲ κατὰ τὴν ἑαυτοῦ ἰδιότητα ἑκάστου θεωρουμένου · ἄλλην δὲ ἔχομεν ἐπὶ τῶν αἰσθητῶν ἐν Παρμενίδῃ λύσιν κατὰ τὴν τῶν παραδειγμάτων τοῦ τε ἑνὸς καὶ τῶν πολλῶν ἐν τῷ αὐτῷ μέθεξιν . Ἡ δὲ τοῦ Ἀριστοτέλους λύσις , ἣν ὁ Πορφύριος ἐξέφηνεν , ἔστι μὲν ἐπὶ τῶν αἰσθητῶν καὶ αὐτή , γίνεται δὲ καὶ ἀπὸ τῆς τῶν ὄντων ὄντων ὁρᾶς οὐ συνωνύμων ὄντων ἀλλ’ ὡς ἀφ’ ἑνός . καὶ διὰ τοῦτο ἡ μὲν οὐσία καθ’ 35 ἑαυτὴν ὑφεστάναι πεφυκυῖα καὶ διὰ τοῦτο ὑποκειμένη μένει ὅπερ ἐστί , καὶ δι’ αὐτὴν ἓν τὸ ὅλον · τὰ δὲ συμβεβηκότα ἢ τὰ μέρη περὶ τὴν οὐσίαν καὶ τὸ ὅλον ὑφεστηκότα κατὰ τὸ πλῆθος παρέχεται , οὐ τοῦ ἑνὸς πληθυνομένου , ( οὐ γὰρ προστίθησί τι ἐκείνῳ τῷ μὴ δύνασθαι ταῦτα καθ’ ἑαυτὰ ὑποστῆναι ) , ἀλλ’ οἷον ὑφειμένη τις τοῦ ὄντος ὑπόστασίς ἐστιν ἡ πεπληθυσμένη · οὐ γὰρ πεπλήθυνταί ἐκ τοιούτων ἑνάδων ἡ οὐσία . καὶ ἐπιστῆσαι ἄξιον , ὅτι ἡ λύσις αὔτη καὶ τὴν αἰτίαν παρίστησι καλῶς , δι’ ἣν οὐ περὶ τὸ ποιὸν ἡ οὐσία , ἀλλὰ τὸ ποιὸν περὶ τὴν οὐσίαν , καὶ τοδὶ μὲν οὐσία , ταδὶ δὲ συμβεβηκότα · ἀλλ’ εἰ καὶ τὰ γένη καὶ τὰ εἴδη καὶ τὰ συμβεβηκότα δεύτερα τῆς ἀτόμου οὐσίας ἐστὶν ὡς ἐν ἐκείνῃ ὑφεστῶτα , τί ἂν εἴη καθ’ αὑτὴν ἡ ἄτομος οὐ - σία χωρὶς τούτων θεωρουμένη ; Σωκράτης γὰρ ἄνευ ἀνθρώπου καὶ ζῴου καὶ τῶν ὡς Σωκράτην συμπληρούντων συμβεβηκότων πῶς ἄν εἴη , εἰ οὕτως δεύτερα ταῦτα ὡς τὰ μέρη δεύτερα τοῦ ὅλου καίτοι συμπληρωτικὰ τοῦ ὅλου ὄντα . , ἔστι γὰρ καὶ ταῦτα μέρη τῆς ἀτόμου οὐσίας , συμφορητῆς οὔσης καὶ κατὰ τοῦτο οὐσιωμένης . διὸ οὐδὲ παράδειγμα πρωτουργὸν τῆς τῶν ἀτόμων ἐστὶν ὁλότητος , ὅτι κτὰ συμφόρησιν ὑφέστηκε ταῦτα , καὶ ἡ ψυχὴ γινώσκει αὐτὰ κατὰ τὴν ἀπὸ τῆς αἰσθήσεως πληγὴν τὴν συνδρομὴν αὐτῶν εἰς ἑνὸς νοήματος σύστασιν προβαλλομένη . p . 186 a 4 τόν τε δὴ τρόπον τοῦτον ἐπιοῦσιν ἀδύνατον φαίνεται τὰ ὄντα ἓν εἶναι , καὶ ἐξ ὧν ἐπιδεικνύουσι , λύειν οὐ χαλεπόν ἕως 50 τοῦ εἰ τὸ γενόμενον ἔχει ἀρχὴν ἅπαν , ὅτι καὶ τὸ μὴ γενόμενον οὐκ ἔχει . τὴν καθολικὴν ἀναίρεσιν τῆς ὑποθέσεως προλαβών , ἵνα μὴ δοκῇ διὰ σαθρότητα τῶν παρισταμένων αὐτῇ λόγων ἐλέγχεσθαι , μέτεισι λοιπὸν ἐπὶ τὸ καὶ τοὺς λόγους διελέγχειν αὐτοὺς οἷς πιστεύοντες ἓν ἀπεφήναντο τὸ ὄν , οὐ τὸ δόγμα διὰ τούτου πιστούμενος , ἀλλὰ τοὺς ἐκ τῶν λόγων ἀπορεῖν ἀναγκαζομένους παραμυθούμενος . εἰ γὰρ καὶ καθόλου τὸ δόγμα ἀνατραπῇ καὶ οἱ κατασκευάζοντες αὐτὸ λόγοι διαλυθεῖεν , ἀναντιρρήτως λοιπὸν ἡ ἀντι - κειμένη δόξα βεβαιωθήσεται . εἰ γὰρ τῶν ἀντικειμένων τις ᾖ ἀνασκευὴ προ - ἡγουμένη , αὕτη κατασκευὴ κατὰ συμβεβηκὸς τῶν ἀντικειμένων γίνεται · ὥστε ἀναιρεθέντος τοῦ ἓν εἶναι τὸ ὂν τὸ πολλὰ εἶναι κατασκευάζεται . οὕτως γὰρ καὶ ὁ Ζήνωνος λόγος διὰ τοῦ δεικνύναι πολλὰ ἄτοπα ἑπόμενα τοῖς πολλὰ τὰ ὄντα λέγουσι βοηθῶν τῷ Παρμενίδῃ ἓν λέγοντι τὸ ὂν οὐ διέλαθε τὸν Σωκράτην . οὐ χαλεπὸν δὲ λύειν τοὺς λόγους αὐτῶν φησι , διότι δείξει τά τε λήμματα ψευδῆ καὶ τὰ σχήματα τῶν συμπλοκῶν ἀσυλλόγιστα . μᾶλλον δὲ αἰτιᾶται τὸν Μελίσσου λόγον , ὡς εἴρηται καὶ πρότερον , ἡ ὅτι πρὸς τοῖς ἄλλοις καὶ ἄπειρον οὗτος τὸ ὄν φησιν , ἢ ὅτι οὗτος μὲν καὶ τὰ λήμματα δοκεῖ λαμβάνειν ψευδῆ καὶ ἀσυλλογίστως συντιθέναι λέγων εἰ τὸ γενόμενον ἀρχὴν ἔχει , τὸ μὴ γενόμενον οὐκ ἔχει ἀρχὴν δέον τὴν ἀναίρεσιν ἀπὸ τοῦ ἑπομένου ποιούμενον λέγειν ‘τὸ μὴ ἀρχὴν ἔχον οὐ γέ - γονεν’ · οὕτως γὰρ ὁ δεύτερος τρόπος τῶν ὑποθετικῶν συλλογισμῶν συμ - περαίνεται . ὁ δὲ Παρμενίδης τίθησι μὲν τὰς προτάσεις ἐν τάξει , ἐπιφέρει δὲ οὐ τὸ ἑπόμενον ταῖς προτάσεσι συμπέρασμα ἀλλά τι ἄλλο λέγων ‘τὸ παρὰ τὸ ὂν οὐκ ὄν , τὸ οὐκ ὂν οὐδέν’ καὶ μὴ ἐπάγων τὸ ‘παρὰ τὸ ὂν οὐ - δέν’ , ὅπερ ἕπεται , ἀλλ’ ‘ἓν ἄρα τὸ ὄν’ . ἀλλὰ ταῦτα μὲν ὕστερον τεύξεται βασάνου . Νῦν δὲ τὸν Μελίσσου λόγον ἴδωμεν , πρὸς ὃν πρότερον ὑπαντᾷ . τοῖς γὰρ τῶν φυσικῶν ἀξιώμασι χρησάμενος ὁ Μέλισσος περὶ γενέσεως καὶ φθορᾶς ἄρχεται τοὐ συγγράμματος οὕτως . “ Εἰ μὲν μηδὲν ἔστι , περὶ τούτου τί ἄν λέγοιτο ὡς ὄντος τινός ; εἰ δέ τι ἐστίν , ἤτοι γινόμενόν ἐστιν ἢ ἀεὶ ὄν . ἀλλ’ εἰ γενόμενον , ἤτοι ἐξ ὄντος ἢ ἐξ οὐκ ὄντος · ἀλλ’ οὔτε ἐκ μὴ ὄντος οἷόν τε γενέσθαι τι οὔτε ἄλλο μὲν οὐδὲν ὄν , πολλῷ δὲ μᾶλλον τὸ ἀπλῶς ὄν ) οὔτε ἐκ τοῦ ὄντος . εἴη γὰρ ἄν οὕτως καὶ οὐ γίνοιτο . οὐκ ἄρα γινόμενόν ἐστι τὸ ὄν . ἀεὶ ὂν ἄρα ἐστίν , οὔτε φθαρήσεται τὸ ὄν . οὔτε γὰρ εἰς τὸ μὴ ὂν οἷόν τε τὸ ὂν μεταβάλλειν συγχωρεῖται γὰρ καὶ τοῦτο ὑπὸ τῶν φυσικῶν ) οὔτε εἰς ὄν . μένοι γὰρ ἄν πάλιν οὕτω γε καὶ οὐ φθεί - ροιτο . οὔτε ἄρα γέγονε τὸ ὂν οὕτε φθαρήσεται · ἀεὶ ἄρα ἦν τε καὶ ἔσται . ’Αλλ’ ἐπειδὴ τὸ γενόμενον ἀρχὴν ἔχει , τὸ μὴ γενόμενον ἀρχὴν οὐκ ἔχει , τὸ δὲ ὂν οὐ γέγονεν , οὐκ ἄν ἔχοι ἀρχήν . ἔτι δὲ τὸ φθειρόμενον τελευτὴν ἔχει . εἰ δέ τί ἐστιν ἄφθαρτον , τελευτὴν οὐκ ἔχει . τὸ ὂν ἄρα ἄφθαρτον ὂν τελευτὴν οὐκ ἔχει . τὸ δὲ μήτε ἀρχὴν ἔχον μήτε τελευτὴν ἄπειρον τυγ - χάνει ὄν . ἄπειρον ἄρα τὸ ὄν . Εἰ δὲ ἄπειρον , ἕν . εἰ γὰρ δύο εἴη , οὐκ ἄν δύναιτο ἄπειρα εἷναι , ἀλλ’ ἔχοι ἂν πέρατα πρὸς ἄλληλα . ἄπειρον δὲ τὸ ὄν · οὐκ ἄρα πλείω τὰ ὄντα · ἓν ἄρα τὸ ὄν . Ἀλλὰ μὴν εἰ ὅν , καὶ ἀκίνητον . τὸ γὰρ ἓν ὅμοιον ἀεὶ ἑαυτῷ · τὸ δὲ ὅμοιον οὔτ’ ἄν ἀπόλοιτο οὔτ’ ἂν μεῖζον γίνοιτο οὔτε μετακοσμέοιτο οὔτε ἀλγεῖ οὔτε ἀνιᾶται · εἰ γάρ τι τού - τῶν πάσχοι , οὐκ ἂν ἓν εἴη . τὸ γὰρ ἡντιναοῦν κίνησιν κινούμενον ἐκ τινος καὶ εἰς ἕτερόν τι μεταβάλλει . οὐθὲν δὲ ἦν ἕτερον παρὰ τὸ ὄν , οὐκ ἄρα τοῦτο κινήσεται . καὶ κατ’ ἄλλον δὲ τρόπον οὐδὲν κενόν ἐστι τοῦ ὄντος . τὸ γὰρ κενὸν οὐδέν ἐστιν . οὐκ ἂν οὖν εἴη τό γε μηδέν · οὐ κινεῖται οὖν τὸ ὄν . ὑποχωρῆσαι γὰρ οὐκ ἔχει οὐδαμῇ κενοῦ μὴ ὄντος . ἀλλ’ οὐδὲ εἰς ἑαυτὸ συσταλῆναι δυνατόν . εἴη γὰρ ἄν οὕτως ἀραιότερον αὑτοῦ καὶ πυκνό - τερον . τοῦτο δὲ ἀδύνατον . τὸ γὰρ ἀραιὸν ἀδύνατον ὁμοίως πλῆρες εἶναι τῷ πυκνῷ . ἀλλ’ ἤδη τὸ ἀραιόν γε κενότερον γίνεται τοῦ πυκνοῦ • τὸ δὲ κε - νὸν οὐκ ἔστιν . εἰ δὲ πλῆρές ἐστι τὸ ὂν ἢ μή , κρίνειν χρὴ τῷ εἰσδέχεσθαί τι αὐτὸ ἄλλο ἢ μή · εἰ γὰρ μὴ εἰσδέχεται , πλῆρες . εἰ δὲ εἰσδέχοιτό τι , οὐ πλῆρες . εἰ οὖν μὴ ἔστι κενόν , ἀνάγκη πλῆρες εἶναι · εἰ δὲ τοῦτο , μὴ κινεῖσθαι , οὐχ ὅτι μὴ δυνατὸν διὰ πλήρους κινεῖσθαι , ὡς ἐπὶ τῶν σωμάτων λέγομεν , ἀλλ’ ὅτι πᾶν τὸ ὂν οὕτε εἰς ὂν δύναται κινηθῆναι οὐ γὰρ ἔστι τι παρ’ αὐτό ) οὔτε εἰς τὸ μὴ ὄν · οὐ γὰρ ἔστι τὸ μὴ ὄν.’’ ταύτα μὲν οὖν ἀρκεῖ τῶν Μελίσσου ὡς πρὸς τὴν Ἀριστοτέλους ἀν - τίρρησιν · τὰ δὲ λήμματα αὐτοῦ ὡς συνελόντι φάναι τοιαῦτα · ‘τὸ ὃν οὐ γέ - γονε · τὸ μὴ γενόμενον ἀρχὴν οὐκ ἔχει , ἐπειδὴ τὸ γενόμενον ἀρχὴν ἔχει · τὸ μὴ ἔχον ἀρχὴν ἄπειρον · τὸ ἄπειρον μεθ’ ἑτέρου δεύτερον οὐκ ἂν εἴη , ἀλλ’ ἕν · τὸ δὲ ἓν καὶ ἄπειρον ἀκίνητόν ἐστιν’ . ἐν δὴ τούτοις πρῶτον εὐ - θύνει τὸν πρῶτον λόγον τὸν λέγοντα , ‘εἰ τὸ γενόμενον ἀρχὴν ἔχει , τὸ μὴ γενόμενον ἀρχὴν οὐκ ἔχει’ . κἀν τούτῳ πρῶτον μὲν ἐλέγχει τὸ ἀσυλλό - γιστον , εἶτ’ αὐτὸ τὸ ψεῦδος αἰτιᾶται τῶν λημμάτων · μεῖζον γὰρ ἐν συλλο - γισμῷ πταῖσμα τὸ κατὰ τὸ σχῆμα τοὐ κατὰ τὰς προτάσεις . σὴ μεῖον δὲ τὸ ἐκ μὲν σχήματος ἡμαρτημένου μηδέποτε γίνεσθαι συλλογισμόν , ἐκ δὲ προτάσεων ψευδῶν γίνεσθαι , ἐὰν τεθῆναι μόνον συγχωρηθῶσιν ‘ὁ ἄνθρωπος πτηνός . τὸ πτηνὸν γελαστικόν . ὁ ἄνθρωπος γελfiτικός’ • τὸ μὲν ἀσυλλόγιστον ἐκ τοῦ τὴν ἀκολουθίαν ἀνάπαλιν ἤπερ ἐχρῆν λαβεῖν ᾐτιάσατο · οὐ γὰρ ἕπε - τια τῷ ‘τὸ γενόμενον ἀρχὴν ἔχει’ τὸ ‘τὸ μὴ γενόμενον ἀρχὴν μὴ ἔχει’ , ἀλλὰ τὸ ‘τὸ μὴ ἔχον ἀρχὴν οὐ γέγονεν’ . ἐν γὰρ τοῖς συνημμένοις τότε ὑγιὴς ἡ κατὰ ἀντιστροφὴν ἀκολουθία , ὅταν τὸ ἀντικείμενον τοῦ ἑπομένου λαβόντες ἐπενέγκωμεν τὸ τοῦ ἡγουμένου ἀντικείμενον . τῆς γὰρ προτάσεως τῆς λε - γούσης ‘εἱ ἄνθρωπός ἐστι , καὶ ζῷόν ἐστιν’ ἡ ἀντιστροφ ἡ ‘εἰ μὴ ζῷον , οὐ - δὲ ἄνθρωπος’ , τὸ δὴ πρῶτον , τὸ ἄρα δεύτερον · ἀλλ’ οὐχί ἱεῖ μὴ ἄνθρωπος , οὐδὲ ζῷον’ . ὥστε καὶ ἐπὶ τοῦ Μελίσσου λόγου ὑγιὴς ἄν ἦν ἡ ἀκολουθία , εἰ τὸ ἀντικείμενον τῷ ἑπομένῳ λαβόντες ‘τὸ ἀρχὴν μὴ ἔχον’ συνηγάγομεν τὸ ἀντικείμενον τῷ ἡγουμένῳ τὸ ἰού γέγονε’ . καὶ ἦν ἄν τὸ ὅλον τοιοῦτον · ‘ εἰ εἰ τὸ γενόμενον ἀρχὴν ἔχει , τὸ μὴ ἔχον ἀρχὴν οὐ γέγονε τὸ δὴ πρῶτον , τὸ ἄρα δεύτερον . ἀλλ’ οὐδὲν ἦν τοῦτο τῷ Μελίσσω λυσιτελές . εἰ γὰρ προσληφθῇ πρότασις ἡ λέγουσα ‘τὸ δὲ ὂν οὐ γέγονεν’ , ἔσται ( 0 ) ὅλος συλ - λογισμός ‘τὸ ὂν οὐ γέγονε τὸ μὴ ἔχον ἀρχὴν οὐ γέγονε’ . καὶ ἔστι τὸ μὲν σχῆμα δεύτερον , ἀσυλλόγιστος δὲ ἡ συζυγία , διότι κἂν μὴ ὦσιν ἀπο - φάσεις ἀλλ’ ἐκ μεταθέσεως καταφάσεις , ἐν δευτέρῳ σχήματι ἐκ δύο ὁμοιο - σχημόνων οὐ συνάγεταί τι ἀναγκαῖον . λαβὼν δὲ ὁ Μέλισσος ὅτι ‘τὸ μὴ γενόμενον ἀρχὴν οὐκ ἔχει’ καὶ προδείξας ὅτι τὸ ὂν οὐ γέγονεν , οὔτε γὰρ ἐξ ὄντος οὔτε ἐκ μὴ ὄντος αὐτὸ γενέσθαι δυνατόν’ , συνήγαγεν ὅτι ‘τὸ ὂν ἀρχὴν οὐκ ἔχει’ . ἀλλ’ ἴσως ἐρεῖ τις ὅτι καὶ ἡ ἀπὸ τοῦ ἡγουμένου ἀντιστροφὴ ἀληθής ἐστι πολλάκις , ἐφ’ ὧν ἐξισάζει τὸ ἑπόμενον τῷ ἡγουμένῳ · εἰ γὰρ ἄνθρωπος ζῷον λογικὸν θνητόν , καὶ εἰ μὴ ἄνθρωπος , οὐ ζῷον λογικὸν θνητόν . ἀλλ’ ἐπὶ τούτων ὧν ἔλαβεν ὁ Μέλισσος οὐ δοκεῖ ἐξισάζειν · κἂν γὰρ τὸ γενόμενον πᾶν ἀρχὴν ἔχῃ τὴν κατὰ τὸ πρᾶγμα πεπερασμένον ὄν , ἀλλὰ τὸ πεπερασμένον οὐ πᾶν γέγονεν , ὡς ἥλιος καὶ σελήνη καὶ οὐρανός . ὁ μέντοι Εὔδημος καὶ διὰ τούτων τῶν λημμάτων οὐδὲν ἄλλο δείκνυσθαί φησιν ἢ ὅπερ ἐξ ἀρχῆς , ὅτι τὸ ὄν ἀγὲνητόν ἐστιν · ἡ γὰρ ὑγιὴς ἀντιστροφή ἐστι ‘τὸ μὴ ἔχον ἀρχὴν ἀγένητόν ἐστι , τὸ δὲ ὃν οὐκ ἔχει ἀρχήν’ . λέγεται δὲ οὕτως “ οὐ γὰρ εἰ τὸ γενόμενον ἀρχὴν ἔχει , τὸ μὴ γενόμενον ἀρχὴν οὐκ ἔχει · μᾶλλον δὲ τὸ μὴ ἔχον ἀρχὴν οὐκ ἐγένετο . οὕτω γὰρ ἐπὶ τῶν ἀποφάσεων ἡ ἀκολούθησις γίνεται . ἀγένητον οὖν αὐτῷ γίνεται τὸ ὄν . οὐ γὰρ ἔχει ἀρχήν’’ . p . 186 a 13 . εἶτα καὶ τοῦτο ἄτοπον τὸ παντὸς εἶναι ἀρχὴν τοῦ πράγματος καὶ μὴ τοῦ χρόνου , καὶ γενέσεως μὴ τῆς ἁπλῆς ἀλλὰ καὶ ἀλλοιώσεως , ὥσπερ οὐκ ἀθρόας γινομένης μεταβολῆς · Δείξας τὸ τῆς συμπλοκῆς ἀσυλλόγιστον ἐφεξῆς τὸ ψεῦδος διαβάλλει τῶν λημμάτων , τὸ συνημμένον αἰτιώμενος τὸ τὸ γενόμενον ἀρχὴν ἔχει , ὡς ἀληθὲς ὑποτιθέῳνον μὲν ἐπὶ τῆς χρονικῆς , μεταλαμβανόμενον δὲ ἐπὶ τῆς κατὰ τὸ πρᾶγμα ἀρχῆς καὶ παρὰ τὴν ὁμωνυμίαν σεσοφισμένον · δέον γὰρ τὴν κατὰ τὸν χρόνον ἀρχὴν λαβόντα ὡς τῷ γινομένῳ παντὶ ὑπάρ - χουσαν , ἐφ’ ἧς καὶ τὸν λόγον ἐποόησατο ὁ Μέλισσος , φυλάξαι ταύτην ἐν τῇ ἀποδείξει , ὁ δὲ τὴν κατὰ τὸ πρᾶγμα ἀντ’ ἐκείνης ἔλαβεν , ὡς δῆλον ἐκ τοῦ προσλαβεῖν τῷ ‘τὸ μὴ ἔχον ἀρχὴν’ τὸ ἄπειρον εἶναι · ἀρχὴ γὰρ ἡ μέν τις ἰσαχῶς τῇ αἰτίᾳ λέγεται , ὡς τὸ ποιοῦν καὶ ὅθεν ἡ κίνησις καὶ τὸ ἐξ οὗ καὶ ἡ ὕλη , καὶ ὡς τὸ εἶδος καὶ ὁ λόγος τῆς οὐσίας , πρὸς δὲ τούτοις τὸ οὗ ἕνεκα καὶ τὸ τέλος . κατ’ ἄλλον δὲ τρόπον ἀρχὴ λέγεται τοῦ μεγέ - θους , ἣν καὶ πέρας προσαγορεύομεν · καὶ εἴ τι μὲν ἔχοι τοῦτο , πεπεράνθαι λέ - γομεν αὐτό , εἰ δέ τι ὑποτεθείη μὴ ἔχειν , ἄπειρον εἶναί φαμεν · καὶ ἐστιν οὕτως ἀρχὴ στιγμὴ μὲν γραμμῆς , γραμμὴ δὲ ἐπιπέδου , καὶ τοῦτο τοῦ στερεοῦ · καὶ μέρη τὰ πρῶτα τῇ τάξει , οἷον καρδία ἢ κεφαλὴ ἢ ῥίζα · καὶ γὰρ καὶ κατὰ ταῦτα περαίνεται . ἄλλον δὲ τρόπον ἀρχὴ λέγεται τῆς κατὰ χρόνον ἑκάστου γενέσεως αὐτὸς ὁ χρόνος ἐν ᾧ πρώτῳ ἤρξατο γίνεσθαι , ὃν οὐδὲ ὁρίσαι ῥᾴδιον διὰ τὸ ἐπ’ ἄπειρον διαιρετὸν εἶναι τὸν χρόνον . λέγεται δὲ καὶ κατ’ ἄλλους τρόπους ἀρχή · νῦν δὲ ἀρκοῦσιν οὗτοι . τὸ τοίνυν γενητὸν λεγό - μενον κατὰ τὴν συνήθειαν ἅπαν μὲν τὴν κατὰ τὸν χρόνον ἀρχὴν ἔχει ἀφ’ ἧς ἤρξατο γίνεσθαι , ἥτις ἐστὶ καὶ γενέσεως ἀρχή , οὐχ ἅπαν δὲ τὴν κατὰ τὸ πρᾶγμα , ἀλλὰ τὰ μὲν κατ’ οὐσίαν γινόμενα καὶ ἡ τούτων γένεσις ἥ - τις ἁπλὴ λέγεται διὰ τὸ καθ’ αὑτὰ γίνεσθαι τῶν κατὰ τὰς ἄλλας κατη - γορίας οὐχ ἁπλῶς λεγομένων γίνεσθαι . Σωκράτης μὲν γὰρ αὐτὸς καθ’ αὑτὸν γίνεται , θερμὸν δὲ οὐ καθ’ αὑτό , ἀλλὰ θερμὸν σῶμα , καὶ φωτεινὸς ἀήρ ) τὰ μὲν οὖν κατ’ οὐσίαν γινόμενα καὶ ἡ γένεσις αὐτῶν ἔχει οὐ μόνον τὴν κατὰ χρόνον ἀρχήν , ἀλλὰ καὶ ἀπὸ μορίου τινὸς τοῦ πράγματος ἄρχε - ται , ὡς ἡ μὲν τῶν ζῴων ἀπὸ ὀμφαλοῦ ἢ καρδίας , τῶν δὲ φυτῶν ἀπὸ ῥιζῶν , τοῦ δὲ οἴκου ἀπὸ θεμελίου . ἐπειδὴ δὲ καὶ τὰ ἀλλοιούμενα γίνεσθαι λέγεται καὶ γένεσίς τίς ἐστι καὶ ἡ ἀλλοίωσις γίνεται γὰρ λευκὸν ἐκ μέλανος καὶ θερμὸν ἐκ ψυχροῦ ) , ἐπὶ τούτων οὐκ ἀληθὲς ὅτι πᾶν τὸ γινόμενον ἀρχὴν ἔχει τὴν κατὰ τὸ πρᾶγμα , ἀλλ’ ἔνια καὶ ἀθρόως καθ’ ὅλα τὰ μέρη αὐτῶν ἄρχεται ἀλλοιοῦσθαι , ὡς ἔχει τὰ πηγνύμενα , ὧν οὐκ ἀπό τινος μέρους ἡ κατὰ τὴν τῆξιν ἄρχεται μεταβολή , ἀλλ’ ὅλα ἀθρόως ἄρχεται τῆς πήξεως καὶ προκόπτει κατ’ αὐτὴν ἀθρόως πάντα , τοῦ ἀθρόου ὡς οἶμαι οὐ τὸ ἄχρονον δηλοῦντος , ὡς Πορφύριος ἤκουσε , καὶ πειρᾶται ἄχρονον κατσκευάζειν τὴν ἀλλοίωσιν , ἀλλὰ τὸ ὁμοῦ πάντων τῶν μερῶν . ἡ γὰρ πῆξις καὶ ὁ φωτισμὸς τοῦ ἀέρος οὐκ ἄχρονος γίνεται , ἀλλ’ ἔχει τὴν κατὰ τὸν χρόνον ἀρχὴν τόδε τοῦ χρόνου τὸ μέρος , ἀθρόα δὲ πάντα πάσχει τὰ μόρια τὸ πάθος · ἢ ὁτιοῦν μέρος ἀθρόως ἀλλοιοῦται καὶ αὐτὸ ἐπ’ ἄπειρον ὂν διαιρετὸν καὶ οὐ κατὰ μόριόν τι πρῶτον πάσχον , ὡς καὶ αὐτὸς Ἀριστοτέλης ἐν τῷ Z ταύτης τῆς πραγματείας δείξει λέγων “ οὐδὲ δὴ τοῦ μεταβεβλη - κότος ἐστί τι πρότερον ὃ μεταβέβληκεν’’ ἔτι δὲ σαφέστερον ἐν τῷ τελευ - ταίῳ βιβλίῳ ταῦτα γέγραφεν “ ὁμοίως δὲ καὶ ἐπ’ ἀλλοιώσεως ὁποιασοῦν · οὐ γὰρ εἰ μεριστὸν εἰς ἄπειρον τὸ ἀλλοιούμενον , διὰ τοῦτο καὶ ἡ ἀλλοίωσις , ἀλλ’ ἀθρόα γίνεται πολλάκις ὥσπερ ἡ πἡξις’’ . Καὶ ὁ Θεόφραστος δὲ ἐν τῷ ᾱ Περὶ κινήσεως ταὐτὰ περὶ τούτου δοξάζων φαίνεται . λέγει δὲ οὕτως . ‘‘ὑπὲρ δὲ τοῦ κινεῖσθαι τὸ κινούμενον καὶ κεκινῆσθαι τὸ κεκινημένον δεῖν ἆρα γε ἐνδέχεται λέγειν , ὃ καὶ ἐπὶ τῶν σωμάτων κατὰ τὴν ι ἀλλοίωσιν , ὡς οὐκ ἀεὶ τὸ ἥμισυ πρῶτον ἀλλ’ ἐνίοτε ἀθρόον γε’’ . διὰ δὴ ταῦτα πάντα δοκεῖ μὴ καλῶς εἰληφέναι τὸ γενό - μένον πᾶν ἀρχὴν ἔχειν τὴν κατὰ τὸ πρᾶγμα · ὥστε οὐκ ἀληθὴς ἡ πρόσληψις ἡ λέγουσα ‘ ἀλλὰ μὴν τὸ γενόμενον ἀρχὴν ἔχει’ , καὶ ἡ κατὰ τὴν ἀντιστρο - φὴν δὲ γινομένη πρότασις ἡ λέγουσα ‘ τὸ μὴ γενόμενον ἀρχὴν οὐκ ἔχει οὐ μόνον κατὰ τὸ εἶδος τῆς ἀντιστροφῆς ἡμαρτῆσθαι δοκεῖ ἀπὸ τοῦ ἡγου - μένου γινομένη , ἀλλὰ καὶ αὐτὴ ψευδὴς εἶναι , εἴ τις πάλιν τὴν ἀρχὴν κατὰ τὸ πρᾶγμα λάβοι ἀλλὰ μὴ κατὰ τὸν χρόνον . ἥλιος γὰρ καὶ σελήνη καὶ οὐρανὸς καὶ τὰ ἐν οὐρανῷ καὶ αὐτὸς ὁ ὅλος κόσμος , ἀγένητα ὄντα κατὰ τὸν χρόνον , ἔχει ὅμως ἀρχὴν τὴν κατὰ τὸ πρᾶγμα πεπερασμένα ὄντα . καὶ Παρμενίδης δὲ ἀγένητον ἀποφαίνων τὸ ὂν μεσσόθεν ἰσοπαλὲς πάντῃ ποιεῖ · τὸ δὲ τοιοῦτον πεπερασμένον ὂν ἀρχὴν ἔχει τὴν κατὰ τὸ πρᾶγμα . ὥστε ἄμφω ψευδεῖς αἱ προτάσεις · δέδεικται δὲ καὶ τὸ σχῆμα ἀσυλλόγιστον . Καὶ ταῦτα μὲν καλῶς ὁ Ἀριστοτέλης ἀντείρηκε , πρὸς τὸ φαινόμενον ὑπαντῶν . ἐπεὶ δὲ σοφὸς ἀνὴρ Μέλισσος , ὡς τοιούτου χρὴ καὶ τῆς ἐννοίας στοχαζόμενον τὰ ἐπαχθέντα αὐτῷ ἐγκλήματα ἀπολύσασθαι . καὶ ὅτι μὲν οὐ σωματικὸν ἐλάμβανε τὸ ὄν , δῆλον ἐκ τοῦ ἀκίνητον καὶ ἀδιαίρετον αὐτὸ " δεικνύναι τῶν σωμάτων ἐναργῆ τὴν κίνησιν καὶ τὴν διαίρεσιν ἐμφαινόντων . ἀλλ’ ἀντὶ μὲν τοῦ αἰσθητοῦ καὶ διαστατοῦ τὸ γενητὸν παραλαμβάνει , ὥσπερ καὶ ὁ παρὰ Πλάτωνι Τίμαιος λέγων “ γέγονεν · ὁρατὸς γὰρ ἁπτός τέ ἐστι καὶ σῶμα ἔχων’’ , ἀντὶ δὲ τοῦ νοητοῦ καὶ ἀμεροῦς τὸ ἀγένητον , ὡς καὶ τοῦτο πάλιν ὁ Πλάτων’ “ τί τὸ ὂν ἀεί , γένεσιν δὲ οὐκ ἔχον’’ . ὅταν οὖν λέγῃ τὸ γενητὸν ἀρχὴν ἔχειν , τὸ αἰσθητόν φησι καὶ διαστατὸν ἅτε πε - ρανθὲν ἀρχὴν ἔχειν καὶ πέρας · οὐ γάρ ἐστιν ἄπειρον σῶμα · καὶ συντί - θεται καὶ Εὔδημος , ὅτι κἂν ἐπ’ ἄλλων τινῶν ὀλίγων γενητῶν οὐκ εἰσὶν ἀρχαὶ αἱ κατὰ τὸ πρᾶγμα , ἀλλ’ ἐφ’ οὗ σημαινομένου λαμβάνει Μέλισσός εἰσι . γράφει δὲ οὕτως “ ἀλλ' ἀλλ’ ἴσως ὀλίγων μὲν οὔκ εἰσιν ἀρχαί , ἐφ’ ὧν δὲ λαμβάνει εὔλογον εἶναι . διὸ τοῦτο μὲν παραχωρητέον , τὴν δὲ ἀκολούθησιν ἐπισκεπτέον’’ . ὅταν δὲ ὁ Μέλισσος ἐπιφέρῃ “ τὸ μὴ γενόμενον ἀρχὴν οὐκ ἔχει’’ , τότε λέγει ὅτι τὸ ὄντως ὂν ἀμερές ἐστι καὶ οὔτε ἀρχὴν οὕτε τελευ - τὴν ἔχει · διὸ καὶ ἄπειρον . καὶ οὕτως οὐδέτερον τῶν ἀξιωμάτων ψευδῶς εἴληπται . κἄν γάρ ἐστιν ἀθρόως γινομένη ἀλλοίωσις , μάλιστα μὲν εἰ καὶ πάντα τὰ μέρη ἅμα ἀλλοιοῦται , ἀλλ’ οὐχ ἅμα πᾶσα ἡ ἀλλοίωσις γίνεται , ἀλλ’ ἔχει καὶ αὐτὴ ἀρχὴν καὶ τελευτήν . ἔπειτα καὶ ἐν τῇ ἀλλοιώσει τὸ ἀλλοιούμενον οὐχὶ ἡ λευκότης ἐστίν , ἀλλὰ τὸ σῶμα κατὰ τὴν λευκότητα . τὸ δὲ σῶμα ἀρχὴν ἔχει καὶ πέρας τὸ ἀλλοιούμενον καὶ γινόμενον οὕτως ὡς ἀλλοιούμενον . καὶ τὸ ἀγένητον δὲ κατὰ τοῦτο τὸ σημαινόμενον ἀληθῶς εἴρηται ἀρχὴν μὴ ἔχειν , ἀδιάστατον καὶ ἀμερὲς ὑπάρχον · ὁ γὰρ οὐρανὸς καὶ ὅδε ὁ κόσμος πολλῶν καὶ μακαρίων τετύχηκε παρὰ τοῦ γεννήσαντος , ἀτὰρ κενοινώνηκέ γε καὶ σώματος · διὸ μέρη ἔχει καὶ ἀρχὴν καὶ τέλος . τὸ δὲ ἀγένητον τὸ ὂν εἶναι καὶ Ἀριστοτέλης συγχωρεῖ καὶ αὐτὸ τὸ δόγμα ἀσμενίζων καὶ τὴν Μελίσσου περὶ τοῦ δόγματος ἀπόδειξιν . καὶ Εὔδημος δὲ τὸ ἁπλῶς ὂν ἀγένητον εἶναι συγχωρεῖ λέγων “ τὸ μὲν γὰρ ἅπαν τὸ ὂν ἀθρόον μὴ γίνεσθαι καλῶς ἔχει συγχωρεῖν , ἐπειδὴ οὐχ οἷόν τε ἐκ μὴ ὄντος αὐτὸ γίνεσθαι • ἀλλὰ κατὰ μέρος γίνεσθαι πολλὰ καὶ φθείρεσθαι εὔλογον δήπου ἐστὶ καὶ ὁρῶμεν ιοῦτο’’ . καὶ οὕτως μὲν αἱ προτάσεις ἐλήφθησαν ἀληθῶς καὶ ἡ ἀντιστροφὴ δὲ ἐπὶ τῶν ἐξισαζόντων οὐ κωλύεται ἀπὸ τοῦ ἡγουμένου γίνεσθαι · ὡς ὅταν εἴπωμεν ἱεῖ ἄνθρωπός ἐστι , καὶ ζῷον λογικὸν θνητόν ἐστι’ , καὶ ἱεῖ μὴ ἔστιν ἄνθρωπος , οὐδὲ ζῷον λογικὸν θνητόν’ . εἰ τοίνυν τὸ γενητὸν ἐξισάζει πρὸς τὸ ἀρχὴν ἔχον καὶ τέλος , οὐδὲν διαφέρει καὶ ἀπὸ τοῦ ἡγουμένου ἀντιστρέψαι . ἐξισάζει γὰρ καὶ τὸ ἀγένητον τῷ ἀρ - χὴν μὴ ἔχοντι , οὐκέτι τοῦ κατὰ τὸν οὐρανὸν καὶ ὅλως τὰ ἀίδια σώματα παραδείγματος ἐνοχλοῦντος ἡμᾶς . ἀγένητα γὰρ ταῦτα οὐχ ὡς ἀμερῆ , ἀλλ’ ὡς μὴ ἀπ’ ἀρχῆς χρόνου γεγενημένα . ἐγκαλεῖται δὲ ὁ Μέλισσος καὶ ὡς τῆς ἀρχῆς πολλαχῶς λεγομένης ἀντὶ τῆς κατὰ τὸν χρόνον ἀρχῆς , ἥτις ὑπάρχει τῷ γενητῷ , τὴν κατὰ τὸ πρᾶγμα λαβών , ἥτις καὶ τοῖς ἀθρόως μεταβάλλουσιν οὐχ ὑπάρχει . ἔοικε δὲ αὐτὸς καὶ πρὸ τοῦ Ἀριστοτέλους τεθεᾶσθαι καλῶς ὅτι πᾶν σῶμα , καὶ τὸ ἀίδιον , πεπερασμένον ὑπάρχον πεπερασμένην ἔχει δύναμιν καὶ ὅσον ἐφ’ ἑαυτῷ ἀεὶ ἐν τέλει χρόνου ἐστί , διὰ δὲ τὴν ἀεικίνητον τοῦ παράγοντος ἐπιστασίαν καὶ ἐν ἀρχῇ ἀεί ἐστι καὶ ἀίδιον ὑπάρχει , ὥστε τὸ κατὰ μέγεθος ἀρχὴν καὶ τέλος ἔχον καὶ κατὰ χρόνον ἔχει ταῦτα καὶ ἀνάπαλιν . τὸ γὰρ ἀρχὴν ἔχον χρόνου καὶ τέλος οὐχ ἅμα πᾶν ἐστι . διὸ ποιεῖται μὲν τὴν ἀπόδειξιν ἀπὸ τῆς κατὰ χρόνον ἀρχῆς καὶ τελευτῆς . ἄναρχον δὲ οὕτως καὶ ἀτελεύτητον οὔ φησιν εἶναι ὃ μὴ πᾶν ἐστι , τουτέστιν ὃ μὴ ἅμα ὅλον ἐστίν · ὅπερ τοῖς ἀμερέσιν ὑπάρχει καὶ τῷ ὄντι ἀπείροις , τῷ δέ γε ἀπλῶς ὄντι καὶ κυριώτατα · τῷ γὰρ ὄντι πᾶν ἐκεῖνό ἐστι . λέγει δὲ ταῦτα οὕτως ὁ Μέλισσος “ ὄτε τοίνυν οὐκ ἐγένετο , ἔστι δέ , ἀεὶ ἦν καὶ ἀεὶ ἔσται καὶ ἀρχὴν οὐκ ἔχει οὐδὲ τελευτήν , ἀλλ’ ἄπειρόν ἐστιν . εἰ μὲν γὰρ ἐγένετο , ἀρχὴν ἄν εἶχεν ἤρξατο γὰρ ἄν ποτε γινόμενον ) καὶ τελευτήν ἐτελεύτησε γὰρ ἄν ποτε γινόμενον ) • εἰ δὲ μήτε ἤρξατο μήτε ἐτελεύτησεν ἀεί τε ἦν καὶ ἀεὶ ἔσται , οὐκ ἔχει ἀρχὴν οὐδὲ τελευτήν · οὐ γὰρ ἀεὶ εἶναι ἀνυστὸν ὅ τι μὴ πᾶν ἐστι’’ . καὶ ὅτι μὲν τὸ “ ποτὲ ” χρονικόν ἐστι , δῆλον · ὅτι δὲ “ γινόμενον ” τὸ κατ’ οὐσίαν γενητὸν εἶπεν , ὃ ἕως ἂν ᾖ γινόμενόν ἐστι καὶ οὐκ ὄν , δῆλον ἐκ τοῦ ἐτελεύτησε γὰρ ἄν ποτε γινόμενον ὄν ” καὶ ἐκ τοὐ “ οὐ γὰρ ἀεὶ εἶναι ἀνυστὸν ὅ τι μὴ πάν ἐστι’’ , ὡς τοῦ | ἀεὶ ὄντος , ὃ καὶ πᾶν ἐστιν , ἀντικειμένου τῷ γενητῷ . ὅτι δὲ ὥσπερ τὸ “ ποτὲ γενόμενον πεπερασμένον τῇ οὐσίᾳ φησίν , οὕτω καὶ τὸ ἀεὶ ὂν ἄπειρον λέγει τῇ οὐσίᾳ , σαφὲς πεποίηκεν εἰπών “ ἀλλ’ ὥσπερ ἔστιν ἀεί , οὕτω καὶ τὸ μέγεθος ἄπειρον ἀεὶ χρὴ εῖναι ” . μέγεθος δὲ οὐ τὸ διαστατόν φησιν · αὐτὸς γὰρ ἀδιαίρετον τὸ ὂν δείκνυσιν · “ εἰ γὰρ διῄρηται , φησί , τὸ ἐόν , κινεῖται . κινούμενον δὲ οὐκ ἄν εἴη ἅμα.’’ μέγεθος τὸ δίαρμα αὐτὸ λέγει τῆς ὑποστάσεως . ὅτι γὰρ ἀσώματον εἶναι βούλεται τὸ ὄν , ἐδήλωσεν εἰπών “ εἰ μὲν ὂν εἴη , δεῖ αὐτὸ ἓν εἶναι . ἓν δὲ ὂν δεῖ αὐτὸ σῶμα μὴ ἔχειν’’ . καὶ ἐφεξῆς δὲ τῷ ἀιδίῳ τὸ ἄπειρον κατὰ τὴν οὐσίαν συνέταξεν εἰπών “ ἀρχήν τε καὶ τέλος ἔχον ἀπὸ δὲ τοῦ ἀπείρου τὸ ἓν συνελογίσατο ἐκ τοῦ “ εἰ μὴ ἓν εἴη , περανεῖ πρὸς ἄλλο’’ . τοῦτο δὲ αἰτιᾶται Εὔδημος ὡς ἀδιορίστως λεγόμενον γράφων οὕτως · “ εἰ δὲ δὴ συγχωρήσειέ τις ἄπειρον εἶναι τὸ ὄν , διὰ τί καὶ ἓν ἔσται ; οὐ γὰρ δὴ διότι πλείονα , περανεῖ πῃ πρὸς ἄλληλα . δοκεῖ γὰρ καὶ ὁ παρελη - λυθὼς χρόνος ἄπειρος εἶναι περαίνων πρὸς τὸν παρόντα . πάντῃ μὲν οὖν ἄπειρα τὰ πλείω τάχα οὐκ ἂν εἴη , ἐπὶ θάτερα δὲ φανεῖται ἐνδέχεσθαι . χρὴ οὖν διορίσαι , πῶς ἄπειρα οὐκ ἂν εἴη , εἰ πλείω . “ p . 186 a 16 ἔπειτα διὰ τί ἀκίνητον , εἰ ἕν ; “ Ὀ Μέλισσος δείξας τὸ ἄπειρον ἐκ τοῦ μήτε ἀρχὴν μήτε τέλος ἔχειν , ἐκ δὲ τοῦ ἀπείρου τὸ ἓν εἶναι , ἐφεξῆς καὶ ὅτι ἀκίνητον δείκνυσιν , ὡς ὁ Ἀλέξαν - δρός φησι , τῷ τὸ κινούμενον ἢ διὰ πλήρους ὀφείλειν κινεῖσθαι ἡ διὰ κενοῦ , οὕτω δὲ καὶ ἄλλο τι ἔσεσθαι ) . ὅτι δὲ διὰ μὲν πλήρους οὐχ οἷόν τέ τι κι - νηθῆναι , κενὸν δὲ μὴ δύνασθαι ἐν τοῖς οὖσιν εἶναι μηδὲν γὰρ εἶναι τὸ κενόν , ὄντος τε μηκέτι ἔσεσθαι ἄπειρον τὸ ὄν · εἰ γὰρ εἴη μεθίστασθαι δυνάμενον ἐν ἑαυτῷ , δῆλον ὡς μεῖζον ἄν αὐτοῦ εἴη , οὐδὲν δὲ μεῖζον τοὐ ἀπείρου ) ... " ταῦτα μὲν οὖν οὕτως αὐτῇ λέξει φησὶν ὁ Ἀλέξανδρος , καὶ ὡς τὴν κατὰ τόπον κίνησιν ἀναιροῦντος τοῦ Μελίσσου μόνην , οὐ μὴν καὶ τὴν ἀλλοίωσιν , οὕτως ποιεῖται τὴν ἐξήγησιν διὰ τὸ ὑπὸ τοῦ Ἀριστοτέλους εἰρημένον τὸ ἔπειτα ἀλλοίωσις διὰ τί οὐκ ἂν εἴη . ἐμοὶ δὲ δοκεῖ συμπεραινόμενος ὁ Μέλισσος τὰ περὶ τοῦ ὄντος εἰρημένα , ὅτι ἀγένητον καὶ ἀίδιον καὶ ἄπειρον καὶ ἓν καὶ ὅμοιον , ἐκ τούτων καὶ τὰς ἄλλας πάσας κινήσεις τὰς περὶ τὴν γένεσιν ἀφαιρεῖν ἀπὸ τοῦ ὄντος , καὶ πρῶτον μὲν δεικνύναι ὅτι οὔτε ὡς ἀπολλύμενον οὔτε ὡς αὐξόμενον ἢ μειούμενον οὔτε ὡς ἀλλοιούμενον κι - νεῖται τὸ ὂν ἢ ὅλως ἑτεροιούμενον , ὅπερ κοινὸν αὐξήσεως ἂν εἴη καὶ ἀλ - λοιώσεως . οὔτε γὰρ ἀίδιον οὔτε ἄπειρον οὔτε ἓν οὔτε ὅμοιον ἄν εἴη ταῦτα πάσχον · εἶτα ὅτι οὐδὲ κενόν · τὸ γὰρ κενόν , οὐχὶ σώματος ἀλλὰ κενὸν τοῦ ὄντος , οὐδέν ἐστι . προλαβὼν οὖν ὅτι τὸ ὂν πλέων ἐστί , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν πλῆρες , καὶ δείξας ὅτι κενὸν οὐκ ἔστι , συνάγει ὅτι οὐκ ἄν κινοῖτο κατὰ τόπον οὔτε ὡς εἰς ἄλλον παρ’ ἑαυτὸ τόπον , οὐ γάρ ἐστί τι κενὸν τοῦ ὄντος εἰς ὃ κινηθῇ , οὔτε εἰς ἑαυτό . ἐξ ἀραιοτέρου γὰρ πυκνότερον ἦν ἀνάγκη γενέσθαι . πυκνὸν δὲ καὶ ἀραιὸν οὐκ ἄν εἴη . τὸ γὰρ ἀραιὸν κενόν τι ἔχει , τὸ δὲ κενὸν οὐκ ἔστιν οὕτε ὅλως οὔτε ἐν αὐτῷ μάλιστα , διότι πλέων ἐστίν . ὅτι δὲ πλέων ἐστὶ τὸ ὄν , δείκνυσιν ἐκ τοῦ μηδὲν εἰς ἑαυτὸ εἰσδέχεσθαι • εἰ γὰρ εἰσδέχοιτο , κενόν τι εἶναι του ὄντος , κενὸν δὲ μὴ εἶναι . Ὅτι δὲ οὐχ ὡς ὁ Ἀλέξανδρος ἤκουσεν , οὕτως ἡ ἀπόδειξις προῆλθεν ἐκ τοῦ τὸ κινούμενον ἢ διὰ πλήρους ὀφείλειν κινεῖσθαι ἢ διὰ κενοῦ , ἀλλ’ ὅτι δεῖ αὐτὸ τὸ ὂν πλῆρες εἶναι , δηλοῖ καὶ ὁ Εὔδημος λέγων “ ἀκίνητον δὲ δὴ πῶς ; ἢ ὅτι πλῆρες . πλῆρες δέ , ὅτι οὐκ ἔστιν ἄπειρον κενοῦ μετέχον.’’ ἀλλ’ ἐπειδὴ κἄν ἀρχαιοπρεπῶς ἀλλ’ οὐκ ἀσαφῶς ταῦτα καὶ ὁ Μέλισσος ἔγραψε , παρακείσθω καὶ αὐτὰ τὰ ἀρχαῖα γράμματα πρὸς τὸ δύνασθαι τοὺς ἐντυγχάνοντας ἀκριβεστέρους γίνεσθαι κριτὰς τῶν προσφυεστέρων ἐξηγήσεων . λέγει δ’ οὖν ὁ Μέλισσος οὕτως τὰ πρότερον εἰρημένα συμπεραινόμενος καὶ οὕτως τὰ περὶ τῆς κινήσεως ἐπάγων . “ Οὔτως οὕτως οὖν ἀίδιόν ἐστι καὶ ἄπειρον καὶ ἓν καὶ ὅμοιον πᾶν . καὶ οὔτ’ ἀν’ ἀπόλοιτο οὔτε μεῖζον γίνοιτο οὔτε μετακοσμέοιτο οὔτε ἀλγεῖ οὔτε ἀνιᾶται . εἰ γάρ τι τούτων πάσχοι , οὐκ ἄν ἔτι ἓν εἴη . εἰ γὰρ ἑτεροιοῦται , ἀνάγκη τὸ ἐὸν μὴ ὅμοιον εἶναι , ἀλλὰ ἀπόλ - λυσθαι τὸ πρόσθεν ἐόν , τὸ δὲ οὐκ ἐὸν γίνεσθαι . εἰ τοίνυν τριχὶ μιῇ μυ - ρίοις ἔτεσιν ἑτεροῖον γίνοιτο τὸ πᾶν , ὀλεῖται ἄν ἐν τῷ παντὶ χρόνῳ . Ἀλλ’ οὐδὲ μετακοσμηθῆναι ἀνυστόν · ὁ γὰρ κόσμος ὁ πρόσθεν ἐὼν οὐκ ἀπόλλυται οὔτε ὁ μὴ ἐὼν γίνεται . ὅτε δὲ μήτε προσγίνεται μηδὲν μήτε ἀπόλλυται μήτε ἑτεροιοῦται , πῶς ἄν μετακοσμηθὲν τῶν ἐόντων τι ᾖ . εἰ μὲν γάρ τι ἐγίνετο ἑτεροῖον , ἤδη ἄν καὶ μετακοσμηθείη · οὐδὲ ἀλγεῖ · οὐ γὰρ ἄν πᾶν εἴη ἀλγέον · οὐ γὰρ ἄν δύναιτο ἀεὶ εἶναι χρῆμα ἀλγέον οὐδὲ ἔχει ἴσην δύ - ναμιν τῷ ὑγιεῖ · οὔτ’ ἄν ὅμοιον εἴη , εἰ ἀλγέοι · ἀπογινομένου γάρ τευ ἄν ἀλγέοι ἢ προσγινομένου , κοὐκ ἄν ἔτι ὅμοιον εἴη . οὐδ’ ἄν τὸ ὑγιὲς ἀλγῆσαι δύναιτο · ἀπὸ γὰρ ἄν ὄλοιτο τὸ ὑγιὲς καὶ τὸ ἐὸν , τὸ δὲ οὐκ ἐὸν γένοιτο . καὶ περὶ τοῦ ἀνιᾶσθαι ωὐτὸς λόγος τῷ ἀλγέοντι . οὐδὲ κενεόν ἐστιν οὐδέν • τὸ γὰρ κενεὸν οὐδέν ἐστιν · οὐκ ἄν οὖν εἴη τό γε μηδέν . οὐδὲ κινεῖται · ὑποχωρῆσαι γὰρ οὐκ ἔχει οὐδαμῇ , ἀλλὰ πλέων ἐστίν . εἰ μὲν γὰρ κενεὸν ἦν , ὑπεχώρει ἄν εἰς τὸ κενόν · κενοῦ δὲ μὴ ἐόντος οὐκ ἔχει ὅκῃ ὑποχω - ῥήσει . πυκνὸν δὲ καὶ ἀραιὸν οὐκ ἂν εἴη · τὸ γὰρ ἀραιὸν οὐκ ἀνυστὸν πλέων εἶναι ὁμοίως τῷ πυκνῷ , ἀλλ’ ἤδη τὸ ἀραιόν γε κενεώτερον γίνεται τοῦ πυκνοῦ . κρίσιν δὲ ταύτην χρὴ ποιήσασθαι τοῦ πλέω καὶ τοῦ μὴ πλέω · εἰ μὲν οὖν χωρεῖ τι ἢ εἰσδέχεται , οὐ πλέων • εἰ δὲ μήτε χωρεῖ μήτε εἰσ - δέχεται , πλέων . ἀνάγκη τοίνυν πλέων εἶναι , εἰ κενὸν μὴ ἔστιν . εἰ τοίνυν πλέων ἐστίν , οὐ κινεῖται.’’ ταῦτα μὲν οὖν τὰ τοῦ Μελίσσου . Ο δὲ Ἀριστοτέλης αἰτιᾶται πρῶτον μὲν διὰ τί ἀνάγκη , εἰ ὅν ἐστι μὴ κινεῖσθαι κατὰ τόπον , εἴπερ δύναται καὶ ὅλα ἐν ἑνὶ καὶ τῷ αὐτῷ τόπῳ μένοντα κινεῖσθαι τῇ τῶν μορίων ἀντιπεριστάσει , κενοῦ τινος μὴ δεόμενα , καθάπερ καὶ τόδε τὸ ὕδωρ ἐν ἑνὶ καὶ τῷ αὐτῷ μένον ἀγγείῳ δονούμενον . τί οὖν κωλύει καὶ τὸ πᾶν μήτε ἀπολιμπάνον τὸν τόπον μήτε ἐπιλαμβάνον κινεῖσθαι , τῶν ἐν αὐτῷ μορίων κινουμένων τῇ ἀντιπεριστάσει τῇ πρὸς ἄλ - ληλα , καθάπερ καὶ ἡ ὅλη σφαῖρα περὶ μένοντας τοὺς πόλους καὶ τὸν ἄξονα κινουμένη φαίνεται , καὶ πᾶσα σφαῖρα καὶ κῶνος καὶ κύλινδρος ; δύναται γὰρ κινεῖσθαί τι κατὰ τόπον καὶ μὴ ἀμεῖβον τόπον ἐκ τόπου , ὡς εἴρηται . ὥσπερ δέ φησι μέρος ὕδατος κινεῖται ἐν ἑαυτῷ , οὕτως τί κωλύει καὶ τὸ πᾶν ὄν ; ἐπεὶ δὲ καὶ τὴν ἀλλοίωσιν ἀνεῖλεν ἐκ τοῦ ἓν εἶναι ὁ Μέλισσος , διὰ τί , φησίν , οὐκ ἄν εἴη ἀλλοίωσις ἑνὸς ὄντος , εἴπερ δυνατὸν τὸ αὐ - τὸ ἓν κατὰ τὴν οὐσίαν ὑπομένον ποιότητα ἄλλοτε ἄλλην μεταλαμβάνειν , οἷον ἐκ θερμοῦ ψυχρὸν γενόμενον ἢ ἐκ λευκοῦ μέλαν ἢ ἐξ ὑγιαίνοντος νο - σοῦν . ἔοικε δὲ ἡ τοῦ Ἀριστοτέλους βραχυλογία σφάλλειν πολλαχοῦ τοὺς ἐξηγητάς · εἰπόντος γὰρ αὐτοῦ ἔπειτα ἀλλοίωσις διὰ τί οὐκ ἄν εἴη , ὁ Ἀλέξανδρος οὕτως ἐξηγεῖται “ ὡς Μελίσσου διὰ τοῦ δεῖξαι μὴ δυνάμενον τὸ ὂν τὴν κατὰ τόπον κίνησιν κινεῖσθαι τὸ πάντῃ ἀκίνητον αὐτοῦ κατη - 003E ; 003E ; Torstrik ἀλγεινόν a 2 ἀλγεινόν a 3 εἰ ( post εἴη ) om . D λοι γοροῦντος’’ ταῦτα γὰρ αὐτῇ λέξει γέγραφεν ὁ Ἀλέξανδρος ) , καίτοι τοῦ Μελίσσου καὶ πρὸ τῆς κατὰ τόπον κινήσεως τὰς ἄλλας ἀναιροῦντος , ὡς ἡ προεκτεθεῖσα ῥῆσις δηλοῖ . ὡς δὲ τοῦ ἑνὸς ἀλλοιοῦσθαι καὶ ἑτεροιοῦσθαι δυναμένου καὶ μένοντος ἔτι ἑνὸς κατὰ τὴν οὐσίαν , οὕτως νῦν ὑπήντησεν ὁ Ἀριστοτέλης τὸ ἓν ὁλοσχερῶς κατὰ τὴν συνήθειαν λαβών λέγομεν γὰρ ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν μένοντα Σωκράτην ὀδυνᾶσθαί τε τὸ σκέλος καὶ ἀναπαύ - ἕσθαι ) , τοὐ Μελίσσου κυριώτερον τὸ ἓν λαβόντος ἀλλ’ οὐχ ὁλοσχερέστερον , ὡς δηλοῖ τά τε ἄλλα τὰ εἰρημένα καὶ οὐχ ἥκιστα τὸ “ εἰ τοίνυν τριχὶ μιῇ μυρίοις ἔτεσιν ἑτεροῖον γίνοιτο τὸ πᾶν , ὀλεῖται ἄν ἐν τῷ παντὶ χρόνῳ’’ , ὡς δέον ὂν εἰ ἕν ἐστι , καὶ ὅμοιον καὶ ἀίδιον κυρίως · ὥστε κατὰ πάντ·α μένον οὐκ ἄν ἔχοι τι καθ’ ὃ μεταβολὴν ὑποδέξεται . ἀνάγκη γὰρ ἦν τὸ ἀλλοιούμενον καὶ τὸ ἑτεροιούμενον ὁπωσοῦν ἀπ’ ἄλλης διαθέσεως εἰς ἄλλην μεταβάλλειν . κατὰ τόπον δὲ εἰ κινοῖτο περιδινούμενον ὥσπερ τὸ ὕδωρ , κενοῦ μὴ ὄντος ἀνάγκη σχῆμα ἔχειν περιφερές , οἷον σφαιρικὸν ἢ κωνικὸν ἢ κυ - λινδρικόν · τὰ γὰρ ἄλλα σχήματα περιδινούμενα ἄλλοτε ἄλλον τόπον ἐπι - λαμβάνει · ἐσχηματισμένον δὲ πεπερασμένον ἂν εἴη καὶ οὐκ ἄπειρον . εἰ δὲ ἀκίνητον πρότερον ὂν κινοῖτο ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ , ἀνάγκη πυκνουμένου καὶ ἀραιουμένου μέρους τινὸς γίνεσθαι τὴν ἀρχὴν τῆς κινήσεως . ὅλως δὲ σω - μάτων κίνησις ἡ περιδίνησις • ἀσώματον δὲ δέδεικται τὸ ὂν ὑπὸ Μελίσσου . p . 186 a 19 ’Αλλὰ μὴν οὐδὲ τῷ εἴδει οἷόν τε ἓν εἶναι ἕως τοῦ καὶ τὰ ἐναντία ἀλλήλων . ’Ev τοῖς καθόλου λόγοις τριῶν τοῦ ἑνὸς σημαινομένων ἀφορισθέντων , τοῦ τε κατὰ συνέχειαν καὶ τοῦ ὡς ἀδιαιρέτου καὶ τοῦ τῷ λόγῳ ἑνός , δείξας ὅτι κατ’ οὐδὲν τῶν σημαινομένων τούτων ἓν εἶναι δύναται τὸ ὂν καὶ ὑπαν - τήσας καὶ πρὸς αὐτοὺς τοὺς τοῦ Μελίσσου λόγους , κοινὸν οἶμαι τοῦτον ἐπάγει λόγον , ὅτι ὅλως τῷ εἴδει ἓν οὐχ οἷόν τε τὸ ὂν εἶναι πλὴν τῷ ἐξ οὗ , τουτέστι πλὴν κατὰ τὴν ὑλικὴν αἰτίαν . ‘‘κατὰ ταύτην γάρ , ὡς ὁ Ἀλέξανδρος ἐξηγεῖται , δυνατὸν ἓν τῷ εἴδει λέγειν τὸ ὄν , ὥσπερ καὶ ἄλλοι τινὲς τῶν φυσικῶν ἔλεγον , Θαλῆς μὲν Ἵππων ὕδωρ λέγοντες , Ἀναξιμένης δὲ ἀέρα , Ἡράκλειτος δὲ πῦρ · αὐτὰ μέντοι τὰ ὄντα ἓν τῷ εἴδει λέγειν αὐ - τόθεν ἄτοπον . ἄν μὲν γὰρ οὕτως τις λέγοι ἓν εἶναι τὰ ὄντα καθὸ ἐξ ἑνός τινος καὶ μιᾶς ἀρχῆς τὰ πάντα γέγονε , λέγοι ἄν τινα λόγον καὶ ὑπὸ φυ - σικῶν τινων εἰρημένον · καθ’ οὓς γὰρ ἡ ἀρχὴ τῶν ὄντων μία , κατὰ τούτους ἓν τῷ λόγῳ τὰ πάντα γένοιτο ἄν , καθὸ ἐξ ἑνός , ἀλλ’ οὐ καθὸ ἔστι · κατὰ γὰρ τοῦτο διαφόρους ἔχοντα λόγους , τινὰ δὲ καὶ ἐναντίους , πῶς ἄν εἴη τὰ αὐτὰ ἀλλήλοις ; οἷον ἄνθρωπος καὶ ἵππος ἡ λογικὸν ζῷον καὶ ἄλογον κατὰ μὲν τὴν ὕλην τὰ αὐτὰ ἄν εἴη , κατὰ δὲ τὸ εἶδος οὐκέτι . δῆλον δὲ ὅτι τοῦ τὰ διάφορα τὰ αὐτὰ εἶναι μᾶλλον ἄτοπόν ἐστι τὸ τὰ ἐναντία τὰ αὐτὰ εἶναι.’’ ἐπιστῆσαι δὲ ἄξιον εἰς ὃ ὁ Ἀλέξανδρος ἀποβλέψας ἓν τῷ εἴδει τῷ κατὰ τὴν ὕλην φησὶ δυνατὸν λέγειν τὰ ὄντα . ἢ τοῦτο μὲν βίαιον τὸ λέγειν τῷ εc̓οει τῆς ὕλης , ἄμεινον δὲ λέγειν ὅτι ὅλως τῷ εἵδει οὐχ οἷόν τε ἓν εἶναι , ἀλλ’ εἴπερ ἄρα , κατὰ κοινότητά τινα χρὴ λαβεῖν τὸ ἕν , οἷον τὴν ὕλην καὶ τὸ ἐξ οὗ , ὥσπερ τινὲς τῶν φυσικῶν ἔλεγον . διὸ καὶ ἐπήγαγεν ἄνθρωπος γὰρ ἵππου ἕτερον τῷ εἴδει καὶ τὰ ἐναντία ἀλλήλων ὡς εἶδος λέγων τὸ καθὸ ἕκαστόν ἐστιν , ἀλλ’ οὐχὶ τὸ ἐξ οὗ . δῆλον δὲ ὅτι εἰ οὕτως εἶδός τις λέγει ὡς τὸ σύνθετον , οὗ καὶ ὁ ὁρισμὸς σύνθετος ἀποδίδοται , οὐκ ἄν δέξαιτο Μέλισσος εἶδος εἶναι τὸ ὄν · εἰ δὲ οὕτως ὡς τὸ ἄυλον καὶ ἀπλού - στατον , τάχα ἄν δέξαιτο · πολλὰ γὰρ αὐτοῦ καὶ αὐτὸς κατηγορεῖ , τὸ ἀγέ - νῆτον , τὸ ἀκίνητον , τὸ ἄπειρον καὶ ἄλλα πολλά . ἀλλ’ οὔτε οὕτως ἓν ὡς τὸ ἐξ οὗ καὶ τὸ ὑλικὸν λέγοι ἄν Μέλισσος οὔτε ὡς οἱ φυσικοί ἀσώματον γὰρ λέγει τὸ ὄν ) οὔτε κατὰ τὴν κυρίως ὕλην , εἴπερ μήτε εἰσδέχεσθαί τι λέγει τὸ ὂν μήτε μὀτακ̓οσυεῖσθαι , ἡ δὲ ὕλη καὶ εἰσδέχεται καὶ μεταχοσμεῑται . ἔτι δὲ “ τοῦ ἐόντος ἀληθινοῦ , φησί , κρεῖσσον οὐδέν’’ . ἡ δὲ ὕλη τὸ χείριστον . p . Καὶ πρὸς Παρμενίδην δὲ ὁ αὐτὸς τρόπος τῶν λόγων ἕως τοῦ τῇ δὲ ὅτι οὐ συμπεραίνεται . Καὶ ἐν τῇ δόξῃ καὶ ἐν τῇ τῆς δόξης κατασκευῇ τὰ μέν ἐστι κοινὰ Παρ - μενίδη καὶ Μελίσσω , τὰ δὲ ἴδια · κοινὰ μὲν ἐν τῇ δόξῃ τὸ ἓν εἶναι τὸ ὃν καὶ ἀκίνητον , ἴδια δὲ τὸ Μέλισσον μὲν ἄπειρον λέγειν τὸ ὄν , Παρμενίδην δὲ πεπερασμένον • κατὰ δὲ τὴν κατασκευὴν κοινὸν μὲν πάλιν αὐτοῖς τό τε ἀσυλλογίστως ἐρωτᾶν καὶ τὸ ψευδεῖς λαμβάνειν προτάσεις · ἴδιον δὲ αὐταὶ αἱ προτάσεις , αἷς ἑκάτερος αὐτῶν ἐχρήσατο · οὐ γὰρ διὰ τῶν αὐτῶν ἄμφω τὰς ἀποδείξεις πεποίηνται . καὶ τῆς ἀντιλογίας οὖν τῆς πρὸς αὐτοὺς τὰ μὲν κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον γενήσεται , τὰ δὲ κατὰ ἄλλον καὶ ἄλλον . ὅσα μὲν γὰρ καθόλου ἀναιρετικὰ ἐρρήθη τοῦ ἓν εἶναι τὸ ὄν , ταῦτα ὁμοίως πρὸς ἑκάτερον εἴρηται , ὥσπερ καὶ ὅτι παρ’ ἀμφοτέροις ὁ λόγος ἡμάρτηται καὶ ὅτι ψευδῆ λαμβάνει καὶ ὅτι οὐ συμπεραίνει · καὶ γὰρ καὶ τοῦτο κοινῶς ἐπῆκται πρὸς λύσιν • ὅσα δὲ πρὸς τὰς οἰκείας ἑκατέρου προτάσεις λέγεται , ταῦτα ἰδίᾳ πρὸς ἑκάτερον ὑπαντᾷ . καὶ καθὸ δὲ ἐν τῇ δόξῃ διαφέρονται τοῦ μὲν ἄπειρον τοῦ δὲ πεπερασμένον λέγοντος τὸ ὄν , καὶ κατὰ τοῦτο διαφόρους τὰς ἀντι - λογίας ἀνάγκη γίνεσθαι . p . 186 a 24 Ψευδὴς μὲν ἡ ἁπλῶς λαμβάνει τὸ ὂν λέγεσθαι . τὸν Παρμενίδου λόγον , ὡς ὁ Ἀλέξανδρος ἱστορεῖ , ὁ μὲν Θεόφραστος οὕτως ἐκτίθεται ἐν τῷ πρώτῳ τῆς Φυσικῆς ἱστορίας “ τὸ παρὰ τὸ ὂν οὐκ ὄν · τὸ οὐκ ὂν οὐδέν · ἓν ἄρα τὸ ὄν’’ , Εὔδημος δὲ οὕτως “ τὸ παρὰ τὸ ὂν οὐκ ὄν , ἀλλὰ καὶ μοναχῶς λέγεται τὸ ὄν · ἓν ἄρα τὸ ὄν.’’ τοῦτο δὲ εἰ μὲν ἀλλαχοῦ που γέγραφεν οὕτως σαφῶς Εὔδημος , οὐκ ἔχω λέγειν · ἐν δὲ τοῖς Φυσικοῖς περὶ Παρμενίδου τάδε γράφει , ἐξ ὧν ἴσως συναγαγεῖν τὸ εἰρημένον δυνατόν • Παρμενίδης δὲ οὐ φαίνεται δεικνύειν ὅτι ἓν τὸ ὄν , οὐδὲ εἴ τις αὐτῷ συγχωρήσειε μοναχῶς λέ - γεσθαι τὸ ὄν , εἰ μὴ τὸ ἐν τῷ τί κατηγορούμενον ἑκάστου ὥσπερ τῶν ἀνθρώπων ὁ ἄνθρωπος . καὶ ἀποδιδομένων τῶν λόγων καθ’ ἕκαστον ἐνυπάρξει ὁ τοῦ ὄντος λόγος ἐν ἅπασιν εἷς καὶ ὁ αὐτὸς ὥσπερ καὶ ὁ τοῦ ζῴου ἐν τοῖς ζῴοις . ὥσπερ δὲ εἰ πάντα εἴη τὰ ὄντα καλὰ καὶ μηθὲν εἴη λαβεῖν ὃ οὐκ ἔστι κα - λόν , καλὰ μὲν ἔσται πάντα , οὐ μὴν ἕν γε τὸ καλὸν ἀλλὰ πολλά τὸ μὲν γὰρ χρῶμα καλὸν ἔσται τὸ δὲ ἐπιτήδευμα τὸ δὲ ὁτιδήποτε ) , οὕτω δὴ καὶ ὄνια μὲν πάντα ἔσται , ἀλλ’ οὐχ ἓν οὐδὲ τὸ αὐτό · ἕτερον μὲν γὰρ τὸ ὕδωρ , ἄλλο δὲ τὸ πῦρ . Παρμενίδου μὲν οὖν ἀγασθείη τις ἀναξιοπίστοις ἀκολουθήσαντος λόγοις καὶ ὑπὸ τοιούτων ἀπατηθέντος , ἃ οὔπω τότε διεσαφεῖτο οὔτε γὰρ τὸ πολλαχῶς ἔλεγεν οὐδείς , ἀλλὰ Πλάτων’ πρῶτος τὸ δισσὸν εἰσήγαγεν , οὔτε τὸ καθ’ αὑτὸ καὶ κατὰ συμβεβηκός ) · φαίνεταί τε ὑπὸ τούτων διαψευσθῆναι . ταῦτα δὲ ἐκ τῶν λόγων καὶ ἐκ τῶν ἀντιλογιῶν ἐθεωρήθη καὶ τὸ συλλογίζεσθαι · οὐ γὰρ συνεχωρεῖτο , εἰ μὴ φαίνοιτο ἀναγκαῖον · οἱ δὲ πρότερον ἀναποδείκτως ἀπεφαί - νοντο’’ . καὶ μέχρι τούτου τὰ περὶ Παρμενίδου προαγαγὼν ἐπὶ Ἀναξαγόραν μετέβη . Πορφύριος δὲ καὶ αὐτὸς τὰ μὲν ἐκ τῶν Παρμενιδείων ἐπῶν ὡς οἶμαι τὰ δὲ ἐκ τῶν Ἀριστοτέλους καὶ ὧν ἄν τις πιθανῶς ἐκθέσθαι τὴν Παρμενίδου δόξαν βουλόμενος εἴποι γράφει ταῦτα . ἔχει δὲ αὐτοῦ ὁ λόγος οὕτως · “ εἴ τι παρὰ τὸ λευκόν ἐστιν , ἐκεῖνο οὐ λευκόν ἐστι , καὶ εἴ τι παρὰ τὸ ἀγαθόν ἐστιν , ἐκεῖνο οὐκ ἀγαθόν ἐστι , καὶ εἴ τι παρὰ τὸ ὄν ἐστιν , ἐκεῖνο οὐκ ὄν ἐστι . τὸ δὲ οὐκ ὂν οὐδέν · τὸ ὂν ἄρα μόνον ἐστίν · ἓν ἄρα τὸ ὄν . καὶ γὰρ εἰ μὴ ἕν ἐστιν ἀλλὰ πλείω τὰ ὄντα , ἤτοι τῷ εἶναι διοίσει ἀλλήλων ἢ τῷ μὴ εἶναι • ἀλλ’ οὔτε τῷ εἶναι διαφέροι ἄν κατὰ γὰρ αὐτὸ τὸ εἶναι ὅμοιά ἐστι , καὶ τὰ ὅμοια ἡ ὅμοια ἀδιάφορα καὶ οὐχ ἕτερα τυγχάνει ὄντα , τὰ δὲ μὴ ἕτερα ἕν ἐστιν ) οὔτε τῷ μὴ εἶναι · τὰ γὰρ διαφέροντα πρότερον εἶναι δεῖ , τὰ δὲ μὴ ὄντα οὐδὲν διαφέρει ἀλλήλων · εἰ τοίνυν πλείω φησὶν ὑποτιθέμενα μήτε τῷ εἶναι μήτε τῷ μὴ εἶναι διαφέρειν οἷόν τε καὶ ἕτερα εἶναι ἀλλήλων , δῆλον ὡς ἓν πάντα ἔσται καὶ τοῦτο ἀγένητόν τε καὶ ἄφθαρτον’’ . ὁ μέντοι Ἀριστοτέλης ἐν τοῖς ἑξῆς ἔοικεν οὕτω πὼς ἀπομνημονεύειν τοῦ Παρμενιδείου λόγου · εἰ ἓν σημαίνει τὸ ὂν καὶ μὴ οἷόν τε εἶναι ἅμα τὴν ἀντίφασιν , οὐκ ἔσται οὐδὲν μὴ ὅν . ταὐτὸν δὲ καὶ οὗτος ἐννοεῖ τοῖς προτέροις . εἰ γὰρ ἓν ση - μαίνει τὸ ὄν , τὸ παρ’ ἐκεῖνο οὐκ ὂν καὶ οὐδέν ἐστι . καὶ εἰ μὴ συνυπάρχει ἡ ἀντίφασις , ὥστε ταὐτὸν καὶ ὂν ἅμα καὶ οὐκ ὂν εἶναι , δῆλον ὅτι τὸ παρὰ τὸ ὂν οὐκ ὂν ἔσται καὶ τὸ οὐκ ὂν οὐδέν . Εἰ δέ τις ἐπιθυμεῖ καὶ αὐτοῦ τοῦ Παρμενίδου ταύτας λέγοντος ἀκοῦσαι τὰς προτάσεις , τὴν μὲν τὸ παρὰ τὸ ὂν οὐκ ὂν καὶ οὐδέν’ λέγουσαν , ἥτις ἡ αὐτή ἐστι τῇ τὸ ὂν μοναχῶς λέγεσθαι , εὑρήσει ἐν ἐκείνοις τοῖς ἔπεσιν · ἡ μὲν ὅπως ἔστι τε καὶ ὡς οὐκ ἔστι μὴ εἶναι πειθοῦς ἐστι κέλευθος ἄλη θείη γὰρ ὀπηδεῖ ) , ἡ δ’ ὡς οὐκ ἔστι τε καὶ ὡς χρεών ἐστι μὴ εἶναι τὴν δή τοι φράζω παναπευθέα ἔμμεν ἀταρπόν . οὔτε γὰρ ἄν γνοίης τό γε μὴ ἐόν οὐ γὰρ ἀνυστόν ) οὔτε φράσαις . ὅτι δὲ ἡ ἀντίφασις οὐ συναληθεύει , δι’ ἐκείνων λέγει τῶν ἐπῶν , δι’ ὧν 5 μέμφεται τοῖς εἰς ταὐτὸ συνάγουσι τὰ ἀντικείμενα . εἰπὼν γάρ ἔστι γὰρ εἶναι , μηδὲν δ’ οὐκ ἔστι , τά γ’ ἐγὼ φράζεσθαι ἄνωγα , πρώτης γάρ σ’ ἀφ’ ὁδοῦ ταύτης <εἴργω> , <ἐπάγει> αὐτὰρ ἔπειτ’ ἀπὸ τῆς , ἣν δὴ βροτοὶ εἰδότες οὐδέν πλάττονται δίκρανοι · ἀμηχανίη γὰρ ἐν αὐτῶν στήθεσιν ἰθύνει πλαγκτὸν νόον . οἱ δὲ φοροῦνται κωφοὶ ὁμῶς τυφλοί τε τεθηπότες ἄκριτα φῦλα , οἷς τὸ πέλειν τε καὶ οὐκ εἶναι ταὐτὸν νενόμισται κοὐ ταὐτόν , πάν|των δὲ παλίντροπός ἐστι κέλευθος . τούτου δὴ τοῦ λόγου πρῶτον μὲν τὸ ψεῦδος ἐλέγχει τῶν προτάσεων ὁ " Ἀριστοτέλης , εἶτα τὸ ἀσυλλόγιστον . καὶ ψεύδεσθαι μέν φησιν ὅτι μοναχῶς λαμβάνει τὸ ὂν λεγόμενον πολλαχῶς , καθ’ ὅσους ἐν κατηγορίαις ἐπιδέδεικται τρόπους λεγόμενον . τὸ γὰρ ‘εἴ τι παρὰ τὸ ὃν ἔστιν , ἐκεῖνο οὐκ ὄν ἐστιν’ εἰ μοναχῶς ἐλέγετο τὸ ὄν , ἴσως ὀρθῶς ἂν ἐλέγετο , ἐπὶ δὲ τῶν πολλαχῶς λεγομένων οὐκέτι · οἷον εἰ λέγοι τις · εἴ τι παρὰ τὸν καρκίνον ἐστίν , ἐκεῖνο οὐ 5 καρκίνος ἐστί · πευσόμεθα γὰρ τὸ παρὰ ποῖον καρκίνον . ὁ μὲν γὰρ παρὰ τὸν ἔνυδρον καρκίνον οὐράνιος καρκίνος ἐστὶν ἢ ὁ τοῦ χαλκέως · καὶ ὁ παρὰ τὸν οὐράνιον δὲ ἄλλο τι εἶδος καρκίνου οὐ κωλύεται εἶναι · ὁμοίως δὲ καὶ εἴ τι παρὰ τὸ ὄν ἐστιν , οἱονεὶ παρὰ τὴν οὐσίαν , ἐκεῖνο οὐκ οὐσία μέν , ποιότης μέντοι γε ἢ ποσότης εἶναι οὐ κωλύεται , καὶ εἴ τι παρὰ τὴν ποιό - τητᾷ , οὐ ποιότης , οὐσία μέντοι γε ἢ ποσότης . καὶ οὕτως οὐδὲν κωλύει πολλὰ εἶναι τὰ ὄντα , καὶ αὐτό γε τὸ ὂν οὐκ ὂν εἶναι , ἀλλ’ οὐχὶ τὰ ἀντι - κείμενα . Σωκράτης γὰρ ἄνθρωπος μέν ἐστιν , ἵππος δὲ οὔ , καὶ οὐσία μέν , ποιότης δὲ οὔ . καὶ ἄλλως δὲ ἄτοπον τὸ λῆμμα . τὸ γὰρ ‘εἴ τι τὸ ὂν ἔστιν , οὐκ ὄν ἐστιν’ ἅμα διδόντων ἐστὶν εἶναί τι τὸ αὐτὸ καὶ μὴ εἶναι · τοῦτο δὲ ἐπὶ τοῦ καθ’ αὑτὸ λεγομένου εἶναι ἄτοπον . εἴ τις δὲ οὕτω προφέροι τὴν πρώτην πρότασιν ὡς πολλαχῶς τοῦ ὄντος λεγομένου , αὕτη μὲν ἀληθὴς ἔσται , ἡ μέντοι ἐφεξῆς αὐτῇ οὐκέτι ἀληθὴς ἡ λέγουσα τὸ οὐκ ὂν οὐδέν · ἴσον γάρ ἐστι τοῦτο τῷ ‘τὸ παρὰ τὴν οὐσίαν οὐδέν ἐστι’ , καίτοι πολλῶν ὄντων ἃ οὐκ εἰσὶν οὐσίαι . οὕτως μὲν οὖν αἱ κατὰ Θεόφραστον προτάσεις ὡς ψευδεῖς οὖσαι διελέγχονται · ὡς δὲ ἀσυμπέραντοι , ὅτι τὸ μὲν ἀκολούθως ἐπαγόμενον συμπέρασμα ἦν ‘τὸ παρὰ τὸ ὂν οὐδέν’ . ὁ δὲ ἐπή - γαγεν ‘ἓν ἄρα τὸ ὄν’ . κἂν μοναχῶς δέ τις ὑπόθηται τὸ ὂν λέγεσθαι , ὡς μνημονεύει Εὔδημος , ψεῦδος καὶ οὗτος λαμβάνει · οὐ γὰρ μοναχῶς τὸ ὄν , εἴ γε δεκαχῶς . ἔπειτα οὐδὲ οὕτως συμπεραίνει ὅτι ἓν τὸ ὄν . κἂν ὑπόθη - τᾶι δέ τις μηδὲν ἄλλο παρὰ τὴν οὐσίαν εἶναι , οὐδὲν κωλύει οὐσίας μὲν εἶναι μόνας , πολλὰς δὲ ταύτας , ὅπερ καὶ ὁ Εὔδημος ἐδήλωσε διὰ τοῦ “ αὐδὲ εἴ τις αὐτῷ συγχωρήσειε μοναχῶς λέγεσθαι τὸ ὄν’’ καὶ τὸ ἑξῆς “ ώς γὰρ εἰ πάντα τὰ ὄντα καλὰ εἴη καὶ μηθὲν εἴη λαβεῖν ὃ οὐκ ἔστι καλόν , καλὰ μὲν ἔσται πάντα , οὐ μὴν ἕν γε τὸ καλὸν ἀλλὰ πολλά τὸ μὲν γὰρ χρῶμα καλὸν ἔσται τὸ δὲ ἐπιτήδευμα τὸ δὲ ὁτιδήποτε)’’ , τὸ δὲ αὐτὸ ἐπὶ τοῦ λευκοῦ ἔδειξεν ὁ Ἀριστοτέλης , “ οὒτω δὴ καὶ ὄντα μὲν πάντα ἔσται , ἀλλ’ οὐχ ἓν οὐδὲ τὸ αὐτό’’ • καὶ ψευδὴς ἡ ἐπιφορὰ ἡ λέγουσα ‘ἓν ἄρα τὸ ὂν’ καὶ οὐκ ἐκ τῶν κειμένων συνηγμένη . κἄν γὰρ μοναχῶς τὸ ὄν , οὐκ ἤδη ἓν τὸ ὄν · μοναχῶς γὰρ λέγεται καὶ γένει καὶ εἰἡει · ἑκατέρως δὲ πολλά . καὶ συμβήσεται τὸ ἐπὶ τοῦ κατὰ τὸ καλὸν παραδείγματος ὑπὸ τοῦ Εὐδήμου εἰρημένον “ ὄτι καλὰ μὲν ἔσται πάντα , οὐ μὴν ἓν τὸ καλόν’’ τῷ ἀριθμῷ • τὰ γὰρ τῷ λόγῳ ἓν οὐκ ἤδη καὶ τῷ ἀριθμῷ ἕν . τὰ δὲ αὐτὰ ἐπὶ τοῦ λευκοῦ συνήγαγεν ὁ Ἀριστοτέλης . εἰ δέ τις λέγοι μὴ τῷ ἀριθμῷ συνάγειν ἓν τὸ ὄν , ἀλλὰ τῷ εἰἡει ἢ τῷ γένει , οὗτος αὐτόθεν ὁμολογεῖ πολλὰ λέγειν τὰ ὄνια τῷ ἀριθμῷ · τὰ δὲ κατὰ γένος ἓν καὶ τῷ λόγῳ πολλά ἐστιν . εἰ δὲ οὕτως ἓν τὸ ὂν λέγουσι , πῶς ἔτι διὰ τὸ ἓν εἶναι ἀκί - νῆτον ἐροῦσιν ; p . 186 a 25 Ἀσυμπέραντος δέ , ὅτι εἰ μόνα τὰ λευκὰ ληφθείη . Κἂν συγχωρήσῃ τις αὐτῷ , φησίν , τὸ ὂν μὴ πολλαχῶς λέγεσθαι ἀλλὰ μοναχῶς , ὡς εἶναι τὴν πρότασιν ἀληθῆ τὴν λέγουσαν ‘τὸ παρὰ τὸ ὂν οὐκ ὄν’ , σημαίνοι δὲ ἓν τὸ ὄν , οὐδὲ οὕτως ἓν τῷ ἀριθμῷ συνάγεται τὸ ὄν . τὸ γὰρ συναγόμενόν ἐστιν ὅτι ‘τὸ παρὰ τὸ ὂν οὐδὲν εἰ οὐχ ἕν’ . εἰ δέ τις τὸ ἀντίστροφον τούτῳ βούλεται συναγαγεῖν ὡς ἑπόμενον τῷ συναγομένῳ , " ὅπερ δοκεῖ ποιεῖν ὁ Παρμενίδης , ἐπειδὴ σὺν ἀντιθέσει ἡ ἀντιστροφή , τὸ συναγόμενον ἔσται ‘τὸ ἓν ἄρα ὄν’ . εἰ γὰρ ἡ ἀκολουθία ἦν ‘τὸ παρὰ τὸ ὄν , τουτέστι τὸ μὴ ὄν , οὐχ ἕν’ , γίνεται ἐκ τῆς ἀντιστροφῆς τὂ τὸ ἓν ἄρα ὅν’ · ὅπερ ἄλλο ἐστὶ τοῦ τὸ ὂν ἓν ἢ ἓν τὸ ὄν’ . αὐτὸς δὲ ἐπὶ τοῦ λευκοῦ δείκνυσι τὸ ἀσυμπέραντον νῦν μὲν ὡς συμβεβηκός τι λαμβάνων τὸ ὄν , μετ’ ὀλίγον δὲ ὡς οὐσίαν καὶ καθ’ ἑκάτερον δεικνὺς μὴ δυνάμενον ἓν εἶναι τὸ ὄν . εἰ γὰρ μόνον εἴη τὸ λευκὸν καὶ μηδὲν ἄλλο , ὡς πᾶν τὸ παρὰ τὸ λευκὸν μὴ ὂν εἶναι καὶ τὸ μὴ ὂν μηδέν , οὐδὲ οὕτως ἓν τῷ ἀριθμῷ δείκνυται τὸ λευκόν , ἀλλ’ εἴπερ ἄρα , ἢ τῷ γένει ἢ τῷ εἰἡει , ὅπερ καὶ πολλά ἐστιν . ὅτι δὲ οὐκ ἔστιν ἓν τῷ ἀριθμῷ , δείκνυσιν ὑπομιμνήσκων τῆς προληφθείσης τοῦ τοιούτου ἑνὸς διαιρέσεως . εἰ γὰρ ἦν ἓν τῷ ἀριθμῷ , ἢ ὡς συνεχὲς ἔμελλεν εἶναι ἓν ἢ ὡς ἀδιαίρετον ἢ ὡς τῷ λόγῳ τὸ αὐτό . ἀλλ’ οὔτε ὡς συνεχὲς ἀνάγκη ἓν εἶναι · δύναται γὰρ πολλὰ εἶναι καὶ διωρισμένα τὰ λευκὰ τούτων κειμένων τῶν προτάσεων . οὐδὲ γὰρ τῇ συνεχείᾳ ἓν λευκόν ἐστι χιὼν καὶ κύκνος καὶ ψιμύθιον , ἀλλὰ διῄρηται . καίτοι κἀν συνεχές τις αὐτὸ συγχωρήσῃ , πολλὰ δέδεικται τὸ συνεχὲς τῇ διαιρέσει . καὶ ἄλλως δὲ κἂν συνεχές τις εἶναι συγχωρήσῃ τὸ λευκόν , οὐκ ἔσται τῷ λόγῳ ἕν , ἕκαστον γὰρ τῶν λευκῶν ἰδίᾳ λαμβανόμενον διαιρεῖται εἴς τε τὸ ὑποκεί - μένον ὃ μετέχον λευκότητος λευκὸν λέγεται , καὶ εἰς αὐτὸ τὸ χρῶμα τὸ με - τεχόῳνον . καὶ γὰρ καὶ τοῦτο λευκὸν λέγεται καὶ λευκὸν εἶναι καὶ εἶδος λευκότητος . καὶ ἔσται ἑκατέρου ἴδιος ὁ λόγος , τοῦ μὲν ὡς ὑποκειμένου , οἷον τοῦ κύκνου ὅτι ἐστὶ ζῷον τοιόνδε λελευκωμένον , τοὐ δὲ ὡς καθ’ ὑπο - κειμένου ἢ ἐν ὑποκειμένῳ , ἑκατέρως | γὰρ ὑπ’ αὐτοῦ λέγεται τὸ συμβε - βηκός , ὅτι ἐστὶ χρῶμα διακριτικὸν ὄψεως . ὥστε πολλὰ ἔσται τὰ λευκὰ καὶ μενούσης ἀληθοῦς τῆς λεγομένης προτάσεως ‘παρὰ τὸ λευκὸν οὐδέν’ · ἄλλος γὰρ ἑκατέρου λόγος , καίτοι λευκῶν ἀμφοῖν λεγομένων . καὶ οὐ δεῖ ταραχθῆναι μὴ ἀναγκασθῶμεν ἕτερον τῷ λόγῳ λέγοντες τὸ συμβεβηκὸς παρὰ τὸ ὑποκείμενον χωριστὴν αὐτῷ δοῦναι τοῦ ὑποκειμένου τὴν ὑπόστασιν . οὐ γὰρ ἀνάγκη , ὧν ὁ λόγος ἕτερος , ταῦτα καὶ καθ’ ὑπόστασιν ἀλλήλων κεχωρίσθαι . καὶ γὰρ τὰ συνυφιστάμενα ἀλλήλοις ἔχει λόγους οἰκείους , καὶ ἐπέρεισιν οἰκείαν δέχεται τῆς ψυχῆς , ὡς ἐπιφάνεια καὶ σῶμα . οὐδὲ γὰρ καθὸ χωριστόν , . κατὰ τοῦτο λόγον οἰκεῖον ἔχει . τοῦτο δέ , φησί , Παρμενί - δης ἦς οὔπω ἑώρα , ὅτι δυνατὸν τὰ τῇ ὑποστάσει ἓν ὄντα λόγους διαφόρους ἔειν καὶ κατὰ τοῦτο πολλὰ εἶναι . καὶ οὐδὲν μὲν ἦν θαυμαστὸν τοὺς κανόνας τῶν λόγων μήπω τότε διακεκρίσθαι , ἀλλὰ ὕστερον φωραθέντας ἐξ αὐτῶν τῶν πραγμάτων οὕτως ἐξενεχθῆναι πρὸς πλείονα συντελοῦντας ἀκρίβειαν · ὡς καὶ ὁ Εὔδημος μαρτυρεῖ λέγων “ Παρμενίδου μὲν οὖν ἀγα - σθείη τις ἀναξιοπίστοις ἀκολουθήσαντος λόγοις καὶ ὑπὸ τοιούτων ἀπατηθέντος ἃ οὔπω τότε διεδαφεῖτο . οὔτε γὰρ τὸ πολλαχῶς ἔλεγεν οὐδείς , Πλάτων πρῶτος τὸ δισσὸν εἰσήγαγεν , οὔτε τὸ καθ’ αὐτὸ καὶ κατὰ συμβε - βηκός · φαίνεται δὲ ὑπὸ τούτων διαψευσθῆναι . ταῦτα δὲ ἐκ τῶν λόγων καὶ τῶν ἀντιλογιῶν ἐθεωρήθη καὶ τὸ συλλογιστικόν . οὐ γὰρ συνεχωρεῖτο , εἰ μὴ φαίνοιτο ἀναγκαῖον · οἱ δὲ πρότερον ἀναποδείκτως ἀπεφαίνοντο.’’ διὰ δὲ τὴν περὶ ταῦτα ἄγνοιαν καὶ οἱ Μεγαρικοὶ κληθέντες φιλόσοφοι , λαβόντες ὡς ἐναργῆ πρότασιν ὅτι ὧν οἱ λόγοι ἕτεροι , ταῦτα ἕτερά ἐστι , καὶ ὅτι τὰ ἕτερα κεχώρισται ἀλλήλων , ἐδόκουν δεικνύναι αὐτὸν αὑτοῦ κεχωρ·ισμένον ἕκαστον . ἐπεὶ γὰρ ἄλλος μὲν λόγος Σωκράτους μουσικοῦ , ἄλλος δὲ Σωκράτους λευκοῦ , εἴη ἂν καὶ Σωκράτης αὐτὸς αὑτοῦ κεχωρισμένος . δῆλον δὲ ὅτι κατὰ μὲν τὸ ὑποκείμενον , καθ’ ὃ καὶ ἔστι Σωκράτης , ὁ αὐτός ἐστι , κατὰ δὲ τὰ συμβεβηκότα ἕτερος , ὥσπερ καὶ ἓν καὶ πολλὰ κατ’ ἄλλο καὶ ἄλλο . ὅτι μέντοι Παρμενίδης μάλιστα πάντων οὐκ ἠγνόει τὴν τοιαύτην διαφορὰν δῆλον , εἴπερ ἓν λέγων τοσαῦτα κατηγόρει αὐτοῦ . ἔστι γὰρ οὖλον μουνογενές τε καὶ ἀτρεμὲς ἠδ’ ἀγένητον καὶ ἀκίνητον καὶ ἀίδιον καὶ ἀδιαίρετον καὶ μυρία ἄλλα , ἅπερ διὰ τὴν ἀδιά - κριτὸν τούτων ἐκεῖ ἕνωσιν τῶν κατηγορηθέντων αὐτοῦ ἓν πάντα ἦν ὡς πάντων ἑνὶ αἰτίῳ τῶν μετ’ αὐτὸ διακριθέντων , ἀφ’ ὧν ἐπ’ ἐκεῖνο τὰς δια - κεκριμένας κατηγορίας ἀναφέρομεν . τὸν μέντοι κανόνα αὐτὸν οὐδαμοῦ Παρ - μενίδης ἐξήνεγκεν · οὐδὲ γὰρ ἦν οἰκεῖον τὸ κανονικὸν τοῦτο τῆς τῶν ἀρχαίων βραχυλογίας . ἀλλ’ ὁ μὲν Ἀριστοτέλης βιαιότερόν πὼς ἐβουλήθη καὶ ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ τῇ ὑποστάσει , ὡς ἐπὶ τοῦ λευκοῦ σώματος , δεῖξαι , ὅτι τὸ λευκὸν πολλά ἐστι τῷ λόγῳ , τό τε ὡς ὑποκείμενον καὶ τὸ ὡς ἐν ὑποκειμένῳ . καίτοι οὐδὲ ὄνομα τούτων τὸ αὐτό . τὸ γὰρ ὑποκείμενον λευκὸν οὐκ ἔστιν οὐδὲ λέγεται καθ’ αὑτό , εἰ μὴ ὅτε σὺν τῇ λευκότητι ληφθῇ · ὥστε εἴπερ ἄρα , τὸ αὐτὸ ὄνομά ἐστιν ἐν διαφόροις λόγοις , οὐχὶ τοῦ ὑποκειμένου καὶ τοῦ ἐν ὑποκειμένῳ , ἀλλὰ τοῦ συναμφοτέρου , διότι καὶ τὸ μετέχον λευκὸν λέγομεν μετὰ τῆς μεθέξεως καὶ αὐτὸ τὸ χρῶμα τὸ μετεχόμενον . ἀκριβο - λογουμένῳ δὲ οὐδὲ τούτων τὸ αὐτό ἐστιν ὄνομα , εἴπερ τὸ μὲν λευκόν , τὸ δὲ λευκότης , καὶ τὸ μὲν ποιόν , τὸ δὲ ποιότης . διὸ καὶ ὁριζόμεθα τὴν μὲν λευκότητα χρῶμα διακριτικὸν ὄψεως , τὸ δὲ λευκὸν σῶμα λευκότητος με - τέχον . ταῦτα δὴ συνιδὼν ὡς ἔοικεν ὁ Εὔδημος οὐκ ἐβιάσατο ἐπὶ ταὐτοῦ τῇ ὑποστάσει ἑνὸς δεῖξαι τὴν τῶν λόγων διαφοράν , ἀλλ’ ἐπὶ κοινοῦ τινος τοῦ καλοῦ τὴν δεῖξιν ἐποιήσατο πολλοῖς κατὰ λόγον διαφέρουσιν ἐφαρμότ - τοντος , ὥστε πάλιν τὸ δοκοῦν ἓν εἶναι τοῦτο κατὰ τὴν κοινότητα , πολλὰ δὲ κατὰ τοὺς λόγους . γράφει δὲ οὕτως · ‘‘ὥσπερ δὲ εἰ πάντα εἴη τὰ ὄντα καλὰ καὶ μηθὲν εἴη λαβεῖν ὃ οὐκ ἔστι καλόν , καλὰ μὲν ἔσται πάντα , οὐ μὴν ἕν γε τὸ καλὸν ἀλλὰ πολλά τόδε μὲν γὰρ χρῶμα καλὸν ἔσται , τόδε δὲ ἐπιτήδευμα ὁτιδήποτε ) , οὕτω δὲ ] δὴ καὶ ὄντα μὲν πάντα ἔσται , ἀλλ’ οὐχ ἓν οὐδὲ τὸ αὐτό · ἕτερον μὲν γὰρ τὸ ὕδωρ , ἄλλο δὲ τὸ πῦρ . ” ἴσως δὲ τοῦ - ’τον παρῃτήσατο τῆς ἀποδείξεως τὸν τρόπον Ἀριστοτέλης , διότι εἰ ὡς κοινὸν ἓν ὑπετέθη τὸ ὄν , εἴτε ὡς γένος εἴτε ὡς εἶδος εἴτε ὡς ὁμώνυμος φωνή , εὐθὺς καὶ τὰ πολλὰ συνεισήγετο’ τὸ γὰρ κοινὸν πλειόνων εἶναι κοινὸν ἀνάγκη . διὸ καὶ ὡς ἀριθμῷ ἓν ὑποθέμενος , ἐπειδὴ τὸ τοιοῦτον ἓν ἢ ὡς συνεχές ἐστιν ἓν ἢ ὡς τῷ λόγῳ τὸ αὐτὸ ἢ ὡς ἀδιαίρετον , ἔδειξεν ὅτι οὗτε ὡς συνεχὲς οὔτε ὡς τῷ λόγῳ τὸ αὐτό , τὸ δὲ ὡς ἀδιαίρετον ὡς ἐναργῶς ἄτοπον παρῆκεν εὐθύνειν , ὡς σωματικοῦ πέρατος ὑποτεθέντος τοῦ ἀδιαιρέτου . pp . 186 a 32’Ανάγκη δή λαβεῖν μὴ μόνον ἓν σημαίνειν τὸ ὄν , καθ’ οὗ ἂν κατηγορηθῇ , ἀλλὰ καὶ ὅπερ ὂν καὶ ὅπερ ἕν . Δυνατὸν καὶ τὰ προσεχῶς εἰρημένα καὶ ταῦτα μὴ πρὸς Παρμενίδην λέγεσθαι μόνον , ἀλλὰ καὶ πρὸς Μέλισσον . ἐπειδὴ γὰρ τῶν ὄντων τὰ μὲν ουτως ἐστὶν ὡς συμβεβηκότα , τὰ δὲ ὡς ὑποκείμενα , οἷς τὰ συμβεβηκότα συμβέβηκε , καὶ ταῦτα οὐ μόνον τὰ αὐτὰ οὐκ ἔστιν ἀλλήλοις ἀλλὰ καὶ ὑπε - ναντία πὼς , τό τε καθ’ αὑτὸ ὑφεστὼς καὶ τὸ ἐν ἄλλῳ τὸ εἶναι ἔχον , ἀνάγκη τὸ ἕτερον τούτων τὸ ὂν λέγειν ἢ τὸ συμβεβηκὸς ἢ τὸ τούτῳ ὑπο - κείμενον . διὸ καὶ ἀρχόμενος τῆς πρὸς αὐτοὺς ἀντιλογίας “ ἀρχὴ δὲ οἰκειο - τάτη πασῶν , φησίν , ἐπεὶ πολλαχῶς λέγεται τὸ ὄν , πῶς λέγουσιν οἱ λέ - γοντες ἓν εἶναι τὰ πάντα , πότερον οὐσίαν ἅπαντα ἢ ποσὰ ἢ ποιά’’ · ὑποθέ - μένος οὖν πρότερον διὰ τοῦ λευκοῦ τὴν τοῦ συμβεβηκότος φύσιν εἶναι τὸ ὄν , ἔδειξεν ὅτι κατὰ ταύτην τὴν ὑπόθεσιν οὐ δυνατὸν ἓν εἶναι τὸ ὄν . ὧν μὲν γὰρ ἕτεροι οἱ λόγοι , ταῦτα ἕτερα ἀλλήλων καὶ οὐχ ἓν ἀλλὰ πολλά · ἕτερος δὲ ὁ λόγος τοὐ τε συμβεβηκότος καὶ ᾧ τοῦτο συμβέβηκεν , εἰ καὶ ἀχώριστα ἀλλήλων . δεῖ δὲ εἶναι καὶ τὸ ὑποκείμενον , εἰ μέλλοι καὶ τὸ συμ - βεβηκὸς εἶναι · τοιαύτη γὰρ αὐτοῦ ἡ φύσις . ἀμφοῖν δὲ ὄντων οὐκ ἔστιν ἓν τὸ ὄν . καὶ τοῦτο μὲν δέδεικται πρότερον , προστίθησι δὲ καὶ τοιαύτην τοῦ αὐτοῦ νῦν ἀπόδειξιν . εἰ γὰρ τὸ συμβεβηκός ἐστι τὸ ὄν , ἐκεῖνο ᾧ τοῦτο συμβέβηκε καὶ ὂν ἔσται καὶ οὐκ ὂν κατὰ τὸ αὐτό . καθόσον γὰρ συμβέ - βηκεν αὐτῷ τὸ ὂν ἕτερον ὂν τοὐ ὄντος , οὐκ ὄν ἐστι μόνον γὰρ ἦν τὸ συμβεβηκὸς ὄν ) , πάλιν δὲ καθόσον αὐτῷ συμβέβηκε τὸ ὄν , κατὰ τοῦτο ὄν ἐστι . τὸ γὰρ ὑποκείμενόν τινι τὴν τοὐ συμβεβηκότος αὐτῷ κατηγορίαν ἢ ὁμωνύμως ἢ παρωνύμως ἀναδέχεται . διὸ καὶ ᾧ τὸ λευκὸν συμβέβηκε , τοῦτο λευκόν φαμεν , ὥστε καὶ ᾧ τὸ ὂν τοῦτο ἔσται . ἔσται τι ἄρα τὸ ὂν καὶ οὐκ ὂν κατὰ ταὐτόν διὰ γὰρ τὸ ὑποκείμενον εἶναι ) , ὅπερ ἄτοπον . ὥστε ἀδύνατον τὸ ὂν λέγειν τὸ συμβεβηκός . ἅμα δὲ καὶ ἄτοπον ἦν οὕτω κλεινοῖς ἀνδράσιν ἐγκαλεῖν ὡς ἀγνοοῦσιν ὅτι τὸ συμβεβηκὸς συνεισάγει πάν - τὼς ἑαυτῷ καὶ ἄλλο τι ᾧ συμβέβηκε . δεῖ τοίνυν ὑποθέσθαι τὸ ὂν λέγειν αὐτοὺς τὸ κυρίως ὂν καὶ μάλιστα ὄν , καὶ ὡς ἄν Πλάτων’ μὲν εἴποι τὸ αὐ - τοόν , Ἀριστοτέλης δὲ τὸ ὅπερ ὄν · τοῦτο γὰρ αὐτῷ σημαίνει τὸ κυρίως ὂν καὶ μάλιστα ὄν , ὅπερ νομίζει τὴν οὐσίαν , ὡς καὶ καθ’ ἑαυτὴν ὑφεστῶσαν καὶ τοῖς ἄλλοις τοῦ εἶναι αἰτίαν . οὔτε οὖν τὸ ὂν ὡς συμβεβηκὸς εἰκὸς λέγειν αὐτοὺς οὔτε τὸ ἕν , ἀλλὰ καὶ τὸ ὃν ὅπερ ὂν καὶ τὸ ἓν ὅπερ ἕν , καὶ τὸ συναμφότερον , εἴ τί ποτε εἴη , τοιοῦτον εἶναι , μὴ ἑτέρῳ τινὶ συμβεβηκός , ἀλλ’ αὐτὸ καθ’ αὑτὸ ὑφεστώς . ‘Ο δὲ Ἄδραστος βουλόμενος δηλῶσαι , τί σημαίνει τὸ ὅπερ ὄν , παρεξ - ἦλθε μὲν ὀλίγον τῶν προκειμένων • χρήσιμα δὲ ὄντα τὰ παρ’ αὐτοῦ ῥη - θέντα , ὧν καὶ Πορφύριος ἐμνημόνευσε , κάλλιον οἶμαι μὴ παραδραμεῖν . λέγει δὲ τῶν πραγμάτων ἀπάντων τὰ μὲν εἶναι ὑποκείμενα , τὰ δὲ τούτοις ὑπάρχειν καθ’ ὑποκειμένων αὐτῶν . κυρίως μὲν δὴ ὑποκεῖσθαι ἑκάστην τῶν πρώτων οὐσιῶν , οἷον τὸν τινὰ ἄνθρωπον οἷον τὸν Σωκράτην , ἢ τόνδε τὸν λίθον · κοινότερον δὲ πᾶν καθ’ οὗ πέφυκεν ἕτερόν τι κατηγορεῖσθαι . τὸ γὰρ τὶ λευκὸν καὶ ἡ τὶς γραμματικὴ καθ’ αὑτὰ μὲν οὐδαμοῦ ὑπόκειται , ἀλλ’ ἔστιν ἐν ὑποκειμένῳ , τὸ μὲν ἐν τῷδε τῷ σώματι , ἡ δὲ ἐν τῇδε τῇ ψυχῇ • ὑποκειμένων μέντοι καὶ αὐτὰ λόγον ἔχει , ἐπειδὰν τοῦ μὲν τὸ λευκὸν ἢ τὸ χρῶμα κατηγορῶμεν , τῆς δὲ τὴν γραμματικὴν ἢ ἁπλῶς τὴν ἐπιστήμην . ἀλλ’ οὖν πάντων τῶν κατά τινων λεγομένων τὰ μὲν ὡς οἰκεῖα καὶ καθ’ αὑτὸ κατηγορεῖται τῶν ὑποκειμένων , τὰ δὲ ἔξωθέν πὼς καὶ ὡς συμβεβηκότα · καθ’ αὑτὸ μὲν καὶ οἰκείως ὅσα τὸ τί ἐστι καὶ τὴν οὐσίαν σημαίνει τῶν ὑποκειμένων , οἷον οἱ ὅροι καὶ ὅσα συμπληρωτικὰ τῆς οὐσίας αὐτῶν ἐστι καὶ ἐν τοῖς ὅροις παραλαμβάνεται , καθάπερ τὰ γένη καὶ αἱ διαφοραί · καὶ αὐτὰ δὲ τὰ εἴδη καὶ τὰ ἰήια καὶ τὰ τοῖς ὀνόμασι μόνοις διαφέροντα , οἷον ἐπὶ τῶν πολυωνύμων . ἐν πᾶσι γὰρ τούτοις τρόπον τινὰ αὐτὸ ἕκαστον αὑτοῦ κατηγορεῖται καὶ συν - ώνυμος αὐτοῦ γίνεται ἡ κατηγορία ἐπιδεχομένου τοῦ ὑποκειμένου τό τε ὄνομα καὶ τὸν λόγον τοῦ κατηγορουμένου , ὥστε εἶναι καὶ λέγεσθαι τὸ ὑποκείμενον ὅπερ τὸ κατηγορούμενον . Σωκράτης γὰρ ζῷον λογικὸν θνητὸν λέγεται καὶ ὅπερ ζῷον λογικὸν θνητόν · καὶ πάλιν Σωκράτης ζῷον προσαγορεύεται καὶ ἔστιν ὅπερ ζῷον καὶ ὅπερ λογικὸν καὶ ἄνθρωπος καὶ ὅπερ ἄνθρωπος . καὶ ὁμοίως τὸ λευκόν , οἷον τὸ τουδὶ τοῦ κύκνου , λευκὸν λέγεται καὶ ὅπερ λευκόν , καὶ χρῶμα διακριτικὸν ὄψεως καὶ ὅπερ χρῶμα διακριτικὸν ὄψεως . εἰ μέντοι τὸ λευκὸν ὡς συμβεβηκὸς καὶ κατὰ συμβεβηκὸς ἑτέρου τινὸς κατηγορηθῇ οἷον τοῦ ἱματίου , τὸ ἱμάτιον τοῦτο λευκὸν μὲν ῥηθήσεται , οὐκέτι δὲ καὶ ὅπερ λευκόν · οὐ γὰρ ἂν εἴποι τις αὐτὸ χρῶμα διακριτικὸν ὄψεως . παρα - πλησίως οὐδὲ ἐπ’ ἄλλου τινὸς τῶν κατὰ συμβεβηκὸς κατηγορουμένων καὶ ‘ὅπερ’ ἔστι κατηγορεῖν . συμβέβηκε γὰρ Σωκράτει σιμῷ εἶναι καὶ ζεσθαι ἢ διαλέγεσθαι καὶ ἄλλα πλείω · ἀλλὰ σιμὸς μὲν λέγεται Σωκράτης , σιμότης δὲ οὐ λέγεται οὐδὲ ὅπερ σιμότης · οὐ γάρ ἐστι Σωκράτης κοιλότης ἐν ῥινί . καὶ γραμματικὸς μὲν εἰ τύχοι λέγεται , οὐκ ἐπιδέχεται δὲ τὸν ὅρον τῆς γραμματικῆς · οὐδέποτε γὰρ τὸ ὑποκείμενον ἐπιδέχεται τὸν τοῦ συμ - βεβηκότος ὅρον οὐδὲ λέγεται ὅπερ τὸ συμβεβηκός’ . ἐπιστῆσαι δὲ οἶμαι χρή , μήποτε ὥσπερ τὸ τοῦ συμβεβηκότος μετέχον οὐκ ἔστιν ὅπερ τὸ συμ - βεβηκός , διότι ὁ γραμματικὸς οὐκ ἔστιν ὅπερ ἡ γραμματική , οὕτω καὶ τὸ τῆς διαφορᾶς μετέχον οὐκ ἔστιν ὅπερ ἡ διαφορά · τὸ γὰρ λογικὸν οὐκ ἔστιν ὅπερ ἡ λογικότης , καὶ ὅλως τὸ παρωνύμως λεγόμενον οὐκ ἔστιν ἐκεῖνο ἀφ’ οὗ παρωνόμασται . ὁ μέντοι ἄνθρωπός ἐστιν ὅπερ τὸ ζῷον , ὅτι οὐ παρω - νύμως λέγεται . “ τῶν δὲ συμβεβηκότων , φησί , τὰ μὲν ἀεὶ πάρεστι τούτοις οἷς ἂν ᾖ συμβεβηκότα , οἷον τὸ σιμὸν ἢ | τὸ βλαισόν · τὰ δὲ ὁτὲ μὲν πά - ρεστιν ὁτὲ δὲ οὔ , καθάπερ τὸ κοιμᾶσθαι ἢ περιπατεῖν καὶ ὅσα ἐνδέχεταί τινι τῷ αὐτῷ ὁτὲ μὲν ὑπάρχειν ὁτὲ δὲ μή · οὐδενὸς δὲ τῶν συμβεβηκότων τὸν ὅρον ἐπιδέχεται τὸ ὑποκείμενον , ἀλλ’ οὐδὲ ἐν τῷ ὅρῳ τῶν ὑποκειμένων παραλαμβάνεταί τι τῶν συμβεβηκότων . ὅθεν οὐδὲ λέγεται τὸ ὑποκείμενον ὅπερ τὸ συμβεβηκός . οὐ γὰρ λέγεται ἡ ῥὶς ὅπερ σιμότης οὐδὲ ὁ Σωκρά - της ὅπερ ὅπερ διαλέγεσθαι . ἐν μέντοι τοῖς τῶν ἀεὶ συμβεβηκότων ὅροις παρα - λαμβάνεται τὸ ὑποκείμενον οἷον ἐν τῷ τῆς σιμότητος ἡ ῥὶς καὶ ἐν τῷ τῆς βλαισότητος τὰ σκέλη . λέγεται γὰρ ἡ μὲν σιμότης κοιλότης ἐν ῥινί , ἡ δὲ βλαισότης κοιλότης ἐν σκέλεσιν . οὐ μέντοι οὐδὲ ἐπὶ τούτων οὔτε τὸ ὑπο - κείμενόν ἐστιν ὅπερ τὸ κατηγορούμενον οὔτε τὸ κατηγορούμενον ὅπερ τὸ ὑποκείμενον . ἔτι καὶ ταῦτα διοριστέον , ὡς ἁπλῶς γε πᾶς λόγος ἔκ τινων μερῶν ἐστιν οἷον ὀνομάτων καὶ ῥημάτων · ἐν γὰρ τῷ ‘Σωκράτης διαλέγεται’ μέρη ἐστὶν αὐτοῦ τὸ ‘Σωκράτης’ καὶ τὸ ‘διαλέγεται’ • καὶ ὁμοίως ὁ τοῦ εἶναι καὶ τῆς οὐσίας λόγος · καὶ γὰρ οὗτος ἐκ τοῦ γένους καὶ τῶν διαφο - ρῶν συμπληροῦται . καὶ ἐν μὲν τῷ ὅλῳ λόγῳ ἑκάστῳ τὰ μέρη αὐτοῦ καὶ οἱ τούτων πάλιν λόγοι τουτέστιν ὅροι περιέχονται καὶ παραλαμβάνονται , ἐν δὲ τοῖς μέρεσι καὶ τοῖς τούτων λόγοις οἱ τῶν ὅλων οὐκέτι . οἷον ἐν μὲν τῷ τοῦ ἀνθρώπου ὅρῳ , λέγω δὲ τῷ ζῴῳ λογικῷ θνητῷ ἢ πεζῷ δίποδι τοῦτον γὰρ τίθησιν Ἀριστοτέλης ἀνθρώπου λόγον ὡς οὕτως ὁρισαμένου Πλάτωνος ) , ἔνεστι καὶ ὁ τοῦ ζῴου λόγος καὶ ὁ τοῦ δίποδος , καὶ ὁμοίως ἐπὶ τῶν ἄλλων · ἐν δὲ τῷ ζῴῳ ἢ ἐν τῷ δίποδι ἢ ἐν τοῖς τούτων ὅροις οὐκέτι ἐνυπάρχει οὐδὲ παραλαμβάνεται ὁ τοὐ ἀνθρώπου ὅρος . παραπλήσιος δέ ἐστι λόγος , οὐ μὴν ὁρικός γε , ὁ λέγων ὅτι Σωκράτης περιπατεῖ . καὶ ἐν μὲν τῷ ὅλῳ τούτῳ λόγῳ ἔνεστι καὶ ὁ τοῦ Σωκράτους λόγος καὶ ὁ τοὐ περιπατεῖν , ἐν δὲ τούτων ἑκατέρῳ οὐκέτι ὁ τοῦ ὅλου . τούτων δὴ διωρι - σμένων δῆλον ὡς εἰ ἕν ἐστι τὸ ὄν , καθάπερ οἱ περὶ τὸν Παρμενίδην φασίν , οὐδὲν ἔσται ἕτερον ᾧ τοῦτο συμβέβηκεν , ἀλλὰ καθ’ οὗ ἄν κατηγορῆται , ἀνάγκη τοῦτο εὐθὺς καὶ ὅπερ ὂν λέγεσθαι καὶ ὅπερ ὅν , ὡσανεὶ αὐτοῦ καθ’ ἑαυτοῦ κατηγορουμένου τοῦ ὄντος . εἰ γὰρ μὴ οὕτως ἀλλ’ ὡς συμβεβηκὸς κατ’ ἄλλου τινὸς ῥηθήσεται τὸ ὄν , ἔσται ἐκεῖνο ἕτερόν τι τοῦ ὄντος , καὶ διὰ τοῦτο οὐκ ὂν ἅμα καὶ ὄν · ὅπερ ἄτοπον . εἶναι γάρ τι καὶ τὸ αὐτὸ μὴ εἶναι ἀδύνατον . ὥστε εἰ ἕν ἐστι τὸ ὄν , καὶ ὅπερ ὂν ἔσται καὶ οὐθενὶ ἑτέρῳ συμβήσεται . οὐ γὰρ ἔσται ὄντι εἶναι ἐκείνῳ ᾧ συμβέβηκεν , εἴπερ ἕτερον τοῦ ὄντος ἐστίν , εἰ μὴ πολλὰ εἴη τὰ ὄντα οὕτως ὥστε καὶ ἕτερόν τι εἶναι παρὰ τὸ ὄν , οἷον παρὰ τὴν οὐσίαν τὸ συμβεβηκός . ἀλλ’ ὑπόκειται αὐτοῖς ἓν σημαίνειν τὸ ὄν . λείπεται τοίνυν οὐσίαν μᾶλλον καὶ τὸ ὑποκείμενον τῷ συμβεβηκότι εἶναι τὸ κυρίως ὄν , εἴπερ μὴ ἔστι τὸ συμβεβηκός · τοῦτο γὰρ καὶ ἀκολουθότερον . ὃ γὰρ καὶ τοῖς ἄλλοις τοῦ εἶναι αἴτιόν ἐστι , τοῦ - το ἄν εἴη μάλιστα ὄν · τοιοῦτον δὲ ἡ οὐσία . πάντα γὰρ τὰ ἄλλα ἤτοι καθ’ ὑποκειμένου λέγεται τῆς οὐσίας ἢ ἐν ὑποκειμένῳ αὐτῇ ἐστιν , ὡς ἐν Κα - τηγορίαις μεμαθήκαμεν . ἀλλὰ καὶ ἓν ἡ οὐσία κυρίως μόνη . τῶν γὰρ ἄλλων ἓν ἕκαστον κατὰ συμβεβηκὸς καλεῖται τῷ τὴν οὐσίαν ᾗ συμβέβηκε μίαν εἶναι ταύτην . ἀλλὰ καὶ τὸ οὐσίαν εἶναι ἀδύνατον . εἰ γὰρ τὸ κυρίως ὄν , ὃ καλοῦμεν ὅπερ ὄν , μηδενὶ ἄλλῳ συμβέβηκεν , ἀλλ’ ἐκείνῳ ἄλλο τι συμβέβηκεν , εἴπερ τὸ ὑποκείμενόν ἐστι , τί μᾶλλον τὸ ὂν τὸ ὅπερ ὂν ση - μαίνει , ἀλλ’ οὐχὶ τὸ μὴ ὄν ; εἰ γὰρ μόνον τὸ ὑποκείμενον καὶ τὸ ὅπερ ὂν τοῦτό ἐστιν ὄν , τὸ συμβεβηκὸς αὐτῷ οὐκ ὂν ἔσται , οἷον τὸ λευκόν . εἰ οὖν τὸ ὅπερ ὂν καὶ λευκόν ἐστι διὰ τὸ συμβεβηκέναι αὐτῷ τὸ λευκόν , τὸ δὲ συμβεβηκὸς αὐτῷ τὸ λευκὸν ὃ λευκῷ εἶναι λέγομεν , τουτέστιν ἡ λευκό - της , οὐκ ὄν ἐστιν , οὐχὶ τὶ μὴ ὄν , ἀλλ’ ἀπλῶς μὴ ὄν οὐδὲν γὰρ ὂν ὃ οὐχ ὅπερ ὂν ) , καὶ τὸ μετέχον ἄρα καὶ ᾧ συμβέβηκεν οὐκ ὂν ἔσται ἁπλῶς · ᾧ γὰρ τὸ μὴ ὂν συμβέβηκεν οὐκ ὄν ἐστιν , ὥσπερ ᾧ τὸ ὂν συμβέβηκεν ὄν . καὶ ἡ οὐσία οὖν ἤτοι τὸ ὅπερ ὂν οὐκ ὂν ἔσται ἀπλῶς , καὶ τὸ αὐτὸ κυρίως ὂν καὶ κυρίως μὴ ὅν · ὃ γὰρ τῷ ὑποκειμένῳ συνέβαινεν , εἰ συμβεβηκὸς ἦν τὸ ὅπερ ὄν , λέγω δὲ τὸ εἶναι ἅμα καὶ μὴ εἶναι , τοῦτο αὐτὸ τῷ ὅπερ ὄντι συμβαίνει ἐὰν ὑποκείμενον ὑποτεθῇ · πλὴν ὅτι ἐκείνῳ μὲν τῷ ὑπο - κειμένῳ τὸ μὲν εἶναι διὰ τὸ συμβεβηκὸς ὑπάρχει , τὸ δὲ μὴ εἶναι δι’ ἑαυ - τό , τούτῳ δὲ ἀνάπαλιν , ἐπειδὴ τὸ ὅπερ ὂν ἐνταῦθα μὲν ὑποκείμενον , ἐκεῖ δὲ συμβεβηκὸς ἐηπται . εἰ οὖν ταῦτα ἀδύνατα καὶ ἔστιν ὃν τὸ ὅπερ ὂν ὥσπερ ὑπόκειται , ἀνάγκη καὶ τὸ συμβεβηκὸς αὐτῷ ὃν εἶναι καὶ ὅπερ ὄν , εἴπερ μηδὲν ἄλλο ἐστὶ παρὰ τὸ ὅπερ ὄν . ὥστε πλείω σημαίνει τὸ ὂν καὶ οὐκέτι ἓν τὸ ὂν ἀλλὰ καὶ τὰ συμβεβηκότα οὐσίᾳ . καί μοι δοκεῖ διὰ τού · τῶν ὁ Ἀριστοτέλης ἐνδείκνυσθαι τῷ Παρμενίδῃ , ὅτι βουλόμενος τὸ μὴ ὂν ἀνελεῖν καὶ διὰ τοῦτο ἓν τὸ ὂν ὑποτιθέμενος , ἐπειδὴ τὸ παρὰ τὸ ὃν οὐδέν ἐστιν , οὐ μόνον εἰσάγει τι μὴ ὂν διὰ τῆς ὑποθέσεως , ἀλλὰ καὶ αὐτὸ τὸ ὃν μὴ ὂν εἶναι δείκνυσι . καὶ τοῦτο μὲν ἤδη καὶ παρὰ τοῦ Πλάτωνος ἐν Σοφιστῇ δέδεικται , καὶ ὅτι τὸ ὂν ἓν μέν ἐστι , πολλὰ δὲ οὐκ ἔστιν . οὔτε γὰρ κίνησις οὔτε στάσις οὔτε ἄλλα γένη ἐστὶ τὸ ὄν · ὁ μέντοι Ἀριστοτέλης , ὅτι τοῖς λέγουσιν ἓν τὸ ὃν οὐχὶ τὶ μὴ ὂν μόνον δειχθήσεται τὸ ὄν , ἀλλ’ ἁπλῶς μὴ ὄν . ἐν δὲ τῇ λέξει πολλὴν ἀσάφειαν ἐποίησε τὸ ὑποθέμενον αὐτὸν οὐσίαν τὸ ὃν πάλιν ὅτι μὴ συμβεβηκὸς δεικνύναι ἐν τῷ τὸ γὰρ συμβεβηκὸς καὶ τοῖς ἑξῆς . ” p . 186 b 12 οὐ τοίνυν οὐδὲ μέγεθος ἕξει τὸ ὄν ὂν <ὂν εἴπερ> ὅπερ ὄν · ἑκατέρῳ γὰρ ἕτερον τὸ εἶναι τῶν μορίων . Ἐφεξῆς ὅτι οὐδὲ πεπερασμένον ἢ ἄπειρον δεῖ λέγειν τὸ ἓν ὂν δείκνυσιν , ἅμα πρὸς Παρμενίδην καὶ πρὸς Μέλισσον ὑπαντῶν . εἰ γὰρ ὅν ἐστι , φησί , τὸ ὄν , οὐδὲ μέγεθος ἕξει . μέγεθος δὲ μὴ ἔχον , δῆλον ὅτι οὐδὲ I πεπερασμένον οὐδὲ ἄπειρον ἔσται · ὁ δὲ Παρμενίδης καὶ μέ - γεθος αὐτοῦ κατηγορεῖν αὐτόθεν δοκεῖ καὶ τῷ ὅλον εἶναι καὶ μέρη ἔχειν λέγων πάντοθεν εὐκύκλου σφαίρης ἐναλίγκιον ὄγκῳ μεσσόθεν ἰσοπαλές . ὅτι οὖν εἰ ἕν ἐστιν οὐχ ἕξει μέγεθος δῆλον , εἴπερ τὸ μὲν ἓν οὐκ ἔστι πολλὰ οὐδὲ ἔχει πολλά , τὸ δὲ μέγεθος ἔχον μέρη ἔχει · τὸ δὲ μέρη ἔχον πολλὰ ἔχει καὶ πολλά ἐστι , διότι τῶν μερῶν ἑκάστῳ τερον τὸ εἶναι · οἷς δὲ ἕτερον τὸ εἶναι , ταῦτα διαφέρουσι ἀλλήλων καὶ πολλά ἐστιν . ἀλλ’ οὕτως μὲν ὡς πρὸς τὸ ἕτερον ἡ ἐπιχείρησις γίνεται , δεικνῦσα ὅτι πολλά ἐστιν . ἔοικε δὲ ὁ Ἀριστοτέλης καὶ ὡς πρὸς τὸ ὅπερ ὂν ὑταντᾶν · καὶ οὐσίαν ὑπέθετο νῦν τὸ ἓν ὄν καὶ προσέθηκεν εἴπερ ὅπερ ὄν ἐστιν , οὐδὲν ἄλλο οἶμαι λέγων ἢ ὅτι εἰ οὐσία μόνον ἐστίν , οὐκ ἔσται διαιρετόν · τὸ γὰρ εἰς πλείονα μέρη διαιρούμενον ποσοῦ μετέχει . ἐπειδὴ δὲ ἑκατέρῳ τῶν μορίων ἕτερον τὸ εἶναι εἶπεν , ὁ Ἀλέξανδρός φησιν οἰκειότερον εἶναι μὴ ὡς μεγέθους μόρια ἀκούειν , ἀλλ’ ὅτι εἰ καὶ μέγεθος καὶ οὐσία δύο μέρη ἔσται τοῦ ὄντος τό τε ποσὸν καὶ ἡ οὐσία . μήποτε δὲ ἑκατέρῳ εἶπε , διότι τὸ πρῶτον ἐκ μερῶν συντεθὲν ἐξ ἐλαχίστων ὤφειλε συγκεῖσθαι • ἐκ δυοῖν ἄρα καὶ οὐ πλειόνων . ἴσως δὲ τὸ ἑκάτερον εἶπε καὶ ὡς ὡρισμένου ἀριθμοῦ τοῦ δύο δηλωτικόν , καὶ διὰ τοῦτο ποσοῦ μέθεξιν σημαῖνον ἐν τῷ ὄντι ἐναργῶς . μήποτε δὲ οὐ τοῦτο αὐτοῖς ἐπάγει τὸ ἄτοπον Ἀριστοτέλης , ὅπερ οἱ πολλοὶ τῶν ἐξηγητῶν οἴονται , τὸ μὴ ἔχειν ἄν μέγεθος τὸ ὂν καί - τοι ἄπειρον ἢ πεπερασμένον ὑπ’ αὐτῶν λεγόμενον οὐ γὰρ ἠγνόει ὅτι ἀμέ - γεθες αὐτὸ καὶ ἀδιαίρετον ἠβούλοντο εἶναι καὶ ἀπεδείκνυσαν ) , ἀλλ’ ὅτι εἰ ἓν μόνον ὑποτεθῇ τὸ ὄν , οὐδὲν ἐν τοῖς οὖσιν ἔσται μέγεθος ἔχον οὐδὲ ὅλον καὶ μέρη . πολὺ δὲ τοῦτο παρὰ τὴν ἐνάργειάν ἐστι διὰ τὸ τὰ αἰσθητὰ καὶ φυσικὰ πάντα σώματα εἶναι μέγεθος ἔχοντα . p . 186 b 14 Ὅτι δὲ διαιρεῖται τὸ ὅπερ ὃν εἰς ὅπερ ὄν τι ἄλλο καὶ τῷ λόγῳ φανερόν . Ὁ Ἀλλ́ξανδρός φησιν ὅτι “ δείξας συνεισάγεσθαι καὶ τὰ συμβεβηκότα τῷ ὅπερ ὄντι νῦν δείκνυσιν ὅτι κἀν δοθῇ αὐτοῖς τὸ ὅπερ ὃν μόνον εἶναι τῷ κυρίως τοῦτο εἶναι , τὰ δὲ συμβεβηκότα ἄλλον τρόπον , καὶ οὕτως αὐτὸ τὸ ὃν οὐχ ἓν ἔσται , ἀλλὰ πολλὰ ὅπερ ὄντα · ἥ τε γὰρ ὡς μεγέθους αὐτοῦ διαίρεσις , ἧς ἐμνημόνευσεν , εἰς ὅπερ ὄντα ἔσται . ἀνάγκη δὲ καὶ κατὰ τὸν λόγον διαιρεῖσθαι εἰς ὅπερ ὄντα πλείω , τουτέστι κατὰ τὸν ὁρισμόν . δείξας οὖν κατὰ τὸ μέγεθος καὶ τὴν εἰς τὰ μέρη τούτου διάληψιν πλείω καὶ ἀνομοειδῆ γινόμενον τὸ ὄν , εἴπερ ἕτερος ἑκάστου τῶν μερῶν ὁ λόγος , ἐπήνεγκε λοιπὸν καὶ τὴν κατὰ τὸν ὁρισμόν’’ ἐν δὴ τούτοις ὡς ἀπο - δείξαντος τοῦ Ἀριστοτέλους μέγεθος ἔχειν τὸ ὅπερ ὂν οὕτως ὁ Ἀλέ - ξανδρος ἐξηγήσατο , καίτοι τοὐναντίον οὐδὲ μέγεθος ἕξει , φησί , τὸ ὄν , εἴπερ ὅπερ ὄν ἐστι . μήποτε οὖν τὴν μὲν ἐκείνων ὑπόθεσιν ὑποθέ - μένος τὸ ἓν εἶναι τὸ ὄν , ἀναιρεῖ ἐκ ταύτης τὸ πεπερασμένον ἢ ἄπειρον " / > εἶναι ἢ μεσσόθεν εὐκύκλου σφαίρης ἐναλίγκιον ὄγκῳ , ὡς ὁ Παρμενίδης φησί · τὰ γὰρ τοιαῦτα μέγεθος ὄντα καὶ διαιρεθέντα πολλά ἐστι καὶ οὐχ ἕν . διὰ δὲ τοῦ καὶ τοῦτο ὅπερ ὑποτίθενται ἓν ὃν τὸ ὅπερ ὂν διαιρεῖσθαι . κατὰ τὸν ὁρισμὸν εἰς ὅπερ ὄντα δείκνυσιν ὅτι οὐκ ἔστιν ὅν , ὡς ἄφυκτον αὐτοῖς πανταχόθεν τὸν ἔλεγχον ποιεῖν δυνάμει συλλογιζόμενον οὕτως κατὰ τὴν σὺν ἀντιθέσει καλουμένην ἀντιστροφήν · ἱεῖ ἓν ὄν ἐστιν , οὐκ ἔχει μέγεθος , διότι οὐ διαιρεῖται . εἰ δὲ διαιρεῖται , ὥσπερ φαίνεται κατὰ τὸν ὁρισμόν , οὐκ ἐστιν ἕν’ . καὶ τὸ μὲν συνημμένον ἔδειξε διὰ τοῦ τὸ μέγεθος διαιρεῖσθαι , τὸ δὲ διαιρεῖσθαι τὸ ὅπερ ὂν διὰ τοῦ ‘ὄτι δὲ δι - αιρεῖται τὸ ὅπερ ὂν εἰς ὅπερ ὄντα πλείονα καὶ τῷ λόγῳ διαφέροντα δῆλον , φησίν , ἐκ τοῦ ὁρισμοῦ’ . ὡς γὰρ ἔχει ὁ ὁρισμὸς οὕτως ἔχει καὶ τὸ ὁριστόν . εἰ οὖν ἀνθρώπου λόγος ὁριστικός ἐστι ζῷον πεζὸν δίπουν , καὶ τὰ μέρη τούτου , λέγω δὲ τὸ ζῷον καὶ τὸ πεζὸν καὶ τὸ δίπουν , ὅπερ τινὰ καὶ οὐσία ἐστὶ καὶ τοῖς λόγοις ἕτερα . ἢ γὰρ οὐσία εἰσὶν ἢ συμβεβηκότα , τουτέστιν ἢ ἐν ὑποκειμένῳ ἢ οὐκ ἐν ὑποκειμένῳ , καὶ παρὰ ταῦτα οὐκ ἔστι . καὶ εἰ συμβεβηκότα , ἤτοι αὐτῷ τῷ ἀνθρώπῳ ἢ ἄλλῳ τινί · ἄμφω δὲ ἀδύ - νατα . εἰ γὰρ αὐτῷ συμβέβηκε τῷ ἀνθρώπῳ , ἤτοι ὡς χωριστὰ αὐτοῦ συμ - βέβηκεν αὐτῷ , ὡς τὸ καθῆσθαι , καὶ ἔσται ποτὲ ὁ ἄνθρωπος μὴ ζῷον ἢ μὴ πεζὸν ἢ μὴ δίπουν , ὅπερ ἄτοπον · ἢ ὡς ἀχώριστα · ἔστι δὲ ἀχώριστον συμβεβηκός , οὗ ἐν τῷ λόγῳ ὑπάρχει τὸ ᾧ συμβέβηκε · τὸ γὰρ σιμὸν ἀχώριστον συμβεβηκός ἐστι τῆς ῥινός · διὸ τὴν σιμότητα ὁριζόμενοι τὴν ῥῖνα παραλαμβάνομεν • σιμότης γάρ ἐστι κοιλότης ἐν ῥινί . ταῦτα δὲ καὶ καθ’ αὑτὰ ὑπάρχειν ἐν τοῖς Υστέροις ἀναλυτικοῖς φησι . καὶ γάρ ἐστι καὶ συμ - βεβηκότα καθ’ αὑτὰ ὑπάρχοντα . εἰ οὖν ἐν τῷ λόγῳ τοῦ ζῴου καὶ τοὐ πεζοῦ καὶ τοὐ δίποδος καὶ ὅλων τῶν συμ πληρούντων τὸν ὁρισμὸν μὴ πα - " / > ραλαμβάνεται ὁ ἄνθρωπος ὁριζόμενοι γὰρ τὸ ζῷον οὐ παραλαμβάνομεν τὸν ἄνθρωπον . ἀλλ’ ἀνάπαλιν τὸν ἄνθρωπον ὁριζόμενοι τὸ ζῷον παραλαμβάνομεν ) δῆλον ὅτι οὐδὲ ὡς ἀχώριστα συμβεβηκότα τοὐ ἀνθρώπου ἔσται ταῦτα . εἰ δὲ ἄλλῳ τινὶ συμβήσεται ταῦτα , ἤδη μὲν πλείω τὰ ὄντα . καὶ γὰρ ἐκεῖνο ᾧ συμβέβηκεν οὐσία ἔσται καὶ ὅπερ ὄν . ὁ δὲ οὐκ ἐπὶ τοῦτο ἤγαγε τὸν λόγον , ἀλλ’ ἐφ’ ὃ προέθετο δεῖξαι , ὅτι τὸ ὅπερ ὂν εἰς ὅπερ ὄντα διαιρεῖται τῷ λόγῳ . εἰ οὖν ἄλλῳ τινὶ συμβέβηκε , δῆλον ὡς καὶ τὸ ἐκ τούτων συμπλη - ρούῳνον ὅλον , τουτέστιν ὁ ἄνθρωπος , ἐκείνῳ συμβήσεται . εἰ γάρ τινι ζῴῳ εἶναι ὑπάρχει καὶ πεζῷ καὶ δίποδι , τούτῳ καὶ ἀνθρώπῳ εἶναι ὑπάρξει . ἀλλ’ ἔστιν ὁ ἄνθρωπος οὐσία καὶ ὅπερ ὄν . τὸ δὲ ὅπερ ὂν καὶ ἡ οὐσία ὑπόκειται μηδενὶ συμβεβηκός , ὥστε οὐδὲ τὰ ἐν τῷ ὁρισμῷ παραλαμβανόμενα συμβεβηκότα ἔσται , ἀλλὰ πάντα ὅπερ ὄντα τινά . ὥστε εἰ διαιρεῖται τὸ ὃν εἰς ὄντα , πολλὰ πάλιν οὕτως ἔσται τὰ ὄντα . εἰ δὲ μὴ πολλὰ ἀλλὰ ἓν τὸ ὂν ἕκαστον , οὔτε διὰ τὴν σὺν ἀντιθέσει ἀντιστροφὴν μέγεθος ἕξει , οὔτε ὅλον οὔτε μέρη ἔσται . ἀλλ’ οὐδὲ ὁρισμὸς ἔσται τινός . οὐδὲ γὰρ ὁ λόγος ἕξει μέρη , ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ἀδιαίρετος ἔσται . ἐξ ἀδιαιρέτων ἄρα τῶν κατὰ μέρος ὄντων οἷον ἀνθρώπου καὶ ἵππου καὶ τῶν ἄλλων ἔσται Τὸ πᾶν , εἴπερ τούτων μηδὲν διαιρετόν . καὶ δῆλον ὅτι ἀδιαίρετον καὶ αὐτὸ τὸ πᾶν ἔσται † καὶ τὸ πᾶν ὂν καὶ λεγόμενον . οὔτε γὰρ τὰ ἀδιαίρετα πολλὰ ἔσται πλή - θους μὴ ὄντος ἐν τῷ ἑνὶ ὄντι , καὶ εἰ πολλὰ δὲ εἴη , τὸ ἐξ αὐτῶν συντι - θέμενον ἀδιαίρετον ἔσται . πολλῶν γὰρ σημείων συνελθόντων ἓν γίνεται σημεῖον τὰ πάντα , ὡς καὶ αὐτὸς δείξει . ταῦτα δὲ ἄτοπα . καὶ γὰρ φαί - νεται καὶ δέδεικται διαιρετὸν οὐ μόνον τὸ πᾶν , ἀλλὰ καὶ ἕκαστον τῶν ὄντων . ᾧ καὶ ἔοικεν ἐκ περιουσίας δεικνύναι , ὅτι οὐ μόνον τὸ ὅλον ὂν πολλὰ ἔσται , ἀλλὰ καὶ ἕκαστον τῶν πάντων . ’0 δὲ Ἀλέξανδρος τὸ ἐξ ἀδιαιρέτων ἆ ῥα τὸ πᾶν ἀξιοῖ καὶ οὕτως ἀκούειν · ὡς ἐκ μὴ συμβεβηκότων μηδὲ χωρίζεσθαι δυναμένων ἀπ’ αὐτοῦ μηδὲ ἄλλης ὄντων φύσεως ἀλλὰ τῆς αὐτῆς τῷ παντί . οὐσία δὲ τὸ πᾶν καὶ τὸ ὄν , καὶ τὰ μέρη ἄρα αὐτοῦ οὐσίαι , ὡσανεὶ ἔλεγεν ‘ἐξ οὐσιῶν ἄρα τὸ πᾶν’ • ἐξ ὧν δέ ἐστι καὶ διαιρεῖται εἰς ταῦτα . ὥστε δέδεικται τὸ προ - κείμενον , ὅτι διαιρεῖται τὸ ὅπερ ὂν εἰς ὅπερ ὄντα . ὥστε μὴ ὡς ἄτοπον ἐπῆχθαι τὸ ἐξ ἀδιαιρέτων ἄρα τὸ πᾶν , ἀλλ’ ὡς ἀκόλουθον μόνον τοῖς εἰρημένοις . Αὕτη μὲν ἡ ὅλη τῶν εἰρημένων ἔννοια . κατὰ δὲ τὴν λέξιν , ὅταν λέγῃ ὅσα ἐν τῷ ὁριστικῷ λόγῳ ἔνεστιν ἢ ἐξ ὧν ἐστι , δηλοῖ ὅτι καὶ ἐν οἷς μὴ ἔστιν ὁρισμὸς ὥσπερ ἐν ταῖς ἀτόμοις οὐσίαις , ἔστιν ὅμως τινὰ τὰ ἐξ ὧν ἐστι . τὸ δὲ καθ’ οὗ ἄμφω καὶ τὸ ἐκ τούτων λεγέσθω ἤτοι καθόλου τὸ ἐκ τῶν μερῶν συγκείμενον τοῦτο ἔστω καὶ λεγέσθω , ὅπερ καὶ τὰ μέρη ἄμφω καὶ ἑκάτερον ] εἰ τὰ μέρη συμβεβηκότα , καὶ τὸ ὅλον . ἢ μᾶλλον ἀνάπαλιν , ὅτι καὶ τὰ μέρη λεγέσθω τοῦτο ὃ καὶ τὸ ἐκ τῶν μερῶν · τὸ δὲ ἐκ τῶν μερῶν οὐσία ἦν καὶ ὅπερ ὂν καὶ οὐδενὶ συμβεβηκὸς ὄν · καὶ τὰ μέρη ἄρα οὐσίαι καὶ ὅπερ ὄντα καὶ οὐ συμβεβηκότα . γράφεται δὲ καὶ καθ’ οὗ ἄμφω καὶ ἑκάτερον καὶ τὸ ἐκ τούτων , τουτέστι καθ’ οὗ ἄν λέγηται ἄμφω καὶ ἑκάτερον ἢ ἕκαστον τῶν μερῶν , κατὰ τούτου καὶ τὸ ἐκ τῶν μερῶν λεγέσθω . τούτῳ δὲ ἄν εἴη ἀκόλουθον τὸ καὶ ὁ ἄνθρωπος ἄν εἴη τῶν συμβεβηκότων . ὧν μεταξὺ παρέλαβε τὸ ἀλλὰ τὸ ὅπερ ὂν ἔστω μηδενὶ συμβεβηκός . ἐν τούτοις δὲ καὶ τοῦτο προσθετέον • ὅτι τὸ διαιρούμενον νῦν ὅπερ ὂν οὔτε ὡς γένος οὔτε ὡς εἶδος διῄρηται , δῆλον ἐκ τοῦ τὸν ἄνθρωπον οὐκ εἰς τοὺς ἀτόμους , ἀλλ’ εἰς τὸν ὁρισμὸν διελεῖν . ἐπειδὴ δὲ φιλοπόνως ὁ Ἀλέξανδρος συνήγαγε τοὺς εἰς τὸν τόπον συλ - · λογισμούς , φέρε καὶ ἡμεῖς αὐτοὺς ἐκθώμεθα κατὰ τὸ δοκοῦν ἔχοντας οὕτως ἐξ ἀρχῆς τοῦ λόγου · “ οί τὸ ὂν ἓν λέγοντες ἢ πολλαχῶς λέγεσθαι τὸ ὅν φασιν ἢ μοναχῶς . ἀλλ’ εἰ μὲν πολλαχῶς , ὁμολογήσουσι πολλὰ εἶναι τὰ ὄντα , καὶ γὰρ οὐσίαν καὶ ποσὸν καὶ ποιὸν καὶ τὰ ἄλλα , εἰς ὅσα διῄρηται τὸ ὄν ) , ἀλλ’ οὐχ ὅν · ὥστε οὐ πολλαχῶς · μοναχῶς ἄρα κατὰ τὸν πέμπτον καλού - μένον ἀναπόδεικτον . εἶτα ὁ δεύτερος συλλογισμὸς μοναχῶς ὑποτεθέντος λέ - γεσθαι τοῦ ὄντος διαιρετικὸς καὶ αὐτὸς τοιοῦτος ’τὸ ἓν ὂν ἤτοι οὐσία ἐστὶν ἢ συμβεβηκὸς κατὰ τὴν διχῇ γενομένην ἐν κατηγορίαις τῶν ὄντων διαίρεσιν , εἴς τε τὸ ἐν ὑποκειμένῳ καὶ τὸ οὐκ ἐν ὑποκειμένῳ . ἀλλὰ μὴν συμβεβηκὸς οὐκ ἔστιν · οὐσία ὰ́ρα’ κατὰ τὸν πέμπτον ἀναπόδεικτον καὶ οὗτος συναχθείς . ὅτι δὲ οὐ συμβεβηκὸς τὸ ἓν ὄν , ὁ τρίτος δείκνυσι συλλογισμὸς οὕτως · ‘εἰ συμβεβηκὸς τὸ ὄν , τὸ ὑποκείμενον αὐτῷ ἔστιν ἅμα καὶ οὐκ ἔστιν . ἀλλὰ μὴν τοῦτο ἀδύνατον . οὐκ ἄρα συμβεβηκὸς τὸ ὄν’ δευτέρῳ ἀναποδείκτῳ . ἔδειξε δὲ τὸ συνημμένον ἐκ τοῦ τὸ ὑποκείμενον τῷ ἑνὶ καὶ μόνῳ ὄντι διὰ μὲν τὸ ἄλλο παρ’ αὐτὸ εἶναι μὴ ὂν εἶναι οὐ γὰρ ἦν ἄλλο τι παρὰ τὸ ὄν ) , διὰ δὲ τὸ ὑπάρχειν αὐτῷ τὸ ὂν καὶ αὐτὸ ὂν γίνεσθαι . ὅτι δὲ οὐδὲ ἡ οὐσία ἐστὶ τὸ κυρίως ὄν , ἢ ὡς αὐτός φησι τὸ ὅπερ ὄν , δείκνυσι πάλιν οὕτως . ‘εἰ ἡ οὐσία τὸ ὅπερ ὄν , οὐδὲν μᾶλλον ὂν σημαίνει τὸ ὅπερ ὂν ἢ μὴ ὄν . ὥστε τὸ ὅπερ ὂν ὁμοίως ὂν καὶ μὴ ὂν ἔσται . καὶ πλείω σημαίνει τὸ ὄν , ἓν μόνον ὑποτεθὲν σημαίνειν . ἀλλὰ μὴν ταῦτα ἀδύνατα · οὐκ ἄρα ἡ οὐσία ἐστὶ τὸ ὅπερ ὄν’ . ὅτι δὲ οὐδὲν μᾶλλον ὂν ἢ μὴ ὃν ἔσται τὸ ὅπερ ὄν , δείκνυσιν οὕτως · ‘εἰ εἰ τὸ ὅπερ ὂν οὐσία καὶ ὑποκείμενόν ἐστι , τῇ δὲ οὐσίᾳ τὰ συμβεβηκότα ὑπάρχει , ἅπερ ἐστὶ μὴ ὄντα διὰ τὸ παρὰ τὸ ὄν εἶναι , ᾧ δὲ τὸ μὴ ὂν ὑπάρχει μὴ ὂν τοῦτο , ἡ οὐσία καὶ τὸ ὑποκείμενον μὴ ὂν ἔσται , καὶ οὐδὲ τὶ μὴ ὄν , ἀλλ’ ὅλως μὴ ὄν . τοιοῦτο γὰρ ἦν μὴ ὃν τὸ ὑπάρχον αὐτῇ συμβεβηκός’ . ὅτι δὲ καὶ πλείω σημαίνει τὸ ὅπερ ὄν , δείκνυσιν οὕτως • ἱεῖ ὑποκείμενόν ἐστι τὸ ὅπερ ὄν , δυνατὸν καὶ ἀπὸ τοὐ συμβεβηκότος αὐτὸ ὀνομάζειν οἷον λευκόν . ὥστε καὶ λευκὸν ῥηθήσεται εἶναι , ἓν δὲ εἶναι καὶ ὅπερ ὂν εἶναι οὐ γάρ ἐστιν ἄλλο τι παρὰ τοῦτο ) , καὶ οὕτως πολλὰ τὸ ὂν ἔσται.’ ὅτι δὲ οὐδὲ μέγεθος ἕξει τὸ ἓν ὅν , δεί1κνυσιν οὕτως · ’τὸ ὅπερ ὃν αὐτὸ μόνον ὑποκείμενον πολλὰ οὐκ ἔστιν οὐδὲ ἔχει πλῆθος · τὸ μέγεθος ἔχον πολλά ἐστι · τὸ ἄρα ὅπερ ὂν μέγεθος οὐχ ἕξει’ . ὅτι δὲ τὸ μέγεθος ἔχον πολλά ἐστι δείκνυσιν οὕτως · τὸ μέγεθος μέρη ἔχει · τὸ μέρη ἔχον ἕτερα " τῷ λόγῳ ἔχει · τὸ ἕτερα τῷ λόγῳ ἔχον πολλὰ ἐν ἑαυτῷ ἔχει καὶ πολλά ἐστι' . καὶ ἐπὶ τέλει λοιπὸν ὅτι τὸ ὅπερ ὂν εἰς ὅπερ ὄντα διαιρεῖται καὶ τῷ λόγῳ διαφέροντα , δείκνυσιν ἐπί τινος ὅπερ ὄντος τὸν ὁρισμὸν αὐτοῦ λαβὼν 5 καὶ συναγαγὼν ὅτι τὰ τοῦ ὁρισμοῦ μέρη καὶ αὐτὰ ὅπερ ὄντα ἐστί . συνάγει δὲ οὕτως · ‘ἀνάγκη ἢ οὐσίας αὐτὰ εἶναι ἢ συμβεβηκότα . ἀλλὰ μὴν συμβεβη - κότα οὐκ ἔστιν · οὐσία ἄρα’ κατὰ τὸν πέμπτον ἀναπόδεικτον καὶ τοῦτο . εἰ τοίνυν τὸ ἕν , ὡς εἴρηται πρότερον , ἢ ὡς συνεχές ἐστιν ἓν ἢ ὡς ὧν ὁ λόγος ὁ αὐτὸς ἢ ὡς τὸ ἀδιαίρετον , δέδεικται δὲ τὸ ἓν ὂν μήτε μέγεθος ἔχειν δυνάμενον μήτε ὁρισμὸν μήτε ἀδιαίρετον ὄν , δῆλον ὅτι κατ’ οὐδὲν τῶν τοῦ ἑνὸς σημαινομένων ἓν ἄν εἴη τὸ ὄν . ” Ἀλλ’ ἐπεὶ παρ’ ὅλην τὴν ἐξήγησιν τὸ ὅπερ ὂν ὡς οὐσίαν καὶ αὐτὸς ἐξεδεξάμην καὶ οὐσίαν τὴν ἄτομον καὶ ἀριθμῷ μίαν , τινὲς δὲ τῶν τοῦ Ἀρι - στοτέλους ἐξηγητῶν , ὧν καὶ Ἀσπάσιός ἐστι , τὸ ὅπερ ὂν τὸ γένος τῶν ὄντων λαμβάνουσι , πρὸς οὓς ἱκανῶς ἀντείρηκεν Ἀλέξανδρος ὁ Ἀφροδισιεύς , ἐπι - τετμημένως ἐκκείσθω τὰ παρ’ ἐκείνου λεγόμενα . “ τινὲς γάρ , φησίν , οὕτως ἤκουσαν τῆς λέξεως ὡς λέγοντος αὐτοῦ ἀναγκαῖον εἶναι τοῖς μοναχῶς λέ - γουσι τὸ ὂν λέγεσθαι κοινόν τι γένος πάντων τῶν ὄντων λαμβάνειν , εἰς ὃ πάντα τὰ κατὰ μέρος ὄντα χωρεῖ , καὶ τοῦτο λέγειν εἶναι τὸ ὂν καὶ οὕτως ἕν , ἐπεὶ μηδὲν τῶν ὑπὸ τὸ ὂν λαμβάνοντες ἓν ἔτι τὸ ὂν δύνανται λέγειν τῷ καὶ τὰ ἄλλα τῷ τεθέντι συνεισάγεσθαι . καὶ γὰρ τῇ οὐσίᾳ τὰ συμβεβη - κότα καὶ τοῖς συμβεβηκόσιν ἡ οὐσία συνεισάγεται , ὡς ἔδειξε . πιστοῦται δὲ τὸν λόγον καὶ ἀπὸ τοῦ ἐν τοῖς τοπικοῖς τὸ ὅπερ ὂν ἐπὶ τοῦ γένους τιθέναι λέγοντα “ ὁ ἄνθρωπος ὅπερ ζῷον ” ἀντὶ τοῦ ἐν γένει τῷ ζῴῳ . ὅτι δὲ οὐχ οὕτως νῦν λέγει τὸ ὅπερ ὂν ἀλλὰ τὴν οὐσίαν σημαίνει , δηλοῖ ἐκ τῶν προ - ειρημένων . κἀν γὰρ δεῖ πρὸς τὴν τοιαύτην ἀντειπεῖν ὑπόθεσιν , εἴρηκεν ἤδη ἐν οἷς ἔλεγεν “ εἰ μὲν γὰρ ἔσται καὶ οὐσία καὶ ποσὸν καὶ καὶ ποιόν , καὶ ταῦτα εἴτε ἀπολελυμένα ἀπ’ ἀλλήλων εἴτε μή , πολλὰ τὰ ὄντα . ” πάντα γὰρ ταῦτα εἶναι τίθεται ὁ τὸ ὂν ὡς γένος λέγων . ὥστε εἰρη - μένον καὶ πρὸς ταύτην τὴν δόξαν , εἴπερ ἄρα ἐδεῖτό τινος ἀντιλογίας · ἔοικε γὰρ ὡς προφανῶς ἐναντιολόγου καταφρονῆσαι . ὁ γὰρ ἕν τι μόνον εἶναι βουλόμενος οὕτως ὡς ἀριθμῷ ἕν , οὐκ ἂν εἴποι γένος ἓν εἶναι τοῦτο , διότι τὸ γένος πλῆθος εὐθὺς καὶ εἰδῶν καὶ ἀτόμων ἑαυτῷ συνεισάγει . ἀλλὰ πόθεν δῆλον , φαίη ἄν τις , ὅτι ὡς ἀριθμῷ ἓν ἔλεγεν ὁ Παρμενίδης ; ἀλλὰ καὶ ἐξ ἐκείνου δῆλον , ὅτι οὐχ ὡς γένος λέγει τὸ ὅπερ ὄν , ἀλλ’ ὡς οὐσίαν . δείκνυσι γὰρ ὅτι οὐκ ἔστι συμβεβηκὸς ἐκ τοῦ τὸ συμβεβηκὸς καθ’ ὑποκει - μένου λέγεσθαι , ὥστε αὐτὸ οὐ καθ’ ὑποκειμένου ἀλλ’ ὑποκείμενον , ὅπερ ἐστὶν οὐσία καθ’ ἑαυτὴν ὑφεστῶσα καὶ μὴ δεομένη τινὸς ἄλλου πρὸς τὸ εἶναι . τὸ δὲ γένος καὶ αὐτὸ τῶν καθ’ ὑποκειμένου ἐστίν · ὥστε οὐκ ἄν εἴη γένος τὸ ὅπερ ὄν , εἰ σαφῶς αὐτῷ τὸ καθ’ ὑποκειμένου ἀντιδιέστειλεν . ἔτι μετ’ ὀλίγον αὐτὸς ἐρεῖ “ τίς γὰρ μανθάνει αὐτὸ τὸ ὂν εἰ μὴ τὸ ὅπερ ὄν τι εἶναι’’ ; εἰ οὖν τὸ αὐτὸ ὂν μὴ τῷ γένει ἀλλὰ τῇ οὐσίᾳ προσή - κει , οὐσία ἄν εἴη τὸ ὅπερ ὄν . πρὸς δὲ τοῦτο ἔστιν εἰπεῖν , ὅτι τὸ ‘αὐτὸ’ κατὰ τῶν γενῶν ὁ Πλάτων’ φέρει ἀλλ’ οὐχὶ τῶν ὑστερογενῶν , ἀλλὰ τῶν διὰ πάντων χωρούντων κατὰ μίαν κοινὴν φύσιν . ἔτι δὲ εἰ τὸ ἀντικείμενον τῷ συμβεβηκότι λαμβάνει , ὡς δῆλον ἐκ τοῦ ἀλλὰ τὸ ὅπερ ὂν ἔστω μη - δενὶ συμβεβηκός , ἀντίκειται δὲ τῷ συμβεβηκότι οὐ τὸ γένος ἀλλ’ ἡ οὐσία , αὕτη ἂν εἴη τὸ ὅπερ ὄν . ἔτι ἐκ διαιρέσεως τὴν ἀντιλογίαν ποιού - μένος εἰς συμβεβηκὸς καὶ τὸ ὅπερ ὂν διεῖλεν . οὐ γὰρ ἦν ἀναγκαία ἐρώ - τησις τί λέγουσι τὸ ὄν , συμβεβηκὸς ἡ γένος · ἔστι γάρ τι παρὰ ταῦτα . ὥστε εἰς οὐσίαν • οὐσία ἄρα τὸ ὅπερ ὄν . ἔτι τὸ ἓν ποσαχῶς λέγεται διαιρῶν τὸ κατὰ τὸν ἀριθμὸν ἓν διεῖλεν . τοῦ δὲ τῷ γένει ἢ εἴδει ἑνὸς οὐκ ἐμνη - μόνευσεν , ὡς προφανῶς εἰσάγοντος τὸ πλῆθος . ἔτι τὸ μὲν γένος δύο ἔχει τό τε οὐσιῶδες καὶ τὸ κοινόν , ἡ δὲ οὐσία τὸ εἶναι οὐσία μόνον . εἰ οὖν οὐδαμοῦ πρὸς κοινότητα ἀλλ’ ὡς πρὸς οὐσίαν μόνον ἀντιλέγει , οὐ γένος ἀλλ’ οὐσία τὸ ὅπερ ὄν . ἔτι αὐτὸς προελθὼν λέγει “ εἰ οὖν τὸ ὅπερ ὂν δενὶ συμβέβηκε’’ , γένη δέ ἐστί τινα συμβεβηκότα , καὶ εἰ μὴ τούτοις ὧν ἐστι γένη , ἀλλὰ τῇ γε οὐσίᾳ τῶν συμβεβηκότων γένη συμβεβηκέναι λέγεται , οἷον ἀνθρώπῳ τὸ χρῶμα . εἰ τοίνυν ἐν μὲν τῷ γένει ἔστι τι καὶ συμβεβηκός , ἐν δὲ τῇ οὐσίᾳ οὐδέν ἐστι τοιοῦτον , αὐτὸς δὲ τὸ ὅπερ ὂν ὡς ἀντικείμενον τῷ συμβεβηκότι τίθησι , τὴν οὐσίαν ἂν λέγοι τὸ ὅπερ ὄν , οὐ τὸ γένος , ὃ καὶ τῆς τοῦ συμβεβηκότος φύσεως ἐφάπτεται . ἔτι αὐτὸς προελθὼν λέγει “ εἰ οὖν τὸ ὅπερ ὂν μηδενὶ συμβέβηκεν , ἀλλ’ ἐκείνῳ’’ . εἰ οὖν ᾧ συμβέβηκε τὰ συμβεβηκότα ἡ οὐσία ἐστὶν ἀλλ’ οὐχὶ τὸ γένος , ἡ οὐσία ἄν εἴη τὸ ὅπερ ὄν , οὐ τὸ γένος . ἔτι δὲ διαιρῶν τὸ ὅπερ ὂν οὐκ εἰς τὰ εἴδη καὶ τὰ ἄτομα αὐτὸ διαιρεῖ , ἥπερ γένους διαίρεσις , ἀλλ’ εἰς τὸν ὁρισμὸν καὶ τὰ ἐν τούτῳ , τουτέστιν εἰς γένος καὶ διαφοράς , ἥπερ διαίρεσις οὐσίας ἄν εἴη , ἀλλ’ οὐχὶ γένους . διότι τῆς μὲν οὐσίας ἔστι γένος , τοῦ δὲ ἀνωτάτω πάντων γένους οὐδέν ἐστιν ἐπαναβεβηκὸς γένος . ἔτι τὰ γένη καὶ τὰς διαφορὰς δείκνυσιν ὅπερ ὄντα εἶναι , διότι μέρη τοῦ ὅπερ ὄντος ἐστίν . εἰ οὖν τὸ γένος δι’ ἄλλο τί ἐστιν ὅπερ ὄν , οὐκ ἄν εἴη αὐτὸ ὅπερ ὄν , ἀλλ’ ἡ οὐσία , δι’ ἣν καὶ τὸ γένος τὸ τῆς οὐσίας οὐσιοῦται , ὡς τὸ τοῦ συμβεβηκότος συμβε - βηκός ἐστιν . ἔτι οὐδὲ θέσις ἄν τὸ τοιοῦτον οὐδὲ παράδοξος ὑπόληψις ἔδοξε · πολλοῖς γὰρ δοκεῖ τῶν φιλοσόφων ἓν εἶναι τὸ ὂν ὡς γένος . ἔτι εἰ τὸ ὅπερ ὂν γένος ὑπετίθετο , πῶς τὸ λευκὸν ἢ ἄλλο τι τῶν συμβεβηκότων μὴ εἶναι ἔλεγεν ; εἴδη γὰρ ταῦτα τοὐ ὄντος ὥσπερ καὶ ἡ οὐσία . αὐτὸς δὲ μὴ εἶναι I ἐκεῖνα λαβὼν οὕτως μὴ ὂν συνήγαγε καὶ τὸ ὅπερ ὄν , ᾧ ταῦτα ὑπάρχει , καὶ μὴ ὂν οὐ τὶ μὴ ὂν , ἀλλ’ ἀπλῶς μὴ ὄν . καίτοι πῶς ἄν ἁπλῶς μὴ ὂν εἴη τὸ συμβεβηκός , εἰ γένος αὐτοῦ τὸ ὅπερ ὂν ἦν ; ἔτι εἰ τὸ ὅπερ ὂν γένος , διὰ τί πάντα τὰ ὑπ’ αὐτὸ ἢ οὐκ ὄντα ἢ ὅπερ ὄντα ἔσται ; οὐ γὰρ πάντα τὰ ὑπὸ τὸ γένος γένη καὶ αὐτά ἐστιν . ἔτι ἱεῖ γάρ , φησίν , ἔστι τὸ ὅπερ ὂν ταὐτὸν καὶ λευκόν ” . καίτοι τὸ μὲν γένος οὐκ ἄν τις εἴποι λευκόν , τὴν δὲ οὐσίαν τὴν μετέχουσαν λέγομεν · ἐξ οὗ δῆλον ὅτι καὶ οὐσίαν τὴν ὡς ἄτομον λέγει , ἀλλ’ οὐχὶ τὴν γενικήν . ἔτι προχειρότατον ἦν δεῖξαι πολλὰ τὰ ὄντα διὰ τοῦ ἐκθέσθαι τὸν τοῦ γένους ὁρισμόν · κατὰ πλειόνων γὰρ τὸ γένος . ὁ δὲ μηδαμοῦ μνημονεύσας τούτου ἐναργῶς δεικνύντος πολλὰ εἶναι τὰ ὄντα , δῆλός ἐστι τὸ ὅπερ ὂν μὴ ὡς γένος λαμβάνων . εἰ δέ τις διὰ τοῦτο ἀξιοῖ τὸ ὅπερ ὄν τὸ γένος λέγειν , διότι τὸ γένος ἐν ἄλλοις ὅπερ ὂν καλεῖ , ὥρα αὐτῷ καὶ τὴν διαφορὰν ὅπερ ὃν λέγειν . καὶ γὰρ καὶ ταύτην ἐνταῦθα ὡς συμπληρωτικὴν τοῦ ὅπερ ὄντος ὅπερ ὂν καλεῖ . καὶ ἐν οἷς μέντοι τὸ γένος ὅπερ ὂν καλεῖ , ὡς οὐσιωδῶς κατηγορούμενον καὶ ποιοῦν ἐκεῖνο οὗ κατηγορεῖται ὅπερ αὐτό , οὕτως ὅπερ ὂν καλεῖ . καὶ ὁ Εὔδημος δὲ τῷ Ἀριστοτέλει πάντα κατακολουθῶν τοῦ ὅπερ ὄντος οὐκ ἤκουσεν ὡς γένους . ἐν γοῦν τῷ πρώτῳ τῶν Φυσικῶν περὶ Παρμενίδου λέγων ταῦτα γέγραφεν ὡς Ἀλέξανδρός φησιν · ἐγὼ γὰρ οὐχ εὗρον ἐν τῷ Εὐδημείῳ λέξιν ταύτην ) · τὸ οὖν κοινὸν οὐκ ἄν λέγοι . οὔτε γὰρ ἐζητεῖτό πω τὰ τοιαῦτα , ἀλλὰ ὕστερον ἐκ τῶν λόγων προῆλθεν , οὔτε ἐπιδέχοιτο ἄν ἃ τῷ ὄντι ἐπιλέγει . πῶς γὰρ ἔσται τοῦτο ‘μεσσόθεν ἰσοπαλὲς καὶ τὰ τοιαῦτα ; τῷ δὲ οὐρανῷ , φασί , σχεδὸν πάντες ἐφαρμόσουσιν οἱ τοιοῦτοι λόγοι,,.’’ p . 187 a 1 Ἔνιοι δὲ ἐνέδοσαν τοῖς λόγοις ἀμφοτέροις . Ἐλέγξας τὸν Παρμενίδου λόγον αὐτὸς ὡς καὶ τὰς προτάσεις ψευδεῖς λαμβάνοντα ἦν δὲ ἡ πρότασις τὸ μοναχῶς λέγεσθαι τὸ ὂν ἤτοι τὸ ‘παρὰ τὸ ὂν οὐκ ὄν’ ἢ τὸ οὐκ ὂν οὐδέν’ , ταῦτα γὰρ ἰσοδυναμεῖ ) καὶ ὡς ἀσυλλο - " γίστως συνάγοντα μὴ γὰρ ἀκολουθεῖν τὸ ἐπιφερόμενον συμπέρασμα ) , ἐνίους φησὶν ἀμφοτέροις ἐνδοῦναι τοῖς λόγοις τῷ τε εἰρημένῳ τοῦ Παρμε - νίδου καὶ τῷ τοῦ Ζήνωνος , ὃς βοηθεῖν ἐβούλετο τῷ Παρμενίδου λόγῳ πρὸς τοὺς ἐπιχειροῦντας αὐτὸν κωμῳδεῖν ὡς εἰ ἕν ἐστι πολλὰ καὶ γελοῖα συμ - βαίνει λέγειν τῷ λόγῳ καὶ ἐναντία αὑτῷ , δεικνὺς ὁ Ζήνων ὡς ἔτι γελοιό - τερα πάσχοι ἄν αὐτῶν ἡ ὑπόθεσις ἡ λέγουσα πολλά ἐστιν ἤπερ ἡ τοῦ ἓν εἷναι , εἴτις ἱκανῶς ἐπεξίοι . ταῦτα γὰρ αὐτὸς ὁ Ζήνων ἐν τῷ Πλάτωνος Παρ - μενίδῃ μαρτυρῶν φαίνεται τῷ λόγῳ · καὶ ὁ μὲν τοῦ Παρμενίδου λόγος ἐστίν , ὅτι πάντα ἓν τὸ ὄν ἐστιν , εἴπερ τὸ ὂν ἓν σημαίνει . τὸ γὰρ παρ’ αὐτὸ οὐδὲν ἔσται . ὡς δὲ Θεόφραστος προήγαγε τὸ παρὰ τὸ ὂν οὐκ ὄν . τὸ οὐκ ὂν οὐδέν’ . καὶ τούτῳ φησὶν ἐνδοῦναι τῷ λόγῳ τινάς . ἐνδοῦναι δέ ἐστι λόγῳ τὸ συγχωρῆσαι ταῖς προτάσεσι ταῖς κατασκευαζούσαις αὐτὸν ἢ τῇ συμπλοκῇ . τὸν οὖν Πλάτωνά φασιν ἐνδοῦναι τῇ προτάσει τῇ λεγούσῃ τὸ παρὰ τὸ ὂν οὐκ ὄν καὶ γὰρ τὴν κίνησιν καὶ τὴν στάσιν καὶ ταὐτὸν καὶ ἕτερον ἐν Σοφιστῇ ἕτερα τοῦ ὄντος εἶναί φησι ) , τὸ δὲ οὐκ ὂν οὐδὲν οὐκέτι συγχωρεῖν · καὶ γὰρ τὰ ἕτερα τοῦ ὄντος , κἂν μὴ ὄντα ᾖ , ἀλλ’ ὅμως εἶναί φησι καὶ ταύτῃ τὸ μὴ ὂν εἰσάγει . Καὶ ὁ μὲν Ἀλέξανδρός φησιν αὐτὸν τὸ μὲν εἰ ἓν τὸ ὂν συγχωρεῖν , πάντα δὲ ἓν εἶναι μηκέτι συγχωρεῖν τιθέντα τῶν πάντων μὴ μόνον τὸ ὄν , ἀλλὰ καὶ τὸ μὴ ὄν . “ καὶ οὐχ οὕτως , φησί , τὸ μὴ ὂν εἶναι ἔλεγεν ὡς ὄν τι τῶν ὑπὸ τὸ ὄν . οὐ γὰρ τὸ τὶ μὲν μὴ ὂν τὶ δὲ ὄν , οὐδὲ τὸ ἐν τῷ κειμένῳ ὄντι περιεχόμενον , ἀλλὰ τὸ ἄλλην φύσιν ἔχον παρὰ τὸ ὡμολογημένον καὶ κείμενον ἔλεγεν εἶναι δεξάμενος τὸ ὂν ἕν τε εἶναι καὶ μοναχῶς λέγεσθαι . ὁ δὲ συγχωρήσας τῇ προτάσει τῇ παρὰ τὸ ὃν οὐκ ὄν , λέγων δὲ εἶναι ἄλλο τι τοῦ ὄντος τοῦ εἰλημμένου ἐν τῇ προτάσει , εἶναι τὴν ἀντίφασιν λέγει . δοὺς γὰρ τὸ παρὰ τὸ ὂν μὴ εἶναι λέγει πάλιν τὸ παρὰ τὸ ὂν εἶναι καὶ τῇ ἀντιφάσει περιπίπτει τῇ τὸ μὴ ὂν ἁπλῶς εἶναι λεγούσῃ . καίτοι εἴ τις λέγοι μὲν εἶναι τὸ μὴ ὄν , μὴ τὸ ἁπλῶς δὲ μὴ ὄν , ἀλλὰ τὸ τὶ μὴ ὄν , οὐ περιπίπτει τῇ ἀντι - φάσει . τὸ γὰρ ἄλλο τι ὂν ἄλλο οὐκ ἔστιν . οὐ γὰρ ἓν κατὰ τὸν ἀριθμὸν τὸ ὂν ἐδείχθη διὰ τοῦ ληφθῆναι μοναχῶς λέγεσθαι.’’ ταῦτα μὲν οὖν ὁ Ἀλέξανδρος . Φησὶ δὲ ὁ Πορφύριος τὸν Πλάτωνα καὶ τὸ μὴ ὂν λέγειν εἶναι , οὕτως μέντοι εἶναι ὡς μὴ ὄν . τὸ μὲν γὰρ ὄντως ὂν ἀπεφήνατο εἶναι τὴν ἰδέαν καὶ ταύτην ὄντως εἶναι οὐσίαν , τὴν δὲ ἀνωτάτω πρώτην ἄμορφον καὶ ἀνείδεον ὕλην ἐξ ἧς τὰ πάντα ἐστὶν εἶναι μέν , μηδὲν δὲ εἶναι τῶν ὄντων . αὐτὴ γὰρ ἐφ’ ἑαυτῆς ἐπινοουμένη δυνάμει μὲν πάντα ἐστίν , ἐνεργείᾳ δὲ οὐδέν . τὸ δὲ ἐκ τοῦ εἴδους καὶ τῆς ὕλης ἀποτέλεσμα καθ’ ὅσον μὲν εἴδους μετέχει , κατὰ τοῦτο εἶναί τι καὶ προσαγορού-ασθαι κατὰ τὸ εἶδος , καθ’ ὅσον δὲ τῆς ὕλης καὶ διὰ ταύτην ἐν συνεχεῖ ῥύσει καὶ μεταβολῆ τυγχάνει , πάλιν μὴ ἁπλῶς μηδὲ βεβαίως εἶναι . ἀντιδιαιρούμενος γοῦν αὐτὰ ἐν τῷ Τιμαίῳ φησί “ τί τὸ ὂν μὲν ἀεί , γένεσιν δὲ οὐκ ἔχον , καὶ τί τὸ γινόμενον μέν , ὂν δὲ οὐδέποτε’’ . καὶ τὸ μὴ ὂν εἶναι ἔφη , οὐ τὸ ὂν μὴ ὂν εἶναι , καὶ τὸ μὴ ὂν εἶναι ὄν · οὐ μὴν τὰ κατὰ τὴν ἀντίφασιν ἀντικείμενα . τὸν μὲν γὰρ ἄν - θρωπον οὐχ οἷόν τε ἅμα καὶ μὴ ἄνθρωπον εἶναι , μὴ ἵππον δὲ ἀλη - θὲς εἰπεῖν . Ἀλλὰ πρὸς μὲν τὸν Ἀλέξανδρον ἀρκεῖ τὴν Πλάτωνος παραθέσθαι ῥῆσιν , ἧς αὐτὸς Ἀλέξανδρος ἐμνημόνευσε , δεικνῦσαν οἶμαι σαφῶς , ὡς Πλάτων’ οὐ τὸ ἁπλῶς μὴ ὄν , ἀλλὰ τὸ τὶ μὴ ὂν εἰσῆγεν . ἔχει δὲ ἡ ῥῆσις ὧδε · “ Οἶσθα οὖν ὅτι Παρμενίδῃ μακροτέρως τῆς ἀπορρήσεως ἠπιστήκαμεν ; Τίδή δή ; Πλεῖον ἢ κεῖνος ἀπεῖπε σκοπεῖν ἡμεῖς εἰς τὸ πρόσθεν ἐπιζητήσαντες ἀπεδείξαμεν αὐτῷ . Πῶς ; Ὅτι ὁ μέν πού φησιν οὐ γὰρ μήποτε τοῦτο δαμῇ εἶναι μὴ ὄντα , ἀλλὰ σὺ τῆσδ’ ἀφ’ ὁδοῦ διζήσιος εἶργε νόημα . 5 Λέγει γὰρ οὖν οὕτως . Ἡμεῖς δέ γε οὐ μόνον ὡς ἔστι τὰ μὴ ὄντα ἀπεδείξαμεν , ἀλλὰ καὶ τὸ εἶδος ὃ τυγχάνει ὂν τοῦ ὄντος ἀπεφηνάμεθα . τὴν γὰρ θατέρου φύσιν ἀποδείξαντες οὖσάν τε καὶ κατακεκερματισμένην ἐπὶ πάντα τὰ ὄντα πρὸς ἄλληλα , τὸ πρὸς τὸ ὂν ἑκάστου μόριον αὐτῆς ἀντιτι - θέμενον ἐτολμήσαμεν εἰπεῖν ὡς αὐτὸ τοῦτό ἐστιν ὄντως τὸ μὴ ὄν . Μῆ τοίνυν ἡμᾶς εἴπῃ τις , ὅτι τοὐναντίον τοῦ ὄντος τὸ μὴ ὂν ἀποφαινόμενοι τολμῶμεν λέγειν ὡς ἔστιν . ἡμεῖς γὰρ περὶ μὲν ἐναντίου τινὸς αὐτῷ χαίρειν πάλαι λέγομεν , εἴτε ἔστιν εἴτε μή , λόγον ἔχον ἢ καὶ παντάπασιν ἄλογον . ὃ δὲ νῦν εἰρήκαμεν εἶναι τὸ μὴ ὄν , ἢ πεισάτω τις ὡς οὐ καλῶς λέγομεν ἐλέγξας , ἢ μέχριπερ ἂν ἀδυνατῇ , λεκτέον καὶ ἐκείνῳ καθάπερ ἡμεῖς λέ - γομεν , ὅτι συμμίγνυταί τε ἀλλήλοις τὰ γένη καὶ τό τε ὃν καὶ θάτερον διὰ πάντων καὶ δι’ ἀλλήλων διεληλυθότε τὸ μὲν ἕτερον μετασχὸν τοῦ ὄντος ἔστι μὲν διὰ ταύτην τὴν μέθεξιν , οὐ μὴν ἐκεῖνό γε οὗ μετέσχεν ἀλλ’ ἕτερον , ἕτερον ’δε του ὄντος ὃν ἐστι σαφέστατα ἐξ αναγκης εἶναι μὴ ὄν . τὸ δὲ ὂν αὖ θατέρου μετειληφὸς ἕτερον τῶν ἄλλων ἄν εἴη γενῶν . ἕτερον δὲ ἐκείνων ἁπάντων ὂν οὐκ ἔστιν ἕκαστον αὐτῶν οὐδὲ ξύμπαντα τὰ ἄλλα πλὴν αὐτό , ὥστε τὸ ὂν ἀναμφισβητήτως αὖ μυρία ἐπὶ μυρίοις οὐκ ἔστι , καὶ τὰ ἄλλα δὴ καθ’ ἕκαστον οὕτω καὶ ξύμπαντα πολλαχῇ μὲν ἔστι , πολλαχῇ δὲ οὐκ ἔστιν.’’ ἐκ δὴ ταύτης τῆς ῥήσεως ὁ Ἀλέξανδρος ᾠήθη τὸν Πλάτωνα τὸ ἁπλῶς μὴ ὂν εἰσάγειν , ὡς τὸ ἀπλῶς ὂν εἰληφότα τὸ ὡς γένος ὄν . καὶ ἤρκει μὲν αὐτοῦ τοῦ Πλάτωνος ἀκοῦσαι λέγοντος “ μὴ τοίνυν ἡμᾶς εἴπῃ τις , ὅτι τοὐναντίον τοῦ ὄντος τὸ μὴ ὂν ἀποφαινόμενοι τολμῶμεν λέγειν’’ καὶ ὅτι ‘ἔστι μὲν ἕκαστον διὰ τὴν τοῦ ὄντος μέθεξιν , οὐ μὴν τὸ ὄν ἐστι’ . καὶ πρὸ ταύτης δὲ τῆς ῥήσεως , ὁποῖον μὴ ὂν εἰσάγει , σαφῶς ἐδήλωσεν εἰπὼν “ ὸπόταν τὸ μὴ ὂν λέγωμεν , ὡς ἔοικεν , οὐκ ἐναντίον τι λέγομεν τοῦ ὄντος , ἀλλ’ ἕτερον μόνον’’ . ἤρκει δὲ καὶ τὰ περὶ τοῦ ἁπλῶς μὴ ὄντος καὶ ἐναν - τίου τῷ ὄντι εἰρημένα ἀκοῦσαι , ὡς καὶ τὸν ὁποιονοῦν περὶ αὐτοῦ λόγον παραιτεῖται ὁ I λάτων . οὐδὲ γὰρ ὁ εἶναι οὐδὲ ὁ μὴ εἶναι λέγων αὐτὸ ἀνεύ - θυνος . οὐδὲ τὸ λέγειν τι περὶ αὐτοῦ ἀσφαλές . ἤρκει μὲν οὖν ὅπερ εἶπον καὶ ταῦτα . ἐννοῆσαι δὲ χρὴ ὅτι τὸ ὑπὸ τοῦ Πλάτωνος εἰλημμένον ὄν ἐστι τὸ κατ’ αὐτὴν τοὐ εἶναι τὴν ἰδιότητα ψιλὴν θεωρούμενον , ὃ καὶ ἀντιδιῄ - ρηται πρός τε τὰ ἄλλα γένη καὶ πρὸς τὸ μὴ ὄν · καὶ γὰρ τοῦτο γένος εἶναί φησιν , ἀλλ’ οὐχὶ τὸ παντελῶς ὂν τὸ καὶ τὰ γένη πάντα ἐν ἑαυτῷ συνῃ - ρηκός · ᾧ τὸ παντελῶς μὴ ὂν ἀντικέοιτο , εἰ καὶ τὸ ἀντικεῖσθαι δυνατὸν ἐπ’ αὐτοῦ λέγειν . τὸ δὲ τοιοῦτον ὂν οὐκ ἄν εἴη γένος , εἴπερ τὰ γένη ἐναντία διαιρέσει ἐστὶ τῇ πρὸς ἄλληλα . καὶ κατὰ μίαν ἰδιότητα περιγέγραπται δια - κεκριμένα ἤδη ταῦτα ἀπὸ τῆς νοητῆς ἑνώσεως , ἐν ᾗ πάντα ἓν ἦν , ὡς ὁ Παρμενίδης φησί , καὶ ὑπελθόντα πρῶτον μὲν εἰς τὴν νοερὰν διάκρισιν , ἀμε - ρίστως μερισθεῖσαν καὶ εἰς τὸν αἰσθητὸν διασπασμὸν καὶ μεταξὺ τούτων εἰς τὴν ψυχικὴν ἀλληλουχίαν . ὥστε πολλοῦ δεῖ τὸ ἀπλῶς μὴ ὂν εἰσάγειν τὸ τῷ ἁπλῶς ὄντι ἀντικείμενον ὁ Πλάτων’ . ‘Ο δέ γε Πορφύριος ὅτι μὲν οὐ τὸ ἁπλῶς μὴ ὂν ὁ Πλάτων’ καλῶς ἐθεάσατο , ὅτι δὲ μὴ ὂν τὸ γενητὸν ὂν ἐν Σοφιστῇ φησι παραδιδόναι , περὶ οὗ λέγει ἐν τιμίῳ “ καὶ τί τὸ γινόμενον μέν , ὂν δὲ οὐδέποτε’’ , τοῦτο ἐπιστάσεως ἄξιον εἶναί μοι δοκεῖ . οὐ γὰρ ἐν τῇ τῶν αἰσθητῶν , ἀλλ’ ἐν τῇ τῶν νοερῶν εἰδῶν διακρίσει τὸ μὴ ὂν ὁ Πλάτων’ ἀνευρίσκειν δοκεῖ . πότε γὰρ ἄν περὶ τῶν ἐνύλων καὶ αἰσθητῶν ἔλεγε ταῦτα “ τί δὲ πρὸς Δῖός ; ὡς ἀληθῶς κίνησιν καὶ ζωὴν καὶ ψυχὴν καὶ φρόνησιν ἦ ῥᾳδίως πεισθη - σόμεθα τῷ παντελῶς ὄντι μὴ παρεῖναι μηδὲ ζῆν αὐτὸ μηδὲ φρονεῖν , ἀλλὰ σεμνὸν καὶ ἅγιον , νοῦν οὐκ ἔχον , ἀκίνητον ἑστὼς εἶναι ; ” κοινῇ δὲ πρὸς τὸν Ἀλέξανδρον λέγω καὶ τὸν Πορφύριον , ὅτι οὐκ ἂν οὕτω σάφ’ ὡς τοῦ Πλάτωνος τὸ τὶ μὴ ὂν λέγοντος εἶναι τὸ ὑπ’ αὐτοῦ εἰσαγόμενον , ὡς τὸ ἁπλῶς μὴ ὂν εἰσάγοντι ὁ Ἀριστοτέλης ἐνεκάλει . καὶ ἔτι μέντοι οὐκ ἂν πρὸς Πλά - τωνα ἐν τούτοις ἀποτείνοιτο ὡς μάτην δείσαντα . εἰ τὸ παρὰ τὸ ὂν οὐκ ὄν , μὴ πάντα ἓν εἴη , καὶ διὰ τοῦτο τὸ μὴ ὂν εἰσάγοντα . οὐ γὰρ διὰ τοῦ τὸ μὴ ὂν εἰσαγαγεῖν πολλὰ τὰ ὄντα δείκνυσιν ὁ Πλάτων’ , ἀλλὰ τοῦτο μὲν ἔδειξεν ἄλλο μὲν τὸ ἕν , ἄλλο δὲ τὸ ὂν ἀποδείξας καὶ ἐκ τοὐ ὁλομελὲς εἶναι πάντοθεν εὐκύκλου σφαίρης ἐναλίγκιον ὄγκῳ , 45 μεσσόθεν ἰσοπαλές . τὸ δὲ μὴ ὂν ἐδεήθη † δὲ καὶ τὸν σοφιστὴν ‘εἰδωλοποιὸν’ εἰπών , τὸ δὲ εἴδωλον ψεῦδός τι ἔχειν , ψεῦδος δὲ μὴ εἶναι , εἰ μὴ τὸ μὴ ὂν ἔστιν . ὁ γὰρ " ψευδόμενος ἢ τὸ ὂν μὴ εἶναι λέγει ἢ τὸ μὴ ὂν εἶναι . Ταῦτα μὲν οὖν περὶ τῆς ἑτέρας ἐνδόσεως , τοῦ Ἀριστοτέλους μήτε τὸ μοναχῶς λέγεσθαι τὸ ὂν συγχωροῦντος μήτε ἐνδιδόντος τῇ λεγούσῃ προτά - σει τὸ παρὰ τὸ ὂν οὐκ ὄν · εἰ μή τις τὸ οὐκ ὂν λέγοι , ὡς οὐσία μὲν οὐκ ἔστιν , ἄλλο δέ τι εἶναι οὐ κωλύεται . ὅπερ καὶ Πλάτων’ πρὸ τοῦ Ἀριστοτέλους ἐβόα . δῆλος δέ ἐστι καὶ Ἀριστοτέλης συνιδὼν ὅτι τῷ πλήθει τὸ μὴ ὂν συνεισέρχεται . οὐδὲν γὰρ κωλύει , φησί , μὴ ἀπλῶς εἶναι , ἀλλὰ μὴ ὄν τι εἶναι τὸ μὴ ὄν . ἐφεξῆς μέντοι κἄν ἀληθής , φησίν , εἴη ἡ πρότασις , ἡ λέγουσα τὸ παρὰ τὸ ὂν οὐκ ὄν , οὐκ ἤδη διὰ τοῦτο ἀνάγκη ἓν πάντα εἶναι τῷ ἀριθμῷ . τὸ γὰρ αὐτοόν , ὅπερ αὐτοὶ ὑποτίθενται , οὐδεὶς ἄν ἄλλο τι λεγόμενον ἀκούοι ἢ τὸ ὅπερ ὄν , τουτέστι τὸ κυρίως ὄν , τουτέστι τὴν οὐσίαν . τούτου δὲ οὕτως ἔχοντος , | δέδεικται πρότερον , ὅτι εἴτε μετέχοι τὸ ὅπερ ὄν συμβεβηκότος , πολλά ἐστι τὰ ὄντα , εἴτε μὴ μετέχοι , καὶ αὐτὰ καθ’ αὑτὰ τὰ ὅπερ ὄντα πολλά ἐστι διὰ τὰ ἐν τῷ ὁρισμῷ τοῦ ὅπερ ὄντος οὐσιωδῶς παραλαμβανό - μενα . ἐπιστῆσαι δὲ ἄξιον , ὅτι τὸ ὅπερ ὂν καὶ αὐτοὸν κέκληκε κατὰ τὴν Πλτωνικὴν συνήθειαν . Tὸν δὲ δεύτερον λόγον τὸν ἐκ τῆς διχοτομίας τοῦ Ζήνωνος εἶναί φησιν ὁ Ἀλέξανδρος λέγοντος , ὡς εἰ μέγεθος ἔχοι τὸ ὂν καὶ διαιροῖτο , πολλὰ τὸ ὂν καὶ οὐχ ἓν ἔτι ἔσεσθαι , καὶ διὰ τούτου δεικνύντος ὅτι μηδὲν τῶν ὄντων ἔστι τὸ ἕν . περὶ δὲ τοῦ λόγου τούτου καὶ διὰ τῶν ἔμπροσθεν εἰρηκέναι φησὶ τὸν Ἀριστοτέλην , ἐν οἷς ἔλεγεν “ ἐθορυβοῦντο δὲ καὶ οἱ ὕστεροι τῶν ἀαίων’’ οὗ καὶ τὴν λύσιν παρέθετο διὰ τοῦ “ ὥσπερ οὐκ ἐνδεχόμενον ταὐτὸν ἓν καὶ πολλὰ εἶναι , μὴ τὰ ἀντικείμενα δέ . ἔστι δὲ τὸ ὂν καὶ ἓν δυνάμει καὶ ἐντελεχείᾳ " . “ τοὐτψ δὲ τῷ λόγῳ , φησί , τῷ περὶ τῆς διχο - τομίας ἐνδοῦναι Ξενοκράτη τὸν Καλχηδόνιον δεξάμενον μὲν τὸ πᾶν τὸ διαι - ρετὸν πολλὰ εἶναι τὸ γὰρ μέρος ἕτερον εἶναι τοῦ ὅλου ) καὶ τὸ μὴ δύνασθαι ταὐτὸν ὅν τε ἅμα καὶ πολλὰ εἶναι διὰ τὸ μὴ συναληθεύεσθαι τὴν ἀντίφασιν , μηκέτι δὲ συγχωρεῖν πᾶν μέγεθος διαιρετὸν εἶναι καὶ μέρος ἔχειν · εἶναι γάρ τινας ἀτόμους γραμμάς , ἐφ’ ὧν οὐκέτι ἀληθεύεσθαι τὸ πολλὰς ταύτας εἶναι . οὕτως γὰρ ᾤετο τὴν τοῦ ἑνὸς εὑρίσκειν φύσιν καὶ φεύγειν τὴν ἀντίφασιν διὰ τοῦ μήτε τὸ διαιρετὸν ἓν εἶναι ἀλλὰ πολλά , μήτε τὰς ἀτόμους γραμμὰς πολλὰ ἀλλ’ ἓν μόνον.’’ ταῦτα τοῦ Ἀλεξάνδρου λέγοντος ἐφιστάνειν ἄξιον πρῶτον μέν , εἰ Ζήνωνος οἰκεῖον τοῦτο τὸ μηδὲν τῶν ὄντων λέγειν τὸ ἕν . ὅς γε τοὐναντίον πολλὰ γέγραφεν ἐπιχειρήματα τὸ πολλὰ εἶναι ἀναιρῶν , ἵνα διὰ τῆς τῶν πολλῶν ἀναιρέσεως τὸ ἓν εἶναι πάντα βεβαιωθῇ , ὅπερ καὶ ὁ Παρμενίδης ἐβούλετο . ἔπειτα ἔδει τὴν χρείαν εἰπεῖν τῆς μνήμης τοῦ Ζή - νωνος λόγου καὶ τῶν μάτην ἐνδεδωκότων αὐτῷ , ὥσπερ τῶν ἐνδόντων μὲν τῷ Παρμενίδου λόγῳ , τὸ δὲ μὴ ὂν εἰσαγαγόντων ἡ χρεία δήλη ἦν · ἵνα γὰρ πολλὰ δειχθῇ τὰ ὄντα , ὅπερ ὁ Παρμενίδης οὐκ ἐβούλετο . εἰ δὲ αὐ - τὸς ὁ Ζήνων ἀνῄρει τὸ ἓν πολλὰ εἶναι δεικνύς , οὐκ ἐδεῖτό τινος συνηγορίας ὁ λόγος , εἰ μὴ ἄρα λέγοι τις ὅτι ὡς ἀντιθέτου τούτου τοῦ λόγου τοῦ λέ - γοντος πολλὰ μόνον εἶναι τὰ ὄντα ἐμνημόνευσεν . Ἀλλ’ ἔοικεν ἀπὸ τῶν Εὐδήμου λόγων ὁ Ἀλέξανδρος δόξαν περὶ τοῦ Ζήνωνος λαβεῖν ὡς ἀναιροῦντος τὸ ἕν · λέγει γὰρ ὁ Εὔδημος ἐν τοῖς Φυ - σικοῖς ‘‘ἆρα οὖν τοῦτο μὲν οὐκ ἔστιν , ἔστι δέ τι ἕν ; τοῦτο γὰρ ἠπορεῖτο . καὶ Ζήνωνά φασιν λέγειν , εἴ τις αὐτῷ τὸ ἓν ἀποδοίη τί ποτέ ἐστιν , ἕξειν τὰ ὄντα λέγειν . ἠπόρει δὲ ὡς ἔοικε διὰ τὸ τῶν μὲν αἰσθητῶν ἕκαστον κατηγορικῶς τε πολλὰ λέγεσθαι καὶ μερισμῷ , τὴν δὲ στιγμὴν μηθὲν τιθέναι . ὃ γὰρ μήτε προστιθέμενον αὔξει μήτε ἀφαιρούμενον μειοῖ , οὐκ ᾤετο τῶν ὄντων εἶναι’’ . καὶ εἰκὸς μὲν ἦν τὸν Ζήνωνα ὡς ἐφ’ ἑκάτερα γυμναστικῶς ἐπιχειροῦντα διὸ καὶ ‘ἀμφοτερόγλωσσος’ λέγεται ) καὶ τοιούτους ἐκφέρειν λόγους περὶ τοῦ ἑνὸς ἀποροῦντα · ἐν μέντοι τῷ συγγράμματι αὐτοῦ πολλὰ ἔχοντι ἐπιχειρήματα καθ’ ἕκαστον δείκνυσιν , ὅτι τῷ πολλὰ εἶναι λέγοντι συμβαίνει τὰ ἐναντία λέγειν · ὧν ἕν ἐστιν ἐπιχείρημα , ἐν ᾧ δείκνυσιν ὅτι εἰ πολλά ἐστι , καὶ μεγάλα ἐστὶ καὶ μικρά · μεγάλα μὲν ὥστε ἄπειρα τὸ μέγεθος εἶναι , μικρὰ δὲ οὕτως ὥστε μηθὲν ἔχειν μέγεθος . ἐν δὴ τούτῳ δείκνυσιν , ὅτι οὗ μήτε μέγεθος μήτε πάχος μήτε ὄγκος μηθείς ἐστιν , οὐδ’ ἄν εἴη τοῦτο . “ εἰ γὰρ ἄλλῳ ὄντι , φησί , προσγένοιτο , οὐδὲν ἂν μεῖζον ποιήσειεν · μεγέθους γὰρ μηδενὸς ὄντος , προσγενομένου δὲ οὐδὲν οἷόν τε εἰς μέγεθος ἐπιδοῦναι . καὶ οὕτως ἄν ἤδη τὸ προσγινόμενον οὐδὲν εἴη . εἰ δὲ ἀπογινομένου τὸ ἕτερον μηδὲν ἔλαττόν ἐστι , μηδὲ αὖ προσγινομένου αὐξήσεται , δῆλον ὅτι τὸ προσγενόμενον οὐδὲν ἦν οὐδὲ τὸ ἀπογενόμενον.’’ καὶ ταῦτα οὐχὶ τὸ ἓν ἀναιρῶν ὁ Ζήνων λέγει . ἀλλ’ ὅτι μέγεθος ἔχει ἕκαστον τῶν πολλῶν καὶ ἀπείρων τῷ πρὸ τοῦ λαμβανομένου ἀεί τι εἶναι διὰ τὴν ἐπ’ ἄπειρον τομήν · ὃ δείκνυσι προδείξας ὅτι οὐδὲν ἔχει μέγεθος ἐκ τοῦ ἕκαστον τῶν πολλῶν ἑαυτῶ ταὐτὸν εἶναι καὶ ἕν . καὶ ὁ Θεμίστιος δὲ τὸν Ζήνωνος λόγον ἓν εἶναι τὸ ὂν κατασκευάζειν φησὶν ἐκ τοῦ συνεχές τε αὐτὸ εἶναι καὶ ἀδιαίρετον “ εἰ γὰρ διαιροῖτο , φησίν , οὐδὲ ἔσται ἀκριβῶς ἓν διὰ τὴν ἐπ’ ἄπειρον τομὴν τῶν σωμάτων " . ἔοικε δὲ μᾶλλον ὁ χηνῶν λέγειν ὡς οὐδὲ πολλὰ ἔσται . ‘Ο μέντοι Πορφύριος καὶ τὸν ἐκ τῆς διχοτομίας λόγον φησὶν εἶναι ἓν τὸ ὂν ἐκ ταύτης πειρωμένου δεικνύναι . γράφει δὲ οὕτως · “ ἕτερος δὲ ἦν λόγος τῷ Παρμενίδῃ ὁ διὰ τῆς διχοτομίας οἰόμενος δεικνύναι τὸ ὂν ἓν εἶναι μόνον καὶ τοῦτο ἀμερὲς καὶ ἀδιαίρετον . εἰ γὰρ εἴη , φησί , διαιρετόν , τετμήσθω δίχα , κἄπειτα τῶν μερῶν ἑκάτερον δίχα , καὶ τούτου ἀεὶ γενομένου δῆλόν φησιν , ὡς ἤτοι ὑπομενεῖ τινὰ ἔσχατα μεγέθη ἐλάχιστα καὶ ἄτομα , πλήθει δὲ ἄπειρα , καὶ τὸ ὅλον ἐξ ἐλαχίστων , πλήθει δὲ ἀπείρων συστήσεται · ἢ φροῦδον ἔσται καὶ εἰς οὐθὲν ἔτι διαλυθήσεται καὶ ἐκ τοῦ μηδενὸς συστήσεται • ἅπερ ἄτοπα . οὐκ ἄρα διαιρεθήσεται , ἀλλὰ μενεῖ ἕν . καὶ γὰρ δὴ ἐπεὶ πάντῃ ὅμοιόν ἐστιν , εἴπερ διαιρετὸν ὑπάρχει , πάντῃ ὁμοίως " ἔσται διαιρετόν , ἀλλ’ οὐ τῇ μέν , τῇ δὲ οὔ . διῃρήσθω δὴ πάντῃ · δῆλον οὖν πάλιν ὡς οὐδὲν ὑπομενεῖ , ἀλλ’ ἔσται φροῦδον , καὶ εἴπερ συστήσεται , πάλιν ἐκ τοῦ μηδενὸς συστήσεται . εἰ γὰρ ὑπομενεῖ τι , οὐδέ πω γενήσεται πάντη διῃρημένον . ὥστε καὶ ἐκ τούτων φανερόν φησιν , ὡς ἀδιαίρετόν τε καὶ ἀμερὲς καὶ ἓν ἔσται τὸ ὄν . οἱ δὲ περὶ τὸν Ξενοκράτην τὴν μὲν πρώ - την ἀκολουθίαν ὑπεῖναι συνεχώρουν , τουτέστιν ὅτι εἰ ἕν ἐστι τὸ ὂν καὶ ἀδιαίρετον ἔσται , οὐ μὴν ἀδιαίρετον εἶναι τὸ ὄν . διὸ πάλιν μηδὲ ἓν μόνον ὑπάρχειν τὸ ὄν , ἀλλὰ πλείω . διαιρετὸν μέντοι μὴ ἐπ’ ἄπειρον εἶναι , ἀλλ’ εἰς ἄτομά τινα καταλήγειν . ταῦτα μέντοι μὴ ἄτομα εἶναι ὡς ἀμερῆ καὶ ἐλάχιστα , ἀλλὰ ι κατὰ μὲν τὸ ποσὸν καὶ τὴν ὕλην τμητὰ καὶ μέρη ἔχοντα , τῷ δὲ εἴδει ἄτομα καὶ πρῶτα , πρώτας τινὰς ὑποθέμενος εἶναι γραμμὰς ἀτόμους καὶ τὰ ἐκ τούτων ἐπίπεδα καὶ στερεὰ πρῶτα . τὴν οὖν ἐκ τῆς · διχοτομίας καὶ ἁπλῶς τῆς ἐπ’ ἄπειρον τομῆς καὶ διαιρέσεως ὑπαντῶσαν ἀπορίαν ὁ Ξενοκράτης οἴεται διαλύεσθαι τὰς ἀτόμους εἰσαγαγὼν γραμμὰς καὶ ἁπλῶς ἄτομα ποιήσας μεγέθη , φεύγων τὸ <τὸ> ὂν εἴπερ ἐστὶ διαιρετὸν εἰς τὸ μὴ ὂν διαλυθῆναι καὶ ἀναλωθῆναι τῶν ἀτόμων γραμμῶν ἐξ ὧν ὑφίσταται τὰ ὄντα μενουσῶν ἀτμήτων καὶ ἀδιαιρέιων.’’ ἐν δὴ τούτοις τοῖς ὑπὸ τοῦ Πορφυρίου ῥηθεῖσιν ὅτι μὲν πρὸς ἔπος ἡ μνήμη γέγονε τοῦ ἐκ τῆς διχοτομίας λόγου διὰ τοῦ τῇ διαιρέσει ἀκολουθοῦντος ἀτόπου τὸ ἀδιαίρετον καὶ ἓν εἰσάγοντος , εὖ ἄν ἔχοι . ἐφιστάνειν δὲ ἄξιον , εἰ Παρμενίδου καὶ μὴ Ζήνωνός ἐστιν ὁ λόγος , ὡς καὶ τῷ Ἀλεξάνδρῳ δοκεῖ . οὔτε γὰρ ἐν τοῖς Παρμενιδείοις λέγεταί τι τοιοῦτο καὶ ἡ πλείστη ἱστορία τὴν ἐκ τῆς διχοτομίας ἀπορίαν εἰς τὸν Ζήνωνα ἀναπέμπει . καὶ δὴ καὶ ἐν τοῖς περὶ κινήσεως λόγοις ὡς Ζήνωνος ἀπο - μνημονευεται . Καὶ τί δεῖ πολλὰ λέγειν , ὅτε καὶ ἐν αὐτῷ φέρεται τῷ τοῦ Ζήνωνος συγγράμματι ; πάλιν γὰρ δεικνύς , ὅτι εἰ πολλά ἐστι , τὰ αὐτὰ πεπερασμένα ἐστὶ καὶ ἄπειρα , γράφει ταῦτα κατὰ λέξιν ὁ χηνῶν · “ εἰ πολλά ἐστιν , ἀνάγκη τοσαῦτα εἶναι ὅσα ἐστὶ καὶ οὔτε πλείονα αὐτῶν οὗτε ἐλάττονα . εἰ δὲ το - σαῦτά ἐστιν ὅσα ἐστί , πεπερασμένα ἄν εἴη . εἰ πολλά ἐστιν , ἄπειρα τὰ ὄντα ἐστίν . ἀεὶ γὰρ ἕτερα μεταξὺ τῶν ὄντων ἐστί , καὶ πάλιν ἐκείνων ἕτερα μεταξύ . καὶ οὕτως ἄπειρα τὰ ὄντα ἐστί.’’ καὶ οὕτως μὲν τὸ κατὰ τὸ πλῆθος ἄπειρον ἐκ τῆς διχοτομίας ἔδειξε . τὸ δὲ κατὰ μέγεθος , πρό - τερον κατὰ τὴν αὐτὴν ἐπιχείρησιν . προδείξας γὰρ ὅτι ἱεῖ μὴ ἔχοι μέγεθος " τὸ ὂν οὐδ’ ἄν εἴη’’ , ἐπάγει “ εἰ δὲ ἔστιν , ἀνάγκη ἕκαστον μέγεθός τι ἔχειν καὶ πάχος καὶ ἀπέχειν αὐτοῦ τὸ ἕτερον ἀπὸ τοῦ ἑτέρου . καὶ περὶ τοῦ προύχοντος ὁ αὐτὸς λόγος . καὶ γὰρ ἐκεῖνο ἕξει μέγεθος καὶ προέξει αὐτοῦ τι . ὅμοιον δὴ τοῦτο ἅπαξ τε εἰπεῖν καὶ ἀεὶ λέγειν · οὐδὲν γὰρ αὐτοῦ τοι - οῦτον ἔσχατον ἔσται οὔτε ἕτερον πρὸς ἕτερον οὐκ ἔσται . οὕτως εἰ πολλά ἐστιν , ἀνάγκη αὐτὰ μικρά τε εἶναι καὶ μεγάλα , μικρὰ μὲν ὥστε μὴ ἔχειν μέγεθος , μεγάλα δὲ ὥστε ἄπειρα εἶναι’’ . μήποτε οὖν Ζήνωνος μέν ἐστιν ὁ ἐκ τῆς διχοτομίας λόγος , ὡς Ἀλέξανδρος βούλεται , οὐ μέντοι τὸ ἓν ἀναι - ροῦντος ἀλλὰ τὰ πολλὰ μᾶλλον τῷ τἀναντία · συμβαίνειν τοῖς ὑποτιθεμένοις αὐτὰ καὶ ταύτῃ τὸν Παρμενίδου λόγον βεβαιοῦντος ἓν εἶναι λέγοντα τὸ ὄν . ὥστε καὶ ἡ μνήμη νῦν εὔλογος τοῦ ἐκ τῆς διχοτομίας λόγου καὶ τῶν οὐ καλῶς ἐνδεδωκότων αὐτῷ , ὡς εἰ μὴ εἴη τινὰ ἄτμητα μεγέθη , ἀνάγκη ἄπειρα καὶ πλήθει καὶ μεγέθεσιν εἶναι τὰ ὄντα , καὶ διὰ τοῦτο ἀτόμους γραμμὰς ὑποθεμένων , ἵνα καὶ πολλὰ εἴη τὰ ὄντα καὶ μὴ ἐπ’ ἄπειρον τὸ πλῆθος καὶ τὸ μέγεθος προχωροίη . καίτοι πάλιν ἀντιφάσει δοκοῦσι περι - πίπτειν μέγεθος ἀμέγεθες λέγοντες . διὸ ταύτην μὲν τὴν ἔνδοσιν ὁ Ἀριστο - τέλης οὐκ ἀποδέχεται . οὐ γὰρ εἰ ἐπ’ ἄπειρον διαιρετόν ἐστι τὸ μέγεθος , ἤδη καὶ ἄπειρά ἐστιν αὐτοῦ ἐνεργείᾳ τὰ μέρη , ἀλλ’ ἓν μὲν ἐνεργείᾳ , δυνάμει δὲ πολλά . διὸ οὐ τὰ ἀντικείμενα ἢ τὴν τοιαύτην λύσιν ἐπὶ τῶν ἓν καὶ πολλὰ τὸ αὐτὸ λεγόντων καλῶς ὁ Ἀριστοτέλης ἐπήγαγεν . ἐπὶ μέντοι τῶν ἄπειρα δεικνύντων οὐκ ἔστιν ἀληθὲς εἰπεῖν ὅτι δυνάμει ἄπειρά ἐστι τὰ τοῦ συνεχοῦς μέρη . ἦ γὰρ ἄν καὶ ἐνεργείᾳ ποιὲ ἐγένετο ἄπειρα , εἰ μὴ τὸ δυ - νάμει μάτην ἔχοι . ἀλλὰ ῥητέον ὡς ὁ Πορφύριός φησιν ὅτι “ ἕτερόν τὸ ἐπ’ ἄπειρον εἶναι διαιρετὸν τὸ συνεχὲς καὶ ἄλλο τὸ εἰς ἄπειρα διῃρῆσθαι’’ . γίνεσθαι μὲν γὰρ ἡ διαίρεσις ἀεὶ δύναται καὶ τοῦτό ἐστι τὸ ἐπ’ ἄπειρον αὐτὴν εἶναι , γεγενῆσθαι δὲ καὶ καταλῆξαι οὐδέποτε δύναται , ἐπεὶ παυσα - μένη γε πεπέρανται . διαφέρει γὰρ τὸ εἰς ἄπειρά τι διῃρῆσθαι καὶ τὸ ἐπ’ ἄπειρόν τι διαιρεῖν . τὸ μὲν γὰρ οὐκ ἄν ποτε γένοιτο οὐδ’ ἂν συμπερανθείη , τὸ δὲ οὐκ ἄν ποτε ἐπιλίποι ἀεὶ γινόμενον · διὰ γὰρ τὸ θάτερον ἀεὶ γίνεσθαι καὶ μὴ οἷόν τε εἶναι καταλῆξαι , οὐκ ἄν θάτερον ἐπιτελεσθείη . μὴ τοίνυν ταραττέσθω τις , πῶς τὸ ἐπ’ ἄπειρον διαιρετὸν δυνάμει ἔχον τὸ διαιρεῖσθαι διαιρετὸν γὰρ τὸ δυνάμενον διαιρεῖσθαί ἐστιν ) οὐδέποτε ὅμως εἰς ἄπειρα διαιρεῖται · δόξει γὰρ μάτην ἔχειν τὸ δυνάμει , ὃ μὴ ἐκβαίνει μηδέποτε εἰς ἐνέργειαν . τοῦτο οὖν μὴ ταραττέτω · τὸ γὰρ ἐπ’ ἄπειρον διαιρετὸν οὐκ ἔστι δυνάμει εἰς ἄπειρα διῃρημένον , ἀλλ’ ἐπ’ ἄπειρα διαιρούμενον . τοῦτο δὲ καὶ ἐνεργείᾳ ἀεὶ ἔχει , εἴπερ πᾶν τὸ ληφθὲν θὲν διαιρετόν ἐστι , καὶ διαιρεῖταί " γε εἰ μηδὲν κωλύει , κἄν μὴ ὑφ’ ἡμῶν , ὑπὸ τῆς φύσεως καὶ προστιθείσης ἀεὶ καὶ διαιρούσης . ὅτι δὲ παντὸς συνεχοῦς ἐπ’ ἄπειρον διαιρουμένου βε - βαιοῦται τὸ μηδὲν εἶναι μέγεθος μήτε εἰς μεγέθη ἀδιαίρετα μήτε εἰς ἀμεγέθη διαιρούμενον , δῆλον · παντὸς γὰρ τοῦ ληφθέντος συνεχοῦς ἔστι τι μέρος καὶ αὐτὸ συνεχὲς ὄν , εἴπερ ἐπ’ ἄπειρον · καὶ εἰ εἰς μεγέθη δὲ πᾶσα διαίρεσις , δῆλον ὅτι ἐπ’ ἄπειρον ἡ διαίρεσις . ὅτι δὲ εἰς μεγέθη , φανερόν , εἴπερ τὰ σημεῖα μήτε ἅπτεσθαι ἀλλήλων δύναται μήτε διάστασιν ποιεῖν . σημεῖον γὰρ σημείῳ προστιθέμενον σημεῖον ποιεῖ , ἀλλ’ οὐ μέγε - θος . οὔτε οὖν ἐκ σημείων σύγκειται οὔτε εἰς σημεῖα διαιρεῖται · ἀλλ’ οὐδὲ εἰς ἄπειρα μεγέθη ποτὲ διαιρεθήσεται πεπερασμένον ὑπάρχον · εἰς ἃ γὰρ διαιρεῖται , καὶ σύγκειται ἐξ ἐκείνων · τὸ δὲ ἐξ ἀπείρων τῷ πλήθει μεγεθῶν , ἄπειρον ἂν εἴη τῷ μεγέθει . εἰ γὰρ πεπερασμένον , δέξαιτο ἄν προσθήκην ἄλλου τινὸς ὁμοίου τοῖς συνθεῖσιν αὐτό . καὶ οὕτως οὐκ ἦν ἄπειρα τῷ πλήθει ἐκεῖνα . Ἐπειδὴ δὲ καὶ Ξενοκράτης σοφὸς ἦν ἀνήρ , πῶς ἄρα τὰς ἀτόμους γραμμὰς ὑπετίθετο ; ι οὐ γὰρ δὴ τὴν φύσιν τοὐ μεγέθους ἠγνόει , ἀλλ’ οὐδὲ " τῶ εἴδει διαιρετὸν ἔλεγε . τοῦτο γὰρ οὐ μόνον αἱ ἐλάχισται γραμμαὶ ἔχουσιν , ἀλλὰ καὶ τὰ μέγιστα σώματα . μήποτε οὖν οὐ πρὸς τὴν ἐπ’ ἄπειρον το - μὴν ἐνίσταται ὁ Ξενοκράτης οὐ γὰρ ἂν γεωμετρικὴν ἀρχὴν ἀνεῖλε μετρικὸς ὢν ἀνήρ ) , ἀλλὰ πρὸς τὸ εἰς ἄπειρα διῃρῆσθαι ὄντων ἀεί τινων ἀτμήτων μεγεθῶν · ἅτινα οὐδ’ ὑπὸ τῆς φύσεως ἰσχύει καθ’ αὑτὰ διαι - ρεῖσθαι διὰ σμικρότητα , ἀλλ’ ἑνωθέντα πάλιν ἄλλοις σώμασιν , οὕτω τοῦ ὅλου διαιρουμένου , ἐν ἑαυτοῖς ἐκεῖνα δέχεται τὴν διαίρεσιν , ἣν μόνα ὄντ’ οὐκ ἄν ὑπέμεινεν . ὡς οὖν ὁ Πλάτων’ ἐπίπεδα εἶπεν εἶναι τὰ πρῶτα καὶ ἐλάχιστα σώματα , οὕτως ὁ Ξενοκράτης γραμμὰς ἀδιαιρέτους μὲν διὰ σμι - κρότητα , διαιρετὰς δὲ καὶ αὐτὰς οὔσας τῇ φύσει . Ἀλλ’ ἐπειδὴ πρὸς πέρας ἤδη τῶν πρὸς Παρμενίδην λόγων ἀφίγμεθα , καλῶς ἂν ἔχοι τήν τε Παρμενίδου δόξαν αὐτοῦ περὶ τοῦ ἑνὸς ὄντος ὡς σύμμετρον τοῖς προκειμένοις ἀνιχνεῦσαι καὶ τὰς ἀντιλογίας πρὸς τί γεγό - νασιν ἐπισκέψασθαι . ὅτι μὲν οὖν οὐ τῶν γινομένων τι καὶ φθειρομένων ὁ Παρμενίδης τὸ ἓν ὂν τίθεται , δηλοῖ τὸ σημεῖον αὐτοῦ ἓν τὸ ἀγένητον ἄφθαρτον λέγον , ἐν οἷς φησι μόνος δ’ ἔτι μῦθος ὁδοῖο λείπεται ὡς ἔστι . ταύτῃ δ’ ἐπὶ σήματ’ ἔασι πολλὰ μάλ’ , ὡς ἀγένητον ἐὸν καὶ ἀνώλεθρόν ἐστιν . οὐ μὴν οὐδὲ σωματικὸν ὅλως τὸ ἓν ὃν εἶναι βούλεται , εἴπερ ἀδιαίρετον αὐτό " φησι λέγων οὐδὲ διαιρετόν ἐστιν , ἐπεὶ πᾶν ἐστιν ὁμοῖον . ὥστ’ οὐδὲ τῷ οὐρανῷ ἐφαρμόττει τὰ παρ’ αὐτοῦ λεγόμενα , ὥς τινας ὑπο - λαβεῖν ὁ Εὔδημός φησιν ἀκούσαντας τοῦ πάντοθεν εὐκύκλου σφαίρης ἐναλίγκιον ὄγκῳ . οὐ γὰρ ἀδιαίρετος ὁ οὐρανός , ἀλλ’ οὐδὲ ὅμοιος σφαίρᾳ , ἀλλὰ σφαῖρά ἐστιν ἡ τῶν φυσικῶν ἀκριβεστάτη . ὅτι δὲ οὐδὲ ψυχικὸν τὸ ἓν ὂν ὁ Παρμενίδης λέγει , δηλοῖ τὸ ἀκίνητον αὐτὸ φάναι οἶον . ἀκίνητον τελέθει · τῷ πάντ’ ὄνομα εἶναι , τῆς ψυχικῆς οὐσίας καὶ κατὰ τοὺς ’Eλεατικοὺς κίνησιν ἐχούσης . λέγει δὲ καὶ ὁμοῦ πᾶν εἶναι τὸ ὄν ἐπεὶ νῦν ἐστιν ὁμοῦ πᾶν , καὶ κατὰ τὰ αὐτὰ καὶ ὡσαύτως ἔχειν ταὐτὸν ὂν ἐν ταὐτῷ τε μένον καθ’ ἑαυτό τε κεῖται . καὶ δηλονότι καὶ κατ’ οὐσίαν καὶ κατὰ δύναμιν καὶ κατ’ ἐνέργειαν ἔχει τό τε ‘ὁμοῦ πᾶν’ καὶ τὸ ‘κατὰ ταὐτά’ , ἅπερ ἐπέκεινα τῆς ψυχικῆς ὑποστάσεως . μήποτε δὲ οὐδὲ νοερὸν αὐτό φησι · τὸ μὲν γὰρ νοερὸν κατὰ τὴν ἀπὸ τοῦ νοητοῦ διάκρισιν καὶ τὴν πρὸς τὸ νοητὸν ἐπιστροφὴν ὑπέστη , τὸ δὲ ἓν ὂν ταὐτὸν εἶναί φησι νοεῖν τε καὶ νοητὸν καὶ νοῦν δηλονότι γράφων οὕτως , ταὐτὸν δ’ ἐστὶ νοεῖν τε καὶ οὕνεκέν ἐστι νόημα . οὐ γὰρ ἄνευ τοῦ ἐόντος τουτέστι τοῦ νοητοῦ ) , ἐν ᾧ πεφατι - σμενον εὑρήσεις τὸ νοεῖν . ἔτι δὲ τὸ νοερὸν διακεκριμένον ἐστὶν εἰς εἴδη , ὥσπερ τὸ νοητὸν τὴν τῶν εἰδῶν διάκρισιν προείληφεν . ὅπου δὲ διάκρισις , ἐκεῖ καὶ ἑτερότης · ταύτης δὲ οὔσης καὶ τὸ μὴ ὂν παραφαίνεται . τὸ γὰρ ἕτερον οὐκ ἔστιν ὅπερ τὸ ἕτερον , ὁ δὲ Παρμενίδης τὸ μὴ ὂν ἐκ τοῦ ἑνὸς ὄντος παντάπασιν ἐξορίζει . οὐ γὰρ μήποτε τοῦτο δαμῇ εἶναι μὴ ὄντα , ἀλλὰ σὺ τῆσδ’ ἀφ’ ὁδοῦ διζήσιος εἶργε νόημα . ἀλλ’ οὐδὲ κοινότητά τινα εἶναι βούλεται τὸ ἓν ὄν , οὕτε τὴν ὑστερογενῆ καὶ ἐξ ἀφαιρέσεως ἐν ταῖς ἡμετέραις ἐννοίαις ὑφισταμένην οὔτε γὰρ ἀγέ - νητὸς οὔτε ἀνώλεθρός ἐστιν αὕτη ) , ἀλλ’ οὐδὲ ἡ ἐν τοῖς πράγμασίν ἐστι κοινότης · αἰσθητὴ γὰρ αὕτη καὶ τῶν δοξαστῶν καὶ ἀπατηλῶν , περὶ ὧν ὕστερον λέγει , καὶ ἄλλη παρὰ τὰς διαφοράς ἐστιν , ὡς ἤδη πεπονθέναι τὴν ἑτερότητα καὶ τὸ μὴ ὄν . πῶς δ’ ἄν ἐπὶ ταύτης ἀληθεύοι τὸ νῦν εἶναι ὁμοῦ πᾶν ἢ τὸ συνῃρηκέναι ἐν ἑαυτῇ τὸν νοῦν καὶ τὸ νοητόν ; ἀλλ’ ἆρα μὴ οὐσίαν λέγει τὴν ἄτομον τὸ ἓν ὄν ἢ αὕτη πλέον ἀπᾴδει ; καὶ γὰρ γενητὴ ἡ ἄτομος οὐσία καὶ ἑτερότητι διειλημμένη καὶ ἔνυλος καὶ αἰσθητὴ καὶ ἄλλη παρὰ τὸ συμβεβηκός . ἔστι δὲ καὶ διαιρετὴ καὶ ἐν κινήσει . λείπεται οὖν τὸ νοητὸν πάντων αἴτιον , δι’ ὃ καὶ ὁ νοῦς ἐστι καὶ τὸ νοεῖν , ἐν ᾧ πάντα κατὰ μίαν ἕνωσιν συνῃρημένως προείληπται καὶ ἡνωμένως , τοῦτο εἶναι τὸ Παρμενίδειον ἓν ὄν , ἐν ᾧ μία φύσις καὶ τοῦ ἑνὸς καὶ ὄντος ἐστί · διὸ καὶ χηνῶν ἔλεγεν , εἴ τις αὐτῷ τὸ ἓν ἐπιδείξοι , αὐτὸς ἀποδώσειν τὸ ὄν , οὐχ ὡς ἀπογινώσκων τοῦ ἑνός , ἀλλ’ ὡς ἅμα τῷ ὄντι συνυφεστῶτος . τούτῳ δὴ τῷ ἑνὶ ὄντι πάντα ἁρμόττει τὰ εἰρημένα συμπεράσματα · καὶ γὰρ τὸ ἀγένητον καὶ ἀνώλεθρον καὶ τὸ ὁλόκληρον μονογενές . τῷ γὰρ ὄντι μεθ’ ἑτέρου δεύ - τερον οὐκ ἂν εἴη τὸ πρὸ πάσης ὂν διακρίσεως . τούτῳ δὲ καὶ τὸ ὁμοῦ πᾶν προσήκει καὶ τὸ μηδαμῇ χώραν ἔχειν ἐν αὐτῷ τὸ μὴ ὄν , ἔτι δὲ τὸ ἀδιαίρετον καὶ ἀκίνητον κατὰ πᾶν εἶδος διαιρέσεως καὶ κινήσεως καὶ τὸ κατὰ τὰ αὐτὰ καὶ ὡσαύτως ὄν τε καὶ πέρατι τῶν πάντων ἑστάναι . εἰ δὲ τοῦτό ἐστιν οὗ ἕνεκα τὸ νοεῖν , δῆλον ὅτι τὸ νοητόν ἐστι · τοῦ γὰρ νοητοῦ ἕνεκα καὶ τὸ νοεῖν καὶ ὁ νοῦς . εἰ δὲ ταὐτὸν ἐν ταὐτῶ καὶ τὸ νοεῖν καὶ τὸ νοητόν , ἄφατος ἂν εἴη ἡ τῆς ἑνώσεως ὑπερβολή . καὶ εἴ τῳ μὴ δοκῶ γλίσχρος , ἡδέως ἂν τὰ περὶ τοῦ ἑνὸς ὄντος ἔπη τοῦ Παρμενίδου μηδὲ πολλὰ ὄντα τοῖσδε τοῖς ὑπομνήμασι παραγράψαιμι διά τε τὴν πίστιν τῶν ὑπ’ ἐμοῦ λεγομένων καὶ διὰ τὴν σπάνιν τοῦ Παρμενιδείου συγγράμματος · ἔχει δὲ οὑτωσὶ τὰ μετὰ τὴν τοῦ μὴ ὄντος ἀναίρεσιν · μοῦνος δ’ ἔτι μῦθος ὁδοῖο λείπεται , ὡς ἔστι . ταύτῃ δ’ ἐπὶ σήματ’ ἔασι πολλὰ μάλ’ , ὡς ἀγένητον ἐὸν καὶ ἀνώλεθρόν ἐστιν , οὖλον μουνογενές τε καὶ ἀτρεμὲς ἠδ’ ἀτέλεστον . οὐδέ ποτ’ ἦν οὐδ’ ἔσται , ἐπεὶ νῦν ἐστιν ὁμοῦ πᾶν ἓν συνεχές · τίνα γὰρ γένναν διζήσεαι αὐτοῦ ; πῇ πόθεν αὐξηθέν ; οὔτ’ ἐκ μὴ ὄντος ἐάσω φάσθαι σ’ οὐδὲ νοεῖν · οὐ γὰρ φατὸν οὐδὲ νοητὸν ἐστὶν ὅπως οὐκ ἔστι . τί δ’ ἄν μιν καὶ χρέος ὦρσεν ὕστερον ἢ πρόσθεν τοῦ μηδενὸς ἀρξάμενον φ.ῦν ; οὕτως ἢ πάμπαν πέλεναι χρεών ἐστιν ἢ οὐχί . οὐδέ ποτ’ ἐκ μὴ ὄντος ἐφήσει πίστιος ἰσχὺς γίγνεσθαί τι παρ’ αὐτό . τοῦ εἵνεκεν οὔτε γενέσθαιοὔτ’ ὄλλυσθαι ἀνῆκε δίκη χαλάσασα πέδησιν , ἀλλ’ ἔχει . ἡ δὲ κρίσις περὶ τούτων ἐν τῷδ’ ἔνεστιν · ἔστιν ἢ οὐκ ἔστιν · κέκριται δ’ οὖν ὥσπερ ἀνάγκη , τὴν μὲν ἐᾶν ἀνόητον , ἀνώνυμον οὐ γὰρ ἀληθὴς ἐστὶν ὁδός ) , τὴν δ’ ὥστε πέλειν καὶ ἐτήτυμον εἶναι . πῶς δ’ ἄν ἔπειτα πέλοι τὸ ἐόν , πῶς δ’ ἄν κε γένοιτο ; εἰ γὰρ ἔγεντ’ οὐκ ἔστ’ οὐδ’ εἴ ποτε μέλλει ἔσεσθαι . τὼς γένεσις μὲν ἀπέσβεσται καὶ ἄπυστος ὄλεθρος . οὐδὲ διαιρετόν ἐστιν , ἐπεὶ πᾶν ἐστιν ὁμοῖον · οὐδέ τι τῇ μᾶλλον , τό κεν εἴργοι μιν συνέχεσθαι , οὐδέ τι χειρότερον , πᾶν δ’ ἔμπλεον ἐστιν ἐόντος . τῷ ξυνεχὲς πᾶν ἐστιν · ἐὸν γὰρ ἐόντι πελάζει . αὐτὰρ ἀκίνητον μεγάλων ἐν πείρασι δεσμῶν ἔστιν ἄναρχον , ἄπαυστον , ἐπεὶ γένεσις καὶ ὄλεθρος τῇδε μάλ’ ἐπλάγχθησαν , ἀπῶσε δὲ πίστις ἀληθής . ταὐτόν τ’ ἐν ταὐτῷ τε μένον καθ’ ἑαυτό τε κεῖται . χοὔτως ἔμπεδον αὖθι μένει · κρατερὴ γὰρ ἀνάγκη πείρατος ἐν δεσμοῖσιν ἔχει , τό μιν ἀμφὶς ἐέργει . οὕνεκεν οὐκ ἀτελεύτητον τὸ ἐὸν θέμις εἶναι . ἔστι γὰρ οὐκ ἐπιδευές , μὴ ὂν δ’ ἄν παντὸς ἐδεῖτο . ταὐτὸν δ’ ἐστὶ νοεῖν τε καὶ οὕνεκέν ἐστι νόημα . οὐ γὰρ ἄνευ τοῦ ἐόντος , ἐν ᾧ πεφατισμένον ἐστίν , εὑρήσεις τὸ νοεῖν . οὐδ’ εἰ χρόνος ἐστὶν ἢ ἔσται ἄλλο πάρεξ τοῦ ἐόντος . ἐπεὶ τό γε μοῖρ’ ἐπέδησεν οὖλον ἀκίνητόν τ’ ἔμεναι . τῷ πάντ’ † ὠνόμασται ὅσσα βροτοὶ κατέθεντο πεποιθότες εἶναι ἀληθῆ , γίγνεσθαί τε καὶ ὄλλυσθαι , εἶναί τε καὶ οὐχί , καὶ τόπον ἀλλάσσειν διά τε χρόα φανὸν ἀμείβειν . αὐτὰρ ἐπεὶ πεῖρας πύματον , τετελεσμένον ἐστὶ πάντοθεν , εὐκύκλου σφαίρης ἐναλίγκιον ὄγκῳ , μεσσόθεν ἰσοπαλὲς πάντῃ · τὸ γὰρ οὔτε τι μεῖζον οὔτε τι βαιότερον πέλεναι χρεών ἐστι τῇ ἢ τῇ . οὔτε γὰρ οὔτ’ ἐὸν ἔστι , τό κεν παύῃ μιν ἱκνεῖσθαι εἰς ὁμόν , οὔτ’ ἐὸν ἔστιν ὅπως εἴη κεν ἐόντος τῇ μᾶλλον τῇ δ’ ἧσσον , ἐπεὶ πᾶν ἐστιν ἄσυλον · † οἱ γὰρ πάντοθεν ἶσον , ὁμῶς ἐν πείρασι κύρει . ἐν τῷ σοι παύω πιστὸν λόγον ἠδὲ νόημα ἀμφὶς ἀληθείης · δόξας δ’ ἀπὸ τοῦδε βροτείας μάνθανε , κόσμον ἐμῶν ἐπέων ἀπατηλὸν ἀκούων . ταῦτα μὲν οὖν τὰ περὶ τοῦ ἑνὸς ὄντος ἔπη τοῦ Παρμενίδου . μεθ’ ἃ λοιπὸν περὶ τῶν δοξαστῶν διαλέγεται ἄλλας ἀρχὰς ἐν ἐκείνοις ὑποτιθέμενος , ὧν καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τοῖς ἑξῆς μνημονεύει λέγων “ καὶ γὰρ Παρμενίδης θερμὸν καὶ ψυχρὸν ἀρχὰς ποιεῖ , ταῦτα δὲ προσαγορεύει πῦρ καὶ γῆν’’ . εἰ δ’ εὐκύκλου σφαίρης ἐναλίγκιον ὄγκῳ τὸ ἓν ὄν φησι , μὴ θαυμάσῃς · διὰ γὰρ τὴν ποίησιν καὶ μυθικοῦ τινος παράπτεται πλάσματος . τί οὖν διέφερε τοῦτο εἰπεῖν ἢ ὡς ’Oρφεὺς εἶπεν ὤεον ἀργύφεον’’ ; καὶ δῆλον ὅτι τινὰ μὲν τῶν εἰρημένων ὁλοσχερέστερον λεγόμενα καὶ ἄλλοις ἐφαρμόττει τοῖς μετ’ αὐτό · ὥσπερ τὸ “ ἀγέντητον καὶ ἀνώλεθρον’’ καὶ τῇ ψυχῇ καὶ τῷ νοὶ · προσήκει καὶ τὸ “ ἀκίντητον καὶ ἐν ταὐ - τῷ μένον’’ τῷ νοί · πάντα δὲ ἅμα καὶ εἱλικρινῶς ἀκουόμενα ἐκείνῳ πρέπει . κἄν γὰρ κατά τι σημαινόμενον ἀγένητός ἐστιν ἡ ψυχὴ καὶ ὁ νοῦς , ἀλλὰ πρὸς τοῦ νοητοῦ παρήχθη . καὶ τὸ ἀκίνητον ἔχει κυρίως , ἐν ᾧ οὐδὲ ἡ κατὰ τὴν ἐνέργειαν κίνησις διακέκριται καὶ τὸ ἐν ταὐτῷ μένειν κυρίως τῷ μένοντι προσήκει . ψυχὴ δὲ καὶ ὁ πολυτίμητος νοῦς ἀπὸ τοῦ μένοντος προελήλυθε καὶ ἐπέστραπται πρὸς αὐτό . δῆλον δὲ ὅτι ὅσα ὑπάρχειν ἐκείνῳ λέγεται ἡνωμένως μὲν ἐν αὐτῷ προείληπται , διακεκριμένως δὲ καὶ ὡς κατὰ τὸν λόγον ἐμφαίνεται ἀπ’ αὐτοῦ μετ’ αὐτὸ προελήλυθε . καὶ δοκεῖ μὲν ὡς πρῶτον αἴτιον ὑπὸ τοῦ Παρμενίδου παραδίδοσθαι , εἴπερ ὅν ἐστι “ ὁμοῦ τὸ πᾶν’’ καὶ “ πεῖρας πύματον’’ • εἰ δὲ μὴ ἀπλῶς ἓν αὐτό , ἀλλὰ ἓν ὂν εἶπε , καὶ εἰ “ μονογενές’’ , καὶ εἰ πέρας μὲν “ τετελεσμένον’’ δέ , τάχα ἐνδείκνυται τὴν ἄρρητον τῶν πάντων αἰτίαν ὑπὲρ αὐτὸ ἱδρῦσθαι . πῶς οὖν καὶ Πλάτων’ καὶ Ἀριστοτέλης ἀντιλέγοντες φαίνονται πρὸς τὸν Παρμενίδην ; ἢ ὁ μὲν Πλάτων’ , διχῶς ἀντιλέγων αὐτῷ κατά τε τὸ ἓν λέγειν τὸ ὃν καὶ κατὰ τὸ τελέως ἀναιρεῖν τὸ μὴ ὄν , ἀπὸ τοῦ νοεροῦ καὶ διακεκριμένου διακόσμου τὴν ἀντι - λογίαν πεποίηται , ἐν ᾧ καὶ τὸ ὂν ἀπὸ τοῦ ἑνὸς διεκρίθη καὶ οὐκ ἔμεινεν ἄμφω ἓν καὶ τὰ μέρη ἀπὸ τοῦ ὅλου . ἐκ τούτων γὰρ ἔδειξεν ὁ Πλάτων’ , ὅτι οὐχ ἓν ἀλλὰ πλείω τοῦ ἑνὸς τὰ ὄντα · τὸ δὲ μὴ ὂν ἔδειξεν ἐκ τῆς ἐν τοῖς διακεκριμένοις εἴδεσιν ἑτερότητος , δι’ ἣν τὸ ἐκεῖ ὂν κατὰ μίαν ἰδιότητα εἰλημμένον ὂν μέν ἐστι , κίνησις δὲ ἢ στάσις οὐκ ἔστι . καὶ τῶν ἄλλων ἕκαστον ἔστι μὲν ὅ ἐστι , τὰ δὲ ἄλλα οὐκ ἔστι . καὶ δῆλον ὅτι τοῦτο ἐκεῖ πάντως ἐστίν , ὅπου καὶ διάκρισις ἐξεφάνη καὶ ἑτερότης , ἐν μὲν τοῖς νοεροῖς εἰδη - τικῶς , ἐν δὲ τοῖς αἰσθητοῖς διαστατικῶς . τοῦτο δὲ τὸ μὴ ὂν καὶ αὐτὸς ὁ Παρμενίδης ἐν τοῖς δοξαστοῖς συγχωρῶν φαίνεται , εἴπερ ἀπατηλὸν καλεῖ τῶν ἐπῶν τὸν κόσμον τὸν περὶ τὰς βροτείους δόξας · ὅπου δὲ ἀπάτη , ἐκεῖ τὸ μὴ ὄν . ἀπατᾶται γὰρ ὁ τὸ μὴ ὂν εἶναι ἢ τὸ ὂν μὴ εἶναι ἡγούμενος . τὸ μέντοι παντελῶς μὴ ὂν οὐχ ὁ Παρμενίδης μόνος ἀναιρεῖ , ἀλλὰ καὶ ὁ Πλάτων’ , ὅς γε καὶ τὴν ζήτησιν ἀποφεύγει τὴν περὶ αὐτοῦ λέγων “ μὴ τοίνυν ἡμᾶς εἴπῃ τις , ὅτι τοὐναντίον τοῦ ὄντος τὸ μὴ ὂν ἀποφαινόμενοι τολμῶμεν λέγειν ὡς ἔστιν · ἡμεῖς γὰρ περὶ μὲν ἐναντίου τινὸς αὐτῷ χαίρειν πάλαι λέγομεν , εἴτε ἔστιν εἴτε μή , λόγον ἔχον ἢ καὶ παντάπασιν ἄλογον . ὃ δὲ νῦν εἰρήκαμεν εἶναι τὸ μὴ ὄν , ἢ πεισάτω τις ὡς οὐ καλῶς λέγομεν ἐλέγξας , ἢ μέχριπερ ἀδυνατεῖ , λεκτέον καὶ ἐκείνῳ καθάπερ ἡμεῖς λεγόμεν’ · καὶ οὐδὲν θαυμαστὸν ἐν τῷ τοιούτῳ ὄντι τ·ῷ κατὰ μίαν ἰδιότητα ἀφωρισμένῳ τὸ τοιοῦτον μὴ ὂν ἐπιδεῖξαι , ἐν τῷ ὁλοτελεῖ καὶ νοητῷ καὶ πάντα ὄντι πρὸ πάντων ἡνωμένως μηδεμίαν χώραν ἔχοντος μηδὲ τοῦ τοιούτου μὴ ὄντος · ὁ μέντοι Ἀριστοτέλης ἐκ διαιρέσεως προσαγαγὼν τὴν ἀντιλογίαν · ἢ πολλαχῶς , φησί , λέγεται τὸ ὂν καὶ οὕτως πολλὰ ἔσται ἢ μοναχῶς , καὶ ἢ οὐσία ἢ συμβεβηκός . καὶ δῆλον ὅτι οὐδὲν τούτων τῷ νοητῷ προσήκει , ἐν τῇ γενέσει τῆς διαιρέσεως ταύτης ἀναφαινομένης καὶ εἴπερ ἄρα κατ’ αἰτίαν ἐν τῇ νοερᾷ διακρίσει προεημμένης . μηδεὶς δὲ τῷ Πλάτωνι καὶ τῷ Ἀριστοτέλει μεμ - φέ σθω πρὸς ἄλλας ἐννοίας ἀντέγοντι . φιλανθρώπως γὰρ τὰς γενησομένας παρακοὰς προαναστέλλουσιν · ἐπεὶ ὅτι σοφὸν οἴονται τὸν Παρμενίδην δη - λοῦσιν ὁ μὲν Πλάτων’ “ βάθος παντάπασι γενναῖον’’ τῇ διανοίᾳ τοῦ ἀνδρὸς μαρτυρῶν , καὶ διδάσκαλον αὐτὸν τοῦ Σωκράτους τῶν ἀκροτάτων μαθημάτων παραδιδούς , ὁ δὲ Ἀριστοτέλης ἀλλαχοῦ που βλέπειν αὐτὸν ὑπονοῶν καὶ πρὸς τοὺς φυσικοὺς αὐτὸν ἀντιδιαστέλλων . ἐπεὶ καὶ ὁ Πλάτων’ τὸ ἓν ὂν τοῦτο παραδέδωκεν ἐν τῷ Παρμενίδῃ τὴν ὑπεροχὴν αὐτοῦ ἀνυμνῶν καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Μετὰ τὰ φυσικὰ ἓν αὐτὸ εἶναι διατεινόμενος καὶ ἀνα - βοῶν “ οὐκ ἀγαθὸν πολυκοιρανίη’’ πρότερον αὐτοῦ καὶ οὗτος τὴν ἕνωσιν ἀνυμνήσας καὶ ὅτι ταὐτὸν ἐκεῖ νοῦς καὶ νοητὸν καὶ οὐσία καὶ δύναμις καὶ ἐνέργεια καλῶς θεασάμενος . ἀλλὰ τούτων μὲν ἅλις , μὴ καί τῳ δόξωμεν ‘ὑπὲρ τὰ ἐσκαμμένα πηδᾶν’ κατὰ τὴν παροιμίαν ἐν φυσικῇ πραγματείᾳ τῶν θεολογικῶν τὰ ἀκρότατα ἐπεμβάλλοντες . p . 187 a 12 Ως δὲ οἱ φυσικοί φασι , δύο τρόποι εἰσίν . Αποσχεθυασάμενος τὴν δόξαν τῶν ἓν τὸ ὂν καὶ οὕτως ἓν λεγόντων ὡς αὐτὸ μόνον ὃν καὶ τοῦτο δὲ ἀκίνητον , ἥτις οὐδὲ φυσικῶν ἐστι δόξα , ἀλλὰ τῶν τὰ ὑπὲρ φύσιν σκοπούντων εὐγνωμόνως γὰρ ὁ Ἀριστοτέλης διὰ τῆς πρὸς τοὺς φυσικοὺς ἀντιδιαστολῆς καὶ πρὸς τοὺς σῶμα τὸ ὂν ποιοῦντας πάλιν ὅτι μὴ περὶ φύσεως οὗτοι διαλέγονται ἐνεδείξατο , καὶ μέντοι ἐκ τοῦ ταὐτὸν τὸ ὂν καὶ τὴν ἀρχὴν λαμβάνειν ὅτι καὶ ἐκεῖνοι περὶ ἀρχῆς ἔλεγον δηλοῖ ) , δείξας οὖν ὅτι οὕτως ἓν εἶναι τὸ ὃν ἀδύνατον , ἐφεξῆς πῶς οἱ φυ - σικοὶ ἓν λέγουσιν εἶναι τὸ ἐξ οὗ καὶ τὸ στοιχεῖον προτίθεται ζητεῖν . καὶ γὰρ τῶν φυσικῶν οἱ μὲν ἕν , οἱ δὲ πολλὰ λέγουσι . καὶ τῶν ἓν λεγόντων δύο τρόπους εἶναί φησι τῆς ἐκ τούτου τῶν ὄντων γενέσεως . πάντες μὲν γὰρ σωματικόν τι τὸ ἓν ὑποτίθενται τοῦτο , ἀλλ’ οἱ μὲν ἕν τι τῶν τριῶν στοιχείων , ὥσπερ Θαλῆς μὲν καὶ Ἵππων τὸ ὕδωρ , Ἀναξιμένης δὲ καὶ Διο - γένης τὸν ἀέρα , Ἡράκλειτος δὲ καὶ Ἵππασος τὸ πῦρ τὴν γὰρ γῆν οὐδεὶς ἠξίωσεν ὑποθέσθαι μόνην διὰ τὸ δυσαλλοίωτον ) , τινὲς δὲ ἄλλο τι τῶν τριῶν ὑπέθεντο , ὅ ἐστι πυρὸς μὲν πυκνότερον , ἀέρος δὲ λεπτόιερον , ἢ ὡς ἐν ἄλλοις φησίν , ἀέρος μὲν πυκνότερον , ὕδατος δὲ λεπτότερον . καὶ ὁ μὲν Ἀλέξανδρος Ἀναξίμανδρον οἴεται τὸν ἄλλην τινὰ φύσιν σώματος παρὰ τὰ στοιχεῖα τὴν ἀρχὴν ὑποθέμενον , ὁ μέντοι Πορφύριος ὡς τοῦ Ἀριστοτέλους ἀντιδιαιροῦντος τοὺς σῶμα τὸ ὑποκείμενον ἀδιορίστως ποιήσαντας πρὸς τοὺς ἢ τῶν τριῶν τι στοιχείων ἓν ἢ ἄλλο τι τὸ μεταξὺ πυρὸς καὶ ἀέρος , σῶμα μὲν τὸ ὑπο - κείμενον ἀδιορίστως Ἀναξίμανδρον λέγειν φησὶν ἄπειρον οὐ διορίσαντα τὸ εἶδος εἴτε πῦρ εἴτε ὕδωρ εἴτε ἀήρ , τὸ δὲ μεταξὺ καὶ αὐτός , ὥσπερ Νικόλαος ὁ Δαμασκηνός , εἰς Διογένην τὸν Ἀπολλωνιάτην ἀνέπεμψεν . αὐτο - φυέστερον δέ μοι δοκεῖ κατὰ τὴν λέξιν μὴ ὡς ἀντιδιῃρημένου τοῦ σώματος πρὸς τὰ στοιχεῖα καὶ τὸ μεταξὺ ἀκούειν , ἀλλ’ ὡς διῃρημένου μᾶλλον εἴς τε τὰ τρία καὶ τὸ μεταξύ · σῶμα γὰρ τὸ ὑποκείμενόν φησιν ἢ τῶν τριῶν τι ἢ ἄλλο ὅ ἐστι πυρὸς μὲν πυκνότερον ἀέρος δὲ λεπτότερον , καὶ μέντοι κοινῶς περὶ τῶν προειρημένων ἐπήγαγεν , ὅτι τὰ ἄλλα γεννῶσι μανότητι καὶ πυκνότητι , καίτοι τοὐ Ἀναξιμάνδρου , ὡς αὐτός φησι , μὴ οὕτως γεννῶντος , ἀλλὰ κατὰ ἔκκρισιν τὴν ἀπὸ τοῦ ἀπείρου . πῶς οὖν εἰ τοῦ - τον ἔλεγεν εἶναι τὸν σῶμα ἀδιορίστως ὑποθέμενον κοινῶς ἐπήγαγε τὴν κατὰ ἀλλοίωσιν γένεσιν ; κοινωνοῦντες δὲ οὗτοι πάντες κατὰ τὸ μίαν λέγειν τὴν ἀρχὴν διχῇ διαιροῦνται κατὰ τοὺς τρόπους τῆς γενέσεως . καὶ γὰρ οἱ μὲν ἐκ · τοῦ ὑλικοῦ ἑνὸς τὰ ἄλλα γεννῶσι μανότητι καὶ πυκνότητι , ὡς Ἀναξιμένης ἀραιούμενον μὲν τὸν ἀέρα πῦρ γίνεσθαί φησι , πυκνούμενον δὲ ἄνεμον , εἶτα νέφος , εἶτα ἔτι μᾶλλον ὕδωρ , εἶτα γῆν , εἶτα λίθους , τὰ δὲ ἄλλ’ ἐκ τούτων . ἐπὶ γὰρ τούτου μόνου Θεόφραστος ἐν τῇ Ἱστορίᾳ τὴν μάνωσιν εἴρηκε καὶ πύκνωσιν . δῆλον δὲ ὡς καὶ οἱ ἄλλοι τῇ μανότητι καὶ πυκνότητι ἐχρῶντο . καὶ γὰρ Ἀριστοτέλης περὶ πάντων τούτων εἶπε κοίνως , ὅτι τὰ ἄλλα γεννῶσι πυκνότητι καὶ μανότητι πολλὰ ποιοῦντες τὰ ἐκ τῆς μιᾶς ὕλης . εἰ δὲ ἡ μάνωσις καὶ ἡ πύκνωσις ἐναντία , ὥσπερ ἔτι καθολικωτέρα ἐναντίωσις ἥ τε ὑπερβολὴ καὶ ἡ ἔλλειψις , ὡς καὶ ὁ Πλάτων’ τὸ μέγα καὶ μικρὸν ἔλεγε , δῆλον ὅτι οὗτοι πάντες οὐκέτι μίαν ἔλεγον τὴν ἀρχήν , ἀλλὰ τρεῖς , καὶ ἐναντιότητι ἐχρῶντο , ὃ καὶ αὐτὸς ποιήσει · πλὴν ὁ μὲν Πλάτων μέγα καὶ μικρὸν τὴν ὕλην ἔλεγεν , ἐκ μιᾶς ἀντιθέσεως | πάσας αὐτῇ δυνάμει τὰς ἀντιθέσεις προσεῖναι μαρτυρῶν , οἱ δὲ ἄλλοι ἓν μὲν ἔλεγον τὸ ὑποκείμενον τὴν ὕλην , τὴν δὲ μάνωσιν καὶ πύκνωσιν ἐναντία ὄντα δια - φορὰς καὶ εἴδη . ὥστε πάντες οὗτοι τρεῖς ἔλεγον τὰς ἀρχὰς τά τε ἐναντία καὶ ἄλλο τι ἕν . εἰ μὴ ἄρα ὁ Πλάτων’ οὐχ ὡς δύο ἀρχὰς μέγα καὶ μικρὸν τὴν ὕλην ἔλεγεν , ἀλλὰ συμβολικῶς , ὥσπερ καὶ δυάδα ἀόριστον καὶ ἀσυμ - μετρίαν , ἧς μέρη ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις καὶ τὸ πολὺ καὶ ὀλίγον καὶ ἡ ἀνι - σότης πάντα τῇ ὕλῃ προσήκοντα . ἅπερ ἴσως διὰ τοῦ μεγάλου καὶ μικροῦ ὁ Πλάτων ἐνεδείκνυτο , ὡς τῆς ὕλης ἀσωμάτου μὲν καὶ ἀμεγέθους οὔσης καὶ διὰ τοῦτο μικρᾶς ἂν λεγομένης , παντὸς δὲ ὄγκου καὶ πάσης διαστάσεως αἰτίας καὶ διὰ τοῦτο μεγάλης . καὶ οὗτος μὲν εἷς τρόπος τῶν ἓν τὸ ὂν ὑποτιθεμένων τὸ μανότητι καὶ πυκνότητι τὸ πλῆθος τῶν ὄντων ὑφιστάνειν · ἕτερος δὲ τρόπος καθ’ ὃν οὐκέτι τὴν μεταβολὴν τῆς ὕλης αἰτιῶνται οὐδὲ κατὰ ἀλλοίωσιν τοῦ ὑποκειμένου τὰς γενέσεις ἀποδιδόασιν , ἀλλὰ κατὰ ἔκ - κρισιν · ἐνούσας γὰρ τὰς ἐναντιότητας ἐν τῷ ὑποκειμένῳ , ἀπείρῳ ὄντι σώματι , ἐκκρίνεσθαί φησιν ’Αναξίμανδρος , πρῶτος αὐτὸς ἀρχὴν ὀνομάσας τὸ ὑποκείμενον . ἐναντιότητες δέ εἰσι θερμὸν ψυχρὸν ξηρὸν ὑγρὸν καὶ τὰ ἄλλα . καὶ ἡ μὲν ὅλη τῶν εἰρημένων ἔννοια τοιαύτη . Ἱστέον δὲ ὅτι ὁ Ἀριστοτέλης συντρέχειν ἀξιοῖ τῷ μὲν λεπτῷ τὸ μανόν , τῷ δὲ παχεῖ τὸ πυκνόν . διὸ τὸ πῦρ ὡς μανὸν ἅμα καὶ λεπτὸν λαμβάνει λέγων πυρὸς μὲν πυκνότερον , ἀέρος δὲ λεπτότερον , ὡς τοῦ ἀέρος παχυτέρου καὶ πυκνοτέρου ὄντος ἢ κατὰ τὸ πῦρ . Πλάτων’ δὲ παχ·ύτερον μὲν εἶναί φησι καὶ αὐτὸς τὸν ἀέρα τοῦ πυρὸς καὶ ἀπλῶς τὰ κατωτέρω καὶ πρὸς τῷ κέντρῳ στοιχεῖα τῶν ἀνωτέρω καὶ πρὸς τῷ πέριξ παχυμερέστερά φησι · διὸ καὶ † δυσκινητότερον οὐ μὴν ἔτι πυκνότερά φησι , διότι τὸ μανὸν καὶ τὸ πυκνὸν ταῖς τῶν μορίων θέσεσιν ὁρίζεσθαι ἀξιοῖ , καθάπερ καὶ Ἀριστοτέλης εἶπεν ἐν Κατηγορίαις . τούτου δὲ οὕτως ἔχοντος ἀνάγκη τῶν μὲν μειζόνων μερῶν μείζονα εἶναι τὰ μεταξὺ διαστήματα , διὸ μανότερον τὸ ὅλον ὡς ἀραιότερον καὶ μὴ ἓν ὂν οἷον ἐπὶ σωροῦ λίθων ἢ καρύων · τῶν δὲ ἐλαττόνων ἐλάττονα , διὸ πυκνότερον τὸ ὅλον ὡς συχνὸν οἷον ἐπὶ σωροῦ ψάμμου . λέγει δὲ ὁ Ἀλέξανδρος ὅτι ‘‘κατὰ Πλάτωνα πάντων ἀρχαὶ καὶ αὐτῶν τῶν ἰδεῶν τό τε ἕν ἐστι καὶ ἡ ἀόριστος δυάς , ἣν μέγα καὶ μικρὸν ἔλεγεν , ὡς καὶ ἐν τοῖς Περὶ τἀγαθοῦ Ἀριστοτέλης μνημονεύει’’ . λάβοι δὲ ἄν τις καὶ παρὰ Σπευσίππου καὶ παρὰ Ξενοκράτους καὶ τῶν ἄλλων , οἳ παρεγένοντο ἐν τῇ Περὶ τἀγαθοῦ Πλάτωνος ἀκροάσει · πάντες γὰρ συνέγραψαν καὶ διεσώσαντο τὴν δόξαν αὐτοῦ καὶ ταύταις αὐτὸν ἀρχαῖς χρῆσθαι λέγουσι . καὶ τὸν μὲν Πλάτωνα ἀρχὰς πάντων λέγειν τὸ ἓν καὶ τὴν ἀόριστον δυάδα πάνυ εἰκός Πυθαγορείων γὰρ ὁ λόγος , καὶ πολλαχοῦ φαίνεται Πυθαγορείοις ὁ Πλάτων’ ἀκολουθῶν ) , τὸ δὲ τὴν ἀόριστον δυάδα καὶ τῶν ἰδεῶν ἀρχάς , λέγοντα μέγα καὶ μικρόν , εἰπεῖν διὰ τούτων τὴν ὕλην σημαίνοντα , πῶς ἔτι ἀκόλουθον , τὴν ὕλην ἐν μόνῳ τῷ αἰσθητῷ κόσμῳ τοῦ Πλάτωνος ἀφορί - ζοντος καὶ σαφῶς ἐν Τιμαίῳ λέγοντος , ὅτι τῆς γενέσεως ἐστιν οἰκεία , καὶ ἐν αὐτῇ γίνεται τὸ γινόμενον ; καὶ τὰς μὲν ἰδέας νοήσει γνωστὰς ἔφατο , τὴν δὲ ὕλην ‘νὀθῳ λογισμῷ πιστήν’ . ἐπειδὴ δὲ ἡ μὲν τῶν πλειόνων ἱστορία Διογένην τὸν Ἀπολλωνιάτην ὁμοίως Ἀναξιμένει τὸν ἀέρα τίθεσθαι τὸ πρῶτον στοιχεῖόν φησι , Νικόλαος δὲ ἐν τῆ Περὶ θεῶν πραγματείᾳ τοῦτον ἱστορεῖ τὸ μεταξὺ πυρὸς καὶ ἀέρος τὴν ἀρχὴν ἀποφήνασθαι , καὶ τῷ Νικολάῳ συνηκολούθησεν ὁ πολυμαθέστατος τῶν φιλοσόφων Πορφύριος , ἰστέον ὡς γέγραπται μὲν πλείονα τῷ Διογενεῖ τούτῳ συγγράμματα ὡς αὐτὸς ἐν τῷ Περὶ φύσεως ἐμνήσθη καὶ πρὸς φυ - σιολόγους ἀντειρηκέναι λέγων , οὓς καλεῖ καὶ αὐτὸς σοφιστάς , καὶ Μετεωρο - λογίαν γεγραφέναι , ἐν ἡ καὶ λέγει περὶ τῆς ἀρχῆς εἰρηκέναι , καὶ μέντοι καὶ Περὶ ἀνθρώπου φύσεως ) , ἐν δέ γε τῷ Περὶ φύσεως , ὃ τῶν αὐτοῦ μόνον εἰς ἐμὲ ἦλθε , προτίθεται μὲν διὰ πολλῶν δεῖξαι , ὅτι ἐν τῇ ὑπ’ αὐτοῦ τε - θείσῃ ἀρχῇ ἐστι νόησις πολλή . γράφει δὲ εὐθὺς μετὰ τὸ προοίμιον τάδε · " ἐμοὶ δὲ δοκεῖ τὸ μὲν ξύμπαν εἰπεῖν πάντα τὰ ὄντα ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ ἑτε - ροιοῦσθαι καὶ τὸ αὐτὸ εἶναι . καὶ τοῦτο εὔδηλον . εἰ γὰρ τὰ ἐν τῷδε τῷ κόσμῳ ἐόντα νῦν , γῆ καὶ ὕδωρ καὶ ἀὴρ καὶ πῦρ καὶ τὰ ἀγλα’ ὅσα φαίνεται ἐν τῷδε τῷ κόσμῳ ἐόντα , εἰ τούτων τι ἦν ἕτερον τοῦ ἑτέρου , ἕτερον ὂν τῇ ἰδίᾳ φύσει , καὶ μὴ τὸ αὐτὸ ἐὸν μετέπιπτε πολλαχῶς καὶ ἡιεροιουτο , οὐδαμῇ οὔτε μίσγεσθαι ἀλλήλοις ἠδύνατο , οὔτε ὠφέλησις τῷ ἑτέρῳ οὔτε βλάβη , οὐδ’ ἄν οὔτε φυτὸν ἐκ τῆς γῆς φῦναι οὔτε ζῷον οὗτε ἄλλο γενέσθαι οὐδέν , εἰ μὴ οὕτω συνίστατο ὥστε ταὐτὸ εἶναι · ἀλλὰ πάντα ταῦτα ἐκ τοῦ αὐτοῦ ἑτεροιούμενα ἄλλοτε ἀλλοῖα γίνεται καὶ εἰς τὸ αὐτὸ ἀναχωρεῖ . " τούτοις καὶ ἐγὼ πρώτοις ἐντυχὼν ᾠήθην ἄλλο τι λέγειν αὐτὸν παρὰ τὰ τέτταρα στοιχεῖα τὸ κοινὸν ὑτͅοκ̣είμὀνον , εἴπερ φησὶν μὴ ἀναμίγνυσθαι ταῦτα μηδὲ μεταπίπτειν εἰς ἄλληλα , εἴπερ ἕν τι αὐτῶν ἦν ἡ ἀρχὴ ἰδίαν φύσιν ἔχον , καὶ μὴ τὸ αὐτὸ πᾶσιν ὑπέκειτο , ἀφ’ οὗ πάντα ἑτεροιοῦται . ἐφεξῆς δὲ δείξας ὅτι ἐστὶν ἐν τῇ ἀρχῇ ταύτῃ νόησις πολλή ἰού γὰρ ἄν , φησίν , οἷόν τε ἦν οὕτω δεδάσθαι ἄνευ νοήσιος , ὥστε πάντων μέτρα ἔχειν χειμῶνός τε καὶ θέρους καὶ νυκτὸς καὶ ἡμέρας καὶ ὑετῶν καὶ ἀνέμων καὶ εὐδιῶν , καὶ τὰ ἄλλα εἴ , τις βούλεται ἐννοεῖσθαι , εὑρίσκοι ἄν οὕτω διακείμενα ὡς ἀνυστὸν κάλλιστα’’ ) ἐπάγει , ὅτι καὶ ἄνθρωποι καὶ τὰ ἄλλα ζῷα ἐκ τῆς ἀρχῆς ταύτης , ἥτις ἐστὶν ὁ ἀήρ , καὶ ζῇ καὶ ψυχὴν ἔχει καὶ νόησιν , λέγων οὕτως . “ ἔτι δὲ πρὸς τούτοις καὶ τάδε μεγάλα σημεῖα . ἄνθρωποι γὰρ καὶ τὰ ἄλλα ζῷα ἀναπνέοντα ζώει τῷ ἀέρι . καὶ τοῦτο αὐτοῖς καὶ ψυ|χή ἐστι καὶ νόησις , ὡς δεδηλώσεται ἐν τῇδε τῇ συγγραφῇ ἐμφανῶς , καὶ ἐὰν τοῦτο ἀπαλλαχθῇ , ἀποθνῄσκει καὶ ἡ νόησις ἐπιλείπει.’’ εἶτα μετ’ ὀλίγα σαφῶς ἐπήγαγε “ καί μοι δοκεῖ τὸ τὴν νόησιν ἔχον εἶναι ὁ ἀὴρ καλούμενος ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων , καὶ ὑπὸ τούτου πάντας καὶ κυβερνᾶσθαι καὶ πάντων κρατεῖν · † ἀπὸ γάρ μοι τοῦτο ἔθος δοκεῖ εἶναι καὶ ἐπὶ πᾶν ἀφῖχθαι καὶ πάντα διατιθέναι καὶ ἐν παντὶ ἐνεῖναι . καὶ ἔστιν οὐδὲ ἓν ὅτι μὴ μετέχει τούτου • μετέχει δὲ οὐδὲ ἓν ὁμοίως τὸ ἕτερον τῷ ἑτέρῳ , ἀλλὰ πολλοὶ τρόποι καὶ αὐτοῦ τοῦ ἀέρος καὶ τῆς νοήσιός εἰσιν · ἔστι γὰρ πολύτροπος , καὶ θερμότερος καὶ ψυχρότερος καὶ ξηρότερος καὶ ὑγρότερος καὶ στασιμώτερος καὶ ὀξυτέρην κίνησιν ἔχων , καὶ ἄλλαι πολλαὶ ἑτεροιώσιες ἔνεισι καὶ ἡδονῆς καὶ χροιῆς ἄπειροι . καὶ πάντων τῶν ζῴων δὲ ἡ ψυχὴ τὸ αὐτό ἐστιν , ἀὴρ θερμότερος μὲν τοῦ ἔξω ἐν ᾧ ἐσμεν , τοῦ μέντοι παρὰ τῷ ἡλίῳ πολλὸν ψυχρότερος . ὅμοιον δὲ τοῦτο τὸ θερμὸν οὐδενὸς τῶν ζῴων ἐστίν ἐπεὶ οὐδὲ τῶν ἀν - θρώπων ἀλλήλοις ) , ἀλλὰ διαφέρει μέγα μὲν οὔ , ἀλλ’ ὥστε παραπλήσια εἶναι . οὐ μέντοι γε ἀτρεκέως γε ὅμοιον οὐδὲν οἷόν τε γενέσθαι τῶν ἑτε - ροιουμένων ἕτερον τῷ ἑτέρῳ , πρὶν τὸ αὐτὸ γένηται . ἅτε οὖν πολυτρόπου ἐούσης τῆς ἑτεροιώσιος πολύτροπα καὶ τὰ ζῷα καὶ πολλὰ καὶ οὔτε ἰδέαν ἀλλήλοις ἐοικότα οὔτε δίαιταν οὔτε νόησιν ὑπὸ τοῦ πλήθεος τῶν ἑτεροιώσεων . ὅμως δὲ πάντα τῷ αὐτῶ καὶ ζῇ καὶ ὁρᾷ καὶ ἀκούει , καὶ τὴν ἄλλην νόησιν ἔχει ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ πάντα.’’ καὶ ἐφεξῆς δείκνυσιν ὅτι καὶ τὸ σπέρμα τῶν ζῴων πνευματῶδές ἐστι καὶ νοήσεις γίνονται τοῦ ἀέρος σὺν τῷ αἵματι τὸ ὅλον σῶμα καταλαμβάνοντος διὰ τῶν φλεβῶν , ἐν οἷς καὶ ἀνατομὴν ἀκριβῆ τῶν φλεβῶν παραδίδωσιν . ἐν δὴ τούτοις σαφῶς φαίνεται λέγων , ὅτι ὃν ἄνθρωποι λέγουσιν ἀέρα , τοῦτό ἐστιν ἡ ἀρχή . θαυμαστὸν δὲ ὅτι κατὰ ἑτεροίωσιν τὴν ἀπ’ αὐτοῦ λέγων τὰ ἄλλα γίνεσθαι ἀίδιον ὅμως αὐτό φησι λέγων “ καὶ αὐτὸ μὲν τοῦτο καὶ ἀίδιον καὶ ἀθάνατον σῶμα , τῷ δὲ τὰ μὲν γίνεται , τὰ δὲ ἀπολείπει’’ , καὶ ἐν ἄλλοις “ ἀλλὰ τοῦτό μοι δῆλον δοκεῖ εἶναι , ὅτι καὶ μέγα καὶ ἰσχυρὸν καὶ ἀίδιόν τε καὶ ἀθάνατον καὶ πολλὰ εἰδός ἐστι’’ . ταῦτα μὲν οὖν περὶ Διογενοῦς προσιστορήσθω · μέτεισι δὲ λοιπὸν ὁ Ἀριστοτέλης ἀπὸ τῶν ἓν λεγόντων ἐπὶ τοὺς ἓν καὶ πολλὰ τὴν ἀρχὴν λέγοντας . 25 p . 187a21 Καὶ ὅσοι δὲ ἓν καὶ πολλά φασιν εἶναι , ὥσπερ Εμπε - δοκλὴς καὶ Ἀναξαγόρας . Εἰπὼν περὶ τῶν μίαν κατὰ τὸ ὑποκείμενον λεγόντων τὴν ἀρχήν , οὗς φυσικοὺς καλεῖ , καὶ τὴν διαφορὰν παραδοὺς τὴν κατὰ τὸν διττὸν τρόπον τῆς ἐκ τοῦ ὑποκειμένου γενέσεως τόν τε κατ’ ἀλλοίωσιν καὶ τὸν κατ’ ἔκ - κρίσιν , μεταβαίνει λοιπὸν ἐπὶ τοὺς περὶ Ἐμπεδοκλέα καὶ Ἀναξαγόραν ἓν καὶ πολλὰ τὴν ἀρχὴν λέγοντας . καὶ γὰρ Ἀναξαγόρας τὰς ὁμοιομερείας κατὰ τὸ ὑποκείῳνον ἀρχὰς θέμενος ἀπείρους ἔλεγε ταύτας , καὶ τὸ ποιητικὸν δὲ αἴτιον ἓν ἔλεγεν εἶναι τὸν διακρίνοντα νοῦν . καὶ Ἐμπεδοκλῆς δὲ πλείους κατὰ τὸ ὑποκεψͅνον ἀρχὰς ἔθετο τὰ τέτταρα στοιχεῖα , ἓν δὲ τὴν φιλίαν καὶ τὸ νεῖκος , ὅτι παρὰ μέρος ἑκάτερον αὐτῶν ἐπικρατεῖ καὶ ποιεῖ καὶ οὐχ ἅμα ἄμφω · αἰεὶ γὰρ αὐτῷ οὕτως ἓν τὸ ποιοῦν γίνεται . ἡ οὐχὶ τὸ ποιητι - κὸν αὐτοὺς ἓν λέγειν ῥητέον , ἀλλ’ αὐτὸ τὸ μῖγμα , ὃ ἦν κατὰ μὲν Ἀναξα - γὁραν ἐκ τῶν ὁμοιομερῶν ἀπείρων τῷ πλήθει μεμιγμένον , κατὰ δὲ Εμπεδοκλέα ἐκ τῶν τεττάρων στοιχείων ποτὲ μὲν συγκρινομένων ὑπὸ τῆς φιλίας καὶ ποιούντων τὸν σφαῖρον , ποτὲ δὲ διακρινομένων ὑπὸ τοῦ νείκους καὶ ποιούντων τόνδε τὸν κόσμον . καὶ Θεόφραστος δὲ τὸν Ἀναξαγόραν εἰς τὸν Ἀναξίμανδρον συνωθῶν καὶ οὕτως ἐκλαμβάνει τὰ ὑπὸ Ἀναξαγόρου λεγόμενα , ὡς δύνασθαι μίαν αὐτὸν φύσιν λέγειν τὸ ὑποκείμενον . γράφει 10 δὲ οὕτως ἐν τῇ Φυσικῇ ἱστορίᾳ · “ οὔτω μὲν οὖν λαμβανόντων δόξειεν ἂν ποιεῖν τὰς μὲν ὑλικὰς ἀρχὰς ἀπείρους , ὥσπερ εἴρηται , τὴν δὲ τῆς κινήσεως καὶ τῆς γενέσεως αἰτίαν μίαν . εἰ δέ τις τὴν μῖξιν τῶν ἁπάντων ὑπολάβοι μίαν εἶναι φύσιν ἀόριστον καὶ κατ’ εἶδος καὶ κατὰ μέγεθος , ὅπερ ἄν δόξειε βούλεσθαι λέγειν , συμβαίνει δύο τὰς ἀρχὰς αὐτῷ λέγειν τήν τε τοὐ ἀπείρου φύσιν καὶ τὸν νοῦν , ὥστε πάντως φαίνεται τὰ σωματικὰ στοιχεῖα παραπλη - σίως ποιῶν Ἀναξιμάνδρῳ’’ . εἰκότως δὲ μετὰ τοὺς μίαν λέγοντας τὴν ἀρχὴν ἀκίνητον ἢ κινουμένην πρὸ τῶν πολλὰς μόνον λέγειν δοκούντων ὡς τῶν περὶ Δημόκριτον τοὺς μίαν καὶ πολλὰς ἔταξε · μέσην γὰρ οὗτοι τάξιν ἀμφοῖν ἔχουσι . κοινωνοῦσι δὲ οὗτοι τῶν μίαν λεγόντων ἐκείνοις τοῖς συγ - κρίσει καὶ διακρίσει τὴν γένεσιν ποιοῦσιν · ὁ δὲ Ἀναξαγόρας τοῖς ἐκκρίσει μᾶλλον οἰκειότερος . διαφέρουσι δὲ ἐκείνων μὲν τῷ μίαν μόνην λεγόντων αὐτοὶ μίαν καὶ πολλὰς λέγειν , ἀλλήλων δὲ πρῶτον μὲν τῷ τὸν Ἀναξαγ.όραν λέγειν ἅπαξ γενόμενον τὸν κόσμον ἐκ τοῦ μίγματος διαμένειν λοιπὸν ὑπὸ τοῦ νοῦ ἐφεστῶτος διοικούμενόν τε καὶ διακρινόμενον , τὸν δὲ Ἐμπεδοκλέα παρὰ μέρος ἀεὶ κατὰ περιόδους τινὰς ποτὲ μὲν σύγκρισιν ὑπὸ ] τῶν τεττάρων στοιχείων ὑπὸ τῆς φιλίας γινομένην ὑποτίθεσθαι , ποτὲ δὲ διάκρισιν ὑπὸ τοῦ νείκους . ἔπειτα δὲ τῷ τὰ πολλὰ ἐξ ὧν τὸ πᾶν τὸν μὲν Ἀναξαγόραν ἄπειρα ὑποτίθεσθαι τὰς ὁμοιομερείας , τὸν δὲ Ἐμπεδοκλέα πεπερασμένα · τέτταρα γὰρ τὰ καλούμενα στοιχεῖα . καὶ τὸν μὲν ὁμοιομερείας , τὸν δὲ | στοιχεῖα . “ καὶ τἀναντία δὲ προσέθηκεν ἐπὶ Ἀναξαγόρου , φησὶν Ἀλέ - ξανδρος , διότι αἱ ἐναντιώσεις ἐν τῖς ὁμοιομερείαις εἰσὶν ὥσπερ καὶ αἱ δια - φοραὶ πᾶσαι . διό , φησί , καὶ τὸ ἐπάνω ῥηθὲν τὸ “ ἤ καὶ ἐναντίας’’ ἐπὶ τῆς Ἀναξαγόρου δόξης ἀκουστέον μᾶλλον’’ . μήποτε δὲ καὶ ἐν τοῖς στοι - χείοις εἰσὶν ἐναντιώσεις , θερμοῦ ψυχροῦ , ξηροῦ ὑγροῦ καὶ βαρέος καὶ κούφου καὶ τῶν τοιούτων , καὶ κοινῶς ἑκατέρᾳ δόξῃ προσήκει τὸ καὶ τἀναντία • εἰ μὴ ἄρα ἐν μὲν τοῖς στοιχείοις τινές εἰσιν ἐναντιώσεις , ἐν δὲ ταῖς ὁμοιο - μερείαις ἁπαξάπαντα τὰ ἐναντία ὥσπερ καὶ πᾶσαι αἱ διαφοραί , καὶ διὰ τοῦτο μᾶλλον τῇ Ἀναξαγόρου δόξῃ προσήκει μετὰ τοῦ ἄρθρου λεγόμενον καὶ τἀναντία . ἢ ἄρα καὶ ἐν τοῖς στοιχείοις πάντα τὰ ἐναντία , εἴπερ ἀρχαὶ τὰ στοιχεῖα , ἀλλ’ οὐ προσεχῶς πάντα ὡς ἐπὶ τῶν ὁμοιομερειῶν . γλυκὺ γὰρ καὶ πικρὸν εἰ τύχοι ἐπὶ μὲν τῆς κατὰ τὰ στοιχεῖα ὑποθέσεως οὐ πρώτως ἐνυπάρχει τοῖς στοιχείοις , ἀλλὰ διὰ θερμότητος καὶ ψυχρότητος καὶ ξηρότητος καὶ ὑγρότητος , ἐπὶ δὲ τῆς τῶν ὁμοιομερῶν ὡς πρῶτα καὶ καθ’ αὑτά , ὥσπερ καὶ αἱ κατὰ τὰ χρώματα ἐναντιώσεις . ἢ καὶ ἐπὶ τῶν ὁμοιο - μερῶν ἄλλαι πρὸ ἄλλων ἐναντιώσεις ὑπάρχουσι καὶ διὰ τὰς πρώτας αἱ δεύτεραι . Αέγει γοῦν Ἀναξαγόρας ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Φυσικῶν “ ἐκ μὲν γὰρ νεφελῶν ὕδωρ ἀποκρίνεται , ἐκ δὲ τοὐ ὕδατος γῆ , ἐκ δὲ τῆς γῆς λίθος συμ - πήγνυται ὑπὸ τοῦ ψυχροῦ οὗτοι δὲ ἐκχωρέουσι μᾶλλον τοῦ ὕδατος’’ . ὅτι δὲ Ἀναξαγόρας ἐξ ἑνὸς μίγματος ἄπειρα τῷ πλήθει ὁμοιομερῆ ἀποκρίνεσθαί φησιν πάντων μὲν ἐν παντὶ ἐνόντων , ἑκάστου δὲ κατὰ τὸ ἐπικρατοῦν χα - ρακτηρι,́ομένου , δηλοῖ διὰ τοῦ πρώτου τῶν Φυσικῶν λέγων ἀπ’ ἀρχῆς “ ὁμοῦ χρήματα πάντα ἦν ἄπειρα καὶ πλῆθος καὶ σμικρότητα · καὶ γὰρ τὸ σμικρὸν ἄπειρον ἦν . καὶ πάντων ὁμοῦ ἐόντων οὐδὲν ἔνδηλον ἦν ὑπὸ σμικρότητος · πάντα γὰρ ἀήρ τε καὶ αἰθὴρ κατεῖχεν ἀμφότερα ἄπειρα ἐόντα · ταῦτα γὰρ μέγιστα ἔνεστιν ἐν τοῖς σύμπασι καὶ πλήθει καὶ μεγέθει’’ . καὶ μετ’ ὀλίγον “ καὶ γὰρ ἀήρ τε καὶ αἰθὴρ ἀποκρίνονται ἀπὸ τοῦ πολλοῦ τοῦ περιέ - χοντος . καὶ τό γε περιέχον ἄπειρόν ἐστι τὸ πλῆθος’’ · καὶ μετ’ ὀλίγα ‘‘τούτων δὲ οὕτως ἐχόντων , χρὴ δοκεῖν ἐνεῖναι πολλά τε καὶ παντοῖα ἐν πᾶσι τοῖς συγκρινομένοις καὶ σπέρματα πάντων χρημάτων καὶ ἰδέας παντοίας ἔχοντα καὶ χροιὰς καὶ ἡδονάς . πρὶν δὲ ἀποκριθῆναι , φησί , πάντων ὁμοῦ ἐόντων οὐδὲ χροιὴ ἔνδηλος ἦν οὐδεμία · ἀπεκώλυε γὰρ ἡ σύμμιξις πάντων χρημάτων τοῦ τε διεροῦ καὶ τοῦ ξηροῦ καὶ τοῦ θερμοῦ καὶ τοῦ ψυχροῦ καὶ τοῦ λαμπροῦ καὶ τοῦ ζοφεροῦ καὶ γῆς πολλῆς ἐνεούσης καὶ σπερμάτων ἀπείρων πλήθους οὐδὲν ἐοικότων ἀλλήλοις . οὐδὲ γὰρ τῶν ἄλλων οὐδὲν ἔοικε τὸ ἕτερον τῷ ἑτέρῳ’’ . ὅτι δὲ οὐδὲ γίνεται οὐδὲ φθείρεταί τι τῶν ὁμοιο - μερῶν , ἀλλ’ ἀεὶ τὰ αὐτά ἐστι , δηλοῖ λέγων “ τούτων δὲ οὕτω διακεκριμένων γινώσκειν χρή , ὅτι πάντα οὐδὲν ἐλάσσω ἐστὶν οὐδὲ πλείω · οὐ γὰρ ἀνυστὸν πάντων πλείω εἶναι , ἀλλὰ πάντα ἴσα ἀεί’’ . ταῦτα μὲν οὖν περὶ τοὐ μί - γματος καὶ τῶν ὁμοιομερειῶν . περὶ δὲ τοῦ νοῦ τάδε γέγραφε · ἰνοῦς δέ ἐστιν ἄπειρον καὶ αὐτοκρατὲς καὶ μέμικται οὐδενὶ χρήματι , ἀλλὰ μόνος αὐτὸς ἐφ’ ἑαυτοῦ ἐστιν . εἰ μὴ γὰρ ἐφ’ ἑαυτοῦ ἦν , ἀλλά τεῳ ἐμέμικτο ἄλλῳ , μετεῖχεν ἄν ἁπάντων χρημάτων , εἰ ἐμέμικτό τεῳ . ἐν παντὶ γὰρ παντὸς μοῖρα ἔνεστιν , ὥσπερ ἐν τοῖς πρόσθεν μοι λέλεκται , καὶ ἂν ἐκώλυεν αὐτὸν τὰ συμμεμιγμένα , ὥστε μηδενὸς χρήματος κρατεῖν ὁμοίως ὡς καὶ μόνον ἐόντα ἐφ’ ἑαυτοῦ . ἔστι γὰρ λεπτότατόν τε πάντων χρημάτων καὶ καθαρώτατον καὶ γνώμην γε περὶ παντὸς πᾶσαν ἴσχει καὶ ἰσχύει μέγιστον , καὶ ὅσα γε ψυχὴν ἔχει καὶ μείζω καὶ ἐλάσσω , πάντων νοῦς κρατεῖ . καὶ τῆς περιχωρήσιος τῆς συμπάσης νοῦς ἐκράτησεν , ὥστε περιχωρῆσαι τὴν ἀρχήν . καὶ πρῶτον ἀπὸ τοῦ σμικροῦ ἤρξατο περιχωρεῖν , ἐπεὶ δὲ πλεῖον περιχωρεῖ , καὶ περιχωρήσει ἐπὶ πλέον . καὶ τὰ συμμισγόμενά τε καὶ ἀπο - κρινόμενα καὶ διακρινόμενα , πάντα ἔγνω νοῦς . καὶ ὁποῖα ἔμελλεν ἔσεσθαι καὶ ὁποῖα ἦν καὶ ὅσα νῦν ἐστι καὶ ὁποῖα ἔσται , πάντα διεκόσμησε νοῦς , καὶ τὴν περιχώρησιν ταύτην ἣν νῦν περιχωρέει τά τε ἄστρα καὶ ὁ ἥλιος καὶ ἡ σελήνη καὶ ὁ ἀὴρ καὶ ὁ αἰθὴρ οἱ ἀποκρινόμενοι . ἡ δὲ περιχώρησις αὕτη ἐποίησεν ἀποκρίνεσθαι . καὶ ἀποκρίνεται ἀπό τε τοῦ ἀραιοῦ τὸ πυκνὸν καὶ ἀπὸ τοὐ ψυχροῦ τὸ θερμὸν καὶ ἀπὸ τοῦ ζοφεροῦ τὸ λαμπρὸν καὶ ἀπὸ τοῦ διεροῦ τὸ ξηρόν . μοῖραι δὲ πολλαὶ πολλῶν εἰσι . παντάπασι δὲ οὐδὲν ἀποκρίνεται οὐδὲ διακρίνεται ἕτερον ἀπὸ τοῦ ἑτέρου πλὴν νοῦ . νοῦς δὲ πᾶς ὅμοιός ἐστι καὶ ὁ μείζων καὶ ὁ ἐλάττων . ἕτερον δὲ οὐδέν ἐστιν ὅμοιον οὐδενί , ἀλλ’ ὅτῳ πλεῖστα ἔνι , ταῦτα ἐνδηλότατα ἓν ἕκαστόν ἐστι καὶ ἦν’’ . ὅτι δὲ διττήν τινα διακόσμησιν ὑποτίθεται τὴν μὲν νοεράν , τὴν δὲ αἰσθη - τὴν ἀπ’ ἐκείνης , δῆλον μὲν καὶ ἐκ τῶν εἰρημένων , δῆλον δὲ καὶ ἐκ τῶν - ’δε · “ ὁ δὲ νοῦς † ὅσα ἐστί τε κάρτα καὶ νῦν ἐστιν ἵνα καὶ τὰ ἄλλα πάντα , ἐν τῷ πολλὰ περιέχοντι , καὶ ἐν τοῖς προσκριθεῖσι , καὶ ἐν τοῖς ἀποκεκοι - μένοις.’’ καὶ μέντοι εἰπὼν “ ἐνεῖναι πολλά τε καὶ παντοῖα ἐν πάσι τοῖς συγκρινομένοις , καὶ σπέρματα πάντων χρημάτων καὶ ἰδέας παντοίας ἔχοντα καὶ χροιὰς καὶ ἡδονάς , καὶ ἀνθρώπους γε συμπαγῆναι καὶ τὰ ἄλλα ζῷα ὅσα ψυχὴν ἔχει’’ , ἐπάγει “ καὶ τοῖς γε ἀνθρώποισιν εἶναι καὶ πόλεις συνημ - μένας καὶ ἔργα κατεσκευασμένα , ὥσπερ παρ’ ἡμῖν , καὶ ἥλιόν τε αὐτοῖς ἐνεῖναι καὶ σελήνην καὶ τὰ ἄλλα , ὥσπερ παρ’ ἡμῖν , καὶ τὴν γῆν αὐτοῖσι φύειν πολλά τε καὶ παντοῖα , ὧν ἐκεῖνοι τὰ ὀνήιστα συνενεικάμενοι εἰς τὴν οἴκησιν χρῶνται’’ . καὶ ὅτι μὲν ἑτέραν τινὰ διαlκόσμησιν παρὰ τὴν παρ’ ἡμῖν αἰνίττεται , δηλοῖ τὸ ‘‘ὥσπερ παρ’ ἡμῖν’’ οὐχ ἅπαξ μόνον εἰρημένον . ὅτι δὲ οὐδὲ αἰσθητὴν μὲν ἐκείνην οἴεται , τῷ χρόνῳ δὲ ταύτης προηγησα - μένην , δηλοῖ τὸ “ ὦν ἐκεῖνοι τὰ ὀνήιστα συνενεικάμενοι εἰς τὴν οἴκησιν χρῶνται’’ . οὐ γὰρ ‘‘ἐχρῶντο’’ εἶπεν , ἀλλὰ “ χρῶνται ” . ἀλλ’ οὐδὲ ὡς νῦν κατ’ ἄλλας τινὰς οἰκήσεις ὁμοίας οὕσης καταστάσεως τῇ παρ’ ἡμῖν . οὐ γὰρ εἶπε “ τὸν ἥλιον καὶ τὴν σελήνην εἶναι καὶ παρ’ ἐκείνοις ὥσπερ καὶ παρ’ ἡμῖν’’ , ἀ̣λλ’ “ ἤλιον καὶ σελήνην , ὥσπερ παρ’ ἡμῖν’’ ὡς δὴ περὶ ἄλλων λέγων . ἀλλὰ ταῦτα μὲν εἴτε οὕτως εἴτε ἄλλως ἔχει , ζητεῖν ἄξιον . δὲ Ἐμπεδοκλῆς · τὸ ἓν καὶ τὰ πολλὰ τὰ πεπερασμένα καὶ τὴν κατὰ περίοδον ἀποκατάστασιν καὶ τὴν κατὰ σύγκρισιν καὶ διάκρισιν γένεσιν καὶ φθορὰν οὕτως ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Φυσικῶν παραδίδωσι • δίπλ’ ἐρέω · τοτὲ μὲν γὰρ ἓν ηὐξήθη μόνον εἶναι ἐκ πλεόνων , τοτὲ δ’ αὖ διέφυ πλέον’ ἐξ ἑνὸς εἶναι . δοιὴ δὲ θνητῶν γένεσις , δοιὴ δ’ ἀπόλειψις · τὴν μὲν γὰρ πάντων σύνοδος τίκτει τ’ ὀλέκει τε , ἡ δὲ πάλιν διαφυομένων θρυφθεῖσα διέπτη . καὶ ταῦτ’ ἀλλάσσοντα διαμπερὲς οὐδαμὰ λήγει , ἄλλοτε μὲν Φιλότητι συνερχόμεν’ εἰς ἓν ἅπαντα , ἄλλοτε δ’ αὖ δίχα πάντα φορεύμενα Νείκεος ἔχθει . ἠδὲ πάλιν διαφύντος ἑνὸς πλέον’ ἐκτελέθουσι , τῇ μὲν γίγνονταί τε καὶ οὕ σφισιν ἔμπεδος αἰών . ἧ δὲ διαλλάσσοντα διαμπερὲς οὐδαμὰ λήγει , ταύτῃ δ’ αἰὲν ἔασιν ἀκίνητοι κατὰ κύκλον . ἀλλ’ ἄγε μύθων κλῦθι . μέθη γάρ τοι φρένας αὔξει . ὡς γὰρ καὶ πρὶν ἔειπα πιφαύσκων , πείρατα μύθων δίπλ’ ἐρέω . τοτὲ μὲν γὰρ ἓν ηὐξήθη μόνον εἶναι ἐκ πλεόνων , τοτὲ δ’ αὖ διέφυ πλέον’ ἐξ ἑνὸς εἶναι πῦρ καὶ ὕδωρ καὶ γαῖα καὶ ἠέρος ἄπλετον ὕψος , Νεῖκός τ’ οὐλόμενον δίχα τῶν ἀτάλαντον ἕκαστον καὶ Φιλότης ἐν τοῖσιν ἴση μῆκός τε πλάτος τε . τὴν σὺ νόῳ δέρκου μηδ’ ὄμμασιν ἧσο τεθηπώς . ἥτις καὶ θνητοῖσι νομίζεται ἔμφυτος ἄρθροις , τῇ τε φίλα φρονέουσι καὶ ἄρθμια ἔργα τελοῦσι , γηθοσύνην καλέοντες ἐπώνυμον ἠδ’ Ἀφροδίτην , 20 τὴν οὔτις † μετ’ ὅσοισιν ἑλισσομένην δεδάηκε θνητὸς ἀνήρ . σὺ δ’ ἄκουε λόγου στόλον οὐκ ἀπατηλόν . ταῦτα γὰρ ἶσα τε πάντα καὶ ἥλικα γένναν ἔασι , τιμῆς δ’ ἄλλης ἄλλο μέδει , πάρα δ' ἦθος ἑκάστῳ . ἐν δὲ μέρει κρατέουσι περιπλομένοιο χρόνοιο . καὶ πρὸς τοῖς οὔτ’ † ἄρτι ἐπιγίγνεται οὐδ’ ἀπολήγει . εἴτε γὰρ ἐφθείροντο διαμπερές , οὐκέτ’ ἂν ἦσαν . τοῦτο δ’ ἐπαυξήσειε τὸ πᾶν τί κε καὶ πόθεν ἐλθόν ; πῇ δέ † κε καὶ κῆρυξ ἀπόλοιτο , ἐπεὶ τῶνδ’ οὐδὲν ἔρημον ; ἀλλ’ αὔτ’ ἔστιν ταῦτα , δι’ ἀλλήλων δὲ θέοντα γίνεται ἄλλοτε ἄλλα καὶ ἠνεκὲς αἰὲν ὁμοῖα . ἐν δὴ τούτοις ἓν μὲν τὸ ἐκ πλειόνων φησὶ τῶν τεττάρων στοιχείων , καὶ ποτὲ μὲν τῆς φιλίας δηλοῖ ἐπικρατούσης , ποτὲ δὲ τοῦ νείκους . ὅτι γὰρ οὐδέτερον τούτων τελέως ἀπολείπει , δηλοῖ τὸ πάντα ἴσα εἶναι καὶ ἥλικα κατὰ τὴν γένναν καὶ τὸ μηδὲν ἐπιγίνεσθαι μηδ’ ἀπολήγειν . πολλὰ δὲ τὰ πλείονα ἐξ ὧν τὸ ὅν · οὐ γὰρ ἡ φιλία τὸ ἕν ἐστιν , ἀλλὰ καὶ τὸ νεῖκος εἰς τὸ ἓν τελεῖ . πλείονα δὲ ἄλλα εἰπὼν ἐπάγει ἑκάστου τῶν εἰρημένων τὸν χαρακτῆρα , τὸ μὲν πῦρ ἥλιον καλῶν , τὸν δὲ ἀέρα αὐγὴν καὶ οὐρανόν , τὸ δὲ ὕδωρ ὄμβρον καὶ θάλασσαν . λέγει δὲ οὕτως · ἀλλ’ ἄγε τῶνδ’ ὀάρων προτέρων ἐπιμάρτυρα δέρκευ , εἴ τι καὶ ἐν προτέροισι λιπόξυλον ἔπλετο μορφῇ · ἠέλιον μὲν θερμὸν ὁρᾶν καὶ λαμπρὸν ἀπάντῃ , ἄμβροτα δ’ † ὅσσα ἐδεῖτο καὶ ἀργέτι δεύεται αὐγῇ , ὄμβρον δ’ ἐν πᾶσι δνοφέοντά τε ῥιγαλέον τε , ἐκ δ’ αἴης προρέουσι † θέλημά τε καὶ στερεωπά . ἐν δὲ Κότῳ διάμορφα καὶ ἄνδιχα πάντα πέλοντα . σὺν δ’ ἔβη ἐν Φιλότητι καὶ ἀλλήλοισι ποθεῖται . ἐκ τούτων γὰρ πάνθ’ ὅσα τ’ ἦν ὅσα τ’ ἔστι καὶ ἔσται δένδρεα τ’ ἐβλάστησε καὶ ἀνέρες ἠδὲ γυναῖκες θῆρές τ’ οἰωνοί τε καὶ ὑδατοθρέμμονες ἰχθῦς καί τε θεοὶ δολιχαίωνες τιμῇσι φέριστοι . αὐτὰ γάρ ἐστι ταῦτα , δι’ ἀλλήλων δὲ θέοντα γίνεται ἀλλοιωπά . † τογον διὰ κρᾶσις ἀμείβει . καὶ παράδειγμα δὲ ἐναργὲς παρέθετο τοῦ ἐκ τῶν αὐτῶν γίνεσθαι τὰ διάφορα · ὡς δ’ ὁπόταν γραφέες ἀναθήματα ποικίλλωσιν οἵτ’ ἐπεὶ οὗν μάρψωσι πολύχροα φάρμακα χερσίν , ἐκ τῶν εἴδεα πᾶσιν ἀλίγκια πορσύνουσι δένδρεα τε κτίζοντε καὶ ἀνέρας ἠδὲ γυναῖκας θῆράς τ’ οἰωνούς τε καὶ ὑδατοθρέμμονας ἰχθῦς καί τε θεοὺς δολιχαίωνας τιμῇσι φερίστους , οὕτω μή σ’ ἀπάτα φρένα , καί νύ τῳ ἄλλοθεν εἶναι θνητῶν , ὅσσα γε δῆλα γεγάασιν ἄσπετα , πηγήν . ἀλλὰ τορῶς ταῦτ’ ἴσθι θεοῦ πάρα μῦθον ἀκούσας . καὶ ὅτι μὲν τὰ πολλὰ ταῦτα ἐν τῷ γενητῷ κόσμῳ θεωρεῖ , καὶ οὐ μόνον τὸ νεῖκος ἀλλὰ καὶ τὴν φιλίαν , δῆλον ἐκ τοῦ καὶ δένδρα καὶ ἄνδρας καὶ γυναῖκας καὶ τὰ θηρία ἐκ τούτων λέγειν γεγονέναι · ὅτι δὲ εἰς ἄλληλα με - ταβάλλει , δηλοῖ λέγων ἐν δὲ μέρει κρατέουσι περιπλομένοιο κύκλοιο καὶ φθίνει εἰς ἄλληλα καὶ αὔξεται ἐν μέρει αἴσης . ὅτι δὲ τῇ διαδοχῇ τὸ ἀίδιον ἔχει καὶ τὰ γινόμενα καὶ φθειρόμενα , ἐδή - λωσεν εἰπών ᾗ δὲ τάδ’ ἀλλάσσοντα διαμπερὲς οὐδαμὰ λήγει , ταύτῃ δ’ αἰὲν ἔασιν ἀκίνητοι κατὰ κύκλον . καὶ ὅτι διττὸν καὶ οὗτος αἰνίττεται διάκοσμον , τὸν μὲν νοητὸν τὸν δὲ αἰσθη - τόν , καὶ τὸν μὲν θεῖον τὸν δὲ ἐπίκηρον , ὧν ὁ μὲν παραδειγματικῶς ἔχει ταῦτα , ὁ δὲ εἰκονικῶς , ἐδήλωσε μὴ μόνον τὰ γενητὰ καὶ φθαρτὰ λέγων ἐκ τούτων συνεστάναι , ἀλλὰ καὶ τοὺς θεούς , εἰ μὴ ἄρα τις τοῦτο κατὰ τὴν ’Euιπεὀοκλέου-́ συνήθειαν ἐξηγήσαιτο . καὶ ἐκ τούτων δὲ ἄν τις τὸν διττὸν αἰνίττεσθαι διάκοσμον οἴοιτο · ἄρθμια μὲν γὰρ ἑαυτὰ ἑαυτῶν πάντα μέρεσσιν ἠλέκτωρ τε χθών τε καὶ οὐρανὸς ἠδὲ θάλασσα , ὅσσα φιν ἐν θνητοῖσιν ἀποπλαγχθέν|τα πέφυκεν . ὡς δ’ αὕτως ὅσα κρᾶσιν ἐπαρκέα μᾶλλον ἔασιν , ἀλλήλοις ἔστερκται ὁμοιωθέντ’ Ἀφροδίτῃ . ἐχθρὰ πλεῖστον ἀπ’ ἀλλήλων διέχουσι μάλιστα γέννῃ τε κράσει τε καὶ εἴδεσιν ἐκμάκτοισι , πάντῃ συγγίνεσθαι ἀήθεα καὶ μάλα λυγρὰ νεικεογεννέστησιν , ὅτι σφίσι γένναν † ὀργά . καὶ γὰρ ὅτι καὶ ἐν τοῖς θνητοῖς ἥρμοσται ταῦτα , δεδήλωκεν , ἐν δὲ τοῖς νοητοῖς μᾶλλον ἥνωται καὶ “ ἀλλήλοις ἔστερκται ὁμοιωθέντα Ἀφροδίτῃ ” , καὶ ὅτι κἂν πανταχοῦ , ἀλλὰ τὰ μὲν νοητὰ τῇ φιλίᾳ ὡμοίωται , τὰ δὲ αἰσθητὰ ὑπὸ τοῦ νείκους κρατηθέντα καὶ ἐπὶ πλέον διασπασθέντα ἐν τῇ κατὰ τὴν κρᾶσιν γενέσει ἐν ἐκμάκτοις καὶ εἰκονικοῖς εἴδεσιν ὑπέστησαν τοῖς νεικεο - γενέσι καὶ ἀήθως ἔχουσι πρὸς τὴν ἕνωσιν τὴν πρὸς ἄλληλα . ὅτι δὲ καὶ οὗτος κατὰ σύγκρισίν τινα καὶ διάκρισιν τὴν γένεσιν ὑπέθετο , δηλοῖ τὰ εὐθὺς ἐν ἀρχῇ παρατεθέντα τοτὲ μὲν γὰρ ἓν ηὐξήθη μόνον εἶναι ἐκ πλεόνων , τοτὲ δ’ αὖ διέφυ πλέον’ ἐξ ἑνὸς εἶναι . καὶ ἐκεῖνο μέντοι τὸ τὴν γένεσιν καὶ τὴν φθορὰν μηδὲν ἄλλο εἶναι , ἀλλὰ μόνον μῖξίν τε διάλλαξίν τε μιγέντων , καὶ “ σύνοδον ” διάπτυξίν τε γενέσθαι “ αἴσης ” . p . 187 a 26 Ἔοικε δὲ Ἀναξαγόρας ἄπειρα οὕτως οἰηθῆναι ἕως τοῦ οἱ δὲ σύγκρισιν καὶ διάκρισιν . Καὶ ἐν τούτῳ τὴν Πλάτωνος εὐγνωμοσύνην ὁ Ἀριστοτέλης ζηλῶν βού - λεται μὴ ὡς πάντῃ ἄλογα λέγοντας παλαιοὺς καὶ κλεινοὺς ἄνδρας εἰσάγειν , μηδὲ ἐρήμην καταψηψιζομένους περιοᾶν , ἀλλὰ λογισμοὺς ἐκτίθεταί τινας , καθ’ οὓς ἐπὶ τὰς ἀπεμφαίνειν δοκούσας δόξας προήχθησαν . πρῶτον δὲ προβάλλεται τὸν Ἀναξαγόραν , διότι μετὰ τοὺς ἓν τὸ ὂν λέγοντας τοὺς ἄπειρα τιθέντας βασανίζειν προθήσεται · ἀτοπωτέρα γὰρ ἡ δόξα δοκεῖ τῶν μίαν καὶ ἀκίνητον τὴν ἀρχὴν λεγόντων διὰ τὸ καὶ ἀρχὴν καὶ φύσιν ἀναιρεῖν , δευτέρα δὲ τῶν ἀπείρους τιθέντων διὰ τὸ ἀπεριόριστον καὶ ἄγνωστον . τούτων δὲ ἐλεγχθεισῶν εἰσάγεται λοιπὸν ἡ πλείους μέν , πεπερασμένας δὲ τιθεῖσα . τὸν δ’ οὖν Ἀναξαγόραν εἰς τὴν τῶν ὁμοιομερειῶν δόξαν ὑπαχθῆναί φησι διὰ δύο αἰτίας , ὧν μία μὲν τὸ νομίζειν ἀληθῆ τὴν κοινὴν τῶν φυσικῶν εἶναι δόξαν τὴν λέγουσαν μηδὲν ἐκ τοῦ μὴ ὄντος γίνεσθαι , ἀλλὰ πάντα τὰ γινόμενα ἐξ ὄντος τὴν γένεσιν ἔχειν . καὶ γὰρ καὶ Παρμενίδης ὅτι ἀγένητον τὸ ὄντως ὂν ἔδειξεν ἐκ τοῦ μήτε ἐξ ὄντος αὐτὸ γίνεσθαι οὐ γὰρ ἦν τι πρὸ αὐτοῦ ὄν ) μήτε ἐκ τοῦ μὴ ὄντος · δεῖ γὰρ ἔκ τινος γίνεσθαι · τὸ δὲ μὴ ὂν οὐδέν ἐστι . τὴν δὲ αἰτίαν τοῦ δεῖν πάντως ἐξ ὄντος γίνεσθαι τὸ γινόμενον , θαυμαστῶς ὁ Παρμενίδης προσέθηκεν . ὅλως γάρ , φησίν , εἰ ἐκ τοῦ μὴ ὄντος , τίς ἡ ἀποκλήρωσις τοῦ τότε γενέσθαι , ὅτε ἐγένετο , ἀλλὰ μὴ πρότερον ἢ ὕστερον ; γράφει δὲ οὕτως · τίνα γὰρ γέννην διζήσεαι αὐτοῦ ; πῇ πόθεν αὐξηθέν ; οὕτ’ ἐκ μὴ ἐόντος ἐάσω φάσθαι σ’ οὐδὲ νοεῖν · οὐ γὰρ φατὸν οὐδὲ νοητὸν ἐστὶν ὅπως οὐκ ἔστι . τί δ’ ἄν μιν καὶ χρέος ὦρσεν 30 ὕστερον ἢ πρόσθεν τοῦ μηδενὸς ἀρξάμενον φῦν ; καὶ Μέλισσος δὲ τὸ ἀγένητον τοῦ ὄντος ἔδειξε τῷ κοινῷ τούτῳ χρησά - μενος ἀξιώματι . γράφει δὲ οὕτως · “ ἀεὶ ἦν ὅ τι ἦν καὶ ἀεὶ ἔσται . εἰ γὰρ ἐγένετο , ἀναγκαῖόν ἐστι πρὶν γενέσθαι εἶναι μηδέν . † εἰ τύχοι νῦν μηδὲν ἦν , οὐδαμὰ ἄν γένοιτο οὐδὲν ἐκ μηδενός . ” τοῦτο οὖν ὡς ἀξίωμα προλαβὼν ὁ Ἀναξαγόρας τὸ μηδὲν ἐκ τοῦ μὴ ὄντος γίνεσθαι , δοκεῖ τοιοῦτόν τινα τῇ δυνάμει λόγον ἐρωτᾶν . τὸ γινόμενον ἢ ἐξ ὄντος γίνεται ἢ ἐκ μὴ ὄντος · ἀλλ’ ἐκ μὴ ὄντος ἀδύνατον · ἐξ ὄντος ἄρα . εἰ δὲ τοῦτο , καὶ ἐν - ὑπάρχοντος τῷ ἐξ οὗ ἐστιν . οὐ γὰρ ἔξωθέν ποθεν ἐπεισιὸν φαίνεται , ὅταν ἐξ ἵππων γεννῶνται σφῆκες ἢ ἐξ ὕδατος ἀήρ . ἔνεστιν ἄρα ἐν τῇ ὁμοιο - μερείᾳ καὶ σὰρξ καὶ ὀστοῦν καὶ αἷμα καὶ χρυσὸς καὶ μόλυβδος καὶ γλυκὺ καὶ λευκόν , ἀλλὰ διὰ μικρότητα ἀναίσθητα ἡμῖν ἐστιν , ὄντα πάντα ἐν πᾶσι . πόθεν γὰρ πᾶν ἐκ παντὸς φαίνεται γινόμενον εἰ καὶ διὰ μέσων ἄλλων ) , εἰ μὴ πᾶν ἦν ἐν πᾶσι ; φαίνεται δὲ καὶ προσαγορεύεται ἕκαστον ἐκ τοῦ μάλιστα ἐπικρατοῦντος . καὶ γὰρ εἱλικρινῶς μὲν τοῦτο λευκὸν ἢ μέλαν ἢ γλυκὺ ἢ σάρκα ἢ ὀστοῦν μὴ εἶναι , οὗ δὲ πλεῖστον ἔχει , τοῦτο δοκεῖ ἡ φύσις εἶναι τοῦ πράγματος ἀεὶ πάντων ἐν πᾶσιν ὄντων . “ οὐδὲν γὰρ φησίν Ἀναξαγόρας , οὐδὲ γίνεται οὐδὲ ἀπόλλυται , ἀλλὰ ἀπὸ ἐόντων χρημάτων συμμίσγεταί τε καὶ διακρίνεται . ” διὸ καὶ ἀρχόμενος εὐθὺς τοῦ συγγράμ - ματος “ ἦν ὁμοῦ πάντα χρήματα ” φησί . Τὸ δὲ καὶ τὸ γίνεσθαι τοιόνδε καθέστηκεν ἀλλοιοῦσθαι ὡς πρὸς Ἀναξαγόραν ὁ Ἀλέξανδρος εἰρῆσθαί φησι , διότι καὶ ἐν τῇ Περὶ γενέ - σεως ἐμέμψατο τῷ Ἀναξαγόρᾳ ὡς τὴν σύγκρισιν καὶ τὴν διάκρισιν , καθ’ ἃ λέγει γίνεσθαι τὰ γινόμενα , ἀλλοίωσιν καλέσαντι λέγων “ καίτοι Ἀναξαγόρας γε τὴν οἰκείαν φωνὴν ἠγνόησε ” . λέγει γοῦν ὡς τὸ γίνεσθαι καὶ τὸ ἀπόλλυσθαι τοιόνδε καθέστηκεν ἀλλοιοῦσθαι · οὐ γὰρ οἰκείῳ ὀνόματι τῷ τῆς ἀλλοιώσεως κατὰ τῆς συγκρίσεως καὶ τῆς διακρίσεως ἐχρήσατο . Πορφύριος δὲ τὸ μὲν ἦν ὁ μοῦ πάντα χρήματα εἰς Ἀναξαγόραν ἀναπέμπει , τὸ δὲ τὸ γίνεσθαι εἶναι τὸ ἀλλοιοῦσθαι εἰς Ἀναξιμένην , τὴν δὲ σύγ - κρίσιν τε καὶ τὴν διάκρισιν εἰς Δημόκριτόν τε καὶ Ἐμπεδοκλέα . σαφῶς δὲ ’Αναξαγόρας ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Φυσικῶν τὸ γίνεσθαι καὶ συγκρίνεσθαι καὶ διακρίνεσθαι λέγει γράφων οὕτως · “ τὸ δὲ γίνεσθαι καὶ ἀπόλλυσθαι οὐκ ὀρθῶς νομίζουσιν οἱ Ἕλληνες · οὐδὲν γὰρ χρῆμα γίνεται οὐδὲ ἀπόλλυται , ἀλλ’ ἀπὸ ἐόντων χρημάτων συμμίσγεταί τε καὶ διακρίνεται . καὶ οὕτως ἄν ὀρθῶς καλοῖεν τό τε γίνεσθαι συμμίσγεσθαι καὶ τὸ ἀπόλλυσθαι δια|κρίνεσθαι ” . πάντα δὲ ταῦτα καὶ τὸ ἦν ὁμοῦ πάντα χρήματα καὶ τὸ κατ’ ἀλλοίωσιν ἢ κατὰ σύγκρισιν καὶ διάκρισιν τὴν γένεσιν εἶναι εἰς πίστιν εἴληπται τοῦ μηδὲν ἐκ μὴ ὄντος γίνεσθαι , ἀλλ’ ἐξ ὄντος γίνεσθαι τὰ γινό - μενα · ἥ τε γὰρ ἀλλοίωσις πάθος περὶ τὸ ὄν ἐστι καὶ ἡ σύγκρισις καὶ κρισις περὶ τὰ ὄντα . p . 187 a 31 Ἔτι δὲ ἐκ τοῦ γίνεσθαι ἐξ ἀλλήλων τὰ ἐναντία · ἐνυπῆρχεν ἄρα . Δευτέραν ταύτην αἰτίαν ἀποδίδωσι τοῦ τὸν Ἀναξαγόραν ἀρχὰς θέσθαι τὰς ὁμοιομερείας . εἰ γὰρ φθαρτικὰ μὲν ἀλλήλων , ἀλλ’ οὐχὶ ποιητικὰ φύσει τὰ ἐναντία , φαίνεται δὲ ἐκ τῶν ἐναντίων τὰ ἐναντία γινόμενα , τί ἄν ἄλλο τις ὑποπτεύσειεν ἢ ἐνυπάρχοντα τοῖς ἐναντίοις ἐκκρίνεσθαι τὰ ἐναντία ; μὴ γὰρ ἄν γίνεσθαι ἐξ ἐκείνων . καὶ δοκεῖ μὲν ἄτοπον τὸ τὰ ἐναντία τοῖς ἐναντίοις ἐνυπάρχειν . πολλαχοῦ δὲ σύνεστιν ἀλλήλοις τὰ ἐναντία , οὐ μόνον κατὰ παράθεσιν , ἀλλὰ καὶ κατὰ κρᾶσιν . τὸ μέντοι γίνεσθαι τὸ ἐναντίον ἐκ τοῦ ἐναντίου εἰ ὡς ἀπὸ ποιητικοῦ τις λέγοι γίνεσθαι , ἄτοπον αὐτόθεν ἐστί . ποιεῖ γὰρ ἕκαστον τὸ ἑαυτῷ ὅμοιον . ἐπαγαγὼν δὲ καὶ τὴν δευτέραν ταύτην αἰτίαν τῇ προτέρᾳ τοῦ τὸν Ἀναξαγόραν οὕτως ἀποδοῦναι τὴν γένεσιν , τὰ ἐφεξῆς ταύτης εἰρημένα τὸν συλλογισμὸν καὶ τὴν ἀπόδειξιν περιέχοντα τοῦ ἐνυπάρχοντα ἐκκρίνεσθαι τὰ δοκοῦντα γίνεσθαι ἐξ ἀμφοτέρων λέγειν συνάγει ἔκ τε τοῦ μηδὲν ἐκ τοῦ μὴ ὄντος γίνεσθαι καὶ ἐκ τοῦ τὰ ἐναντία ἐκ τῶν ἐναντίων δοκεῖν γίνεσθαι . 10 p . 187b7 Et δὴ τὸ μὲν ἄπειρον ᾗ ἄπειρον ἄγνωστον . To πιθανὸν πρῶτον τῆς ’λναξαγόρου δόξης ἐκθέμενος , ἵνα μή τις οἰηθῇ δι’ ἀσθένειαν συνηγορίας ἐλέγχεσθαι τὸν λόγον , ἐπὶ τὴν ἀναίρεσιν αὐτοῦ τρέπεται . τοῦ δὲ Ἀναξαγόρου πολλὰ ἐκθεμένου συμπεράσματα ἢ ἀξιώματα , πρὸς ἕκαστόν μοι δοκεῖ νῦν σχεδὸν ὁ Ἀριστοτέλης ἀντιλέγειν . καὶ γὰρ ὅτι ἄπειρα ἦν , εὐθὺς ἀρχόμενος λέγει ‘‘ὁμοῦ πάντα χρήματα ἦν ἄπειρα καὶ πλῆθος καὶ σμικρότητα " . καὶ ὅτι οὔτε τὸ ἐλάχιστόν ἐστιν ἐν ταῖς ἀρχαῖς οὔτε τὸ μέγιστον , ιι οὔτε γὰρ τοῦ σμικροῦ , φησίν , ἐστὶ τό γε ἐλάχιστον , ἀλλ’ ἔλασσον ἀεί . τὸ γὰρ ἐὸν οὐκ ἔστι τὸ μὴ οὐκ εἶναι . ἀλλὰ καὶ τοῦ μεγάλου ἀεί ἐστι μεῖζον . καὶ ἴσον ἐστὶ τῷ σμικρῷ πλῆθος , πρὸς ἑαυτὸ δὲ ἕκαστόν ἐστι καὶ μέγα καὶ σμικρόν’’ . εἰ γὰρ πᾶν ἐν παντὶ καὶ πᾶν ἐκ παντὸς ἐκκρίνεται , καὶ ἀπὸ τοῦ ἐλαχίστου δοκοῦντος ἐκκριθήσεταί τι ἔλασσον ἐκείνου , καὶ τὸ μέγιστον δοκοῦν ἀπό τινος ἐξεκρίθη ἑαυτοῦ μείζονος . λέγει δὲ σαφῶς ὅτι ιι ἐν παντὶ παντὸς μοῖρα ἔνεστι πλὴν νοῦ , ἔστιν οἷσι δὲ καὶ νοῦς ἔνι’’ . καὶ πάλιν ὅτι ιιτὰ μὲν ἄλλα παντὸς μοῖραν μετέχει , νοῦς δέ ἐστιν ἄπειρον καὶ αὐτοκρατὲς καὶ μέμικται οὐδενί’’ . καὶ ἀλλαχοῦ δὲ οὕτως φησί · ⸨ καὶ ὅτε δὲ ἴσαι μοῖραί εἰσι τοῦ τε μεγάλου καὶ τοῦ σμικροῦ πλῆθος , καὶ οὕτως ἂν εἴη ἐν παντὶ πάντα · οὐδὲ χωρὶς ἔστιν εἶναι , ἀλλὰ πάντα παντὸς μοῖραν μετέχει . ὅτε τοὐλάχιστον μὴ ἔστιν εἶναι , οὐκ ἄν δύναιτο χωρισθῆναι , οὐδ’ ἄν ἐφ’ ἑαυτοῦ γενέσθαι , ἀλλ’ ὅπωσπερ ἀρχὴν εἶναι καὶ νῦν πάντα ὁμοῦ . ἐν πᾶσι δὲ πολλὰ ἔνεστι , καὶ τῶν ἀποκρινομένων ἴσα πλῆθος ἐν τοῖς μείζοσί τε καὶ ἐλάσσοσι ” . καὶ τοῦτο δὲ ὁ Ἀναξαγόρας ἀξιοῖ τὸ ἕκαστον τῶν αἰσθητῶν ὁμοιομερῶν κατὰ τὴν τῶν ὁμοίων σύνθεσιν γίνεσθαί τε καὶ χαρακτηρίζεσθαι . λέγει γάρ · “ ἀλλ' ὅτῳ τὰ πλεῖστα ἔνι , ταῦτα ἐνδηλότατα ἓν ἕκαστόν ἐστι καὶ ἦν . ” δοκεῖ δὲ λέγειν καὶ ὅτι ὁ νοῦς ἐπιχειρῶν αὐτὰ διακρῖναι οὐ δύναται . πρὸς δὴ τὰ τοιαῦτα τοῦ Ἀναξαγόρου ἀξιώματα ἀντιλέγων ὁ Ἀριστοτέλης πρῶτον πρὸς τὸ ἀπείρους εἶναι τὰς ἀρχὰς ἀντείρηκε . “ Κοινὴ δὲ ἡ ἐπιχείρησις ἂν εἴη , ὥς φησι Πορφύριος , καὶ πρὸς Λεύ - κιππον καὶ Δημόκριτον καὶ Μητρόδωρον καὶ πάντας τοὺς ἄπειρα τὰ στοιχεῖα λέγοντας . ” διττοῦ δὲ ὄντος τοῦ ἀπείρου ἢ κατὰ ποσὸν ἢ κατὰ ποιόν , καὶ τοῦ κατὰ ποσὸν ἢ κατὰ πλῆθος ἢ κατὰ μέγεθος , κατὰ πλῆθος μὲν ἄπειρα τὰ στοιχεῖα πάντες οἱ εἰρημένοι φασί , κατὰ μέγεθος δὲ οἱ περὶ Δημόκριτον καὶ Λεύκιππον τὸ κενὸν ἄπειρον εἶναι λέγοντες , κατ’ εἶδος δὲ ἀπείρους τὰς ὁμοιομερείας Ἀναξαγόρας δοκεῖ λέγειν , εἴγε “ ἕτερον , φησίν , οὐδέν ἐστιν ὅμοιον οὐδενὶ ” ἑτέρῳ ἀπείρων ὄντων . εἰ τοίνυν πᾶν τὸ ἄπειρον καθὸ ἄπειρον ἀπερίληπτόν ἐστι , τὸ δὲ ἀπερίληπτον ἄγνωστον , ἄγνωστοι ἂν εἶεν αἱ ἀρχαὶ καὶ τὰ στοι|χεῖα ἐξ ὧν σύγκειται τὰ πάντα · ὥστε καὶ τὰ ἐκ τῶν ἀρχῶν ἄγνωστα . “ τότε γὰρ οἰόμεθα γινώσκειν ἕκαστον , ὅταν τὰ αἴτια γνωρίσωμεν καὶ τὰς ἀρχὰς τὰς πρώτας . ” ὥστε συμβαίνει τούτοις βουλο - μένοις ἐπιστήμην τινὰ τῶν ὄντων ἐκ τῶν τοιούτων ὑποθέσεων λαβεῖν , τοὐ - ναντίον ἀγνωσίαν περιποιήσασθαι . ὁ δὲ λόγος ὁ ἐλεγκτικός , ὃν ὁ Ἀριστο - τέλης συντόμως τέθεικε , δυνάμει τοιοῦτός ἐστιν . αἱ ὁμοιομέρειαι καὶ κατ’ εἶδος καὶ κατὰ ἀριθμὸν ἄπειροι · τὸ ἄπειρον καθὸ ἄπειρον ἄγνωστον · αἱ ὁμοιομέρειαι ἄρα ἄγνωστοι . τούτῳ ἐὰν προσλάβῃς ὅτι ἀρχαὶ τῶν ὄντων αἱ ὁμοιομέρειαι , συνάξεις ὅτι τὰ ὄντα ἀρχὰς ἀγνώστους ἔχει . κἄν τούτῳ πάλιν προσλάβῃς τὸ ὧν αἱ ἀρχαὶ ἄγνωστοι καὶ αὐτὰ ἄγνωστα , συνάξεις ὅτι τὰ ὄντα ἄγνωστά ἐστιν , εἴπερ ἄπειροι αἱ ἀρχαὶ αὐτῶν . ὅτι δὲ ὧν αἱ ἀρχαὶ ἄγνωστοι καὶ αὐτὰ ἄγνωστα , ἔδειξεν ἐκ τοῦ οὕτως γὰρ εἰδέναι τὸ σύν - θετον ὑπολαμβάνομεν , ὅταν εἰδῶμεν ἐκ τίνων καὶ πόσων ἐστίν . ὅτι δὲ ἄπειρον οὕτως εἶπεν Ἀναξαγόρας τὸ τῶν ἀρχικῶν εἰδῶν πλῆθος , ὡς ἡμῖν ἀπερίληπτον , ἀλλ’ οὐχ ὡς φύσει ἄπειρον , δηλοῖ λέγων τάδε · “ καὶ τὰ συμμισγόμενά τε καὶ τὰ ἀποκρινόμενα καὶ διακρινόμενα πάντα ἔγνω νοῦς , καὶ ὁποῖα ἔμελλεν ἔσεσθαι καὶ ὁποῖα ἦν καὶ ὁπόσα νῦν ἔστι καὶ ἔσται , πάντα διεκόσμησε νοῦς ” . εἰ οὖν γνωστὰ τῷ νῷ ἐστιν , οὐκ ἂν εἴη φύσει ἄπειρα , πλὴν ὅτι τὸ τοῦ Ἀριστοτέλους ἀληθές , ὡς εἰ τὰ ἀρχῶν εἴδη ἄγνωστα , καὶ τὰ ἐξ αὐτῶν ἄγνωστα . ἰστέον δὲ ὅτι ὁ μὲν Πορφύριος κοινήν , ὡς εἶπον , οἴεται τὴν ἀπάντησιν πρὸς πάντας τοὺς ἄπειρα τὰ στοιχεῖα υπο - τιθεμένους . ὁ δὲ Ἀλέξανδρος ὡς πρὸς Ἀναξαγόραν μόνον εἰρημένην ἀκούει · καὶ τάχα οὕτως ἀκολουθότερον . οἱ μὲν γὰρ περὶ Δημόκριτον καὶ Λεύκιππον , εἰ καὶ ἀπείρους κατὰ πλῆθος ὑπέθεντο τὰς ἀρχάς , ἀλλὰ τὸ εἶδος αὐτῶν καὶ τὴν οὐσίαν ἓν ὑπέθεντο καὶ ὡρισμένον . ὥστε οὐκ ἂν εἴη κατ’ αὐτοὺς ἄγνωστος ἡ ἀρχή , εἰ μὴ ἄρα σχήματα αὐτοῖς ἢ ἄλλα τινὰ κατ’ εἶδος ἄπειρα περιτεθείκασιν . Ἀναξαγόρας δὲ οὐ τῷ πλήθει μόνον ἀπείρους , ἀλλὰ καὶ τῶ εἴδει ὑποθέμενος τὰς ἀρχάς , δέξεται τὸ δοκοῦν ἐπάγεσθαι ἄτοπον τὸ καὶ τὰ ἐκ τῶν ἀρχῶν ἄγνωστα εἶναι . p . 187 b 13 Ἔτι δὲ εἰ ἀνάγκη οὗ τὸ μόριον ἐνδέχεται ὀπηλικονοῦν εἶναι . εἰπόντος τοὐ Ἀναξαγόρου ὅτι “ οὔτε τοῦ σμικροῦ ἐστι τοὐλάχιστον ἀλλὰ ἔλασσον ἀεί ” , οὔτε τὸ μέγιστον ὡς καὶ αὐτὴ ἡ λέξις τοῦ Ἀναξαγόρου δηλοῖ , καὶ μέντοι καὶ Θεόφραστος ἐν τῷ Περὶ Ἀναξαγόρου δευτέρῳ τάδε γράφων “ ἔπειτα τὸ διὰ τοῦτο λέγειν εἶναι πάντα ἐν παντί , διότι καὶ ἐν με - γέθει καὶ ἐν σμικρότητι ἄπειρα , καὶ οὔτε τὸ ἐλάχιστον οὔτε τὸ μέγιστόν ἐστι λαβεῖν , οὐχ ἱκανὸν πρὸς πίστιν ” ) ἅμα μὲν ἀναιρεῖ τοῦτο ὁ Ἀριστοτέλης , ἅμα δὲ ὡς χρήσιμον αὐτῷ τὸ εἶναι τὴν ἐλαχίστην πρὸς τὰ ἐφεξῆς σχεδὸν ἅπαντα προαποδείκνυσι διὰ τοιοῦδέ τινος συλλογισμοῦ · εἰ τὰ μόρια ὅλου τινὸς ἐνδέχεται ὁπηλικαοῦν εἶναι κατὰ μέγεθος καὶ κατὰ σμι - κρότητα τοῦτο γάρ ἐστι τὸ μήτε τὸ ἐλάχιστον ὡρίσθαι μήτε τὸ μέγιστον ) , καὶ αὐτ.ὸ τὸ ὅλον ἐνδέχεται ὁπηλικονοῦν εἶναι κατὰ μέγεθος καὶ κατὰ σμικρότητα · ἀλλὰ μὴν τὸ ὅλον οὐκ ἐνδέχεται ὁπηλικονοῦν εἶναι · οὐδὲ τὰ μέρη ἐνδέχεται κατὰ τὸν δεύτερον τῶν ὑποθετικῶν . καὶ τὸ μὲν συνημμένον ὡς ἐναργὲς τέθεικε . πρόδηλον γὰρ ὅτι εἰ σύγκειταί τι ἐκ μορίων τινῶν οἷον ποδῶν καὶ χειρῶν καὶ κεφαλῆς καὶ δυνατόν ἐστι ταῦτα καὶ μείζω ἀεὶ καὶ ἐλάττονα εἶναι , δῆλον ὡς καὶ τὸ ἐν τῇ τούτων συνθέσει τὸ εἶναι ἔχον μειζόνων μὲν ὄντων ἐκείνων μεῖζον ἔσται , ἐλαττόνων δὲ ἔλαττον . καὶ ἐπ’ ἄπειρον ἔσται τοῦτο , ἐπὶ τοσοῦτον τῆς κατὰ τὸ μεῖζον καὶ ἔλαττον παραλλαγῆς γινομένης , ἐφ’ ὅσον καὶ τὰ μέρη μειοῦται ἢ αὔξεται . τὴν δὲ πρόσληψιν ἐκ τῶν ἐναργῶν καὶ αὐτὴν κατασκευάζει . τὰ γὰρ ἐκ τῶν ὁμοιο - μερῶν συγκεκριμένα καὶ συγκείμενα ὅλα οἷον ζῷον ὁτιοῦν ἢ φυτὸν οὐχ οἷόν τε ὁπηλικονοῦν εἶναι οὐ γὰρ δυνατὸν ἄνθρωπον ἢ συκῆν μέγεθος ἔχειν ἢ ὄρους ) , ἀλλ’ ὥρισται αὐτῶν τὸ μέγεθος καὶ ἐπὶ τὸ μεῖζον καὶ ἐπὶ τὸ ἔλαττον · ὥρισται ἄρα καὶ τῶν μορίων αὐτῶν ἑκάστου τὸ μέ - γεθος εἰς ἃ διαιρεῖται . καὶ οὐ δυνατὸν σάρκα ὁπηλικηνοῦν λαβεῖν , εἴπερ ζῴου μόριον ἡ σάρξ . ἔσται γὰρ καὶ τὸ ζῷον ἐκεῖνο , οὗ μόριόν ἐστιν , ὁπηλικονοῦν . ἐκ τῶν τοιούτων δὲ ὁμοιομερῶν σύγκειται τὰ ζῷα καὶ εἰς ταῦτα διαιρεῖται κατὰ Ἀναξαγόραν . οὐδὲν γὰρ τούτων ἀνωτέρω κατ’ αὐτόν . ὥρισται ἄρα καὶ τούτων τὸ μέγεθος , μέχρι που προελθὸν ἐν τῷ οἰκείῳ εἴδει μενεῖ . εἰ δὲ λέγοι τις ὅτι πᾶν μέγεθος ἐπ’ ἄπειρόν ἐστι διαιρετὸν καὶ διὰ τοῦτο παντὸς τοῦ λαμβανομένου ἐστὶν ἔλαττον , ἴστω ὅτι αἱ ὁμοιομέρειαι οὐκ εἰσὶν ἀπλῶς μεγέθη , ἀλλ’ ἤδη τοιάδε μεγέθη , σὰρξ καὶ ὀστοῦν καὶ μόλυβδος καὶ χρυσὸς καὶ τὰ τοιαῦτα , ἅπερ οὐχ οἷόν τέ ἐστιν ἐπ’ ἄπειρον διαιρούμενα φυλάττειν τὸ εἶδος . ὡς μὲν γὰρ μεγέθη , ἐπ’ ἄπειρον διαιρεῖται καὶ ταῦτα · ὡς δὲ σὰρξ καὶ ὀστοῦν , οὐκέτι . τοιαύτας δὲ ὑπετίθετο τὰς ἀρχὰς Ἀναξαγόρας καὶ οὐδὲ διαιρετὰς ταύτας . καὶ τὸ | ὅλον δὲ ἐξ ἐκείνων σύγκειται τῶν μερῶν εἰς ἃ καὶ διαιρεῖται ἐνεργείᾳ χωριζόμενα οἷα τὰ ὁμοιο - μέρη , ἀλλ’ οὐχὶ τὰ σώματα καθὸ σώματα . διὸ καὶ ὁ Ἀριστοτέλης ἀσφαλῶς προσέθηκε λέγω δὲ τῶν τοιούτων τι μορίων , εἰς ὃ ἐνυπάρχον διαι - ρεῖται τὸ ὅλον . οὐ γὰρ διαιρεῖται εἰς σώματα ᾗ σώματα τὸ ὅλον , ἀλλ’ εἰς σάρκας καὶ ὀστᾶ καὶ τὰ τοιαῦτα , ἃ καὶ ἄφθαρτα κατὰ Ἀναξαγόραν ἐστίν . ὥστε οὐκ ἄν ὑπομένοι τὴν μέχρι φθορᾶς τοῦ οἰκείου εἴδους διαίρεσιν . οὐ μέντοι οὐδὲ ἐνυπάρχει ἐνεργείᾳ τὰ γινόμενα μόρια ἐκ τῆς ἐπ’ ἄπειρον διαιρέσεως , ἀλλὰ δυνάμει μόνον . ἔτι δὲ καὶ δι’ ἐκεῖνα προσέθηκε τὸ εἰρημένον ὁ Ἀριστοτέλης , ἅτινα λέγεται μὲν μόριά τινος , οὐ μὴν διαι - ρεθείη ἄν τὸ ὅλον εἰς αὐτά , οἷά ἐστιν ἡ ὕλη καὶ τὸ εἶδος τοῦ σώματος μόρια λεγόμενα . “ Τὸ δὲ καὶ οἱ καρποὶ τῶν φυτῶν , φησὶν ὁ Ἀλέξανδρος , ἀντὶ τοῦ τὰ σπέρματα εἶπεν · ἐκ γὰρ τούτων ἡ τῶν φυτῶν σύνθεσις εἴη ἄν . καὶ διὰ τοῦτο μετ’ ὀλίγον ἀντὶ τοῦ καρποῦ τὸ σπέρμα ἔλαβεν ὡς μόριον τοὐ φυτοῦ , ἐν οἷς λέγει ὥστε οὔτε σὰρξ εἴη <ἂν> ὁπηλικοῦν οὔτε σπέρμα τῶν φυτῶν · ἐκ τούτων γὰρ ἑκάτερα αὐτῶν σύγκειταί ἀλλὰ τὰ μὲν εἰς ἐμὲ ἐλθόντα βιβλία τοῦτο τὸ ῥησείδιον οὐκ ἔχει , ὥσπερ οὐδὲ ἕτερον ὃ παρέθετο ὁ Ἀλέξανδρος ἔχον οὕτως “ εἰ οὖν τὰ ζῷα καὶ τὰ φυτὰ μήτε πηλίκα ἐστὶ μήτε ποσά , τουτέστι , φησί , μήτε ὡς συνεχῆ μήτε ὡς διωρισμένα ἐπ’ ἄπειρον ἔχει τὴν ἐπίδοσιν , οὐδὲ τὰ μόρια αὐτῶν ὁπηλι - καοῦν ἔσται οὔτε αὔξησιν οὔτε ἐλάττωσιν ἐπ’ ἄπειρον ἕξει ” . καὶ ὅρα ὅτι πρὸς τὸ πηλίκον ἀπεδόθη τὰ εἰρημένα μόνον , οὐκέτι δὲ καὶ πρὸς τὸ ποσόν , ὅπερ ὡς διωρισμένον ποσὸν ἀντιτεθῆναι τῷ πηλίκῳ φησὶν ὁ Ἀλέξανδρος · οὐκέτι γὰρ ἔδειξεν ἐν τούτοις , ὅτι οὐκ ἐξ ἀπείρων τῷ πλήθει σύγκειται , ἀλλὰ καὶ ἀκύρως ἄν ἡρμήνευτο , εἰ ἔλεγεν εἰ οὖν τὰ ζῷα καὶ τὰ φυτὰ μήτε πηλίκα ἐστὶ μήτε ποσά ἀντὶ τοῦ μήτε κατὰ μέγεθος μήτε κατὰ πλῆθος εἰς ἄπειρον ἐπεδίδου . οὐ γὰρ ταὐτόν ἐστι πηλίκον εἰπεῖν καὶ ὁπη - λικονοῦν , ὅπερ σημαίνει κατὰ τὸ πηλίκον εἰς ἄπειρον ἐνδιδόναι ἢ ἐπιδιδόναι . “ τὸ δὲ σπέρμα , φησί , παρατίθεται , ὡς οὐσῶν τινῶν ὁμοιομερειῶν καὶ τοιούτων κατὰ Ἀναξαγόραν , ἐξ ὧν πλεοναζουσῶν τὰ φυτὰ γίνεται , καὶ τῶν φυτῶν διαφοραὶ παρὰ τὴν διαφορὰν τῶν ἐν αὐτοῖς πλεοναζόντων σπερμάτων.’’ καίτοι τὸ σπέρμα ἐξ οὗ γέγονε τὸ φυτόν , οὐκ ἔστι τῶν τοιούτων μορίων , εἰς ὃ ἐνυπάρχον διαιρεῖται τὸ ὅλον · οὐδὲ γὰρ ἐν τῷ ζῴῳ τὸ σπέρμα ἐξ οὗ γέγονε σῴζεται , ὡς διαιρεῖσθαι καὶ εἰς ἐκεῖνο τὸ ζῷον , ἀλλ’ ἔοικε τὰ πολλὰ τῶν ἀντιγράφων ὀρθῶς ἔχειν τὰ λέγοντα καὶ οἱ καρποὶ τῶν φυτῶν . ὡς γὰρ κλάδοι καὶ φύλλα , οὕτως καὶ καρπὸς καὶ περικάρπιον μέρη τῶν ἐγκάρπων φυτῶν ἐστι , καὶ διαιρεῖται τὸ ὅλον καὶ εἰς ταῦτα ἐνυ - πάρχοντα καὶ χωρίζεσθαι δυνάμενα . ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἀρκείτω πρὸς τὸ τῆς γραφῆς παρηλλαγμένον . Ἴσως δὲ φαίη ἄν τις ὑπὲρ Ἀναξαγόρου λέγων , ὡς εἰ μὲν ἕκαστον τῶν ζῴων ἢ τῶν φυτῶν ἐξ ἑκάστου εἴδους τῶν ὁμοιομερειῶν μίαν εἶχεν ὁμοιο - μέρειαν τὴν συντιθεῖσαν οἷον μίαν σαρκὸς καὶ μίαν ὀστοῦ καὶ μίαν αἵματος , ἀναγκαῖον ἦν τῇ τῶν ὁμοιομερῶν αὐξήσει καὶ μειώσει τὰς κατὰ μέγεθος διαφορὰς ἀκολουθεῖν τῶν τε ζῴων καὶ τῶν φυτῶν . εἰ δὲ πλῆθος ἐξ ἑκάστου εἴδους τῶν ὁμοιομερῶν ἔχει οἷον σαρκία πολλά , τί ἄτοπον σάρκα μὲν ἐπ’ ἄπειρον καθαιρεῖν , ζῷον δὲ μηκέτι ; ἀλλ’ εἰ πλείονά ἐστι σαρκία , ἢ πεπε - ρασμένα τῷ ἀριθμῷ ἢ ἄπειρα · καὶ εἰ μὲν πεπερασμένα οἷον τρία ἢ τέτταρα ἢ μύρια , ὡρισμένον ἄν εἴη τὸ μέγεθος καὶ τοῦ ἐλαχίστου καὶ τοῦ μεγίστου , εἰ δὲ ἄπειρα τῷ πλήθει , τὸ ἐξ ἀπείρων τῷ πλήθει μεγεθῶν μέγεθος ἄπειρον ἀνάγκη εἶναι . τὸ γὰρ πεπερασμένον εἰς πεπερασμένα διαιρεῖται , ὅπερ καὶ αὐτὸς Ἀριστοτέλης ἐπάγει αὐτοῖς . p . 187b22 Ἔτι εἰ ἅπαντα μὲν ἐνυπάρχει τὰ τοιαῦτα ἀλλήλοις ἕως τοῦ τοῦτο δὲ ἀδύνατον . ‘Ο μὲν Ἀλέξανδρός φησι τῷ δεδειγμένῳ προσεχῶς ἐπιχειρήματι προσ - χρώμενον τὸν Ἀριστοτέλην δεικνύναι νῦν , ὅτι οὕτε ἐκκρίσει ἡ γένεσις οὔτε πάντα ἐν πᾶσιν , ὡς τοῖς περὶ Ἀναξαγόραν ἐδόκει . λαβὼν οὖν ἐνταῦθα ὡς ὁμολογούμενον ὅτι ἔστιν ἐλάχιστον σῶμα διὰ τοῦ εἰπεῖν εἰ καὶ ἀεὶ ἐλάττων ἔσται ἡ ἐκκρινομένη , ἀλλ’ ὅμως οὐχ ὑπερβαλεῖ μέγεθός τι τῇ σμικρότητι οὐχ ὑπερβαλεῖ γὰρ τῇ σμικρότητι δηλονότι τὸ ἐλά - χιστον ) , εἰ οὖν ἐξ ὕδατος φέρε εἰπεῖν τὴν ἐλαχίστην ἐκκρίνοι τις σάρκα , ἐπειδὴ δέδεικται ὡρισμένη ἡ ἐλαχίστη , καὶ πάλιν ἄλλην ἐλαχίστην , καὶ ἀεὶ τοῦτο ποιοίη , ἢ ἐπιλείψει ποτὲ ἡ ἔκκρισις διὰ τὸ ὡρίσθαι τὴν ἐλαχίστην καὶ οὐ - κέτι ἕξει τὸ ὑπολειπόμενον ὕδωρ σάρκα καὶ οὕτως οὐ πᾶν ἐν παντὶ ἔσται οὐδὲ πᾶν ἀπὸ παντὸς ἐκκριθήσεται , ἢ εἰ μὴ ἐπιλείψει ποτέ , ἕξει τοδὶ τὸ ὕδωρ ἐξ οὗ ἡ σὰρξ ἐξεκρίθη ὡρισμένον τι μέγεθος , καὶ εἰ τοῦτο , ἄπειροι ἐν αὐτῷ ἔσονται τὸν ἀριθμὸν ἴσαι ἀλλήλαις · αἱ γὰρ ἐλάχισται σάρκες ἴσαι τὸ μέγεθος ἄπειροι ἐν αὐτῷ ἔσονται · τοῦτο δὲ ἀδύνατον διὰ τὸ ὡρίσθαι τὴν ἐλαχίστην | σάρκα , ἧς οὐκέτι ἐλάττων ἄν ἐκκριθείη . δέδεικται γὰρ ἐν τῷ πρὸ τούτου ὅτι ὥρισται ἡ ἐλαχίστη , τούτου δὲ ὄντος ἀδύνατον ἐπ’ ἄπειρον ἐκκρίνεσθαι σάρκα ἐκ τοῦ ὕδατος τούτου , ἀλλ’ ἀνάγκη στῆναι · ὥστε οὐ πᾶν ἐκ παντὸς ἐκκριθήσεται . εἰ δέ γε ἀεὶ τῆς προεκκριθείσης , φησίν , ἐλάττονα λαμβάνειν ἦν , οὐκ ἄν ἐπέλειπεν ἡ ἔκκρισις , ὡς ἐπὶ τῆς μεγίστης . οὕτως μὲν οὖν ὁ Ἀλέξανδρος καὶ ὁ Θεμίστιος ἐξηγήσαντο . Μήποτε δὲ δυνατὸν ἀποδεῖξαι καὶ χωρὶς τοῦ προαποδεδειγμένου συμ - περάσματος τὸ νῦν ἐπιχείρημα , ἴσως τοῦ Ἀριστοτέλους , ὅπερ ἐκεῖ ἀπέδειξε τὸ ἀδύνατον ὁπηλικονοῦν εἶναι μέγεθος , νῦν συγχωροῦντός πὼς αὐτοῖς τίθεσθαι , ἐν οἷς φησιν , εἰ καὶ ἀεὶ ἐλάττων ἔσται ἡ ἐκκρινομένη , ἀλλ’ ὅμως οὐχ ὑπερβαλεῖ μέγεθός τι τῇ σμικρότητι . καὶ οὐχ ὅτι ἐπι - λείπει ἡ ἔκκρισις ἀπλῶς δείκνυσι νῦν ὁ Ἀριστοτέλης , ὡς οἶμαι , ἀλλ’ ὅτι καὶ τῷ ἐπιλείπειν καὶ τῷ μὴ ἐπιλείπειν ἄτοπόν τι ἀκολουθεῖ τοῖς πᾶν ἐν παντὶ λέγουσι καὶ πᾶν ἐκ παντὸς ἐκκρίνεσθαι , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν γίνεσθαι ἀξιοῦσι . τῷ μὲν γὰρ ἐπιλείπειν ἀναιρεῖται ἄμφω ταῦτα τὰ ἀξιώματα . εἰ γὰρ ἐπιλείποι ἀπὸ τουδὶ τοῦ ὕδατος ἐκκρινομένη ἡ σάρξ , οὐ πάντα ἐν παντὶ ἔσται οὐδὲ πᾶν ἐκ παντὸς ἐκκριθήσεται . ἐν γὰρ τῷ λοιπῷ ὕδατι οὐκ ἐνυ - πάρξει σάρξ · εἰ μέντοι λέγοιεν μὴ ἐπιλείπειν , ἀλλ’ ἀεὶ δύνασθαι ἀφαιρεῖν , ἐν πεπερασμένῳ μεγέθει τῷδε τῷ ὕδατι ἄπειρα τὸ πλῆθος μεγέθη ἐνέσται · ὅπερ ἀδύνατον . δοκεῖ δέ μοι τὸ ἴσα πεπερασμένα καὶ τὸ οὐχ ὑπερ - βαλεῖ μέγεθός τι τῇ σμικρότητι αἰτίαν γενέσθαι τῷ Ἀλεξάνδρῳ τῆς τοιαύτης ἐξηγήσεως . καθ’ ἑκάστην γάρ , φησίν , ἔκκρισιν ἀριθμός τις ἔσται ἐκκρινόμενος τῶν ἐλαχίστων , οὕτως τε ἔσται τρόπον τινὰ ἴσα ἀεὶ τὰ ἀφαι - ρούμενα διὰ τὸ ἐλάχιστα πάντα εἶναι . τίς δὲ ἄν εἴη ἡ ἀποκλήρωσις τὸ καὶ τὰ ἐλάχιστα πολλὰ εἶναι , ἀλλὰ μήποτε ἴσα , ἀντὶ τοῦ μεγέθη ὄντα καὶ αὐτὰ λέγειν ; κἂν γὰρ ἀεί , φησίν , ἐλάττων ἔσται ἡ ἐκκρινομένη , ἀλλ’ οὐχ ὑπερβαλεῖ μέγεθός τι τῇ σμικρότητι . τουτέστι κἄν συγχωρήσῃ τις αὐτοῖς τὸ τῆς ἐλάττονος ἀεὶ ἐλάττονα λαμβάνειν , οὐκ ἄν διὰ τὴν σμι - κρότητα ὑπερβαίη τὸ εἶναι μέγεθος . καὶ γὰρ ἡ ἐπ’ ἄπειρον τῶν μεγεθῶν διαίρεσις εἰς μεγέθη γίνεται . ὁ μέντοι πάντα ἐν πᾶσι λέγων καὶ ἐνεργείᾳ αὐτὰ ἐνεῖναι λέγει , καὶ οὐ δυνάμει , ὡς ἐπὶ τῶν ἐπ’ ἄπειρον διαιρουμένων . δυνατὸν δὲ τὸ ἴσα πρὸς τὸ πεπερασμένα ἀκούειν ἀντὶ τοῦ ὅμοια πε - περασμένα . καὶ εἴπερ τὸ πεπερασμένον τοῦ ποσοῦ ἐστι πάθος , οἰκειότερον τὸ ἴσα πεπερασμένα ἤπερ ὅμοια πεπερασμένα εἰπεῖν . ἡ οὖν ὅλη ἐπιχεί - ῥῆσις ἀναιρεῖ τὸ πᾶν ἐν παντὶ εἶναι καὶ πᾶν ἐκ παντὸς γίνεσθαι ἤτοι ἐκ - κρίνεσθαι προλαβοῦσα ἀξίωμα , ὅτι πᾶν σῶμα πεπερασμένον ὑπὸ σώ - ματος πεπερασμένου καταμετρεῖται καὶ δαπανᾶται , ὅπερ αὐτὸς ἀναι - ῥεῖται εἶπε τοῖς προκειμένοις οἰκείως . ἐὰν γὰρ τοῦ πήχεως πεπερασμένου ὄντος ἀεί τι πεπερασμένον ἀφαιρῇς , ἀναιρεθήσεται ὁ πῆχυς . γινέσθω δὲ ἡ ἀφαίρεσις μὴ κατὰ τὸ λόγῳ θεωρητόν ἐπεὶ οὐδέποτε ἐκλείψει ) , ἀλλὰ κατὰ τὰ ἐνεργείᾳ ἐνυπάρχοντα μόρια , κἂν τὰ ἐλάχιστα ἴσως τοιάδε . τούτου οὖν προληφθέντος δείκνυσιν , ὅτι οὐκ ἐνδέχεται ἕκαστον ἐν ἑκάστῳ τουτέστι πᾶν ἐν παντὶ ὑπάρχειν οὐδὲ πᾶν ἐκ παντὸς ἐκκρίνεσθαι , οὕτως · εἰ ἐκκρίνοιτο ἐκ τοῦ ὕδατος σὰρξ καὶ πάλιν ἄλλη , κἀν ἀεὶ ἐλάττων ἔσται ἡ ἐκκρινομένη , ὅμως μέγεθός τι ἕξει . καὶ τοῦτο δὲ ὡς ἀξίωμα προλαμβάνεσθαι χρὴ τῆς ἀποδείξεως • ἢ οὖν στήσεται ἡ ἔκκρισις ἢ οὐ στήσεται . ἀλλ’ εἰ μὲν στῇ , οὐχ ἅπαν ἐν παντὶ ἔσται ἐν γὰρ τῷ λοιπῷ ὕδατι οὐκ ἐνυπάρξει σάρξ ) , εἰ δὲ μὴ στῇ , ἀλλ’ ἀεὶ ἕξει ἀφαίρεσιν , ἐν πεπερασμένῳ μεγέθει ἄπειρα τὸ πλῆθος ὁμοίως πεπερασμένα μεγέθη ἔσται · ὅπερ ἀδύνατον . τὸ γὰρ πε - " περασμένον μέγεθος ἀεί τινος τῶν ἐν αὐτῷ πεπερασμένου κατὰ πεπερασμένον ἀριθμὸν ἀναιρουμένου , ἀναιρεθήσεται καὶ αὐτὸ διὰ τὸ ἀξίωμα , ὥστε οὐκ ἔσται ἐν πεπερασμένῳ μεγέθει ἄπειρα τὸ πλῆθος . δῆλον δὲ ὅπερ εἶπον , ὅτι τὴν ἀφαίρεσιν οὐ κατὰ τὴν λόγῳ θεωρουμένην ἐπ’ ἄπειρον τομὴν ποιη - τέον . οὕτως γὰρ οὐδὲ ἐπέλειπεν ἂν οὐδὲ ἄτοπόν τι ἠκολούθει τὸ πεπερα - σμένον τι ἐκ τῶν ἐπ’ ἄπειρον διαιρουμένων συνεστάναι · δυνάμει γὰρ ἐπὶ τούτων τὸ ἄπειρον οὐκ ἐνεργείᾳ . ἡ δὲ κατὰ Ἀναξαγόραν ἔκκρισις τῶν ἐνερ - γείᾳ ἐνυπαρχόντων ἀπείρων ἐστίν . p . 187 b 35 Πρὸς δὲ τούτοις εἰ ἅπαν μὲν σῶμα ἕως τοῦ ἔσται γὰρ ἔλαττον τῆς ἐλαχίστης . Τὸ πᾶν ἐν παντὶ εἶναι καὶ πᾶν ἐκ παντὸς ἐκκρίνεσθαι καὶ διὰ τούτου σαλεύει τοῦ ἐπιχειρήματος . προλαβὼν κἀνταῦθα ἐναργὲς ἀξίωμα , ὅτι πᾶν σῶμα ἀφαιρεθέντος τινὸς ἔλαττον γίνεσθαι ἀνάγκη , ἐπειδὴ καὶ προστεθέντος μεῖζον , καὶ πρὸς τούτῳ τῷ ἀξιώματι τῷ ἤδη δεδειγμένῳ χρώμενος ἐνταῦθα τῷ μὴ ὁπηλικηνοῦν εἶναι σάρκα , ἀλλ’ εἶναι τὴν ἐλαχίστην ὡρισμένην , ὥσ - περ καὶ τὴν μεγίστην . τούτων δὲ προειλημμένων , συλλογίσαιο ἄν οὕτως · εἰ ἐκ τῆς ἐλαχίστης σαρκὸς ἐκκρίνεταί τι , ἔσται τις σὰρξ ἀφ’ ἧς ἐξεκρίθη ἐλάττων τῆς ἐλαχίστης · ἀλλὰ μὴν τοῦτο ἀδύνατον · ἐλαχίστη γὰρ ἦν ἧς ἐλάττων οὐκ ἔστι σάρξ · οὐκ ἄρα ἐκ τῆς ἐλαχίστης σαρκὸς ἐκκριθήσεταί τι σῶμα ὁποιονοῦν . καὶ τὸ μὲν συνημμένον ἀληθὲς διὰ τὸ ἀξίωμα . ἡ δὲ πρόσληψις ἐναργής . εἰ δὲ ἐκ τῆς ἐλαχίστης σαρκὸς ἀδύνατόν τι ἐκκρι - θῆναι σῶμα , οὐ πάν ἔσται ἐν παντὶ οὐδὲ πάν ἐκ παντὸς ἐκκριθήσεται . καὶ ἄλλο δὲ ἄτοπον ἕπεται τῷ ἐκ τῆς ἐλαχίστης σαρκὸς ἐκκρίνεσθαί τι . οὐ γὰρ ἔτι ἔσται σὰρξ μετὰ τὴν ἔκκρισιν · | τῆς γὰρ ἐλαχίστης σαρκὸς ἐλάττων οὐκ ἄν εἴη σάρξ · ἔφθαρται ἄρα ὡς σάρξ · φθαρταὶ ἄρα αἱ ὁμοιομέρειαι , ὅπερ οὐ βούλονται · οὐκ ἄρα πᾶν ἐν παντὶ οὐδὲ πᾶν ἐκ παντὸς γίνεται . p . 188 a 2 Ἔτι δὲ ἐν τοῖς ἀπείροις σώμασιν ἕως τοῦ τοῦτο δὲ ἄλογον . εἶναι τὰς ἀρχὰς καὶ πάντα ἐν πᾶσι μεμῖχθαι . ἅπερ εὐθὺς ἐν ἀρχῇ τοῦ συγγράμματος τίθησιν Ἀναξαγόρας λέγων “ ὁμοῦ πάντα χρήματα ἦν καὶ πλῆθος καὶ σμικρότητα ” . καὶ γὰρ τὸ σμικρὸν ἄπειρον ἦν · καὶ ὅτι “ ἐν παντὶ παντὸς μοῖρα ἔνεστι πλὴν νοῦ ” πολλάκις λέγει . εἰ οὖν ἀπείρων οὐσῶν τῶν ὁμοιομερειῶν ἐν ἑκάστῃ πάντα ὑπάρχοι , ἐνυπάρχοι ἄν ἤδη κατ’ ἐνέργειαν οὖσα σὰρξ ἄπειρος καὶ αἷμα καὶ ἐγκέφαλος · ἐν ταῖς ἀπείροις γὰρ ὁμοιομερείαις σάρκες ἄπειροι τῷ πλήθει οὖσαι , ἄπειρον τῷ μεγέθει ποιοῦσι τὴν ὅλην σάρκα καὶ αἷμα ὁμοίως καὶ ἐγκέφαλον καὶ χρυσὸν δηλονότι καὶ τῶν ἄλλων ἕκαστον . ἔσται οὖν ἄπειρα μεγέθη πλείονα κατ’ ἀριθμόν , μᾶλλον δὲ ἄπειρα καθ’ ἑκάστην γὰρ ὁμοιομέρειαν ) , ὅπερ ἄλογον · ἄπειρον γὰρ μέγεθος ἐκεῖνό ἐστιν , οὗ μηδὲν ἐκτός ἐστι μέγεθος . καὶ οὐ δυνάμει τὸ ἄπειρον , ὡς ἐπὶ τῶν ἐπ’ ἄπειρον γινομένων ἢ διαιρουμένων , ἀλλ’ ἐνεργείᾳ ἤδη τὸ ἄπειρον · ἤδη γὰρ ὑφέστηκε κεχωρισμένα ἀπ’ ἀλ - λήλων , καὶ οὐδὲν ἧττον ὄντα τῶν ἐν οἷς ἐστιν . ἔτι δὲ ἀλογώτερον τὸ κεχωρισμένα ὄντα ἄπειρα ὅμως εἶναι · τὰ γὰρ κεχωρισμένα ἀπ’ ἀλλήλων περαίνει πρὸς ἄλληλα . κεχωρισμένα δὲ ταῦτα τὰ ἄπειρα εἶναί φησιν , οὐ μόνον ὅτι ἐν κεχωρισμένοις ἐστὶ τοῖς ἀπείροις ὁμοιομερέσιν ἡ σὰρξ καὶ τὸ ὀστοῦν καὶ τῶν ἄλλων ἕκαστον , ἀλλ’ ὅτι καὶ αὐτὸς Ἀναξαγόρας “ ἕτερον , φησίν , οὐδέν ἐστιν ὅμοιον οὐδενί ” . καὶ αὐτὰ οὖν τῇ οἰκείᾳ φύσει ἀπ’ ἀλλήλων κεχώρισται . καὶ κατ’ ἄλλον δὲ τρόπον ἔτι ἀτοπώτερον δόξει τὸ ὑπὸ τοῦ Ἀριστοτέλους συναγόμενον . εἰ γὰρ ἄπειρα τὰ ὁμοιομερῆ καὶ πάντα ἐν πᾶσιν , ἐν ἑκάστῳ ἂν τῶν ὁμοιομερῶν ἀπείρων ὄντων πάντα ἂν εἴη . καὶ ἐν ἑκάστῳ πάντων τῶν ἐν τούτῳ ἀπείρων πάντα . καὶ οὕτως ἐν ἑκάστῃ ὁμοιομερείᾳ σάρκες τε ἄν ἄπειροι ἐνεῖεν καὶ ὀστᾶ καὶ αἷμα καὶ ἐγκέφαλος καὶ πάντα τὰ ἄλλα ἄπειρα ὄντα . καὶ τοῦτο ἐπ’ ἄπειρον προχωροῦσιν ἀκο - λουθήσει ἑκάστου πάντα ἔχοντος καὶ τῶν ἐν αὐτῷ ἑκάστου πάντα , καὶ ἀεὶ τοῦτο καίτοι ἐνεργείᾳ εἶναι πάντων ὑποκειμένων , ἀλλ’ οὐ δυνάμει . πολλαχῶς οὗν τὸ ἄλογον ἐν τῇ τοιαύτῃ ὑποθέσει . καὶ ὅτι ἐν πεπερασμένῳ μεγέθει ἄπειρον εἶναι μέγεθος , ἄλογον , μᾶλλον δὲ ἄπειρα καὶ ἀπειράκις ἄπειρα . τὰ γὰρ ἄπειρα ἔνεστιν ἐν τῷδε τῷ σαρκίῳ καὶ ἐν ἑκάστῳ τῶν ἀπείρων ἄπειρα καὶ τοῦτο ἐπ’ ἄπειρον . ἄλογον δὲ καὶ τὸ ἄπειρα κεχωρισμένα ἀπ’ ἀλλήλων εἶναι , οὐ μόνον διότι τὰ κεχωρισμένα περαίνει πρὸς ἄλληλα , ἀλλ’ ὅτι οὐδὲ ἄπειρόν τι μέγεθος οἷόν τε ἐκ κεχωρισμένων εἶναι μερῶν . εἴη γὰρ ἄν οὕτως τι τοῦ ἀπείρου μεῖζον . τὸ γὰρ διάστημα τὸ μεταξὺ τῶν κεχωρι - σμένων τοῦ ἀπείρου μερῶν συντεθὲν τῷ ἀπείρῳ μεῖζον ἄν εἴη αὐτοῦ τοῦ ἀπείρου . ἔτι δὲ ὅτι καὶ κατὰ πλῆθος καὶ κατὰ μέγεθος πολὺ τὸ ἀπειράκις ἄπειρον ἔσται καὶ ἐνεργεία τοῦτο , εἴπερ κεχωρισμένα ἀπ’ ἀλλήλων . οὐδὲν ἧττον καὶ ἄπειρον ἕκαστόν ἐστι . τοῦτο γὰρ ἐδήλωσε διὰ τοῦ " κεχωρισμένα μέντοι ἀπ’ ἀλλήλων , οὐδὲν δὲ ἧττον ὄντα καὶ ἄπειρον ἕκαστον . “ ’Αλλὰ μήποτε , φησὶν Ἀλέξανδρος , οὐχ οὕτως χρὴ τὸν λόγον εὐθύνειν · τὸ γὰρ πάντα ἐν πᾶσι μεμῖχθαι οὐκ ἐπὶ τῶν ἀρχῶν ἴσως ἔλεγεν ’Αναξα - γόρας , ὡς ἐν ἑκάστῃ τῶν ἀρχῶν πάντων ὄντων οὕτως γὰρ οὐδὲ ἀρχαὶ ἄν ἦσαν ἔτι , εἴπερ συγκρίματα ἦν ) , ἀλλ’ ἐν ἑκάστῳ τῶν αἰσθητῶν σωμάτων τῶν ἐκ τῶν ἀρχῶν συγκεκριμένων πάντα ἔλεγε μεμῖχθαι · ἐκ τούτων γὰρ καὶ αἱ γενέσεις καὶ αἱ ἐκκρίσεις · τὰ γὰρ στοιχεῖα τὰ εἱλικρινῆ μήτε αἰσθητὰ εἶναι τὴν ἀρχήν , ἀλλὰ μηδὲ εἶναι καθ’ αὑτά · μηδὲ γὰρ διακριθῆναι ταῦτα δύνασθαι · ἀλλ’ ὁ ταῦτα λέγων οὐδὲν ἄλλο ἢ μεταφέρει τὸν ἔλεγχον εἰς τὰ συγκρίματα · εἰ γὰρ ἕκαστον τῶν αἰσθητῶν μῖγμα ὂν ἐκ πάντων ἐστί , τόδε δέ τι εἶναι δοκεῖ κατὰ τὸ ἐπικρατοῦν ἐν τῇ μίξει , ἔστι δὲ πάντα καὶ ἐν τοῖς συγκρίμασι κατ’ ἐπικράτειαν ἑκάστης τῶν ὁμοιομερειῶν χαρακτηρι - ζόμενον ἀπείρων οὐσῶν ἄλλο κατ’ ἄλλην , ἅπερ καὶ ἐκκρίνεται , εἴπερ πάντα ἐκ πάντων • ἄπειρα ἄρα καὶ τὰ αἰσθητά . εἰ οὖν ἕκαστον αὐτῶν ἐκ πάντων μέμικται , ἄπειρος ἄν εἴη ἡ σὰρξ καὶ τῷ πλήθει καὶ τῷ μεγέθει . καὶ τῶν ἄλλων εἰδῶν ἕκαστον ἄπειρον ὁμοίως . εἰ δὲ καὶ ἐκ παντὸς αἰσθητοῦ πᾶν γίνεται τῇ ἐκκρίσει , εἴη ἄν καὶ οὕτως ἀπειράκις τὸ ἄπειρον . ἐν γὰρ τῷ ἐκκρινομένῳ πάλιν πάντα ἐνέσται καὶ ἐκκριθήσεται . καὶ ἐπ’ ἐκείνων τῶν 25 ἐκκριμάτων τὰ αὐτὰ ῥηθήσεται . καὶ τοῦτο ἐπ’ ἄπειρον · τὰ γὰρ ἐκκρινό - μενα τὰ μικτὰ καὶ αἰσθητά ἐστι , διότι τὰ ἄμικτα τὴν ἀρχὴν οὐδὲ ἐκκρι - θῆναι οἷά τέ ἐστιν.’’ οὕτως μὲν τὴν δοκοῦσαν εἶναι τῷ λόγῳ βοήθειαν ἐνεγκὼν ἀνεῖλε καὶ ταύτην ὁ Ἀλέξανδρος . Μήποτε δὲ οὕτως μᾶλλον ἄν εἴη πιθανώτερος ὁ τοῦ Ἀναξαγόρου λόγος , εἰ μὴ ἐξ ἑνὸς αἰσθητοῦ λέγοι ἐκκριθήσεσθαί τι αἰσθητόν , οἷον ἐκ τῆσδε τῆς σαρκὸς μόνης ὀστοῦν αἰσθητὸν καὶ ἐκ τούτου πάλιν ἄλλο τι αἰσθητόν , ἀλλ’ ἐνεῖναι μὲν ἑκάστῳ τῶν αἰσθητῶν πάντα , ἀναίσθητα δέ , καὶ ἐκκρί - νεσθαι μὲν πάντα ἀπὸ ἑκάστου τῶν αἰσθητῶν , ἀλλ’ ἀναίσθητα μένειν , ἕως ἄν ἀπὸ πλειόνων αἰσθητῶν πλείονα | τὰ ὁμοειδῆ ἐκκριθέντα συγκριθῇ καὶ αἰσθητὰ γένηται , πάντων μὲν πάλιν ἐνόντων ἑκάστῳ τῶν συγκριμάτων , κατὰ δὲ τὴν ἐπικράτειαν ἑκάστου χαρακτηριζομένου . ἀλλ’ εἰ καὶ τοῦτο οὕτως ἔλεγον , πρῶτον μὲν ἢ οὐ πᾶν αἰσθητὸν ἐκ παντὸς αἰσθητοῦ γενήσεται , ὅπερ οὗτοι βούλονται , ἢ ὁμοίως τὸ ἀπειράκις ἄπειρον ἀκολουθήσει . ἔπειτα δὲ καὶ ἐπὶ τῶν στοιχείων ἀληθὲς εἰπεῖν ἀπείρων ὄντων τῷ πλήθει , εἰ ἐν πεπερασμένῳ τῷ αἰσθητῷ ἐνυπῆρχον αἱ ὁμοιομέρειαι ἄπειροι τὸ πλῆθος οὖσαι , ὁμοίως ἄλογον ἦν . εἰ μέντοι μὴ οὕτως ἄπειρα ἔλεγεν Ἀναξαγόρας τὰ στοιχεῖα ὡς τῇ φύσει ἄπειρα καὶ ἀνάριθμα , ἀλλ’ ὡς πρὸς ἡμᾶς ἀπε - ρίληπτα , ἐπεὶ καθ’ αὑτὰ πεπερασμένα καὶ ὡρισμένα τῷ εἴδει καὶ τῷ ἀριθμῷ εἴπερ , ὥς φησι , “ καὶ τὰ συμμισγόμενά τε καὶ διακρινόμενα ἀποκρινόμενα πάντα ἔγνω νοῦς , καὶ ὁποῖα ἔμελλον ἔσεσθαι καὶ ὁποῖα ἦν , ὅσα νῦν μὴ ἔστι , καὶ ὁποῖα ἔσται , πάντα διεκόσμησε νοῦς’’ . καίτοι εἴπερ ἄπειρα κατὰ πλῆθος ἦν ἐνεργείᾳ τῷ εἴδει καὶ τὰ στοιχεῖα καὶ τὰ ἐκ τῶν στοιχείων συγκρίματα , οὐκ ἄν αὐτὰ οὐδὲ ὁ νοῦς ἔγνω οὐδὲ διεκόσμησεν ἄν · τάξις γάρ τις ἡ διακόσμησις , ἡ δὲ τάξις οὐκ ἐν ἀπείροις , καὶ ἡ γνῶσις τοῦ νοῦ ὡρισμένη περίληψις , ἀλλ’ οὐκ ἀόριστος , καὶ κατ’ εἴδη ὡρισμένα γινομένη , ἀλλ’ οὐχὶ κατὰ ἄπειρα . ὅτι δὲ τὸ ἄπειρον οὐχ ὡς ἀδιεξίτητον πάντῃ τῷ πλήθει λέγει , δηλοῖ καὶ τὸν νοῦν ἄπειρον εἰπὼν ἐν οἷς ἔλεγε “ νοῦς δέ ἐστιν ἄπειρον καὶ αὐτοκρατές’’ ) , εἰ οὖν μὴ ἄπειρα τῷ εἴδει τὰ στοιχεῖα ἔλεγεν Ἀναξαγόρας , οὐδὲ τὰ ἐξ αὐτῶν συγκρίματα ἄπειρα ἦν , ἀλλὰ πεπερασμένα τῷ εἴδει καὶ ἑκάστῳ πεπερασμέναι ἔσονται ὁμοιομέρειαι . Ἀλλ’ οὐδὲ πᾶν ἐκ παντὸς ἁπλῶς ἔοικεν ἐκκρίνειν ὁ Ἀναξαγόρας , κἂν “ ὁμοῦ πάντα χρήμαια’’ λέγῃ εἶναι . σαφῶς γὰρ ἐν τῆ ἐκκρίσει τὰ ἐναντία ἀπὸ τῶν ἐναντίων , ἀλλ’ οὐχὶ τὰ τυχόντα ἐκκρίνεσθαι λέγει ἐν οἷς φησιν “ ἡ δὲ περιχώρησις αὕτη ἐποίησεν ἀποκρίνεσθαι . καὶ ἀποκρίνεται ἀπὸ τοῦ ἀραιοῦ τὸ πυκνὸν καὶ ἀπὸ τοῦ ψυχροῦ τὸ θερμὸν καὶ ἀπὸ τοῦ ζοφεροῦ τὸ λαμπρὸν καὶ ἀπὸ τοῦ διεροῦ τὸ ξηρόν’’ , ὥστε οὐ τὰ τυχόντα ἀπὸ τῶν τυχόντων , οὐδὲ ἐξ ὕδατος σὰρξ ἢ ἐγκέφαλος . καὶ οὕτως πάντα τὰ ἐπα - χθέντα ἐγκλήματα διαφεύξεται Ἀναξαγόρας . εἰ γὰρ μὴ ἄπειροι αἱ ἀρχαί , οὕτε αὐταὶ ἄγνωστοι οὔτε τὰ ἀπ’ αὐτῶν , οὔτε τὸ ἄπειρον τὸ ἔλαττον οὕτε τὸ μεῖζον ἔσται , οὔτ’ ἐπ’ ἄπειρον ἡ ἔκκρισις ὡς ἀπείρων ἐνυπαρχόντων εἰδῶν , ἀλλ’ εἴπερ ἄρα , ἑτέρων δεήσει πρὸς αὐτὸν λόγων . εἴπερ κατὰ ἔκ - κρίσιν τὴν γένεσιν λέγει . πῶς γὰρ ἐξ ὕδατος κυαθιαίου ἀὴρ ἐκκρίνοιτο τοσοῦτος , εἰ μὴ ἀλλοίωσις εἴη ; τί δὲ τὸ ποιοῦν ἐστιν ἐκ σαρκῶν καὶ ὀστῶν καὶ τῶν τοιούτων ἄνθρωπον ; οὐ γὰρ δὴ ἐνυπάρχει ἄνθρωπος . εἰ δὲ τὸν ἄνθρωπον ἐκ μὴ ἀνθρώπου γινόμενον ὁρῶμεν , τί κωλύει καὶ σάρκα μὴ ἐκ σαρκὸς γίνεσθαι ὑπὸ τοῦ καὶ τὸν ἄνθρωπον ποιοῦντος αἰτίου , εἴτε ὁ νοῦς εἴη εἴτε ἄλλο ὁτιοῦν αἴτιον ; ὅλως δὲ εἰ τὰ ἀνομοιομερῆ οἷον ζῷα καὶ φυτὰ μὴ τολμῶσιν ἐκκρίσει ποιεῖν , τίς ἀνάγκη τὰ ὁμοιομερῆ τοῦτον γίνεσθαι τὸν τρόπον ; ἢ διὰ τί τὰ μὲν ὁμοιομερῆ ἀγένητα καὶ ἄφθαρτα , τὰ δὲ ἐκ τούτων γενητὰ καὶ φθαρτά ; καίτοι τὰ ὅλα τῶν μερῶν κρείττονα . ἐπιστῆσαι δὲ ἄξιον , ὅτι τὸν ἐγκέφαλον ὡς ὁμοιομερές τι παρέλαβεν ὁ Ἀριστοτέλης καίτοι ὀργανικὸν ὄντα μόριον , εἴπερ καὶ φλέβας ἔχει καὶ ἀρτηρίας τὰς συμπλη - ρούσας αὐτὸν καὶ ὑπὸ μηνίγγων διείληπται . p . 188 a 5 To δὲ μηδέποτε διακριθήσεσθαι οὐκ εἰδότως μὲν λέγεται , ὀρθῶς δὲ λέγεται . Εἰπόντος τοῦ Ἀναξαγόρου “ οὐδὲ διακρίνεται οὐδὲ ἀποκρίνεται ἕτερον ἀπὸ τοῦ ἑτέρου’’ διὰ τὸ πάντα ἐν πᾶσιν εἶναι , καὶ ἀλλαχοῦ “ οὐδὲ ἀπο - κέκοπται πελέκει οὔτε τὸ θερμὸν ἀπὸ τοῦ ψυχροῦ οὔτε τὸ ψυχρὸν ἀπὸ τοῦ θερμοῦ ” οὐ γὰρ εἶναί τι εἱλικρινὲς καθ’ αὑτό ) , τοῦτο , φησίν , οὐκ εἰ - δότως μὲν λέγεται · οὐ γὰρ διὰ τὸ πάντα ἐν πᾶσιν εἶναι συμβαίνει τὸ μὴ διακρίνεσθαι , συμβαίνει μέντοι . διὸ κἀν μὴ εἰδότως , ἀλλ’ ὅμως ἀλη - θῶς λέγεται · τὰ γὰρ πάθη , τουτέστι τὰ συμβεβηκότα , ἀχώριστα τῆς οὐσίας ἐστίν , οἷον τὰ χρώματα καὶ αἱ ἕξεις · μεμιγμένης γὰρ τῆς οὐσίας καὶ τῶν συμβεβηκότων ἐὰν διακριθῇ τὸ συμβεβηκός , ἔσται οὐκέτι συμβε - βηκὸς ἀλλ’ οὐσία , ἅτε καθ’ ἑαυτὸ ὑφεστὼς καὶ οὐκ ἐν ὑποκειμένῳ τὸ εἶναι ἔχον · ὅπερ πάλιν οὐ καθ’ ὑποκειμένου ἐκάλεσεν . καὶ ὅπερ Εὔδημος καλῶς ἐπέστησεν , “ οὐ μόνον τὰ πάθη τῶν οὐσιῶν οὐχ οἷόν τε χωρίσαι , ἀλλ’ οὐδὲ πάντα ὁμοῦ εἶναι τὰ πάθη δυνατόν , ὥστε πάντα ἐν πᾶσιν εἶναι . οὐ γὰρ δὴ θερμὸν καὶ ἐπιστήμη , ἀλλ’ ὅσα ἐνδέχεται μιχθῆναι , ὅλως δὲ ἡ μῖξις ἐκ τῶν κεχωρισμένων . χωρίζεται δὲ τὰ καθ’ αὑτὰ ὄντα ἢ δυνάμενά γε . τοιαῦται δὲ αἱ οὐσίαι · διὸ μίσγεται τὰ σώματα . τούτων δὲ τὰ μὲν ὑγρὰ κεράννυσθαι λέγομεν , τὰ δὲ ξηρὰ μεμῖχθαι οἷον σπέρματα καὶ πρό - βατα , λευκὸν δὲ καὶ ἄνθρωπον οὐ λέγομεν μεμῖχθαι οὐδὲ ἐπιστήμην καὶ ψυχήν . ὑπάρχειν δὲ μόνοις τούτοις τούτων ἕκαστα , καθ’ ὧν λέγεται . ποῖα δὲ μέμικται καὶ ὅπως ὁμοῦ πάντα ἦν , διώρισται βέλτιον , ἐπειδὴ οὐ πᾶν παντὶ μίσγεται , ὥσπερ οὐδὲ γίνεται πᾶν ἐκ παντός . ἐκ τοῦ λευκοῦ γὰρ οὐ γίνεται γραμμή , ἀλλὰ μέλαν ἢ φαιόν’’ . ταῦτα γὰρ οἰκείως τῷ τόπῳ ὑπὸ Εὐδήμου λεγόμενα I παρεθέμην . ἀλλὰ πῶς βούλεται λέγεσθαι διακρῖναι τὰς ὁμοιομερείας ὁ νοῦς , εἴπερ ἐφέστηκε μὲν τοῖς οὖσιν ὡς διακρίνων αὐτὰ καὶ τοῦτο ἔχει ἔργον , ἀδύνατον δέ ἐστι τοῦτο ; τὸ γὰρ ἀδυνάτῳ ἐγχειρεῖν ἀνοήτου μᾶλλον ἀλλ’ οὐχὶ νοῦ . ἀδύνατον γὰρ καὶ ποσῷ καὶ ποιῷ διακρι - θῆναι · ποσῷ μὲν γάρ , ὅτι οὐ φθάσει τὸ ἐλάχιστον , εἰ δὲ μή , στήσεται ἡ ἔκκρισις . ἐὰν γὰρ ἐλαχίστη σὰρξ ἀποκριθῇ , ταύτης ἐλάττων οὐ δύναται ἀποκριθῆναι . ποσοῦ δὲ διάκρισις ἡ ἐλαχίστου φύσις · ἕως μὲν γὰρ ἔστι τοῦ ληφθέντος ἔλαττον λαβεῖν , οὐ διακέκριται τὸ πηλίκον · ἐὰν δὲ στῇ ἐπὶ τὸ ἄτομον , διακέκριται . ὅπερ οὐκ ἔστιν · οὐ γὰρ στήσεται , οὐ διὰ τὴν ἐπ’ ἄπειρον τομήν , ὡς Ἀλέξανδρος ἤκουσεν , ἀλλ’ ὅτι στήσεται ἡ ἔκκρισις . ἀλλ’ οὐδὲ κατὰ τὸ ποιὸν δύναται διακρῖναι · ἀχώριστα γὰρ τὰ πάθη τῆς ὕλης . εἰ οὖν ἡ μὲν ποσοῦ διάκρισις ἐν ἐλαχίστῳ στάσις , ἡ δὲ ποιοῦ χωρισμὸς εἴδους ἀπὸ ὕλης , ἄμφω ἀδύνατα τὸ μὲν κατὰ Ἀναξαγόραν ἡ γὰρ ἐν ἐλα - χίστῳ στάσις τὸ πᾶν ἐν παντὶ ἀναιρεῖ ) , τὸ δὲ κατὰ Ἀριστοτέλην τὰς ποιό - τητας ἀχωρίστους νομίζοντα . ἄτοπος οὖν ὁ νοῦς ἡ τὸ ἀδύνατον ἀγνοῶν ἢ γινώσκων μὲν ὅτι ἀδύνατον , ἐγχειρῶν δὲ τοῖς ἀδυνάτοις . ταῦτα μὲν πρὸς τὴν σαφήνειαν τῶν ’Αριστοτέλους εἰρήσθω . οὐχ οὕτως δὲ ἄντικρυς Ἀναξαγόρας εἶπεν , ὅσον ἐμὲ εἰδέναι , ὅτι βού - λεται μὲν διακρῖναι τὰς ὁμοιομερείας ὁ νοῦς , τοῦτο δὲ ποιῆσαι ἀδύ - νατόν ἐστιν , ἀλλ’ ὅτι ὁ νοῦς ἐστιν ὁ κινῶν καὶ περιάγων καὶ διακοσμῶν καὶ τῆς ἐκκρίσεως πάσης αἴτιος . εἰπὼν γὰρ ὅτι τῆς περιχωρήσεως ἐστιν αἴτιος ὁ νοῦς , ἐπάγει “ ἡ δὲ περιχώρησις αὕτη ἐποίησεν ἀποκρίνεσθαι , καὶ ἀποκρίνεται ἀπὸ τοῦ ἀραιοῦ τὸ πυκνὸν καὶ ἀπὸ τοῦ ψυχροῦ τὸ θερμὸν καὶ ἀπὸ τοῦ ζοφεροῦ τὸ λαμπρὸν καὶ ἀπὸ τοῦ διεροῦ τὸ ξηρόν’’ . εἶτα μετ’ ὀλίγον ἐπάγει ‘‘οὐδὲ διακρίνεται οὐδὲ ἀποκρίνεται ἕτερον ἀπὸ τοῦ ἑτέρου’’ . δῆλον οὖν ὅτι ἄλλως μὲν εἴρηται τὸ ‘‘ἀποκρίνεται ἀπὸ τοῦ ἀραιοῦ τὸ πυκνὸν’’ καὶ τὰ ἑξῆς , ἄλλως δὲ τὸ ‘‘οὐδὲ ἀποκρίνεται ἕτερον ἀπὸ τοῦ ἑτέρου’’ . καὶ τὸ μὲν ὡς ἐξ ἀλλήλων τῆς γενέσεως οὔσης οὐ πάντων οὐ γὰρ γραμμὴν εἶπεν ἀπὸ λευκοῦ ἀποκρίνεσθαι ) ἀλλὰ τῶν ἐναντίων , τὸ δὲ ὅτι “ οὐ κεχώρισται ἀλλήλων τὰ ἐν τῷ ἑνὶ κόσμῳ οὐδὲ ἀποκέκοπται πελέκει’’ , ὡς ἐν ἄλλοις φησίν . ἀλλὰ σύνεστιν ἀλλήλοις καὶ ἐν ἀλλήλοις ἐστὶν ὡς ἡνωμένα . καὶ διακέκριται οὖν καὶ ἥνωται κατὰ Ἀναξαγόραν τὰ εἴδη καὶ ἄμφω διὰ τὸν νοῦν ἔχει , ὃν ἀξίως Ἀναξαγόρας ἐξύμνησε λέγων ‘‘νοῦς δέ ἐστιν ἄπειρον καὶ αὐτοκρατὲς καὶ μέμικται οὐδενὶ χρήματι , ἀλλὰ μόνον αὐτὸ ἐπ’ ἑωυτοῦ ἐστι’’ καὶ πάλιν “ ἔστι γὰρ λεπτότατόν τε πάντων χρημάτων καὶ καθαρώτατον καὶ γνώμην περὶ παντὸς πᾶσαν ἔχει καὶ ἰσχύει μέγιστον , καὶ ὅσα ψυχὴν ἔχει καὶ τὰ μείζω καὶ τὰ ἐλάσσω , πάντων νοῦς κρατεῖ . καὶ τῆς περιχωρήσιος τῆς συμπάσης νοῦς ἐκράτησε . καὶ τὰ συμμισγόμενά τε καὶ διακρινόμενα καὶ ἀποκρινόμενα , πάντα ἔγνω νοῦς . καὶ ὁποῖα ἔμελλον ἔσεσθαι καὶ ὁποῖα ἦν , ἅσσα νῦν μὴ ἔστι , καὶ ὁποῖα ἔσται , πάντα διεκόσμησε νοῦς’’ . ὥστε οὐκ ἐβουλήθη τὰ ἀδύνατα κατὰ Ἀναξαγόραν ὁ νοῦς , ἀλλὰ καὶ αὐτὸς τῇ νοερᾷ διακρίσει διέκρινε τὰ εἴδη τὰ ἐν τῷ κόσμῳ χωριστὸς ὢν ἀπ’ αὐτῶν . καὶ τὰ ἐν τῷ κόσμῳ εἴδη διά τε τὴν ἀρχέγονον ἑαυτῶν νοερὰν φύσιν καὶ διὰ τὴν ἐν τῇ γενέσει σύγχυσιν μέμικται ἀλλήλοις . καὶ ὅπερ δὲ ὁ ἐν Φαίδωνι Σωκράτης ἐγκαλεῖ τῷ Ἀναξαγόρᾳ , τὸ ἐν ταῖς τῶν κατὰ μέρος αἰτιολογίαις μὴ τῷ νῷ κεχρῆσθαι ἀλλὰ ταῖς ὑλικαῖς ἀποδό - σεσιν , οἰκεῖον ἦν φυσιολογίᾳ . τοιγαροῦν καὶ αὐτὸς ὁ Πλάτων’ ἐν Τιμαίῳ τὴν ποιητικὴν πάντων αἰτίαν ὁλικῶς παραδοὺς ἐν τοῖς κατὰ μέρος διαφορὰς ὄγκων καὶ σχημάτων αἰτιᾶται τῆς τε θερμότητος καὶ ψυχρότητος καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὡσαύτως . ὁ μέντοι Σωκράτης τὴν ἀπὸ τοῦ τελικοῦ ἀπόδοσιν ὑποδεῖξαι βουλόμενος ἐμνημόνευσεν Ἀναξαγόρου ὡς τῆ ὑλικῇ μᾶλλον ἀλλ’ οὐ τελικῇ αἰτία χρωμένου . ἀλλ’ ἐπὶ τὰ ἑξῆς ἰτέον . p . 188 a 13 οὐκ ὀρθῶς δὲ οὐδὲ τὴν γένεσιν λαμβάνει τῶν ὁμοειδῶν ἕως τοῦ καὶ εἰσὶ καὶ γίνονται . ‘Ο Ἀναξαγόρας ἐκκρίσει λέγων τὴν γένεσιν καὶ ἕκαστον ἀπὸ τοῦ ἐν αὐτῷ πλεονάζοντος χαρακτηρίζεσθαι πάντων ἐν πᾶσιν ὄντων δῆλός ἐστι τὴν γένεσιν ἑκάστου τῶν συνθέτων κατὰ τὴν τῶν ὁμοίων σύνθεσιν ἐπιτε - λεῖσθαι βουλόμενος , διότι καὶ διαιρούμενα εἰς τὰ ὅμοια ἑώρα σάρκα γὰρ εἰς σάρκας καὶ ὀστοῦν εἰς ὀστᾶ ) , δοκεῖ δὲ ἕκαστον εἰς ἐκεῖνα διαιρεῖσθαι , ἐξ ὧν σύγκειται . οὐ μέντοι ἀναγκαῖον τὴν γένεσιν ἐξ ὁμοειδῶν γίνεσθαι καὶ μάλιστα τὴν ὡς ἐκ στοιχείων , μᾶλλον δὲ ἀναγκαῖον μὴ οὕτω γίνεσθαι . ὅλα μὲν γὰρ ἐκ μερῶν γένοιτο ἄν τὰ ὁμοειδῆ ἐκ τῶν ὁμοειδῶν , ὥσπερ πηλὸς ὁ μείζων ἐκ πηλῶν πλειόνων τῶν βραχυτέρων . τὸ δὲ ὡς ἐκ στοι - χείων ἐκ τῶν ἀνομοίων καὶ ἁπλουστέρων τῆ φύσει γίνεται καὶ εἰς ταῦτα διαιρεῖται , ὡς ὁ πλίνθος ἐκ γῆς καὶ ὕδατος καὶ ἀχύρου , εἰς ἃ διαιρεῖται . καὶ ὅσῳ μᾶλλον εἰς στοιχεῖα γίνεται ἡ ἀνάλυσις , τοσούτῳ μᾶλλον εἰς τὸ ἀνόμοιον καθίσταται . σαρκὸς γοῦν τὰ μὲν ὡς μέρη ὅμοια σάρκες γάρ ) , τὰ δὲ στοιχειώδη οὐκέτι σάρκες , ἀλλ’ αἷμα καὶ τὰ ἔτι πορρωτέρω τὰ τέτταρα στοιχεῖα καὶ αἱ τούτων ποιότητες . οὐ κατὰ | σύνθεσιν οὖν ἡ γένεσις , ὡς 38v ἡ οἰκία ἐκ πλίνθων γίνεται , οὐδὲ εἰς τὰ συντιθέντα διαιρεῖται , ὡς εἰς πλίνθους ἡ οἰκία , ἀλλὰ ἄλλος ὁ τρόπος · κατ’ ἀλλοίωσιν γὰρ ἐξ ἀλλήλων ὕδωρ καὶ ἀὴρ γίνονται καὶ εἰσίν , ἀλλ’ οὐχὶ κατὰ σύνθεσιν οὐδὲ κατὰ ἔκκρισιν . ἐπεὶ πῶς ἄν ἐξ ὕδατος κυαθιαίου τοσοῦτος ἐγίνετο ἀήρ ; ὥστε οὐκ ἐκκρίσει , ὡς Ἀναξαγόρας δοκεῖ λέγειν , ἀλλὰ μεταβολῇ καὶ ἀλλοιώσει , ὡς Ἀριστοτέλης καὶ ἄλλοι . διχῶς δὲ τὴν σύνταξιν τῆς λέξεως ὁ Ἀλέξανδρος ἐξηγήσατο · “ ἢ γάρ , φησί , τοῦτο λέγει , ὅτι οὐκ ὀρθῶς τῶν ὁμοιομερῶν τὴν γένεσιν ποιεῖ συνθέσει , ἢ ὅτι οὐκ ὀρθῶς τὴν γένεσιν ποιεῖ ἐκ τῶν ὁμοιομερῶν ἵνα ᾖ λεῖπον τῇ λέξει τὸ ἐκ τῶν’’ . p . 188 a 17 Βέλτιον δὲ ἐλάττω καὶ πεπερασμένα λαβεῖν , ὅπερ ποιεῖ Ἐμπεδοκλῆς . Εἰ καὶ ὁ τρόπος τῆς γενέσεως κοινὸς Ἐμπεδοκλεῖ καὶ Ἀναξαγόρᾳ , κα · θόσον ἄμφω κατὰ σύγκρισιν καὶ διάκρισιν τὴν γένεσιν ἀποδιδόασιν , ἀλλὰ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν στοιχείων διαφέρουσι . καὶ βέλτιον ἐλάττω καὶ πεπερασμένα λαβεῖν , ὡς Ἐμπεδοκλῆς ἔλαβεν , ἢ πλείω καὶ ἄπειρα , ὡς Ἀναξαγόρας . τὸ γὰρ πεπερασμένον τοῦ ἀπείρου βέλτιον , ὡς καὶ αἰσθήσει καὶ ἐπιστήμῃ ληπτόν , τὸ δὲ ἄπειρον οὔτε αἰσθητὸν οὔτε ἐπιστητόν . καὶ ἄλλως δὲ ἐφ’ ὧν δι’ ἐλαττόνων τὴν χρείαν γίνεσθαι δυνατόν , τί δεῖ πλειό - νων καὶ ἀπείρων ; ἐπεὶ δὲ τῶν γενητῶν καὶ φθαρτῶν τὰ μὲν γεννᾶται τὰ δὲ φθείρεται , ἀρκοῦσιν αἱ τῶν προτέρων φθοραὶ ἀρχαὶ ἄλλοις γενέσεων εἶναι . καὶ ὅσοι μὲν κόσμους ἀπείρους ὑπέθεντο ὥσπερ Δημόκριτος , ἀναγ - καίως καὶ τὰ στοιχεῖα ἄπειρά φασιν εἶναι τῷ ἀριθμῷ · τῷ γὰρ εἴδει οὐδὲ οὗτοι ἄπειρα λέγειν ἀναγκάζονται . ὅσοι δὲ ἕνα τὸν κόσμον φασίν , ὥσπερ Ἀναξαγόρας καὶ Ἐμπεδοκλῆς , οὐδεμίαν τῆς ἀπειρίας ἀνάγκην ἔχουσι · διὸ ἄμεινον Ἐμπεδοκλῆς πεπερασμένα λέγει τὰ στοιχεῖα . καὶ γὰρ τὰ πρότερον ἐπαχθέντα ἄτοπα τῇ ἀπειρίᾳ ἐκπέφευγεν . ἀλλ’ ὅτι μὲν οὐχ οὕτως ἄπειρα ὡς ἀπεριήγητα τῷ πλήθει καὶ Ἀναξαγόρας τὰ στοιχεῖά φησι , πρότερον ἐπειράθην πιστώσασθαι . κἂν πεπερασμένα δὲ κατὰ τὰ εἴδη φησίν , ἀλλ’ ἀρχοειδέστερον Ἐμπεδοκλῆς ἁπλούστερα τῶν γινομένων στοιχεῖα γῆν καὶ ὕδωρ καὶ ἀέρα καὶ πῦρ ὑπέθετο τοῦ καὶ ταῦτα ὁμοίως ἔχειν τοῖς ἐξ αὐ - τῶν συντεθεῖσιν νομίσαντος . εἰ μὴ ἄρα καὶ Ἀναξαγόρας τὰς ἁπλᾶς καὶ ἀρχοειδεῖς ποιότητας ὑπέθετο στοιχεῖα , ἀλλὰ τὰ σύνθετα , ἐν οἷς φησιν “ ἡ δὲ περιχώρησις αὕτη ἐποίησεν ἀποκρίνεσθαι , καὶ ἀποκρίνεται ἀπὸ τοῦ ἀραιοῦ τὸ πυκνὸν καὶ ἀπὸ τοῦ θερμοῦ τὸ ψυχρὸν καὶ ἀπὸ τοῦ ζοφεροῦ τὸ λαμ - πρὸν καὶ ἀπὸ τοῦ διεροῦ τὸ ξηρόν ” . καὶ μετ’ ὀλίγα δὲ “ τὸ μὲν πυκνόν , φησί , καὶ διερὸν καὶ ψυχρὸν καὶ τὸ ζοφερὸν ἐνθάδε συνεχώρησεν ἔνθα νῦν <ἡ γῆ> τὸ δὲ ἀραιὸν καὶ τὸ θερμὸν καὶ τὸ ξηρὸν ἐξεχώρησεν εἰς τὸ πρόσω τοῦ αἰθέρος’’ . καὶ τὰ μὲν ἀρχοειδῆ ταῦτα καὶ ἁπλούστατα ἀποκρίνεσθαι λέγει , ἄλλα δὲ τούτων συνθετώτερα ποτὲ μὲν συμπήγνυσθαι λέγει ὡς σύν - θετα , ποτὲ δὲ ἀποκρίνεσθαι ὡς τὴν γῆν . οὕτως γάρ φησιν τι ἀπὸ τουτέων ἀποκρινομένων συμπήγνυται γῆ · ἐκ μὲν γὰρ τῶν νεφελῶν ὕδωρ ἀποκρίνεται , ἐκ δὲ τοῦ ὕδατος γῆ , ἐκ δὲ τῆς γῆς λίθοι συμπήγνυνται ὑπὸ τοῦ ψυχροῦ ” . οὕτως μὲν οὖν ἐπὶ τὰ ἀπλᾶ εἴδη ἀναδραμὼν Ἀναξαγόρας ἀρχοειδέστερον δόξει τοῦ Ἐμπεδοκλέους τὰ περὶ τῶν στοιχείων φιλοσοφεῖν . τελειότερον δὲ ἴσως Ἀριστοτέλης καὶ Πλάτων’ καὶ πρὸ ἀμφοῖν οἱ Πυθαγόρειοι στοι - χειώδεις ἀρχὰς τὴν ὕλην καὶ τὸ εἶδος ὑπέθεντο , καὶ ἔτι τελειότερον , ὅσοι τὴν κατὰ τὰ σχήματα διαφορὰν τοῦ ἀποίου σώματος προσεχεστέραν τῇ ὕλῃ νομίσαντες ὑπέθηκαν ταῖς κατὰ τὰς ποιότητας τῶν στοιχείων διαφοραῖς , πυραμίδα μὲν τῷ πυρί , ἄλλο δὲ ἄλλῳ τῶν σχημάτων · ὅπερ καὶ Δημόκριτος ἔοικε τεθεᾶσθαι καλῶς , ἐλλείπει δὲ τῷ μηκέτι εἰς εἶδος καὶ ὕλην ἀναλῦσαι τὰ ἁπλᾶ σώματα . p . 188α 19 Πάντες δὴ τἀναντία ἀρχὰς ποιοῦσιν ἕως τοῦ ὅτι μὲν οὖν τἀναντία πὼς πάντες ποιοῦσι τὰς ἀρχάς , <δῆλον> . Δείξας ὅτι οὔτε μία ἡ ἀρχὴ οὔτε ἄπειροι , καὶ συναγαγὼν ὅτι ἄμεινον λέγουσιν οἱ πλείονας καὶ πεπερασμένας τιθέντες ὥσπερ Ἐμπεδοκλῆς , ὤφειλε μὲν εὐθὺς ἀποδεῖξαι , πόσαι εἰσὶν αἱ πλείους αὗται . ὁ δὲ τοῦτο παρεὶς τίνες εἰσὶ πρῶιον δείκνυσιν , οὐκ ἀλόγως τοῦτο ποιῶν , ἀλλ’ ὅτι τῷ τίνες συναποδείκνυται καὶ τὸ πόσαι · εἰ γὰρ ἐναντίαι , δύο πάντως αἱ ἀνωτάτω . δείκνυσι δὲ ὅτι ἐναντίαι αἱ ἀρχαί , δηλονότι τῶν φυσικῶν πραγμάτων αἱ στοιχειώδεις , πρῶτον ἐκ τῆς πάντων σχεδὸν τῶν φυσικῶν κατὰ τοῦτο συμ - φωνίς , κἂν ἐν τοῖς ἄλλοις διαφωνῶσι . καὶ γὰρ οἱ ἓν τὸ ὂν καὶ ἀκίνητον λέγοντες , ὥσπερ Παρμενίδης , καὶ οὗτοι τῶν φυσικῶν ἐναντίας ποιοῦσι τὰς ἀρχάς . καὶ γὰρ οὗτος ἐν τοῖς πρὸς δόξαν θερμὸν καὶ ψυχρὸν ἀρχὰς ποιεῖ . ταῦτα δὲ προσαγορεύει πῦρ καὶ γῆν καὶ φῶς καὶ νύκτα ἤτοι σκότος . λέγει γὰρ μετὰ τὰ περὶ ἀληθείας · μορφὰς γὰρ κατέθεντο 1 δύο γνώμας ὀνομάζειν , τῶν μίαν οὐ χρεών ἐστιν , ἐν ᾧ πεπλανημένοι εἰσίν · ἀντία δ’ ἐκρίναντο δέμας καὶ σήματ’ ἔθεντο χωρὶς ἀπ’ ἀλλήλων , τῆ μὲν φλογὸς αἰθέριον πῦρ ἤπιον † ἀραιὸν ἐλαφρὸν ἑαυτῷ πάντοσε τωυτόν , τῷ δ’ ἑτέρῳ μὴ τὠυτόν · ἀτὰρ κἀκεῖνο κατ’ αὐτὸ τἀντία νύκτ’ ἀδαῆ πυκινὸν δέμας ἐμβριθές τε . καὶ μετ’ ὀλίγα πάλιν · αὐτὰρ ἐπειδὴ πάντα φάος καὶ νὺξ ὀνομασταὶ καὶ τὰ κατὰ σφετέρας δυνάμεις ἐπὶ τοῖσί τε καὶ τοῖς , πᾶν πλέον ἐστὶν ὁμοῦ φάεος καὶ νυκτὸς ἀφάντου , ἴσων ἀμφοτέρων , ἐπεὶ οὐδετέρῳ μέτα μηδέν . εἰ δὲ μηδετέρῳ μέτα μηδέν , καὶ ὅτι ἀρχαὶ ἄμφω καὶ ὅτι ἐναντίαι , δηλοῦται · καὶ οἱ ἓν δὲ καὶ κινούμενον τὴν ἀρχὴν ὑποθέμενοι , ὡς Θαλῆς καὶ Ἀνα - ξιμένης , μανώσει καὶ πυκνώσει τὴν γένεσιν ποιοῦντες , ἐναντίας καὶ οὗτοι ἀρχὰς ἔθεντο τὴν μάνωσιν καὶ τὴν πύκνωσιν . ποιεῖ δὲ καὶ Δημόκριτος τὰ ἐναντία ἀρχὰς τὸ πλῆρες καὶ τὸ κενὸν λαμβάνων , ὧν τὸ μὲν ὄν , τὸ δὲ οὐκ ὂν ἔλεγεν . ἀλλὰ καὶ ἐν αὐταῖς ταῖς ἀτόμοις ἐναντίωσιν θεωρεῖ . δια - φέρειν γὰρ αὐτὰς τρισὶ ταῖς ἀνωτάτω διαφοραῖς ἔλεγεν , ῥυσμῷ διαθιγῇ τροπῇ , ῥυσμὸν μὲν τὸ σχῆμα λέγων , διαθιγὴν δὲ τὴν τάξιν , τροπὴν δὲ τὴν θέσιν . διαφέρει γὰρ τὸ μὲν Α εἰ τύχοι στοιχεῖον τοῦ N σχήματι , τὸ δὲ Z τοῦ Ν θέσει , τὸ δὲ ΑΝ τοῦ NA τάξει . ἔστι δὲ ταῦτα τὰ τρία γένη ἐναντίων , ἡ μὲν θέσις τοῦ ἄνω καὶ κάτω δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ ἔμπροσθεν καὶ ὄπισθεν , τὸ δὲ σχῆμα τοὐ γεγωνιωμένου καὶ ἀγωνίου καὶ εὐθέος καὶ περιφεροῦς , ἐν δὲ τάξει τὸ πρῶτον καὶ τὸ ἔσχατον ἐναντία . Ἐμπεδοκλέα δὲ καὶ Ἀναξαγόραν παρέλιπε νῦν , τὸν μὲν ὅτι πρόδηλος κατ’ αὐτὸν ἡ ἐναν - τίωσις ἔν τε τοῖς στοιχείοις καὶ κατὰ τὸ νεῖκος καὶ κατὰ τὴν φιλίαν , καὶ μέντοι κατὰ τὴν σύγκρισιν καὶ τὴν διάκρισιν · λέγει γὰρ ὅτι οὐδὲν ἄλλο ἐστὶν ἡ γένεσις ἀλλὰ μόνον μῖξίς τε διάλλαξίς τε μιγέντων · Ἀναξαγόρου δὲ καὶ πρότερον ἐμνημόνευσεν ὡς τὰ ἐναντία τιθέντος ἐν ταῖς ἀρχαῖς , ὅτε τὴν διαφορὰν αὐτοῦ τὴν πρὸς Ἐμπεδοκλέα παρεδίδου λέγων “ διαφέρουσι δὲ ἀλλήλων τῷ τὸν μὲν περίοδον ποιεῖν τούτων , τὸν δὲ ἅπαξ , καὶ τὸν μὲν ἄπειρα τά τε ὁμοιομερῆ καὶ τὰ ἐναντία , τὸν δὲ τὰ καλούμενα στοιχεῖα’’ . σαφῶς δὲ καὶ αὐταῖς λέξεσι τὰς ἐναντιότητας ἐν τῇ γενέσει παραδίδωσιν ὁ Ἀναξαγόρας , ἐν οἷς φησι “ ἡ δὲ περιχώρησις αὕτη ἐποίησεν ἀποκρίνεσθαι , καὶ ἀποκρίνεται ἀπὸ τοῦ ἀραιοῦ τὸ πυκνὸν καὶ ἀπὸ τοῦ ψυχροῦ τὸ θερμὸν καὶ ἀπὸ τοῦ ζοφεροῦ τὸ λαμπρὸν καὶ ἀπὸ τοῦ διεροῦ τὸ ξηρόν’’ . Καὶ οἱ Πυθαγόρειοι δὲ οὐ τῶν φυσικῶν μόνων ἀλλὰ καὶ πάντων ἀπλῶς μετὰ τὸ ἕν , ὃ πάντων ἀρχὴν ἔλεγον , ἀρχὰς δευτέρας καὶ στοιχειώδεις τὰ ἐναντία ἐτίθεσαν , αἷς καὶ τὰς δύο συστοιχίας ὑπέταττον οὐκέτι κυρίως ἀρ - χαῖς οὔσαις . γράφει δὲ περὶ τούτων ὁ Εὔδωρος τάδε · “ κατὰ ἀνωτάτω λόγον φατέον τοὺς Πυθαγορικοὺς τὸ ἓν ἀρχὴν τῶν πάντων λέγειν , κατὰ δὲ τὸν δεύτερον λόγον δύο ἀρχὰς τῶν ἀποτελουμένων εἶναι , τό τε ἓν καὶ τὴν ἐναντίαν τούτῳ φύσιν . ὑποτάσσεσθαι δὲ πάντων τῶν κατὰ ἐναντίωσιν ἐπι - νοουμένων τὸ μὲν ἀστεῖον τῷ ἑνί , τὸ δὲ φαῦλον τῇ πρὸς τοῦτο ἐναντιου - μένῃ φύσει . διὸ μηδὲ εἶναι τὸ σύνολον ταύτας ἀρχὰς κατὰ τοὺς ἄνδρας . εἰ γὰρ ἡ μὲν τῶνδε ἡ δὲ τῶνδέ ἐστιν ἀρχή , οὐκ εἰσὶ κοιναὶ πάντων ἀρχαὶ ὥσπερ τὸ ἕν’’ . καὶ πάλιν “ διό , φησί , καὶ κατ’ ἄλλον τρόπον ἀρχὴν ἔφασαν εἶναι τῶν πάντων τὸ ὅν , ὡς ἄν καὶ τῆς ὕλης καὶ τῶν ὄντων πάντων ἐξ αὐτοῦ γεγενημένων . τοῦτο δὲ εἶναι καὶ τὸν ὑπεράνω θεόν’’ . καὶ λοιπὸν ἀκριβολογούμενος ὁ Εὔδωρος ἀρχὴν μὲν τὸ ἓν αὐτοὺς τίθεσθαι λέγει , στοι - χεῖα δὲ ἀπὸ τοῦ ἑνὸς γενέσθαι φησίν , ἃ πολλοῖς αὐτοὺς ὀνόμασιν προσα - γορεύειν . λέγει γάρ · “ φημὶ τοίνυν τοὺς περὶ τὸν Πυθαγόραν τὸ μὲν ἓν πάντων ἀρχὴν ἀπολιπεῖν , κατ’ ἄλλον δὲ τρόπον δύο τὰ ἀνωτάτω στοιχεῖα παρεισάγειν . καλεῖν δὲ τὰ δύο ταῦτα στοιχεῖα πολλαῖς προσηγορίαις • τὸ μὲν γὰρ αὐτῶν ὀνομάζεσθαι τεταγμένον ὡρισμένον γνωστὸν ἄρρεν περιττὸν δεξιὸν φῶς , τὸ δὲ ἐναντίον τούτῳ ἄτακτον ἀόριστον ἄγνωστον θῆλυ ἀριστερὸν ἄρτιον σκότος , ὥστε ὡς μὲν ἀρχὴ τὸ ἕν , ὡς δὲ στοιχεῖα τὸ ἓν καὶ ἡ ἀόριστος δυάς , ἀρχαὶ ἄμφω ἓν ὄντα πάλιν . καὶ δῆλον ὅτι ἄλλο μέν ἐστιν ἓν ἡ ἀρχὴ τῶν πάντων , ἄλλο δὲ ἓν τὸ τῇ δυάδι ἀντικείμενον , ὃ καὶ μο - νάδα καλοῦσιν’’ . ἐπιστῆσαι δὲ ἄξιον , πῶς οὐχὶ τὰ ἐναντία πάντας ποιεῖν εἶπεν ἀρχὰς ὁ Ἀριστοτέλης , ἀλλὰ τὰ ἐναντία πὼς . οὐ γὰρ τὰ κυρίως ἐναντία λέγουσιν , ἀλλ’ ἅπερ ἡγοῦνται ἐναντία . οὐδὲ γὰρ τὸ κενὸν καὶ τὸ πλῆρες ἐναντία , ἀλλὰ μᾶλλον ὡς ἕξις καὶ στέρησις ἀντίκεινται , οὔτε τὸ γεγωνιωμένον καὶ ἀγώνιον καὶ εὐθὺ καὶ περιφερές . κἄν γὰρ σχῆμά τι τὸ εὐθὺ λέγοι , ἔδειξεν αὐτὸς ὅτι ἐν σχήμασιν οὐκ ἔστιν ἐναντίωσις . ἀλλ’ ἴσως οὐδὲ ἐκεῖνοι ὡς ἐναντία κυρίως ἐτίθεσαν , ἀλλ’ ὡς ἀντικείμενα . καὶ γὰρ αὐτός , ὡς μαθησόμεθα , τὰ ἐναντία λέγων ἀρχὰς τὴν πρωτίστην ἐναντίωσιν εἶδος καὶ στέρησιν θήσεται , ἅπερ οὐχ ὡς ἐναντία ἀλλὰ κατὰ ἄλλον ἀντί - κεῖνται τρόπον . τὸ οὖν ἐναντία πὼς τοῦτ’ ἔστι κατὰ διαφόρους τρόπους ἀντιθέσεως . p . 188 a 27 Καὶ τοῦτο εὐλόγως . δεῖ γὰρ τὰς ἀρχὰς ἕως τοῦ διὰ δὲ τὸ ἐναντία μὴ ἐξ ἀλλήλων . To τὰ ἐναντία ἀρχὰς εἶναι πιστωσάμενος διὰ τῆς τῶν ἄλλων συμφω - νίας , ὅπερ ἐκ τῶν κατὰ μέρος ἦν , καὶ καθόλου τὸ αὐτὸ πιστοῦται διὰ συλλογισμοῦ τοιούτου . τὰ πρῶτα ἐναντία οὔτε ἐξ ἄλλων | οὕτε ἐξ ἀλλήλων καὶ ἐκ τούτων τὰ ἄλλα · ἃ δὲ μήτε ἐξ ἄλλων μήτε ἐξ ἀλ - λήλων καὶ ἐκ τούτων τὰ ἄλλα , ταῦτα ἀρχαί • τὰ πρῶτα ἄρα ἐναντία ἀρχαί · πρῶτα μὲν οὖν ἐναντία λέγει τὰ γενικώτατα . καὶ ὅτι μὲν εἴ τι πρῶτον ἀπλῶς ἐστι τοῦτο οὐκ ἔστιν ἐξ ἄλλου , δῆλον · τὸ γὰρ πρῶτον καθὸ πρῶτόν ἐστιν οὐκ ἂν εἴη ἐξ ἄλλου . καὶ ὅτι τὸ μὴ ἐξ ἄλλου ἀρχή , πρόδηλον . ὅτι δὲ οὐκ εἰσὶν αἰ ἀρχαὶ ἐξ ἀλλήλων , καὶ τοῦτο δῆλον . ἱεῖ γὰρ ἔκ του ἀρχὴ εἴη , φησὶν ὁ Πλάτων’ , οὐκ ἄν εἴη ἀρχή’’ . καὶ ὅλως εἰ ἐξ ἀλλήλων , οὐδὲν μᾶλλον ἀρχαὶ ἢ ἀπὸ ἀρχῶν εἰσίν . ἀλλὰ πῶς τὰ ἐναντία οὐκ ἐξ ἀλλήλων ; αὐτὸ γὰρ τοὐναντίον δειχθήσεται , ὅτι ἐξ ἀλλήλων τὰ ἐναντία . ἐκ γὰρ μέ - λανος τὸ λευκὸν καὶ ἐξ ἀμούσου τὸ μουσικόν . ἢ ὡς μὲν μετ’ ἄλληλα γι - νόμενα ἐξ ἀλλήλων λέγοιτο , ὡς δὲ ἐκ στοιχείων καὶ ὑπομενόντων ὡς ἐκ ξύλου κλίνη λέγεται γίνεσθαι ) οὐκ ἂν γένοιτο τὸ ἐναντίον ἐκ τοῦ ἐναντίου . οὗτος δέ ἐστιν ὁ κυρίως ἔκ τινος τῆς γενέσεως τρόπος . οὐ γὰρ οἷόν τε ὕλην εἶναι τῷ ἐναντίῳ τὸ ἐναντίον οὐ γὰρ δέχεται τὸ ἐναντίον ὑπομένον τὸ ἐναντίον . τὸ δὲ ἐκ τούτων τὰ ἄλλα ταῖς μὲν ἀρχαῖς ἀναμφιλέκτως προσήκει · ἀπὸ γὰρ τῆς ἀρχῆς τὰ μετὰ τὴν ἀρχήν , εἴπερ ὄντως ἀρχὴ εἴη . προσήκει δὲ καὶ τοῖς ἐναντίοις , διότι κατὰ μεταβολὴν ἡ γένεσις τῶν μετὰ τὰς ἀρχὰς γινομένων . πᾶσα δὲ μεταβολή , ὡς δειχθήσεται , ἀπὸ τοὐ ἐναντίου γίνεται εἰς τὸ ἐναντίον . ἀλλὰ πῶς τὰ ἐναντία ἀρχαί , εἴπερ αὐτὸς ἐν τῇ Μετὰ τὰ φυσικὰ ἐνθέως ἀνεβόησε τὸ “ οὐκ ἀγαθὸν πολυκοιρανίη’’ ; ἡ φυ - σικῶν πραγμάτων ἀρχὰς ζητοῦμεν νῦν καὶ ταύτας οὐ τὰς ἐξῃρημένας ἀλλὰ τὰς στοιχειώδεις καὶ τὰς ἐξ ὧν ἐνυπαρχουσῶν γίνεται τὰ γινόμενα , ὡς καὶ αὐτὸς προελθὼν ἐνδείκνυται διὰ τοὐ “ τὸ μὲν οὖν τρία φάναι στοι - χεῖα εἶναι ” . τὰ δὲ φυσικὰ ἐν μεταβολῇ τὸ εἶναι ἔχει , πᾶσα δὲ μεταβολὴ ἀπό τινος εἴς τι περὶ κοινὸν ὑποκείμενον γίνεται , οὐκ ἄρα μία ἄν εἴη ἀρχή , ἀλλὰ πρὸς τῷ ὑποκειμένῳ δύο τοὐλάχιστον . ἀλλὰ μήποτε τὰ μὲν πρῶτα ἐναντία πάντως ἔχει τὸ μήτε ἐξ ἄλλων μήτε ἐξ ἀλλήλων , οὐ μόνα δέ , ἀλλὰ καὶ τὰ διάφορα μέν , οὐκ ἐναντία δέ . οὐ γὰρ πάντα τὰ διάφορα καὶ ἐναντία , οἷον εἴ τις λέγοι τὸ ποιὸν καὶ τὸ ποσὸν ἀρχάς . οὔτε γὰρ ἐξ ἄλλων εἴπερ ἀρχαί , οὔτε ἐξ ἀλλήλων εἴπερ ἄμφω ὁμοίως πρῶτα . ἢ οὐ πρῶται ἀρχαὶ τὸ ποσὸν καὶ τὸ ποιόν , ἀλλὰ τὸ ἐν ὑπο - κειμένῳ κοινὸν ὑπάρχον τῶν ἐννέα κατηγοριῶν καὶ τὸ οὐκ ἐν ὑποκει - μένω τῇ οὐσίᾳ προσῆκον . τὰ γὰρ πρῶτα καὶ ἰσοσθενῆ ἐν ἀντιθέσει τινὶ θεωρεῖται , διότι τὰ μὴ ἀντικείμενα ὑπάλληλά πώς ἐστιν , εἰ καὶ μὴ εὐσύνοπτος αὐτῶν ἡ τάξις . διὸ μετὰ τὴν μίαν τῶν πάντων αἰτίαν δυάδα πάντες ὑπέθεντο πάσης ἀντιθέσεως ἐξηγουμένην καὶ οἱ μυθικῶς καὶ οἱ φιλοσόφως τὰς θείας ἐκφαίνοντες τάξεις , ἥτις ἀντίθεσις ἐν μὲν τοῖς θείοις ὑπὸ τῆς ἑνώσεως τῆς ἐκεῖ κρατουμένη συγκέκρυπται , ἐνταῦθα δὲ πολυει - δῶς ἀναφαίνεται . ‘O δὲ ἡμέτερος καθηγεμὼν Ἀμμώνιος οὐκ ἠξίου τὸ μὴ ἐξ ἀλλήλων εἶναι τὰ ἐναντία οὕτως ἀκούειν , ὡς μὴ ἐξ ὑποκειμένων καὶ διὰ τοῦτο ὑπομενόντων , ἀλλὰ καθ’ ἣν ἔννοιαν εἴρηται τὸ μὴ ἐξ ἄλλων αὐτὰ εἶναι , ὡς οὐδ’ ἐνὸν τῶν πρώτων ἐναντίων ἄλλα λαμβάνειν ἀρχοειδέστερα , ἀφ’ ὧν ταῦτα διαιρεῖται , ἢ ὡς γενῶν ἢ ὡς ὅλων ἢ ὡς ἀπὸ ποιητικῶν αἰτίων γίνεται . τῶν γὰρ πρώτων πῶς ἄν εἴη πρότερόν τι ; καὶ οὐ διὰ τὸ μὴ κεχρῆσθαι ἐκείνοις ὑποκειμένοις , ἀλλ’ ὅτι οὐχ ὥσπερ τοῦ θερμοῦ φέρε εἰπεῖν καὶ τοῦ ψυχροῦ πρότερά ἐστι τὸ μανὸν καὶ τὸ πυκνόν , τούτων δὲ ὑπεροχὴ καὶ ἔλλειψις , τούτων δὲ εἶδος καὶ στέρησις , οὕτως καὶ τούτων ἐνδέχεται πρότερα ἄλλα λαμβάνειν , ἐξ ὧν ἐροῦμεν ταῦτα εἶναι μερικώτερα ὄντα . διὸ σαφέστερον τούτῳ χρώμενος ἐν τοῖς ἑξῆς ἐρεῖ “ ἔτι δέ ἐστιν ἄλλα ἄλλων πρότερα ἐναντία , καὶ γίνεται ἕτερα ἐξ ἄλλων ” ὡς ἐκ καθολικωτέρων δηλονότι . κατὰ τοῦτο οὖν ἔοικε τὸ σημαινόμενον καὶ νῦν λέγεσθαι τὸ μὴ δεῖν ἐξ ἀλλήλων εἶναι τὰ ἐναντία , ὡς οὐ δυνατὸν ὂν θάτερον θατέρου ἀρχοειδέστερον καὶ καθο - λικώτερον εἶναι διὰ τὸ ἐναντία , φησίν , αὐτὰ εἶναι , τουτέστιν ἰσοσθενεῖν ἀλλήλοις , καὶ μηδὲν ἔχειν πλέον τὸ ἕτερον αὐτῶν τοῦ ἑτέρου πρὸς τὸν τῆς ἀρχῆς λόγον . p . 188 a 30 ’Αλλὰ δεῖ τοῦτο καὶ ἐπὶ τοῦ λόγου σκέψασθαι , πῶς συμβαίνει . Δείξας ὅτι τὰ ἐναντία ἀρχαὶ ἔκ τινος κοινῶς τοῖς τε πρώτοις ἐναντίοις καὶ ταῖς ἀρχαῖς ὑπάρχοντος , τοῦτο δὲ ἦν τὸ “ μήτε ἐξ ἄλλων μήτε ἐξ ἀλλήλων καὶ τὰ ἄλλα ἐκ τούτων’’ , βούλεται καὶ τὴν κυριωτάτην αἰτίαν παραδοῦναι τοῦ τὰ πρῶτα ἐναντία ἀρχὰς εἶναι τῆς γενέσεως λόγον γὰρ οἶμαι τὴν αἰτίαν καλεῖ ) , ἀλλὰ καὶ ὅτι ἐν τῷ προληφθέντι συλλογισμῷ τὸ μὲν τὰ πρῶτα ἐναντία “ μήτε ἐξ ἀλλήλων εἶναι μήτε ἐξ ἄλλων ” ριμον ἐγένετο ( τὸ μὲν “ μὴ ἐξ ἄλλων ” ἐκ τοὐ πρῶτα , τὸ δὲ “ μὴ ἐξ λων’’ ἐκ τοῦ ἐναντία ) , τῷ δὲ “ καὶ τὰ ἄλλα ἐκ τούτων’’ λόγου τινὸς αἰ - τιώδους ἔδει . ὃν νῦν προστίθησι τοῦτον · ληπτέον δὴ πρῶτον ὅτι πάν - των τῶν τῶν ὄντων οὔτε ποιεῖν πέφυκεν οὔτε πάσχειν τὸ τυχὸν ὑπὸ τοὐ τυχόντος ἕως τοῦ ὥστε πάντα ἄν εἴη τὰ φύσει γινόμενα ἢ ἐναντία ἢ ἐξ ἐναντίων . προλαμβάνει ὡς ἀξιώματα καθολικὰ ἐπὶ πάσης γενέσεως τεχνικῆς τε καὶ φυσικῆς ἐκ τῆς ἐναργείας δοκοῦντα πιστά , ὅτι τὸ γινόμενον καὶ φθειρόμενον καθ’ αὑτὸ πᾶν ὑπὸ ποιοῦντος γίνεται καὶ φθεί - ρεται καὶ οὐχ ὑπὸ τοῦ τυχόντος τὸ τυχὸν ἀλλ’ ὑπὸ τοῦ ἀντικειμένου ποιη - τικοῦ αἰτίου καὶ εἰς τὸ ἀντικείμενον . δρᾷ γὰρ οὐ πᾶν εἰς ἅπαν , ἀλλὰ τὸ ἀντικείμενον εἰς τὸ ἀντικείμενον οἷον τὸ θερμὸν εἰς τὸ ψυχρὸν μεταβάλλον αὐτὸ ἀπὸ τῆς ἀντικειμένης ἑαυτῷ ἕξεως εἰς τὴν ἑαυτοῦ . ταῦτα μὲν οὖν πάλιν ἐπὶ τοῦ ποιοῦντος . ἐπὶ δὲ τοῦ γινομένου , ὅτι τὸ γινόμενον οὐκ ἐκ τοὐ μὴ ὄντος γίνεται , ἀλλ’ ἐξ ὄντος μεταβάλλει εἰς ὂν καὶ τοῦτο οὐκ ἐκ τοῦ τυχόντος εἰς τὸ τυχόν , ἀλλ’ ἐκ τοὐ ἀντικειμένου εἰς τὸ ἀντικείμενον , τουτέστιν εἰς τὸ ποιοῦν . ταῦτα προαξιώσας , εἶτα προσλαβὼν τὰ φύσει γι - νόμενα καὶ φθειρόμενα , συνάγει ὅτι πάντα τὰ φύσει , ὅταν καθ’ αὑτὰ γί - νηται ἢ φθείρηται , ὑπὸ τῶν ἀντικειμένων τὰ ἀντικείμενα τοῦτο πάσχει . ὅτι δὲ οὐδὲ ποιεῖν πέφυκε τὸ τυχὸν εἰς τὸ τυχὸν οὔτε πάσχειν ὑπὸ τοῦ τυχόντος , ὅταν τὸ μὲν καθ’ αὑτὸ ποιῇ τὸ δὲ καθ’ αὑτὸ πάσχῃ , ἀλλὰ τὸ ἀντικείμενον ὑπὸ τοῦ ἀντικειμένου , μάθοιμεν ἂν οὕτως · τὸ ποιοῦν κατὰ τὸ ἐν αὐτῷ εἶδος μορφοῦν τὴν οἰκείαν ἐνέργειαν δι’ αὐτῆς τῷ ὑποκειμένῳ τουτέστι τῷ ἐξ οὗ γίνεται τὸ γινόμενον ) ἐντίθησι τὸ εἶδος , καθ’ ὃ γίνεται τὸ γινόμενον · τοῦτο δὲ ἦν τὸ ἐν τῷ ποιοῦντι , οἷον ὁ οἰκοδόμος τὴν ἐν αὐτῷ ἁρ - μονίαν καὶ τὸ σχῆμα τῆς οἰκίας ἐντίθησι τοῖς λίθοις μεταβάλλων αὐτῶν τὴν προτέραν διάθεσιν εἰς τὴν ἐν αὐτῷ . μεταβάλλεται δὲ οὔτε τὸ ὁμοειδὲς ἔστι γάρ ) οὔτε τὸ διάφορον μέν , συνυπάρχειν δὲ δυνάμενον τί γὰρ δεῖται λευ - κὸν εἰς μουσικὸν μεταβάλλειν , ὅτε δύναται συνυπάρχειν ἄμφω ; ) , ἀλλ’ ἐκεῖνα μεταβάλλει εἰς ἄλληλα , ὅσα πρὸ τοῦ μεταβάλλειν συνυπάρχειν ἀλλήλοις οὐ δύντι . ταῦτα δέ ἐστιν οὐ τὰ κυρίως ἐναντία μόνα , ἀλλὰ τὰ κατὰ πᾶσαν ἀντίθεσιν ἀντικείμενα . ὥστε ἀνάγκη πᾶν τὸ γινόμενόν τι ὃ μὴ πρότερον ἦν , ἐξ ἀντικειμένης τῆς πρόσθεν διαθέσεως εἰς ἀντικειμένην μεταβάλλειν ὑπὸ τοὐ ἀντικειμένου μὲν τῇ πρόσθεν διαθέσει τοῦ μεταβάλλοντος , ὁμοίου δὲ τῇ εἰς ἣν ἡ μεταβολὴ γίνεται · ἀπὸ γὰρ τοὐ ποιοῦντος αὕτη . οὕτως τὸ ψυχρὸν ὂν πρότερον σῶμα ὑπὸ θερμοῦ τινος γίνεται θερμόν . οὐ γὰρ ἐκ μουσικοῦ , φησί , λευκὸν γίνεται καθ’ αὑτό , ἀλλ’ ἐκ μέλανος · κατὰ συμβεβηκὸς μέντοι οὐδὲν κωλύει , ὅταν τύχῃ ὂν τὸ μουσικὸν μέλαν ἢ μὴ λευκόν , οὐ τὸ τυχόν , ἀλλὰ τὸ μεταξύ . τὸ γὰρ λευκὸν γίνεται καθ’ αὑτὸ ἐξ οὐ λευκοῦ · οὐ γὰρ δὴ ἐκ λευκοῦ · εἴη γὰρ ἄν πρὶν γενέσθαι λευκόν . ἐξ οὐ λευκοῦ δέ , οὐχ ὅτι καὶ ἐξ ἱπποκενταύρου , ἀλλὰ τοῦ τῷ λευκῷ ἀντικειμένου · τοῦτο δέ ἐστιν ἢ τὸ μέλαν ἢ τῶν μεταξύ τι οἷον ξανθὸν ἢ πυρρὸν ἢ μάλιστα φαιὸν καὶ ὅλως ὃ πρὸς τὸ λευκὸν τὴν μέλανος ἔχει τάξιν . καὶ τὸ μουσικὸν δὲ ἐξ οὐ μουσικοῦ γίνεται , οὐ τοῦ τυχόντος , ἀλλὰ τοῦ πεφυκότος . τοιοῦτον δὲ τὸ ἄμουσον καὶ εἴ τι μεταξὺ εἴη ἀμούσου καὶ μουσικοῦ . ζητεῖται γὰρ τὸ μεταξὺ ἀρετῆς καὶ κακίας καὶ μουσικῆς καὶ ἀμουσίας , ἐνίων μὲν τὸ οὐδέ - τερον λεγόντων μεταξὺ ὡς τὸ μεταξὺ τοῦ ἄρρενος καὶ τοῦ θήλεος , ἐνίων δὲ ἐκ τῆς ἑκατέρου μίξεως ὡς τὸ φαιὸν τοῦ λευκοῦ καὶ τοῦ μέλανος με . ταξύ , ἐνίων δὲ ὡς δύναμιν ἐπ’ ἄμφω πεφυκυῖαν . ὁμοίως δὲ οὐδὲ φθείρεται καθ’ αὑτὸ τὸ τυχὸν εἰς τὸ τυχόν , ἀλλ’ εἰς τὸ ἐναντίον καὶ εἰς τὸ μεταξύ . καὶ οὐκ ἐπὶ μόνων τῶν ἁπλῶν οὕτως ἔχει οἷον λευκοῦ καὶ μουσικοῦ καὶ τῶν τοιούτων , ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῶν συνθέτων οἷον οἰκίας ἀνθρώπου . καὶ γὰρ τούτων ἕκαστον ἐκ τοῦ ἀντικειμένου γίνεται οὐ τοὐ τυχόντος , ἀλλὰ τοῦ πεφυκότος εἰς ταῦτα μεταβάλλειν , καὶ φθείρεται εἰς ἐκεῖνα , λανθάνει δὲ διὰ τὸ μὴ κεῖσθαι ἐπὶ τούτων τοῖς ἀντικειμένοις ὀνόματα ὡς ἐκεῖ τὸ ἄμουσον καὶ τὸ λευκόν . κοινῶς δὲ ἄν ἐπὶ τῶν συνθέτων ἀντικεῖσθαι τὸ ἡρμο - σμένον καὶ τὸ ἀνάρμοστον λέγοιτο . γίνεται γὰρ πᾶν ἡρμοσμένον ἐξ ἀναρ - μόστου καὶ τὸ ἀνάρμοστον ἐξ ἡρμοσμένου καὶ φθείρεται εἰς ἄλληλα , οὐ τὰ τυχόντα δὲ εἰς τὰ τυχόντα . οὐ γὰρ ἂν ἡ ἀνθρώπου ἁρμονία εἰς τὴν λύρας ἀναρμοστίαν μεταβάλλοι , ἀλλὰ εἰς τὴν ἀνθρώπου , ἀλλ’ οὐδὲ ἡ Δώριος ἁρ - μονία εἰς τὴν Λύδιον ἀναρμοστίαν , ἀλλ’ εἰς τὴν οἰκείαν . Ταῦτα δὲ πάντα τὰ παραδείγματα οὐκ ἐκ τοῦ ποιοῦντος εἴληπται . ἀλλ’ ἐκ τοὐ πάσχοντος , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν ἐξ οὗ γίνεται τὸ γινόμενον καὶ εἰς ὃ φθείρεται τὸ φθειρόμενον . γί|νεται δὲ ἐξ ἀμούσου τὸ μουσικὸν ὑπὸ Δάμωνος ποιοῦντος , καὶ ἐκ ψυχροῦ τὸ θερμὸν γίνεται ὑπὸ τοῦ θερμοῦ ποιοῦντος · καὶ φθείρεσθαι λέγεται ἕκαστον ἐκείνων εἰς ὃ μεταβάλλει καὶ ὑπ’ ἐκείνου . εἰ δέ τις νομίζοι ἁρμονίαν καὶ ἀναρμοστίαν ἐπὶ μουσικῆς λέγεσθαι μόνης , οὐδὲν διαφέρει καὶ ἐπὶ τάξεως καὶ ἐπὶ συνθέσεως τὰ αὐτὰ λέγειν . ἡ γὰρ οἰκία σύνθετόν τι οὖσα γίνεται ἐκ τοῦ διῃρημένου καὶ μὴ συγκειμένου καὶ τὰ ἐσχηματισμένα ἐξ ἀσχημοσύνης , καὶ ὅσοι τοίνυν συνθέσει καὶ διαιρέσει ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν συγκρίσει καὶ διακρίσει ) τὴν γένεσιν ποιοῦσι , καὶ τούτοις ἐξ ἐναντίων καὶ εἰς ἐναντία ἡ γένεσις καὶ ἡ φθορά . ὥστε συγκεφαλαιω - θείσης τῆς ἐπαγωγῆς ἀληθὲς εἰπεῖν , ὅτι πᾶν ἄν γίνοιτο τὸ γινόμενον καὶ φθείροιτο τὸ φθειρόμενον ἢ ἐξ ἐναντίων ἢ εἰς ἐναντία καὶ τὰ τούτων μεταξύ . μεταξὺ δὲ οὐ τὰ κεχωρισμένα ἀμφοῖν , ἀλλὰ τὰ ἐξ ἀμφοῖν συνεστῶτα , ἵνα συγγενῆ ὄντα τῶν ἐναντίων πρὸς ἑκάτερον ἔχῃ λόγον . καὶ τὰ φύσει οὖν πάντα οἷον ζῷον ἐκ μὴ ζῴου τὴν γένεσιν ἔχει , μὴ ζῴου δὲ τοιούτου ὃ πέ - φυκε πρὸς ζῴου γένεσιν . Δῆλον δὲ ὅτι ὁ παρακολουθήσας τοῖς εἰρημένοις οὐχ ὑποπτεύσει πρὸς ἑαυτὸν ἐναντιοῦσθαι τὸν Ἀριστοτέλην πρότερον μὲν εἰπόντα , ὅτι τὰ ἐναντία οὐ γίνεται ἐξ ἀλλήλων , νῦν δὲ ὅτι ἐκ τοῦ ἐναντίου γίνεται τὸ ἐναντίον . ἐκεῖ μὲν γὰρ ἐλέγετο μὴ γίνεσθαι ἐξ ἀλλήλων τὰ ἐναντία ὡς ἐξ ὕλης οὐ γὰρ ὡς ἐξ ὑπάρχοντος τοῦ λευκοῦ γίνεται τὸ μέλαν , ὡς ἐκ τοῦ ξύλου ἡ κλίνη ) ἢ μᾶλλον ὅτι οὐ γίνεται ἐξ ἀλλήλων ὡς ἀπὸ ποιητικῶν αἰτίων οὐ γὰρ ποιητικὰ ἀλλήλων τὰ ἐναντία ) · ἐνταῦθα δὲ ὅτι τοῦ ἐναντίου ἐκστάντος εἴδους ἐκ τοῦ ὑποκειμένου ἐπιγίνεται τὸ ἐναντίον ἐκείνῳ εἶδος ἀπὸ τοῦ ποιοῦντος . ἀλλ’ ὅτι μὲν οὐδὲν πέφυκε ποιεῖν εἰς τὸ τυχὸν οὐδὲ πάσχειν ὑπὸ τοῦ τυχόντος , ἔστω δῆλον · πόθεν δὲ δῆλον ὅτι τὰ ἐναντία ἐστὶ τὰ πε - φυκότα ποιεῖν εἰς ἄλληλα καὶ πάσχειν ὑπ’ ἀλλήλων ; καὶ γὰρ ψυχὴ ὑπὸ θεοῦ ἐλλάμπεσθαι λέγεται , ἀλλ’ οὐκ ἐναντία οὖσα ὑπ’ ἐναντίου · ἢ ὡς ἐν - δεὴς ὑπὸ πλήρους πάσχει καὶ αὐτὴ καὶ μεταβάλλει ἀπὸ τοῦ ἀθέου εἰς τὸ ἔνθεον . ὅλως δὲ πᾶν τὸ γινόμενον οὐκ ἔστιν ὅπερ γίνεται · οὐ γὰρ ἄν ἐγί - νετο . ὥστε ἐκ μὴ τοιούτου γίνεται οὐ παντός , ἀλλὰ τοῦ πεφυκότος . πέ - φυκε δὲ τὸ αὐτὸ τῶν ἀντικειμένων εἶναι δεκτικόν . θερμοῦ γὰρ καὶ ψυχροῦ τὸ αὐτὸ σῶμα δεκτικόν ἐστι καὶ λευκοῦ καὶ μέλανος καὶ ἡ αὐτὴ ψυχὴ μουσικῆς καὶ ἀμουσίας . πότε οὖν ἡ ψυχὴ πέφυκεν εἰς τὸ μουσικὸν με · ταβάλλειν ; ἆρα ὅταν μουσική ἐστιν ; οὐδαμῶς . οὐκοῦν ὅταν μὴ μουσική , πέφυκε δὲ μουσικὴ γίνεσθαι . καὶ τὸ σῶμα πότε γίνεται λευκόν ; ἆρα ὅταν λευκόν ἐστιν ; οὐδαμῶς . ἀλλ’ ὅταν μὴ λευκὸν μέν , πεφυκὸς δὲ λευκὸν γίνεσθαι † ὅτι . εἰ οὖν τὸ πεφυκὸς τοῦτό ἐστι τὸ τῶν ἐναντίων δεκτικόν , μὴ ἔχει δὲ ἐκεῖνο ὃ λέγεται γίνεσθαι , δῆλον ὅτι τὸ ἀντικείμενον αὐτῷ ἔχει ἢ τὸ μεταξύ , καὶ ἀπ’ ἐκείνου μεταβάλλει εἰς ὃ γίνεται . καὶ προηγουμένως μὲν ἐκ τοῦ μὴ τοιούτου πεφυκότος δὲ ἡ γένεσις . διὸ ἀπὸ στερήσεως εἰς ἕξιν ἡ μεταβολή , ἤδη δὲ καὶ ἐκ τοὐ ἐναντίου , καθόσον καὶ τοῦτο μὴ τοι - οῦτον καὶ πεφυκός ἐστι , καὶ ὅλως ἐκ τοῦ ἀντικειμένου καθ’ ὁποιανοῦν τίθεσιν . οὐ γὰρ ἀνάγκη τὸ λευκὸν ἐκ μέλανος καθὸ μέλαν γίνεσθαι , ἀλλ’ ἐκ μὴ λευκοῦ , πεφυκότος δὲ λευκοῦ γίνεσθαι . τὸ δὲ πρὸς τὸ λευκὸν πε - φυκὸς καὶ πρὸς τὸ μέλαν πέφυκεν , ὥστε ὅταν μὴ ᾖ λευκόν , ἢ μέλαν ἢ τὸ μεταξύ ἐστι καὶ διὰ τοῦτο ἐκ μέλανος ἢ τοῦ μεταξύ . ἐξ οὗ δὲ γίνεταί τι , εἰς ἐκεῖνο καὶ φθείρεται . ἐπιστήσαι δὲ χρὴ ὅτι ἄλλο μέν ἐστι σύνθεσις ἄλλο δὲ τάξις · καὶ ἡ μὲν σύνθεσις ἐπὶ τῶν σύνθεσιν ἐχόντων λέγεται μετ’ ἀλλήλων , πλη - σιασμός τις οὖσα τῶν κειμένων εὐάρμοστος , κἀν μηδεμία τάξις ὡς ἐπὶ ξύλων ὅταν μὴ μέλῃ τῷ συντιθέντι , τί πρῶτον ἢ τί δεύτερον , εἰ μόνον συναρμόζοιντο . ἡ δὲ τάξις λέγεται μὲν καὶ ἐπὶ τῶν θέσιν ἐχόντων ἐν τάξει γὰρ δεῖ κεῖσθαι τὰ τοὐ ἀνδριάντος μέρη , ὥστε τὰ μὲν πρῶτα τὰ δὲ δεύτερα εἶναι τὰ δὲ ἐφεξῆς ) , λέγεται δὲ καὶ ἐπὶ τῶν μὴ ἐχόντων θέσιν ὡς ἐπὶ τῶν ἀριθμῶν . πρώτη γὰρ τέτακται ἡ μονὰς τῆς δυάδος . οὐδεμία δὲ ἢ τεχνικὴ ἢ φυσικὴ σύνθεσις ἄνευ τάξεως ἐστι . κἂν λέγῃ οὖν καὶ ἕκαστον τούτων τὰ μὲν τάξις , τὰ δὲ σύνθεσίς τίς ἐστιν , οὕτως λέγει ὡς καὶ τῆς οἰκίας καὶ τοὐ ἀνδριάντος κατὰ μέν τι τ·άξεως κατὰ δέ τι συνθέσεως μετεχόντων , ἀλλ’ οὐχὶ τῆς μὲν οἰκίας κατὰ μόνην σύνθεσιν ὑφισταμένης , τοῦ δὲ ἀνδριάντος κατὰ μόνην τάξιν . καλῶς δὲ ὁ Ἀλέξανδρος ἐπέστησεν , ὅτι “ ᾧ μηδέν ἐστιν ἐναντίον ἢ ὃ μὴ ἔστι τῶν ἐναντίων δεκτικόν , τοῦτο ἀγένητον ἂν εἴη’’ καλῶς προσθεὶς τὸ δεύτερον διὰ τὴν ἄτομον οἶμαι οὐσίαν . ταύτῃ γὰρ ἐναντίον μὲν οὐδέν ἐστι , τῶν δὲ ἐναντίων ἐστὶ δε - κτική . καὶ διὰ τοῦτο οὐ μόνον τὸ εἶδος , ἀλλὰ καὶ τὴν στέρησιν τοῦ εἴδους δέχεται . p . 188 b 26 Μέχρι μὲν οὖν ἐπὶ τοσοῦτον σχεδὸν συνηκολουθήκασι καὶ τῶν ἄλλων οἱ πλεῖστοι ἕως τοῦ ὥσπερ ὑπ’ αὐτῆς τῆς ἀληθείας ἀναγκασθέντες . Μέχρι τοῦ ἐν ταῖς ἀρχαῖς τὰ ἐναντία τιθέναι σχεδὸν συνηκολουθήκασι καὶ τῶν ἄλλων φυσικῶν οἱ πλεῖστοι . τὸ δὲ σχεδὸν ἢ πρὸς τὸ οἱ πλεῖστοι δι’ εὐλάβειαν φιλόσοφον πρόσκειται ἢ πρὸς τὸ συνηκολουθήκασιν , ὅτι οὐχ ἁπλῶς οὐδὲ ἐκεῖνοι τὰ ἐναντία ὡς ἐναντία ἔλεγον ἀρχάς , ἀλλ’ ἅπερ ἔλεγον , ταῦτα ἐναντία ἦν , ὡς φῶς καὶ σκότος καὶ νεῖκος καὶ φιλία καὶ σύγκρισις καὶ διάκρισις καὶ τὰ τοιαῦτα . δηλοῖ δὲ μάλιστα τὴν αὐτοφυῆ τοῦ δόγματος ἀλήθειαν καὶ τὴν κατὰ τὰς κοινὰς ἐννοίας | προειλημμένην " πεποίθησιν τὸ καὶ ἄνευ λόγου , τουτέστιν ἄνευ ἀποδεικτικῆς αἰτίας , λέγοντας αὐτοὺς ὅμως οὕτως λέγειν ὥσπερ ὑπ’ αὐτῆς τῆς ἀληθείας ἐναγομένους . ἡμεῖς μὲν γὰρ καὶ τὴν αἰτίαν προστεθείκαμεν ὑποδείξαντες , ὅτι οὐ τὸ τυ . χὸν ἐκ τοῦ τυχόντος γίνεται , ἀλλὰ 〈 τὸ ἐναντίον 〉 ἐκ τοῦ ἐναντίου . καὶ διὰ τοῦτο τὰ φύσει γινόμενα ἢ ἐναντία ἐστὶν ἢ ἐξ ἐναντίων . ἐκεῖνοι δὲ καὶ τὴν αἰτίαν οὐ συννοοῦντες ἢ οὐ προστιθέντες ὅμως τὰ αὐτὰ λέγουσιν . p . 188 b 30 Διαφέρουσι δὲ ἀλλήλων ἕως τοῦ τὸ δὲ μανὸν καὶ τὸ πυκνὸν τῶν καθέκαστον κατὰ τὴν αἴσθησιν . Δείξας τὴν τῶν παλαιῶν φυσιολόγων περὶ τὰς ἀρχὰς συμφωνίαν κατὰ τὸ ἐναντίας αὐτὰς τίθεσθαι γινομένην , ἐπειδὴ τοῖς πολλοῖς διαφωνεῖν δο - κοῦσι πρὸς ἀλλήλους ἄλλος ἄλλο τι λέγων τὴν ἀρχήν , καὶ τὴν διαφορὰν αὐτῶν παραδίδωσι . καὶ ὅπως εἰς συμφωνίαν καὶ αὕτη περιάγεται , καλῶς καὶ σαφῶς ἐπιδείκνυσι . καὶ τὴν μὲν διαφορὰν δηλοῖ τοὺς μὲν πρότερα τῇ φύσει τούς δὲ ὕστερα λαμβάνειν εἰπών , καὶ τοὺς μὲν γνωριμώ - τερα κατὰ τὸν λόγον , τοὺς δὲ κατὰ τὴν αἴσθησιν ἤτοι τὰ αὐτὰ λέγων τά τε πρότερα τῇ φύσει καὶ τὰ γνωριμώτερα κατὰ τὸν λόγον , καὶ αὗ πάλιν τὰ ὕστερα τῇ φύσει καὶ κατὰ τὴν αἴσθησιν γνωριμώτερα . καὶ τῶν παραδειγμάτων τὸ μὲν περιττὸν καὶ ἄρτιον καὶ νεῖκος καὶ φιλίαν ὡς πρότερα τῇ φύσει , καὶ κατὰ τὸν λόγον ἀλλ’ οὐχὶ κατὰ τὴν αἴσθησιν γνωριμώτερα τοῖς προτέροις προσήκοντα παρέθετο νοητὰ γὰρ ταῦτα · διὸ καὶ ’Εμπεδοκλῆς περὶ φιλίας λέγων ἀλλὰ νόῳ δέρκου , φησί , μηδ’ ὄμμασιν ἧσο τεθηπώς ) , τὸ δὲ θερμὸν καὶ ψυχρὸν καὶ ὑγρὸν καὶ ξηρὸν ὡς ὕστερα τῇ φύσει καὶ κατὰ τὴν αἴσθησιν γνωριμώτερα τοῖς ὑστέροις ἀπένειμε . καὶ τὸ μὲν θερμὸν καὶ ψυχρὸν Παρμενίδης φησί , τὸ δὲ ὑγρὸν καὶ ξηρὸν Ἀλέξανδρος μὲν ἤτοι αὐτόν φησιν εἰρηκέναι τὸν τὸ θερμὸν καὶ ψυχρὸν εἰπόντα ἢ ’Εμ - πεδοκλέα πρὸς τῷ νείκει καὶ τῇ φιλίᾳ τὰ τέτταρα στοιχεῖα ἀρχὰς θέμενον . ὁ μέντοι Πορφύριος οἰκειότερον εἰς † Ἀναξιμένην τὴν δόξαν ἀνέπεμψε ταύ - την εἰπόντα γῆ καὶ ὕδωρ πάντ’ ἐσθ’ ὅσα γίνοντ’ ἠδὲ φύονται . τὸ δὲ περιττὸν καὶ ἄρτιον ἀρχὰς οἱ Πυθαγόρειοι τίθενται , ὥσπερ τὸ νεῖκος καὶ τὴν φιλίαν μετὰ τῶν τεττάρων στοιχείων Ἐμπεδοκλῆς . μήποτε δὲ τῶν μὲν κατὰ τὸν λόγον γνωριμωτέρων καὶ τῶν πρὸς αἴσθησιν παραδείγματα τὰ εἰρημένα παρέθετο , τῶν δὲ προτέρων καὶ ὑστέρων οὐκέτι . πρότερα μὲν γὰρ δεῖ εἶναι τὰ ὁλικώτερα καὶ περιεκτικώτερα , ὕστερα δὲ τὰ μερικώτερα καὶ περιεχόμενα . τὰ δὲ ῥηθέντα οὐκ ἔχει οὕτως πρὸς ἄλληλα , ὥστε οὐκ ἄν ταύτῃ διαφέροι . ἢ ὅτι προείρηκεν ἤδη περὶ τῶν ἐναντίων τῶν κατὰ τὸ πρό - τερον καὶ ὕστερον διαφερόντων , ὅτε ἔλεγε “ τὰ ἄλλα γεννῶσι πυκνότητι καὶ μανότητι πολλὰ ποιοῦντες . ταῦτα δέ ἐστιν ἐναντία , καθόλου δὲ ὑπεροχὴ καὶ ἔλλειψις . ὥσπερ τὸ μέγα φησὶ Πλάτων’ καὶ τὸ μικρόν ” , εἰ μὴ ἄρα καὶ τούτων τὰ μὲν νοητὰ καὶ λόγῳ θεωρητὰ ὡς νεῖκος καὶ φιλία καὶ πε - ριττὸν καὶ ἄρτιον περιέχειν λέγοιντο ἄν ἅτε ἐπὶ πάντα φθάνοντα τὰ ἄλλα , τὰ δὲ αἰσθητὰ καὶ ὑλικὰ ἅτε ὑπ’ ἐκεῖνα τεταγμένα καὶ μετέχοντα αὐτῶν περιεχόμενα . θερμὸν γὰρ καὶ ψυχρὸν καὶ ξηρὸν καὶ ὑγρὸν μετέχει νείκους καὶ φιλίας καὶ ἀρτίου καὶ περιττοῦ κατὰ ἕνωσιν καὶ διάκρισιν καὶ τὸ συγ - κριτικὸν καὶ διακριτικόν . καὶ γὰρ τὸ θερμὸν ἐν τῇ Περὶ γενέσεως ὡς τῶν ὁμοίων συγκριτικὸν κατὰ τὸ συγκριτικὸν χαρακτηρίζει . οὐ μέντοι ὑπ’ ἐκείνων μετέχεται . ὁ δὲ Ἀλέξανδρος τὰ μὲν εἰδικώτερα τούτων περιέχειν φησί , τὰ δὲ ὑλικώτερα περιέχεσθαι , εἰδικώτερα μὲν ἐν ταῖς προειρημέναις ἐναντιώσεσι λέγων θερμὸν ξηρὸν περιττὸν φιλίαν , ὑλικώτερα δὲ τὰ τούτοις ἀντικείμενα . καίτοι τοὺς μὲν τὰ πρότερα καὶ περιέχοντα λαμβάνειν φησί , τοὺς δὲ τὰ ὕστερα καὶ περιεχόμενα , οὐδενὸς θερμὸν καὶ ξηρὸν εἰπόντος , οὐδὲ ἄλλου πάλιν ψυχρὸν καὶ ὑγρόν , ἀλλὰ τὰ ἀντικείμενα ἅμα . οὕτως γὰρ ἄν τὰ ἐναντία λέγοιεν ἀρχάς , ἀλλ’ οὐκ ἐκείνως , κοινῶς μὲν ἔχοντα πάντα τὴν ἀντίθετον φύσιν , διαφέροντα δὲ τῷ τὰ μὲν πρότερα , τὰ δὲ ὕστερα εἶναι . Διὸ καὶ οἱ τῶν δοξῶν τούτων προεστῶτες ταὐτὰ καὶ ἕτερα λέγου - σιν , ἕτερα μὲν κατὰ τὸ προφαινόμενον , ὅτι ὁ μὲν νεῖκος καὶ φιλίαν ὁ δὲ θερμὸν καὶ ψυχρὸν καὶ ἄλλος ἄλλην τινὰ λέγει τῶν ἀντιθέσεων , καίτοι δὲ διάφορα δοκοῦντες λέγειν τὰ αὐτὰ λέγουσι , καθόσον τὰ ἀνάλογον λαμ - βάνουσι . δυοῖν γὰρ οὐσῶν συστοιχιῶν ἀντικειμένων τῆς μὲν κρείττονος , ἐν ᾗ ἡ φιλία καὶ περιττὸν καὶ ὑπεροIχὴ καὶ μέγα καὶ μανὸν καὶ θερμόν , τῆς δὲ χείρονος , ἐν ᾗ τὰ ἐναντία τούτων , ἐκ τῆς αὐτῆς συστοιχίας , τῆς κρείττονος τὰ κρείττονα , πάντες τῆς οἰκείας ἀντιθέσεως λαμβάνουσι , καὶ ἐκ τῆς χείρονος τὰ χείρονα , εἰ καὶ οἱ μὲν ὁλικωτέρας καὶ περιεχούσας ἀντιθέσεις λαμβάνουσιν , οἱ δὲ μερικωτέρας καὶ περιεχομένας . ὑπεροχὴ γὰρ καὶ ἔλλειψις περιεκτικὰ μεγάλου καὶ μικροῦ καὶ ταῦτα μανοῦ καὶ πυκνοῦ καὶ ταῦτα θερμοῦ καὶ ψυχροῦ . ἀνάλογον δὲ ἔχει πρὸς ἄλ - ληλα · ὡς γὰρ ὑπεροχὴ πρὸς ἔλλειψιν , οὕτως μέγα πρὸς μικρὸν καὶ μανὸν πρὸς πυκνὸν καὶ θερμὸν πρὸς ψυχρόν . καὶ δῆλον ὅτι βέλτιον μὲν λέγουσιν οἱ τὰ πρότερα καὶ περιεκτικώτερα τιθέντες ἀρχάς , χεῖρον δὲ οἱ τὰ περιεχόμενα καὶ προσεχέστερα · κἄν γὰρ ἄλλων ὦσιν ἀρχαὶ ταῦτα , ἀλλὰ καὶ ἀπ’ ἀρχῶν εἰσι . γνωριμώτερα δὲ κατὰ μὲν τὸν λόγον λέγουσιν οἱ τὰ νοητὰ καὶ ὁλικώτερα καὶ περιεκτικώτερα τιθέντες , γνωριμώτερα δὲ κατὰ τὴν αἴσθησιν οἱ τὰ αἰσθητὰ καὶ μερικώτερα καὶ περιεχόμενα , διότι τὸ μὲν καθόλου λόγῳ ληπτόν ἐστι , τὸ δὲ καθέκαστα αἰσθήσει . πῶς δὲ τὸ μὲν μέγα καὶ τὸ μικρὸν καθόλου καὶ κατὰ λόγον ἀρχὰς εἶναί φησι , τὸ δὲ μανὸν καὶ τὸ πυκνὸν τῶν καθέκαστον καὶ κατὰ τὴν αἴσθησιν ; καὶ γὰρ ἑκάτερον τούτων καὶ καθόλου ἐστὶ καὶ καθέ - καστον . ἢ ὅτι τὸ μὲν μανὸν καὶ πυκνὸν φυσικώτερα καὶ ὑλικώτερα ὄντα ὥσπερ καὶ τὸ θερμὸν καὶ ψυχρὸν αἰσθητὰ μᾶλλόν ἐστι καὶ διὰ τοῦτο καὶ καθέκαστα , τὸ δὲ μέγα καὶ μικρὸν ἀυλότερα μᾶλλον ὡς καὶ ἐπὶ ἀσωμά - των θεωρούμενα καὶ διὰ τοῦτο καθολικώτερά τε καὶ λόγῳ μᾶλλόν ἐστι γνωστά . p . 189 a 11 ’Εχόμενον δὲ ἂν εἴη λέγειν πότερον δύο ἢ τρεῖς ἢ πλείους εἰσίν ἕως τοῦ τὰς δὲ ἀρχὰς ἀεὶ δεῖ μένειν . Προθέμενος τὰς ἀρχὰς τῶν φυσικῶν εὑρεῖν , πόσαι τε καὶ τίνες εἰσί , καὶ προβαλόμενος τὰς περὶ τούτου δόξας διαφόρους οὔσας , ἐνεῖδεν ἐν αὐταῖς μίαν κοινότητα τὸ τὰ ἐναντία ἐν ταῖς ἀρχαῖς τίθεσθαι . καὶ διὰ τοῦτο τὸ κοινὸν ὁμολόγημα εἰς πίστιν λαβών , πρῶτον τίνες αἱ ἀρχαί , ὅτι τὰ ἐν - αντία , δείκνυσι προσκατασκευάζων αὐτὸ καὶ αὐτὸς ἀποδεικτικῶς . τούτῳ δὲ καὶ τὸ πόσαι αἱ ἀρχαὶ συναποδείκνυται , ὅτι δύο μὲν αἱ ἐναντίαι , ἓν δὲ τὸ τοῖς ἐναντίοις ὑποκείμενον • ὅπερ ὕστερον προσθήσει . καὶ διὰ τοῦτο οὖν πρῶτον ἔδειξε τίνες αἱ ἀρχαί , καὶ τότε τὸ πόσαι προστίθησι . τέως δὲ καὶ ἐκ τοῦ δειχθῆναι , ὅτι τὰ ἐναντία ἀρχαί , συνάγει πάλιν ὅτι οὕτε μίαν οἷόν τε εἶναι τὴν ἀρχὴν οὔτε ἀπείρους · ὅτι μὲν οὐ μία , οὕτως συλλογιζόμενος · εἰ μία , οὐκ ἐναντία · αἱ ἀρχαὶ ἐναντίαι · εἰ μία ἄρα , οὐκ ἀρχή . καὶ ὅτι μὲν αἱ ἀρχαὶ ἐναντίαι , δέδεικται • ὅτι δὲ τὸ ἓν οὐκ ἐναντία , δείκνυσι νῦν ἐκ τοῦ ἀντιστρόφου . εἰ γὰρ τὰ ἐναντία οὐχ ὅν , τὸ ἓν οὐκ ἐναντία · εἰ γὰρ τὸ ἐναντίον ἐναντίῳ ἐναντίον ἐστίν , οὐκ ἄν εἴη ἐν ἑνὶ τὸ ἐναντίον . ὅτι δὲ οὔτε ἄπειροι αἱ ἀρχαί , δείκνυσι τῷ αὐτῷ χρησάμενος ἐπιχειρήματι , ᾧπερ καὶ πρότερον . εἰ γὰρ ἄπειροι αἱ ἀρχαί , καὶ αὐταὶ ἄγνωστοι ἔσονται διὰ τὸ ἄπειροι εἶναι καὶ τὰ ἀπ’ αὐτῶν ἄγνωστα ἔσται , διότι “ τότε οἰόμεθα γινώ - σκειν ἕκαστον , ὅταν τὰ αἴτια γνωρίσωμεν τὰ πρῶτα καὶ τὰς ἀρχὰς τὰς πρώτας καὶ μέχρι τῶν στοιχείων’’ . δευτέρῳ δὲ χρῆται ἐπιχειρήματι πρὸς τὸ μὴ εἶναι ἀπείρους τὰς ἀρχὰς τοιούτῳ · ἡ οὐσία ἕν τι γένος · ἐν παντὶ γένει ἑνὶ μία ἐναντίωσις · ἐν τῇ οὐσίᾳ ἄρα μία ἐναντίωσις · ἡ ἐναντίωσις δυοῖν ἐστι μεταξὺ τῶν ἐναντίων · ἡ ἄρα οὐσία δύο περὶ αὑτὴν ἀρχὰς ἔχει τὰ ἐναντία · οὐκ ἄρα ἄπειροι αἱ ἀρχ’ αἰ , εἴπερ ἐναντίαι . ’Ev δὴ τούτοις χρὴ ζητῆσαι πρῶτον μέν , τίς ἡ μία οὐσία καὶ τί ση - μαίνει νῦν τὸ τοῦ γένους ὄνομα , καὶ τίς ἡ μία ἐναντίωσις ἡ περὶ τὸ γένος τῆς οὐσίας θεωρουμένη , καὶ διὰ τίνα αἰτίαν πάντων κοινῶς τῶν φυσικῶν προθέμενος τὰς ἀρχὰς εὑρεῖν τὴν οὐσίαν μόνην καὶ τὴν κατ’ αὐτὴν ἐναν - τίωσιν παρέλαβε . πῶς γὰρ ταῖς κατὰ τὰς ἄλλας κατηγορίας γενέσεσιν ἐφαρ - μόσει ἡ κατὰ τὴν οὐσίαν ἐναντίωσις ; ὁ μὲν οὖν Ἀλέξανδρος οὐσίαν μὲν ἀκούει τὸ ἔνυλον εἶδος , μᾶλλον δὲ τὸ σύνθετον ἐξ ὕλης καὶ εἴδους , ὅπερ ἐστὶν ἓν γένος τῆς οὐσίας τριῶν ὄντων αὐτῶν τῆς τε ὅλης καὶ τοῦ εἴδους καὶ τοῦ συνθέτου . καὶ γὰρ ἐν τούτῳ μόνῳ κατὰ τὴν οὐσίαν ἡ ἐναντίωσις θεωρεῖται . οὐδὲ γὰρ ἐν πάσῃ τῇ οὐσίᾳ καὶ ἐν 〈 πάσαις 〉 ταῖς ἄλλαις καιη - γορίαις ταῖς ἐχούσαις ἐναντίωσιν πολλαὶ αἱ ἐναντιώσεις • καὶ γὰρ καθ’ ἕκαστον τῶν ὑπὸ τὴν ποιότητα γενῶν μία ἐστὶν ἐναντίωσις , οἷον ἐν χρω - ματι ἑνὶ γένει ὄντι λευκὸν μέλαν , ἐν ἕξει ἀρετὴ κακία , ἐν χυμῷ γλυκὺ πικρόν , καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὡσαύτως . οὕτως δὲ καὶ ἐν τῷ ἑνὶ γένει τῆς οὐσίας τῷ κατὰ τὸ ἔνυλον καὶ γενητὸν εἶδος μία ἐναντίωσις ἡ τοῦ εἴδους καὶ τῆς στερήσεως . ἓν δὲ γένος ἐκεῖνό ἐστί φησιν , οὗ ἡ τομὴ εἰς εἴδη καὶ οὐκέτι εἰς γένη . καὶ τὸ ἔνυλον δὲ εἶδος διαιρεῖται εἰς τὰς τῶν εἰδῶν διαφορὰς ὡς εἴδη πάσας . καὶ ᾗ γενητόν ἐστι , μίαν ἐναντίωσιν ἔχει τὴν κατὰ τὸ εἶδος καὶ τὴν στέρησιν . εἰ δὲ ἐν παντὶ γένει ἑνὶ μία ἐναντίωσις , ἓν δὲ γένος καὶ ἡ ἐν γενέσει τε καὶ φθορᾶ οὐσία φυσική , μία ἄν καὶ ἐναντίωσις ἐν αὐτῇ εἴη φυσική , ἤτις ἂν ἀρχὴ εἴη τῶν γενητῶν οὐσιῶν · οὔ δὲ μία ἐναντίωσις , αὕτη δὲ αὐτὴ καὶ ἀρχή , οὐκ ἂν ἄπειροι εἶεν αἱ τῶν φυσικῶν τε καὶ ἐν γενέσει ἀρχαί . ἀλλ’ εἰ ἓν γένος τὴν οὐσίαν λέγει τὴν ἔνυλον , πρῶτον μὲν αὐτὸς ἀπεφήνατο μὴ εἶναι ἐν τῇ οὐσίᾳ ἐναντίωσιν , δεύτερον δέ , εἰ μὲν τῆς κατ’ οὐσίαν μόνης μεταβολῆς τὰς ἀρχὰς ἐζητοῦ - μεν , ἔδει μόνην τὴν ἐν | τῆ οὐσίᾳ ἐναντίωσιν ἀρχὴν τίθεσθαι , εἰ δὲ καὶ τῆς κατὰ τὸ ποιὸν καὶ τῆς κατὰ τὰς ἄλλας κατηγορίας , ἄλλην ληπτέον ἐναντίωσιν κοινήν . ἢ πρὸς μὲν τὸ μὴ εἶναί τι τῇ οὐσίᾳ ἐναντίον , χρὴ λέγειν ὅτι ἄλλην ἐναντίωσιν ἀνεῖλεν ἐκεῖ τὴν ὡς εἰδῶν ἀμφοῖν , ἄλλην δὲ ἐνταῦθα τίθησι τὴν ὡς εἴδους καὶ στερήσεως . ἴσμεν δὲ ὅτι ἡ στέρησις οὐδὲν τῶν ὄντων εἶναι δοκεῖ ἀπουσία τις οὖσα τοὐ ὄντος . ὥστε ὀρθῶς λέγεται καὶ τὸ οὐσίᾳ μηδὲν εἶναι ἐναντίον καὶ μία εἶναι ἀντίθεσις ἐν τῇ οὐσίᾳ . Πρὸς δὲ τὸ δεύτερον ἔλεγεν ὁ ἡμέτερος καθηγεμὼν Ἀμμώνιος , ὅτι “ τῆς τῶν οὐσιῶν ὑποστάσεως τὰς ἀρχὰς ζητοῦμεν , ἐν αἷς καὶ αἱ ἄλλαι κατηγορίαι τὸ εἶναι ἔχουσιν , ὅπερ καὶ ὁ Ἀλέξανδρος ἐπέστησεν ἐξηγούμενος τὸ ‘‘ἅμα δὲ καὶ ἀδύνατον πλείους εἶναι ἐναντιώσεις τὰς πρώτας · ἡ γὰρ οὐσία ἕν τι γένος ἐστὶ τὸ αὐτό ,, καθάπερ γὰρ τὸ ὂν πρώτως μὲν ἔστιν ἐν οὐσία , δευτέρως δὲ ἀπὸ ταύτης καὶ τοῖς ἄλλοις γένεσιν ἐφήκει κατὰ τὰ ὡς ἀᾶ ἑνὸς καὶ πρὸς ἕν , οὕτως καὶ τῶν ἄλλων γενῶν αἱ ἐναντιώσεις παρὰ τῆς ἐν τῇ οὐσίᾳ τὸ εἶναι ἕξουσι . τὸ οὖν εἶδος καὶ τὴν στέρησιν πρῶτον μὲν ἐπὶ τῆς κατὰ τὴν οὐσίαν ἐναντιώσεως ἁρμόσει λέγειν , κατὰ δεύτερον δὲ λόγον καὶ ἐπὶ τῶν κατὰ τὰς ἄλλας κατηγορίας μεταβολῶν · ἔστι γὰρ καὶ ἐπ’ ἐκείνων τὸ μὲν εἶδος , τὸ δὲ στέρησις . τὸ δὲ ἐν παντὶ γένει ἑνὶ οὐ περὶ τοῦ προσεχῶς εἰς εἴδη διαιρουμένου γένους λέγοιτο ἄν . ἡ γὰρ κατὰ τοῦτο ἐναντίωσις οὐκ ἂν εἴη πρώτη , εἴπερ μηδὲ τὸ γένος τοῦτο πρῶτόν ἐστιν · ἡ δὲ ἀρχικὴ ἐναντίωσις πρώτη ὤφειλεν εἶναι τῶν ἄλλων ἐναντιώσεων.’’ Ἀλλ’ ὁ μὲν μέγας Συριανός “ μήποτε , φησί , γένος μὲν τὴν κτηγο - ρίαν λέγει , μίαν δὲ ἔχειν ἐναντίωσιν , ἐπεὶ κἀν ὦσι πολλαί , ὑπὸ μίαν ἀνά - γονται τὴν ὑπεροχὴν καὶ τὴν ἔλλειψιν , ἥτις καθ’ ἑκάστην κατηγορίαν οἰκείως λαμβάνεται . ἀεὶ γὰρ τὸ κρεῖττον τῶν ἐναντίων ὑπεροχή , τὸ δὲ καταδεέστερον ἔλλειψις · ἄλλη οὖν ἐν ποσῷ ὑπεροχὴ καὶ ἄλλη ἐν ποιῷ καὶ ἄλλη ἐν τῷ ποῦ ἢ κεῖσθαι · ὁσαχῶς γάρ , φησὶν ὁ Πορφύριος , τὸ ὄν , τοσαυταχῶς καὶ ἡ ὑπερβολὴ καὶ ἡ ἔλλειψις ,, . ἴσως δέ , φησί , προσθείη ἄν τις , εἰ ἐπιδέχοιτο ἀντίθεσιν τοιαύτην πάσα κατηγορία.’’ ὁ δὲ Ἀμμώνιος ἔλεγε μὴ περὶ τοῦ κυρίως γένους λέγεσθαι νῦν , μήτε τοῦ προσεχῶς μήτε τοῦ ἀνωτάτω ἡ γὰρ ἐναντίωσις ἡ κατὰ τὰς διαφορὰς ὁποτέρου τούτων ποιεῖ τὴν γένεσιν καὶ τὴν φθοράν ) , ἀλλ’ ὅπερ , φησί , καὶ ὁ Ἀλέξανδρος πρὸς τῷ τέλει τῆς τοῦ ῥητοῦ τούτου ἐξηγήσεως ἐπέστησε , γένος ἓν καλεῖ νῦν τὸ ἓν ὑποκείμενον . ἔθος γὰρ αὐτῷ καὶ τὴν ὑποκειμένην ἑκάστῳ φύσιν γένος καλεῖν . καθάπερ οὖν περὶ τὸν ἀριθμὸν θεωρεῖται μία ἐναντίωσις ἡ τοῦ ἀρτίου καὶ περιττοῦ καὶ περὶ τὸν χυμὸν ἡ τοῦ γλυκέος καὶ πικροῦ καὶ περὶ τὴν ἐπιφάνειαν ἡ τοῦ λείου καὶ τραχέος , οὕτω καὶ περὶ τὴν οὐσίαν ἐναντίωσις μία θεωρεῖται ἡ τοῦ εἴδους καὶ τοῦ ἀνειδέου , ὃ καλεῖ αὐτὸς στέρησιν . καθάπερ οὖν ὁ ἀριθμὸς τῷ μὲν λόγῳ ἕτερός ἐστι τοῦ ἀρτίου καὶ περιττοῦ οὐδὲν γὰρ τούτων πρὸς τὸν τοῦ ἀριθμοῦ λόγον παραλαμβά - νεται ) , τῆ δὲ ἐνεργείᾳ μετὰ θατέρου τούτων πάντως ἐστὶ καὶ ἡ ἐπιφάνεια πρὸς τὸ ὁμαλὸν καὶ τὸ ἀνώμαλον ἔχει , οὕτως ἡ ὑποκειμένη τῇ οὐσίᾳ φύσις πρὸς τὸ εἶδος καὶ τὸ ἀνείδεον ἔχει . ’Ev δὴ τούτοις πρὸς μὲν τὰ τοῦ φιλοσοφωτάτου Συριανοῦ ῥητέον , ὡς εἰ μὲν τὴν ὑπεροχὴν καὶ τὴν ἔλλειψιν κυρίως ἀκούει , μόνης ἄν εἴη τῆς ποσότητος οἰκεία ἡ ἐναντίωσις · καὶ γὰρ ἐν ταῖς ἄλλαις κατηγορίαις διὰ τὴν ποσότητα ὑπάρχει . εἰ δὲ κατὰ τὸ κρεῖττον αὐτὴν καὶ καταδεέστερον ἀποδέχεται , πῶς ἐφιστάνει , εἰ ταύτην πᾶσα κατηγορία ἐπιδέχεται ; καὶ γὰρ διαφοραὶ πάντως εἰσὶν ἑκάστης καὶ ἐν ταῖς διαφοραῖς ἡ μὲν κρείττων ἐστίν , ἡ δὲ καταδεεστέρα . πρὸς δὲ τὰ τοῦ ἡμετέρου καθηγεμόνος μαρτυρουμένου καὶ τὸν Ἀλέξανδρον πρῶτον μέν , πῶς ἡ τῆς οὐσίας ἐναντίωσις καὶ ταῖς ἄλλαις ὑπάρξει κατηγορίαις , ἑκάστης οἰκείαν ὀφειλούσης ἔχειν ἐναντίωσιν ὥσπερ καὶ γένος οἰκεῖον ; εἰ γὰρ ἀπὸ τῆς οὐσίας ταῖς ἄλλαις καὶ τὸ εἶναι καὶ τὸ γένος καὶ ἡ ἐναντίωσις , ἓν ἄν εἴη πρῶτον γένος ἡ οὐσία καὶ οὐκέτι δέκα τὰ πρῶτα · οὐδὲ γὰρ οὐδὲ τὸ ὂν ἀπὸ τῆς οὐσίας ταῖς ἄλλαις ὑπάρχει , ἀλλὰ πρώτῃ μὲν τῇ οὐσίᾳ πάρεστι , μετ’ ἐκείνην δὲ ταῖς ἄλλαις , ὥσπερ καὶ ἡ τάξις οὐκ ἀπὸ τοὐ πρώτου τῷ δευτέρῳ , ἀλλὰ πᾶσιν ἀπὸ τῆς κοινῆς τάξεως . Πῶς δὲ γένος ἓν τὸ ὑποκείμενον ἔλεγε νῦν καὶ τὴν ὕλην μήπω δείξας , ὅτι δεῖ τινα τρίτην εἶναι ἀρχὴν τὴν τοῖς ἐναντίοις ὑποκειμένην , ὅπερ μετ’ ὀλίγον ποιήσει ; ἀλλ’ ὅτι μὲν ἐναντίωσιν τὴν κατὰ τὸ εἶδος καὶ τὴν στέρησιν βούλεται λαβεῖν διὰ τῶν ἐφεξῆς δῆλον · αὕτη δὲ οὐ περὶ τὴν οὐσίαν μόνην ὑφέστηκεν , ἀλλὰ περὶ πᾶσαν κατηγορίαν τὴν δεχομένην μετα - βολήν . καὶ γὰρ ἡ λευκότης ποτὲ μὲν πάρεστι τῷ ὑποκειμένῳ , ποτὲ δὲ ἄπεστι · καὶ παρούσης μὲν τὸ εἶδος λέγεται τῆς λευκότητος ὑπάρχειν αὐτῷ , ἀπούσης δὲ ἡ στέρησις . καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων κατηγοριῶν ὁμοίως · μή - ποτε οὖν ὅταν λέγῃ ἡ δὲ οὐσία ἕν τι γένος , οὐ τὴν οὐσίαν λέγει νῦν τὴν ταῖς ἄλλαις κατηγορίαις ἀντιδιῃρημένην , ἀλλὰ τὴν ὅλην τῆς φυσικῆς ὑπο - στάσεως τῆς ἐν μεταβολῇ οὔσης ὕπαρξιν , περὶ ἧς νῦν ὁ λόγος καὶ ἧς τὰς ἀρχὰς ζητοῦμεν . ἐφ’ ἧς πάσης ἡ κατὰ τὸ εἶδος καὶ τὴν στέρησιν ἐναν - τίωσις θεωρεῖται διὰ τὴν μεταβολὴν ὑπάρχουσα . ὅτι δὲ ἐν τῆ τοιαύτῃ οὐσία μίαν εἶναι δεῖ τὴν ἀνωτάτω ἐναντίωσιν , δείκνυσι λαβών , ὅτι οἷον ἓν γένος τί ἐστιν ἡ τοιαύτη ὕπαρξις ἡ φυσικὴ καὶ γενητὴ καὶ ἔνυλος , ὥσπερ ἄν εἴποι ἕν τι γένος εἶναι καὶ τῆς νοητῆς καὶ ἀγενήτου καὶ ἀύλου παντε - λῶς ὑποστάσεως • εἶτα προσλαβών , ὅτι ἐν παντὶ γένει ἑνὶ μία ἐστὶν ἐναντίωσις ἡ ἀνωτάτω , συνήγαγεν ὅτι καὶ ἐν τῷ γένει τούτῳ τῷ νῦν ἡμῖν ὑποκειμένῳ , ἢ τῷ | τῆς φυσικῆς οὐσίας , μία ἑνὶ ἐναντίωσις ἡ ἀρχικὴ τοῦ γένους , καὶ διὰ τοῦτο οὐκ ἄν εἶεν ἄπειροι ἀρχαί . καὶ μὴ θαυμάσωμεν τὸ τῆς οὐσίας ὄνομα κοινῶς λεγόμενον . νῦν γὰρ καὶ τὴν γένεσιν καὶ τὴν φθορὰν ἀκριβολογούμενος μὲν κατ’ οὐσίαν μεταβολὴν ἐρεῖ , πολλαχοῦ δὲ καὶ ἐπὶ ποιότητος αὐταῖς χρῆται λευκὸν ἐκ μέλανος γίνεσθαι λέγων καὶ φθείρεσθαι τὸ μέλαν εἰς τὸ λευκόν . καίτοι ἐν τῷ τὸ μέλαν γίνεσθαι λευκόν , οὐδεμία γίνεται κατ’ οὐσίαν μεταβολή , ἀλλὰ κατὰ ποιότητα . ὅτι δὲ ἐν παντὶ γένει ἑνὶ μία ἐστὶν ἐναντίωσις ἡ πρώτη , δῆλον ἐντεῦθεν . τὸ γένος κοινότητα φύσεως σημαίνει · ἡ δὲ κοινότης ἢ ἄνωθέν ἐστιν ὡς αἰτία εἶναι τῶν διαφορῶν , ὡς ἡ οὐσία καὶ αἱ λοιπαὶ δέκα κατηγορίαι , ἢ κά - τωθεν ὡς ὑποδέχεσθαι αὐτάς . εἴτε δὲ αἰτία , δῆλον ὅτι ἐν τῷ πλάτει τῆς τῶν διαφορῶν ἀπογεννήσεως δύο ἄκρα παρέξει τὰ πλεῖστον ἀλλήλων διε - στηκότα , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν ἐναντία · εἴτε ὑποκείμενον , ἕξει πάντως ἐν τοῖς περὶ αὐτὸ μεταβάλλουσι τὰ πλεῖστον ἀλλήλων διεστηκότα προσεχῶς οὐ πλέον ἢ δύο . τοῦτο δὲ καὶ ἐπ’ αὐτῶν φαίνεται τῶν πραγμάτων . ἐν γὰρ τῷ ποιῷ μία ἡ ἄνω ἐναντίωσις ὅμοιον καὶ ἀνόμοιον καὶ ἐν ποσῷ ἴσον καὶ ἄνισον , οὕτως δὲ καὶ ἐν οὐσίᾳ τῇ κοινῇ εἶδος καὶ στέρησις . ἢ οὗν οὕτως ἀκουστέον τὴν οὐσίαν ἢ κατὰ τὸ πανταχοῦ οὐσιῶδες . καὶ γὰρ τὸ χρῶμα καὶ τὸ συγκριτικὸν οὐσιωδῶς ὑπάρχειν τῷ μέλανι λέγομεν . οὕτως δὲ καὶ ἐπὶ πάσης κατηγορίας ἐστὶ τὸ οὐσιῶδες ἑκάστης , καθ’ ὃ καὶ γίνε - σθαι καὶ φθείρεσθαι λέγεται τὸ μέλαν ἢ τὸ τρίπηχυ ἢ τὸ δεξιόν . καίτοι ἡ ὑποκειμένη αὐτοῖς οὐσία , τούτων γινομένων καὶ φθειρομένων οὐ λέγεται γίνεσθαι ἢ φθείρεσθαι ἀλλὰ ἀλλοιοῦσθαι . οὐσία οὖν λέγεται νῦν , περὶ ἣν γένεσις καὶ φθορά , ἐν ᾗ καὶ ἡ κυρίως οὐσία ἡ καθ’ ἑαυτὴν ὑφεστάναι λεγομένη καὶ ἡ τῶν συμβεβηκότων τῇ τοιαύτῃ οὐσία ὑπόστασις . καὶ γὰρ καὶ αὕτη γενέσεως μετέχει καὶ φθορᾶς . Ποῖαν οὖν ὁ Ἀλέξανδρος οὐσίαν ἐνταῦθα τὴν κατὰ τὸ ἔνυλον εἶδος ἀκούει ; εἰ μὲν τὴν κυρίως οὐσίαν τὴν ταῖς ἄλλαις κατηγορίαις ἀντιδιῃρη - μένην , ἐλλιπὴς ὁ λόγος , εἰ δὲ τὴν κοινῶς ἐπὶ πάντων τῶν γενητῶν εἰδῶν λεγομένην , εὖ ἄν ἔχοι . καὶ τὰ Εὐδήμου δὲ τοῦ ‘Ροδίου πρὸς ταύτην μοι δοκεῖ τὴν ἔννοιαν φέρεσθαι , εἰ καὶ ἀσαφῶς εἴρηται καὶ ἐκεῖνα . ἔχει δὲ οὕτως · ἱεῖ δὲ ἔστιν ἐναντιότης , δύο τοὐλάχιστον ἔσται . δύο δὲ ὑποκει - μένων τῶν πρώτων ἐναντίων , τούτων μὲν οὐδέτερον οἷόν τ’ εἶναι οὐσίαν , ἐπειδὴ οὐκ ἔστιν ἡ οὐσία τῶν ἐναντίων • εἰ δὴ ὁ φυσικὸς μὴ περὶ πάντων σκοπεῖ . διόπερ οὐδὲ ἀριθμεῖ πάντα τὰ ὄντα οὐδὲ ἀρχὰς κοινὰς πάντων λαμβάνει , ἀλλὰ τῶν οὐσιῶν καὶ τούτων τῶν σωματικῶν οἷον γένους τινὸς ἑνός . μὴ γίνεται δὲ τὸ τυχὸν ἐκ τοῦ τυχόντος , ἀλλ’ ὁμογενὲς οἷον χρῶμα ἐκ χρώματος , χυλὸς ἐκ χυλοῦ καὶ τὰ λοιπὰ ὁμοίως , οὐδ’ ἄν οὐσία γίνοιτο μὴ ἐξ οὐσιῶν οὐδὲ σῶμα μὴ ἐκ σωμάτων’’ . ἐν δὴ τούτοις τὸ μὲν “ οἷον γένους τινὸς ἑνὸς’’ καὶ τὸ “ μὴ γίνεται δὲ τὸ τυχὸν ἐκ τοῦ τυχόντος , ἀλλ’ ὁμογενὲς οἷον χρῶμα ἐκ χρώματος’’ οὐσίαν εἰλῆφθαι σημαίνει οὐχὶ τὴν ἐν τοῖς δέκα γένεσι πρώτην · οὐ γάρ ἐστιν οἷον γένος ἐκείνη , ἀλλὰ γένος τῷ ὄντι · περὶ ἐκείνης δὲ ἄν λέγοιτο τῆς καὶ τὰ συμβεβηκότα περιεχούσης . p . 189 a 14 Καὶ ὅτι ἐνδέχεται ἐκ πεπερασμένων ἕως τοῦ ὥσπερ Ἀναξαγόρας ἐκ τῶν ἀπείρων . Τρίτον τοῦτον κομίζει λόγον δεικτικὸν τοῦ μὴ ἀπείρους ἀλλὰ πεπε - ρασμένας εἶναι τὰς ἀρχάς . εἰ γὰρ τὰ ἄλλα τὰ αὐτά ἐστι , βέλτιον ἐστι πε - περασμένας ἢ ἀπείρους εἶναι τὰς ἀρχάς · ἀλλὰ μὴν τὰ ἄλλα τὰ αὐτά ἐστι · βέλτιον ἄρα τὸ πεπερασμένον . καὶ τὸ μὲν συνημμένον δῆλον ἐκ τοῦ πρό - τερον ἀποδειχθέντος . εἰ γὰρ αἱ ἄπειροι ἀρχαὶ καὶ αὐταὶ ἄγνωστοι καὶ τὰ ἀπ’ αὐτῶν ἄγνωστα ποιοῦσιν εἶναι , δῆλον ὅτι βέλτιον τὸ πεπερασμένον καὶ μάλιστα τῶν ἄλλων τῶν αὐτῶν ὄντων ἐν ταῖς τῶν αἰτίων ἀποδόσεσιν . ὅτι δὲ καὶ πεπερασμένων οὐσῶν αἱ αἰτίαι τῶν γινομένων ἀποδίδονται , δῆλόν ἐστιν , ἐξ ὧν Ἐμπεδοκλῆς πεπερασμένα λέγων τὰ στοιχεῖα πάντα οἴεται ἀποδιδόναι , ὅσαπερ Ἀναξαγόρας ἐκ τῶν ἀπείρων . τοῦτο δὲ τὸ ἐπιχείρημα καὶ ἄλλο τι χρήσιμον ἔχει . πρὸς γὰρ τοὺς εἰπόντας ἄν ὅτι ἄγνω - στον μὲν τὸ ἄπειρον , οὐ μὴν δυνατὸν ἄλλως ὑποθέμενον τὰς αἰτίας τῶν γινομένων ἀποδιδόναι , εἴπερ καὶ ἐξ ὄντος δεῖ τὰ γινόμενα γίνεσθαι καὶ δοκεῖν ἐκ μὴ ὄντος , κἄν εὐσύνοπτον οὖν μᾶλλόν ἐστι τὸ πεπερασμένον , οὐ διὰ τοῦτο δεῖ παρέντας τὸ ἀληθὲς ἄλλο τι λέγειν · οὐ γὰρ αὐτοὶ ποιηταὶ γινόμεθα τῶν φύσει συνεστώτων , ἄλλ’ ὅπως ἔχει θεωροῦμεν αὐτά . πρὸς οὖν τοὺς ταῦτα λέγοντας τὸν Ἐμπεδοκλέα παρατίθησιν , ὃς πεπερασμένας λέγων τὰς ἀρχὰς πάντα ἀπεδίδου , ὅσα καὶ οἱ ἀπείρους λέγοντες . p . 189 a 17 ἔτι δέ ἐστιν ἄλλα ἄλλων πρότερα ἐναντία ἕως τοῦ τὰς δὲ ἀρχὰς ἀεὶ δεῖ μένειν . Ταύτην δευτέραν αἰτίαν ὁ Ἀλέξανδρος ἐπάγεσθαί φησι τοῦ δεῖν ἐν ταῖς ἀρχαῖς μίαν ἐναντίωσιν τιθέναι καὶ μὴ ἀπείρους . καὶ ὡς μὲν μίαν ἐναντίωσιν τὴν ἀρχὴν δεικνῦσα δευτέρα ἄν εἴη , ὡς δὲ ὅτι οὐκ ἄπειροι αἱ ἀρχαί , τετάρτη ἐστὶν ἡ ἐπιχείρησις . πρώτη μὲν γὰρ ἦν ἡ λέγουσα μὴ οἷόν τε εἶναι ἀπείρους , ὅτι μηδὲ ἐπιστητὸν ὄν , δεύτερα δὲ τὸ μία ἐναντίωσις ἐν παντὶ γένει ἑνὶ , τρίτη ’δε καὶ ὅτι ἐνδέχεται ἐκ πεπε - ρασμένων’’ • ἐφ’ αἷς αὕτη τετάρτη ἅμα καὶ ἔνστασιν λύουσά τινα τὴν λέγουσαν ὅτι κἄν τὰ ἐναντία ἀρχαί , τί κωλύει ἄπειρα τὰ ἐναντία εἶναι πολλῶν ἀντιθέσεων προφερομένων . λύει δὲ δεικνῦσα , ὅτι πάντα τὰ ἐναν - τία εἰς μίαν ἀντίθεσιν ἀνάγεται τὴν ἀνωτάτω . ἅμα δὲ καὶ προσαποδεί - κνυσιν , ὅτι οὐ μόνον ἄπειρα οὐκ ἔστι τὰ ἐναντία , ἀλλ’ οὐδὲ πλείονα δυεῖν τὰ ἀνωτάτω καὶ ἀρχικά . κἄν γὰρ πολλά ἐστι τὰ ἐναντία , | ἀλλ’ ἔστιν ἄλλα ἄλλων ἀεὶ πρότερα ἐναντία καὶ τὰ μὲν περιέχοντα τὰ δὲ περιεχόμενα . καὶ γίνεται ἐκ τῶν προτέρων τὰ δεύτερα καὶ ἐκ τῶν περιεχόντων τὰ περιε - χόμενα . καὶ δῆλον ὅτι τὰ πρώτιστα καὶ περιέχοντα ταῦτα ἄν εἶεν ἀρχαί . δεῖ γὰρ τὰς ἀρχὰς καὶ πρώτας εἶναι καὶ πάντων κοινάς . καὶ ὅτι μὲν οὕτως ἔχει τὰ ἐναντία , ὡς τὰ μὲν περιέχειν τὰ δὲ περιέχεσθαι καὶ εἶναι ἄλλα ἄλλων πρότερα καὶ γίνεσθαι ἕτερα ἐξ ἄλλων , καὶ πρότερον εἶπεν , ὅτε ἔλεγε “ λαμβάνουσι γὰρ ἐκ τῆς αὐτῆς συστοιχίας . τὰ μὲν πε - ριέχει , τὰ δὲ περιέχεται τῶν ἐναντίων . ” τὰ γὰρ περιέχοντα καὶ πρότερα καὶ αἴτια . καὶ νῦν δὲ διὰ τῶν παραδειγμάτων ἐνεδείξατο . τὸ γὰρ γλυκὺ καὶ πικρὸν καὶ λευκὸν καὶ μέλαν ἐκ γῆς καὶ πυρὸς γίνονται καὶ ταῦτα ἐκ θερμοῦ καὶ ψυχροῦ , ὥσπερ ταῦτά τινες εἰς μάνωσιν καὶ πύκνωσιν ἀνέφερον καὶ ταύτας εἰς σύγκρισιν καὶ διάκρισιν . καὶ Δημόκριτος δὲ ἀπεί - ρους τὰς ἀτόμους ὑποθέμενος τὰς κατὰ ποιότητα αὐτῶν διαφορὰς ταῖς κατὰ τὴν θέσιν καὶ τὰ σχήματα καὶ τὴν τάξιν ἐναντιότησι γεννᾷ προτέρας ταύτας ἐκείνων ὑποτιθέμενος . δεῖ γὰρ τὰς κοινὰς πάντων ὡς ἀρχὰς λα - βεῖν . ἐὰν δὲ εἴπω λευκὸν καὶ μέλαν τὰς ἀρχάς , τῶν μὲν κεχρωσμένων ἔσονται ἀρχαί , τῶν δὲ ἀχρωμάτων οἷον σκληροῦ καὶ μαλακοῦ ἡ γλυκέος καὶ πικροῦ οὐκέτι · καὶ γλυκὺ δὲ καὶ πικρὸν τῶν ἀχύμων οὐκ ἄν εἶεν ἀρχαί . σύγκρισις δὲ καὶ διάκρισις πάντων κοιναὶ τῶν φυσικῶν καὶ πέρας καὶ ἄπειρον καὶ ταὐτὸν καὶ ἕτερον καὶ πάντων κοινότατον καὶ ὡς φυσικὸν κοινὸν τὸ εἶδος καὶ ἡ στέρησις . διὸ κάλλιον καὶ τὰς πολλὰς εἰς μίαν ἐν . αντίωσιν ἀνάγειν . καὶ Ἐμπεδοκλῆς γοῦν καίτοι δύο ἐν τοῖς στοιχείοις ἐναντιώσεις ὑποθέμενος θερμοῦ καὶ ψυχροῦ καὶ ξηροῦ καὶ ὑγροῦ εἰς μίαν τὰς δύο συνεκορύφωσε τὴν τοῦ νείκους καὶ τῆς φιλίας , ὥσπερ καὶ ταύτην εἰς μονάδα τὴν τῆς ἀνάγκης . ἀλλ’ αὕτη μὲν ὡς ἕν , τὸ δὲ νεῖκος καὶ ἡ φιλία ὡς δύο , καὶ οὐχ ὡς ποιητικὰ μόνον , ἀλλὰ καὶ ὡς στοιχειώδη ὡς ἡ διάκρισις καὶ ἡ σύγκρισις • ἰσοδυναμεῖ γὰρ τούτοις . εἰ οὖν τινα τῶν ἐναν - τίων ἐξ ἄλλων ἐναντίων φαίνεται γινόμενα , οὐκ ἂν εἶεν πάντα τὰ ἐναντία ἀρχαί · αἱ γὰρ ἀρχαὶ πρῶτα , τὰ δὲ πρῶτα οὕτε ἐξ ἄλλων οὔτε ἐξ ἀλλή - λῶν . εἰ οὖν πάντα εἰς μίαν ἐναντίωσιν ἀνάγεται ἢ σύγκρισιν καὶ διάκρισιν ἢ ὑπερέχον καὶ ὑπερεχόμενον ἢ εἶδος καὶ στέρησιν , ἄλλων κατ’ ἄλλην ἐπι - βολὴν τὴν πρώτην ἐναντίωσιν θεασαμένων , εἴη ἂν ἡ πρώτη ἐναντίωσις ἀρχὴ μία οὖσα . Ἀλλὰ πῶς τὰ ἐναντία ἀρχὰς τῶν γινομένων καὶ φθειρομένων εἰπὼν ἐπήγαγε τὰς δὲ ἀρχὰς ἀεὶ δεῖ μένειν ; ὁ μὲν οὖν Ἀλέξανδρος ἀιδίους φησὶν εἶναι τὰς ἀρχάς · εἰ γὰρ γίνοιντο πᾶν δὲ γινόμενον φθείρεται ) , φθεί - ροιντο ἄν αἱ ἀρχαί , ὥστε καὶ τὰ ἐκ τῶν ἀρχῶν . οὕτω δὲ καὶ ἐπιλείψει ποτὲ ἡ γένεσις μηδενὸς ὄντος , ἐξ οὗ τι γενήσεται · εἰ δὲ ἄτοπον τοῦτο , δεῖ τὰς ἀρχὰς ἀεὶ εἶναι . εἶτα καὶ τὴν Πλάτωνος ἀπόδειξιν προστίθησι περὶ τῶν ἀρχῶν . εἰ γὰρ γίνοιντο , ἐξ ἀρχῶν ἄν γίνοιντο , εἰ δὲ τοῦτο , οὐκ ἂν ἀρχαὶ εἶεν αὐταί . “ διτταὶ δέ εἰσι , φησίν , ἀρχαὶ ὡς δειχθήσεται , αἱ μὲν προϋπάρχουσαί τε καὶ ἀγένητοι καὶ ἀίδιοι κατ’ ἀριθμόν ὡς τὸ ποιοῦν καὶ ἡ ὕλη , αἱ δὲ καθ’ ἁ ἡ γένεσίς τε καὶ φθορά · ἅπερ ἐστὶ τὰ ἐναντία , ἅπερ οὔτε ἀγένητα οὔτε ἀίδιά ἐστι κατ’ ἀριθμόν . ἔτι δέ , φησί , πολλῶν ἀρχῶν οὐσῶν οὐ πᾶσαι αἱ ἀρχαὶ ἀίδιοι , ἀλλὰ αἱ ἀρχικώταται , αἱ δὲ προσεχεῖς φθαρταί . ὥστε οὐ πᾶσα ἀρχὴ ἀίδιός ἐστιν . ἔτι ἐναντίων ὄντων τῶν μὲν καθόλου τῶν δὲ καθέκαστα , τὰ μὲν καθέκαστα , ἅ ἐστι γινόμενα , καὶ φθεί - ρεται · τὰ δὲ καθόλου ἐναντία ὑφ’ ἃ πάντα τὰ ἐναντία , ἃ καὶ γενικώτατά ἐστι , στέρησις καὶ εἶδος , οὐ φθείρεται . τὰ γὰρ καθόλου ἄφθαρτά ἐστι.’’ ταῦτα τοῦ Ἀλεξάνδρου καὶ ἐπ’ αὐτῆς τῆς λέξεως εἰπόντος , ἄξιον ἄν εἴη καὶ πρὸς αὐτὸν καὶ πρὸς Ἀριστοτέλην ζητεῖν , πῶς ἀρχὰς λαμβάνων τὰς προσεχεῖς 35 καὶ στοιχειώδεις ἀλλ’ οὐχὶ τὰς ποιητικὰς καὶ ἐξῃρημένας , πῶς δὲ τὰ ἐναντία ἐκ τῶν ἐναντίων γίνεσθαι λέγων καὶ φθείρεσθαι εἰς τὰ ἐναντία ταῦτα τι - θεὶς ἀρχάς , ὅμως ἀιδίους εἶναι λέγει τὰς ἀρχάς · καίτοι καὶ αὐτὸς Ἀλέ - ξανδρος τὰ καθ’ ἃ ἡ γένεσις καὶ ἡ φθορά , ἅπερ ἐστὶ τὰ ἐναντία , οὔτε ἀγένητα οὔτε ἀίδια κατ’ ἀριθμὸν εἶναί φησι . δῆλον δὲ ὅτι περὶ τῶν ὡς ἐναντίων ἀρχῶν ὁ Ἀριστοτέλης διαλεγόμενος ἐπήγαγε τὰς δὲ ἀρχὰς ἀεὶ δεῖ μένειν . ὥστε κἀν αἱ ἀρχικώταται , ὥς φησιν , ἀρχαὶ ἀίδιοί εἰσιν , αἱ δὲ προσεχεῖς φθαρταί , τῶν προσεχῶν ἄν εἶεν ἐναντίαι . πῶς δὲ τὰ καθόλου ἐναντία ἀίδια λέγων , τὰ δὲ καθέκαστα φθαρτά , οὐκ ἐπέστησεν ὅτι οὐ μόνον τῷ καθόλου εἴδει καὶ τῇ στερήσει ταῦτα ὑπάρχει , ἀλλὰ καὶ τῷ καθόλου λευκῷ καὶ τῷ καθόλου μέλανι , ὥστε καὶ ταῦτα ἀρχαί ; ὅλως δὲ πρὸς τὸ μίαν δεῖξαι τὴν ἀρχικὴν ἐναντίωσιν τί συνετέλει τὸ ἀιδίους τὰς ἀρχὰς εἰπεῖν ; οὐ γὰρ εἰ ἀίδιοι , ἤδη καὶ δύο . Μήποτε οὖν καὶ τοῦτο κάλλιον , ὡς ὁ ἡμέτερος διορθοῦται καθηγεμὼν λέγων τὸ ἀεὶ δεῖ μένειν οὐ τὸ ἀίδιον σημαίνειν οὐδὲ ἀγενήτους καὶ ἀφθάρτους δηλοῦν ταύτας τὰς ἀρχάς , περὶ ὧν ὁ λόγος · πῶς γὰρ ἔτι κατὰ τὴν τούτων μεταβολὴν ἡ γένεσις ἔσται καὶ φθορά ; ὅπερ ἐστὶ τὸ ζητούμενον ἐν τούτοις · ἀλλὰ τὸ ἀεὶ δεῖ μένειν εἴρηται , ὡς δέον ὂν ἐπὶ ἑκάστου τῶν γινομένων καὶ φθειρομένων εὑρίσκεσθαι πάντως ἢ εἶδος ἢ στέρησιν ἐν τῷ μεταβάλλοντι , μᾶλλον δὲ καὶ εἶδος καὶ στέρησιν . καὶ γὰρ εἶδος ἔχει πᾶν καὶ στέρησιν ἀπουσίαν οὖσαν ἐκείνου τοῦ εἴδους , εἰς ὃ μεταβάλλειν πέφυκε . τὸ γὰρ λευκὸν σῶμα ἔχει μὲν τὸ λευκὸν εἶδος , στέρησιν δὲ τοῦ μέλανος , εἰς ὃ μεταβάλλειν πέφυκε . καὶ εἴη ἄν τοῦτο τῆς ἀρχικῆς ὄντως ἐναντιώσεως ἴδιον . διὸ καὶ ἐπήγαγεν αὐτὸ ὁ Ἀριστοτέλης ὡς αἰτίαν τοῦ τὰς ἄλλας ἐναντιώσεις μὴ εἶναι ἀρχάς , εἴπερ μὴ διὰ πάντων χωροῦσι . τῶν μὲν γὰρ μερικωτέρων ἀντιθέσεων οὐδεμίαν ἐπὶ τὰ φυσικὰ πάντα πράγματα ἐκτεταμένην εὑρήσεις · οὔτε γὰρ μέλανα πάντα οὔτε λευκὰ οὔτε γλυκέα οὔτε πικρὰ τὰ φυσικά ἐστιν , ἐν πᾶσι δέ ἐστιν εἶδος . πλὴν ἐπὶ μὲν τῶν ἀιδίων τοῦτο μόνον , ἐπὶ δὲ τῶν γενητῶν καὶ φθαρτῶν μετὰ τοῦ εἴδους καὶ ἡ στέρησις , οὐχὶ ἡ αὐτοῦ τοῦ εἴδους , ἀλλ’ ἡ τοῦ ἀντικειμένου , εἰς ὃ με|ταβάλλειν πέφυκεν . οὕτως οὖν ἀεὶ διαμένειν ἡ ἀντίθεσις ἡ ἀρχικὴ λέ - γεται , καίτοι τῶν ἄλλων ἀντιθέσεων μὴ διαμενουσῶν , ὡς εἰ καὶ τὴν ὕλην τις τὴν πρωτίστην ἀεὶ λέγοι διαμένειν ἐν πᾶσι τοῖς ἐνύλοις ὁρωμένην , καί - τοι τοῦ ξύλου καὶ τοῦ χαλκοῦ καὶ τῶν μερικῶν ὑλῶν οὐκ ἐν πᾶσι τῶν αὐτῶν ὄντων . μήποτε δὲ τὸ ἀεὶ οὐ μόνον τὴν τοῦ χρόνου παντότητα ἀλλὰ καὶ τὴν τῶν πραγμάτων δηλοῖ , ὥστε ἐπὶ τοῦ πανταχοῦ νῦν λέ - γεσθαι . p . 189 a 21 ἐπεὶ δὲ πεπερασμέναι , τὸ μὴ ποιεῖν δύο μόνον ἔχει τινὰ λόγον ἕως τοῦ ἐξ ὧν κατασκευάζουσι τὴν τῶν ὄντων φύσιν . Δείξας ὅτι τὰ πρῶτα ἐναντία ἀρχαὶ τῶν φυσικῶν εἰσι δύο ὄντα , εἴπερ πρῶτα ἐναντία , βούλεται λοιπὸν καὶ τρίτην ἀρχὴν εἰσαγαγεῖν τὸ τοῖς ἐναν - τίοις ὑποκείμενον , ὅπερ ἐστὶν ἡ ὕλη . εἰσάγει δὲ αὐτὴν δεικνὺς διὰ πλειό - νων ἐπιχειρημάτων μὴ ὄντα τὰ ἐναντία αὐτάρκη εἰς ἀρχῆς λόγον , μᾶλλον δὲ ὅτι οὐδὲ ἀρχαὶ ἄν εἶεν ὅλως καθ’ αὑτὰς λαμβανόμενα . καὶ τὸ μὲν πρῶτον ἐπιχείρημα δείκνυσιν , ὅτι οὐκ εἰσὶν ἀρχαὶ τὰ ἐναντία καθ’ αὑτὰ λαμβανόμενα , δυνάμει συλλογιζόμενον οὕτως · αἱ ἀρχαὶ ποιοῦσί τι , εἴπερ ἀρχαί · τὰ ἐναντία οὐδὲν ποιεῖ , εἴπερ καθ’ αὑτὰ εἴη · τὰ ἄρα ἐναντία οὐκ ἀρχαί . ὅτι δὲ οὐδὲν ποιεῖ τὰ ἐναντία μόνα ὄντα , δῆλον ἐκ τοὐ τὸ ποιοῦν εἴς τι ποιεῖν ὑπομένον τὴν πεῖσιν ὡς τὸ μέλαν εἰς τὸ σῶμα , τὰ δὲ ἐναντία εἰ καθ’ αὑτὰ εἴη εἰς μηδὲν ποιεῖν · οὐ γὰρ ὑπομένει ἄλληλα , οὐδὲ τὸ λευκὸν εἰς τὸ μέλαν τι ποιεῖ οὐδὲ ἡ φιλία εἰς τὸ νεῖκος . οὐ γὰρ τοῦ νείκους ἐστὶν ἡ φιλία συναγωγός , ἀλλὰ τῶν ὑποκειμένων στοιχείων . τὸ μὲν γὰρ ποιοῦν εἰς ὑπομένον τι ποιεῖ , τὸ δὲ ἐναντίον οὐχ ὑπομένει τὸ ἐναν - τίον · ἐπεὶ οὕτω γε νεῖκος μένον φιλία ἔσται . ἀλλ’ ἑκατέρου αὐτῶν περὶ τὸ ὑποκείμενον ἐνεργοῦντος , ὅσῳ μᾶλλον ἐγκρατὲς γίνεται τοῦ ὑποκειμένου τὸ ἕτερον , τοσούτῳ μᾶλλον ἐξίσταται τὸ λοιπόν . πρὸς πίστιν δὲ τοῦ καὶ τρίτου δεῖν τινος τοῖς ἐναντίοις , παρέθετο τό τινας μηδὲ ἓν μόνον ποιεῖν τοῖς ἐναντίοις ὑποκείμενον ἀλλὰ πλείονα , ὡς Δημόκριτος μὲν ἀπείρους ἀτόμους τοῖς ἐναντίοις ὑποθεὶς τοῖς κατ’ αὐτὸν τοῖς τε κατὰ τὸ σχῆμα καὶ τὴν θέσιν καὶ τὴν τάξιν , Ἐμπεδοκλῆς δὲ τὰ τέτταρα στοιχεῖα τῷ νείκει καὶ τῇ φιλίᾳ . p . 189 a 27 Πρὸς δὲ τούτοις ἔτι κἂν τόδε τις ἀπορήσειεν ἕως τοὐ τὸ γὰρ ὑποκείμενον ἀρχή , καὶ πρότερον δοκεῖ τοῦ κατηγορου - μένου εἶναι · τοῦτο τὸ ῥητὸν εἰς δύο συλλογισμοὺς ὁ Ἀλέξανδρος διεῖλε τὸ μὲν εἰ μή τις ἑτέραν ὑποθήσει τοῖς ἐναντίοις φύσιν ὡς ἕνα συνάγοντα οὕ - τὼς . τὰ ἐναντία οὐδενὶ ὑπόκεινται , αἱ δὲ ἀρχαὶ ὑπόκεινται , οὐκ ἄρα ἀρχαὶ τὰ ἐναντία . τὸν δὲ δεύτερον τοιοῦτον · αἱ ἀρχαὶ οὐ καθ’ ὑποκειμένου , τὰ ἐναντία καθ’ ὑποκειμένου , ὥστε τὰ ἐναντία οὐκ ἀρχαί . μήποτε δὲ τὸ μὲν ἔτι κἄν τόδε τις ἀπορήσειεν εἰ μή τις ἑτέραν ὑποθήσει τοῖς ἐναντίοις φύσιν οὐκ ἀπόδειξίς ἐστιν ἀλλὰ τὸ πρόβλημα , τὴν δὲ ἀπορίαν ἣν ἄν τις ἀπορήσοι πρὸς τοὺς μὴ ὑποτιθέντας ἑτέραν φύσιν , ἐφεξῆς ἐπάγει . διὸ καὶ τὸν γάρ προσέθηκεν οὐδενὸς γὰρ ὁρῶμεν τῶν ὄντων οὐσίαν τὰ ἐναντία , ὡς ταύτης οὔσης αἰτίας τοῦ ἀπορεῖν πρὸς τοὺς μὴ ὑποτιθέντας ἑτέραν φύσιν τοῖς ἐναντίοις . ὁ δὲ συλλογισμὸς οἶμαι τοιοῦτος · τὰ ἐναντία ἐν ὑποκειμένῳ καὶ συμβεβηκότα , αἱ ἀρχαὶ οὐ συμβεβηκότα , τὰ ἄρα ἐναντία οὐκ ἀρχαί . καὶ ὅτι μὲν τὰ ἐναντία συμβεβηκότα , προέλαβεν ἐκ τοῦ μη - δενὸς τῶν ὄντων ὁρᾶσθαι οὐσίαν τὰ ἐναντία · εἰ δὲ μὴ οὐσίαν , δῆλον ὅτι συμβεβηκός . τοῦτο δὲ δῆλον ἐκ τοῦ τὰ ἐναντία μὴ καθ’ αὑτὰ εἶναι , ἀλλ’ ἐν ὑποκειμένῳ τὸ εἶναι ἔχειν . διαφοραὶ γάρ τινές εἰσι τὰ ἐναντία . αἱ δὲ διαφοραὶ τινὸς διαφοραί . διὸ καὶ οὐδενὸς ὁρῶμεν , φησίν , οὐσίαν τὰ ἐναντία , ὡς ὀφείλοντα πάντως ὅτι ἂν ᾖ ἄλλου εἶναι . ὅτι δὲ ἡ ἀρχὴ οὐ καθ’ ὑποκειμένου , τουτέστιν οὐκ ἐν ὑποκειμένῳ οὐδὲ συμβεβηκός , δείκνυσιν οὕτως · τὸ καθ’ ὑποκειμένου ἀρχὴν ἔχει τὸ ὑποκείμενον • ἡ ἀρχὴ ἀρχὴν οὐκ ἔχει · ἡ ἀρχὴ ἄρα οὐ καθ’ ὑποκειμένου ἐστίν . εἰ γὰρ καθ’ ὑποκειμένου ἐστίν , ἔσται ἀρχὴ τῆς ἀρχῆς · ἀλλὰ μὴν ἀρχὴ ἀρχῆς οὐκ ἔστιν · οὐδ’ ἄρα τὸ καθ’ ὑποκειμένου ἀρχή . τὸ δὲ συνημμένον δείκνυσιν οὕτως . τοῦ καθ’ ὑποκειμένου τὸ ὑποκείμενον προυπάρχει · τὸ προυπάρχον ἀρχή ἐστι · τοῦ ἄρα καθ’ ὑποκειμένου τὸ ὑποκείμενον ἀρχή ἐστιν . p . 189 a 32 ἔτι οὐκ εἶναί φαμεν οὐσίαν ἐναντίαν οὐσίᾳ · πῶς οὖν ἐκ μὴ οὐσιῶν οὐσία <ἂν> εἴη ; ἢ πῶς ἄν πρότερον μὴ οὐσίας εἴη ; ’Ev τούτοις τρεῖς μοι δοκεῖ συλλογισμοὺς ἢ τέτταρας συνελεῖν , ὧν ὁ μὲν πρῶιος οἷον λῆμμα τῶν ἐφεξῆς ὢν δείκνυσιν , ὅτι τὰ ἐναντία οὐκ οὐσίαι εἰσίν , οἱ δὲ ἐφεξῆς δύο συνάγουσιν , ὅτι τὰ ἐναντία οὐκ εἰσὶν ἀρχαί . καὶ ὁ μὲν πρῶτος τοιοῦτος · ἡ οὐσία ἐναντίον οὐκ ἔχει · τὸ ἐναντίον ἐναντίον ἔχει · τὸ ἄρα ἐναντίον οὐκ ἔστιν οὐσία . ὁ δὲ δεύτερος λαβών , ὅτι τὰ ἐναντία οὐκ οὐσία , ὡς ἐκ μεταθέσεως κατάφασιν , καὶ προσλαβών , ὅτι ἡ μὴ οὐσία οὐκ ἔστιν οὐσίας αἰτία , συνάγει ὅτι τὰ ἐναντία οὐσίας οὐκ ἔστιν αἴτια · τὰ δὲ οὐσίας μὴ ὄντα αἴτια οὐκ ἂν εἶεν ἀρχαὶ τῶν φυσικῶν οὐσιῶν . ὁ δὲ τρίτος τοιοῦτος · τὰ ἐναντία οὐκ ἔστιν οὐσίας πρότερα · αἱ ἀρχαὶ τῆς οὐσίας πρότεραι τῆς οὐσίας εἰσί · τὰ ἄρα ἐναντία οὐκ εἰσὶν ἀρχαὶ οὐσίας . ὅτι δὲ τὰ ἐναντία οὐκ ἔστιν οὐσίας πρότερα , δείκνυσιν οὕτως · τὰ ἐναντία οὐκ οὐσία · ἡ μὴ οὐσία διὰ τὴν οὐσίαν καὶ ἐν τῇ οὐσίᾳ τὸ εἶναι ἔχει · τὸ διὰ τὴν οὐσίαν καὶ ἐν τῇ οὐσίᾳ τὸ εἶναι ἔχον πρότερον οὐσίας οὐκ ἔστιν . ἀλλὰ τίς ἡ οὐσία , ἣν τῶν ἐναντίων ἀποφάσκει ; ὁ μὲν οὗν Ἀλέξανδρος τῷ οὐκ εἶναί φαμεν οὐσίαν ἐναντίαν οὐσίᾳ προσυπακούειν φησὶ δεῖν τῇ κατὰ | τὸ ὑποκείμενον . τῷ γὰρ εἴδει οὐσίᾳ ὄντι ἡ στέρησις δοκεῖ εἶναι ἐναντία . “ εἰ μὴ ἄρα , φησί , κοινότερον ἡ στέρησις ἐναντίον εἴρηται ” . θαυμάζω δὲ εἰ τὴν ὕλην ἀκούειν χρὴ τὴν οὐσίαν νῦν · οὐδὲ γὰρ ἡ ὕλη καθ’ αὑτὴν ἀρχή ἐστιν οὐδὲ οὐσία κυρίως , ἀλλ’ εἴπερ ἄρα , κατὰ τρίτον λόγον . οὐσία μὲν γὰρ κυρίως τὸ σύνθετον ἐξ ὕλης καὶ εἴδους , δευτέρως δὲ τὸ εἶδος , καὶ τρίτως ἡ ὕλη . καὶ οἶμαι ὅτι διὰ τῶν αὐτῶν ἐπιχειρημάτων ἔδειξεν ἄν τις , ὅτι οὐδὲ ἡ ὕλη καθ’ αὑτὴν ἀρχὴ ἄν εἴη , εἴπερ μὴ οὐσία καθ’ αὑτήν , ἐκ δὲ μὴ οὐσίας οὐσία οὐκ ἄν εἴη . καὶ τοῦτο δὲ αὐτὸ ζητήσεως ἄξιον εἶναί μοι δοκεῖ , πῶς εἴρηται τὸ πῶς ἐκ μὴ οὐσιῶν οὐσία ἂν εἴη . καὶ γὰρ οὐδὲ ἔδει οὐσίας εἶναι τὰ τῆς οὐσίας στοιχεῖα . εἰ γὰρ προυπάρχει τὰ στοι - χεῖα τοῦ στοιχειωτοῦ καὶ εἶεν οὐσία τὰ τῆς οὐσίας στοιχεῖα , πρὸ τοῦ γενέσθαι τὴν οὐσίαν εἴη ἄν οὐσία . καὶ ὅλως πανταχοῦ τὰ στοιχεῖα οὐκ ἔστιν , ὅπερ τὰ στοιχειωτά . οὕτε γὰρ τὰ τοῦ ἀνθρώπου στοιχεῖα ἄνθρωποι οὔτε τὰ τῆς σαρκὸς σάρξ . μήποτε οὖν ἡ ὕλη καὶ τὸ εἶδος ἤτοι ἡ ἀντί - θέσις στοιχεῖα ὄντα τῆς κυρίως οὐσίας αὕτη δέ ἐστιν ἡ σύνθετος ) οὐσία μὲν καθ’ αὑτὰ ἑκάτερα οὐκ εἰσίν , ἀλλ’ οὐσιώδη μόνον , καὶ σώματα μὲν οὐκ ἔστι , σωματικὰ δέ , ὡς καὶ Εὔδημος δηλοῖ “ σωματοειδῆ ” καλῶν τὴν ὕλην • συνελθόντα δὲ οὐσία καὶ οὐσίας ἀποδοτικά ἐστι . διὸ οὐδέτερον καθ’ αὑτὸ οὔτε οὐσία ἐστὶν οὔτε οὐσίας ἀποδοτικόν . ἔχειν μέντοι τι δοκεῖ πλέον εἰς οὐσίας λόγον ἡ ὕλη τῆς ἐναντιώσεως , καθ’ ὅσον ἡ μὲν ὕλη δύναται " καθ’ ἑαυτὴν εἶναι , ὅπερ ἴδιον τῆς οὐσίας ἐστίν , ἡ δὲ ἀντίθεσις ἐν ἑτέρῳ πάντως ἔχει τὸ εἶναι καὶ ἐν ὑποκειμένῳ ἐστί , καὶ κατὰ τοῦτο πορρώτερον τῆς οὐσίας ἐστί . καὶ διὰ τοῦτο ἐκ τοῦ ἐν ὑποκειμένῳ εἶναι τὰ ἐναντία ἔδειξεν , ὅτι οὐκ ἀρχαί , μᾶλλον ἀρχὴν εἰπὼν εἶναι τὸ ὑποκείμενον , διότι προυπάρχει τοῦ κατηγορουμένου . Ἀλλ’ ἔτι μοι δοκεῖ ζητεῖν ὁ λόγος , τίς ὁ σκοπὸς ἄν εἴη τοῦ προκει - μένου ῥητοῦ . ὅτι μὲν γὰρ ἔτι βούλεται δι’ αὐτοῦ δεῖξαι μὴ οὖσαν αὐτάρκη τὴν ἐναντίωσιν εἰς ἀρχῆς λόγον , πρόδηλον · τίς δὲ ἡ οὐσία , ἧς τὰς ἀρχὰς ζητεῖ , καὶ πῶς μεθοδεύει τὸν λόγον , οὔπω νομίζω δῆλον ἐκ τῶν εἰρημένων γεγονέναι . μήποτε οὖν τῆς συνθέτου οὐσίας , ἣν καὶ κυρίως οὐσίαν ἐν τοῖς ἑξῆς ἐρεῖ , τὰ στοιχεῖα ζητῶν τὴν ἀντίθεσιν τοῦ εἴδους καὶ τῆς στερήσεως οὔ φησιν ἀρκεῖν , ὅτι κἄν τὸ εἶδος οὐσία πὼς , ἀλλὰ τὸ ἀντικείμενον αὐτῷ ἡ στέρησις οὐδαμῶς οὐσία . οὐσία γὰρ οὐσίᾳ οὐκ ἔστιν ἐναντία . χρεία οὖν ἄλλου τινὸς ὑποκειμένου , ὥστε μετὰ τοῦ εἴδους ποιεῖν τὸ σύνθετον τῆς στερήσεως οὐκ ἐνυπαρχούσης , ἀλλὰ πρὸς τὴν γένεσιν καὶ τὴν φθορὰν σὺν τελούσης . ὅτι δὲ οὐ τοῦτο δείκνυσιν ὅτι ἀπλῶς οὐκ εἰσὶν ἀρχαὶ τὰ ἐναν - τία ἀλλ’ οὐ καθ’ αὑτὰ ἀρχαί , καὶ διὰ τῶν ἑξῆς δηλοῖ αὐτὸ τοῦτο λέγων , 15 ὅτι οὐκ ἄλλως δυνατὸν καὶ τὰ πρότερον καὶ τὰ νῦν συναληθεύειν , εἰ μὴ πρὸς τοῖς ἐναντίοις καὶ τρίτον τι τοῖς ἐναντίοις ὑποκείμενον ὑποτεθῇ . διὰ τοῦτο δὲ καὶ ἀπορίας καλεῖ τὰς νῦν εἰρημένας ὡς προσδιορισμοῦ τινος δεο - μένας δεικνύντος ὅτι καθ’ αὑτὰ μὲν οὐκ ἔστιν ἀρχαί , τρίτῳ δέ τινι συν - ταχθέντα ἀρχαὶ γίνονται . p . 189 a 34 Διόπερ εἴ τις τόν τε πρότερον ἀληθῆ νομίσειεν λόγον εἶναι καὶ τοῦτον , ἀναγκαῖον , εἰ μέλλει διασώσειν ἀμφοτέρους αὐτούς , ὑποθεῖναί τι τρίτον . Δείξας πρότερον ὅτι τῶν φυσικῶν ἀρχαὶ τὰ ἐναντία ἐκ τοῦ τὸ γινό - μενον μὴ ἐκ τοῦ τυχόντος ἀλλ’ ἐξ ἐναντίου γίνεσθαι καὶ φθείρεσθαι μὴ εἰς τὸ τυχὸν ἀλλ’ εἰς ἐναντίον , εἶτα ἄλλους ἐπαγαγὼν λόγους ἀποροῦντας πρὸς τοῦτο καὶ τοὐναντίον δεικνύναι δοκοῦντας , ὅτι οὐκ εἰσὶν ἀρχαὶ τὰ ἐναντία καὶ δεικνύντας γε κατὰ συλλογιστικὴν ἀκρίβειαν , ἀλλ’ οὐ σοφιζο - μένους ) , εὑρίσκει μηχανήν , πῶς καὶ οἱ πρότερον λόγοι καὶ οἱ προσεχεῖς καίτοι τἀναντία λέγειν δοκοῦντες εἰς ταὐτὸ συμφωνήσουσιν . αὕτη δ’ ἐστὶ τὸ ἀρχὰς μὲν εἶναι τὰ ἐναντία τοῦτο γὰρ ἀληθῶς δέδεικται πρότερον ) , μὴ μέντοι καθ’ αὑτὰ ληφθέντα ( καὶ γὰρ οἱ τοῦτο ἀναιροῦντες λόγοι ἀληθεῖς εἰσιν ) , ἀλλὰ μετά τινος ἄλλου τρίτου τοῦ τοῖς ἐναντίοις ὑποκειμένου . καὶ πάλιν εὑρίσκει συμφωνοῦντας αὑτοῦ τῷ λόγῳ τοὺς φυσικούς , οἳ μίαν φύσιν ὑποτιθέντες τοῖς ἐναντίοις , δι’ ἣν ἓν τὸ πὰν ἔλεγον , ἐκ ταύτης γεννῶσι τὰ πάντα , ὡς Θαλῆς μὲν ὕδωρ , Ἡράκλειτος δὲ πῦρ , Ἀναξιμένης δὲ ἀέρα , Διογενὴς δὲ τὸ μεταξύ . καὶ γὰρ οὗτοι πάντες τὴν μίαν ταύτην φύσιν τοῖς ἐναντίοις ὑπετίθεσαν συγκρίσει καὶ διακρίσει ἢ μανώσει καὶ πυκνώσει τὰ ἄλλα γίνεσθαι λέγοντες ἀπ’ αὐτῆς . ἐπαινεῖ δὲ μᾶλλον τοὺς τὸ μεταξὺ λέ - γοντς καὶ τὴν αἰτίαν προστίθησι . τὰ γὰρ τέτταρα στοιχεῖα μετ’ ἐναντιο - τήτων ἤδη ἐστί · πῦρ μὲν γὰρ θερμὸν καὶ ξηρόν , ἀὴρ δὲ θερμὸν καὶ ὑγρόν , ὕδωρ δὲ ψυχρὸν καὶ ὑγρόν , ἡ δὲ γῆ ψυχρὸν καὶ ξηρόν . πάντα δὲ μετὰ ἐναντιότητος · πάντα γὰρ ἐξ ὕλης καὶ εἴδους . τὸ δὲ μέλλον δέχεσθαι τὰ ἐναντία καὶ σὺν αὐτοῖς τὰς γενέσεις τῶν ὄντων καὶ τὰς φθορὰς ἀποδιδόναι δεῖ κατὰ τὴν ἑαυτοῦ φύσιν ἄμοιρον τῶν ἐναντίων ὑπάρχειν . εἰ γὰρ ἔχοι τι τῶν ἐναντίων κατ’ οὐσίαν , ἢ οὐ μεταβαλεῖ κατ’ αὐτὸ καὶ οὐδὲν ἀπ’ αὐτοῦ ἔσται ἢ φθαρήσεται , εἰ τὸ εἶναι αὐτῷ ἐν τῷ ἑτέρῳ τῶν ἐναντίων , ἢ ἅμα ἕξει τὰ ἐναντία . ὅλως δὲ εἰ μετ’ ἐναντίου ἐστίν , οὐκέτι ἁπλοῦν ἔσται , ἀλλὰ σύνθετον . τὰ γὰρ ἐναντία ἐν ὑποκειμένῳ , ὥστε οὐδὲ ἀρχή . ἀρχαὶ γὰρ ἐκεῖνα ἐξ ὧν τοῦτό ἐστιν , ἀλλ’ οὐκ αὐτό . εἰ δέ τις ὅλως ἓν τῶν στοιχείων ἐπιθυμεῖ τὴν ἀρχὴν τίθεσθαι , ἄμεινον ἀέρα λέγειν , διότι ὡς πρὸς τὰ ἄλλα ἀναισθήτους ἔχειν δοκεῖ τὰς διαφοράς δόξει οὖν ὡς ἄποιον καὶ μηδεμίαν ἔχον ἐναντίωσιν καθ’ ἑαυτὸ ὑποτίθεσθαι ) , τῶν δὲ ἄλλων πάλιν τὸ ὕδωρ εἰς τὰ ἐναντία τρέπεσθαί ἐστιν εὐφυέστερον · θερμαίνεται γὰρ καὶ ψύχεται ῥᾳδίως καὶ δὴ καὶ | πήγνυται εἰς κρύσταλλον ὡς μηδὲ τὴν ὑγρότητα κατ’ οὐσίαν ἔχειν δοκοῦν . τὸ μέντοι πῦρ φανερὰς ἔχει τὰς ἐναντιώσεις , θερμότητα λέγω καὶ ξηρότητα καὶ μάλιστα τὴν θερμότητα , καὶ δέχεσθαι τὰ ἐναντία πῦρ μένον οὐ πέφυκε . τούτου δὲ αἴτιον τὸ δρα - στικὸν εἶναι μᾶλλον αὐτὸ καὶ εἴδει ἀναλογεῖν , ἀλλ’ οὐχὶ ὕλῃ . p . 189 b 8 Ἀλλὰ πάντες γε τὸ ἓν τοῦτο τοῖς ἐναντίοις σχηματίζουσιν . Καὶ ἐκ τῆς ἀνάγκης τοὐ λόγου καὶ ἐκ τῆς τῶν ἄλλων φυσικῶν μαρ - τυρίας τὸ ἓν εἰσαγαγών , ὅτι μηδὲ τοῦτο αὔταρκες καθ’ ἑαυτό , δείκνυσι λέ - γῶν , ὅτι μηδὲ ἐκεῖνοι μόνον ἐτίθεντο τὸ ἓν ἀλλὰ σὺν αὐτῷ τὰ ἐναντία , τὰς τρεῖς ἀρχὰς βουλόμενος καὶ κατ’ ἐκείνους συστῆσαι . καὶ λέγει ὅτι καὶ ἐκεῖνοι τὸ ἓν τοῖς ἐναντίοις σχηματίζουσι τὰς διαφορὰς τῶν γινομένων κατὰ τὰς τῶν ἐναντίων διαφορὰς ἀποδιδόντες , οἱ μὲν μανότητι καὶ πυκνότητι , οἱ δὲ τῷ μᾶλλόν τε καὶ ἧττον . καὶ οἱ μανότητι καὶ πυκνότητι τὰ ἄλλα γεννῶντες τῷ ἐπιτείνειν ἣν ἔχει ποιότητα ἢ ἀνιέναι ποιοῦσιν · ἡ μὲν γὰρ μάνωσις ἄνεσις , ἡ δὲ πύκνωσις ἐπίτασις , ὧν ἡ μὲν ἐπίτασις ὑπὸ τὸ μᾶλλον , ἡ δὲ ἄνεσις ὑπὸ τὸ ἧττον , πάντα δὲ εἰς ὑπεροχὴν ἀνάγεται καὶ ἔλλειψιν · καὶ ἔοικε , φησί , μὴ ὑφ’ ἡμῶν καινοτομεῖσθαι τὸ τρεῖς εἶναι τὰς ἀρχάς , ἀλλὰ παλαιά τις εἶναι αὕτη ἡ δόξα , ὅτι τὸ ἓν καὶ ἡ ὑπεροχὴ καὶ ἔλλειψις ἀρχαὶ τῶν ὄντων εἰσί . κἄν γὰρ μὴ πάντες τῷ αὐτῷ ὀνόματι ἐχρήσαντο τῆς ὑπεροχῆς καὶ τῆς ἐλλείψεως , ἀλλ’ οἱ μὲν σύγκρισιν καὶ διάκρισιν οἱ δὲ μάνωσιν καὶ πύκνωσιν ἢ τὸ μᾶλλον καὶ ἧττον ἢ τὸ μέγα καὶ μικρὸν ἐκά - λουν , ἀλλὰ πάντα γε ταῦτα εἰς ὑπεροχὴν ἀνάγεται καὶ ἔλλειψιν . καὶ ταύτῃ γε πάντες ἀλλήλοις συμφωνοῦσιν οἱ τρεῖς λέγοντες τὰς ἀρχάς . διαφέρουσι δὲ τῷ τοὺς μὲν ἀρχαιοτέρους τὰ μὲν δύο ἅπερ ἐστὶ τὰ ἐναντία ποιητικὰ λέγειν , τὸ δὲ ἓν παθητικὸν καὶ ὑλικόν , τῶν δὲ ὑστέρων τινὰς τὸ μὲν ἓν ποιητικὸν τὰ δὲ δύο τὰ ἐναντία παθητικὰ καὶ ὑλικά . δοκεῖ δὲ ὁ Πλάτων’ οὕτως λέγειν τὸ μὲν ποιοῦν ἓν τιθείς , τὸ δὲ πάσχον ἤτοι τὴν ὕλην ὑπερ - βολὴν καὶ ἔλλειψιν καλῶν καὶ μέγα καὶ μικρόν , καὶ ταύτῃ δύο λέγων αὐτό . δῆλον δὲ ὅτι εἰ μὲν τὸ κυρίως ποιητικὸν αἴτιον ἔλεγεν ἕν , οὐκ ἦν τοῦτο στοιχεῖον · εἰ δὲ τὸ εἶδος ἕν , τὴν δὲ ὕλην δύο κατὰ τὸ Πυθαγόρειον ἔθος διὰ τῶν ἀριθμῶν σημαίνων τὰ πράγματα , εἰκότως ἓν μὲν τὸ εἶδος ἔλεγεν ὡς ὁρίζον ὅπερ ἂν καταλάβῃ καὶ περατοῦν , δύο δὲ τὴν ὕλην ὡς ἀόριστον καὶ ὄγκου καὶ διαιρέσεως αἰτίαν καὶ πεφυκυῖαν πρὸς τὰ ἀντικείμενα · ἐπι - στῆσαι δὲ χρὴ μετ’ ὀλίγον ὅτι καὶ αὐτὸς Ἀριστοτέλης τὴν στέρησιν καὶ τὴν ὕλην εἰς ταὐτὸν ἄγει λέγων “ ἔστι δὲ τὸ μὲν ὑποκείμενον ἀριθμῷ μὲν ἕν , εἴδει δὲ δύο’’ . καὶ δῆλον ὅτι καὶ αὐτὸς δύο μὲν ἐρεῖ τὸ ὑποκείμενον , ἓν δὲ τὸ εἶδος . p . 189 b 16 Τὸ μὲν οὖν τρία φάναι τά στοιχεῖα ἕως τοῦ περίεργος ἄν ἡ ἑτέρα τῶν ἐναντιώσεων εἴη . Πάνυ φιλανθρώπως οὐ μόνον κατὰ τὴν ἀποδεικτικὴν ἀνάγκην ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν τῶν ἄλλων φιλοσόφων συμφωνίαν ἀποδείξας τὸ τρεῖς ὀφείλειν εἶναι τὰς τῶν φυσικῶν στοιχειώδεις ἀρχάς , ἃς οὐδὲ ἀρχὰς ἁπλῶς ἀλλὰ στοιχεῖα κυριώτερον ἐκάλεσαν , ἀκριβείας πλείονος ἕνεκεν καὶ ὅτι οὐ πλείω τῶν τριῶν ἐστι τὰ στοιχεῖα προσαποδείκνυσιν . ἐπεὶ γὰρ ἀνάγκη καὶ ὑπο - κείμενον εἶναί τι ἓν καὶ δύο ἐναντία παρὰ τὸ ὑποκείμενον εἴπερ μήτε τὸ ἐναντίον εἰς τὸ ἐναντίον δρᾷ ἀλλ’ εἰς τὸ κοινὸν ὑποκείμενον , μήτε τὸ τυχὸν ἐκ τοῦ τυχόντος γίνεται ) , εἴ τις ὅλως πλεονάσαι βούλεται τὰς ἀρχάς , ἢ ἄλλο ὑποκείμενον προσθήσει ἡ ἄλλην ἐναντίωσιν . ἀλλ’ ὑποκείμενον μὲν ἀδύνατον ἕτερον προσθεῖναι . εἰ γὰρ ἡ αὐτὴ φύσις ἔσται τῶν αὐτῶν οὖσα δεκτική , ἥπερ καὶ κατ’ αὐτὸ τοῦτο ὑφέστηκε κατὰ τὸ ὑποδοχὴν εἶναι , μόνον ἔσται καὶ ἓν τὸ ὑποκείμενον · εἰ δὲ διαφέρουσιν ἀλλήλων , καὶ αἱ διαφοραὶ εἴδη ἔσονται . καὶ οὐκέτι ἔσται ὑποκείμενα , ἀλλὰ σύνθετα καὶ μετ’ ἐναντιώσεως · αἱ γὰρ διαφοραὶ κατ’ ἀντίθεσιν ὑφίστανται . ὅλως δὲ ἁπλούστερον εἶναι βούλεται τὸ ὑποκείμενον . ὡς περὶ ἑαυτὸ δεχόμενον τὴν μεταβολήν . προστι - θεῖ δὲ καὶ ὅτι ὥσπερ ἡ παράγουσα τὰ πρῶτα ἐναντία ἀρχὴ μία ἦν , οὕτως καὶ ἡ ὑποδεχομένη τὰ ἔσχατα μία ἔσται . τὸ γὰρ παράγον τὰ πρῶτα ἐναντία κρεῖττον αὐτῶν ὑπάρχον καὶ διὰ τοῦτο ἐπὶ πλέον φθάνον ταῖς ἀπο - γεννήσεσι μετὰ τὴν τῶν ἐσχάτων ἐναντίων ὑπόστασιν μίαν τινὰ ἀπογεννᾷ φύσιν ἀνομοίως ἑαυτὴν μιμουμένην · ὡς γὰρ ἐκείνη κατ’ αἰτίαν περιέχει τὰ ἐναντία , οὕτως αὕτη πέφυκε πρὸς ἄμφω · καὶ ὡς αὕτη γεννητικὴ τῶν ἐναν - τίων ἐστίν , οὕτως ἐκείνη δεκτική . ἓν οὖν εἶναι χρὴ τὸ ὑποκείμενον ἱκανὸν πρὸς τὸ πάσχειν ὑπάρχον . εἰ δὲ δύο τις ἐναντιώσεις λέγοι τέτταρα τὰ " ἐναντία τιθεὶς ἢ καὶ ὑποκείμενα δύο θήσεται καθ’ ἑκατέραν ὅν , καὶ οὕτως οὐκέτι ἓν ἔσται τὸ ὑποκείμενον , ὅπερ δέδεικται πρότερον . καὶ μέντοι ἢ ἐξ ἑκατέρου τῶν ὑποκειμένων ἑκατέρα τῶν ἐναντιώσεων γεννᾶν δύναται πάντα καὶ ἔσται περιττὴ ἡ ἑτέρα μία γὰρ οὕτως ἔστι ἐναντίωσις ) ἢ ἑκατέρα ἴδιά τινα καὶ ἀφωρισμένα γεννήσει καὶ οὐκέτι πάντων αἱ αὐταὶ ἀρχαὶ ἔσονται . εἰ δὲ ἓν ὑποκείμενον ταῖς δύο ἐναντιώσεσιν ὑποτιθεὶς λέγοι δύνασθαι γεννᾶν αὐτὰς τὰ ὄντα ἐκ τοῦ ἑνὸς ὑποκειμένου , πάλιν ἢ ἄλλα μὲν ἥδε ἄλλα δὲ ἥδε ἢ τὰ αὐτὰ ἀμφότεραι , καὶ οὕτως πάλιν τὰ αὐτὰ ἔσται | ἄτοπα . εἰ μὲν γὰρ ἄλλα καὶ ἄλλα , κἄν ἐκ τοῦ αὐτοῦ ὑποκειμένου , τὸ μὲν ὑποκείμενον κοινὴ πάντων ἀρχὴ ἔσται , αἱ δὲ ἐναντιώσεις οὐκέτι κοιναί . εἰ δὲ ἐξ ἀλ - λήλων πάντα γεννῶσι , περιττὴ πάλιν ἡ ἑτέρα . μία γὰρ ἔσται ἡ ἐναντίωσις . εἰ δὲ καὶ πλείονάς τις δυεῖν ἐναντιώσεις ὑπόθηται , τὰ αὐτὰ ἄτοπα ἀκολου - θήσει καὶ ἔτι μᾶλλον . τούτων δὲ τῶν τῆς διαιρέσεως τμημάτων καὶ τῶν ἑπομένων αὐτοῖς ἀτόπων τὰ μὲν τέθεικε , τὰ δὲ ὡς σφὴ παρῆκεν ὁ ’Αρι - στοτέλης . τὸ μὲν γὰρ δύο καὶ ὑποκείμενα λέγειν τοὺς δύο τιθέντας ἐναν - τιώσεις αὐτὸ ὡς ἄτοπον τέθεικε διὰ τὸ προειλῆφθαι ὅτι πρὸς τὸ πάσχειν ἱκανὸν τὸ ἕν . πρὸς δὲ τὸ τὰ αὐτὰ γεννᾶν τὰς δύο ἐναντιώσεις , εἴτε ἑνὸς εἴτε δυεῖν ὑποκειμένων ὄντων κοινὸν ἐπήγαγεν ἄτοπον τὸ περιττὴν εἶναι τὴν ἑτέραν ἐναντίωσιν , καὶ ὅτι μία ἔσονται ἄμφω , καὶ ὅτι τὰ αὐτὰ γεννῶσι · " τὸ δὲ χωρὶς ἑκατέραν ἴδιά τινα γεννᾶν οὐδὲ ἠξίωσε λόγου περὶ κοινῶν ἀρχῶν διαλεγόμενος . ὁ μέντοι Πορφύριος τὸ ἐξ ἀλλήλων γεννᾶν οὕτως ἀκούει , ὡς εἰ ἡ ἑτέρα τῶν ἐναντιώσεων τὴν ἑτέραν γεννᾶ , οἷον εἴ τις λέγοι ἀραιὸν πυκνὸν θερμὸν ψυχρὸν ὡς πρῶτα , ἔπειτα τὸ μὲν θερμὸν ἐκ τοῦ ἀραιοῦ , τὸ δὲ ψυχρὸν ἐκ τοῦ πυκνοῦ · ἀρκέσει γὰρ ἡ τοῦ ἀραιοῦ καὶ πυκνοῦ ἐναντίωσις . καὶ εἰ μὲν ἐξ ἀλλήλων γεννᾶσθαι ἔλεγεν , εἶχεν ἄν τι ἀκόλουθον ἡ ἐξήγησις · νῦν δὲ γεννᾶν εἶπεν ἐξ ἀλλήλων . p . 189 b 22 Ἅμα δὲ καὶ ἀδύνατον πλείους εἶναι ἐναντιώσεις τὰς πρώτας . Δείξας ὅτι ἐὰν ὑπόθηταί τις δύο τὰς πρώτας ἐναντιώσεις , ἢ καὶ δύο ὕλας ὑποθήσει ἤ , εἰ μία ἡ ὕλη , περιττὴ ἔσται ἡ ἑτέρα τῶν ἐναντιώσεων , δείκνυσι νῦν ὅπερ καὶ πρότερον ἔλεγεν , ὅτι οὐδὲ δυνατὸν πλείους εἶναι μιᾶς τὰς πρώτας ἐναντιώσεις συλλογιζόμενος καὶ νῦν οὕτως · ἡ οὐσία ὅν τι γένος ἐστὶ τὸ αὐτό , ἐν δὲ ἑνὶ γένει μία ἐναντίωσις · ἐν ἄρα τῇ οὐσίᾳ μία ἐναντίωσις , ἀλλὰ μὴν ἡ οὐσία πρώτη τῶν ἄλλων γενῶν ἐστιν · ἡ δὲ ἐν τῷ πρώτῳ γένει ἐναντίωσις πρώτη τῶν ἐν τοῖς ἄλλοις γένεσιν ἐναντιώ - σεών ἐστιν · ἐστιν · ὥστε ἡ ἐν τῇ οὐσίᾳ ἐναντίωσις πρώτη τῶν ἐν τοῖς ἄλλοις γένεσιν ἐναντιώσεων ἐστι . καὶ οὕτως ἄν ἔχοιεν αἱ ἐν τοῖς ἄλλοις γένεσιν ἐναντιώσεις πρὸς τὴν ἐν τῇ οὐσίᾳ , ὡς αὐτὰ τὰ γένη πρὸς τὴν οὐσίαν . εἰ οὖν ἐκείνοις παρὰ τῆς οὐσίας τὸ εἶναι , καὶ ταῖς ἐναντιώσεσιν αὐτῶν παρὰ τῆς ἐν τῇ οὐσίᾳ ἐναντιώσεως · ὑστέρα ἄρα καὶ ὑπ’ ἐκείνην · μία ἄρα ἡ πρώτη ἡ ἐν τῇ οὐσίᾳ ἐναντίωσις καὶ ἡ ἀρχὴ αὐτή , ἐπειδὴ καὶ τὰς ἀρχὰς τὰς τῆς οὐσίας ζητοῦμεν . εἰκότως οὖν τὰς ἐναντιώσεις πάσας εἰς τὸ εἶδος καὶ τὴν στέρησιν συνεκορύφωσεν ὁ λόγος , διότι αὕτη τῆς οὐσίας μάλιστά ἐστιν ἰδία καὶ κατὰ ταύτην γένεσις ἐπιτελεῖται καὶ φθορά . εἰ δέ τις πλείους ἐναντιώσεις ἐν ταῖς ἀρχαῖς λαμβάνοι , οὗτος τῶν ἀρχῶν λέγοι ἄν τὰς μὲν πρώτας εἶναι , τὰς δὲ μετ’ ἐκείνας . οὕτως δὲ ὁμογενεῖς οὖσαι κατὰ τὸ πρότερον καὶ ὕστερον διοίσουσιν . εἰ γὰρ κοινὸν γένος ἡ οὐσί , γενικωτάτη ἄν εἴη ἡ τῆς οὐσίας ἐναντίωσις . τὸ δὲ πᾶσαι δὲ αἱ ἐναν - τιώσεις ἀνάγεσθαι δοκοῦσιν εἰς μίαν ἢ καὶ ἐκ τῆς τῶν φαινομένων ἐναργείας τὴν πίστιν παράγει ἐκ τῆς τῶν φυσικῶν μαρτυρίας πάντων μίαν τὴν πρώτην τιθέντων , ἢ ἐκ τῆς ἑαυτοῦ δόξης εἰς εἶδος καὶ στέρησιν πάσας ἀναγούσης τὰς ἐναντιότητας . καὶ γὰρ προσεχεῖς μὲν γενέσεως ἀρχαὶ κατ’ αὐτὸν δύο εἰσὶν ἐναντιώσεις , θερμότης ψυχρότης , ξηρότης ὑγρότης , ὡς ἐν τῷ δευτέρῳ τῆς Περὶ γενέσεως ἔδειξεν · ἐπεὶ δὲ καὶ αὗται ὑπὸ μίαν ἀνάγονται τὴν τῆς ἕξεως καὶ τῆς στερήσεως , διὰ τοῦτο μία ἡ ἀρχικὴ κατ’ αὐτὸν ἐναν - τίωσις . οὕτως ὁ Ἀλέξανδρος καὶ νῦν ἐξηγήσατο τὸ χωρίον · τὸ δὲ ἀεὶ γὰρ ἐν ἑνὶ γένει μία ἐναντίωσίς ἐστιν ἐπὶ τῆς προσεχοῦς τὴν γένεσιν ἐναντιώσεως ἀκούει . τὸ γὰρ λευκὸν καὶ μέλαν χρώματός ἐστι προσεχὴς ἐναντίωσις , οὐ ποιότητος · “ τὸ δὲ ποιόν , φησίν , ἢ οὐκ ἔχει προσεχῆ ἐναν - τίωσιν , ἢ εἰ ἔχει , ὑπ’ αὐτὴν ἀναχθήσεται τὸ λευκὸν καὶ μέλαν καὶ τὰ ἄλλα ὁμοίως τὰ ἐν τῇ ποιότητι ἐναντία.’’ ὁ μέντοι Πορφύριος οὐσίαν ἀκούει τὴν ὕλην καὶ περὶ ταύτην μίαν λέγει ἐναντίωσιν τὴν πρώτην , διότι γένος ἡ οὐσία , ἐν παντὶ δὲ γένει μία ἐναντίωσις ἡ πρώτη . λέγει δὲ οὕτως · . “ ἐν παντὶ γένει μία ἐναντίωσις ἡ πρώτη . γένος δὲ καὶ ἡ οὐσία · μία ἄρα καὶ περὶ ταύτην ἡ ἐναντίωσις . ἡ δὲ ὕλη οὐσία . ὥστε καὶ ἡ περὶ ταύτην μία ἐναντίωσις ἡ πρώτη , κἄν ὦσι πλείους , τῷ πρότερον καὶ ὕστερον διοίσουσιν , ἀλλ’ οὐ τῷ γένει · ἀεὶ γὰρ ἐν ἑνὶ γένει μία ἐναντίωσις’’ . καὶ ἄμεινον οἶμαι οὕτως ἤπερ ἐπ’ ἐκείνης τῆς οὐσίας ἀκούειν τῆς ὅλης τῆς τοῖς ἄλλοις γένεσιν ἀντιδιῃρημένης . τὸ γὰρ λέγειν ὅτι αἱ τῶν ἄλλων γενῶν ἐναντιώσεις ὑπὸ τὴν τῆς οὐσίας ἐναντίωσίν εἰσι , διότι καὶ αὐτὰ τὰ γένη ἀπὸ τῆς οὐσίας ἔχει τὸ εἶναι , ἀπιθάνως εἰρῆσθαί μοι δοκεῖ . αἱ μὲν γὰρ ἄλλαι ἐναντιώσεις ὑπὸ τὴν πρώτην οὕτως ἀνάγονται , ὡς κατηγορεῖσθαι τῶν ἄλλων τὴν πρώιην . πᾶσα γὰρ ὑπεροχὴ καὶ ἔλλειψις , ταὐτότης καὶ ἑτερότης , ἢ ὅτι ἄν ἄλλο τις λέγοι τὴν πρώιην , οὐ μέντοι τὰ ἄλλα γένη οὐσίαι εἰσί . διότι γὰρ τὸ εἶναι ἐν τῇ οὐσίᾳ ἔχουσι , δι’ αὐτὸ τοῦτο οὐκ εἰσὶν οὐσίαι . κάλλιον οὖν ἴσως οὐσίαν καὶ ἓν γένος τὸ γενητὸν πᾶν ἀκούειν κοινὸν τῶν δέκα γενῶν ὑπάρχον . διὸ καὶ ἡ προσεχὴς αὐτῶν ἐναντίωσις κοινὴ τῶν δέκα γενῶν ἐστιν , ἡ ἕξις λέγω καὶ ἡ στέρησις . δυνατὸν δὲ καὶ τὴν ὕλην ἀκούειν , ὡς κατ’ αὐτὴν ὑφεστηκότος τοῦ γενητοῦ καὶ ἐνύλου παντός , οὐ μέντοι ὅτι κυρίως οὐσία ἐστὶν ἡ ὕλη . οὔτε γὰρ ἡ νοητὴ οὐσία ἐστὶν ἡ ὕλη οὔτε ἡ αἰσθητή . ἡ μὲν γὰρ παντάπασίν ἐστιν ἄυλος , ἡ δὲ καὶ αὐτὴ γένεσιν ἔχει καὶ φθορὰν ἥ γε κυρίως γενητὴ οὐσία . τὸ δὲ γινόμενον καὶ φθειρόμενον ὑποκειμένου δεῖται καὶ ὕλης , ὡς καὶ ἐν τοῖς ἑξῆς μαθησόμεθα . ὅλην δὲ ὕλης ποιεῖν ἄλογον . p . 189 b 27 Ὅτι μὲν οὖν οὔτε ἓν τὸ στοιχεῖον οὔτε πλείω δυεῖν ἢ τριῶν ἕως τοὐ | οὕτω τὰ περὶ ἕκαστον ἴδια θεωρεῖν . Δείξας ὅτι μιᾶς ἐναντιώσεως ἐν ταῖς ἀρχαῖς δεῖ καὶ ὑποκειμένου τινὸς τοῖς ἐναντίοις , συμπεραίνεται ὅτι οὔτε ἓν τὸ στοιχεῖον , εἴπερ ἐναντία καὶ ὑποκείμενόν τι τοῖς ἐναντίοις , οὔτε μέντοι πλείω δυεῖν ἢ τριῶν . τό τε γὰρ ὑποκείμενον ἕν ἐστι καὶ τὰ ἐναντία οὐ πλείω δυεῖν ἐστιν . εἴτε μέντοι δύο ἀρχ’ αἰ εἴτε τρεῖς τοῦτο γάρ ἐστι τὸ καθάπερ εἴπομεν ) ζητήσεως ἄξιόν ἐστι . καὶ γὰρ εἰ μὲν ὡς μία ἀρχὴ τὰ ἐναντία λαμβάνοιτο , δύο ἄν εἶεν ἀρχαὶ ἥ τε ὕλη καὶ τὰ ἐναντία · εἰ δὲ ὡς δύο τὰ ἐναντία , τρεῖς εἰσιν αἱ ἀρχαί . ἄμεινον δὲ διὰ τὴν στέρησιν ἀμφιβόλως εἰρῆσθαι ἢ ταὐτὸν δοκοῦσαν τῇ ὕλῃ ἢ εἰ καὶ διαφέροι κατὰ συμβεβηκὸς ἀρχὴν οὖσαν . ἄπορον οὖν εἴτε δύο ἀρχαὶ τὸ εἶδος καὶ ἡ ὕλη , εἴτε τρεῖς καὶ τῆς στερήσεως προσλαμ - βανομένης , εἴτε πῶς μὲν δύο πῶς δὲ τρεῖς , ὅπερ καὶ ἀληθὲς φανήσεται . ταῦτα γάρ ἐστι τὰ ἐφεξῆς ὑπ’ αὐτοῦ διαρθρούμενα . καὶ περὶ ταῦτά ἐστιν ἡ πολλὴ ἀπορία , πότερον ὁμοίως τὰ ἐναντία ἀρχαί , ἢ τὸ μὲν καθ’ αὑτό , τὸ δὲ κατὰ συμβεβηκός . καὶ δὴ καὶ συμπεραινόμενος τούτους τοὺς λόγους ἐπάγει “ διὸ ἔστι μὲν ὡς δύο λεκτέον εἶναι τὰς ἀρχάς , ἔστι δὲ ὡς τρεῖς · καὶ ἔστι μὲν ὡς τὰ ἐναντία , ἔστι δὲ ὡς οὔ’’ . ἐπειδὴ δὲ ἐκ τῆς μεταβολῆς μάλιστα καὶ τῆς γενέσεως τὰς ἀρχὰς εὑρεῖν τῶν γινομένων προέθετο , τῶν δὲ γινομένων τὰ μὲν κατά τι τῶν συμβεβηκότων γινόμενα πρόδηλον ἔχει ὑποκείμενον τὴν οὐσίαν , τὰ δὲ κατ’ οὐσίαν γινόμενα ἀδηλότερον ἔχει τὸ ὑποκείμενον , διὰ τοῦτο κοινῶς πρῶτον περὶ γενέσεως ποιησάμενος τὸν λόγον καὶ παραδείγματα παραθέμενος τῆς κατά τι τῶν συμβεβηκότων μεταβολῆς , ὕστερον τὴν κατ’ οὐσίαν γένεσιν διακρίνει ταύτης καὶ δείκνυσι καὶ ἐπ’ ἐκεί - νῆς τὴν τοῦ ὑποκειμένου χρείαν , καὶ ὅπως ἔχει καὶ πρὸς ἐκεῖνο ἡ στέρησις . κοινότερον δὲ τὸν λόγον εἶπε , καὶ ὅτι οὐ μόνον τῇ φυσικῇ ἀλλὰ καὶ τῆ τεχνικῇ προσχρῆται γενέσει · τοιαύτη γὰρ ἡ τοῦ μουσικοῦ . ὅτι δὲ ἡ τῶν κοινῶν καὶ ὁλοσχερῶν θεωρία ὡς πρὸς ἡμᾶς προτέρα τῶν ἰδίων ἐστίν , εἴρηκεν εὐθὺς τῆς πραγματείας ἀρξάμενος . καὶ δῆλον καὶ ἐκ τῶν ἐνταῦθα λεγο - μένων , ὅτι τὰ ἐκεῖ “ καθόλου ” εἰρημένα , ἐξ ὧν ἔλεγεν “ εἰς τὰ καθέκασια δεῖν προϊέναι ” , τὰ κοινὰ καὶ ὁλοσχερῆ ἦν , ἅπερ ἐστὶν ἡμῖν γνωρι - μώτερα . p . 189 b 32 Φαμὲν γὰρ γίνεσθαι ἐξ ἄλλου ἄλλο καὶ ἐξ ἑτέρου ἔτερον ἕως τοῦ καὶ γὰρ ἐξ ἀμούσου καὶ ὁ ἄμουσος γίνεται μουσικός . διὸ καὶ ἐπὶ του συγκειμένου ὡσαύτως · καὶ γὰρ ἐξ ἀμούσου ἀν’ . θρώπου καὶ ἄμουσος ἄνθρωπος γίγνεσθαι λέγεται μουσικός . ἐντεῦθεν καὶ τὴν τοῦ ὑποκειμένου φύσιν εὑρεῖν ἐναργέστερον προτί - θεται , κἂν ἤδη ταύτην ὅτι ἔστιν εὗρέ τε καὶ διαφορὰν ἡμῖν τῆς στερήσεως πρὸς τὸ ὑποκείμενον παραδίδωσι , πρῶτον μὲν ἀτὸ τοῦ λέγεσθαι διαφόρως ἐπιχειρῶν , εἶτα καὶ ἐξ αὐτῆς τῶν πραγμάτων τῆς φύσεως . μεταχειρίζεται δὲ τὸν λόγον οὕτως · ἡ γένεσις καὶ ὅλως ἡ μεταβολὴ ἡ μέν ἐστιν ἁπλῆ , ἡ δὲ σύνθετος · ἁπλῆ μὲν ὡς ὅταν τὸν ἄν - θρωπον λέγωμεν γίνεσθαι μουσικόν , γινόμενον μὲν τὸν ἄνθρωπον λαβόντες , ὃ δὲ γίνεται τὸ μουσικόν · ἢ σύνθετος δέ , ὅταν τὸν μὴ μουσικὸν ἄνθρωπον λέγωμεν γίνεσθαι μουσικόν . ἄνθρωπον . διὰ πούτων οἶμαι τέως τὴν κοινωνίαν ὑποδεικνὺς τοῦ τε ὑπο - κειμένου καὶ τῆς στερήσεως ὑποκείμενον μὲν γὰρ ὁ ἄνθρωπος , στέρησις δὲ τὸ ἄμουσον , καὶ ἄμφω ὁμοίως λέγομεν γίνεσθαι ὅπερ τὸ εἶδος ) , εἶτα λοιπὸν τὰς διαφορὰς παραδίδωσι , καὶ πρώτην πάλιν τὴν ἀπὸ τοῦ λέγεσθαι · τούτων γάρ , φησί , τὸ μὲν ἄμουσον καὶ τὰ τοιαῦτα οὐ μόνον λέγεται τόδε τι γίνεσθαι οἷον τὸ ἄμουσον μουσικόν , ἀλλὰ καὶ ἐκ τούτου , οἷον ἐκ μὴ μουσικοῦ μουσικόν . ὁ δὲ ἄνθρωπος καὶ ὅλως τὰ τοιαῦτα οὐχ ὁμοίως ἔχει · οὐ γὰρ λέγομεν ἐξ ἀνθρώπου μουσικὸν γίνεσθαι , ἀλλὰ τὸν ἄνθρωπον μουσικόν . καὶ ἐστιν ἐν τοῖς λεγομένοις ἡ διαφορά . δευτέρα οε εκ των πραγματων , ὅτι τῶν γινομένων ὅπερ τὸ εἶδος τὰ μὲν ὐπομένοντα γίνεται ( ὁ σταται τὸ γὰρ ἄμουσον οὐχ ὑπομένει τὸ μουσικόν ) . τούτων οὖν διωρισμένων τοῦ τε διχῶς λέγεσθαι τὰ γινόμενα ἡ ὡς ἀπλᾶ ἢ ὡς σύνθετα καὶ τοὐ δια - φέρειν τὸ γινόμενον κτά τε τὸ λέγεσθαι καὶ κατὰ τὸ ὑπομένειν ἢ μὴ ὑπο - μένειν , | πανταχόθεν τοῦτο ἔστι λαβεῖν , ὅτι δεῖ τι πάντως ὑποκεῖσθαι τὸ γινόμενον , τοῦτο δέ ἐστιν ἡ τὸ ἐξ οὗ λέγομεν γίνεσθαι οἷον τὸ ἄμουσον ἢ τὸ λεγόμενον γίνεσθαι οἷον τὸν ἄνθρωπον · ἅπερ καὶ εἰ ἀριθμῷ ὅν ἐστι διότι τὸ ἕτερον καθ’ ἑαυτὸ ὑποστῆναι οὐ δύναται ) , ἀλλὰ τῷ λόγῳ ἕτερα · οὐ ταὐτὸν ὁ ἄνθρωπος καὶ τὸ ἄμουσον . καὶ προσαρμόττει λοιπὸν τὰ τῷ ὑποκειμένῳ καὶ τῇ στερήσει . καὶ πρώτην τὴν κατὰ τὸ πρᾶγμα δια - φορὰν διανέμων λέγει , ὅτι τὸ μὲν ὑπομένον τὸ ὑποκείμενόν ἐστι , τὸ δὲ ἐξι - στάμενον ἡ στέρησις , μεγίστην ταύτην εὑρὼν διαφορὰν καὶ τὴν αἰτίαν πρό - δῆλον ἔχουσαν . τὸ μὲν γὰρ ὑποκείμενον ἅτε μηδὲ ἐναντίον ὑπάρχον τῷ εἴδει ὑπομένει προσιὸν αὐτό . ἡ δὲ στέρησις ἀντικειμένη καὶ ἀσύνακτος οὖσα πρὸς αὐτὸ ἐξίσταται πάντως ἐπεισιόντος τοῦ εἴδους . εἶτα τὴν κατὰ τὸ λέγεσθαι διαφορὰν ἐπάγει , τὸ μὲν ἐφ’ οὗ τὸ τόδε καὶ τὸ ἐκ τοῦδε λέγομεν τῇ στερήσει προσαρμόττων , τὸ δὲ ἐφ’ οὗ τὸ τόδε μόνον τῷ ὑποκειμένῳ . εἰ δέ ποτε καὶ ἐπὶ τούτου τὸ ἐκ τοῦδε λέγομεν , οἷον ἐκ χαλκοῦ ἀνδριάντα λέγοντες γίνεσθαι , οὐκέτι καὶ τὸ τόδε ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ λέ - γομεν · οὐ γὰρ ὅτι ὁ χαλκὸς ἐγένετο ἀνδριάς . ὥστε εἰ ἡ μὲν στέρησις ἀμφοτέρως λέγεται καὶ τόδε καὶ ἐκ τοῦδε , τὸ δὲ ὑποκείμενον θατέρως μόνον καὶ ταύτῃ ἄν ἀλλήλων διαφέροι . εἰ δὲ χρὴ διορίζειν ὅλως , τὸ μὲν ἐκ τοῦδε γίνεσθαι μᾶλλον τῷ μὴ ὑπομένοντι , τουτέστι τῇ στερήσει , προσήκει · δύναται γὰρ καὶ τὸ μετὰ τόδε δηλῶσαι · τὸ μέντοι τόδε γίνεσθαι τόδε τῷ ὑπομέ - νοντι μᾶλλον ἁρμόττει . μένον γάρ τι δεῖ γίνεσθαι ὅπερ γίνεται . ἀμέλει καὶ ὅταν τὸ ἄμουσον λέγωμεν γίνεσθαι μουσικόν , κατὰ τὴν πρὸς τὸ ὑπο - κείμενον ἀναφορὰν λέγομεν · ἐκείνῳ γὰρ ἁρμόττει . οὐ γὰρ δὴ ἡ ἀμουσία αὐτὴ γίνεται μουσικόν , ἀλλὰ τὸ τῇ ἀμουσίᾳ ὑποκείμενον , καθ’ ὃ ταύτην ἔχει . ὥσπερ καὶ ὅταν ἐκ τοῦ χαλκοῦ λέγωμεν τὸν ἀνδριάντα γίνεσθαι , καθ’ ὃ ἐν τῷ χαλκῷ ἡ τοῦ ἀνδριάντος ἐστὶ στέρησις ἀνώνυμος , κατὰ τοῦτο λέγομεν . ἐπειδὴ γὰρ ἐκ στερήσεως ἡ γένεσις , ὅταν ἀπορήσωμεν τοῦ τῆς στερήσεως ὀνόματος , διὰ τοὐ ὑποκειμένου σημαίνομεν αὐτὴν ὡς ἐν τούτῳ καὶ τῆς στερήσεως οὔσης . ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἁπλῶν ἔχει καὶ τῶν συνθέτων . καὶ γὰρ ἐπὶ τούτων τὸ μετὰ τῆς στερήσεως ὑποκείμενον οἷον ὁ ἄμουσος ἄνθρωπος οὐχ ὑπομένει τὸ μετὰ τοῦ εἴδους ὑποκείμενον , τουτέστι τὸν μουσικὸν ἄνθρωπον , διὰ τὸ ἀντικεῖσθαι τῷ ἀμούσῳ τὸ μουσικόν . καὶ μέντοι καὶ ἐξ ἀμούσου ἀνθρώπου καὶ τὸν ἄμουσον ἄνθρωπον γίνεσθαι λέ - γομεν μουσικὸν ἄνθρωπον . Αὕτη μὲν ἡ ὅλη τῶν λεγομένων ἔννοια . ἐν δὲ τοῖς κατὰ μέρος τὸ μὲν γινόμενον τὸ ὑποκείμενον καὶ τὴν στέρησίν φησιν οἷον τὸν ἄνθρωπον καὶ τὸ ἄμουσον , τὸ δὲ ὃ γίνεται τὸ εἶδος οἷον τὸ μουσικόν . ὑποκεῖσθαι δὲ τὸ γινόμενον εἶπεν , οὐ τὴν ὕλην μόνον νῦν ὑποκεῖσθαι λέγων , ἀλλ’ ὅλον τὸ γινόμενον ἐν ᾧ καὶ ἡ ὕλη καὶ ἡ στέρησις . τοῦτο οὖν , φησί , τὸ γινό - μενον εἰ καὶ ἀριθμῷ ἐστιν ἕν διότι συνδεδράμηκεν εἰς ταὐτὸν τό τε ὑποκείμενον καὶ ἡ στέρησις ὡς μὴ δυναμένης τῆς στερήσεως καθ’ ἑαυτὴν ὑποστῆναι ) , ἀλλὰ τῷ εἴδει γε διάφορά ἐστιν . ἐπειδὴ δὲ μὴ κυρίως ἐπ’ αὐτῶν εἴρηται τὸ τῷ εἴδει διαφέρειν καὶ τῆς ὕλης ἀνειδέου παντελῶς οὕσης καὶ τῆς στερήσεως ἀπουσίας οὔσης τοῦ εἴδους , γοργῶς τὸ τῷ εἴδει οὐχ ἓν μετέβαλεν εἰς τὸ τῷ λόγω διάφορον εἰπὼν τὸ γὰρ εἴδει λέγω καὶ λόγῳ ταὐτόν . οὐ γὰρ ὁ αὐτὸς λόγος ἀνθρώπου καὶ ἀμούσου . ὅτι δὲ ἡ στέ - ρησις καὶ ὑπάρχει τῇ ὕλῃ καὶ ὡς συμβεβηκὸς ὑπάρχει , καὶ προ·ιοῦσι μὲν ἔσται δῆλον λεγέσθω δὲ καὶ νῦν . μὴ ὑπαρχούσης μὲν γὰρ τῆς στερήσεως οὐκ ἄν εἴη γένεσις . ἐκ γὰρ μὴ τοιούτου ἡ γένεσις καὶ πεφυκότος · μὴ κατὰ συμβεβηκὸς δὲ ὑπαρχούσης ἀλλὰ καθ’ αὑτὸ , φθείροιτο ἂν τὸ ὑποκείμενον ἐν τῇ τῆς στερήσεως ἀποβολῇ , εἴπερ τὸ εἶναι αὐτῷ σὺν τῷ ἐστερῆσθαι ἦν . ἀλλ’ εἰ τὸ ὑποκείμενον δυνάμει , τὸ δὲ δυνάμει ἐν στερήσει , πῶς οὐ τῷ οἰκείῳ λόγῳ στέρησίς ἐστι τὸ ὑποκείμενον ; ἤ φαμεν ἐνεργείᾳ ὑποκείμενον αὐτὸ εἶναι · οὐ γὰρ δὴ καὶ τοῦτο δυνάμει ἔχει · συμβέβηκε δὲ αὐτῷ τὸ δύ - νασθαι κοινωνεῖν τοῖς εἴδεσιν · ὥστε καὶ ἡ στέρησις τῶν εἰδῶν , ὧν μέλλει δέχεσθαι , συμβεβηκὸς ἄν αὐτῷ εἴη . “ ὅταν γὰρ , φησὶν Ἀλέξανδρος , ὡς ὕλη τινὸς λαμβάνηται , τότε ἐστὶ μετὰ στερήσεως · ὅταν δὲ αὐτὸ καθ’ αὑτὸ τὸ ὑποκείμενον , οὐ μετὰ στερήσεως’’ . ὁ μέντοι Βόηθος ἔλεγεν ὅτι “ ἄμορφος μὲν οὖσα καὶ ἀνείδεος ὕλη λέγεται · ἡ γὰρ ὕλη πρὸς τὸ ἐσόμενον ὠνομάσθαι δοκεῖ · ὅταν δὲ δέξηται τὸ εἶδος , οὐκέτι ὕλη ἀλλ’ ὑποκείμενον λέγεται · ὑπο - κεῖσθαι γάρ τι λέγεται τῷ ἤδη ἐνόντι’’ . μήποτε δὲ ὕλη μὲν ὡς ἐσχάτη λέγεται , ὑποκείμενον δὲ ὡς πρὸς τὸ εἶδος , εἴτε ἔχει ἤδη τὸ εἶδος εἴτε μέλλει δέχεσθαι αὐτό . “ ἄποιος δέ , φησὶν ὁ Ἀλέξανδρος , κατὰ τὸν ἑαυτῆς λόγον ἡ ὕλη , οὐχ ὡς ἐν στερήσει οὖσα ποιότητος καὶ γὰρ ἡ στέρησις ποιότης ) , ἀλλ’ ὡς ἐν ἀποφάσει · ὥσπερ γὰρ τοὐ εἴδους οὕτως καὶ τῆς στε - ρήσεώς ἐστι δεκτική’’ . ταῦτα τοῦ Ἀλεξάνδρου λέγοντος ἐπιστήσειεν ἄν τις , πρῶτον μέν , εἰ ἡ στέρησις ποιότης , ἡ δὲ ποιότης εἶδός τι , παντὸς δὲ εἴδους γενητοῦ ἐστι στέρησις , ἔσται καὶ τῆς στερήσεως στέρησις · εἰ δὲ ἡ στέρησις ἀπουσία , καὶ ἀπουσίας ἔσται ἀπουσία καὶ τοῦτο ἐπ’ ἄπειρον . ἔτι δὲ εἰ ὡς τοῦ εἴδους οὕτως καὶ τῆς στερήσεως ἐστι δεκτικὴ ἡ ὕλη , ὅταν τὸ εἶδος πάρεστι στέρησιν ἔχει τῆς στερήσεως . ἢ οὖν τὸ εἶδός ἐστιν ἡ στέρησις τῆς στε - ρήσεως , ὅπερ ἄτοπον , ἢ ἔσται τις ἄλλη στέρησις συνοῦσα τῷ εἴδει . καὶ τί ἔσται τὸ ἐκείνῃ ἀντικείμενον εἶδος , εἴπερ πᾶσα στέρησις πρὸς εἶδος ἀντί - κειται ; μήποτε οὖν ἄλλη ἐστὶν ἡ ἐν κατηγορίαις στέρησις ἀντικειμένη τῇ ἕξει ὡς ἡ τυφλότης τῇ ὄψει , ἥτις οὐδὲ ἀνακάμπτει εἰς τὴν ἕξιν μετέχουσά πὼς τῆς ποιότητος καὶ αὐτὴ καὶ παρακεχρωσμένη τῷ εἴδει οὗ λέγεται στέ - ρησις . περὶ ἦς τάδε γέγραφεν ὁ Ἀριστοτέλης · “ ἐπὶ δέ γε τῆς στερήσεως καὶ τῆς ἕξεως ἀδύνατον εἰς ἄλληλα μεταβολὴν γίνεσθαι . ἀπὸ μὲν γὰρ τῆς ἕξεως ἐπὶ τὴν στέρησιν γίνεται μεταβολή , ἀπὸ δὲ τῆς στερήσεως ἐπὶ τὴν ἕξιν ἀδύνατον . οὔτε γὰρ τυφλὸς γενόμενός τις πάλιν ἀνέβλεψεν , οὔτε φα - λακρὸς ὢν πάλιν κομήτης ἐγένετο , οὕτε νωδὸς ὢν πάλιν ὀδόντας ἔφυσεν’’ . ἄλλη δέ τίς ἐστιν αὕτη ἡ στέρησις ἀντικειμένη τῷ εἴδει καὶ | ἀνακάμπτουσα εἰς αὐτό , ὥστε κατὰ τὴν εἰς ἄλληλα τούτων μεταβολὴν ἐπιτελεῖσθαι τὴν γένεσιν καὶ τὴν φθοράν . καὶ ἐκείνη μὲν μετὰ τὸ εἶδός ἐστι πήρωσις οὖσα τοῦ εἴδους , αὕτη δὲ καὶ πρὸ τοῦ εἴδους καὶ μετὰ τὸ εἶδος ὡς ἀπουσία τις μετὰ ἐπιτηδειότητος τῆς πρὸς τὸ εἶδος θεωρουμένη . ὥστε οὐδὲ στέρησις ἄν εἴη στερήσεως , ἀλλ’ εἶδος καὶ στέρησις μόνον ἀπουσία τις οὖσα τοῦ εἴδους · καὶ ὅταν παρῇ τὸ εἶδος , οὐ πάρεστιν ἡ στέρησις . οὐ μέντοι οὐδὲ ἀπουσία τῆς στερήσεως πάρεστιν ὡς ἄλλη στέρησις · εἴδους γὰρ ἀπουσία στέρησις ἀλλ’ οὐχὶ στερήσεως . καὶ τὸ μὲν εἶδος παρεῖναι καὶ ἀπεῖναι λέ - γοιτο ἄν , οὔτε δὲ ἡ παρουσία παρεῖναι ἢ ἀπεῖναι , ὡς ἄλλην γίνεσθαι πα · ρουσίαν τῆς παρουσίας , οὕτε ἡ ἀπουσία · καὶ γὰρ ὅταν συνάπτηταί τινα καὶ χωρίζηται ἀπ’ ἀλλήλων , οὐ λέγομεν τοῦ χωρισμοῦ χωρισμὸν εἶναι . p . 190 a 31 Πολλαχῶς δὲ λεγομένου τοῦ γίνεσθαι ἕως τοῦ τὰ δὲ ἄλλα πάντα κατὰ τῆς οὐσίας . Προθέμενος ἐπὶ πάσης γενέσεως τό τε ὑποκείμενον εὑρεῖν καὶ τὴν δια - φορὰν αὐτοῦ παραδοῦναι τὴν πρὸς τὴν στέρησιν καὶ ἀπὸ τῶν εὐκολωτέρων ἀρξάμενος προφανεστέρα γὰρ ἦν ἡ τῶν συμβεβηκότων γένεσις περὶ ὑποκει - μένην τὴν οὐσίαν ἐπιτελουμένη ) , μέτεισι λοιπὸν ἐπὶ τὸ δεῖξαι , ὅτι καὶ ἐπὶ τῆς οὐσίας ὑποκειμένου τινὸς δεῖ καὶ στερήσεως πρὸς τε τὴν γένεσιν τῆς οὐσίας καὶ πρὸς τὴν φθοράν . καὶ πρῶτον μὲν ἐπισημαίνεται , ὅτι πολλα - χῶς λεγομένου τοῦ γίνεσθαι καὶ τοσαυταχῶς ὅσα ἐστὶ τὰ γινόμενα , ἐπὶ μὲν τῶν ἐννέα κατηγοριῶν οὐ γίνεσθαι ἁπλῶς λέγομεν , ἀλλὰ τόδε τι γίνεσθαι . τὴν γὰρ ὑποκειμένην οὐσίαν οὐ γίνεσθαι ἀπλῶς , ἀλλὰ λευκὸν γίνεσθαι ἢ τρίπηχυ ἢ δεξιὸν λέγομεν , ἐπὶ δὲ τῆς οὐσίας οἷον τοῦ ἀνθρώπου , ὅτι γίνεται ἄνθρωπος λέγομεν , ἀλλ’ οὐ τόδε τι γίνεται . τούτου δὲ αἴτιον τὸ τὴν οὐσίαν μὲν αὐτὴν καθ’ αὑτὴν ὑφεστῶσαν καθ’ ἑαυτὴν γίνεσθαι . τῶν δὲ ἄλλων ἐν τῇ οὐσίᾳ τὸ εἶναι ἐχόντων ἡ οὐσία κατ’ αὐτὰ λέγεται γίνεσθαι , ἀλλ’ οὐχ ἁπλῶς οὐδὲ καθ’ ἑαυτήν . διὸ κατὰ μὲν τὰ ἄλλα τῆς γενέσεως ἐπιτελουμένης φανερὸν ὅτι ἀνάγκη ἐστὶν ὑποκεῖσθαι τὸ τὶ γινόμενον . δεῖ γὰρ εἶναι πάντως ὃ λέγομεν τόδε τι γίνεσθαι οἷον λευκὸν ἢ τρίπηχυ , διότι τὰ συμβεβηκότα πάντα ἐν ὑποκειμένῃ τῇ οὐσίᾳ ἐστίν . ἐπειδὴ δὲ ἡ οὐσία οὐκ ἔστιν ἐν ὑποκειμένῳ ὥσπερ τὰ ἄλλα , οὐχ οὕτως φανερόν ἐστιν αὐτῆς τὸ κατὰ τὴν γένεσιν καὶ τὴν φθορὰν ὑπο - κείμενον . p . 190 b 1 Ὅτι δὲ καὶ ἡ οὐσία ἕως τοῦ οἷον τὰ τρεπόμενα κατὰ τὴν ὕλην . Ὅτι μὲν αἱ ἄλλαι κατηγορίαι ἐν ὑποκειμένῳ τῇ οὐσίᾳ οὖσαι τὸ γίνεσθαι καὶ φθείρεσθαι ἔχουσι προσεχῶς περὶ τὴν οὐσίαν ὡς ὑποκειμένην , δῆλον . καὶ αὐτὴ δὲ ἡ οὐσία ἡ γενητὴ καὶ ὅλως ὅσα παρὰ τὰ πρότερον εἰρημένα , ἃ τόδε τι εἶναι λέγομεν , ἁπλῶς ὄντα ἐστὶ καὶ οὐ τόδε τι ὄντα , τουτέστιν οὐσίαι καὶ οὐ συμβεβηκότα , κἄν μὴ ἐν ὑποκειμένῳ τὸ εἶναι ἔχῃ , ἀλλ’ ἔχει τι πάντως ἐν ἑαυτοῖς ὑποκείμενον κατ’ αὐτά , περὶ ὃ τὸ γίνεσθαι καὶ φθείρεσθαι συμβαίνει αὐτοῖς . τοῦτο δὲ πρῶτον μὲν δείκνυσι διὰ τῆς ἐπα - γωγῆς . ἀεὶ γὰρ ἔστι τι ὑποκείμενον ταῖς γενέσεσιν ὥσπερ ἐπὶ φυτῶν ζῴων τὸ σπέρμα . τούτου γὰρ ὑπομένοντος ἅμα καὶ ἀλλοιουμένου γίνεται τὰ φυτὰ καὶ τὰ ζῷα . μετὰ δὲ τὴν ἐπαγωγὴν καθολικῇ φησιν ὁ Ἀλέ - ξανδρος ἀποδείξει χρῆσθαι τὸν Ἀριστοτέλην δεικνύντα , ὅτι κατὰ πάντας τοὺς τοῦ γίνεσθαι τρόπους ἐξ ὑποκειμένου γίνεται τὰ γινόμενα , καὶ τῷ καθόλου συναποδεικνύντα καὶ τὸ ἐπὶ τῆς οὐσίας , εἴ γε καὶ ἡ ταύτης γένεσις ὑπὸ τοὺς ἐκτιθεμένους τρόπους ἐστί . διὸ καὶ τὰ γινόμενα ἁπλῶς ἀντὶ τοῦ καθόλου καὶ καθάπαξ ἀκούει , ὡς ἐπανιόντος αὐτοῦ πάλιν ἐπὶ τοὺς κοινοὺς τῆς γενέ - σεως τρόπους , ἐν οἷς καὶ ὁ κατ’ οὐσίαν συνείληπται • “ τῇ γὰρ ἀλλοιώσει , φησίν , ὑποτάσσεται καὶ ἡ κατ’ οὐσίαν γένεσις , καὶ ἴσως εἴποι ἄν οὐχ ὅτι ἀλλοίωσίς ἐστιν , ἀλλ’ ὅτι οὐκ ἄνευ ἀλλοιώσεως ” . οὕτως μὲν οὖν ὁ Ἀλέ - ξανδρος . καὶ ἔοικε καὶ Συριανὸς ὁ μέγας τὴν τοιαύτην ἐξήγησιν ἀποδέ - ξασθαι . μήποτε δὲ τῶν κατ’ οὐσίαν γινομένων ἐστὶν ἡ διαίρεσις αὕτη . καὶ γὰρ τὸ σχῆμα εἶδος καὶ οὐσία τοῦ ἀνδριάντος ἐστίν , ἀλλ’ οὐ ποιότης . ἄλλο γὰρ καὶ οὐκ ἀλλοῖον γίνεται τὸ εἶδος , εἰ ἐκ σφαίρας ἀνδριὰς γένοιτο . εἰ δὲ τὰ ἄλλα εἴδη παρελάμβανε , πῶς ἡ κυρίως ἀλλοίωσις κατὰ ποιότητα οὖσα μεταβολὴ μένοντος ἀτρέπτου τοῦ ὑποκειμένου κατατροπὴν αὐτοῦ ἐν - ταῦθα παρελαμβάνετο , ἥτις κατ’ οὐσίαν ἐστί ; πῶς δὲ ἦν εὔλογον μετὰ τὸ ἀποσκευάσασθαι τὰς ἄλλας γενέσεις πάλιν ἐπ’ αὐτὰς ἐλθεῖν ; εἰ δὲ καὶ ἐποίει τοῦτο , διὰ τί μὴ πάσας , ὧν ἔμπροσθεν ἐμνήσθη , παρέλαβεν ἐν τῆ ἀπαριθμήσει ; καὶ γὰρ καὶ τοῦ πρός τι καὶ τοῦ ποτὲ καὶ τοῦ ποῦ ἐν ἐκεί - νοῖς ἐμνημόνευσε . καίτοι ἀπαράλειπτον καὶ ταύτην τὴν διαίρεσιν ὁ ἐξηγη - τῆς εἶναι ὁμολογεῖ . μήποτε οὖν καὶ ἐνταῦθα γινόμενα ἀπλῶς εἶπε τὰ κυρίως καὶ κατ’ οὐσίαν γινόμενα . καὶ γὰρ πρότερον εἶπεν , ὅτι ἀπλῶς γί - νεσθαι μόναι λέγονται αἱ οὐσίαι , τὰ δὲ ἄλλα οὐχ ἀπλῶς γίνεσθαι , ἀλλὰ τόδε τι γίνεσθαι · καὶ ἔχει οὕτως τὸ ἀκόλουθον ἡ διδασκαλία μετὰ τὴν ἐπα - γωγικὴν πίστιν τὴν διὰ τοῦ σπέρματος καὶ ἐκ τῆς διαιρέσεως τὴν ἀνάγκην προστιθεῖσα τοῦ ἐξ ὑποκειμένου καὶ στερήσεως μὴ μόνον τὰ συμβεβηκότα ὡς δέδεικται πρότερον , ἀλλὰ καὶ αὐτὰς γίνεσθαι τὰς οὐσίας . | καὶ εἴη ἄν ἡ διαί - ρεσις τοιαύτη · τῶν γινομένων κατ’ οὐσίαν τὰ μὲν ὡς ἁπλᾶ γίνεται τὰ δὲ ὡς σύνθετα . τὰ μὲν οὖν σύνθετα συνθέσει ὡς ἡ οἰκία , τῶν δὲ ἁπλῶν τὰ μὲν διὰ βάθους τὰ δὲ ἐπιπολῆς , καὶ τὰ μὲν ἐπιπολῆς μετασχηματίσει ( καὶ γὰρ καὶ αὕτη οὐσιώδης γένεσις , ὅταν ἐκ σφαίρας ἀνδριὰς γένηται ) , τῶν δὲ διὰ βάθους τὰ μὲν καθ’ ὅλον ὡς ἄνθρωπος ἐκ σπέρματος ἀλλοιου - μένου , τὰ δὲ κατὰ μέρος · καὶ τούτων τὰ μὲν ἐν προσθέσει ὡς τὰ αὐ - ξανόμενα τὰ δὲ ἀφαιρέσει ὡς τὰ μειούμενα . καὶ γὰρ καὶ αὐξήσεις καὶ μειώσεις γενέσεις εἰσὶ καὶ φθοραὶ μερικαί . καὶ ἐπίστησον , ὅτι οὐ πα - ρέλαβεν ἀλλοίωσιν ἐνταῦθα τὴν κατὰ ποιότητα μόνον ἢ μεταβολήν , ἀλλὰ τὴν κατὰ τροπὴν τῆς ὕλης οἷον τοῦ σπέρματος ἐπὶ τῶν φυτῶν καὶ τῶν ζῴων , καθ’ ἣν ἡ κατ’ οὐσίαν γένεσις ἐπιτελεῖται . εἰ δὲ τὰς μεταβολὰς ἀπηριθμεῖτο , πῶς τὴν κατὰ τόπον οὐ παρελάμβανε ; πῶς δὲ τὴν κατὰ τὸ σχῆμα ἀντιδιῄρει πρὸς τὴν ἀλλοίωσιν ; ζητήσας δὲ ὁ Ἀλέξανδρος , πῶς ὡς δύο τρόπους τέθεικε τόν τε μετάσχῃ ματ ίσει καὶ τὸν ἀλλοιώσει ( εἰ γὰρ ποιότης καὶ τὸ σχῆμα , ἀλλοίωσίς ἐστι καὶ ἡ κατὰ τὸ σχῆμα μεταβολή ) , οὐχ ἁπλοῦν φησιν εἶναι τὸ τῆς ἀλλοιώσεως , ιιἀλλὰ τὸ μὲν μεταχηματιζό - μένον ἐν τγ͂ͅ τῆς τάξεως καὶ θέσεως τοῦ ὑποκειμένου ἀλλαγῇ τὴν γένεσιν ἔχει , τὸ δὲ ἀλλοιούμενον ποιότητα , φησί , τινὰ καὶ πάθος ἀλλάσσει , οὐδὲν τοῦ ὑποκειμένου , καθό ἐστιν ὑποκείμενον , μεταπίπτοντος ἐν τῆ ἀλλοιώσει . ἰδίως γὰρ ἀλλοίωσις ἡ κατὰ τὰς παθητικὰς ποιότητας μεταβολή’’ . εἰ δὲ ταῦτα οὕτως ἔχει , πῶς ἐπάγει ὅτι ἴτη ἀλλοιώσει ὑποτάττεται καὶ ἡ κυρίως γένεσις’’ . ἡ γὰρ κατὰ τὰς παθητικὰς ποιότητας μεταβολὴ οὐκ ἄν εἴη κυρίως γένεσις . p . 1901)9 Πάντα δὲ τὰ οὕτως γινόμενα φανερὸν ὅτι ἐξ ὑποκειμένων γίνεται ἕως τοῦ τὸν δὲ χαλκὸν ἢ ( xov ) λίθον ἢ τὸν χρυσὸν τὸ ὑποκείμενον . El πάντα μὲν τὰ κυρίως γινόμενα κατά τινα τούτων γίνεται τῶν τρόπων , τὰ δὲ κατὰ τούτους γινόμενα τοὺς τρόπους ἐξ ὑποκειμένου γίνεται , δῆλον ὅτι πάντα τὰ κυρίως γινόμενα ἐξ ὑποκειμένου γίνεται . ὅτι δὲ τῶν εἰρη - μένων gκστον ἐξ ὑποκειμένου γίνεται , δῆλον ἔσται προχειριζομένοις ἡμῖν . καὶ γὰρ ἐπὶ τοῦ μετασχηματιζομένου ἔστι τι ὃ μετασχηματίζεται καὶ ἐπὶ τοῦ τῇ ἀφαιρέσει γινομένου ἔστι τι οὗ ἀφαιρεῖται καὶ ἐπὶ τῆς προσθέσεως ἔστι τι ᾧ προστίθεται καὶ ἐπὶ τῆς συνθέσεως τὰ συντιθέμενά ἐστι καὶ ἐπὶ ἀλλοιώσεως εἶναί τι χρὴ τὸ ἀλλοιούμενον . εἰ οὖν καὶ ὑποκείμενόν τί ἐστιν ἐν πάσῃ γενέσει τγ͂ τε οὐσιώδει καὶ τῇ κατά τι τῶν συμβεβηκότων , ἔστι δὲ καὶ τὸ τῷ ὑποκειμένῳ ἐπιγινόμενον , δῆλον ὅτι πᾶν τὸ γινόμενον σύνθετόν ἐστιν ἔκ τε τοῦ γινομένου τουτέστι τοῦ εἴδους οἷον τοῦ μουσικοῦ ( πάλιν γὰρ τοῦτο ὡς σαφέστερον προχειρίζεται τὸ παράδειγμα . ὃ καὶ ὑπό - νοιαν ἴσως παρέσχε τοῦ κοινῶς πάλιν περὶ πάσης λέγειν γενέσεως ) καὶ ἐκ τοῦ ὃ γίνεται . διττὸν δὲ τοῦτο , τό τε ὑποκείμενον καὶ τὸ ἀντικείμενον τῷ εἴδει . καὶ γὰρ ὅτι ὁ ἄνθρωπος καὶ ὅτι ὁ ἄμουσος ἐγένετο μουσικὸς λέ - γομεν . ἀντιστρόφως δὲ νῦν τῷ πρόσθεν γινόμενον μὲν τὸ εἶδος καλεῖ , ὃ γίνεται δὲ τὴν ὕλην καὶ τὴν στέρησιν , ἐνδεικνύμενος οἶμαι ὅτι ἑκατέρως καλεῖν δυνατόν . παραδείγματα δὲ παραθέμενος τῶν ἐξ ὧν γίνεται τὸ γινό - μένον τό τε ἄμουσον καὶ τὸν ἄνθρωπον , τοῦ γινομένου οὐ παρέθετο ὡς σαφοῦς ἐκ τοὐ ἀντικειμένου . διὸ καὶ ἀντικείμενον ἐκάλεσε τὴν στέ - ρησιν , τὸ δὲ τῷ ἀμούσῳ ἀντικείμενον πρόδηλον ὅτι τὸ μουσικόν ἐστι . καὶ τούτων δὲ τὰ παραδείγματα παρέθετο διὰ τὸ διορίσαι τοῦ ὑποκειμένου τὴν στέρησιν . p . 190bl7 Φανερὸν οὖν ὡς εἴπερ εἰσὶν αἰτίαι καὶ ἀρχαὶ τῶν φύσει ὄντων ἕως τοὐ δῆλον οὖν ὡς γίνοιτ’ ἄν τὰ γινόμενα ἐκ τούτων . Δείξας ὅτι τὸ γινόμενον ἅπαν σύνθετόν ἐστι συγκείμενον ἔκ τε τοῦ γινομένου καὶ τοῦ ὃ γίνεται , τουτέστιν ἔκ τε τοῦ εἴδους καὶ τοῦ ὑποκειμένου , διὰ τούτων λοιπὸν δείκνυσιν ὅτι τὸ γινόμενον καὶ τὸ ὃ áίνεται ἀρχαὶ καὶ στοιχεῖά εἰσι , καὶ ὅτι πῶς μὲν δύο ταῦτα , πῶς δὲ τρία , συλλογιζόμενος οὕτως · τὸ φυσικὸν καὶ γενητὸν ἅπαν σύγκειται καθ’ αὑτὸ ἐκ πρώτων τοῦ τε ὑποκειμένου καὶ τοῦ εἴδους * τὸ συγκείμενον καθ’ αὑτὸ καὶ μὴ κατὰ συμβεβηκὸς ἐκ πρώτων τοῦ τε ὑποκειμένου καὶ τοῦ εἴδους ἀρχὰς ἔχει τό τε ὑποκείμενον καὶ τὸ εἶδος · σύγκειται γὰρ ὁ μουσικὸς ἄνθρωπος ἐξ ἀν - θρώπου καὶ μουσικοῦ προσεχῶς , διὸ καὶ διαλύεται εἰς ταῦτα . ἐπειδὴ δὲ τὸ ὑποκείμενον ἀριθμῷ μέν ἐστιν ἓν εc̓ὸει δὲ καὶ λόγῳ δύο , καὶ τὸ μὲν καθ’ αὑτό ἐστιν ἡ ὕλη τὸ δὲ κατὰ συμβεβηκὸς ἡ στέρησις , συνάγεται ὅτι κατὰ μέν τινα τρόπον δύο εἰσὶν αἱ ἀρχαὶ ( εἴ τις τὰ ἀριθμητὰ καὶ καθ’ αὑτὸ ἐνυπάρχοντα τῷ συνθέτῳ στοιχείῳ λαμβάνοι , ἐξ ὧν πρώτων ἐστὶ καθ’ αὑτὸ καὶ μὴ κατὰ συμβεβηκός ) , κατὰ δέ τινα τρόπον τρεῖς εἴ τις καὶ τὴν στέρησιν ὡς ἀρχὴν καὶ στοιχεῖον λαμβάνοι , διότι ἦν ἐν τῷ ὑποκειμένῳ πρὶν γένηται τὸ σύνθετον ) . καὶ οὐκ ἄν ἐγένετο τὸ σύνθετον μὴ πρότερον ἐκστάντος ἐκείνου . ὁ γὰρ ἄνθρωπος οὐκ ἄν γένοιτο μουσικὸς μὴ πρότερον ἄμουσος ὢν καὶ τοῦ ἀμούσου ὑποχωρήσαντος . ὥστε τὰ φυσικὰ πάντα στοιχεῖα καὶ ἀρχὰς ἔχει καθ’ αὑτὸ μὲν δύο τό τε εἶδος καὶ τὴν ὕλην , κατὰ συμβεβηκὸς δὲ καὶ τὴν στέρησιν , ὅτι τῇ ὕλῃ συμβέβηκεν αὕτη , ἥτις καθ’ αὑτὸ αἴτιον ἐδείχθη · τὰ δὲ κατὰ συμβεβηκὸς αἴτια κυρίως ἐστίν . ἡ μὲν οὗν ὅλη τῶν λεγομένων ἔννοια τοιαύτη . σημειωτέον δέ , ὅτι τὸ τῆς αἰτίας καὶ ἀρχῆς ὄνομα καὶ ἐπὶ τῆς ὕλης τίθησιν ὁ Ἀριστοτέλης , ἐν οἷς φησιν , ὡς εἴπερ εἰσὶν αἰτίαι καὶ ἀρχαὶ τῶν φύσει ὄντων . τὸ δὲ ἐξ ὧν πρώτων εἰσὶν ἢ γεγόνασι καὶ τὰ ἑξῆς εἴρηται δηλοῦντα , ὅτι τὰς στοι - χειώδεις ἀρχὰς ὁ λόγος ζητεῖ , ἐξ ὧν ἔστιν ὅτε ἔστι καὶ γέγονεν ὅτε γέγονε τὰ φυσικὰ πάντα . ἐξ ὧν γὰρ γέγονεν ἐκ τούτων καὶ ἔστι , καὶ ἐξ ὧν ἔστιν ἐκ τούτων καὶ γέγονε , μὴ κατὰ συμβεβηκὸς τὸ ἐξ ὧν λαμβανόντων ἡμῶν ἀλλὰ κατ’ οὐσίαν , τουτέστιν ἐξ ὧν ἡ οὐσία συμπληροῦται τοῦ γι - νομένου . ἐξ ὧν γὰρ οὕτως τι γέγονεν , ταῦτα ἀρχαὶ καὶ αἴτια αὐτοῦ ἐστι κυρίως . προσέθηκε δὲ τοῦτο καὶ διὰ τὴν στέρησιν , διότι λέγεται μὲν καὶ ἐκ τοῦ ἐναντίου καὶ μὴ ἐνυπάρχοντος γίνεσθαι τὸ γινόμενον , ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκὸς ἐκ τούτου , καὶ οὐχ οὕτως ὡς ἐν τῇ οὐσίᾳ αὐτοῦ εἶναι καὶ συμ - πληροῦν αὐτοῦ τὸ εἶναι . τὸ δὲ ἕκαστον ὃ λέγεται κατὰ τὴν οὐσίαν ὅμοιόν ἐστι τῷ ἐν Κατηγορίαις ἐπὶ τῶν ὁμωνύμων εἰρημένῳ “ ὁ δὲ κατὰ τοὔνομα λόγος τῆς οὐσίας ἕτερος ” . ὡς γὰρ ἐκ στοιχείων ἕκαστον σύγ - κεῖται ἐκείνων , ἃ τῶν λεγομένων ἑκάστου καθ’ ὃ λέγεται συμπληροῖ τὴν οὐσίαν . σύγκειται , δέ φησιν , ὁ μουσικὸς ἄνθρωπος ἐξ ἀνθρώπου καὶ μουσικοῦ τρόπον τινά · οὐ γὰρ ὡς τὰ κεχωρισμένα πάντῃ καὶ κατ’ ἰδίαν ὄντα συνετέθη , ὡς πλίνθοι καὶ λίθοι . διὸ οὐδὲ διαλύεται οὕτως , ἀλλ’ εἰς τοὺς λόγους καὶ εἰς τοὺς ὁρισμοὺς ἡ διάλυσις · ὥστε καὶ ἐκ τούτων ἡ σύνθεσις . ἰστέον δὲ ὅτι ἄλλο ἐστὶν ὡς ἀρχὰς καὶ στοιχεῖα τῶν φυσικῶν ζητεῖν , ἐξ ὧν πρώτως ἐνυπαρχόντων ἐστὶ καθ’ αὑτὸ καὶ μὴ κατὰ συμβεβηκός , καὶ ἄλλο μεταβολῆς ἀρχὰς ζητεῖν . καὶ κατὰ μὲν τὸ πρῶτον ἡ στέρησις κατὰ συμβεβηκὸς ἂν εἴη αἴτιον ὡς μὴ ἐνυπάρχον , κατὰ δὲ τὸ δεύτερον καθ’ αὑτό . ὡς γὰρ τῆς εἰς τὸ εἶναι μεταβολῆς αἴτιον τὸ εἶδος , οὕτως τῆς εἰς τὸ μὴ εἶναι ἡ στέρησις . αἴτιον δὲ ἡ στέρησις καὶ τῷ γι - νομένῳ καὶ κατὰ τὴν παρουσίαν , ὅτι ἐκ μὴ τοιούτου δεῖ γίνεσθαι , καὶ κατὰ τὴν ἀπουσίαν , ὅτι ἀπογινομένης αὐτῆς ἐπιγίνεται τὸ εἶδος . p . 190 b 23 Ἔστι δὲ τὸ μὲν ὑποκείμενον ἀριθμῷ μὲν ὅν ἕως τοῦ τῶν οὕτω κατηγορουμένων . τὴν κοινωνίαν πάλιν ἐνταῦθα τῆς τε ὕλης καὶ τῆς στερήσεως καὶ τὴν διαφορὰν αὐτῶν παραδίδωσι . καθόσον μὲν γὰρ σὺν τῇ ὅλη καὶ ἡ στέρησίς ἐστι , πρὶν ἐπιγένηται τὸ εἶδος , καὶ σὺν αὐτῇ θεωρεῖται ὡς ὑποκείμενον , κατὰ τοσοῦτον ἓν τῷ ἀριθμῷ ἐστι τὸ ὑποκείμενον τὸ ἐξ ὕλης καὶ στερή - σεως · καθόσον δὲ ἡ μὲν ὕλη ὑπομένει οἷον ὁ ἄνθρωπος ἢ ὁ χρυσὸς ἐν τῇ μεταπλάσει τῶν χρυσῶν σκευῶν καὶ ὑπὸ δεῖξιν πίπτει καὶ τόδε τι λέ - γεται χρυσοῦς γὰρ καὶ ὁ μανιάκης , χρυσοῦς καὶ ὁ δακτύλιος ) ἐνυπαρχούσης ἀεὶ τῶ συνθέτῳ καθ’ αὑτὸ τῆς ὕλης , κατὰ τοῦτο καὶ ἀριθμητή ἐστιν αὐτή . τὸ γὰρ καθ’ αὑτὸ ὑφεστὼς καὶ ὑπὸ δεῖξιν πῖπτον ἀριθμητὸν κυρίως . καὶ ὁ μὲν ἄνθρωπος καὶ ὁ χρυσός , τὰ ἄτομα , ἅπερ καὶ ὑποκείμενά ἐστιν , ἀπλῶς ἀριθμητὰ καὶ τόδε τι ἕκαστον αὐτῶν · ἐπειδὴ δὲ προσέθηκε τούτοις καὶ ὅλως ἡ ὕλη , ἡ δὲ πρώτη ὕλη οὐκέτι ὁμοίως τῷ ἀνθρώπῳ ἀριθμητὴ καὶ τόδε , ἐπεὶ μηδὲ δύναται χωρὶς εἴδους ὑπὸ δεῖξιν πίπτειν , διὰ τοῦτο προσέθηκε τῷ τόδε γάρ τι τὸ μᾶλλον . οὐ γὰρ ἁπλῶς ἡ ὕλη τόδε , ἀλλὰ καθόσον συνεργεῖ τῷ συναμφοτέρῳ πρὸς τὸ εἶναι αὐτὸ τόδε τι οἷον γενη - τὸν καὶ αἰσθητόν , ὑπομένουσά τε καὶ σῳζομένη ἐν αὐτῷ . ὅπερ ἐδήλωσε διὰ τοῦ καὶ οὐ κατὰ συμβεβηκὸς ἐξ αὐτοῦ γίνεται τὸ γινόμενον . καὶ ὅλως τὸ ἀριθμητὸν καὶ τόδε τι ἔχει διὰ τὸ ὑφεστάναι ἐν τῷ συνθέτῳ . κἄν γὰρ ἔλαττον τοῦ εἴδους ἔχῃ τοῦτο , ἀλλὰ μᾶλλον τῆς στερήσεως . ἡ μέντοι στέρησις οὐκ ἐνυπάρχει ἐν τῷ γινομένῳ ὥσπερ τὸ εἶδος καὶ ἡ ὕλη , ὥστε οὐκ ἂν ἐξ αὐτῆς λέγοιτο πρώτης καὶ καθ’ αὑτὸ γεγονὸς εἶναι . ἀλλ’ οὐδὲ τόδε τι διὰ ταύτην ἐστὶ τὸ σύνθετον , εἴπερ μὴ ὑπομένει καὶ εἴπερ ἀπουσία μόνον ἐστίν · ὥστε οὐδὲ ἀριθμητὴ αὕτη οὐδὲ τόδε τι . οἷον γὰρ ἀπόφασίς τίς ἐστιν ἡ στέρησις , εἰ καὶ διαφέρει πῃ τῆς ἀποφάσεως . ἡ δὲ ἀπόφασις οὐκ ἀριθμητὴ οὐδὲ τόδε τι διὰ τὸ ἀόριστον . διαφέρει δὲ ἡ στέ - ρησις τῆς ἀποφάσεως τῷ προσσημαίνειν τὸ ἐν ᾧ ἐστι . τὸ γὰρ ἄμουσον οὐκ ἐν παντί , ἀλλ’ ἐν ἀνθρώπῳ . εἰ δὲ μὴ καθ’ αὑτήν ἐστιν αἴτιον ἡ στέρησις , κατὰ συμβεβηκὸς ἄν εἴη , διότι συμβέβηκε τῷ καθ’ αὑτὸ αἰτίῳ τῇ ὕλῃ . καὶ γὰρ καὶ ὂν οὐ καθ’ αὑτό ἐστιν , ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκός , εἴπερ ἀπουσία τοῦ εἴδους ἐστὶν ἐν τῷ πεφυκότι . διὸ καὶ ἀριθμῷ ἓν τὸ ὑποκείμενον , κἄν λόγῳ δύο . καὶ τὸ εἶδος δὲ ἓν τῶν στοιχείων ἐστὶ τῶν συμπληρούντων τὸ σύνθετον . ὥστε δῆλον γέγονεν ἐκ τῶν εἰρημένων , καὶ πῶς δύο καὶ πῶς τρεῖς αἱ ἀρχαὶ δύνανται λέγεσθαι . Ἄξιον δὲ ἐν τούτοις ἐπιστῆσαι , πῶς ἀκόλουθα τοῖς ἐν Τιμαίῳ περὶ τῆς ὕλης εἰρημένοις τῷ Πλάτωνι γέγραφε νῦν ὁ Ἀριστοτέλης · γέγραπται γὰρ οὕτως · “ ἐν ὧ δὲ ἐγγινόμενα ἀεὶ ἕκαστα αὐτῶν φαντάζεται καὶ πάλιν ἐκεῖθεν ἀπόλλυται , μόνον ἐκεῖνο ὖ προσαγορεύειν τῷ τε τοῦτο καὶ τῷ τόδε προσχρωμένους ὀνόματι.’’ καὶ μετ’ ὀλίγα “ εἰ γὰρ πάντα τις σχή - ματα πλάσας ἐκ χρυσοῦ μηδὲν μεταπλάττων παύοιτο ἕκαστα εἰς ἅπαντα , δεικνύντος δή τινος αὐτῶν ἓν καὶ ἐρομένου τί ποτέ ἐστι , μακρῷ πρὸς ἀλή - θειαν | ἀσφαλέστατον εἰπεῖν ὅτι χρυσός.’’ ἐπειδὴ δὲ τὸ τόδε τι ποτὲ μὲν κατὰ τὸ ὑπομένειν καὶ ὑπὸ δεῖξιν πίπτειν δοκεῖ λέγεσθαι , ποτὲ δὲ κατὰ τὸ ἐφ’ ἑαυτοῦ ὂν καὶ οὔτε ἐν ἄλλῳ οὔτε ἄλλου , τοιοῦτον δὲ τὸ σύνθετον , ἐνταῦθα μὲν συμφώνως τῷ Πλάτωνι ἐπὶ τοῦ ὑπομένοντος αὐτῷ χρῆται · μετ’ ὀλίγον δὲ κατὰ τὸ τέλειον καὶ σύνθετον αὐτῷ χρώμενος ἀποφάσκει αὐτὸ τῆς ὕλης . p . 190 b 29 29 Διὸ ἔστι μὲν ὡς δύο λεκτέον τὰς ἀρχάς ἕως τοῦ καὶ τῷ ἀσχηματίστῳ καὶ χαλκῷ . Εἰπὼν πολλὴν εἶναι ἀπορίαν πότερον δύο αἱ ἀρχαὶ ἢ τρεῖς καὶ δείξας ὅτι πῶς μὲν δύο πῶς δὲ τρεῖς εἰσι , συμπεραινόμενος τὰ εἰρημένα φησίν , ἔστι μὲν ὡς δύο λεκτέον εἶναι τὰς ἀρχὰς , ἔστι δὲ ὡς τρεῖς , δύο μέν , εἰ τὰς κυρίως τις ἀρχὰς λαμβάνοι τό τε ὑποκείμενον καὶ τὸ εἶδος · τρεῖς δέ , εἰ καὶ τὴν κατὰ συμβεβηκὸς ἀρχὴν ταῖς δύο προσλαμ - βάνοι τὴν στέρησιν . προστίθησι δὲ καὶ ἄλλον τρόπον , καθ’ ὃν ἔστι μὲν ὡς δύο , ἔστι δὲ ὡς τρεῖς δυνατὸν λέγεσθαι τὰς ἀρχάς · δύο μὲν γάρ , εἴ τις τὰ ἐναντία λέγοι ἀρχὰς τό τε εἶδος καὶ τὴν στέρησιν , διότι κατὰ τὴν εἰς ἄλληλα τούτων μεταβολὴν ἥ τε γένεσις ἐπιτελεῖται καὶ ἡ φθορά · ἔστι δὲ ὡς ἀδύνατον δύο λέγεσθαι · ὑπ’ ἀλλήλων γὰρ τὰ ἐναντία πάσχειν ἀδύ - νατον καθ’ ἑαυτὰ ὄντα · οὐ γὰρ ὑπομένει ἄλληλα οὐδὲ ἐπιδέχεται οὐδὲ γίνεται τὸ ἐναντίον ὅπερ τὸ ἐναντίον . πῶς οὖν ἐκ τῶν ἐναντίων τὰ ἄλλα , εἴπερ μὴ πάσχει τι ὑπ’ ἀλλήλων τἀναντία ; ἢ λύεται τὸ ἄπορον τοῦτο διὰ τοῦ τρίτην ἀρχὴν τιθέναι τὸ ὑποκείμενον , ἐν ᾧ καὶ δρᾶν εἰς ἄλληλα τὰ ἐναντία δυνήσεται . τοῦτο γὰρ οὐκ ὂν ἐναντίον ὑπομενεῖ ἑκάτερον . καὶ οὕτως οὐκέτι δύο πάλιν , ἀλλὰ τρεῖς αἱ ἀρχαί . ὥστε καὶ κατὰ τοῦτον τὸν τρόπον ἀληθὲς εἰπεῖν , ὅτι πῶς μὲν δύο , πῶς δὲ τρεῖς εἰσιν αἱ ἀρχαί . καὶ ἄλλως δὲ πάλιν ἔστι λέγειν ὅτι οὐ πλείους τῶν ἐναντίων αἱ ἀρχαί . ἰσά - ριθμοι γὰρ τοῖς ἐναντίοις δύο οὖσιν αἱ κυρίως ἀρχαὶ τό τε ὑποκείμενον καὶ τὸ εἶδος . ὥστε πάλιν τρόπον τινὰ δύο εἰσὶν αἱ ἀρχαί , οὐ παντελῶς δὲ δύο , διότι τὸ ὑποκείμενον , κἄν ἀριθμῷ ἐστιν ἕν , τῷ λόγῳ δύο ὑπάρχει · ἄλλος γὰρ ὡς ὕλης λόγος καὶ ἄλλος ὡς στερήσεως , κἂν ἓν ταῦτα τῷ ἀριθμῷ δοκῇ . καὶ ἔοικεν ἐν τούτοις κατὰ πολλοὺς τρόπους ὁ ἐθέλειν παραδοῦναι , πῶς μὲν δύο , πῶς δὲ τρεῖς δυνατὸν λέγεσθαι τὰς ἀρχάς , πρῶτον μὲν εἰπών , ὅτι ὡς μὲν καθ’ αὑτὸ δύο , ὡς δὲ καὶ τῆς κατὰ συμβεβηκὸς προστιθεμένης τρεῖς , εἶτα ὅτι ὡς μὲν τὰ ἐναντία δύο , ὡς δὲ μετὰ τοῦ ὑποκειμένου τρεῖς , εἶτα ὡς μὲν ἰσάριθμοι τοῖς ἐναντίοις δύο , ὡς δὲ τῆς ἑτέρας διχῇ τῷ λόγῳ διαιρουμένης τρεῖς . “ τὸ δὲ τρόπον τινὰ καὶ τὸ δύο ὡς εἰπεῖν εἴρηται , ὡς ὁ Ἀλέξανδρός φησι , διότι οὐ δύο κατὰ ἀριθμὸν ἡ ὕλη καὶ τὸ εἶδος τῷ μὴ οἷόν τε εἶναι ἰδίᾳ ἑκάτερον αὐτῶν ὑποστῆναι , τὰ δὲ τῷ ἀριθμῷ ἕτερα ἐπὶ ἰδίας οὐσίας κεχωρισμένα εἶναι · ἢ εἰπὼν δύο τρόπον τινὰ ἐπήνεγκε τὸν τρόπον εἰπών ἀλλὰ δύο ὡς εἰ - πεῖν τῷ ἀριθμῷ · ἓν γὰρ τῷ ἀριθμῷ ἡ ὕλη μετὰ τῆς στερήσεως καὶ ἓν τὸ εἶδος , τρεῖς δὲ τῷ τὴν στέρησιν ἑτέραν εἶναι τῆς ὕλης κατὰ τὸν λόγον.’’ ἐφιστάνει δὲ ὁ Ἀλέξανδρος ὅτι “ κοινότερον νῦν τὴν στέρησιν ἐναντίαν τῷ εἴδει λέγει . ἀντίκειται μὲν γάρ , ἀλλ’ ὡς τῇ ἠρεμίᾳ ἡ κίνη - σις , ἥτις πῶς ἀντίκειται , εἴρηκεν ἐν τῷ πέμπτῳ τῆσδε τῆς πραγματείας , ὅτι ὡς στέρησις ἀντίκειται τῇ κινήσει ἡ ἠρεμία . ἀπουσία γάρ ἐστι κινή - σεως καὶ οὐδὲν ἄλλο , πλὴν ὅτι οὐκ ἐν παντί , ἀλλ’ ἐν τῷ πεφυκότι κινεῖσθαι . ” 20 p . 191 a 3 Πόσαι μὲν οὖν αἱ ἀρχὶ τῶν περὶ γένεσιν φυσικῶν ἕως τοῦ καὶ τὰ ἐναντία δύο εἶναι . Πάνυ ἀκριβῶς εἶπε τὰς ἀρχὰς εὑρῆσθαι τῶν ἐν γενέσει φυσικῶν • οὔτε γὰρ τῶν γινομένων ἁπλῶς ἀπάντων οὐ γὰρ δὴ καὶ προαιρέσεως ἀρχαὶ αὗται ) οὗτε τῶν φυσικῶν πάντων · οὐ γὰρ δὴ καὶ τῶν θείων τε καὶ ἀιδίων οἷον τῶν οὐρανίων · καὶ γὰρ φυσικὰ μέν ἐστιν ἐκεῖνα διὰ τὸ ἐν κινήσει εἶναι , οὐ μέντοι γενητὰ διὰ τὸ ἀίδια δεδεῖχθαι . διὸ οὐκ εἰσὶ τούτων αἱ παραδεδομέναι ἀρχαί . οὔτε γὰρ στέρησίς ἐστιν ἐν τοῖς οὐρανίοις ἀιδίοις οὖσιν οὕτε μέντοι τοιαύτη ὕλη , εἴπερ μεταβολὴ μὴ ἔστιν ἀφ’ ἧς εἰσήχθη ἡ ὕλη . διὸ καὶ αὐτὸς ἐν τῷ Η τῆς Μετὰ τὰ φυσικὰ τάδε φησίν · “ ὅταν δέ τις ζητῇ τί τὸ αἴτιον , ἐπεὶ πλεοναχῶς τὸ αἴτιον λέγεται , πάσας δεῖ λέγειν τὰς ἐνδεχομένας αἰτίας , οἷον ἀνθρώπου τίς αἰτία ὡς ὕλη ; ἆρα τὰ κατα - μήνια ; τί δὲ ὡς κινοῦν , ἆρα τὸ σπέρμα ; τί δὲ ὡς τὸ εἶδος ; τὸ τί ἦν εἶναι · τί δὲ ὡς τὸ οὗ ἕνεκα ; τὸ τέλος . ἴσως δὲ ταῦτα ἄμφω τὰ αὐτά . δεῖ δὲ " τὰ ἐγγύτατα αἴτια λέγειν , τίς ἡ ὕλη , μὴ πῦρ ἢ γῆν , ἀλλὰ τὴν ἴδιον . περὶ μὲν οὗν τῆς φυσικῆς οὐσίας καὶ γενητῆς ἀνάγκη οὕτως μετιέναι , εἴ τις μέτεισιν ὀρθῶς · τὰ γὰρ αἴτια ταῦτα καὶ τοσαῦτα . καὶ δεῖ τὰ αἴτια γνωρίζειν . ἐπὶ δὲ τῶν φυσικῶν μὲν ἀιδίων δὲ οὐσιῶν ἄλλος λόγος . ἴσως γὰρ ἔνια οὐκ ἔχει ὕλην ἢ οὐ τοιαύτην , ἀλλὰ μόνον κατὰ τόπον κινητήν . οὐδὲ ὅσα δὴ φύσει μὲν μή , οὐσίᾳ δέ , οὐκ ἔστι τούτοις ὕλη , ἀλλὰ τὸ ὑπο - κείμενον ἡ οὐσία.’’ καὶ μετ’ ὀλίγα φησίν “ οὐδὲ παντὸς ὕλη ἐστίν , ὅσων γένεσίς ἐστι καὶ μεταβολὴ εἰς ἄλληλα . ὅσα δὲ ἄνευ τοῦ μεταβάλ - λειν ἐστὶν ἢ μή , οὐκ ἔστι τούτων ὕλη.’’ εἰ δὲ καὶ στοιχειώδεις εἰσὶν αἱ παραδεδομέναι ἀρχαί , αἱ δὲ τοιαῦται συνθέτων εἰσὶν ἀρχαί , τὸ δὲ οὐράνιον σῶμα ἁπλοῦν ἀποδείκνυται πέμπτης ὂν ἄλλης οὐσίας ἐκφύλου παρὰ τὴν γένεσιν , οὐκ ἂν ἔχοι ἐκεῖνο τὰς στοιχειώδεις ἀρχάς . ἀλλ’ εἰ ταῦτα ἀληθῆ , πῶς τὸν σκοπὸν τῆς πραγματείας περὶ τῶν κοινῇ πάσι τοῖς φυσικοῖς παρα - κολουθούντων ἐλέγομεν εἶναι , εἴπερ φυσικῶν ὄντων τῶν οὐρανίων οὐκ εἰσὶν ἀρχαὶ αἱ νῦν ἀποδεδειγμέναι ; πῶς δὲ Φυσικὴν ἁπλῶς ἀκρόασιν ἐπέ - γραψε τὴν πραγματείαν , εἰ μὴ ἄρα καὶ τῶν οὐρανίων εἰσὶν ἀρχαί , καθό - σον μεταβάλλει ; μεταβάλλει δὲ ἡ μὲν σελήνη κατὰ τοὺς φωτισμούς , πάντα δὲ τὰ οὐράνια κατὰ κίνησιν τὴν κατὰ τόπον καὶ κατὰ ταῦτα μετέχει πῃ τῆς στερήσεως καὶ ὑποκειμένου τοῦ κινητοῦ σώματος . τοῦτο γὰρ καὶ Ἀριστοτέλης συνεχώρησεν . ὅλως δὲ εἰ φυσικὰ πάντα φαμέν , καθὸ μετέχει φύσεως , ἡ δὲ φύσις ἀρχὴ κινήσεως καὶ ἠρεμίας ἐστίν , ὡς μαθησόμεθα , πάσα δὲ κίνησις μεταβολή τίς ἐστιν , ὡς καὶ τοῦτο μαθησόμεθα , δῆλον ὅτι τὰ παντελῶς ἀμετάβλητα , καθὸ ἀμετάβλητά ἐστιν , οὐδ’ ἄν φυσικὰ ἁπλῶς λέγοιτο . ὥστε καὶ εἰ καλεῖ φυσικὰ τὰ οὐράνια , κατὰ τὴν κίνησιν αὐτὰ λέγει τὴν τοπικὴν ἀλλ’ οὐ τὴν οὐσιώδη · ὥστε κατὰ μὲν τὴν οὐσίαν οὐ περιέχεται ἐν τούτοις τὰ οὐράνια , κατὰ δὲ τὴν τοπικὴν κίνησιν , καθ’ ἣν καὶ φυσικὰ δείκνυται , περισχεθήσεται τοῖς περὶ κινήσεως λόγοις κατά τε τὸ κοινὸν εἶδος τῆς τοπικῆς κινήσεως καὶ κατὰ τὸ κυκλικόν , εἰς ὃ καὶ πάντες οἱ περὶ κινήσεως λόγοι κορυφοῦνται . ὥστε κοιναὶ μέν εἰσιν αὗται πάντων τῶν φυσικῶν ἀρχαί , ἀλλὰ τῶν μὲν ἐν γενέσει καὶ φθορᾷ καὶ κατὰ τὴν οὐσίαν καὶ κατὰ τὰ ἄλλα συμβεβηκότα , καθ’ ἃ αἱ μεταβολαὶ γίνονται , τῶν δὲ ἀιδίων κατὰ τὴν τοπικὴν κίνησιν , ἁπλῶς δὲ τῶν φυσικῶν καθὸ φυσικά , ταὐτὸ δὲ εἰπεῖν , καθὸ κινήσεως καὶ μεταβολῆς ἀρχὴν ἔχει οὐ πάσης οὐ γὰρ δὴ καὶ τῆς προαιρετικῆς ) , ἀλλὰ τῆς φυσικῆς , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν τῆς σωματικῆς . ἡ γὰρ φύσις σωματικὴ τίς ἐστιν ἀρχή κινήσεως καὶ ἠρεμίας τῆς τε ἄλλης καὶ τῆς κατὰ τόπον . ἐπειδὴ δὲ ἐν τοῖς περὶ γένεσιν καὶ φθορὰν ἐναργεστέρα καὶ ἡ στέρησίς ἐστι καὶ τὸ ὑποκείμενον διὰ τὴν παντοίαν μεταβολήν , ἐπὶ τούτων τὸν πλείονα ποιεῖται λόγον , καὶ ἐπ’ αὐτῶν φέρει τὰ παραδείγματα , ὡς καὶ περὶ αὐτῶν δοκεῖν εἶναι τὸν σκοπόν . οὐ γὰρ ἐνταῦθα μόνον τῶν περὶ γένεσιν φυσικῶν εἶπε τὰς ἀρχὰς εὑρῆσθαι , ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ δευτέρῳ βιβλίῳ “ ἐπειδὴ τοῦ εἰδέναι χάριν , φησίν , ἡ πραγματεία , εἰδέναι δὲ οὐ πρότερον οἰόμεθα ἕκαστον , πρὶν ἄν λάβωμεν τὸ διὰ τί περὶ ἕκαστον τοῦτο δέ ἐστι τὸ λαβεῖν τὴν πρώτην αἰτίαν ) , δῆλον ὅτι καὶ ἡμῖν τοῦτο ποιητέον καὶ περὶ γενέσεως καὶ φθορᾶς καὶ πάσης τῆς φυσικῆς μεταβολῆς , ὅπως εἰδότες αὐτῶν τὰς ἀρχὰς ἀνά - γειν πειρώμεθα τῶν γινομένων ἕκαστον ” . καὶ χρὴ ἐπιστῆσαι , ὅτι γενέσεως καὶ φθορᾶς ” εἰπὼν ἐπήγαγε “ καὶ πάσης τῆς φυσικῆς μεταβολῆς ” , ἐν ᾗ καὶ ἡ κατὰ τὴν τοπικὴν κίνησιν περιέχεται . ὅτι δὲ μέσα πὼς εἶναι βούλεται τὰ οὐράνια καὶ ἰδίας πραγματείας δεόμενα , ἐδήλωσεν ἐν τῷ δευ - τέρῳ τῆσδε τῆς συγγραφῆς τριχῇ διαιρῶν τὰς πραγματείας • “ ἡ μέν , γάρ φησι , περὶ ἀκίνητόν ἐστιν , ἡ δὲ περὶ κινούμενον μὲν ἄφθαρτον δέ , ἡ δὲ περὶ τὰ φθαρτά.’’ p . 191 a 5 τρόπον δέ τινα ἄλλον οὐκ ἀναγκαῖον ἕως τοῦ τῇ ἀπου - σία καὶ παρουσίᾳ τὴν μεταβολήν . Εἰπὼν ὅτι τρεῖς αἱ ἀρχαὶ τό τε ὑποκείμενον καὶ τὰ ἐναντία , ἐφιστάνει πάλιν , ὅτι καὶ δύο δυνατὸν λέγειν καὶ οὐκ ἀναγκαῖον τρεῖς . εἰ γὰρ ἡ στέ - ρησις οὐδὲν ἄλλο ἢ ἀπουσία τοῦ εἴδους ἐστὶν ἐν τῷ πεφυκότι , ἱκανὸν φαίη ἄν τις εἶναι τὸ εἶδος τῇ μὲν · παρουσίᾳ τὸ εἶναι ποιεῖν , τῇ δὲ ἀπουσίᾳ τὸ μὴ εἶναι καὶ τὴν στέρησιν καὶ τὴν φθοράν , τὸ μὲν καθ’ αὑτό , τὸ δὲ κατὰ συμβεβηκός . τὸ γὰρ τῇ ἀπουσίᾳ τῇ ἑαυτοῦ ποιοῦν τι κατὰ συμβεβηκὸς ποιεῖ , εἰ μὴ ἄρα καὶ ἐπὶ τῆς στερήσεως τις τὰ αὐτὰ ἀξιώσει λέγειν . καὶ γὰρ καὶ αὕτη τῇ μὲν παρουσίᾳ τὴν φθορὰν δοκεῖ ποιεῖν καθ’ αὑτό , τῇ δὲ ἀπουσίᾳ τὴν γένεσιν κατὰ συμβεβηκός . ἢ ῥητέον ὅτι ἡ στέρησις οὐδὲν ἄλλο ἢ ἀπουσία ἐστί . πῶς οὖν ἄν εἴη ἀπουσία ἀπουσίας ; τοῦ μὲν γὰρ ὄντος καὶ προηγουμένην ὑπόστασιν ἔχοντος εἴη ἄν τι ἡ ἀπουσία , τῆς δὲ ἀπουσίας οὐκέτι , ἐπεὶ ἀνάγκη ἐπ’ ἄπειρον ἰέναι πρὸ ἀπουσίας ἀπουσίαν ζητοῦντας . καίτοι οὐδὲ τῆς παρουσίας παρουσίαν ζητεῖν εὔλογον . καθόσον οὖν τοῦ εἴδους ἐστὶν ἡ ἀπουσία , κατὰ τοσοῦτον δυνατὸν λέγειν τὸ εἶδος τῇ " αὑτοῦ ἀπουσίᾳ φθορᾶς αἴτιον ὑπάρχειν κατὰ συμβεβηκός · ἡ δὲ ἀπουσία τοῦ εἴδους ἡ στέρησίς ἐστι . διὸ κατὰ συμβεβηκὸς ἡ στέρησις αἰτία . δια - φέρει δὲ τῶν ἄλλων τῶν κατὰ συμβεβηκὸς αἰτίων , ὅτι οὐ μόνον καθόσον τῇ ὕλῃ συμβέβηκεν , ἥτις καθ’ αὑτὸ αἴτιόν ἐστι , κατὰ τοῦτο λέγεται αἰτία , ἀλλὰ καὶ ὅτι ἄνευ στερήσεως οὐκ ἄν γένοιτό τι ἐκ τῆς ὕλης . καὶ γὰρ προυπάρχειν αὐτὴν δεῖ τῆς γενέσεως , ἵνα ἐκ μὴ τοιούτου πεφυκότος δὲ ἡ γένεσις εἴη , καὶ ἐξίστασθαι τῶ εἴδει . οὐ γὰρ ἂν ἐπιγένοιτο τὸ εἶδος μὴ ἐκστάσης τῆς στερήσεως . τὰ μέντοι ἄλλα τὰ κατὰ συμβεβηκὸς λεγόμενα αἴτια οὐδὲ ὅλως συντελεῖ τι πρὸς τὰ γινόμενα . ὅταν γὰρ τὸ μουσικὸν τοῦ λευκοῦ εἶναι αἴτιον κατὰ συμβεβηκὸς λέγωμεν , τὸ μουσικὸν οὔτε προϋπάρ - χειν ἀνάγκη τοῦ λευκοῦ , οὔτε ἐξίστασθαι ἐπεισιόντος , ἀλλὰ καὶ συνυπάρχει ταῦτα . καὶ μήποτε ἄλλο μέν ἐστι τὸ ἀρχὰς τῶν φυσικῶν ὡς φυσικῶν ζητεῖν τὰς στοιχειώδεις , ἄλλο δὲ τὸ ὡς μεταβαλλομένων · κατὰ μὲν τὸ 15 πρῶτον κατὰ συμβεβηκὸς ἄν εἴη αἴτιον ἡ στέρησις οὐ γὰρ ὡς ἐνυ|πάρχον ) κατὰ δὲ τὸ δεύτερον καθ’ αὑτό . ὥσπερ <γὰρ> τῆς εἰς τὸ εἶναι αἴτιον τὸ εἶδος , οὕτως τῆς εἰς τὸ μὴ εἶναι ἡ στέρησις . ἢ τάχα καὶ τῆς εἰς τὸ εἶναι μεταβολῆς καθ’ αὑτὸ αἴτιον ἡ στέρησις , εἴπερ μὴ ἐκ τοῦ τυχόντος ἡ μεταβολή , ἀλλ’ ἐκ τοῦ μὴ τοιούτου μὲν πεφυκότος δέ , ὅπερ ἐστὶν ἐκ τοῦ ἐστερημένου . διὰ τοῦ ἱκανὸν γὰρ τὸ ἕτερον τὼν ἐναντίων ποιεῖν τῇ παρουσίᾳ καὶ τῇ ἀπουσίᾳ τὴν μεταβολήν ἐνδείκνυσθαί φησιν ὁ Ἀλέξανδρος , ὅτι οὐκ ἔστιν ἡ στέρησις φύσις τις καὶ εἶδος , ἀλλὰ ἡ ἀπουσία τοῦ πεφυκότος , ἥτις ἀπουσία οὐκ ἔστιν ἐν τῇ φύσει τοῦ ὑπο - κειμένου . οὐ γὰρ ἔχει ἐν τῇ φύσει τὸ μὴ ἔχειν τὸ εἶδος . οὐ γὰρ ἄν ἐδύνατο λαβεῖν αὐτό . ἀλλ’ οὐκ ἔχει ἐν τῇ φύσει τὸ εἶδος . ἄλλο δὲ τοῦτό ἐστι τοῦ ἔχειν ἐν τῇ φύσει τὸ μὴ ἔχειν τὸ εἶδος . καθόλου γὰρ οὐδὲν οἷόν τε γενέσθαι , εἰ τὴν ἐκείνου στέρησιν ἔχειν δύναται ἐν τῷ οἰκείῳ λόγῳ . Τοῦτο δὲ τοῦ Ἀριστοτέλους τὸ ῥητὸν πάνυ τοὺς Πλατωνικοὺς ἀρέσκει , διότι καὶ ὁ Πλάτων’ οὐ δύο ἀλλ’ ἓν ποιεῖ τὸ ὑποκείμενον , κἄν τοῖς ἀντι - κειμένοις αὐτὸ προσρήμασι καλῇ μέγα καὶ μικρὸν προσαγορεύων , διὰ τὴν πρὸς τὰ ἀντικείμενα ἐπιτηδειότητα τὴν στέρησιν οὐ βουλόμενος ἐν ὑπο - στάσει τινὶ θεωρεῖν . δῆλον δὲ ὅτι καὶ ὁ Ἀριστοτέλης οὐ προηγουμένην ὑπόστασιν αὐτῇ δίδωσιν ἀπουσίαν τοῦ εἴδους λέγων ἐν τῷ πεφυκότι , δια - κρίνει δὲ αὐτὴν τῷ λόγῳ τῇς ὕλης εἰ καὶ μὴ τῷ ἀριθμῷ διὰ τὸ ἐξ ἀντι - κειμένων τὴν γένεσιν ἐπιτελεῖσθαι , τοῦ Πλάτωνος τὸ μὲν πεφυκέναι τῇ ὕλῃ κατὰ τὴν αὐτῆς φύσιν διδόντος καὶ πανδεχῆ νομίζοντός τε καὶ ὀνομά - ζοντος καὶ χώραν προσαγορεύοντος καὶ ἕδραν λέγοντος πᾶσι τοῖς γινομένοις λέγει γοῦν ἐν Τιμαίῳ “ ἀλλ’ ἀνόρατον εἶδός τι καὶ ἄμορφον , πανδεχές’’ καὶ πάλιν “ τρίτον δὲ αὖ γένος ὂν τὸ τῆς χώρας ἀεὶ φθορὰν οὐ προσδε - χόμενον , ἕδραν δὲ παρεχόμενον ὅσα ἔχει γενέσθαι πᾶσιν ” ) , ἀρκουμένου δὲ λοιπὸν τῇ τε παρουσίᾳ τοῦ εἴδους καὶ τῇ ἀπουσίᾳ πρός τε τὴν γένεσιν καὶ τὴν φθοράν . διὸ καὶ τὰς στοιχειώδεις ἀρχὰς δύο τίθησιν ὁ Πλάτων’ τήν τε ὕλην καὶ τὸ εἶδος τὸ ἔνυλον . ἐκ γὰρ τούτων ἐνυπαρχόντων τὸ σύνθετον γίνεσθαί φησιν , ὥσπερ καὶ Ἀριστοτέλης , πλὴν ὅτι ὁ μὲν Πλάτων’ τὰ κυρίως στοιχεῖα παραδίδωσι . ταῦτα δέ ἐστιν , ἐξ ὧν καθ’ αὑτὰ ἐνυπαρ - χόντων γίνεται τὰ γινόμενα , οἷά ἐστιν ἥ τε ὕλη καὶ τὸ εἶδος · ὁ δὲ Ἀριστοτέλης καὶ τὸ κατὰ συμβεβηκὸς προστιθεὶς εἰ στοιχεῖον , ὅπερ ἐστὶν ἡ στέρησις . οὕτως δὲ καὶ ἐπὶ τοὐ ποιητικοῦ αἰτίου ὁ μὲν Πλάτων’ τὸ κυρίως ποιητικὸν παραδίδωσι τὸν δημιουργικὸν νοῦν , ὁ δὲ Ἀριστοτέλης πρὸς τούτῳ καὶ τὴν φύσιν ἣν ὁ Πλάτων’ ἐν τοῖς ὀργανικοῖς τέθεικεν αἰτίοις , ὡς κινουμένην μὲν ὑπ’ αἰτίου , κινοῦσαν δὲ ἕτερα ) καὶ τὰ κατὰ συμβεβη - κός , οἷα ἥ τε τύχη καὶ τὸ αὐτόματον . ὁ μέντοι Πλάτων’ καὶ τὸ ὅθεν πρόεισι τὸ εἶδος εἰς τὴν ὕλην προστίθησιν , ὅτι ἀπὸ τοὐ παραδείγματος διὰ τοῦ ποιητικοῦ αἰτίου . λέγει γοῦν ἐν Τιμαίῳ “ ἐν δ᾿ οὖν τῷ παρόντι χρὴ γένη διανοηθῆναι τριττά , τὸ μὲν γινόμενον , τὸ δὲ ἐν ᾧ γίνεται , τὸ δὲ ὅθεν ἀφομοιούμενον φύεται τὸ γιγνόμενον . καὶ δὴ καὶ προσεικάσαι πρέπει τὸ μὲν δεχόμενον μητρί , τὸ δὲ ὅθεν πατρί , τὴν δὲ μεταξὺ τούτων φύσιν ἐκγόνῳ.’’ Καὶ ὁ μὲν Ἀριστοτέλης τὴν ὕλην εἰσήγαγεν ἐκ τοῦ γίνεσθαι μὲν τὰ γινόμενα ἐξ ἐναντίων , τὰ δὲ ἐναντία μὴ δύνασθαι ποιεῖν εἰς ἄλληλα μηδὲ πάσχειν ὑπ’ ἀλλήλων καθ’ ἑαυτά δεῖν μὲν γὰρ τὸ πάσχον ὑπομένον πάσχειν , τὰ δὲ ἐναντία μὴ ὑπομένειν ἄλληλα ) , ἔτι δὲ καὶ ἐκ τοὐ τὰ ἐν - αντία μὴ αὐτάρκη πρὸς ἀρχῆς εἶναι λόγον , εἴπερ ἐστὶ συμβεβηκότα καὶ οὐκ οὐσίαι . οὐ γάρ ἐστιν ἐν οὐσίᾳ ἡ ἐναντίωσις , τὰ δὲ συμβεβηκότα ὑπο - κειμένου δεῖσθαί τινος πρὸς τὸ εἶναι . ταῦτα γάρ ἐστι τῶν εἰρημένων ὡς οἶμαι τὰ κυριώτατα . ὁ δὲ Πλάτων’ εἰσήγαγε καὶ αὐτὸς τὴν ὕλην ἐκ τῆς τῶν γινομένων μεταβολῆς , ὀφειλούσης πάντως περί τι κοινὸν ὑποκείμενον γίνεσθαι τῆς μεταβολῆς τῶν γὰρ μεταβαλλόντων μηδὲν ὑπομένειν ) , ἐναντία λέγων καὶ αὐτὸς τὰ μεταβάλλοντα . εἰπὼν γὰρ ὅτι τῶν γινομένων ἕκαστον οἷον πῦρ ἢ ὕδωρ οὐδὲν μᾶλλον αὐτὸ λέγειν δυνατὸν ἡ ἄλλο τι ἀπ’ ἐκείνου γινόμενον διὰ τὸ φεύγειν καὶ μὴ ὑπομένειν “ τὴν τοῦ τόδε καὶ τοῦτο καὶ πᾶσαν ὅση μόνιμα ὡς ὄντα αὐτὰ ἐνδείκνυται φάσις’’ ἐπήγαγεν “ ἐν ᾧ δὲ ἐγγινόμενα ἕκαστα αὐτῶν φαντάζεται καὶ πάλιν ἐκεῖθεν ἀπόλλυται , μόνον ἐκεῖνο αὖ προσαγορεύειν τῷ τε τοῦτο καὶ τῷ τόδε προσχρωμένους ὀνόματι . τὸ δὲ ὁποιονοῦν τι θερμὸν ἢ λευκὸν ἡ καὶ ὁτιοῦν τῶν ἐναντίων καὶ πάντα ὅσα ἐκ τούτων μηδὲν ἐκεῖνο αὖ τούτων καλεῖν.’’ ὁρᾷς οὖν ὅτι ἐκ τῶν ἐναντίων καὶ αὐτὸς τὴν γένεσιν εἶναί φησι καὶ μὴ ὑπομένειν τὰ ἐναντία καὶ διὰ τοῦτο δεῖσθαι ὑπομένοντος ὑποκειμένου . τὸ δὲ “ καὶ πάντα ὅσα ἐκ τούτων’’ προσέθηκεν , ἐπειδὴ οὐ μόνον τὸ θερμὸν γίνεται καὶ ξηρόν , ἀλλὰ καὶ τὸ πῦρ αὐτό , καὶ ὅλως αἱ οὐσίαι ἐκ τῶν ἐναντίων συγκείμεναι κατὰ τὴν τῶν ἐναντιοτήτων μεταβολήν . ἐκ γὰρ ὕδατος ψυχροῦ καὶ ὑγροῦ ὄντος μεταβληθέντος τοῦ ψυχροῦ εἰς τὸ θερμὸν ἐγένετο ἀήρ . καὶ πάλιν τοῦ ὑγροῦ εἰς τὸ ξηρὸν μεταβληθέντος ἐγένετο πῦρ . ἐγένετο δὲ καὶ ἄνθρωπος ἐκ σπέρματος . καὶ οὐ ῥᾴδιον ἐπὶ τούτων τὰς ἐναντίας ἀποδοῦναι ποιότη - τας , ὧν εἰς ἀλλήλας μεταβαλλουσῶν γίνεται οὐσία ἐξ οὐσίας . διὸ ὁ Ἀριστοτέλης κοινὴν ἀντίθεσιν τοῦ εἴδους καὶ τῆς στερήσεως παρέλαβε . τὸ γὰρ θερμὸν γίνεται ἐκ τοῦ ψυχροῦ · ἀληθὲς δὲ εἰπεῖν καὶ ὅτι ἐκ τοῦ μὴ θερμοῦ . προστίθησι δὲ καὶ ἄλλην ὁ Πλάτων’ τὴν κυριωτάτην αἰτίαν τοῦ δεῖν πάντως εἶναί τι τοῖς εἴδεσι τοῖς γενητοῖς ὑποκείμενον · προαποδείξας γὰρ ὅτι ἄλλο μέν ἐστι τὸ νοητὸν εἶδος ἀρχέτυπον καὶ παραδειγματικὸν καὶ αὐτὸ ἐφ’ ἑαυτοῦ ὑπάρχον , ἄλλο δὲ τὸ αἰσθητὸν εἰκονικὴν φύσιν ἔχον καὶ 25 διὰ τοῦτο ἑτέρου ὂν ὁμοίωμα , εἰκότως συνάγει , ὅτι καὶ | ἐν ἑτέρῳ ὑπο - κειμένῳ πάντως ἔσται τοῦτο τῷ ἀφομοιουμένῳ . οὐ γάρ ἐστι καθ’ αὑτὴν ἡ ὁμοίωσις καὶ εἰκασία , ἀλλ’ ἐν τῷ ὡμοιωμένῳ καὶ εἰκασμένῳ , ὅπερ ἐστὶ τὸ ὑποκείμενον . ἴσως δὲ κάλλιον αὐτῶν ἀκούειν τῶν παγκάλων τοῦ Πλά - τωνος ῥημάτων · “ τούτων δὲ οὕτως ἐχόντων ὁμολογητέον ἓν μὲν εἶναι τὸ κατὰ ταὐτὰ εἶδος ἔχον ἀγένητον καὶ ἀνώλεθρον , οὔτε αὐτὸ εἰσδεχόμενον ἄλλο ἄλλοθεν οὔτε αὐτὸ εἰς ἄλλο ποι ἰόν , ἀόρατον δὲ καὶ ἄλλως ἀναίσθη - ’τον τοῦτο ὃ δὴ νόησις εἴληχεν ἐπισκοπεῖν · τὸ δὲ ὁμώνυμον ὅμοιόν τε ἐκεί - νῳ δεύτερον , αἰσθητὸν γενητὸν πεφορημένον ἀεὶ γινόμενόν τε ἔν τινι τόπῳ καὶ πάλιν ἐκεῖθεν ἀπολλύμενον , δόξῃ μετ’ αἰσθήσεως περιληπτόν · τρίτον δὲ αὖ γένος ὂν τὸ τῆς χώρας ἀεὶ φθορὰν οὐ προσδεχόμενον , ἕδραν δὲ παρέχον ὅσα ἔχει γενέσθαι πᾶσιν , αὐτὸ δὲ μετ’ ἀναισθησίας ἁπτὸν λογι - σμῷ τινι νόθῳ μόγις πιστόν , πρὸς ὃ δὴ καὶ ὀνειροπολοῦμεν βλέποντες καί φαμεν ἀναγκαῖον εἶναί που τὸ ὂν ἔν τινι τόπῳ καὶ κατέχον χώραν τινά . τὸ δὲ μήτε ἐν γῇ μήτε που κατ’ οὐρανὸν οὐδὲν εἶναι . ταῦτα δὴ πάντα καὶ τούτων ἄλλα ἀδελφὰ καὶ περὶ τὴν ἄυπνον καὶ ἀληθῶς φύσιν ὑπάρ - χουσαν ὑπὸ ταύτης τῆς ὀνειρώξεως οὐ δυνατοὶ γινόμεθα ἐγερθέντες διορι - ζόμενοι τἀληθὲς λέγειν , ὡς εἰκόνι μέν , ἐπείπερ οὐδὲ αὐτὸ τοῦτο , ἐφ’ ᾧ γέγονεν , ἑαυτῆς ἐστιν , ἑτέρου δέ τινος ἀεὶ φέρεται φάντασμα , διὰ ταῦτα ἐν ἑτέρῳ προσήκει τινὶ γίνεσθαι , οὐσίας ἁμωσγέπως ἀντεχομένην , ἢ μηδὲν τὸ παράπαν αὐτὴν εἶναι , τῷ δὲ ὄντως ὄντι βοηθὸς ὁ δι’ ἀκριβείας ἀληθὴς λόγος , ὡς ἕως ἄν τι τὸ μὲν ἄλλο ᾖ , τὸ δὲ ἄλλο , οὐδέτερον ἐν οὐδετέρῳ ποτὲ γενόμενον ἓν ἅμα ταὐτὸν καὶ δύο γενήσεσθον.’’ ἐπιστῆσαι δὲ ἄξιον ὅτι κατὰ ταύτην τὴν τῆς ὕλης αἰτιολογίαν καὶ τὰ οὐράνια εἴδη ἔνυλά ἐστί πὼς , εἴπερ καὶ αὐτὰ ὁμοιώματά ἐστι τῶν νοητῶν παραδειγμάτων . ὥστε οὐδὲν σχεδὸν ἐν τοῖς περὶ τῶν στοιχείων λόγοις διάφωνον ὅ τε Πλάτων’ καὶ ὁ Ἀριστοτέλης ἀπεφήναντο , πλὴν ὅτι καὶ ἑτέραν προστέθεικεν αἰτίαν ὁ Πλάτων’ τοῦ δεῖν πάντως εἶναί τι καὶ ὑποκείμενον . ἀλλ’ ἐπὶ τὰ ἑξῆς ἰτέον . p . 191 a 7 Ἡ δὲ ὑποκειμένη ὕλη ἐπιστητὴ κατὰ ἀναλογίαν . Ἐπειδὴ τὰ παρατεθέντα τῆς ὕλης παραδείγματα οἷον ὁ ἄνθρωπος καὶ τὸ σπέρμα καὶ εἴ τι τοιοῦτον , κἄν ὕλης εἶχε λόγον πρὸς τὰ γινόμενα , ἀλλ’ εἴδη τινὰ ἦν καὶ αὐτά , πᾶς ἄν ἐπιζητήσειε μαθεῖν , τί ποτε ἄν εἴη αὐτὴ καθ’ αὑτὴν ἡ ὑποκειμένη τοῖς εἴδεσιν ὕλη . καὶ γὰρ ἔστω τοῦ μὲν ἀνθρώ - που ὕλη τὸ σπέρμα , τοὐ δὲ σπέρματος εἰ τύχοι τὸ αἷμα , τούτου δὲ σιτία καὶ ποτά , τούτων δὲ τὰ τέτταρα στοιχεῖα . ἀλλ’ ἐπειδὴ καὶ ταῦτα μετα - βάλλει εἰς ἄλληλα κατὰ τὰς ἐναντίας ποιότητας , δεῖται πάντως καὶ αὐτὰ κοινοῦ τινος ὑποκειμένου μηδεμίαν ἔχοντος ποιότητα τῇ ἑαυτοῦ φύσει . αἱ γὰρ ποιότητες εἴδη καὶ ἀντικείμενα εἴδη . εἰ οὖν πᾶσα κατ’ ἐπέρεισιν γινομένη γνῶσις περιγεγραμμένων ἐστὶ καὶ χαρακτῆρά τινα ἐχόντων καὶ κατὰ ποιότητα καὶ εἶδος ἀφωρισμένων , τὸ δὲ τοῖς εἴδεσι καὶ ταῖς ποιότησιν ὑποκείμενον ἄποιον εἶναι χρὴ πάντῃ καὶ ἀνείδεον ‘‘ὅμοιον γὰρ ὄν , ὥς φησι Πλάτων’ , τῶν ἐπεισιόντων τινὶ τὰ τῆς ἐναντίας τά τε τῆς παράπαν ἄλλης φύσεως ὁπότε ἔλθοι δεχόμενον κακῶς ἄν ἀφομοιοῖ τὴν ἑαυτοῦ πα · ρεμφαῖνον ὄψιν’’ ) , πῶς οὖν ἂν τὸ τοιοῦτον γνωστὸν κατὰ ἀναλογίαν φησὶ τὴν πρὸς τὰ ἄλλα ; ὡς γὰρ πρὸς ἀνδριάντα χαλκὸς ἢ πρὸς κλίνην ξύλον ἢ πρὸς ἄλλο τι τῶν ἐχόντων μορφὴν τεχνητῶν τὸ ἄμορφον ἔχει πρὶν λαβεῖν τὴν μορφήν , οὕτως ἡ ἐν τοῖς φυσικοῖς πρώτη ὕλη πρὸς οὐσίαν ἔχει καὶ τὸ ὄν . καλῶς δὲ ἀπὸ τῶν τεχνη - τῶν ἔλαβε τὸ παράδειγμα , ἐπειδὴ ἐν τούτοις καὶ χρόνῳ προηγεῖται τὸ ἄμορφον καὶ καθ’ ἑαυτὸ ὁρᾶται . καὶ αἱ μὲν οὐσίαι τοῖς ἄλλοις ὑπόκειν - τᾶι , ἡ δὲ ὕλη τῇ οὐσίᾳ · διὸ καὶ τοῖς ἄλλοις ἅπασιν αὕτη . ἀλλὰ τῇ μὲν οὐσίᾳ καὶ τῷ συναμφοτέρῳ καθ’ αὑτό , κατὰ συμβεβηκὸς δὲ καὶ τοῖς ἄλλοις ὑπόκειται . διὸ καὶ αὐτὸς εἰπὼν οὕτως αὕτη πρὸς οὐσίαν ἔχει καὶ τὸ τόδε τι , τουτέστι τὴν σύνθετον καὶ κυρίως οὐσίαν , διότι οὐδέπω ἡ ὕλη τόδε τι , εἰ καὶ μᾶλλον τῆς στερήσεως . Καὶ ἐπιστῆσαι ἄξιον , ὅτι ὁ μὲν Πλάτων’ κατὰ τὸ ὑπομένειν θεωρῶν τὴν ὕλην αὐτῇ μᾶλλον τὸ τόδε τι δίδωσιν , ὡς ἐπὶ τῆς τῶν χρυσῶν σκευῶν μεταπλάσεως ἐνεδείκνυτο . καὶ ὅταν λέγῃ ‘ἐν ᾧ δὲ ἐγγινόμενα ἕκαστα αὐτῶν φαντάζεται καὶ πάλιν ἐκεῖθεν ἀπόλλυται , μόνον ἐκεῖνο αὖ προσαγο - ρεύειν τῷ τε τοῦτο καὶ τῷ τόδε προσχρωμένους ὀνόματι’’ . ὁ δὲ Ἀριστο - τέλης τὸ τόδε τι κατὰ τὴν μορφὴν θεωρῶν τοῖς εἴδεσιν αὐτὸ παρέχει · μετὰ δὲ τὸ τόδε τι ἐπήγαγε καὶ τὸ ὄν , τουτέστι πρὸς πάντα τὰ ὄντα , ὧν τὰ μὲν οὐσίαι εἰσί , τὰ δὲ συμβεβηκότα , καὶ τὰ μὲν τόδε τι προηγουμένως , τὰ δὲ δι’ ἐκεῖνο τὸ τόδε τι . τὴν δὲ κατὰ ἀναλογίαν ταύτην γνῶσιν νόθον λογισμὸν ἐκάλεσεν ὁ Πλάτων’ , διότι οὐ κατ’ ἐπέρεισιν εἴδους ἀλλὰ κατὰ ἀναγύμνωσιν καὶ ἀπόφασιν γίνεται τῶν εἰδῶν καὶ οἷον μύων ὁ λογι - σμὸς ὁρᾷ τὴν ὕλην . καὶ ἡ περὶ αὐτῆς νόησις οὐ νόησις , ἀλλ’ ἄνοια μᾶλλον . διὸ νόθον ἄν εἴη τὸ φάντασμα αὐτῆς καὶ οὐ γνήσιον . ὡς γὰρ τὰ ὑπὲρ τὸ πρῶτον εἶδος οὐ κατ’ ἐπέρεισιν εἰδητικὴν γινώσκομεν , ἀλλ’ ὅτι οὐκ ἔστι πρῶτα τὰ εἴδη μαθόντες ἀπ’ αὐτῆς τῆς τῶν εἰδῶν φύσεως διακεκριμένης οὕσης καὶ ὀφειλούσης πρὸ ἑαυτῆς ἔχειν τὸ ἡνωμένον καὶ τὸ ὅν , κατὰ τὴν τῶν εἰδῶν ἀπόφασιν γινώσκομεν | τὰ ὑπὲρ εἶδος οὐκ εἰς τὸ ἀόριστον ἀπλῶς ἐκείνης τῆς ἀποφάσεως ῥιπτούσης ἡμᾶς , ἀλλ’ εἰς τὸ τοῦ εἴδους αἴτιον , καὶ εἰς τὸ ὑπὲρ τὸν ὅρον τὸν εἰδητικὸν ἱδρυμένον , οὕτως καὶ τὰ τελευταῖα εἴδη θεασάμενοι εἰκονικὰ ὄντα καὶ μεταβάλλοντα εἰς ἄλληλα , καὶ διὰ τοῦτο δεόμενα ὑποκειμένου πεφυκότος δέχεσθαι παρὰ μέρος τῶν ἀντικειμένων ἑκάτερον , ἐπὶ τὴν ἔννοιαν ἐρχόμεθα τῆς ὕλης κατὰ ἀπόφασιν τῶν εἰδῶν τὴν εἰς τὸ ὑποδεκτικὸν ἀπάγουσαν . ὡς εἴ γε ζητοῦντες τὴν ὕλην τόδε τι αὐτὴν ἀφωρισμένως διάφορον τῶν ἄλλων ὄντων ὑποθώμεθα , ἄλλῳ τινὶ περιπεπτώκαμεν καὶ οὐ τῇ ὕλῃ . ἐκείνη γὰρ οὐδεμίαν ἔχει πρός τι διαφοράν , εἴπερ ποιότης εἰδητικὴ πᾶσα διαφορά ἐστιν . ὥστε ἀγνωσία μᾶλλόν ἐστιν ἡ τῆς ὕλης γνῶσις , εἴπερ τὰ περὶ αὐτὴν μεταβάλλοντα ἔσχατα ὄντα τῶν εἰδῶν τὴν ἐσχάτην ἐπιδέχεται γνῶσιν τὴν αἰσθητικήν . διὸ καὶ μετὰ ἀναισθησίας ἀπτὴν εἶπε τὴν ὕλην ὁ Πλάτων’ τὸ μὴ κατ’ ἐπέρεισιν αὐτῆς ἀντίτυπον σημαίνων , ἵνα ὥσπερ λογισμῷ νόθῳ , οὕτω καὶ αἰσθήσει νόθῃ ληπτὴν οὖσαν αὐτὴν ἐνδείξηται . ἀλλὰ τὸ μὲν νόθῳ λο - γισμῷ γνωστὴν εἶναι καὶ ἡ κατὰ ἀπόφασιν αὐτῆς ἐπιβολὴ καὶ ἡ ἀπὸ τῆς αἰτίας ἥτις ἄν γένοιτο , ἀπὸ τῶν τῆς πρώτης εἵλκυσται φιλοσοφίας · τὸ δὲ κατὰ ἀναλογίαν φυλάττει τὰ τῷ φυσικῷ προσήκοντα μέτρα τῆς τῶν στοιχείων τῶν φυσικῶν γνώσεως . ὡς γὰρ τῆς γραμματικῆς περὶ τῶν εἰ - κοσιτεττάρων στοιχείων ἔστιν εἰδέναι τὰ ὁλοσχερέστερα , τὴν δὲ ἀκριβῆ γνῶσιν αὐτῶν ἡ μουσικὴ διδάσκει , οὕτως καὶ περὶ τῶν φυσικῶν στοιχείων ὁ πρῶτος διδάξει φιλόσοφος . διὸ καὶ τὴν περὶ τοῦ εἴδους θεωρίαν μετ’ ὀλίγον εἰς ἐκεῖνο ἀναπέμπει . ἰστέον μέντοι ὅτι τὸ κατὰ ἀναλογίαν ἀπὸ τοῦ Πυθαγορικοῦ Τιμαίου μετήγαγεν ὁ Ἀριστοτέλης , ὥσπερ ὁ Πλάτων’ τὸ ‘‘νόθῳ λογισμῷ ληπτόν’’ . λέγει γὰρ οὖν ὁ Πυθαγορικὸς Τίμαιος ἐν τῷ οἰκείῳ συγγράμματι “ τὰν δὲ ὕλαν λογισμῷ νόθῳ τῷ μηδέπω κατ’ εὐθυω - ρίαν νοεῖσθαι , ἀλλὰ κατὰ ἀναλογίαν’’ . Ἀλλ’ ἐπειδή τινες καὶ οὐδὲ οἱ τυχόντες ἐν φιλοσοφίᾳ τὸ ἄποιον σῶμα τὴν πρωτίστην ὕλην εἶναί φασι καὶ κατὰ Ἀριστοτέλην καὶ κατὰ Πλάτωνα , ὥσπερ τῶν μὲν παλαιῶν οἱ Στωικοί , τῶν δὲ νέων Περικλῆς ὁ Λυδός , καλῶς ἄν ἔχοι ταύτην ἐπισκέψασθαι τὴν δόξαν . καὶ γὰρ ὁ Ἀριστοτέλης καὶ ὁ Πλάτων’ πρῶτα ἀπὸ τῆς μεταβολῆς τὴν ὕλην εἰσάγοντες τῶν μεταβαλ - λόντων τὰς τῶν στοιχείων ποιότητας εἶναι βούλονται θερμὸν ψυχρὸν ξηρὸν ὑγρόν . αὗται δὲ κοινὸν ὑποκείμενον ἔχουσαι τὸ σῶμα μεταβάλλονται περὶ αὐτό , ὥστε τὸ σῶμα ἄν εἴη ἡ πρώτη ὕλη . ἔτι δὲ εἰ ἦν τι ἄλλο τὸ τῷ σώματι ὑποκείμενον , ἐπειδὴ ἐξ ἐναντίων αἱ γενέσεις , ἔδει τι εἶναι τὸ τῷ σώματι ἀντικείμενον , ὥστε τὰ ἀντικείμενα μεταβάλλειν περὶ τὸ κοινὸν ὑπο - κείμενον . ἔτι δὲ τὸ ὑπομένον ἐν πάσῃ μεταβολῇ τοῦτο ὕλην εἶναί φαμεν · τὸ δὲ ἄποιον σῶμα ὑπομένει . οὐ γὰρ ἔστι τι εἰς ὃ φθαρῇ τὸ σῶμα . ὅτι δὲ καὶ Πλάτων’ τὴν ὕλην φησὶ τὸ προσεχῶς ὑποκείμενον ταῖς τῶν τεττά - ρων στοιχείων ποιότησι , τοῦτο δέ ἐστι τὸ ἄποιον σῶμα , διὰ τούτων δῆλον “ τὴν δὲ γενέσεως τιθήνην ὑγραινομένην καὶ πυρουμένην καὶ τὰς γῆς τε καὶ ἀέρος μορφὰς δεχομένην’’ καὶ πάλιν “ ὅτε δὲ ἐπεχειρεῖτο κοσμεῖσθαι τὸ πᾶν , πῦρ πρῶτον καὶ ὕδωρ καὶ γῆν καὶ ἀέρα , ἴχνη μὲν ἔχοντα αὑτῶν αὐτά , παντά - πασι μὲν διακείμενα , ὥσπερ εἰκὸς ἔχειν ἅπαν , ὅταν ἀπῇ τινος θεός , οὕτω δὴ τότε πεφυκότα ταῦτα πρῶτον διεσχηματίσατο εἴδεσι καὶ ἀριθμοῖς ” . εἰ οὖν πρῶτα τὰ τῶν στοιχείων εἴδη ἐνέθηκε τῇ ὕλῃ ὁ δημιουργός , τούτων δὲ κοινὸν ὑποκείμενον τὸ σῶμα τὸ ἄποιον , τοῦτο ἄν εἴη ἡ ὕλη . καὶ κατὰ Ἀριστοτέλην δὲ δόξει τὸ σῶμα τὸ ἄποιον εἶναι τὸ πρῶτον ὑποκείμενον καὶ ἡ ὕλη . εἰ γὰρ τὸ σῶμα ὥσπερ τι τῶν ἄλλων εἰδῶν ἐγγίνεται τῇ ὅλῃ καὶ ἀπογίνεται ἀπ’ αὐτῆς , δῆλον ὅτι πρὸ τοῦ ἐγγενέσθαι τὸ σῶμα καὶ μετὰ τὸ ἀπογενέσθαι ἡ στέρησις ἄν εἴη τοῦ σώματος περὶ τὴν ὕλην , ὅπερ ἐστὶ τὸ ἀσώματον , καὶ ἔσται τις φυσικὴ οὐσία ἀσώματος · ὅπερ οὐ τῷ Ἀριστοτέλει σαφῶς λέγοντι πολλαχοῦ , ὅτι τὰ φυσικὰ σώματά ἐστι καὶ περὶ σώματα . ἀλλ’ ὅτι μὲν ὁ Πλάτων’ οὐ βούλεται τὸ σῶμα εἶναι τὸ πρῶτον ὑποκείμενον , ὃ δὴ καλοῦμεν ὕλην , δῆλον ἄν εἴη ἐκ τοῦ καὶ τοῦ σώματος οἷον στοιχεῖ τὰ ἐπίπεδα τὰ κατ’ αὐτὸν προλαμβάνειν ἀρχοειδέ - στερα δηλονότι ὄντα . γράφει οὖν ἐν Τιμαίῳ · “ πρῶτον μὲν δὴ πῦρ καὶ γῆ καὶ ὕδωρ καὶ ἀὴρ ὅτι σώματά ἐστι , δῆλόν που καὶ παντί , τὸ δὲ τοῦ σώματος εἶδος πᾶν καὶ βάθος ἔχει . τὸ δὲ βάθος αὖ πᾶσα ἀνάγκη τὴν ἐπίπεδον περιειληφέναι φύσιν.’’ ἔπειτα τὸ μὲν σῶμα καὶ κατ’ αὐτὸν τριχῇ διαστατόν ἐστι · τοῦτο γὰρ σημαίνει τὸ “ καὶ βάθος ἔχειν ” . τὸ δὲ τοιοῦτον καὶ ἀριθμὸν συνουσιωμένον ἔχει καὶ σχῆμα , καὶ μάλιστα εἰ πεπερασμένον εἴη τὸ ὅλον σῶμα , ὥσπερ καὶ τῷ Πλάτωνι δοκεῖ καὶ τῷ Ἀριστοτέλει . οὐδὲν δὲ τούτων ἔχειν τὴν ὕλην καθ’ αὑτήν φησιν , ἀλλ’ ὅταν μετάσχῃ τῶν εἰδῶν , τότε μετασχηματίζεσθαι εἴδεσι καὶ ἀριθμοῖς . ὅτι δὲ οὐδὲ ὁ Ἀριστοτέλης τὸ σῶμα βούλεται εἶναι τὸ πρῶτον ὑποκείμενον , σαφῶς ἐδή - λωσεν , ἐν οἷς φησιν “ ἔστι γὰρ καὶ σώματος ὕλη καὶ μεγάλου καὶ μικροῦ ἡ αὐτή’’ . ἡ γὰρ τοῦ σώματος ὕλη οὐκ ἄν εἴη σῶμα καὶ τὸ τῷ μεγάλω καὶ μικρῷ τὸ αὐτὸ ὑποκείμενον οὐκ ἄν οὔτε μέγα εἴη οὔτε μικρόν . τὸ δὲ σῶμα καὶ μάλιστα τὸ πεπερασμένον τοσόνδε τί ἐστι , καὶ οὐκ ἄν τὸ αὐτὸ ἅμα μέγα καὶ μικρὸν εἴη καθ’ αὑτό . ὅλως δὲ τὸ μὲν σῶμα καὶ λόγῳ περιληπτόν ἐστι καὶ κατὰ ἐπέρεισιν γνωστόν . τὴν δὲ ὕλην ὁ μὲν Πλάτων’ ‘‘νόθῳ λογισμῷ ληπτήν ” φησιν . ὁ δὲ Ἀριστοτέλης καὶ πρὸ Τίμαιος ὁ Πυθαγορικὸς κατὰ ἀναλογίαν μόνον . οὐκ ἄρα οἷόν τε τὸ σῶμα εἶναι τὴν πρώτην ὕλην . καὶ ἐν τῷ τετάρτῳ γοῦν τῆσδε τῆς πρα - γματείας ὕλην τοῦ μεγέθους εἶναι βούλεται ἀόριστόν τινα διάστασιν ὁριζο - μένην ὑπὸ τοῦ εἰδητικοῦ μεγέθους . λέγει γοῦν “ ὥστε δόξειεν ἂν τὸ εἶδος καὶ ἡ μορφὴ ἑκάστου ὁ τόπος εἶναι , ᾧ ὁρίζεται τὸ μέγεθος καὶ ἡ ὕλη ἡ τοῦ μεγέθους’’ . εἰπὼν γὰρ τὸ μέγεθος , ἐπειδὴ καὶ εἰδητικόν ἐστι μέγεθος , ἐπήγαγε καὶ ἡ ὕλη ἡ τοῦ μεγέθους τὸ | αὐτὸ ἐξηγούμενος · Ἔτι δὲ καὶ τῶ αὐτὸ καθ’ αὑτὸ σκοποῦντι τὸ πρόβλημα ἀδύνατον δόξει τὴν πρώτην ὕλην τὸ ἄποιον εἶναι σῶμα , ὡς καὶ ὁ Πλωτῖνος ἀπέδειξεν . εἰ γὰρ μηδὲν τῶν φυσικῶν εἰδῶν ὑπάρχει κατ’ οὐσίαν τῇ ὕλῃ τῇ πᾶσι τοῖς φυσικοῖς ὑποκειμένῃ , δῆλον ὅτι οὐδὲ σχῆμα οὐδὲ μέγεθος αὐτῇ ὑπάρξει ( εἴδη γὰρ ταῦτα ) καὶ ἔσται ἐσχηματισμένον καὶ μεμεγεθυσμένον , εἴπερ σῶμα , καὶ οὐκέτι ἀπλοῦν ἔσται , ἀλλὰ σύνθετον ἐξ ὕλης καὶ εἴδους . ἀπλοῦν δὲ ἡ ὕλη . ὥστε καὶ συλλογίσαιο ἄν οὕτως · ἡ ὕλη οὔτε μέγεθος ἔχει οὕτε σχῆμα οὕτε ἀριθμὸν καθ’ αὑτήν · τὸ σῶμα μέγεθος ἔχει καὶ σχῆμα καὶ ἀριθμὸν καθ’ αὑτό · ἡ ὕλη ἄρα οὐκ ἔστι σῶμα · ἡ ὅλη οὐκ ἔστι σύνθετος ἐξ ὅλης καὶ εἴδους · τὸ σῶμα σύνθετόν ἐστιν ἐξ ὕλης εἴδους . ἔτι δὲ εἰ σῶμα ἡ ὕλη μέγεθός τι ἕξει οἰκεῖον . καὶ οὐκέτι ὁ δημιουργὸς πάντα ἐξ ἑαυτοῦ προάξει τὰ εἴδη κατὰ τὴν ἑαυτοῦ βούλησιν οὐδὲ ἡ φύσις κατὰ τοὺς δημιουργικοὺς ἐν ἑαυτῇ λόγους , ἀλλὰ δουλεύειν ἀνάγκη τῷ μεγέθει τῆς ὕλης . ἔτι δὲ εἰ μέγεθος ἔχοι , καὶ σχῆμα ἔχει τῷ αὑτῆς λόγῳ . οὐ μόνον οὖν ἄτοπον τοῦτο , διότι εἶδος καὶ ποιότης τὸ σχῆμα , ἀλλὰ καὶ ὅτι δύσεργος ἔσται ἡ ὕλη πρὸς τὸ πᾶν σχῆμα δέχεσθαι κεκρατημένη ἑνί τινι σχήματι ἀφωρισμένῳ . ἔτι δὲ τὸ εἰς τὴν ὕλην ἐρχό - μενον εἶδος πάντα συνεπιφέρει ἑαυτῷ τὰ οἰκεῖα , ὥστε καὶ μέγεθος · ἄλλο γὰρ ἀνθρώπου μέγεθος καὶ ἄλλο ὄρνιθος καὶ ὄρνιθος τοιοῦδε . οὐκ ἄρα τῆς ὕλης ἐστὶν οἰκεῖον τὸ μέγεθος οὐδὲ τὸ ποσόν . οὐκ ἄρα σῶμα ἡ ὕλη · ἔτι δὲ εἰ σῶμα ἡ ὕλη , ποσόν τι ἔσται καὶ μεμεγεθυσμένον · ἄλλο δὲ τὸ ποσὸν καὶ ἄλλο ἡ ποσότης , καὶ ἄλλο τὸ μεμεγεθυσμένον καὶ ἄλλο τὸ μέ - γεθος αὐτό . καὶ τὰ μέν ἐστιν εἴδη ἀσώματα ἁπλᾶ , τὰ δὲ τούτων μετέ - χοντα σύνθετα . εἰ οὖν σῶμα ἡ ὕλη , σύνθετόν τι ἔσται καὶ οὐχ ἁπλοῦν οὐδὲ στοιχεῖον . εἰ δὲ ταῦτα ἄτοπα , ῥητέον ὅτι μετασχεθεῖσα ἡ ποσότης ὑπὸ τῆς ὕλης ἔδωκε μέγεθος τὸ πρότερον μὴ ἐνυπάρχον , ὥσπερ καὶ ἡ ποιότης μετασχεθεῖσα ἐποίησε ποιὸν τὸ πρὶν ἄποιον ὑπάρχον . ἔτι δὲ καὶ ταῦτα δυνατὸν λέγειν , ὅτι ἡ ὕλη ἢ τὸ δυνάμει ἐστὶ πάντων εἰδῶν ἤ τι καὶ τοῦ δυνάμει ἐπέκεινα τὸ ἔχον τὸ δυνάμει ἐν ἑαυτῷ . τὸ δὲ σῶμα πῶς ἄν εἴη δυνάμει ἀσώματον ; ἀνάγκη δὲ τοῦτο , εἴπερ καὶ τῶν ἀσωμάτων εἰδῶν ἐστιν ἡ ὕλη ὑποδεκτική . εἰ δὲ ἀσώματος οὖσα δυνάμει λέγεται , ἰστέον ὅτι καὶ τὸ ἀσώματον οὐχ ὡς ὡρισμένη τις φύσις , ἀλλ’ ὡς ἀπό - φασις τοῦ σώματος λέγεται . ἴσως δὲ ἔστιν εἰπεῖν , ὅτι οὐ πρώτως ἡ ὕλη τὸ ἀσώματον εἶδος δέχεται , ἀλλὰ διὰ μέσου τοῦ σώματος . ἔτι δὲ τὸ σῶμα ἐκ γένους καὶ διαφορῶν συνέστηκεν · οὐσία γάρ ἐστι τριχῇ διαστάτη . τὸ δὲ τοιοῦτον εἶδός ἐστιν , ἀλλ’ οὐχὶ ὕλη . ἔτι δὲ τὸ σῶμα πρὸς τὰς ἀσωμάτους ποιότητας ἀντιδιῄρηται , ἡ δὲ ὕλη ὁμοίως ἔχει πρὸς πάντα . ἔτι δὲ τὸ σῶμα τρισὶν ὥρισται διαστάσεσιν , ἡ δὲ ὕλη παντελῶς ἐστιν ἀόριστος . τούτων οὖν οὕτως ἑκατέρωθεν τῶν λόγων φερομένων , ὅτι μὲν εἶδος εἶναι τὸ τοῖς εἴδεσιν ὑποκείμενον οὐ χρή , πρόδηλον . διόπερ εἰ τὸ σῶμα εἶδός ἐστιν , οὐκ ἂν εἴη σῶμα . ὅτι δὲ τὸ κοινῇ πᾶσι τοῖς φυσικοῖς καὶ αἰσθη - τοῖς ὑπάρχον ὡς τοιούτοις τοῦτο εἶναι χρὴ τὴν ὕλην , καὶ τοῦτο οἶμαι τῶν προδηλοτάτων ἐστί . κοινὸν δὲ πᾶσι τὸ εἰς ὄγκον ἐκτείνεσθαι καὶ διάστασιν . διὸ “ ἡ περὶ φύσεως ἐπιστήμη , ὥς φησιν Ἀριστοτέλης , περί τε σώματα καὶ μεγέθη καὶ τὰ τούτων ἐστὶ πάθη’’ . μήποτε οὖν διττὸν θε - τέον τὸ σῶμα τὸ μὲν ὡς κατὰ εἶδος καὶ κατὰ λόγον ὑφεστὼς καὶ τρισὶν ὡρισμένον διαστάσεσι , τὸ δὲ ὡς πάρεσιν καὶ ἔκτασιν καὶ ἀοριστίαν τῆς ἀσωμάτου καὶ ἀμερίστου καὶ νοητῆς φύσεως , οὐ τρισὶ τοῦτο διαστάσεσιν εἰδητικῶς ὡρισμένον , ἀλλὰ πάντῃ παρειμένον τε καὶ ἐκλελυμένον καὶ παντα - χόθεν ἀπὸ τοῦ ὄντος ἀπορρέον εἰς τὸ μὴ ὄν . καὶ τὴν τοιαύτην ἴσως διά - στασιν τὴν ὕλην θετέον . ἀλλ’ οὐχὶ τὸ σωματικὸν εἶδος τὸ μετρῆσαν ἤδη καὶ ὁρίσαν τὸ ἄπειρον καὶ ἀόριστον τῆς τοιαύτης διαστάσεως καὶ στῆσαν ἀποφεύγουσαν αὐτὴν ἀπὸ τοὐ ὄντος . ἐπιστῆσαι γὰρ ἄξιον , ὅτι ᾧ διαφέρει τὰ ἔνυλα τῶν ἀύλων , τοῦτο εἶναι προσήκει τὴν ὕλην . διαφέρει δὲ ὄγκῳ καὶ διαστάσει καὶ μερισμῷ καὶ τοῖς τοιούτοις , οὐ τοῖς κατὰ μέτρα ὡρισμέ - νοις , ἀλλὰ ἀλλὰ τοῖς ἀμέτροις καὶ ἀορίστοις καὶ ὁρίζεσθαι δυναμένοις ὑπὸ τῶν εἰδητικῶν μέτρων . Ταύτην δὲ περὶ τῆς ὕλης τὴν ὑπόνοιαν ἐοίκασιν ἐσχηκέναι πρῶτοι μὲν τῶν ‘Ελλήνων οἱ Πυθαγόρειοι , μετὰ δ’ ἐκείνους ὁ Πλάτων’ , ὡς καὶ Μοδέρατος ἱστορεῖ . οὗτος γὰρ κατὰ τοὺς Πυθαγορείους τὸ μὲν πρῶτον ἓν ὑπὲρ τὸ εἶναι καὶ πᾶσαν οὐσίαν ἀποφαίνεται , τὸ δὲ δεύτερον ἐν , ὅπερ ἐστὶ τὸ ὄντως ὂν καὶ νοητὸν , τὰ εἴδη φησὶν εἶναι , τὸ δὲ τρίτον , ὅπερ ἐστὶ τὸ ψυχικόν , μετέχειν τοῦ ἑνὸς καὶ τῶν εἰδῶν , τὴν δὲ ἀπὸ τούτου τελευταίαν φύσιν τὴν τῶν αἰσθητῶν οὖσαν μηδὲ μετέχειν , ἀλλὰ κατ’ ἔμφασιν ἐκεί - νων κεκοσμῆσθαι , τῆς ἐν αὐτοῖς ὕλης τοῦ μὴ ὄντος πρώτως ἐν τῷ ποσῷ ὄντος οὔσης σκίασμα καὶ ἔτι μᾶλλον ὑποβεβηκυίας καὶ ἀπὸ τούτου . καὶ ταῦτα δὲ ὁ Πορφύριος ἐν τῷ δευτέρῳ Περὶ ὕλης τὰ τοῦ Μοδεράτου παρα - τιθέμενος γέγραφεν ὅτι “ βουληθεὶς ὁ ἑνιαῖος λόγος , ὥς πού φησιν ὁ Πλάτων’ , τὴν γένεσιν ἀφ’ ἑαυτοῦ τῶν ὄντων συστήσασθαι , κατὰ στέρησιν αὑτοῦ ἐχώρησε τὴν ποσότητα πάντων αὐτὴν στερήσας τῶν αὑτοῦ λόγων καὶ εἰ - δῶν . τοῦτο δὲ ποσότητα ἐκάλεσεν ἄμορφον καὶ ἀδιαίρετον καὶ ἀσχημά - τιστον , ἐπιδεχομένην μέντοι μορφὴν σχῆμα διαίρεσιν ποιότητα πᾶν τὸ τοιοῦτον . ἐπὶ ταύτης ἔοικε , φησί , τῆς ποσότητος ὁ Πλάτων’ τὰ πλείω ὀνό - ματα κατηγορῆσαι “ πανδεχῆ ” καὶ ἀνείδεον λέγων καὶ “ ἀόρατον ” καὶ “ ἀπο - ρώτατα τοῦ νοητοῦ μετειληφέναι’’ αὐτὴν καὶ “ λογισμῷ νόθῳ μόλις ληπτήν’’ καὶ πᾶν τὸ τούτοις ἐμφερές . αὕτη δὲ ἡ ποσότης , φησί , καὶ τοῦτο τὸ εἶδος τὸ κατὰ στέρησιν τοῦ ἑνιαίου λόγου νοούμενον τοῦ πάντας τοὺς λό - γους τῶν ὄντων ἐν ἑαυτῷ περιειληφότος παραδείγματά ἐστι τῆς τῶν σω - μάτων ὕλης , ἣν καὶ αὐτὴν ποσὸν καὶ τοὺς Πυθαγορείους καὶ τὸν Πλάτωνα καλεῖν ἔλεγεν , οὐ τὸ ὡς εἶδος ποσόν , ἀλλὰ τὸ κατὰ στέρησιν καὶ παρά - λύσιν καὶ ἔκτασιν καὶ διασπασμὸν καὶ διὰ τὴν ἀπὸ τοὐ ὄντος παράλλαξιν , δι’ ἃ καὶ κακὸν δοκεῖ ἡ ὕλη ὡς τὸ ἀγαθὸν ἀποφεύγουσα . καὶ | κατα - λαμβάνεται ὑπ’ αὐτοῦ καὶ ἐξελθεῖν τῶν ὅρων οὐ συγχωρεῖται , τῆς μὲν ἐκτάσεως τὸν τοῦ εἰδητικοῦ μεγέθους λόγον ἐπιδεχομένης καὶ τούτῳ ὁριζο - μένης , τοῦ δὲ διασπασμοῦ τῇ ἀριθμητικῇ διακρίσει εἰδοποιουμένου ” . ἔστιν οὖν ἡ ὕλη κατὰ τοῦτον τὸν λόγον οὐδὲν ἄλλο ἢ ἡ τῶν αἰσθητῶν εἰδῶν πρὸς τὰ νοητὰ παράλλαξις παρατραπέντων ἐκεῖθεν καὶ πρὸς τὸ μὴ ὂν ὑπο - φερομένων . ὅτι γὰρ ἄλλος ἐστὶν ὁ ὄγκος ὁ τῶν αἰσθητῶν οἰκεῖος καὶ ἄλλο τὸ εἰδητικὸν μέγεθος , καὶ ἄλλος μὲν ὁ διασπασμὸς τῶν αἰσθητῶν εἰδῶν , ἄλλη δὲ ἡ ἀριθμητικὴ διάκρισις , δῆλον ἐκ τοῦ ἐκεῖνα μὲν λόγους εἶναι καὶ εἴδη ἀδιάστατά τε καὶ ἀμέριστα . καὶ γὰρ ὁ τοῦ τριπήχεος με - γέθους λόγος καὶ ὁ τῆς τριάδος ἀδιάστατός τε καὶ ἀμερής ἐστι καὶ ἀσώ - ματος . ταῦτα μέντοι τὰ τῶν αἰσθητῶν οἰκεῖα ἄλογα καὶ σωματικὰ καὶ μεμερισμένα καὶ εἰς ὄγκον καὶ διασπασμὸν ὑπελθόντα διὰ τὴν εἰς γένεσιν καὶ εἰς τὸ ἔσχατον πρόοδον , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν εἰς ὕλην . ὑποστάθμη γὰρ καὶ ὕλη ὄντως ἐστὶν ἀεὶ τὸ ἔσχατον . διὸ καὶ Αἰγύπτιοι τὴν τῆς πρώτης ζωῆς , ἣν ὕδωρ συμβολικῶς ἐκάλουν , ὑποστάθμην τὴν ὕλην ἔλεγον οἷον ἰλύν τινα οὖσαν . καὶ ἔστιν οἷον χώρα αὕτη τῶν γενητῶν τε καὶ αἰσθη - τῶν οὐκ εἶδός τι ἀφωρισμένον ὑπάρχον , ἀλλ’ ὑποστάσεως κατάστημα , ὥσπερ τὸ ἀμερὲς καὶ ἀδιάστατον καὶ ἄυλον καὶ ὄντως ὂν καὶ τὰ τοιαῦτα κατάστημά ἐστι τῆς νοητῆς φύσεως , πάντων μὲν ὄντων τῶν εἰδῶν καὶ ἐκεῖ καὶ ἐνταῦθα , ἀλλ’ ἐκεῖ μὲν ἀύλως , ἐνταῦθα δὲ ὑλικῶς , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν , ἐκεῖ μὲν ἀμερίστως καὶ ἀληθῶς , ἐνταῦθα δὲ μεριστῶς καὶ σκιοειδῶς . διὸ καὶ ἕκαστον εἶδος ἐνταῦθα διέστη κατὰ τὴν ὑλικὴν διάστασιν . Ἀλλὰ πῶς ταῦτα τῷ Ἀριστοτέλει συμφωνήσεται καὶ τῷ Πλάτωνι ὑποκείμενόν τι τῇ ἐναντιώσει τὴν ὕλην εἶναι βουλομένοις ; ἢ τὰ μὲν ὑπὸ τῶν ἄλλων περὶ ὕλης λεγόμενα εἰς τὸ σῶμα ἔσχατον ἀπάγει τῷ ὄντι . οὐ γάρ ἐστί τι τῷ σώματι ἀντικείμενον . καὶ οὕτως ἀγένητον ἔσται καὶ ἄφθαρτον οὐ τὸ οὐράνιον σῶμα μόνον , ἀλλὰ καὶ τὸ ὑπὸ σελήνην . ἡ δὲ νῦν ῥηθεῖσα ἔννοια καὶ τὴν σωματικὴν διάστασιν τῶν ὑπὸ σελήνην γινομένην καὶ φθειρο - μένην σὺν τῷ εἴδει τῷ διεστῶτι φυλάττει οἷον ἀνθρώπῳ ἢ ἵππῳ . ἢ ὅταν οὐσία ᾖ τὸ γινόμενον , καὶ ἡ μεταβολὴ περὶ τὴν ὑλικὴν γίνεται παράλλαξιν μένουσαν ἀεί . τὰ μὲν γὰρ συμβεβηκότα περὶ τὰς οὐσίας μεταβάλλεται , αἱ δὲ οὐσίαι περὶ τὸ εἰρημένον ὑπὸ τῶν Πυθαγορείων ποσὸν ἢ κατὰ στέ - ρησιν ἤτοι περὶ τὴν ἀπὸ τοὐ ὄντος παράλλαξιν , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν περὶ τὴν διάστασιν καὶ τὸν ὄγκον τὸν ὑλικόν ἐκ γὰρ ὕδατος ἀὴρ γίνεται οὐ μόνον τῶν ποιοτήτων μεταβαλλουσῶν , ἀλλὰ καὶ τοῦ μεγέθους τοῦ εἰδητικοῦ · ἄλλο γὰρ ἑκατέρωθι μέγεθος . καὶ οὐκ ἔστι τὸ ἔλαττον μέρος τοῦ μείζονος , ἀλλ’ εἶδος ἀφωρισμένον ἑκάτερον , † κἄν ἐκμενούσης δὲ τῆς ὑλικῆς διαστά - σεως ἑκατέρωθι . ὑλικὰ γὰρ ὁμοίως ἄμφω καὶ ὁμοίως μεριστὰ καὶ αἰσθητὰ καὶ ἀδιάφορα κατὰ τὴν ὕλην . αἱ γὰρ διαφοραὶ κατὰ τὰ εἴδη θεωροῦνται . ὅτι δὲ καὶ αὐτὸς Ἀριστοτέλης τοιαύτην ἔχει περὶ τῆς ὕλης ἔννοιαν οἵαν καὶ οἱ Πυθαγόρειοι τὴν κατὰ διάστασιν καὶ τὸ ἀόριστον ποσόν , ἀπὸ τῶν ἐν τῷ τετάρτῳ βιβλίῳ τῆσδε τῆς πραγματείας λεγομένων ἔστι μαθεῖν . λέγει γὰρ ἐν ἐκείνοις · “ ᾗ δὲ δοκεῖ ὁ τόπος εἶναι τὸ διάστημα τοῦ με - γέθους , ταύτῃ ἡ ὕλη δόξει · τοῦτο γὰρ ἕτερον τοῦ μεγέθους · τοῦτο δέ ἐστι τὸ περιεχόμενον ὑπὸ τοῦ εἴδους καὶ ὡρισμένον οἷον ὑπὸ ἐπιπέδου καὶ πέρατος . ἔστι δὲ τοιοῦτον ἡ ὕλη καὶ τὸ ἀόριστον . ” ὅσοι δὲ κατὰ τὸ ὂν τὸ χεῖρον τῶν εἰδῶν ἢ κατὰ τὸ ἓν τὸ τοῦ πρωτίστου ἑνὸς ἀπήχημα τὴν ὕλην νοεῖν ἀξιοῦσιν , οὐκ οἶδα ὅπως κατορθοῦσι . τὸ μὲν γὰρ ἓν καὶ τὸ ὂν ὅταν μηδὲν ἄλλο ἢ ἓν καὶ ὂν θεωρῶνται , κυρίως ἐστὶν ὅπερ λέγονται καὶ πρώτως · ἡ δὲ ὕλη τὸ ἔσχατόν ἐστι καὶ τοῦ ὄντος ἐκβαῖνον καὶ πολλῷ μᾶλλον τοῦ ἑνὸς καὶ ἐν τῇ παραλλάξει καὶ παρεκτροπῇ τῇ πρὸς τὸ ὂν ὑφέστηκεν , ἐπειδὴ διὰ τὴν γόνιμον τοῦ ὄντος δύναμιν ἔδει καὶ τὴν ἔμφασιν τοῦ ὄντος ὑποστῆναι . ἀλλὰ ταῦτα μὲν διὰ τὴν κρατοῦσαν περὶ τῆς ὕλης ἔννοιαν οὐκ ἀρεστὴν ἐμοὶ ἐπὶ πλέον μηκῦναι προήχθην . κατὰ δὲ τὴν λέξιν τὸ μία δὲ ἡ ὁ λόγος σημαίνει μὲν τὸ μία ἄλλην εἶναι τὴν κατὰ τὸν λόγον καὶ κατὰ τὸ εἶδος ἀρχήν , ἀσάφειαν δὲ ποιεῖ τὸ ἡ τῷ ὁ λόγος προσκείμενον καὶ θηλυκὸν ἄρθρον τῷ ἀρσενικῷ συντεταγμένον . συντέ - τακται δὲ οὐ τῷ ὁ λόγος , ἀλλὰ τῆ ἀρχῇ , ὡς εἶναι ἴσον τῷ μία δὲ ἡ κατὰ τὸν λόγον , ἢ μᾶλλον μία ἀρχὴ ὁ λόγος καὶ τὸ εἶδος . γράφεται δέ , ὥς φησιν Ἀλέξανδρος , καὶ χωρὶς τοῦ ἡ , τινῶν ἴσως διὰ τὴν ἀσάφειαν ἀφε - λόντων αὐτό , καίτοι μετ’ αὐτοῦ τῆς ἑρμηνείας ἀρχαιοπρεπεστέρας οὔσης . p . 191 a 18 Καὶ πῶς ἔχουσιν αἱ ἀρχαὶ πρὸς ἀλλήλας , καὶ τί τὸ ὑποκείμενον . Πῶς ἔχουσιν αἱ ἀρχαὶ ἢ τὰ ἐναντία λέγει , ὅτι ἀπουσία τῆς ἑτέρας ἡ ἑτέρα , καὶ τί τὸ ὑποκείμενον , ὅτι τὸ κατὰ ἀναλογίαν λαμβανόμενον καὶ ὃ μὴ ἔχει ἐναντίον . εἴρηκε δὲ αὐτῶν τὰς διαφοράς , ὅτι ἄλλο μὲν τὸ ὃ γίνεται , ἄλλο δὲ τὸ γινόμενον καὶ ἄλλο τὸ ἐξ οὗ . καὶ ὅτι ἡ μὲν ὕλη ὑπομένει καὶ ἐνυπάρχει ἐν τῷ γινομένῳ ἡ δὲ στέρησις οὔ . καὶ δῆλον ἐκ πάντων τῶν εἰρημένων , ὅτι ἡ στέρησις οὐκ ἔστι φύσις τις κατὰ Ἀριστο - τέλην , ἀλλ’ ἀπουσία ἐν τῷ πεφυκότι . ὅταν οὖν συμβεβηκὸς τῇ ὕλῃ λέγη - τᾶι ἡ στέρησις , οὐχ ὡς εἶδος λέγεται , ἀλλ’ ὡς ἐμοὶ συμβέβηκε τὸ μὴ εἶναι ἐν ἀγορᾷ . εἰ δέ ἐστι τοιοῦτον ἡ στέρησις , ἐπιζητήσειεν ἄν τις εὐλό - γως , ὑπὸ ποίαν κατηγορίαν ταχθήσεται . ἢ εἰ τὸ εἶδος οὐσία , καὶ ἡ στέ - ρησις οὐσία ἔσται · ὑφ’ ὃ γὰρ τὸ ἕτερον τῶν ἀντικειμένων , ὑπὸ τοῦτο καὶ τὸ ἕτερον . οὐχ ὡς τὰ ἐναντία μέντοι ταῦτα γὰρ ὄντα τι ) ὑπὸ τὸ αὐτὸ γένος ἐστίν , ἀλλ’ ὅτι αἱ στερήσεις τινῶν ἐν τοῖς αὐτοῖς εἰσι γένεσιν εκει - νοις . εἰδοποιοῦνται γάρ πὼς καὶ αὗται καὶ χαρακτηρίζονται ἀπὸ τῶν εἰδῶν . διὸ καὶ αὐτὸς εἰς τοῦτο βλέψας “ εἶδος γάρ πὼς καὶ ἡ στέρησις’’ φησίν . | p . 191 a 19 Πότερον δὲ οὐσία τὸ εἶδος ἢ τὸ ὑποκείμενον , οὔπω 51 v δῆλον . ’Ev μὲν τῷ τῶν δέκα Κατηγοριῶν βιβλίῳ τὴν οὐσίαν ὁ μὲν Ἀριστο - τέλης εἴς τε τὴν πρώτην οὐσίαν καὶ τὴν δευτέραν διεῖλε , τουτέστι εἴς τε τὴν ἄτομον καὶ τὴν εἰδικήν τε καὶ γενικήν , ὁ δὲ Ἀρχύτας εἴς τε τὴν ὕλην καὶ τὸ εἶδος καὶ τὸ σύνθετον , ᾧ καὶ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Μετὰ τὰ φυσικὰ συνακολουθήσας ἀκριβέστερον ἔδοξε καὶ αὐτὸς τριχῇ διελεῖν καὶ λέγει μάλιστα μὲν οὐσίαν τὸ συναμφότερον ἐπὶ τῶν γενητῶν , δευτέρως δὲ τὸ εἶδος καὶ τὴν ὕλην , ἐξ ὧν τὸ συναμφότερον συνέστηκε . τούτων δὲ κατὰ μὲν τὸ ἀίδιον καὶ ὑποκεῖσθαι τὴν ὕλην μᾶλλον οὐσίαν φησί · καθόσον δὲ τὸ εἶναι ἑκάστω τοῦτο ὅ ἐστι κατὰ τὸ εἶδός ἐστι , καθ’ ὃ καὶ διαφέρον τῶν ἄλλων ἐπ’ οἰκείας ἐστὶ φύσεως , κατὰ τοῦτο μᾶλλον οὐσία τὸ εἶδος αὐτῷ δοκεῖ . ταύτην οὖν ἐνδείκνυται νῦν τὴν σύγκρισιν ἀρκούμενος ἐν τῶ περὶ τῶν φυσι - κῶν ἀρχῶν λόγῳ , πόσαι καὶ τίνες εἰσὶν αἱ ἀρχαί , παραδοῦναι . “ Ἀλλ᾿ εἰ φθείρεται , φησὶν Ἀλέξανδρος , τὸ εἶδος , πῶς ἀρχὴ τοῦτο ; ἄφθαρτος γὰρ ἡ ἀρχὴ δοκεῖ εἶναι . ἀρχῆς γὰρ ἀπολομένης , ὥς φησι Πλάτων’ , οὔτε αὐτὴ ἔκ του οὔτε ἄλλο ἐξ ἐκείνης γενήσεται ,, ” . λύει δὲ τὴν ἀπορίαν ὁ Ἀλέξανδρος λέγων ὅτι “ οὐ πᾶσα ἀρχὴ τῶν ἐν γενέσει καὶ φθορᾷ ἄφθαρτος εἶναι δύναται · οὐ γὰρ δὴ καὶ ἡ στοιχειώδης · οὐ γὰρ ἄν ἔτι γένεσις εἴη καὶ φθορά . ἀλλ’ εἶναι μέν τινα καὶ ἄφθαρτον δεῖ , οὐ μὴν οἷόν τε πᾶσαν . καὶ τὸ εἶδος δέ , φησί , κἂν τῷ ἀριθμῷ φθαρτόν ἐστιν , ἀλλὰ τῷ γε εἴδει ἄφθαρτον . ἀεὶ γάρ ἐστι θερμὸν καὶ ψυχρόν , οὐκ ἀεὶ δὲ ταὐτὸν κατ’ ἀριθμόν · οὐ γὰρ ἄν ἦν γένεσις ἐν τοῖς οὖσιν . ἀλλὰ ταῦτα μὲν εἴρηται μετρίως . ὁ δὲ Πλάτων’ οὐ τὴν στοιχειώδη τῶν σωμά - των ἀρχὴν τὴν κατὰ τὸ εἶδος ἀγένητον εἶπεν ἐν Φαιδρῷ , ἀλλὰ τὴν ‘ἀρχὴν καὶ πηγὴν τῆς κινήσεως’ , ἥτις ἦν τὸ αὐτοκίνητον , καὶ ὅλως τὴν πρωτουρ - γὸν ἐν πᾶσιν ἰδίοτητα ποιητικὴν οὖσαν ἀρχὴν ἀλλ’ οὐ στοιχειώδη · ἐπάγει δὲ ὁ Ἀλέξανδρος καὶ ταῦτα · “ ἢ οὐδὲ τὸ εἶδος φθείρεται · φθείρεται γὰρ τὸ γινόμενον · γίνεται δὲ οὔτε ἡ ὕλη οὔτε τὸ εἶδος , ἀλλὰ τὸ συναμφότε - ρον · καὶ φθείρεται ἄρα τοῦτο . ὥστε αἱ ἀρχαὶ ἄφθαρτοι . ἀλλ’ οὐκ εἰ ἄφθαρτον , ἤδη καὶ ἀίδιον τὸ κατ’ ἀριθμὸν εἶδος · φθείρεται μὲν γὰρ τὸ συναμφότερον , ἡ δὲ φθορὰ αὐτοῦ κατὰ τὸ ἀποβάλλειν τὸ εἶδος . ” ταῦτα δὲ δοκεῖ μὲν εἰρῆσθαι φυσικῶς ὑπὸ τοῦ Ἀλεξάνδρου . ἀπορίαν δὲ παρέχει , πῶς ὃ πρότερον μὴ ὂν ὕστερον ἔστιν , οὐκ ἄν λέγοιτο γίνεσθαι , καὶ ὃ πρό - τερον ὂν ὕστερον οὐκ ἔστιν , οὐκ ἂν λέγοιτο φθείρεσθαι . πῶς δὲ τὸ μὲν σύνθετον φθείρεσθαι λέγομεν , διότι ἀποβάλλει τὸ εἶδος οὐχὶ σῳζόμενον οὐδὲ ὑφιστάμενον μετὰ τὴν ἀποβολήν , ἀλλ’ εἰς τὸ μὴ ὂν ἀπιόν , 〈 τὸ δὲ εἶδος 〉 οὐ γάρ ἐστι χωριστὸν οὐδὲ τὸ εἶδος δι’ ὃ τὸ σύνθετον ἐφθάρη ) οὐκ ἂν λέγοιτο φθαρτόν ; πῶς δὲ εἰ ἄφθαρτον , οὐχὶ καὶ ἀίδιον ; κάλλιον οὖν οἶμαι μὴ ὑπεραττικίζειν . ἀλλὰ καὶ τὸ εἶδος τὸ ἄτομον καὶ ἐν γενέσει φθαρτὸν λέγομεν καὶ τὸ σύνθετον κατὰ τὸ εἶδος . οὐ γὰρ ἀνάγκη τῶν φθαρτῶν τὰς στοιχειώδεις ἀρχὰς ἀφθάρτους ὑποτίθεσθαι οὐδὲ εὐλαβού - μενον τὸ εἶναί τινα εἰς τὸ μὴ ὂν φθειρόμενα τὰ νῦν μὲν ὄντα αὖθις δὲ μὴ ὄντα λέγειν ἄφθαρτα . οὐδὲ γὰρ ταῦτα εἰς τὸ μὴ ὂν ἁπλῶς φθείρεται , ἀλλ’ ἔστι τι ἄλλο πάντως εἶδος τὸ τὴν φθορὰν τοῦ φθειρομένου εἴδους διαδεχόμενον . 10 p . 191 a 23 Ὅτι δὲ μοναχῶς οὕτως λύεται καὶ ἡ τῶν ἀρχαίων ἀπορία λέγομεν μετὰ ταῦτα ἕως τοῦ ὑποκεῖσθαι γάρ τι δεῖ · Ὅτι καλῶς πρὸς τῇ ὕλῃ καὶ τὴν στέρησιν ἐν ταῖς ἀρχαῖς ἔθετο , δεί - κνυσιν ἐκ τοῦ τινὰς τῶν ἀρχαίων φιλοσόφων μὴ ἐννοήσαντας αὐτὴν ἀναι - ρεῖν τὴν γένεσιν καὶ τὴν φθορὰν ὑπὸ ἀπορίας τινὸς ἡττηθέντας καὶ ἄλλοις ἀτόποις περιπεσεῖν . πρώτους δὲ κατὰ φιλοσοφίαν λέγει οὐ μόνον τοὺς τῷ χρόνῳ προειληφότας , ἀλλὰ τοὺς πρώτως τὴν ἀλήθειαν ἐζητηκότας · οὐ περὶ πάντων δὲ λέγει νῦν , ἀλλὰ περὶ ἐκείνων ὅσοι γένεσιν ἀνῄρουν . διῄρηνται δὲ οὗτοι διχῇ , μᾶλλον δὲ τριχῇ . οἱ μὲν γὰρ αὐτῶν ἓν τὸ ὂν ἔλεγον καὶ ἀγένητον τοῦτο , οἱ δὲ πολλὰ μέν , ἐνυπάρχοντα δὲ ἐκκρίνεσθαι ἔλεγον , τὴν γένεσιν ἀναιροῦντες ὡς Ἀναξίμανδρος καὶ Ἀναξαγόρας , οἱ δὲ συγκρίσει καὶ διακρίσει τῶν πρώτων στοιχείων τὴν γένεσιν ἐποίουν , ὡς Δημόκριτος καὶ Ἐμπεδοκλῆς . οὐ γάρ ἐστι γένεσις , φησίν , ἀλλὰ μόνον μῖξίς τε διάλλαξίς τε μιγέντων . Ἀνεῖλον δὲ οὗτοι τὴν γένεσίν φησιν ὑπό τινος συσχεθέντες ἀπορίας , ἣν διαλῦσαι οὐκ ἴσχυσαν . λύεται δὲ τῶν ἀρχῶν τῶν φυσικῶν τοιούτων ὑπο - τεθεισῶν , οἵας ἡμεῖς ὑπεθέμεθα . θεὶς δὲ πρῶτον τὴν ἀπορίαν , ὑφ’ ἧς ἀπωσθέντες τῆς ἐπὶ τὴν ἀλήθειαν ἀγούσης ὁδοῦ τὴν γένεσιν ἀνῄρουν , καὶ τὸ τῇ ἀπορίᾳ ἑπόμενον ἄτοπον , τότε τὴν λύσιν ἐπάγει . καὶ ἔστιν ἡ ἀπορία τοιαύτη · τὸ γινόμενον ἀνάγκη ἢ ἐξ ὄντος ἢ ἐκ μὴ ὄντος γίνεσθαι · εἰ οὖν ἄμφω ἀδύνατα , οὐκ ἂν εἴη γένεσις · ὅτι δὲ ἄμφω ἀδύνατα , δῆλον · οὔτε γὰρ ἐξ ὄντος τὸ ὂν γίνεσθαι εἶναι γὰρ ἤδη τὸ ὂν πρὸ τοὐ γενέσθαι ) οὔτε ἐκ μὴ ὄντος δεῖ γὰρ εἶναί τι τὸ ἐξ οὗ ) καὶ ὅλως τὸ μὴ ὂν οὐδέν ἐστι . καὶ ἡ μὲν ἀπορία τοιαύτη . τὸ δὲ ἐφεξῆς συμβὰν ἐπάγει καὶ οὕτω δὴ τὸ ἐφεξῆς συμβαῖνον ἕως τοῦ ἐκεῖνοι μὲν ταύτην ἔλα - βον τὴν δόξαν διὰ τὰ εἰρημένα . ὑπὸ τῆς ἀπορίας ἡττηθέντες , ὡς δο - κοῦσί τινες , εἰς ἣν ἐξήγα|γεν τοῦ ὄντος καὶ μὴ ὄντος ἔννοια τὸ κυρίως ὂν καὶ κυρίως μὴ ὂν μόνον εἶναι καὶ μὴ εἶναι εἰδυῖα , καὶ ἐπὶ τὸ ἑξῆς συμβαίνειν δοκοῦν ἡ ἀπορία προῆλθε . τοῦτο δέ ἐστι τὸ ἓν εἶναι τὸ ὄν , ὥσπερ Μέλισσος καὶ Παρμενίδης ἔλεγον τὸ παρὰ τὸ ὂν οὐκ ὃν λέγοντες . εἰ γὰρ πολλὰ εἴη τὰ ὄντα , δῆλον ὅτι καὶ διαφέροντά ἐστιν ἀλλήλων καὶ ἔσονται παρὰ τὸ ὂν αἱ διαφοραί , εἰ δέ τι παρὰ τὸ ὂν εἴη , ἢ ὂν ἔσται ἢ οὐκ ὄν · ἀλλ’ οὔτε ὂν εἶναι τὸ παρὰ τὸ ὂν δυνατὸν οὔτε τὸ οὐκ ὂν εἶναι . ὡς ἀτοπώτερον δὲ τοῦ μὴ εἶναι γένεσιν τὸ ἓν εἶναι τὸ ὂν ἀπὸ τῆς ἀπο - ρίας καὶ τοῦτο αὐτοῖς ἐπελθὸν ἐπήγαγεν . p . 191 a34 — 191b 26 Ἡμεῖς δὲ λέγομεν ἕως τοῦ τὸ γὰρ ἐκ μὴ ὄντος εἴρηται ἡμῖν , τί σημαίνει , ὅτι ᾗ μὴ ὄν . Oi μὲν ἀρχαῖοι διὰ τὸ μήτε ἐξ ὄντος μήτε ἐκ μὴ ὄντος δύνασθαι γενέσθαι τὸ ὂν ἀνῄρουν τὴν γένεσιν . αὐτὸς δὲ τὴν ἀπορίαν λύει διωρι - σμένως δεικνὺς ὅτι ἀνάγκη τὸ γινόμενον ἐξ ὄντος καὶ μὴ ὄντος γίνεσθαι , τουτέστι τῆ μὲν ὄντος πῇ δὲ μὴ ὄντος . τοῦτο δὲ διχῶς δυνατὸν λέγειν . ἢ γὰρ τῷ καθ’ αὑτὸ καὶ κατὰ συμβεβηκὸς διαφέρει ταῦτα ἡ τῷ δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ . οἱ μὲν οὖν λέγοντες μήτε ἐξ ὄντος μήτε ἐκ μὴ ὄντος δυνα - τὸν εἶναι γίνεσθαι , ὂν μὲν ἔλεγον τὸ αὐτὸ τῷ γινομένῳ ἤδη γάρ , φασίν , ἔστι τοῦτο ) , μὴ ὂν δὲ τὸ πάντῃ μὴ ὄν . εἶναι γὰρ δή φασι τὸ ἐξ οὗ . καὶ τῶ ὄντι οὕτως οὔτε ἐξ ὄντος οὔτ’ ἐκ μὴ ὄντος δυνατὸν γίνεσθαι τὸ γινόμενον . εἰ μέντοι τις τὴν στέρησιν μὴ ὂν οὖσαν ἐν ταῖς ἀρχαῖς ἐκ ταύτης λέγοι γίνεσθαι τὸ γινόμενον μὴ καθ’ αὑτὸ ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκός οὐ γὰρ τῷ ἐνυπάρχειν , ἀλλὰ τῷ μὴ ἐνυπάρχειν τὴν στέρησιν ἐξ αὐτῆς γίνεται τὸ γινόμενον ) , οὕτως ἐκ τοῦ καθ’ αὑτὸ μὴ ὄντος οὐ καθ’ αὑτό , ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκὸς λέγει γίνεσθαι ὄν . οὐ καθὸ οὖν ὃν ἡ ὕλη , γίνεται ἐξ αὐτῆς τὸ ὄν , ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκός , διότι συμβέβηκεν αὐτῇ μὴ εἶναι τοῦτο τὸ ὂν ὃ γίνεται τῆς στερήσεως αὐτῇ τοῦ ὄντος ὃ γίνεται παρούσης . ὥστε οὔτε ἐξ ὄντος καθὸ ὂν οὔτε τὸ ὃν καθὸ ὂν γίνεται , ἀλλ’ ἐξ ὄντος κατὰ συμβεβηκός . καὶ ἐκ τοῦ τινὸς ὄντος τὸ τὶ ὄν . οὕτως οὖν οὐκ ἐξ ὄντος οὐδὲ ἐκ μὴ ὄντος καθ’ αὑτὸ ἡ γένεσις , ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκὸς καὶ ἐκ τοῦ πῇ μὲν ὄντος πῇ δὲ μὴ ὄντος . ἡ γὰρ ὕλη ἔστι μέν , οὐκ ἐκεῖνο δὲ ὃ γίνεται . ὁ μέντοι Ἀριστοτέλης ἐπὶ τὰ σαφέστερα καὶ καθολικώτερα μεταγαγὼν τὸν λόγον , οὕτως λύει τὴν ἀπορίαν · τὸ γὰρ ἐξ ὄντος , φησί , γίνεσθαι ἴσον ἐστὶ τῷ τὸ ὂν γίνεσθαι καὶ τὸ ἐκ μὴ ὄντος γίνεσθαι τῷ τὸ μὴ ὂν γίνεσθαι . ταὐτὸν γάρ ἐστιν εἰπεῖν ἐξ ἀμούσου γίνεσθαι μουσικὸν καὶ ἄμουσον γίνεσθαι μουσικόν . εἶτα καθολικώτερον ἐπήνεγκεν , ἐν οἷς περιέχεται καὶ ταῦτα , τὸ ἢ τὸ ὂν ἢ τὸ μὴ ὂν ποιεῖν τι ἢ πάσχειν · κοινότερον γὰρ τὸ μὲν ποιεῖν τι ἢ πάσχειν τοῦ πάσχειν μόνου καὶ τὸ ὁτιοῦν τόδε γίνεσθαι κοινότερόν ἐστι τοὐ κυρίως γίνεσθαι · καὶ γὰρ τὸ λευκὸν γι - νόμενον καὶ περιπατοῦν καὶ ὁτιοῦν ἄλλο περιέχεται ἐν τούτῳ . ταῦτα οὖν , φησί , τὸ ἐξ ὄντος ἢ ἐκ μὴ ὄντος ἢ τὸ ὂν ἢ τὸ μὴ ὂν γίνεσθαι ἢ ποιεῖν ἢ πάσχειν , ἅπερ ἐπὶ παραδείγματος ἐκτιθέμενος λέγει μηδὲν διαφέρειν τοῦ τὸν ἰατρὸν ποιεῖν τι ἢ πάσχειν ἢ ἐξ ἰατροῦ εἶναί τι ἢ γίνεσθαι . ταῦτα οὖν διχῶς λέγεσθαί φησι , διότι τῶν πλεοναχῶς λεγομένων ἐστί . καὶ πρῶτον ἐπὶ τοῦ ἰατροῦ τὸ διττὸν δείκνυσιν , εἶθ’ οὕτως ἐπὶ τὸ μὴ ὂν καὶ τὸ ὂν μεταφέρει τὸν λόγον . ὁ γὰρ ἰατρὸς ποιεῖν τι λέγεται ἢ πάσχειν ἢ καθὸ ἰατρός ἐστιν ἢ κατὰ συμβεβηκός · καθὸ μὲν ἰατρὸς ποιεῖ ὅταν ἰατρεύῃ καὶ θεραπεύῃ , πάσχει δὲ καθὸ ἰατρὸς ὅταν ἀνίατρος γίνηται · κατὰ συμβε - βηκὸς δὲ ποιεῖ ὅταν οἰκοδομῇ , διότι τῷ ἰατρῷ συμβέβηκεν οἰκοδόμῳ εἶναι , πάσχει δὲ κατὰ συμβεβηκὸς ὅταν λευκὸς ἐκ μέλανος γίνηται , διότι τῷ ἰατρῷ συμβέβηκε τὸ μέλανι εἶναι . καὶ δῆλον ὅτι κυρίως ποιεῖν ἢ πάσχειν τὸν ἰατρὸν λέγομεν , ὅταν καθὸ ἰατρὸς ποιῇ τι ἢ πάσχῃ . οὕτως οὖν καὶ τὸ ἐκ μὴ ὄντος γίνεσθαί τι διχῶς λέγεται · ἢ γὰρ ἐκ μὴ ὄντος καθὸ μὴ ὂν ἢ ἐκ μὴ ὄντος κατὰ συμβεβηκός , ὅτι τῷ ἐξ οὗ γίνεται οἷον τῇ ὕλῃ συμβέβηκε τὸ μὴ ὄν , τουτέστιν ἡ στέρησις · οὐ γὰρ ἐκ παντός , ἀλλ’ ἐκ τοὐ μὴ τοιούτου πεφυκότος δὲ γίνεται τὸ γινόμενον . καὶ δῆλον ὅτι ὥσπερ ἐπὶ τοῦ ἰατροῦ κυρίως τότε λέγομεν τὸν ἰατρὸν ποιεῖν τι ἢ πάσχειν , ὅταν " καθὸ ἰατρὸς ποιῇ τι ἢ πάσχῃ , οὕτω καὶ ἐπὶ τοῦ μὴ ὄντος κυρίως τότε λέγομεν ἐκ μὴ ὄντος | γίνεσθαί τι , ὅταν ᾗ μὴ ὂν λαμβάνηται . οἱ οὖν ἀρ - 52v χαῖοι μονοτρόπως τὸ μὴ ὂν κατὰ τὸ κυρίως καὶ καθὸ μὴ ὂν λαβόντες καὶ μὴ διελόντες τό τε καθ’ αὑτὸ καὶ ἡ μὴ ὂν καὶ τὸ κατὰ συμβεβηκὸς ἀπέστησαν τοῦ γίνεσθαί τι ἐξ ὄντος ἢ ἐκ μὴ ὄντος · καὶ διὰ τὴν ἄγνοιαν τοῦ καθ’ αὑτὸ καὶ τοῦ κατὰ συμβεβηκὸς προσηγνόησαν καὶ ἄλλα , ὥστε μηδὲν οἴεσθαι γίνεσθαι , εἴπερ ἐκ μὴ ὄντος ἡ μὴ ὂν μηθὲν γίνεται · εἶναι γὰρ δεῖ τὸ ἐξ οὗ . δῆλον δὲ ὅτι οὐδὲ ἐξ ὄντος ᾗ ὄν · ἤδη γὰρ ἔστι . καὶ ἔτι μέντοι προσηγνόησαν τὸ μηδὲν εἶναι τῶν ἄλλων , ἀλλ’ ἓν εἶναι τὸ ὄν , εἴπερ μὴ γίνεταί τι ἐκ τοῦ ὄντος . ἡμεῖς δὲ τὸ μὲν ἁπλῶς ἐκ μὴ ὄντος , τουτέστι καθὸ μὴ ὄν , μὴ γίνεσθαί τι ὁμολογοῦμεν , κατὰ συμβεβηκὸς δὲ λέγομεν γίνεσθαι ἐκ μὴ ὄντος · ἐκ γὰρ τῆς ὕλης , καθόσον ἐνυπάρχει αὐτῇ στέρησις , ἥτις ἐστὶ καθ’ αὑτὸ μὴ ὄν , γίνεταί τι . ταύτην μὲν οὖν ἐγκρίνει τὴν ἐξήγησιν ὁ Ἀλέξανδρος τὴν τὸ μὴ ὂν διαιροῦσαν εἴς τε τὸ μὴ ὄν , τουτέστι τὸ κυρίως μὴ ὄν , καὶ εἰς τὸ κατὰ συμβεβηκός , προστίθησι δὲ καὶ ἄλλην . “ δύναται γάρ , φησί , τὶς καὶ ἐκ τῶν λεγομένων ἀκούειν , ὅτι καὶ τὸ μὴ ὂν μοναχῶς λέγεται κατὰ τὸ κυρίως καὶ ᾗ μὴ ὄν . ἀλλὰ τὸ ἐκ τούτου γίνεσθαι διχῶς δυνατὸν λέγειν · ἢ γὰρ καθ’ αὑτὸ ἢ κατὰ συμβεβηκός · καὶ γὰρ ἡμεῖς ἐκ τῆς στερήσεως , ἥτις ἐστὶ καθ’ αὑτὸ μὴ ὄν , λέγομεν γίνεσθαι , ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκός · οὐ γὰρ διὰ τὸ ἐνυπάρχειν αὐτὴν τῷ γινομένῳ , ἀλλὰ διὰ τὸ μὴ ἐνυπάρχειν . ἐξ ὧν δὲ καθ’ αὑτὸ γίνεταί τι , ταῦτα ἐνυπάρχειν τῷ γινομένῳ’’ . καὶ δῆλον ὅτι κἄν καθ’ αὑτὸ λέγηται μὴ ὂν ἡ στέρησις , ἀλλ’ ἔχει τὴν ὁποιανοῦν ὑπόστασιν . εἰ γὰρ τὸ μηδαμῇ μηδαμῶς ἦν , οὐκ ἄν οὐδὲ κατὰ συμβεβη - κός τι ἐγένετο ἐξ αὐτῆς . ὥστε καὶ τὸ ἡμεῖς δὲ καὶ αὐτοί φαμεν γί - νεσθαι μὲν μηθὲν ἀπλῶς ἐκ μὴ ὄντος διχῶς ἀκουστέον · ἢ γὰρ μηδὲν ἐκ τοὐ ἀπλῶς μὴ ὄντος γίνεσθαι ἢ μηθὲν κυρίως καὶ ἀπλῶς γίνεσθαι ἐκ μὴ ὄντος . κυρίως γὰρ καὶ ἀπλῶς ἔκ τινος γίνεται τὸ ἐξ ὑπο - μένοντος γινόμενον . οὕτως δὲ ἐκεῖνοι ᾤοντο ὀφείλειν γίνεσθαι τὸ ἐκ μὴ ὄντος καὶ ἐνυπάρχοντος τῷ γινομένῳ . τοῦτο δὲ ἀδύνατον . ὅτι δὲ καὶ Πλάτων’ διττὸν οἶδε τοῦ μὴ ὄντος τὸ σημαινόμενον πρὸ τοῦ Ἀριστοτέλους δηλοῖ τὰ ἐν τῷ Σοφιστῇ δεδειγμένα , οἷς ἐπήγαγε ἰτὴν γὰρ θατέρου φύσιν ἀποδείξαντες οὖσάν τε καὶ κατακεκερματισμένην ἐπὶ πάντα τὰ ὄντα πρὸς ἄλληλα , τὸ πρὸς τὸ ὃν ἕκαστον μόριον αὐτῆς ἀντιτιθέμενον ἐτολμήσαμεν εἰπεῖν , ὡς αὐτὸ τοῦτό ἐστιν ὄντως τὸ μὴ ὄν . Καὶ παντάπασι μὲν ἔδοξε τἀληθέστατά μοι δοκοῦμεν εἰρηκέναι . Μῆ τοίνυν ἡμᾶς εἴπῃ , ὅτι τὸ ἐν - ἀντίον τοῦ ὄντος τὸ μὴ ὂν ἀποφαινόμενοι τολμῶμεν λέγειν ὡς ἔστιν . ἡμεῖς γὰρ περὶ μὲν ἐναντίου τινὸς αὐτῷ χαίρειν πάλαι λέγομεν εἴτε ἔστιν εἴτε μή , λόγον ἔχον ἢ καὶ παντάπασιν ἄλογον · ὃ δὲ νῦν εἰρήκαμεν εἶναι τὸ μὴ ὂν , ἢ πεισάτω τις ὡς οὐ καλῶς λέγομεν ἐλέγξας ἢ μέχριπερ ἄν ἀδυνατῇ , λεκτέον καὶ ἐκείνῳ καθάπερ ἡμεῖς λέγομεν . ” καὶ ἔστι μὲν καὶ τὸ ὑπὸ τοῦ Πλάτωνος διωρισμένον , πῇ μὲν ὂν πῇ δὲ μὴ ὂν καὶ καθ’ αὑτὸ μὲν μὴ ὄν , κατὰ συμβεβηκὸς δὲ ὄν , ὅτι τῷ ὄντι συμβέβηκε . πλὴν διαφέρει τὸ κατὰ ἑτερότητα μὴ ὂν τοῦ κατὰ στέρησιν , καθόσον τὸ μὲν εἰδῶν ἐστι πρὸς ἄλληλα , τὸ δὲ καὶ τῇ ὕλῃ συνυπάρχει . ‘Ωσαύτως δὲ οὐδὲ ἐξ ὄντος , φησίν , οὐδὲ τὸ ὂν καθὸ ὂν δυνα - τὸν γίνεσθαι ἤδη γὰρ ἔσται πρὶν γενέσθαι τὸ ὄν ) , ἐξ ὄντος μέντοι κατὰ συμβεβηκὸς οὐδὲν κωλύει γίνεσθαι καὶ τὸ τὶ ὄν . ὡς γὰρ ὁ λέγων ἐκ ζῴου ζῷον γίνεσθαι , οὐ τοῦτο λέγει ὅτι ᾗ ζῷον · οὐδὲ γὰρ τὸ ζῷον καθὸ ζῷον μεταβάλλον εἰς ζῷον ἄν μεταβάλλοι . ἀλλ’ οὐδὲ τὸ γινόμενον ζῷον , ἐὰν καθὸ ζῷον γίνηται , ἐκ ζῴου ἄν γίνοιτο , ἀλλ’ ᾗ ἐκ σπέρματος . εἰ δὲ καθὸ τὶ ζῷον καὶ ἐκ ζώου , ᾧ συμβέβηκε ζῴῳ εἶναι , μεταβάλλοντος γίνεταί τι , ᾧ καὶ αὐτῷ τὸ ζῴῳ εἶναι ὑπάρχει , τοῦτο δὲ κατὰ συμβεβηκός ἐστιν ἐκ ζῴου ζῷον γίνεσθαι . οὐ γὰρ καθὸ ζῷον μεταβάλλον εἰς ζῷον ᾗ ζῷον μεταβάλλει , ἀλλὰ καθὸ τὶ ζῷον εἰς ἄλλο τι ζῷον ποιεῖται τὴν μεταβολήν · οἷον εἰ κύων ἐξ ἵππου γίνοιτο ἢ μᾶλλον σφῆκες ἐξ ἵππου ἢ μέλισσαι ἐκ ταύρου ἵπποι γὰρ σφηκῶν γένεσις , ταῦροι δὲ μελισσῶν ) , λέγοιτο μὲν ἄν ζῷον ἐκ ζῴου γίνεσθαι , οὐ μὴν καθὸ ζῷον , ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκός . ἐκ γὰρ ἄλλου τινὸς ζῴου ἄλλο τι ζῷον , ὃ μὴ ἔστι , μεταβάλλοντος γίνεται . ἀμφοτέροις δὲ τῷ τε μεταβάλλοντι καὶ τῷ γινομένῳ ὑπάρχει τὸ ζῴοις εἶναι , ὥστε κατὰ συμβεβηκὸς ζῷον ἐκ ζῴου . οὐ γὰρ περὶ τοῦ ποιητικοῦ αἰτίου , ἀλλὰ περὶ τοῦ ὑλικοῦ ὁ λόγος , ἐφ’ οὗ οὐχ οἷόν τε ἵππον εἶναι τὴν ἵππου ὕλην . ὅταν μέντοι ἐκ σπέρματος γίνηται ζῷον , οὐκέτι κατὰ συμβε - βηκὸς ἐκ ζῴου γίνεται , ἀλλ’ ἐκ μὴ ζῴου μόνον . οὕτως οὖν καὶ εἴ τι ὂν μὴ κατὰ συμβεβηκός , ἀλλὰ καθ’ αὑτὸ γίνοιτο , ἐξ οὐκ ὄντος ἂν γίνοιτο . Γράφεται δὲ καὶ οὕτως · οἷον εἰ κύων ἢ ἵππος . κἄν γὰρ ἔκ τινος ζῴου τὶ ζῷον γίνοιτο , οἷον εἰ κύων ἐκ κυνὸς ἢ ἵππος ἐξ ἵππου , οὐχ ᾗ κύων οὐδὲ ᾗ ἵππος γίνεται , ἀλλ’ ᾗ τὶς κύων καὶ τὶς ἵππος · εἰ δὲ καθὸ ζῶόν τι ἔμελλε γίνεσθαι καὶ μὴ κατὰ συμβεβηκός , οὐκ ἐκ ζῴου ἄν ἐγέ - " νετο , ἀλλ’ ἐκ μὴ ζῴου οἷον ἐκ σπέρματος , καὶ ᾗ σῶμα οὐκ ἐκ σώματος , ἀλλ’ ἐξ ἀσωμάτου . οὕτως δὲ καὶ εἴ τι ὂν γίνοιτο μὴ κατὰ συμβεβηκὸς ἀλλὰ καθ’ αὑτό , οὐκ ἐξ ὄντος ἄν γίνοιτο , οὐ μέντοι οὐδὲ ἐκ μὴ ὄντος καθὸ μὴ ὄν , ἤδη γὰρ τοῦτο δέδεικται . εἰ οὖν τὸ ὂν ἡ ὃν οὔτε ἐξ ὄντος γίνεται οὔτε ἐκ μὴ ὄντος , τὸ ὂν ᾗ ὂν οὐ γίνεται ὅλως , οὐδὲ αἱ γενέσεις τῶν γενητῶν ᾗ ὄντα ἐστίν , ἀλλ’ ᾗ πῦρ καὶ ᾗ ἀήρ · μήποτε οὖν οὕτως ἔλεγον καὶ οἱ ἀρχαῖοι μηδὲν τῶν ὄντων ἡ ὂν γίνεσθαι μηδὲ | ἀπόλλυσθαι . τὰ γὰρ ὄντα τὰ εἴδη ἐστίν , οἷον ἄνθρωπος λευκόν · οὐδὲν δὲ τούτων γί - νεται οὐδὲ ἀπόλλυται , ἀλλὰ τὰ ἄτομα . p . 191b26 Ἔτι δὲ καὶ τὸ εἶναι ἅπαν ἢ μὴ εἶναι οὐκ ἀναιροῦμεν . Ἐπειδὴ τὸ γινόμενον ἐδείχθη μήτε ἐξ ὄντος ἁπλῶς μήτε ἐκ μὴ ὄντος γινόμενον , ἀλλ’ ἐκ τοῦ ὄντος ἅμα καὶ μὴ ὄντος , πάντως ἦν ἐφιστάνειν , πῶς τὸ αὐτὸ εἶναί τε καὶ μὴ εἶναι λέγοντες , ἐξ οὗ λέγομεν γίνεσθαι τὸ γινόμενον , οὐκ ἀναιροῦμεν τὸ τῆς ἀντιφάσεως ἀξίωμα , ἢ πῶς λέγοντες ἔκ τινος γίνεσθαι τὸ γινόμενον οὐκ ἀναγκαζόμεθα ἢ ἐξ ὄντος ἢ ἐκ μὴ ὄντος αὐτὸ λέγειν γίνεσθαι . λέγει οὖν ὅτι οὐκ ἀναιροῦμεν . οὐ γὰρ κατὰ τὸ αὐτὸ εἶναί τι καὶ μὴ εἶναι λέγομεν , ἀλλ’ ἐκ τοῦ καθ’ αὑτὸ μὲν ὄντος , κατὰ συμβεβηκὸς δὲ μὴ ὄντος τὴν γένεσίν φαμεν · τοιοῦτον γὰρ ἡ ὕλη . δυνατὸν δὲ τὸ οὐκ ἀναιροῦμεν τὸ εἶναι ἅπαν ἢ μὴ εἶναι εἰπεῖν δηλοῦντα , ὅτι τὴν μὲν διαίρεσιν οὐδὲ ἡμεῖς ἀθετοῦμεν τὴν λέγουσαν τὸ γινόμενον πᾶν ἢ ἐξ ὄντος ἢ ἐκ μὴ ὄντος γίνεσθαι ἴσμεν γὰρ ὅτι ἐπὶ παν - τὸς ἀληθὲς ἢ τὸ εἶναι ἢ τὸ μὴ εἶναι ) , ἀλλὰ καὶ τηροῦντες τοῦτο σῴζομεν ἅμα γένεσιν καὶ φθορὰν τῷ καθ’ αὑτὸ καὶ τῷ κατὰ συμβεβηκὸς διελόντες τὸ ὂν καὶ τὸ μὴ ὄν . καὶ οὕτως μὲν καθ’ ἕνα τρόπον ἡ ἀπορία λυθήσε - ται · τὸν δὲ ἕτερον ἐφεξῆς ἐπάγει . p . 191b27 Ἄλλος δὲ ὅτι ἐνδέχεται ταὐτὰ λέγειν ἕως τοῦ τοῦτο δὲ ἐν ἄλλοις διώρισται δι’ ἀκριβείας μᾶλλον . Eἰπὼν πρὸ ὀλίγου ὅτι “ τὸ ἐξ ὄντος ἢ ἐκ μὴ ὄντος γίνεσθαι ἕνα μὲν τρόπον οὐδὲν διαφέρει ἢ τὸ τὸν ἰατρὸν ποιεῖν τι ἡ πάσχειν,’’ ὅπερ διχῶς λέγεται ἢ καθ’ αὑτὸ ἢ κατὰ συμβεβηκός , καὶ συμπερανάμενος διὰ τοῦ “ εἷς μὲν τρόπος οὗτος ” ἐστὶ τῆς λύσεως , ἐπάγει λοιπὸν τὸν ἄλλον . οὗτος δέ ἐστιν ὅτι τὸ ὂν ἐνδέχεται δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ λέγειν , ὁμοίως δὲ καὶ τὸ μὴ ὄν . ὅταν οὖν εἴπωμεν ‘τὸ γινόμενον ἐξ ὄντος γίνεται’ , ἐκ τοῦ δυνά - μει ὄντος φαμὲν τὸ ἐνεργείᾳ γίνεσθαι · οὐ γὰρ δὴ ἐκ τοῦ ἐνεργείᾳ · ἤδη γάρ ἐστι τοῦτο . ἀνάπαλιν δὲ καὶ ὅταν λέγωμεν ἐκ τοῦ μὴ ὄντος , οὕτως λέγομεν ὡς ἐκ τοῦ ἐνεργείᾳ μὴ ὄντος , ὅπερ δυνάμει εἶναι οὐ κωλύεται . ἐκ μὲν γὰρ τοὐ δυνάμει μὴ ὄντος ὡς ἐκ στοιχείου οὐδὲν ἂν γένοιτο . δεῖ γὰρ πεφυκέναι τὸ ἐξ οὗ γίνεται τὸ γινόμενον . ἐκ δὲ τοὐ δυνάμει μὲν ὄν - τος ἐνεργείᾳ δὲ μὴ ὄντος τὰ γινόμενα γίνεται . λύεται οὖν οὕτως ἡ τῶν ἀρχαίων ἀπορία ἡ μήτε ἐξ ὄντος μήτε ἐκ μὴ ὄντος γίνεσθαί τι συναναγκά - ζουσα . γίνεται γὰρ ἐκ τοῦ δυνάμει μὲν ὄντος ἐνεργείᾳ δὲ μὴ ὄντος · ἡ γὰρ ὕλη δυνάμει μέν ἐστιν ὅπερ γίνεται , ἐνεργείᾳ δὲ οὕ . καὶ εἴληπται μὲν ἀπὸ τῆς ὕλης οὗτος ὁ διορισμός · αὕτη γάρ ἐστιν ἡ δυνάμει μὲν οὖσα , ἐνεργείᾳ δὲ μὴ οὖσα τοῦτο ὅπερ γίνεται . αἰτία δὲ τῆ ὕλῃ τῆς τοιαύτης γύσεώς ἐστιν ἡ στέρησις ἀπουσία οὖσα ἐν τῷ πεφυκότι καὶ διὰ μὲν τὸ ἀπουσία εἶναι ποιεῖ μὴ εἶναι ἐνεργείᾳ , διὰ δὲ τὸ ἐν τῷ πεφυκότι τὸ δυνάμει εἶναι παρέχεται . διώρισται δὲ περὶ τοῦ δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ τελεώτερον ἐν τῷ Θ τῶν Μετὰ τὰ φυσικά . p . 191b30 Ὥστε ( ὅπερ ἐλέγομεν ) αἱ ἀπορίαι λύονται , δι’ ἃς ἀναγκαζόμενοι ἀναιροῦσι τῶν εἰρημένων ἔνια . ‘Ο μὲν Ἀλέξανδρος τουτὶ τὸ ῥησείδιον ἀνεξήγητον οἶμαι καταλέλοιπεν , ὁ δὲ μέγας Συριανὸς τῶν εἰρημένων ἔνια ἀναιρεῖν φησιν αὐτοὺς διὰ τὴν ἀπορίαν , ἐπειδὴ γένεσιν ἀναιροῦντες δι’ αὐτὴν καὶ τὴν ὕλην καὶ τὴν στέρησιν συναναιροῦσιν , ἅπερ ἔνια τῶν εἰρημένων ἀρχῶν ἐστι . διὰ γὰρ τὴν ἀπορίαν ἀναιροῦντες τὴν γένεσιν προυπάρχειν λέγουσι τὰ ὄντα ἢ τὸ ὂν ἓν εἶναι . καὶ διὰ τοῦτο μήτε ὕλην εἶναι μήτε στέρησιν , ἐξ ὧν ἄν γέ - νοιτο τὰ γινόμενα . καὶ ὅτι ταῦτα λέγει τῶν εἰρημένων ἔνια δηλοῖ καὶ τὰ ἑξῆς ἐπαγόμενα . δυνατὸν δὲ ἴσως τῶν εἰρημένων ἔνια μὴ τῶν ἀρ - χῶν ἀκούειν καὶ γὰρ καὶ τὸ εἶδος ἀναιροῦσιν οἱ οὕτως λέγοντες τὸ μετα - βαλλόμενον , ὥστε οὐκ ἔνια τῶν ἀρχῶν ) ἀλλὰ τῶν περὶ φύσεως εἰρημένων , ὧν ἡ γένεσις καὶ ἡ φθορά . ταύτας γὰρ προσεχῶς ἀναιρεῖν ἐδόκουν ὑπὸ τῆς ἀπορίας συμποδιζόμενοι τῆς λεγούσης ἐξ ὄντος ἢ ἐκ μὴ ὄντος γίνε - σθαι τὸ γινόμενον καὶ ἑκάτερον ἀδύνατον δεικνύσης . ἀλλ’ ἡ στέρησις ἐπινοηθεῖσα καὶ τὸ καθ’ αὑτὸ καὶ κατὰ συμβεβηκὸς καὶ δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ τὴν ἀπορίαν ταύτην διέλυσαν καὶ χώραν τῇ γενέσει καὶ τῇ φθορᾷ δεδώκασιν , ἅπερ ἀνῄρουν ἐκεῖνοι . δηλοῖ δὲ ταῦτα καὶ τὰ ἐφετῆς εἰρημένα . p . 191 b 33 Αὕτη γὰρ ἄν ὀφθεῖσα ἡ φύσις ἅπασαν ἔλυσεν αὐτῶν τὴν ἄγνοιαν . “ Τὴν στέρησίν φησιν ὀφθεῖσαν πάσης τῆς κατὰ τὸν λόγον ἀπορίας λύσιν ἔχειν . εἰ γὰρ τὸ κατὰ συμβεβηκὸς ὃν καὶ μὴ ὂν διὰ τὴν στέρησιν κατὰ συμβεβηκὸς μὲν γὰρ ὂν ἡ στέρησις , διότι συμβέβηκε τῷ ὄντι , κτὰ συμβεβηκὸς δὲ αὖ πάλιν μὴ ὂν ἡ ὕλη , διότι συμβέβηκεν αὐτῇ ἡ στέρησις οὖσα μὴ ὂν καθ’ αὑτὴν καὶ τὸ δυνάμει δὲ ὂν διὰ τὴν στέρησιν ) , τούτοις διέλυσε τοῖς δύο τὴν ἀπορίαν’’ . οὕτως μὲν ὁ Ἀλέξανδρος ἐξηγήσατο . μή - ποτε δὲ αὕτη ὀφθεῖσα ἡ φύσις εἶπεν οὐχὶ ἡ τῆς στερήσεως μόνον , ἀλλὰ καὶ ἡ τῆς ὕλης τοῦτο γὰρ καὶ αὐτὸς ὁ Ἀλέξανδρος προιὼν ἐφιστά - νει ) καὶ μέντοι καὶ ἐκείνη , περὶ ἧς ἔλεγε προσεχῶς , ἥ τε τοῦ καθ’ αὑτὸ καὶ κατὰ συμβεβηκὸς καὶ ἡ τοῦ δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ . p . 191b35 Ἡμμένοι μὲν οὖν καὶ ἕτεροί τινές εἰσιν αὐτῆς ἀλλ’ οὐχ ἱκανῶς ἕως τοῦ ᾗ Παρμενίδην ὀρθῶς λέγειν . Εἴτε ἡ τῆς στερήσεως φύσις ἐστὶ καὶ τῆς ὕλης , ἥτις ὀφθεῖσα πᾶσαν ἄν διέλυσεν ἀπορίαν εἴτε ἡ τοῦ καθ’ αὑτὸ καὶ κατὰ συμβεβηκὸς καὶ τοῦ δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ εἴτε ἡ συναμφότερος διὰ γὰρ τὴν ἑτέραν ἡ ἑτέρα ) , ταύτης , φησί , τῆς φύσεως οἱ μὲν οὐδὲ ὅλως ἐφήψαντο , ὅσοι τὸ ὃν ἓν ποιοῦσιν ἢ ὅσοι πάντα | ἐνεργείᾳ προυπάρχειν λέγουσι καὶ ἁπλῶς ὅσοι γένεσιν ἀναιροῦσι , τινὲς δὲ αὐτῆς ἥψαντο μὲν ἀλλ’ οὐχ ἱκανῶς . καὶ δοκεῖ ταῦτα πρὸς Πλάτωνα ἀποτεινόμενος λέγειν · αὐτὸς γὰρ ἐν Τιμαίῳ λέγων μηδὲν τῶν ὄντων ἐνεργεία τὴν ὕλην εἶναι , ἐν οἷς φησιν ὅτι τὸ τοῖς εἴδεσιν ὑποκείμενον οὐκ ἄν εἴη “ παρεσκευασμένον εὖ πλὴν ἄμορφον ὃν ἐκείνων πασῶν τῶν ἰδεῶν , ὅσας μέλλει δέχεσθαί ποθεν’’ , ἐφάψασθαί πὼς δοκεῖ καὶ τῆς ὕλης καὶ τῆς στερήσεως · τὸ γὰρ πεφυκὸς μὲν δέχεσθαι καὶ μή , μὴ ἔχον δέ , ἐστερῆσθαι ἄν λέγοιτο δικαίως . καὶ τὸ δυνάμει δὲ καὶ ἐνεργείᾳ καὶ τὸ καθ’ αὑτὸ καὶ κατὰ συμβεβηκὸς πρῶτος φαίνεται διορίσας ὁ Πλάτων’ καὶ τὸ πῇ μὲν ὂν πῇ δὲ μὴ ὄν , ὡς εἴρηται πρότερον . καὶ γὰρ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὁ Πλάτων τὰ πολλαχῶς λεγόμενα διεστείλατο , ὡς καὶ ὁ Εὔδημος ἐν τοῖς Φυσικοῖς μαρτυρεῖ λέγων “ Πλάτων τε γὰρ εἰσάγων τὸ δισσὸν πολλὰς ἀπορίας ἔλυσεν ἐπὶ τῶν πραγμάτων’’ . διὰ ταῦτα μὲν οὖν ἡμμένος ἄν εἴη καὶ ὁ Πλάτων’ τῆς τοιαύτης φύσεως . οὐχ ἱκανῶς δὲ αὐτῆς ἧφθαι δοκεῖ κατὰ δύο τρόπους ὧν ὁ ἕτερος , καθὸ ἀποδέχεται Παρμενί - δην ἓν τὸ ὂν λέγοντα . κατὰ τοῦτο γὰρ ἐκ τοῦ ἀπλῶς μὴ ὄντος καὶ ῇ μὴ ὂν τὴν γένεσιν ποιεῖ . οὐ γὰρ οἷόν τέ ἐστιν ἑνὸς ὄντος τοῦ ὄντος ἄλλο τι εἶναι καθ’ αὑτὸ μὲν ὄν , κατὰ συμβεβηκὸς δὲ μὴ ὄν , καὶ δυνάμει μὲν ὄν , ἐνεργείᾳ δὲ μὴ ὄν , ἐξ οὗ ἔσται τὰ γινόμενα . πᾶν γὰρ ὃ μὴ ἐκεῖνό ἐστιν ἀπλῶς οὐκ ἔστι . τὸ γὰρ παρὰ τὸ ὂν οὐκ ὄν · τὸ δὲ οὐκ ὂν οὐδέν · μόνον δὲ ἐκεῖνο ὄν , ὥστε ἐπαινέσας Παρμενίδην ὡς ἓν τὸ ὂν εἰπόντα ἐκ τοὐ ἀπλῶς μὴ ὄντος φαίνεται ποιῶν αὐτὸς τὴν γένεσιν . Καὶ οὕτως μὲν σχεδόν τι πάντες οἱ ἐξηγηταὶ τὴν λέξιν ἐξηγήσαντο , ὡς τοῦ Πλάτωνος ἀποδεχομένου Παρμενίδην ἓν τὸ ὃν λέγοντα . καὶ θαυ - μαζῶ τοῦτο · σαφῶς γὰρ ἐν Σοφιστῇ πρὸς τὸν Παρμενίδου λόγον ὑπήντησε διὰ πολλῶν ἐπιχειρημάτων τὸν ἓν τὸ ὂν λέγοντα καὶ τὰ μὲν ἐπιχειρήματα πρότερον ἐν τοῖς πρὸς Παρμενίδην λόγοις παραγέγραπται , τὸ δὲ συμπέρασμα αὐτῶν ὑπομνήσεως ἕνεκεν ἐκκείσθω καὶ νῦν ἔχον οὕτως · “ καὶ τοίνυν ἄλλα μυρία ἀπεράντους ἀπορίας ἕκαστον εἰληφὸς φανεῖται τῷ τὸ ὂν εἴτε δύο τινὲ εἴτε ἓν μόνον εἶναι λέγοντι . ” οὐ μέντοι οὐδὲ ὁ Ἀριστοτέλης εἶπεν ὅτι ὁμολογοῦσιν ἁπλῶς γίνεσθαι ἐκ μὴ ὄντος , καθὸ Παρμενίδην ὀρθῶς λέγειν ὁμολογοῦσι . μήποτε οὖν ἐκείνῳ μᾶλλον ἐπισκήπτει τῷ δέ - χεσθαι τὴν ἐλάττον τοῦ Παρμενίδου πρότασιν τὴν λέγουσαν τὸ παρὰ τὸ ὂν οὐκ ὂν καὶ ταύτῃ τὸ μὴ ὂν εἶναι συγχωρεῖν . τὸ γὰρ ἕτερον τοῦ καλοῦ παρὰ τὸ καλὸν ὂν οὐ καλὸν εἶναί φησι καὶ τὸ ἕτερον τοῦ μεγάλου παρὰ τὸ μέγα ὂν οὐ μέγα εἶναι λέγει καὶ ἄλλα τοιαῦτα προσθεὶς ἐπάγει · “ ού - κοῦν , ὡς ἔοικεν , ἡ τῆς θατέρου μορίου φύσεως καὶ τῆς τοῦ ὄντος πρὸς ἄλληλα ἀντικειμένων ἀντίθεσις οὐθὲν ἧττον , εἰ θέμις εἰπεῖν , αὐτοῦ τοῦ ὄντος οὖσά ἐστιν , οὐκ ἐναντίον ἐκείνῳ σημαίνουσα , ἀλλὰ τοσοῦτον μόνον ἕτερον ἐκείνου ; Σαφέστατά γε . τίνα οὖν αὐτὴν προσείπωμεν ; Δῆλον ὅτι τὸ μὴ ὄν , ὃ διὰ τὸν σοφιστὴν ἐζητοῦμεν , αὐτό ἐστι τοῦτο’’ . δῆλον δὲ ὅτι ὁ μὲν Παρμενίδης εἰς τὸ ἀπλῶς μὴ ὂν ἀποβλέπων ἀνῄρει τὸ μὴ ὂν λέγων · οὐ γὰρ μήποτε τοῦτο δαμῇ εἶναι μὴ ὄντα ἀλλὰ σὺ τῆσδ’ ἀφ’ ὁδοῦ διζήσιος εἶργε νόημα . ὁ μέντοι Πλάτων’ πρὸς τὸ κατὰ ἑτερότητα μὴ ὂν βλέπων τῇ ἐλάττονι προτάσει συνεχώρει , πρὸς δὲ τὴν μείζονα ἐνίστατο τὴν τὸ οὐκ ὂν εἶναι λέγουσαν οὐδέν . ἀλλ’ εἰ καὶ τοῦτο οὕτως ἔχοι , οὐκ ἄν ἐνεκάλει τῷ Πλά - τωνι νῦν Ἀριστοτέλης ὡς ἐκ τοῦ παντελῶς μὴ ὄντος τὴν γένεσιν λέγοντι , ἐπειδὴ Παρμενίδην ὀρθῶς λέγειν ὁμολογεῖ . οὔτε γὰρ ὁ Πλάτων’ τὸ παντελῶς μὴ ὂν εἶναι συγχωρεῖ οὔτε πολλῷ μᾶλλον ὁ Παρμενίδης . μή - ποτε δὲ καὶ βιαζόμεθα λέγοντες , ὅτι Πλάτων’ ἀποδέχεται Παρμενίδην τὸ μὴ ὂν εἶναι λέγοντα . κἄν γὰρ συγχωρῇ τῇ ἐλάττονι προτάσει τῇ λεγούσῃ τὸ παρὰ τὸ ὃν οὐκ ὄν , ἀλλ’ οὐχ ὡς Παρμενίδου τὸ μὴ ὂν τιθέντος · ἐπάγει γὰρ ἐκεῖνος τὸ μὴ ὂν οὐδέν . καὶ ὅλως ἐν Σοφιστῇ ὡς πρὸς Παρ - μενίδην ἀντιλέγων ἀδιορίστως ἀναιροῦντα τὸ μὴ ὄν , αὐτὸς εἰσάγει τὸ μὴ ὄν . ἵνα οὖν καὶ οἱ ἐξηγηταὶ μὴ παρὰ θύρας ἐξηγῶνται , τάχα λέγωμεν ὅτι πρὸς τὰ ἐν τῷ διαλόγῳ τῷ Παρμενίδῃ παρὰ τοὐ Πλάτωνος εἰρημένα ἀπε - τείνατο νῦν ὁ Ἀριστοτέλης , ἐν οἷς τὸ ἓν ὂν ὑποτιθέμενον τὸν Παρμενίδην καὶ ἀποδεικνύντα θαυμάζειν ἔοικεν ὁ Πλάτων’ . δῆλον δὲ ὅτι καὶ πολλὰ δείκνυσι τὸ ἓν ὃν ἐκεῖνο κατ’ ἄλλην καὶ ἄλλην αὐτὸ τάξιν θεωρῶν . ταῦτα μὲν οὖν ὑπὸ ἀπορίας ἐγὼ περιφερόμενος γέγραφα · εἰ δέ τις προσφυέστερον ἀπολογίζοιτο , πῶς ἐκ τοῦ μὴ ὄντος λέγει τὴν γένεσιν ὁ Πλάτων’ , διότι Παρμενίδην ὀρθῶς λέγειν ὁμολογεῖ , φίλος ὢν οὗτος ἀλλ’ οὐκ ἐχθρὸς κρατεῖ · p . 192a1 εἶτα φαίνεται αὐτοῖς , εἴπερ ἐστὶν ἀριθμῷ μία , καὶ δυνάμει μίαν εἶναι μόνον . τοῦτο δὲ διαφέρει πλεῖστον . Ἕνα τρόπον εἰπών , καθ’ ὃν καὶ οἱ ἁψάμενοι τῆς εἰρημένης φύσεως οὐχ ἱκανῶς ἥψαντο , τὸν ἕτερον ἐπάγει . λέγει δὲ νῦν ὁ Ἀλέξανδρος ὅτι “ ἐκ τῶν νῦν εἰρημένων δῆλον γέγονεν , ὡς καὶ τὸ ἡμμένοι μὲν οὖν καὶ ἕτεροί τινές εἰσιν αὐτῆς , ἐπὶ τῆς ὕλης εἴρηκεν οὐ τῆς στερήσεως · περὶ γὰρ τῆς ὕλης λέγει τὸ φαίνεται αὐτοῖς ὡς τῷ ἀριθμῷ μία , οὕτω δὲ καὶ τῇ δυνάμει · οὐ γὰρ ἡ στέρησις ἀριθμῷ μία . ἤ , φησί , τὸ μὲν πρῶ - ’τον εἰρημένον τὸ ἡμμένοι μὲν οὖν καὶ ἕτεροί τινές εἰσιν αὐτῆς ἐπὶ τῆς στερήσεως εἴρηται , τὸ δὲ νῦν λεγόμενον ἐπὶ τῆς ὕλης ἣν ἐν τῇ οἰκείᾳ φύσει τὴν στέρησιν ἔχειν ὑπολαμβάνουσι . διὸ καὶ ὥσπερ ἀριθμῷ ἓν τὸ συναμφότερον , οὕτω οὕτω δὲ καὶ τῶ λόγῳ καὶ τῇ δυνάμει ἓν ἐδόκει αὐτοῖς καὶ οὐ διωρισμένα τῷ λόγῳ , ὥσπερ ἡμεῖς τὴν ὕλην καὶ τὴν στέρησιν ἕτερα τῷ λόγῳ φαμέν . ” ῥητέον δὲ πρὸς τὸν Ἀλέξανδρον , ὅτι ἄμεινον καὶ πρότερον καὶ νῦν περὶ τῆς ὑποκειμένης ἀκούειν φύσεως , ἐξ ἧς ἡ γένε - σις , ἥτις ἐστὶν ἡ ὕλη μετὰ τῆς στερήσεως . ὅτι γὰρ περὶ τῆς αὐτῆς καὶ τὰ πρότερα λέγει καὶ τὰ νῦν , δηλοῖ ἡ τῶν λεγομένων συνέχεια . καὶ μέν - τοι ἀριθμῷ μὲν ἓν λόγῳ δὲ δύο οὐκ ἄν εἴη καθ’ αὑτὴν ἡ ὕλη , ἀλλ’ ἢ μετὰ τῆς στερήσεως . εἰ δὲ πρὸς Πλάτωνα ἀποτεινόμενος ὁ Ἀριστοτέλης λέγει τὸ μὴ διορίζειν τῷ λόγῳ τὴν ὕλην καὶ τὴν στέρησιν , διὰ τοῦτο λέγει , ὅτι ὁ Πλάτων’ δύο τὰ στοιχεῖα παραδίδωσι , τὴν ὕλην καὶ τὸ εἶδος , προ - τάξας τῶν δύο τὸ ἐξῃρημένον καὶ παραδειγματικὸν ἅμα καὶ ποιητικὸν αἴτιον . λέγει γὰρ ἐν τῷ Τιμαίῳ ταυτί · “ τούτων δὲ οὕτως ἐχόντων ὁμο - λογητέον ἓν μὲν εἶναι τὸ κατὰ ταὐτὰ εἶδος ἔχον , ἀγένητον καὶ ἀνώλεθρον , οὔτε αὐτὸ εἰσδεχόμενον ἄλλο ἄλλοθεν οὔτε αὐτὸ εἰς ἄλλο ποι ἰόν . ἀόρα - τον δὲ καὶ ἄλλως ἀναίσθητον τοῦτο ὃ δὴ νόησις εἴληχεν ἐπισκοπεῖν · τὸ δὲ ὁμώνυμον ὅμοιόν τε ἐκείνῳ δεύτερον αἰσθητὸν πεφορημένον ἀεὶ γινό - μενόν τε ἐν τινι τόπῳ καὶ πάλιν ἐκεῖθεν ἀπολλύμενον , δόξῃ μετ’ αἰσθή - σεως περιληπτόν · τρίτον δὲ αὖ γένος ὃν τὸ τῆς χώρας ἀεὶ φθορὰν οὐ προσδεχόμενον , ἕδραν δὲ παρέχον ὅσα ἔχει γενέσθαι πᾶσιν , αὐτὸ δὲ μετὰ ἀναισθησίας ἁπτὸν λογισμῷ τινι νόθῳ μόγις πιστόν.’’ ἀλλ’ ὅτι μὲν οἶδε περὶ τὴν ὕλην τὴν στέρησιν ὁ Πλάτων’ , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν τὴν ἀπουσίαν τῶν πεφυκότων γίνεσθαι ἐν αὐτῇ εἰδῶν , δηλοῖ καὶ πανδεχῆ λέγων τὴν ὕλην , ὅπερ τῷ πεφυκότι πάντα δέχεσθαι προσήκει , καὶ ἄμορφον ἐκείνων ἀπασῶν τῶν ἰδεῶν , ὅσας μέλλει δέχεσθαι , ὅπερ τὴν ἀπουσίαν τῶν εἰδῶν σημαίνει . οὐ μέντοι ἠξίωσεν ἐν τοῖς στοιχείοις θεῖναι τὴν στέρησιν καὶ τὸ κατ’ αὐ - τὴν μὴ ὅν , διότι ἀπουσίᾳ μόνον ἐστὶ τοῦ πεφυκότος οὐδὲν ἄλλο ἑαυτῇ συνεισάγουσα . ἠρκέσθη οὖν τῷ εἴδει μόνῳ καὶ αὐτὸς τῇ παρουσίᾳ τῇ ἑαυτοῦ καὶ τῇ ἀπουσίᾳ δυναμένῳ τὴν γένεσιν καὶ τὴν φθορὰν ἀποδιδόναι , ὅπερ καὶ Ἀριστοτέλης πρὸ ὀλίγων ὁμολογεῖ λέγων “ ἱκανὸν γάρ ἐστι τὸ ἕτερον τῶν ἐναντίων ποιεῖν τῇ ἀπουσίᾳ καὶ παρουσίᾳ τὴν μεταβολήν · καίτοι τὸ κατὰ τὴν ἑτερότητα μὴ ὃν ὡς εὐθὺς εἰσάγον τι ὄν . ἡ γὰρ κί - νησις οὐκ οὖσα ὅπερ τὸ ταὐτὸν , οὐκ ἔστι μὲν ταὐτὸν , ὂν δέ τί ἐστι · τὸ τοιοῦτον ὂν μὴ ὂν τοῖς εἴδεσιν ἐν Σοφιστῇ συνηρίθμησε λέγων “ οὕτω δὲ καὶ τὸ μὴ ὂν κατὰ ταὐτὸν ἦν τε καὶ ἔστι μὴ ὄν , ἐνάριθμον τῶν πολλῶν ὄντων εἶδος ἕν’’ . οὐ μόνον δὲ διὰ τὰ εἰρημένα τὴν στέρησιν τοῖς στοι - χείοις οὐ συνηρίθμησεν , ἀλλὰ καὶ ὅτι τὰ μὲν στοιχεῖα ἐνυπάρχειν χρὴ τῷ στοιχειωτῷ , ἡ δὲ στέρησις οὐ τῇ παρουσίᾳ , ἀλλὰ τῇ ἀπουσίᾳ ἑαυτῆς τὴν γένεσιν ποιεῖ , καὶ μέντοι ὅτι τὰ μὲν στοιχεῖα καθ’ αὑτὸ αἴτια χρὴ εἶναι , ἡ δὲ στέρησις , εἴπερ ἄρα , κατὰ συμβεβηκός ἐστιν αἰτία . τοὐναντίον οὖν ἄν τις εὐθύνοι τὸν στοιχειώδεις μὲν ἀρχὰς τῶν φυσικῶν ζητοῦντα , ἐν αὐταῖς δὲ τὴν στέρησιν τάττοντα . ἣν καὶ αὐτὸς ὁμολογεῖ μὴ τῷ ἐνυπάρχειν αἰτίαν εἶναι , ἀλλὰ τῷ μὴ ἐνυπάρχειν , καὶ μὴ καθ’ αὑτό , ἀλλὰ κατὰ συμ - βεβηκός . εἰ μὴ ἄρα ὁ μὲν Πλάτων’ τὰ καθ’ αὑτὸ αἴτια ζητῶν τά τε κυρίως αἴτια καὶ τὰ στοιχειώδη τὰ ἐνυπάρχοντα , τὴν στέρησιν εἰκότως οὑ συνέταξεν . ὁ δὲ Ἀριστοτέλης μεταβολῆς ζητῶν αἰτίας καὶ τὴν στέρησιν εἰκότως συνέταξεν ὡς ἄλλο τι τῆς ὕλης τῷ λόγῳ διαφέρουσαν αὐτῆς . καὶ γὰρ αἴτιον μὲν κατὰ συμβεβηκὸς οὐδὲν κωλύει λέγειν , στοιχεῖον δὲ κατὰ συμβεβηκὸς οὐδὲ πλάσαι ῥᾴδιον , εἴπερ τὸ στοιχεῖον ἐνυπάρχειν χρὴ καὶ συμπληροῦν καθ’ αὑτὸ τὸ στοιχειωτόν . p . 192a3 ‘Ημεῖς μὲν γὰρ ὕλην καὶ στέρησιν ἕτερον εἶναί φαμεν ἕως τοὐ τὴν γὰρ ἑτέραν παρεῖδεν . Τὴν διαφορὰν τῆς ἑαυτοῦ δόξης πρὸς τὴν Πλάτωνος περὶ τῆς ὕλης καὶ τῆς στερήσεως ἐκτιθέμενος , ἡμεῖς μέν , φησί , τὴν ὕλην καὶ τὴν στέρησιν ἕτερά φαμεν εἶναι τῷ λόγῳ · καὶ τούτων τὴν μὲν ὕλην κατὰ συμβεβηκὸς οὐκ ὂν εἶναι , διότι συμβέβηκεν αὐτῇ ἡ στέρησις , τὴν δὲ στέ - ρησιν καθ’ αὑτὸ μὴ ὄν . καὶ πάλιν τὴν μὲν ὕλην ἐγγὺς οὐσίαν πὼς · τὴν δὲ στέρησιν οὐδαμῶς οὐσίαν . τοῦτο δὲ , διότι κυρίως μὲν καὶ πρώτως οὐσία ἐστὶν ἡ σύνθετος . ἤδη δὲ καὶ τὰ ταύτης μέρη · ὥστε ἡ μὲν ὕλη ἐπειδὴ μέρος τῆς οὐσίας ἐνυπάρχον ἐστίν , ἐγγὺς ἄν εἴη οὐσία καθ’ αὑτὴν , ὅτι συμπληρωτικὴ τῆς κυρίως οὐσίας ἐστίν · ἡ δὲ στέρησις ἀπουσία μόνον οὖσα , πόρρω τῆς οὐσίας ἐστίν . ἔτι δὲ εἰ πρώτως μὲν καὶ κυρίως οὐσία ἡ σύνθετός ἐστι , δευτέρως δὲ τὸ εἶδος , δεκτικὴ δὲ τούτου ἐστὶν ἡ ὕλη , ἐγγὺς ἄν εἴη οὐσία , ἡ δὲ στέρησις ἀπουσία τοῦ εἴδους οὖσα καὶ κατὰ τοῦτο πόρρω ἄν εἴη τῆς οὐσίας . ἔτι ἡ οὐσία κατὰ τὸ ὑποκείμενον λέγεται ἀπ’ αὐτοῦ , ὑποκείμενον δέ πὼς καὶ ἡ ὕλη κἄν εἰ ὡς μέρος τοὐ συναμφοτέρου λαμβάνηται , ὅπερ τῷ κυρίως ὑποκειμένῳ οὐχ ὑπάρχει . ἐγγὺς ἄρα οὐσίας ἡ ὕλη . ἔτι δὲ εἰ ὁ τῆς οὐσίας ὁρισμὸς ὁ λέγων οὐσίαν εἶναι τὸ ταὐτὸν καὶ ἓν ἀριθμῷ τῶν ἐναντίων δεκτικὸν ὑπάρχει καὶ τῇ ὕλῃ , οὐσία ἄν εἴη καὶ ἡ ὕλη ἢ μᾶλλον ἐγγὺς οὐσία , ὅτι καθ’ αὑτὴν τὸ ἓν ἀριθμῷ οὐκ ἔχει · ἀλλὰ καὶ τὸ μηδὲν εἶναι αὐτῇ ἐναντίον , ὡς ἴδιον τῆς οὐσίας ἀποδεδομένον , ἐπειδὴ κατὰ τὸ ὑποκεῖσθαι τὴν οὐσίαν ἀποδέδοται , καὶ τῇ ὕλῃ προσήκει ὡς καὶ αὐτῇ ὑποκειμένῃ . καὶ δῆλον ὅτι ἡ μὲν ὕλη κατὰ συμβεβηκὸς γίνεται μὴ ὂν τῷ μετέχειν τῆς στερήσεως , ἡ δὲ στέρησις κατὰ συμβεβηκὸς ὂν τῷ ἐν ὕλῃ εἶναι . καὶ αὕτη μὲν ἡ τοῦ Ἀριστοτέλους δόξα περὶ ὕλης τε καὶ στερήσεως . ‘Ο δὲ Πλάτων’ τὸ μήπω ὂν ὅπερ γίνεται , τουτέστι τὸ ἐξ οὗ ἡ γένεσις , οὐχ ὕλην λέγει καὶ στέρησιν , ἀλλὰ μέγα καὶ μικρὸν εἴτε συναμφότερον ὁμοῦ εἴτε χωρὶς ἑκάτερον αὐτοῦ κατηγορῶν · . ὅπως δὲ ἄν ἔχη , οὐχὶ τὸ μὲν μέγα ἡ ὕλη κατ’ αὐτόν , τὸ δὲ μικρὸν ἡ στέρησις ἢ ἔμπαλιν , ἀλλ’ ἀμ - φότερα ἡ ὕλη . ὥστε παντελῶς | ἕτερος ὁ τρόπος τῆς τε Ἀριστοτέλους τῶν στοιχείων τριάδος εἶδος καὶ στέρησιν τἀναντία λέγοντος καὶ τὸ κοινὸν ἀμφοτέροις ὑποκείμενον τὴν ὕλην καὶ τῆς Πλάτωνος ἓν μὲν λέγοντος τὸ εἶδος , δύο δὲ τὸ ὑποκείμενον τό τε μέγα καὶ τὸ μικρόν . ὥστε τὸ μὲν ὑποκεῖσθαί τινα φύσιν , ἐξ ἧς ἡ γένεσις , συμφωνοῦσιν ἡμῖν πλείονες , κἂν οἱ μὲν καὶ ὀνόματι ἑνὶ χρῶνται ἐπ’ αὐτῆς , οἱ δὲ δύο μὲν ὀνόμασι καθ’ ἑνὸς δὲ του αὐτοῦ φερομένοις . διαφωνοῦσι δὲ πρὸς ἡμὰς , ὅτι τὴν στέρησιν οὐ διορίζουσι τοῦ ὑποκειμένου τῷ λόγῳ · κἄν γὰρ δυσί τις ὀνόμασιν ἐπὶ τοῦ ὑποκειμένου χρῆται , ὥσπερ ὁ μέγα καὶ μικρὸν λέγων , ἀλλ’ ὡς ἐφ’ ἑνὸς αὐτοῖς χρῆται τῆς ὕλης παριδὼν τὴν τῆς στερήσεως φύσιν , ὥστε τὸ αὐτὸ καὶ οὗτος ἐκείνοις ποιεῖ τοῖς ἓν λέγουσι καὶ ὁμοίως τὴν στέρησιν παρορᾷ . “ ὅτι δέ , φησὶν ὁ Ἀλέξανδρος , τὸ ἡμμένοι μὲν οὖν καὶ ἕτεροί τινές εἰσιν αὐτῆς ἐπὶ τῆς ὕλης εἴρηκε , δῆλον καὶ ἐντεῦθεν . εἰ γὰρ παριδεῖν αὐτοὺς λέγει τὴν στέρησιν , οὐ ταύτης ἥψαντο.’’ εἶτα ἐπικρίνει καλῶς ὅτι “ δυνατὸν ἦν ταῦτα λέγειν , καὶ εἰ μὴ τελέως τὴν στέρησιν παρεῖδον , ἀλλ’ εἰ ὡς αὐτήν τινα φύσιν ἐπ’ αὐτῆς οὖσαν οὐ διώρισαν.’’ ἐπειδὴ πολλαχοῦ μέμνηται τοῦ Πλάτωνος ὁ Ἀριστοτέλης ὡς τὴν ὕλην μέγα καὶ μικρὸν λέγοντος , ἰστέον ὅτι ὁ Πορφύριος ἱστορεῖ τὸν Δερ - κυλλίδην ἐν τῷ Γᾶ τῆς Πλάτωνος φιλοσοφίας , ἔνθα περὶ ὕλης ποιεῖται τὸν λόγον , ‘Eρμοδώρου τοῦ Πλάτωνος ἑταίρου λέξιν παραγράφειν ἐκ τῆς περὶ Πλάτωνος αὐτοῦ συγγραφῆς , ἐξ ἧς δηλοῦται ὅτι τὴν ὕλην ὁ Πλάτων’ κατὰ τὸ ἄπειρον καὶ ἀόριστον ὑποτιθέμενος ἀπ’ ἐκείνων αὐτὴν ἐδήλου τῶν τὸ μᾶλλον καὶ τὸ ἧττον ἐπιδεχομένων , ὧν καὶ τὸ μέγα καὶ τὸ μικρόν ἐστιν . εἰπὼν γὰρ ὅτι “ τῶν ὄντων τὰ μὲν καθ’ αὑτὰ εἶναι λέγει ὡς ἄνθρωπον καὶ ἵππον , τὰ δὲ πρὸς ἕτερα καὶ τούτων τὰ μὲν ὡς πρὸς ἐναντία ὡς ἀγαθὸν κακῷ , τὰ δὲ ὡς πρός τι , καὶ τούτων τὰ μὲν ὡς ὡρισμένα , τὰ δὲ ὡς ἀόριστα’’ ἐπάγει “ καὶ τὰ μὲν ὡς μέγα πρὸς μικρὸν λεγόμενα πάντα ἔχειν τὸ μᾶλλον καὶ τὸ ἧττον , † ἔστι μᾶλλον εἶναι μεῖζον καὶ ἔλαττον εἰς ἄπει - ρον φερόμενα · ὡσαύτως δὲ καὶ πλατύτερον καὶ στενότερον καὶ βαρύτερον καὶ κουφότερον καὶ πάντα τὰ οὕτως λεγόμενα εἰς ἄπειρον οἰσθήσεται . τὰ δὲ ὡς τὸ ἴσον καὶ τὸ μένον καὶ τὸ ἡρμοσμένον λεγόμενα οὐκ ἔχειν τὸ μᾶλλον καὶ τὸ ἧττον , τὰ δὲ ἐναντία τούτων ἔχειν . ἔστι γὰρ μᾶλλον ἄνισον ἀνίσου καὶ κινούμενον κινουμένου καὶ ἀνάρμοστον ἀναρμόστου . ὥστε † αὐτῶν ἀμφοτέρων τῶν συζυγιῶν πάντα πλὴν τοῦ ἑνὸς στοιχείου τὸ μᾶλλον καὶ τὸ ἧττον δεδεγμένον . ὥστε ἄστατον καὶ ἄμορφον καὶ ἄπειρον καὶ οὐκ ὂν τὸ τοιοῦτον λέγεσθαι κατὰ ἀπόφασιν τοῦ ὄντος . τῷ τοιούτῳ δὲ οὐ προσήκειν οὔτε ἀρχῆς οὔτε οὐσίας , ἀλλ’ ἐν ἀκρισίᾳ τινὶ φέρεσθαι . δηλοῖ γὰρ ὡς ὃν τρόπον τὸ αἴτιον κυρίως καὶ διαφέροντι τρόπῳ τὸ ποιοῦν ἐστιν , οὕτως καὶ ἀρχή , ἡ δὲ ὕλη οὐκ ἀρχή . διὸ καὶ τοῖς περὶ Πλάτωνα ἐλέγετο μία , ὅτι ἡ ἀρχή’’ . ἀλλὰ τοῦ μὲν μὴ εἶναι ἀρχ’ ἢν τὴν ὕλην κατὰ Πλάτωνα . ὀλίγον ὕστερον δεησόμεθα · πῶς δὲ μέγα καὶ μικρὸν καὶ μὴ ὂν ἔλεγε τὴν ὕλην ὁ Πλάτων , ἐκ τούτων οἶμαι δῆλον γεγονέναι . p . 192a13 Ἡ μὲν γὰρ ὑπομένουσα συναιτία τῆς μορφῆς τῶν γινομένων ἐστὶν ὥσπερ μήτηρ . Μεμψάμενος τὸ μὴ διορίζειν τὴν ὕλην τῆς στερήσεως εἶπε μὲν ἤδη πολλὰς διαφορὰς τῆς τε ὕλης καὶ τῆς στερήσεως ἔκ τε τῶν πραγμάτων ἐπιχειρῶν καὶ ἐκ τῆς λεκτικῆς συνηθείας . καὶ νῦν δὲ ἄλλην αὐτῶν προσ - τίθησι διαφορὰν λέγων τὴν μὲν ὕλην ὑπομένουσαν σὺν τῇ μορφῇ αἰτίαν εἶναι τῶν γινομένων ὥσπερ μητέρα . καὶ γὰρ τὴν ὕλην παρέχει τῷ γινο - μένω ὥσπερ ἡ μήτηρ καὶ ὑποδοχή ἐστι τοῦ ἐγγινομένου εἰς αὐτὴν εἴδους ἐκ τοῦ πατρὸς τῶν ὅλων . διὸ καὶ ὁ Πλάτων’ ποτὲ μὲν μητέρα ποτὲ δὲ χώραν αὐτὴν καλεῖ · ἀναλογεῖν δ’ ἄν μητρὶ λέγοις καὶ καθόσον διαστατικὴ καὶ διαιρετικὴ τῶν εἰδῶν ἐστιν ἡ ὕλη , ὥσπερ τῶν πατρικῶν σπερμάτων αἱ μητέρες καὶ τῶν βρεφῶν τρέφουσαι καὶ αὔξουσαι αὐτὰ εἰς μείζονα ὄγκον . διὸ καὶ τιθήνην αὐτὴν ὁ Πλάτων’ καλεῖ . καὶ τοιαύτη μὲν ἡ ὕλη αἰτία τοὐ εἶναι οὖσα · ἡ δὲ στέρησις , ἣν ἑτέραν μοῖραν τῆς ἐναντιώ - σεως ἐκάλεσε , τῷ πρὸς τὸ κακοποιὸν καὶ φθοροποιὸν αὐτῆς ἀφορῶντι , εἴπερ ἀπουσία ἐστὶ τοῦ εἴδους καθ’ ὃ ἑκάστῳ τὸ εἶναι καὶ τὸ ἀγαθόν , οὐδὲ εἶναι ὅλως τι τῶν ὄντων δόξει . τί γὰρ ἂν εἴη ἡ ἀπουσία ἡ ἡ τοῦ ὄντος φθορὰ καὶ τὸ μὴ εἶναι . διὸ οὐδὲ ὑπομένει αὐτὴ ἐν τῷ συνθέτῳ τῆς ὕλης ὑπομενούσης · του γὰρ ειοους παρόντος πὼς ἀν’ ὑπομένοι η ἀπουσία αὐτοῦ . καὶ λέγει ὁ Ἀλέξανδρος ὅτι ‘‘αὕτη καὶ τῶν κακῶν αἰτία . κἂν γὰρ ἡ ὕλη δοκῇ τῶν κακῶν αἰτία , ἀλλὰ καὶ αὕτη διὰ τὴν στέρησιν οὐ δυναμένη τὴν τῶν ἀιδίων εὐταξίαν ἐπιδέχεσθαι.’’ κἂν λέγοιτο δὲ κακὸν ἡ στέρησις , ἡ ὕλη μετὰ τῆς στερήσεως οὐχ οὕτως ἐστὶ κακὸν ὡς τὴν οὐσίαν κακὴν ἔχον οὐδὲ ὡς οἱ λέγοντες ἀρχὴν ἀγένητον ἀντίξουν τῷ ἀγαθῷ τὴν τοῦ κακοῦ . καὶ γὰρ ἡ ὕλη καὶ ἡ στέρησις , ἥτις ποτέ ἐστιν , αὕτη θεόθεν παρήχθη καὶ ἐκ τοῦ ἀγαθοῦ ὑπέστη , καὶ πολλὴν χρείαν τῇ δημιουργίᾳ παρέχονται καὶ ἀγαθά ἐστιν ἐσχάτην μοῖραν ἐν τοῖς ἀγαθοῖς ἔχοντα . ἔσχατα δέ ἐστιν ἀγαθά , οὐχὶ τὰ κακά , ἀλλὰ τὰ ἀναγκαῖα ὑπὸ τῶν φιλοσόφων καλούμενα , ἅπερ προηγουμένως μὲν οὐκ ἔστιν ἐφετά , διά τι δὲ ἀγαθὸν ὑπέστη , ὅπερ οὐκ ἄν ἐγένετο χωρὶς ἐκείνου , ὡς τὸ φλεβότομον καὶ ἡ καῦσις ἡ ἰατρική . τὰ γὰρ τοιαῦτα οὔτε προηγούμενά ἐστιν ἀγαθά οὐδεὶς γὰρ ἂν αὐτὰ καθ’ αὑτὰ ἕλοιτο ταῦτα ) οὕτε μέντοι κακὰ διὰ τὴν ὑγίειαν ἀγαθὸν οὖσαν παραλαμβα - νόμενα καὶ τοσαύτην τοῖς τοιούτοις ἀγαθοῖς παρεχόμενα χρείαν , ὡς μηδὲ ὑποστῆναι δύνασθαι τούτων χωρίς . οὕτως δὲ καὶ ἡ ὕλη καὶ ἡ στέρησις οὐχ ὡς κακὰ ἀλλ’ ὡς ἀναγκαῖα παρήχθησαν ὑπὸ τοῦ δημιουργοῦ συντε - λοῦντα | πρὸς τὴν τοῦ παντὸς τελειότητα . συντελεῖ μὲν γὰρ προσεχῶς τῇ 55r τῶν γενητῶν καὶ φθαρτῶν ὑποστάσει ἥ τε ὕλη καὶ ἡ στέρησις , ἡ μὲν ὑπο - κειμένη τῇ μεταβολῇ , ἡ δὲ αὐτῆς τῆς μεταβολῆς αἰτία . τὰ δὲ γενητὰ καὶ φθαρτὰ μέρος ὄντα τοῦ παντὸς τοῦ ὑπὸ σελήνην εἴπερ μὴ ὑπέστη , ἀτελὴς ἄν ἦν ὁ κόσμος . τούτων γὰρ μὴ γενομένων , ὡς καὶ Πλάτων’ φησίν , ἀτελὴς ἄν ὁ οὐρανὸς ἦν πρῶτα μόνα καὶ μέσα ἔχων . καὶ ἦν ἄν ἔσχατα καὶ ἄγονα καὶ ὕλη τῷ ὄντι τὰ θειότατα τῶν ἐν τῷ κόσμῳ μετὰ τοῦ τοσαύτην τοὐ παντὸς μοῖραν , κατὰ μὲν τὰς ὁλότητας ἀίδιον οὖσαν , κατὰ δὲ τὰ μέρη ὑφεστῶσαν ἐφ’ ὅσον δυνατὸν ἐκείνοις χρόνον , μὴ παρελθεῖν εἰς τὰ ὄντα . ὅπερ οὐκ ἄξιον τῆς θείας ἀγαθότητος τῆς μὴ τὰ πρῶτα μόνον ἀγαθὰ καὶ τὰ μέσα , ἀλλὰ καὶ τὰ ἔσχατα καὶ ὅσα πρὸς τὰ ἀγαθὰ τείνει παράγειν ὀφειλούσης . ἀλλὰ ταῦτα μὲν διὰ τοὺς τὰς ἀσεβεῖς ἑαυτῶν δόξας τοῖς ἀρ - χαίοις περιάπτοντας εἰρήσθω παρ’ ἡμῶν . ὅτι δὲ κἄν δοκῇ τισι μὴ εἶναι ἡ στέρησις διὰ τὸ ἀπουσία εἶναι ἔστιν ὅμως καὶ ὑπόστασιν ἔχει καὶ τῷ λόγῳ τῆς ὕλης διορίζεται , ἐφεξῆς δείκνυσιν . p . 192a16 ὄντος γάρ τινος θείου καὶ ἀγαθοῦ καὶ ἐφετοῦ ἕως τοῦ πλὴν οὐ καθ’ αὑτὸ αἰσχρὸν , ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκὸς οὐδὲ θῆλυ , ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκός . Τὴν διαφορὰν τῆς ὕλης καὶ τῆς στερήσεως παραδοὺς καὶ κατὰ τὴν πρὸς τὸ εἶδος ἀμφοῖν σχέσιν παραδίδωσιν αὐτήν · θεῖον γὰρ καὶ ἀγαθὸν καὶ ἐφετόν ἐστι τὸ εἶδος , καὶ τούτου ἐφίεται μὲν ἡ ὕλη κατὰ τὴν αὑτῆς φύσιν · ὑπεναντίον δέ ἐστιν ἡ στέρησις καὶ οὐκ ἄν ἐφίοιτο τῆς ἑαυτοῦ φθορᾶς . καὶ εἰ μὲν θεῖον καὶ ἀγαθὸν καὶ ἐφετὸν τὸ πρῶτον εἶδος λέγοι τὸ χωρι - ’στόν , ὃ καὶ νοῦν καὶ πρῶτον αἴτιον καλεῖ , τῷ ὄντι πάντα τὰ κατὰ φύσιν συνιστάμενα ἐφίεται τούτου , ὑπ’ αὐτῆς τῆς φύσεως θείου καὶ αὐτῆς οὔσης αἰτίου οὕτως κατεσκευασμένα , ὡς ἕκαστον καθ’ ἣν ἔχει δύναμιν ἐφίεσθαι τῆς πρὸς ἐκεῖνο ὁμοιώσεως . ὁμοίωσις δὲ αὐτοῖς ἡ οἰκεία τελειότης · τε - λειότης δὲ τοῖς μὲν συνθέτοις ἡ κατὰ τὸ εἶδος στάσις , τῇ δὲ ὕλῃ ἡ τοῦ εἴδους μέθεξις ἐφ’ ὃ καὶ νένευκε καὶ πρὸς ὃ ἐπιτηδείως ἔχει . ἢ τάχα ἀνεπιτηδείως μὲν παράλλαξίς τις οὖσα καὶ παρατροπὴ τοῦ εἴδους , ἀπηρτη - μένη δὲ ὅμως ἀπ’ αὐτοῦ καὶ σῳζομένη τῇ πρὸς ἐκεῖνο παρυποστάσει διὸ καὶ ἐφίεσθαι ἂν αὐτοῦ λέγοιτο . ὃ γάρ ἐστιν ὄρεξις ἐν τοῖς ἐμψύχοις , τοῦτο ἡ δὲ στέρησις ἐναντίον ἐστὶ τῷ εἴδει , πολλὴ ἄν εἴη ἀμφοῖν τρὸς ἄλληλα διαφορά . ἀλλὰ πῶς τῷ πρώτῳ εἴδει ἐναντίον ἡ στέρησις , εἴπερ μηδὲν ἐκείνῳ ἐναντίον ( “ οὐ , γάρ , ἀγαθὸν πολυκοιρανίη’’ φησὶν Ἀριστοτέλης ) εἴπερ πάντα τὰ ὁπωσοῦν ὄντα ἐκείνου ἐφίεται ; καὶ γὰρ καὶ ἡ στέρησις εἴπερ ἔστι τι ὅλως ἐφίοιτο ἄν ἐκείνου . ἀλλ’ οὐδὲ ἔστιν ἐκείνου στέρησις , εἴπερ ἡ στέρησις ἀπουσία τοῦ παρεῖναι πεφυκότος ἐστὶ καὶ περὶ μόνα θεωρεῖται εἴδη τὰ μεταβάλλοντα . ἢ λέγοιτο ἄν ἐναντία εἶναι τῷ πρώτῳ εἴδει ἡ στέρησις , καθόσον ἐναντία ἐστὶ τῷ εἴδει τῷ διὰ τὴν ἔφεσιν τοῦ πρώτου εἴδους ἐγγινομένῳ . ἢ θεῖον καὶ ἀγαθὸν καὶ ἐφετὸν καλεῖ τὸ προσιὸν αὐτὸ τῆ ὕλῃ εἶδος , ὡς τῆς θείας μοίρας ἔκγονον ὑπάρχον . κατὰ τοῦτο γὰρ καὶ τοῦ πρώτου εἴδους ἐφίεται ἡ ὕλη , καὶ τοῦτό ἐστιν οὗ ἔχει τὸ δυνάμει καὶ πρὸς ὃ πέφυκε . πρὸς τοῦτο δὲ τὸ εἶδος καὶ ἡ στέρησις ἠναντίωται . ἀλλ’ εἰ μὲν διακρίνοι τις , φησί , τὴν ὕλην τῆς στερήσεως , ὥσπερ τῷ ἀριθμῷ οὕτως δὲ καὶ τῷ λόγῳ , σαφῶς εὑρήσει τὸ μὲν ἐφιέμενον τοῦ εἴδους τὴν ὕλην , τὸ δὲ ἐναντίον τὴν στέρησιν . Εἰ δέ τις εἰς ταὐτὸν ἄγοι τὴν ὕλην καὶ τὴν στέρησιν , συμβήσεται λέγειν αὐτῷ τὴν ὕλην τῆς οἰκείας ἐφίεσθαι φθορᾶς ἐφιεμένην τῆς τοῦ εἴδους παρουσίας . φθορὰ γὰρ παντὶ ἐναντίῳ ἡ τοὐ ἐναντίου παρουσία . οὐδὲν δὲ τῆς ἑαυτοῦ φθοράς ἐφίεσθαι θέμις . οὔτε οὖν τὸ ἐναντίον τοῦ ἐναντίου ἐφίεται , ὅπερ ἀν’ συνέβαινεν εἰ ἡ ὕλη τῆ στερήσει ταὐτὸν ἦν , οὔτε τὸ εἶδος ἑαυτοῦ ἐφίεται · ἐκείνου γὰρ ἐφίεται ἕκαστον οὗ ἐστιν ἐνδεές · οὐδὲν δὲ αὐτὸ ἑαυτοῦ ἐνδεές ἐστιν . εἰ οὖν μήτε οὗ ἔχει τι ἐφίεται ἀνενδεὲς ὃν τούτου , μήτε τοῦ ἐναντίου , διότι φθαρτικόν ἐστι τὸ ἐναντίον , δῆλον ὅτι τὸ ἐφιέμενον τοῦ εἴδους οὔτε τὸ εἶδός ἐστιν οὔτε ἡ στέρησις , ἀλλ’ ἔστιν ἡ ὕλη ἄλλο οὖσα ἑκατέρου τῶν ἐναντίων καὶ ἐφιεμένη τοῦ εἴδους ὥσπερ θῆλυ ἄρρενος , τουτέστι τὸ ἐνδεὲς τοῦ αὐτάρκους καὶ ἀόριστον · τοιαύτην γὰρ αὐτὴν ἔχουσι περὶ αὐτῆς ἐρίζοντες ἔννοιαν καὶ οἱ μητέρα καὶ τιθή - νην αὐτὴν λέγοντες . κατὰ οἰκειότητα οὖν ἡ ἔφεσις καὶ οὐχ ὡς ἐναντίου , ὅπερ ἄν ἦν , εἰ ἡ ὕλη στέρησις ἦν , ἡ ταὐτὸν τῇ στερήσει . ἐφίεται δὲ καὶ ὡς αἰσχρὸν καλοῦ ἡ ὕλη τοῦ εἴδους καὶ οὐδὲ οὕτως τοῦ ἐναντίου ἐφίεται . οὐ γὰρ ὡς αἰσχρότης καὶ καθ’ αὑτὸ αἰσχρὸν ἐφίεται τοῦ καλοῦ οὕτως γὰρ ἄν τῆς ἑαυτῆς ἐφίετο φθορᾶς ) , ἀλλ’ ὡς συμβεβηκυίας μὲν αὐτῇ τῆς αἰσχρότητος , ἥτις ἐστὶ τοῦ καλοῦ στέρησις , ἐπιτηδείως δὲ πρὸς τὸ καλὸν ἔχουσα . ὡς εἴ γε ἡ στέρησις ἦν τοὐ καλοῦ ἡ ὕλη , οὐκ ἂν ἐφίετο τοῦ καλοῦ , καὶ εἰ ταὐτὸν ἦν τῇ στερήσει ἡ ὕλη , οὐκ ἄν ἐσῴζετο ἐν τῷ τινὸς εἴδους μεταλαμβάνειν . εἰ δὲ λέγοι τις ὅτι συνουσίωται ἀεὶ τῇ ὕλῃ ἡ στέρησις , διότι κἀν ἄλλου τινὸς εἴδους μετέχῃ , ἄλλου τινὸς πάντως ἐστέρηται , ἐννοεῖν ἐχρῆν , ὅτι οὐδεμία στέρησις αὐτὴ συνουσίωται , εἴπερ παντὸς εἴδους μετέχειν πέφυκεν . ὅλως δὲ εἰ μίν τις αὐτῇ στέρησιν συν - ουσιῶσθαι λέγοι , καὶ πάσας ἐρεῖ . ὥστε οὑτινοσοῦν εἴδους παρόντος αὐτὴ ἔφθαρται αὐτῆς ἡ οὐσία , εἴπερ καὶ ἡ στέρησις . εἰ δὲ λέγοι τις ὅτι καὶ ἐν τῷ μετέχειν εἴδους συνουσίωται τῇ ὕλῃ καὶ ἡ τοὐ εἴδους ἐκείνου στέ - ῥῆσις , διότι τὸ εἶναι τῇ ὕλῃ ἐν τῷ ἀνειδέῳ ἐστὶν , οὐ φυλάττει τὸ τῆς στερήσεως | σημαινόμενον . ἄλλο γάρ ἐστιν ἡ ἑτερότης , καθ’ ἣν καὶ τὸ εἶδος ἄυλόν ἐστι , καὶ ἄλλο ἡ τοῦ εἴδους ἀπουσία , ἥτις οὐ δύναται τῇ πα - ρουσίᾳ συνυπάρχειν . ἀλλ’ ὅτι μὲν οὔτε ἡ στέρησις οὔτε τὸ εἶδος ἐφίεται τοῦ εἴδους , καὶ ἄλλως δέδεικται , καὶ ὅτι τὸ ὑποκείμενον καὶ πεφυκὸς μετα - λαμβάνειν τοῦ εἴδους καὶ κοσμεῖσθαι ἀπ’ αὐτοῦ τοῦτό ἐστι τὸ ἐφιέμενον τοῦ εἴδους , ἐκ τούτων δὲ καὶ ὅτι ἄλλο τῆς ὕλης ἡ στέρησις συνῆκται . οὐ μέντοι διὰ τοῦτο ἐν ταῖς στοιχειώδεσιν ἀρχαῖς ἀριθμηθήσεται ἡ στέ - ῥῆσις . τὸ γὰρ στοιχεῖον ἐνυπάρχουσά ἐστιν ἀρχή , ἀλλ’ οὐχὶ τῆ ἀπουσία ποιοῦσα . ἀλλὰ πῶς θῆλυ κατὰ συμβεβηκὸς ἡ ὕλη , εἴπερ τῷ αὑτῆς λόγῳ ἐνδεὴς τοῦ εἴδους ἐστὶ καὶ ὀρέγεται αὐτοῦ καὶ ὑποδέχεται καὶ δια - στάσεως αὐτῷ καὶ ἐκτάσεως ἐστιν αἰτία ; ἢ διὰ τὴν ἀπουσίαν ἐνδεής ἐστι καὶ ὀρέγεται , ὡς εἴ γε ἀεὶ μετεῖχε τοῦ εἴδους ὡς ἐν τοῖς οὐρανίοις , οὔτε ἐνδεὴς ἄν ἦν οὔτε ὠρέγετο , ἀλλὰ μία τις ἐξ ἀμφοῖν ἀεὶ φύσις ἦν συν - ουσιωμενη . p . 192a25 Φθείρεται δὲ καὶ γίνεται ἔστι μὲν ὡς , ἔστι δ’ ὡς οὔ . ἕως τοῦ ἀλλ’ ἄφθαρτον καὶ ἀγένητον ἀνάγκη αὐτὴν εἶναι . Δείξας καὶ ὅτι ἔστιν ἡ ὕλη καὶ ὁποία τίς ἐστι καὶ τίνι τρόπῳ γνώ - σεως ληπτὴ καὶ ὅτι διαφέρει τῆς στερήσεως , κἂν ἀδιόριστος δοκῇ πρὸς αὐτήν , ἐφεξῆς καὶ ὅτι ἄφθαρτος καθ’ αὑτήν ἐστι δείκνυσιν , εἰ καὶ κατὰ συμβεβηκὸς φθείρεται , τῷ τὸ συμβεβηκὸς αὐτῇ , τοῦτο δέ ἐστιν ἡ στέρησις , καθ’ αὑτὸ φθείρεσθαι . ἔστι δέ τις καὶ αὕτη διαφορὰ τῆς τε ὕλης καὶ τῆς στερήσεως , ᾗ ἡ μὲν ὕλη κατὰ συμβεβηκός , ἡ δὲ στέρησις καθ’ αὑτὸ φθείρεται . καλεῖ δὲ τὸ συμβεβηκὸς αὐτῇ τὸ ἐν ᾧ ἀντὶ τοῦ τὸ ἐν αὐτῇ · συμβεβηκότος γὰρ αὕτη φύσις τὸ ἔν τινι εἶναι . καὶ κυρίως μὲν τὸ ἐν ᾧ τὸ ὑποκείμενον δηλοῖ ἄλλο γὰρ τὸ ἐν ᾧ τί ἐστι καὶ ἄλλο τὸ ἐν ἐκείνῳ ὄν ) , κατεχρήσατο δὲ αὐτῷ ἐπὶ τοῦ ἐν ὑποκειμένῳ . ἀντὶ δὲ τοῦ εἰπεῖν ‘ὡς δὲ κατὰ τὴν αὐτῆς φύσιν οὐ φθείρεται καθ’ αὑτὸ’ ὡς δὲ κατὰ τὴν δύναμιν εἶπε , διότι τῇ ὕλῃ τὸ εἶναι ὕλῃ τὸ δύνασθαί ἐστι · κατὰ γὰρ τὸ δυνάμει οὐσίωται . εἰ δὲ τοῦτο οὕτως ἔχει , καὶ ὅταν ἐνεργείᾳ παρῇ τὸ εἶδος , μένει τὸ δυνάμει τῆς ὕλης καὶ οὐ μεταβάλλει τοῦτό ποτε εἰς τὸ ἐνεργείᾳ , ἵνα μὴ φθαρῇ ἡ ὕλη κατὰ τὸ δυνάμει οὐσιωμένη . οὐκ ἀλλοιοῦται οὖν ἡ ὕλη , ἀλλὰ μένουσα , ὅπερ ἐστί , δέχεται τὸ εἶδος . εἰ δὲ τοῦτο , οἰκειότε - ρον τοῦ ἐξ ὕλης καὶ εἴδους λέγειν τὸ σύνθετον τὸ εἶδος ἐν ὕλῃ λέγειν . ἀλλ’ εἰ καὶ τὸ εἶδος συμβέβηκε τῇ ὕλῃ καὶ ἔστι καὶ αὐτὸ φθαρτόν , διὰ τί μὴ κατὰ τοῦτο φθαρτὴν κατὰ συμβεβηκὸς λέγει τὴν ὕλην , ἀλλὰ διότι τὸ φθειρόμενόν ἐστιν ἐν τούτῳ ἡ στέρησις ; ἢ πρῶτον μὲν οὐχ ὁμοίως ἐν · ὑπάρχει τῇ ὕλῃ τό τε εἶδος καὶ ἡ στέρησις , ἀλλὰ τὸ μὲν ὡς ἐν ὕλῃ εἶδος 25 τὴν σύνθετον οὐσίαν ποιεῖ μετὰ τῆς ὕλης μέρος αὐτῆς γινόμενον μετ’ ἐκεί - νης , καὶ διαφέρει ταύτῃ τοῦ ὡς συμβεβηκότος ἐν οὐσίᾳ · τοῦτο γὰρ οὐ ποιεῖ τι σύνθετον μετὰ τῆς οὐσίας , ἡ δὲ ἐν τῇ ὕλῃ στέρησις ὡς ἐν ὑπο - κειμένῳ ἐστὶ τῆ ὕλη οὐ ποιοῦσά τινα μετ’ αὐτῆς οὐσίαν οὐδὲ μέρος συν - θέτου οὐσίας γινομένη . διὸ ἡ μὲν στέρησις συμβεβηκὸς λέγεται τῆς ὕλης , τὸ δὲ εἶδος οὔ . καὶ ἡ μὲν τῆς στερήσεως φθορὰ κατὰ συμβεβηκὸς καὶ τῆς ὕλης λέγεται , ἡ δὲ τοῦ εἴδους οὐκέτι . τοῦ γὰρ εἴδους τότε μάλιστα ἡ ὕλη διαφαίνεται . στερήσεως δὲ φθειρομένης καὶ εἴδους ἐπιγινομένου κρύπτεται ἡ ὅλη , καὶ φθείρεσθαι καὶ αὕτη δοκεῖ . μήποτε δὲ καὶ ὁ Ἀριστοτέλης τὴν ὕλην ἐκ τοῦ δυνάμει καὶ τῆς ἐν τούτῳ στερήσεως θεασάμενος κατὰ μὲν τὸ ἐν ᾧ τουτέστι κατὰ τὴν στέρησιν , φθείρεσθαι τὴν ὕλην καθ’ αὑτό φησι , κατὰ δὲ τὴν δύναμιν ἄφθαρτον εἶναι καὶ ἀγένητον . οὕτως δὲ οἶμαι καὶ ἡ λέξις καταλληλοτέρα φανήσεται ἡ λέ - γουσα ὡς μὲν γὰρ τὸ ἐν ᾧ , εἰ ὡς ἐπὶ τῆς ὕλης λέγοιτο , ὅτι κατὰ μὲν τὴν στέρησιν καθ’ αὑτὸ φθείρεται , κατὰ δὲ τὸ δυνάμει ἄφθαρτος καὶ ἀγέ - νητός ἐστι . καὶ γὰρ οὐδὲ εἶπεν ὅτι κατὰ συμβεβηκὸς φθείρεται ἡ ὕλη , ἀλλ’ ὅτι ὡς μὲν στέρησις καθ’ αὑτὸ φθείρεται , ὡς δὲ τὸ δυνάμει οὔτε γίνεται οὔτε φθείρεται . οἱ δὲ ἐξηγηταὶ κατὰ συμβεβηκὸς αὐτὴν φθείρεσθαι λέ - γουσι , διότι τὸ ἐν αὐτῇ ὂν ἡ στέρησις φθείρεται , ὡς τὸν ἀμφορέα φθεί - ρεσθαί φαμεν , ὅταν ὁ ἐν αὐτῷ οἶνος φθαρῇ . καίτοι τίς ἂν εἴποι ἀμφορέα ἐφθάρθαι τοῦ οἴνου φθαρέντος ; κἂν πολὺν δὲ λόγον κατέτεινεν ὁ Ἀριστοτέλης διορίζων τὴν ὕλην τῆς στερήσεως , δύναται ὡς κατὰ τὸ δυνά - μει μάλιστα τὴν ὕλην θεωρῶν ἐκείνοις κεχρῆσθαι τοῖς λόγοις . ἀλλ’ ὅπως δείκνυσιν ἄφθαρτον καὶ ἀγένητον κατὰ τὸ δυνάμει τὴν ὕλην , ἐφεξῆς ἴδωμεν . p . 192a29 εἴτε γὰρ γίνεται , ὑποκεῖσθαί τι δεῖ πρῶτον ἕως τοῦ ὥστε ἐφθαρμένη ἔσται πρὶν φθαρῆναι . Τέτταρα δυνάμει προλαβὼν ἐναργῆ ἀξιώματα διὰ μὲν τῶν δύο δείκνυσιν ὅτι ἀγένητος ἡ ὕλη , διὰ δὲ τῶν δύο ὅτι ἄφθαρτος . ἔστι δὲ δύο μέν , ὅτι τε τὸ γινόμενον ἔκ τινος γίνεται ὑποκειμένου πρώτου καὶ ὅτι τὸ γινόμενον οὐδέπω ἐστὶ τοῦτο ὃ γίνεται . καὶ τὰ λοιπὰ δὲ δύο τούτοις ὅμοια , ὅτι πάν τὸ φθειρόμενον εἰς τοῦτο φθείρεται , ἐξ οὗ πρώτου γίνεται , καὶ ὅτι τὸ 35 φθειρόμενον ὅτε φθείρεται οὐδέπω ἔφθαρται . πρὸς τούτοις καὶ τὸν ὁρισμὸν τῆς ὕλης ὡς ἀξίωμα προσλαμβάνει . ἐξ ὧν δείκνυσι πρῶτον ὅτι ἀγένητος ἡ ὕλη οὕτως · εἰ γίνεται ἡ ὕλη τὸ δὲ γινόμενον πᾶν ἐξ ὑποκειμένου γί - νεται πρώτου καθ’ αὑτὸ . ἐνυπάρχοντος , τὸ δὲ ἐξ οὗ γίνεταί τι πρώτου καθ’ αὑτὸ ἐνυπάρχοντος τοῦτό ἐστιν ἡ ὕλη ) , εἰ οὖν γίνεται ἡ ὕλη , ἐξ ὕλης γίνεται προὑπαρχούσης . ἔστιν ἄρα ἡ ὕλη πρὶν γενέσθαι . εἰ δὲ τοῦτο ὡς ἀδύνατον ἠξίωται τὸ τὸ γινόμενον εἶναι πρὶν γενέσθαι , δῆλον ὅτι καὶ τὸ ἡγούμενον ἀδύνατόν ἐστι τὸ γίνεσθαι τὴν ὕλην . καὶ συνῆκται ταῦτα ἔκ τε τῶν ἄλλων τῶν προηξιωμένων καὶ ἐκ τοῦ τῆς ὕλης ὁρισμοῦ . τὸ δὲ ἐξ οὗ γίνεταί τι ἐνυπάρχοντος μὴ κατὰ συμβεβηκὸς πρὸς ἀντιδια|στολὴν εἴρηται τῆς στερήσεως · κἀν γὰρ λέγηται καὶ ἐκ ταύτης γίνεσθαι τὸ γινό - μενον , ἀλλ’ οὔτε ἐνυπαρχούσης , οὔτε καθ’ αὑτὸ ἐκ ταύτης , ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκός . τῷ γὰρ ἀπεῖναι αὐτὴν ἐξ αὐτῆς λέγεται γίνεσθαι τὸ γινόμενον . “ ἤ , φησὶν ὁ Ἀλέξανδρος , τὸ μὴ κατὰ συμβεβηκὸς πρόσκειται , ὅτι ἐνυ - πάρχει μὲν τῷ γινομένῳ καὶ τὰ τῷ ὑποκειμένῳ συμβεβηκότα οἷον τῷ ἀν - δριάντι τὸ χρῶμα τὸ συμβεβηκὸς τῷ χαλκῷ , ἀλλ’ οὐ καθ’ αὑτὸ ὑπάρχει , ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκός · διὸ οὐδὲ ὕλη ἐστὶν αὐτοῦ οὐδὲ συντελεῖ τι τῷ ἀν - δριάντι πρὸς τὸ εἶναι . δείξας δὲ ὅτι οὐ γίνεται ἡ ὕλη , ἐφεξῆς ὅτι οὐδὲ φθείρεται δείκνυσι . πᾶν γὰρ τὸ φθειρόμενον οὐ τῷ εἰς τὸ μὴ ὃν ἀνα - λύεσθαι λέγεται φθείρεσθαι , ἀλλὰ τῷ εἰς τοῦτο ἐξ οὗ ἐνυπάρχοντος πρώτου γέγονε μὴ κατὰ συμβεβηκός , τοῦτο δέ ἐστιν ἡ ὕλη . εἰ οὖν φθείρεται ἡ ὕλη , εἰς τὸ τοιοῦτον ἀναλύεται ὅ ἐστιν αὐτή , καὶ ἔστ’ αἰ ἐφθαρμένη ἡ ὕλη οὖσα · ὕλη δέ ἐστι πρὸ τοῦ φθείρεσθαι · ὥστε ἐφθαρ - μένη ἔσται πρὸ τοῦ φθαρῆναι . ὥστε εἴτε γίνεται , δεῖ ὑποκεῖσθαι πρὸς τὴν γένεσιν αὐτῆς τὴν τοιαύτην φύσιν ἥτις ἐστὶν αὐτή , ἔσται οὖν πρὸ τοῦ γενέσθαι · εἴτε φθείρεται , δεῖ εἰς τοῦτο αὐτὴν φθαρῆναι ὅ ἐστιν αὐτή , καὶ ἔσται ἐφθαρμένη πρὸ τοῦ φθαρῆναι . Καὶ τὸ ἄφθαρτον δὲ τῆς ὕλης ἀπὸ τοῦ Πλάτωνος καὶ τῶν Πυθαγορείων ὁ Ἀριστοτέλης παρέλαβε . λέγει γοῦν ὁ τοῦ Πλάτωνος Τίμαιος “ τρίτον δὲ αὖ τὸ γένος ὂν τὸ τῆς χώρας ἀεὶ φθορὰν οὐ προσδεχόμενον , ἕδραν δὲ πα · ρέχον ὅσα ἔχει γενέσθαι πᾶσιν , αὐτὸ δὲ μετ’ ἀναισθησίας ἁπτὸν λογισμῷ τινι νόθῳ μόγις πιστόν ” . ἤρτηται δὲ ἡ πᾶσα τοῦ Ἀριστοτέλους ἀπόδειξις ἐκ τοῦ φυσικοῦ ἀξιώματος τοῦ λέγοντος μήτε γίνεσθαί τι ἐκ τοῦ ἀπλῶς μὴ ὄντος μήτε φθείρεσθαί τι εἰς τὸ ἀπλῶς μὴ ὄν . τοῦτο δὲ τὸ ἀξίωμα αὐτὸς ἐπιστώσατο ἐν ἀρχῇ δεικνὺς ὅτι ἐκ τοῦ ἐναντίου γίνεται τὸ γινόμενον καὶ φθείρεται εἰς τὸ ἐναντίον . καὶ δεῖ τι εἶναι τὸ τοῖς ἐναντίοις ὑποκείμενον , ὅπερ πῶς μὲν ὄν ἐστιν , πῶς δὲ οὐκ ὄν , ἐξ οὗ πρώτως ἐνυπάρχοντος καθ’ αὑτὸ γίνεται τὰ γινόμενα . ὁ μέντοι Πλάτων’ , ὡς εἴρηται πρότερον , κατ’ ἄλλον τρόπον ἔδειξεν , ὅτι ἐξ ὑποκειμένου τινὸς γίνεται τὸ γινόμενον · ἐπειδὴ γὰρ εἰκών ἐστι τὸ γινόμενον τοῦ ὄντος , πᾶσα δὲ εἰκὼν ὡμοίωται πρὸς τὸ παράδειγμα , τὸ δὲ ὡμοιωμένον ὁμοιώσεως μεθέξει ἀπὸ τοῦ παραδείγματος ὡμοίωται πρὸς αὐτό , ἄλλο μέν ἐστι τὸ μετέχον , ἄλλο δὲ τὸ μετεχόμενον καὶ ἡ μέθεξις καθ’ ἣν ὁμοιοῦται ἡ εἰκών . τὸ ἄρα μετέχον τοῦτό ἐστι τὸ ἐν ὧ καὶ ἐξ οὗ γίνεται ἡ εἰκών , ὅπερ ἐστὶ τὸ γινόμενον λέγει γοῦν ὁ Πλάτων’ ἐν Τιμαίῳ · “ ἐν δ’ οὖν τῷ παρόντι χρὴ γένη διανοηθῆναι τριττά , τὸ μὲν γινόμενον , τὸ δὲ ἐν ᾧ γίνεται , τὸ δὲ ὅθεν ἀφομοιούμενον φύεται τὸ γινόμενον ” ) , καὶ εἴπερ ἀληθῆ τὰ πρότερον ὑπ’ ἐμοῦ ῥηθέντα , τοῦτό ἐστιν ἡ ἀπὸ τοῦ ὄντος ἐκτροπὴ καὶ παράλλαξις καὶ εἰς τὸ μὴ ὂν ὑπο - φορά , ἣν ἡ τοῦ ὄντος μέθεξις καταλαμβάνουσα ἵστησιν ὡς δυνατὸν καὶ εἰ - ’κόνα ποιεῖ τοὐ ὄντως εἶναι καὶ ἀντὶ τοῦ ὄντως μὴ εἶναι , ὅπερ ἔσχεν ἂν εἰς τὸ μὴ ὂν τελέως ὑπενεχθεῖσα οὐκ ὄντως εἶναι ποιοῦσα . Ἀλλὰ πῶς ἀγένητος καὶ ἄφθαρτος ἡ ὕλη ; πότερον τῇ ἑαυτῆς κοινό - τητι ; ἢ τοῦτο καὶ τοῖς εἴδεσι προσήκει · οὐδενὸς γὰρ εἴδους κοινότης φθεί - ρεται ἐκ τοῦ παντός , ἀλλὰ καὶ ἄνθρωπος ἀεί ἐστι καὶ ἵππος καὶ λευκὸν καὶ ἀρετὴ καὶ τῶν ἄλλων εἰδῶν ἕκαστον διὰ τὸ μένειν τὴν κοινότητα ἑκάστων . ἀλλ’ ἆρα καὶ κατὰ τὸ ἄτομον ἑαυτῆς ἡ ὕλη ἀγένητος καὶ ἄφθαρτός ἐστιν , ὥστε τὴν ἐμὴν ὕλην οὐ καθὸ ὕλη τοῦτο γὰρ τῆς κοινότητός ἐστιν ) , ἀλλὰ καθὸ ἐμὴ ὕλη καὶ τοιάδε ὕλη ἀγένητον εἶναι καὶ ἄφθαρτον ; καὶ πῶς οὐ μάτην ἔσται αὕτη τοῦ ἐμοῦ φθαρέντος εἴδους ; οὐδὲ γὰρ ἔσται ἄλλου ὕλη , καθὸ ἐμοῦ ἐστι . πῶς δὲ οὐκ ὄντως κρείττων ἔσται τῶν εἰδῶν ἡ ὕλη καὶ οὐσιωδεστέρα , εἴπερ τῶν ἀτόμων εἰδῶν φθειρομένων ἡ ἄτομος ὕλη μένει ; μήποτε οὖν οὐδὲ ἔστιν ἄτομος ὕλη καθ’ αὑτήν , ἀλλ’ ὑπὸ τῶν ἀτό - μῶν εἰδῶν ἀτομοῦται , ὥσπερ καὶ μορφοῦται ὑπὸ τῶν εἰδῶν · τὰ γὰρ ἄτομα τῷ ἀριθμῷ διαφέροντα διαιρέσεσι πληθύνεται καὶ διαφοραῖς συμβεβηκότων . οὔτε δὲ διαίρεσις οὔτε ἀριθμὸς οὔτε τὰ συμβεβηκότα τῆς ὕλης ἴδιά ἐστιν , ἀλλὰ τῶν εἰδῶν . αὕτη οὖν ἡ ἀπὸ τοῦ ὄντος κοινὴ παράλλαξις , ἢ ὅτι ποιέ ἐστιν ἡ ὕλη , ἀγένητος καὶ ἄφθαρτός ἐστιν . ἡ δὲ τοιάδε παράλλαξις καὶ ἡ τοιάδε ὕλη κατειλημμένη λοιπὸν ὑπὸ τοῦ εἴδους καὶ ἠτομωμένη γίνεται καὶ φθείρεται ὥσπερ καὶ τὸ εἶδος τὸ ἄτομον . κἂν γὰρ τὸ πρῶτον σῶμα λέγοι τις εἶναι τὴν ὕλην , καὶ ἐκεῖνο κατὰ τὴν κοινότητά ἐστιν ἄφθαρτον . τὸ γὰρ τοῦ ὕδατος σῶμα μετὰ τῶν τοῦ ὕδατος ποιοτήτων εἰς τὸ τοῦ ἀέρος σῶμα καὶ εἰς τὰς ἐκείνου μεταβάλλει ποιότητας , οὐχ ἡ σῶμα μέντοι κατὰ γὰρ τοῦτο οὐ μεταβάλλει ) , ἀλλ’ ᾗ τοιόνδε σῶμα εἰς τοιόνδε . ἐπειδὴ οὖν ἡ ὕλη τὸ κοινὸν ἔχει μόνον καθὸ ὕλη , διὰ τοῦτο ταύτῃ τὸ ἀγένητον καὶ ἄφθαρτον προσήκει . καὶ ἡ Ἀριστοτέλους ἀπόδειξις περὶ τοῦ ἀγένητον καὶ ἄφθαρτον εἶναι τὴν ὕλην ἀσάλευτος μένει . ἡ γὰρ τὶς ὕλη γίνεται ἐκ τῆς τινὸς καὶ ἡ τοῦ ἀέρος ἐκ τῆς τοῦ ὕδατος , καὶ οὐκ ἔστιν ἡ τοῦ ἀέρος πρὶν γενέσθαι ὕδατος γὰρ ἦν ἐκείνη καὶ φθείρεται εἰς τὴν τοῦ ὕδατος ἡ τοῦ ἀέρος ) καὶ οὐκ ἔφθαρται ἡ τοῦ ἀέρος πρὶν φθαρῆναι · οὐ γὰρ ἦν ὕδατος πρὶν γενέσθαι ὕδωρ . ἐπειδὴ δὲ τὸ τὶς ὕλη κατὰ τὸ εἶδος ἔχει , διὰ τοῦτο ἀδιορίστως ἀγένητον καὶ ἄφθαρτον εἶπε τὴν ὕλην ὁ Ἀριστοτέλης . Ἀλλ’ εἰ ἀγένητος , φασί τινες , καὶ ἄφθαρτος ἡ ὕλη , πῶς οὐκ ἀρχή τίς ἐστι πρώτη καὶ αὕτη ὥσπερ καὶ ὁ θεός . εἰ γὰρ ἐκ θεοῦ παρήχθη , οὐκ ἄν ἀγένητος ἦν . ἀλλ’ ὅτι μὲν ὁ Ἀριστοτέλης ἀγένητον οὐχὶ τὸ μὴ ἀπ’ αἰτίας ἠρτημένον λέγει , ἀλλὰ τὸ μὴ ἀπ’ ἀρχῆς χρόνου γενόμενον , δηλοῖ καὶ τὴν κίνησιν ἐν τοῖς τέλεσι ταύτης τῆς πραγματείας , ἀγένητον καὶ ἄφθαρτον δεικνύς , καίτοι πᾶν τὸ κινούμενον ὑπό τινος κινεῖσθαι φήσας · ἔτι δὲ ὁμοίως ἄν ἀγενήτους λέγοι καὶ τὰς τῶν εἰδῶν κοινότητας , ὥστε πολλὰς ἄν ἀρχὰς λέγοι πρώτας . καίτοι γε αὐτός ἐστιν ὁ βοῶν “ οὐκ ἀγαθὸν πολυκοιρανίη’’ . ὅλως δὲ ὁ μὲν Ἀριστοτέλης ὡς στοιχειώδη ἀρχὴν ὕπο · τίθεται τὴν ὕλην , ἥτις οὐκ ἂν ἀντίξους εἴη πρὸς τὸ ποιητικὸν ἢ τελικὸν αἴτιον , εἴπερ καὶ ἐφίεται τοῦ ἐκεῖθεν κόσμου “ ὡς | θῆλυ ἄρρενος , καὶ ὡς αἰσχρὸν καλοῦ’’ . οἱ δὲ ἑτερόδοξοι τὴν ὕλην εἶναι τὸ κακὸν λέγοντες καὶ ἀντίξουν αὐτὴν ἀρχὴν τῷ ἀγαθῷ τιθέντες ὡς ποιητικὴν ἀρχὴν ἀντιτιθέασι . τοιγαροῦν γενέσεις ἀπ’ αὐτῆς παραδιδόασι καὶ στρατηγίς αὐτῆς καὶ βουλάς , καὶ θριάμβους κατὰ τοῦ ἀγαθοῦ ληρωδοῦσιν . ὁ μέντοι Πλάτων’ ἐν Τιμαίῳ μὲν τά τε κυρίως αἴτια καὶ τὰ συναίτια τῆς τοῦ κόσμου ὑποστάσεως παρα - διδοὺς τὴν ὅλην τοῖς συναιτίοις συντάττει καὶ ἄφθαρτον αὐτὴν ὥσπερ καὶ τὸν ὅλον κόσμον φησίν . ὅτι δὲ ὡς πρώτην αὐτὴν ἀρχὴν οὐκ ἀξιοῖ λέγειν , ἐδήλωσεν ‘Eρμόδωρος ὁ τοῦ Πλάτωνος ἑταῖρος ἐν τῷ περὶ Πλάτωνος βιβλίῳ τὰ δοκοῦντα τῷ Πλάτωνι ἔν τε τοῖς ἄλλοις καὶ περὶ τῆς ὕλης γράφων , ὡς ὁ Δερκυλλίδης ἱστόρησε . τὸ δὲ συμπέρασμα ἐγὼ τῶν εἰρημένων παραθή - σομαι · “ ὥστε ἄστατον καὶ ἄμορφον καὶ ἄπειρον καὶ οὐκ ὂν τὸ τοιοῦτον λέγεσθαι κατὰ ἀπόφασιν τοὐ ὄντος . τῷ τοιούτῳ δὲ οὐ προσήκει οὔτε ἀρχῆς οὔτε οὐσίας . ἀλλ’ ἐν ἀκρισίᾳ τινὶ φέρεσθαι , δηλοῖ γὰρ ὡς ὃν τρόπον τὸ αἴτιον κυρίως καὶ διαφέρον τρόπῳ τὸ ποιοῦν ἐστιν , οὕτω καὶ ἀρχή . ἡ δὲ ὕλη οὐκ ἀρχή . ὃ καὶ τοῖς περὶ Πλάτωνα ἐλέγετο μία ὅτι εἴη ἀρχή.’’ p . 192a34 Περὶ δὲ τῆς κατὰ τὸ εἶδος ἀρχῆς ἕως τοῦ ἐν τοῖς ὕστερον δεικνυμένοις ἐροῦμεν . Εἰπὼν περὶ τῆς ὑλικῆς ἀρχῆς , ὅτι ἀνάγκη εἶναί τι πρῶτον ὑποκείμενον , ἐξ οὗ γίνεται ἕκαστα ἐνυπάρχοντος καθ’ αὑτὸ καὶ οὐ κατὰ συμβεβηκός , καὶ ὅτι ἕτερον τῆς στερήσεως ἡ ὕλη , καὶ ὅτι ἀγένητος καὶ ἄφθαρτος , ὤφειλε λοιπὸν καὶ περὶ τῆς κατὰ τὸ εἶδος ἀρχῆς εἰπεῖν . τοῦτο γὰρ ἀκόλουθον ἦν τῷ τρεῖς μὲν εἰπόντι τὰς στοιχειώδεις ἀρχάς , ὕλην καὶ στέρησιν καὶ εἶδος , περὶ δὲ τῶν δύο διδάξαντι . ἀλλ’ ἡ μὲν ὕλη ἐνταῦθα τὴν πρώτην ἑαυτῆς ὑπόστασιν ἔχει καὶ στοιχεῖον ὅλης τῆς γενέσεως ἐστι , τὸ δὲ εἶδος τὸ μέν ἐστι πρῶτον καὶ ἀρχικὸν ὄντως , ὅπερ νοῦν ἐν ἄλλοις καὶ ἀγαθὸν καὶ πρῶτον αἴτιον καλεῖ ποιητικὸν καὶ τελικὸν ὑπάρχον , καὶ ἓν αὐτὸ καὶ πολλὰ λέγει · μετὰ γὰρ τὸν ἕνα νοῦν τὸ πλῆθος ὑφεστάναι δεῖ , δι’ ἃ καὶ κυκλοφορητικὰ σώματα . τὸ δέ τί ἐστιν εἶδος φυσικὸν καὶ φθαρτόν , στοιχεῖον τοῦτο τῶν γινομένων καὶ φθειρομένων καὶ προσεχὲς αἴτιον ὑπάρχον . καὶ δῆλον ὅτι ἡ κατὰ τὸ εἶδος κυρίως ἀρχὴ ἐκείνη ἐστὶν ἡ πρώτη καὶ χωριστή , ἀφ’ ἧς καὶ τὸ ἐνταῦθα εἶδος τὸ εἶναι ἔχει . διὰ τοῦτο περὶ μὲν τῆς κυρίως κατὰ τὸ εἶδος ἀρχῆς τῆς χωριστῆς καὶ νοητῆς καὶ ἀκινήτου , εἴτε μία ἐστὶν ἢ πολλαί , ἢ ὅπερ ἀληθέστερον καὶ μία καὶ πολλαί , καὶ τίς ἢ τίνες , ὅτι ἄυλοι καὶ νοηταὶ καὶ πάντῃ τέλειοι τῇ οὐσίᾳ οὖσαι ἐνέρ - γειαι , ταῦτα οὖν δι’ ἀκριβείας τῆς πρώτης φιλοσοφίας ἔργον ἐστὶ διορίσαι , ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν , τῆς ὑπὲρ τὰ φυσικὰ πραγματείας , ἣν αὐτὸς μετὰ τὰ φυσικὰ καλεῖ . Περὶ δὲ τῶν φυσικῶν καὶ φθαρτῶν καὶ ὅλως ἐν κινήσει καὶ μέτα . βολῇ θεωρουμένων εἰδῶν , ἅπερ ἀρχαὶ στοιχειώδεις καὶ προσεχῆ αἴτια εἰδικὰ τῶν φυσικῶν εἰσιν , ὕστερον , φησίν , ἐροῦμεν . τοῦτο γάρ ἐστι τὸ εἶδος , ὃ καὶ ἐνυπάρχει τοῖς φυσικοῖς ὡς στοιχεῖον καὶ πρὸς ὃ ἡ στέρησις ἀντίκειται , ἐξ οὗ καὶ τῆς ὕλης τὰ φυσικὰ πάντα συνέστηκε . καὶ διαλύεται εἰς ταῦτα τὸ συναμφότερον , εἰς μὲν τὴν ὕλην καὶ ὑπομένουσαν , εἰς δὲ τὸ εἶδος οὐχ ὑπομένον . λέγει δὲ περὶ τοῦ τοιούτου εἴδους εὐθὺς ἐν τῷ ἐφεξῆς βιβλίῳ διχῶς αὐτὸ θεωρῶν , κατά τε τὴν φύσιν , ἣν καὶ ὡς ποιητικὸν προσεχὲς αἴτιον παραδώσει διὸ καὶ ἐν ἐκείνοις φυλάττει τὸν περὶ αὐτοῦ λόγον καὶ δι’ ἄλλας αἰτίας τὰς ἐκεῖ ῥηθησομένας ) , θεωρεῖ δὲ αὐτὸ καὶ κατὰ τὸ ἐφαπλωθὲν τῇ ὕλη . καὶ τὰ δύο πάλιν εἰς ἓν ἄγει κατὰ τὸ στοιχειῶδες τῶν φυσικῶν εἶδος , ὅπερ μάλιστα ἡ προκειμένη πραγματεία ζητεῖ . τάχα δὲ δυνατὸν λέγειν , ὅτι περὶ τῆς κατὰ τὸ εἶδος ἀρχῆς οὐχὶ τῆς χωριστῆς εἶπε νῦν , ἀλλὰ τῆς στοιχειώδους . καὶ γὰρ τὰ στοιχεῖα τῶν φυσικῶν πραγμάτων μετὰ ἀκριβείας παραδοῦναι οὐ τοῦ φυσιολόγου ἐστίν , ἀλλὰ τοῦ πρώτου φιλοσόφου , ὥσπερ οὐδὲ τὴν τῶν τεττάρων στοιχείων θεωρίαν τοῦ ἰατροῦ , ἀλλὰ τοῦ πρώτου φυσιολόγου · περὶ μέντοι τῶν φυσικῶν εἰδῶν , οὐχ ὡς εἰδῶν ἁπλῶς ἀλλ’ ὡς γινομένων καὶ φθειρομένων , τοῦ φυσικοῦ ἐστιν εἰπεῖν . καὶ δὴ καὶ ἐρεῖ περὶ τούτων ἐν τοῖς Περὶ γενέσεως καὶ φθορᾶς , ἅπερ ὕστερον δείκνυσθαί φησιν ὡς μετὰ ταύτην τεταγμένα τὴν πραγματείαν . καλλίων δὲ ἡ προτέρα ἐξήγησις , ὅτι ποιητικὸν τοῦ οὐρανοῦ οἶδεν Ἀριστοτέλης . ἐπειδὴ δέ τινες οἴονται ποιητικὸν αἴτιον τοῦ παντὸς μὴ λέγειν τὸν Ἀριστοτέλην , ἀλλὰ μόνον τελικὸν καὶ τοῦτο καὶ τὸν Ἀλέξανδρον ἀρέσκειν νομίζουσιν , ἀναγ - καῖον δοκεῖ μοι τῶν ἐνταῦθα λεγομένων ὑπὸ Ἀλεξάνδρου τοῦ γνησιωτάτου τῶν Ἀριστοτέλους ἐξηγητῶν ἀκούειν αὐτοὺς ἐχόντων οὕτως · “ τὸ δὲ πρῶτον εἶδος καὶ ὡς ποιητικὸν ἄν εἴη αἴτιον . λέγει γὰρ ἐν τοῖς Μετὰ τὰ φυσικά , ὅτι τοῦτο τὸ κινούμενον ὑπ’ αὐτοῦ , τοῦτο δέ ἐστι τὸ πέμπτον σῶμα , τὰ ἄλλα κινεῖ τὰ ἐν γενέσει καὶ φθορᾷ . οὕτως μὲν οὖν ποιητικόν . καθόσον δὲ πάντα τῇ τούτου ἐφέσει τῆς οἰκείας τελειότητος τυγχάνει , ὡς καὶ μικρῷ πρόσθεν εἴρηται , καὶ καθόσον , ὡς αὐτὸς εἴρηκε πάλιν ἐν τοῖς Μετὰ τὰ φυ - σικά , „ κινεῖ δὲ ὡς ἐρώμενον ,,, εἴη ἂν ὡς τὸ τέλος καὶ τὸ οὗ χάριν αἴτιον . τοιοῦτον γὰρ τὸ ὀρεκτόν.’’ ἰδοὺ σαφῶς καὶ κατά τι μὲν ὡς ποιητικὸν κατά τι δὲ ὡς τελικὸν αἴτιον ὑπέθετο τὸν νοῦν , αὐτὸς παρέστησεν . p . 192b2 Ὅτι μὲν οὖν εἰσὶν ἀρχαὶ καὶ τίνες καὶ πόσαι τὸν ἀριθμόν ἕως τοῦ τέλους . Τὸ μὲν γὰρ εἶναι τῶν φυσικῶν ἀρχὰς ὡς ἐναργὲς ἔδοξε παραλαμβάνειν φυλάττων τὰ προσήκοντα τῷ φυσικῷ μέτρα , τὸ δὲ τίνες καὶ πόσαι διορι - σάμενος καὶ ὅτι εἰσὶν ἀρχαὶ παρέστησε μέχρι τούτων τὸ πρῶτον κατα - κλείσας βιβλίον .
Lemmas: ὁ σκοπός ὁ Ἀριστοτέλης φυσικός ἀκρόασις μανθάνω εἰμί ῥᾳδίως , εἰμί ὁ κατά αὐτός διαίρεσις ὁ φυσικός μέρος ὁ φιλοσοφία ὑπομνη - ἵημι · οὖον χείρων δέ ἴσως καί ὁ ὅλος ὁ κατά αὐτός ὁ φιλοσοφία ἐκτίθημι διαίρεσις . ἐπεί γάρ τελείωσις εἰμί ὁ Ψυχή ὁ φιλοσοφία ὥσπερ ὁ σῶμα ὁ Ἰατρική , ὁ δέ Ψυχή ὁ μέν ἄλογος εἰμί ὁ δέ λογικός , καί ὁ λογικός ὁ μέν ὁ ἀλογία συνεργέω οἷος ὁ δύναμις παρά αὐτός λεγό - μένος νόος , ὁ δέ χωριστός οἷος ὁ κατά ἐνέργεια , δισσός δέ πᾶς ὁ Ψυχή ὁ δύναμις ὁ μέν ὀρεκτικός ὁ δέ γνωστικός , ὁ μέν ὁ ὀρεκτικός τελειωτικός ἐν τε ὁ ἀλογία καί ὁ δύναμις νάω ὁ ὁ ὄρεξις ὁ ἄλογος συνεργέω πρακτικός οὗτος πᾶς ὁ ἀπό ὁ περίπατος καλέω περί πρᾶξις ἀσχολέω καί τέλος ἔχω ὁ ὁ ἀγαθός αἵρεσις τε καί τεῦξις , ὁ δέ ὁ γνωστικός τέλος ἔχω ὁ ἀλήθεια κοινῶς θεωρητικός . ἀλλά ὅσος μέν αὐτός ὁ γνῶσις ὁ δύναμις νόος τελειόω ὁ μετά αἴσθησις καί φαντασία περί ὁ ἔνυλος εἶδος καί ἀχώριστος ὁ ὕλη καταγίγνομαι , οὗτος φυσικός καλέω , ὅτι περί ὁ τοιοῦτος ὁ φύσις καί ἐν οὗτος εἰμί ἀποδείκνυμι · ὅσος δέ περί ὁ χωριστός πάντῃ ὁ ὕλη εἶδος καί ὁ ὁ ἐνέργεια νόος καθαρός ἐνέργεια καί ὁ δύναμις ὁ ὁ ἐνέργεια συνεπαίρω , οὗτος θεολογικός καί πρῶτος φιλοσοφία καί μετά ὁ φυσικός καλέω ὡς ἐπέκεινα ὁ φύω - Σίκων τάσσω · ὁ δέ περί ὁ πῇ μέν χωριστός πῇ δέ ἀχώριστος ὁ ὕλη εἶδος οὗτος μαθηματικός καί περί Ψυχή καλέω . καί γάρ ὁ μάθημα - τική οὐσία μέσος λέγω ὁ μέν καθόλου ὁ χωριστός ἔχω ὁ ὕλη , ὁ δέ διαστατός καί διακρίνω ὁ ἀχώριστος . καί ὁ ψυχή δέ ὁμοίως κατά μέν ὁ αἴσθησις καί φαντασία καί κατά ὁ δύναμις νόος πολύς ὁ ἔνολος ἔχω νοέω , κατά δέ ὁ ἐνέργεια νόος , ὅς καί αὐτός ὁ Ψυχή εἰμί ἄκρος δείκνυμι ὁ Ἀριστοτέλης , ἄν μή δοκέω ὁ Ἀλέξανδρος , ὁ χόω - ριστὸν ὁ ὕλη ἔχω φημί . ἀλλά ὁ μέν ἄλλος μέρος ἐν ὁ οἰκεῖος πραγματεία ἀκριβής τυγχάνω διάκρισις . ὁ δέ φυσικός λόγος ὁ μέν περί ὁ ἀρχή εἰμί ὁ φυσικός πρᾶγμα πᾶς κατά ὅς φυσικός , αὐτός δέ εἶπον σωματικός , καί περί ὁ ὁ τοιοῦτος ἀρχή ἐκ ἀνάγκη ἀκολουθέω , ὁ δέ περί ὁ ἀπό ὁ ἀρχή . ἐπεί δέ οὗτος ὁ μέν εἰμί ἁπλόος ὁ δέ σύνθετος , περί μέν ὁ ἁπλόος ὁ περι οὐρανός διδάσκω ἐν μέν ὁ πρῶτος δύο βιβλίον περί ὁ πέμπτος οὐσία , ὁ κύριος οὐρανός , διαλέγω καί πρός ὁ ἄλλος καί ὁ ἀίδιος αὐτός ἀποδείκνυμι , ἐν δέ ὁ λοιπός δύο περί ὁ τέσσαρες στοιχεῖον ὁ ὑπό σελήνη , κατά ὅσος ἁπλόος καί οὗτος καί ἁπλόος κινέω κινέω , κατά τοσοῦτος ἐκεῖ παραλαμβάνω . οὕτως γάρ ἀγαθός οἴομαι λέγω καί οὐ ὡς ὁ Ἀλέξανδρος ὁ περι οὐρανός περί ὁ ἀίδιος τε καί πυκλό - φορητικός καί ἔτι περί πᾶς φυσικός σῶμα καθόλου ἢ περί ὁ κόσμος εἰμί φημί . περί μέν γάρ ὁ φυσικός κατά ὅς φυσικός οὗτος εἰμί καί αὐτός ὁμολογέω ὁ πραγματεία . καί εἰμί καί ὁ συντίθημι φυσικός · οὐδείς δέ περί σύνθετος λόγος ἐκεῖ , ἀλλά περί ὁ ἁπλόος , ὡς καί αὐτός Αρίστο - Τέλης ἐν ὁ τρίτος ὁ πραγματεία δῆλος ποιέω εἶπον “ περί μέν οὖν ὁ πρῶτος ὁ στοιχεῖον εἴρω καί ποῖος τίς εἰμί ὁ φύσις καί ὅτι ἄφθαρτος καί ἀγένητος . λοιπός δέ περί ὁ δύο εἶπον ” δύο λέγω ὁ δύο σῦς - ζυγία ὁ τέσσαρες στοιχεῖον ὁ δύο εἶδος ὁ κίνησις ὁ τε ἀπό ὁ μέσος καί ὁ πρός ὁ μέσος κρατέω , στοιχεῖον δέ ὁ ἁπλόος κλάω . ἐπεί δέ ὁ μέν σύνθετος πᾶς γενητός καί φθαρτός εἰμί , ὁ δέ ἁπλόος ὁ μέν ἀίδιος ὁ δέ γίγνομαι καί φθείρω , περί μέν ὁ ἀίδιος ἐν ὁ πρῶτος εἴρω ὁ περι οὐρανός , περί δέ ὁ γενητός καί φθαρτός ὡς μέν ἁπλόος ἐν ὁ τρίτος καί τέταρτος ὁ πραγματεία ἐκεῖνος · περί δέ ὁ † γενητός μέλλω λέγω πρῶτος συγγράφω ὁ περι γένεσις καί δύο βιβλίον ὁ κοινῶς πᾶς ὁ γίγνομαι καί φθείρω ἀκολουθέω ὅς . τοιοῦτος διδάσκω . οὗτος δέ λοιπός ἄλλος ἄλλος ἰδίως πρόσειμι . καί ὁ μέν ὅσος ἐν ὁ προσεχῶς ὑπέρ ἡμέτερος συνίστημι τόπος διά ὁ μέτειμι - ρολογικος πραγματεία διδάσκω , ὁ δέ ἐν ὁ κατά ἐγώ τόπος ἐπεί ὁ μέν εἰμί ἔμψυχος ὁ δέ ἄψυχος , περί μέν ὁ ἄψυχος ἐν ὁ περι μέταλλον πραγματεία διδάσκω · ὁ δέ ἔμψυχος ὁ μέν εἰμί ζῷον ὁ δέ φυτόν ὁ δέ ζωόφυτο · περί μέν οὖν ζῷον ἐν ὁ περί ζῷον παντοδαπός ΠΡΑ - γματειος διαλέγω πῇ μέν ἱστορικός ὁ περί αὐτός ἀφηγέομαι ὡς ἐν ὁ περι ζῷον ἱστορία , πῇ δέ αἰτιολογικός διδάσκω , ὡς ἐν ὁ περι ζῷον γένεσις καί μόριον καί κίνησις καί ὕπνος καί ὁ τοιοῦτος . ὁμοίως δέ καί περί φυτός κατά ὁ δισσός οὗτος διδάσκω τρόπος . ὁ μέν οὖν διαίρεσις τοιοῦτος τίς εἰμί ὁ φυσικός ὁ φιλοσοφία κατά ὁ περί - παθητικός αἵρεσις ὡς συναιρέω εἶπον . ὁ δέ πρόκειμαι πραγματεία ὁ σκοπός περί ὁ κοινός πᾶς ὑπάρχω ὁ φυσικός | πρᾶγμα κατά ὅσος εἰμί φυσικός , αὐτός δέ εἶπον 1v σωματικός , διδάσκω . κοινός δέ πᾶς ὁ ἀρχή καί ὁ ὁ ἀρχή παρά - κολούω . ἀρχή δέ εἰμί ὁ τε αἴτιος κύριος λέγω καί ὁ συναίτιος · καί αἴτιος μέν ὁ τε ποιητικός εἰμί καί ὁ τελικός κατά οὗτος , συναίτιος δέ ὁ τε εἶδος καί ὁ ὕλη καί ὅλως ὁ στοιχεῖον . Πλάτων δέ ὁ μέν αἴτιος ὁ παραδειγματικός προστίθημι , ὁ δέ συναίτιος ὁ ὀργανικός . καί ὅτι μέν περί ὁ κοινός πᾶς ὑπάρχω ὁ φυσικός ὁ ὁ πραγματεία εἰμί σκοπός , δηλόω μέν εὐθύς καί ὁ προοίμιον ἀναγκαῖος εἰμί λέγω ὁ φυσικός “ πρῶτος διορίζω ὁ περί ὁ ἀρχή , δηλόω δέ καί ἐν ἀρχή ὁ τρίτος βιβλίον λέγω “ δῆλος οὖν ὡς διά τε οὗτος καί διά ὁ πᾶς εἰμί κοινός καί καθόλου οὗτος , σκεπτέος προχειρίζω περί ἕκαστος οὗτος · ὕστερος γάρ ὁ περί ὁ ἴδιος θεωρία ὁ περί ὁ κοινός ” . ἐπεί δέ ὁ φύσις ποιητικός πως προσεχῶς αἴτιος εἰμί ὁ φυσικός ἀρχή κίνησις εἰμί δείκνυμι καί πᾶς φυσικός σῶμα εἰμί ἀρχή ἐν ἑαυτοῦ κίνησις ἔχω , ἀναγκαῖος ὁ περί κίνησις λόγος ὁ φυσικός . ἐπεί δέ ὁ κινέω ὑπό χρόνος μετρέω κατά ὁ κίνησις καί σῶμα εἰμί ἐν τόπος εἰμί , δεῖ καί περί χρόνος καί περί τόπος διδάσκω . ἐπεί δέ καί ὁ σῶμα καί ὁ τόπος καί ὁ χρόνος καί ὁ κίνησις συνεχής εἰμί , καί περί συνεχής ἀνάγκη διαλαμβάνω . καί οὗτος μέν παρακολουθέω ὁ φυσικός ἀρχή . ἐμπίπτω δέ ζήτημα καί περί ἤπειρος καί περί κενός , περί ἤπειρος μέν ὅτι ἀνάγκη καί ὁ φύω - Σικάς σῶμα καί ὁ κίνησις καί ὁ τόπος καί ὁ χρόνος συνεχής εἰμί καί διάστασις ἔχω ἐπί ἤπειρος εἰμί διαιρετός καί ἢ ἤπειρος εἰμί ἢ μετά - περασμένος ἢ πῇ μέν ὁ ἤπειρος ἔχω πῇ δέ ὁ περαίνω · ἐπεί δέ ὁ τόπος δοκέω τις διάστημα τίς κενός εἰμί σῶμα στερέω , εἰκότως ὁ περί κενός λόγος ἐμπίπτω ὁ περί ὁ τόπος , καί διότι τις ὁ φύσις - Κῶς καί οὐ ὁ τυγχάνω καί ὁ κενός ἐν ἀρχή τίθημι λόγος . περί οὗτος οὖν ὁ ὁ φυσικός ἀκρόασις σκοπός , ὁ κοινός πᾶς ὁ φυσικός ὑπάρχω ἢ δοκέω μέν , οὐ ὑπάρχω δέ . καί ὁ αἰτία ὁ ἐπιγραφή λοιπός δῆλος . περί γάρ ὁ κοινῶς πᾶς ὁ φυσικός καθό φυσικός εἰμί ὑπάρχω διδάσκω εἰκότως ὁ κοινός ὄνομα ἀποφέρω ‘Φυσική’ ἐπιγράφω , ἀκρόασις δέ ὡς εἰς ἀκρίβεια οὕτως ἀσκέω ὡς εἰς ἀκρόασις ἄλλος προτίθημι . Ἄδραστος δέ ἐν ὁ περι ὁ τάξις ὁ Ἀριστοτέλης σύγγραμμα ἱστορέω παρά μέν τίνω Περί ἀρχή ἐπιγράφω ὁ πραγματεία , ὑπό ἄλλος δέ Φυσικός ἀκρόασις τις δέ πάλιν ὁ μέν πρῶτος πέντε Περί ἀρχώνης ἐπιγράφω φημί , ὁ δέ λοιπάς τρεῖς περι κίνησις . οὗτος δέ φαίνω καί Ἀριστοτέλης αὐτός πολλαχοῦ μιμνήσκω . Χρήσιμος δέ εἰμί ὁ φυσιολογία οὖον μόνος ἐν ὁ κατά ὁ βίος καί ἰατρικός καί μηχανικός ὁ ἀρχή παρέχω καί ὁ ἄλλος βοηθέω τέχνη ἕκαστος γάρ αὐτός δήω ὁ φύσις καί ὁ κατά ὁ φύσις διαφορά ὁ ὑπόκειμαι αὐτός ὕλη ἐπισκοπέω ) οὐδέ ὅτι ὁ ἐν ἐγώ ὁ Ψυχή εἶδος ὁ σύστοιχος πρός ὁ ὁ φυσικός γνῶσις τελειόω ὡς θεολογία ὁ νοερός καί ἄκρος , ἀλλά ὅτι καί πρός ὁ ἄλλος ὁ Ψυχή τελείωσις ὁ μέγας συντελής . καί γάρ ὁ πρακτικός ἀρετή συλλαμβάνω , δικαιοσύνη μέν κατά ὅσος ἐπιδείκνυμι ὁ τε στοιχεῖον καί ὁ μέρος ὁ πᾶς ἀλλήλων εἴκω καί ἀγάπη ὁ ἑαυτοῦ τάξις καί ὁ ἰσότης φυλάσσω ὁ γεωμετρικός καί διά οὗτος πλεονεξία ἀφίστημι , σωφροσύνη δέ ὁ φύσις δείκνυμι ὁ ἡδονή , ὅτι προηγούμενος μέν οὐδείς εἰμί ἀγαθός , παρακολεῶ - θῆμα δέ τίς ἠώς τότε σφοδρός καί αἱρετός δοκέω , ἠώς ἔτι πολύς ὁ παρά φύσις συνανακέκραται . καί μέντοι ὁ περί ὁ φυσικός θεωρία ἀσχολία ῥᾳδίως ὁ ψυχή μεθίστημι ἀπό τε ὁ σωματικός ἡδονή καί ὁ περί ὁ ἐκτός πτόα · διά ὅς σωφροσύνη καί δικαιοσύνη καί ὁ εὐσύμβολος ἐν ὁ συνάλλαγμα περιγίγνομαι . ἀνδρεῖος δέ τίς ἄν οὕτως εἰμί ὡς ὁ ἀπό φυσιολογία γιγνώσκω ὡς οὐδείς αἰσθητός ὁ πᾶς εἰμί μέρος ὁ ἡμέτερος ζῷον οὐδέ ὁ χρόνος ὁ πᾶς ὁ ἡμέτερος ζωή ὁ μέτρον καί ὅτι ὁ γίγνομαι πᾶς φθορά ἀκολουθέω ἀναγκαῖος διάλυσις εἰμί εἰς ὁ ἁπλόος καί ἀπόδοσις ὁ μέρος εἰς ὁ οἰκεῖος ολότητα καί ἐκνεασμός ὁ γε . γηράσκω καί ἀνάρρωσις ὁ κάμνω ; ὁ δέ νῦν ἢ μετά ὀλίγος ἔτος φθείρω ἐν οὐδείς ἄν εἰμί λόγος πρός ὁ ὁ ἀπειρία ὁ χρόνος δῖος - γιγνώσκω · εἰμί δέ καί ὁ χωριστός ὑπεροχή ὁ Ψυχή ἐννοέω πρός ὁ ἀπό ὁ σῶμα προσγίγνομαι ἀσχολία αὐτός παραβάλλω , τότε ἄν τέλειος ἀγαπάω ὁ θάνατος · ὁ δέ πρός θάνατος οὕτως ἔχω τίς ἄν ἄλλος ὁ δο - κέω δεινός καταπτήσσω ; φρόνησις δέ αὐτόθεν εἰμί ποιητικός πολύς ὁ συγγενής ἔχω πρός ὁ γνωστικός ὁ Ψυχή . μεγαλόψυχος δέ καί ἐγώ . γαλοφροναω ποιέω πείθω μηδείς ὁ ἀνθρώπινος ἡγέομαι μέγας · ὀλίγος τε ἀρκέω καί διά οὗτος ὅς τε ἔχω κοινωνέω ἑτοίμως καί Λαμ - βάω παρά ἄλλος οὐδείς δήω ἐλευθέριος ἀποτελέω . ὁ δέ μέγας αὐτός ἀγαθός , ὅτι καί πρός ὁ ὁ ψυχικός οὐσία γνῶσις καί πρός ὁ ὁ χωριστής καί θεῖον εἶδος θεωρία ὁδός εἰμί καλός , ὡς καί Πλάτων δηλόω ἀπό ὁ φυσικός κίνησις ὁρμάω ἐπί ὁ εὕρεσις ὁ τε αὐτός - κινητής οὐσία καί ὁ νοερός καί θεῖος ὑπόστασις , καί Ἀριστοτέλης δέ ἐν αὐτός οὗτος ὁ πραγματεία ἀπό ὁ ἀίδιος ὁ κυκλικός κίνησις ὁ ἀκίνητος καί πᾶς κίνησις αἴτιος ἀνερευνάω . ἔτι δέ ὁ πρός ὁ θεῖος ὑπεροχή σέβας οὗτος | μάλιστα διαθερμαίνω , καλῶς ἐκ ὁ ὁ ὑπό αὐτός γίγνομαι ἀκριβής κατανόησις εἰς θαῦμα καί μεγαλειότητα ὁ ποιέω ἀνεγείρω · ὁ δέ θαῦμα οὗτος ὁ πρός ὁ θεός συμπάθεια καί πίστις καί Ἐλπὶς ἀσφαλής συνακολουθέω . καί διά οὗτος μάλιστα φυσιολογία ἀσκέω . οὕτως οὖν χρήσιμος ὁ φυσιολογία εἰμί χρήσιμος εἄν εἰμί δικαίως ὁ πάρειμι πραγματεία ὁ ἀρχή ἐγώ ὁ ὅλος φυσιολογία ἀνα - διδάσκω , ὅς ἐκτός ἀδύνατος φυσιολογικός ἔχω ἐπιστήμη , ὡς καί αὐτός Ἀριστοτέλης ἄρχω εὐθύς ὁ συγγραφεύς ἐνδείκνυμι “ τότε γάρ οἴομαι γιγνώσκω ἕκαστος εἶπον , “ ὅταν ὁ αἴτιος γνωρίζω ὁ πρῶτος καί ἀρχή ὁ πρῶτος καί μέχρι ὁ στοιχεῖον . εἰμί δέ καί περί ὁ τάξις ὁ σύγγραμμα χρή λέγω , ὅτι μέν ὁ φυσικός προηγέομαι πᾶς ὡς ὁ ἀρχή διδάσκω ὁ φυσικός , πρόδηλος καί ἐκ ὁ παρατίθημι ῥῆσις · μετά δέ ὁ ἠθικός πραγματεία ὁ ὁ ἦθος ἐγώ καταρτύω καί ὁ λογικός ὁ ὁ κριτήριον ἐγώ ὁ ἀλη - θεῖος εὐτρεπίζω ὁ φυσικός χρή πραγματεία παραλαμβάνω . ὅτι2 δέ γνήσιος ὁ Ἀριστοτέλης ὁ βιβλίον , περισσός ἀναμφίλεκτος ὑπάρχω καί ἐν πολύς ὁ αναμφίλεκτος σύγγραμμα μνήμη παρά ὁ Ἀριστοτέλης τυγχάνω καί ὁ σπουδαῖος αὐτός μαθητής καί ὁ ἀπό ὁ αἵρεσις πᾶς μιμνήσκω , ὁ δέ καί κε - παλαιός αὐτός καί σύνοψις ποιέω . διχή δέ ὁ πρῶτος ὁ ὅλος πραγματεία διαιρέω ὁ μέν πρῶτος Ἄδραστος λέγω πέντε βιβλίον ὅστις περί τε ὁ φυσικός ἀρχή πᾶς καί ὁ οὗτος ἀκολουθέω καί ὁ εἰς ζήτησις παρεμ - πίπτω , ἀπό δέ ὁ ἕκτος βιβλίον ὁ περί κίνησις ἀναλαμβάνω λόγος ἐν ὁ τρεῖς ὁ λοιπός ὁ παντοδαπός περί κίνησις φυσικός θεωρέω - μάτη παραδίδωμι · διό ὁ μέν πρῶτος πέντε περι ἀρχή εἴωθα καλέω ὁ Ἀριστοτέλης , ὁ δέ ἐφεξῆς περι κίνησις . ὁ δέ περι ἀρχή ἐν μέν ὁ πρῶτος περί ὁ συναίτιος διδάσκω , ὁ τε ὕλη φημί καί ὁ εἶδος καί ὁ ἀντίκειμαι ὁ εἶδος στέρησις · ἐν δέ ὁ δύο περί ὁ προσεχῶς ποιητικός αἴτιος , ὅσπερ ὁ φύσις εἰμί φημί , καί μέντοι καί περί ὁ τελικός . ἐπεί δέ εἰμί τις καί ἄλλος ποιητικός δοκέω αἴτιος , κατά συμβαίνω ἔχω οὗτος ὥσπερ ὁ τύχη καί ὁ αὐτόματος , οὐδέ ὁ οὗτος διορισμός ἀδιάρθρωτος καταλείπω . ὁρίζω δέ ὁ φύσις ἀρχή κίνησις καί ὅλως ὁ φυσικός κατά κίνησις χαράκτης - ριζωμένος , ἐν ὁ τρίτος τίς ποῖος εἰμί ὁ κίνησις ὅς τε κοινός καί ἕκαστος αὐτός εἶδος ἀναδιδάσκω . ἐπεί δέ συνεχής ὁ φυσικός κίνησις , ὁ δέ συνεχής ἐπί ἤπειρος διαιρετός , καί περί συνεχής καί περί ἤπειρος διαλέγω κατά ὁ τρίτος βιβλίον . σῶμα δέ εἰμί ὁ φυσικός καί θέσις ἔχω τόπος δήω ἐν ὅς τε εἰμί καί ἐν ὅς κινέω . διό καί περί τόπος διεξέρχομαι ἐν ὁ τέταρτος . κενός δέ διάστημα τις ὁ τόπος ὑπολαμβάνω καί ἐν ἀρχή λόγος ὁ κενός τίθημι τις , εἰκότως καί ὁ περί ὁ κενός ζῶ - τίθημι ἀνακινέω . πᾶς δέ κίνησις ὑπό χρόνος μετρέω , ἀναγκαῖος εἰμί καί περί χρόνος ὁ φυσικός πολυπραγμονέω . καί οὕτως ὁ τέταρτος συμπεραίνω βιβλίον . ἐν ὁ πέμπτος δέ ὁ κίνησις ἀκριβῶς ἀπό ὁ ἄλλος μεταβολή διακρίνω καί ὁ ἀντίθεσις ὁ τε κίνησις πρός ἀλλήλων καί ὁ ἠρεμία πρός τε ὁ κινέω καί πρός ἀλλήλων διορίζω καί ὁ εἷς κίνησις ὅστις ποτός εἰμί περιγράφω . ἀλλά ὀλίγος ἔτι προστίθημι ἐπί ὁ λέξις τρέπω . ὁ γάρ πρό ὁ Πλάτων φιλοσοφέω ὁ μέν περί Θαλῆς καί Ἀναξίμανδρος καί ὁ τοιοῦτος , ἅτε πρῶτος τότε μετά ὁ κατακλυσμός καί ὁ ὁ ἀναγκαῖος περιποίησις φιλοσοφία ἄρχω ἐν ὁ Ελλάς , ὁ ὁ φύσις γίγνομαι αἴτιος ζητέω ἅτε κάτωθεν ἄρχω ὁ ὑλικός καί στοιχειώδης ἀρχή θεάομαι καί ἐκφαίνω ἀδιορίστως ὡς πᾶς ὁ εἰμί ὁ ἀρχή ἐκ - φαίνων . Ξενοφάνης δέ ὁ Κολοφώνιος καί ὁ οὗτος μαθητής Παρμενίδης καί ὁ Πυθαγόρειος τέλειος μέν περί τε ὁ φυσικός καί ὁ ὑπέρ ὁ φύσις , ἀλλά αἰνιγματώδης ὁ ἑαυτοῦ φιλοσοφία παραδίδωμι . ἀνάσσω - γόρα δέ ὁ Κλαζομένιος ἐφίστημι μέν ποιητικός αἴτιος ὁ νόος , ἐν δέ ὁ αἰτιολογία ὀλίγιστος αὐτός προσχράω , ὡς ὁ ἐν Φαίδων Σωκράτης ἐπές - σκήπτω . καί ἴσως οὐδείς ἄτοπος οὗτος . καί γάρ καί ὁ Τίμαιος αὐτός τε καί ὅς ὁ Πλάτων ὑποκρίνομαι καίτοι ποιητικός καί παραδειγματικός καί τε - λικὸν αἴτιος ὁ γίγνομαι προποθέω , ὅμως ὁ ὁ σωματικός αἴτιος ἀπόδοσις ἀπό τε ὁ ἐπίπεδος καί ὁ σχῆμα καί ὅλως ἀπό ὁ ὁ στοιχεῖον φύσις ποιέω . πλήν ὅς γε Πλάτων ὁ τε ὁ Πυθαγόρειος καί ὁ ἐλεατικός ἐπί ὁ σαφής προάγω ὁ τε ὑπέρ ὁ φύσις ἐξυμνέω ἀξίως ἐν ὁ φυσικός καί γενητός ὁ στοιχειώδης ἀρχή ὁ ἄλλος διακρίνω καί στοιχεῖον πρῶτος αὐτός ὀνομάζω ὁ τοιοῦτος ἀρχή , ὡς ὁ Εὔδημος ἱστορέω , καί ὁ ποιητικός αἴτιος καί ὁ τελικός καί ἔτι πρός οὗτος ὁ παραδειγματικός , ὁ ἰδέα , αὐτός θεάομαι διακρίνω · καί γάρ ὁ ὕλη ὁ αὐτός χράω ἔννοια εἰς ὕστερος Ἀριστοτέλης ἀνευρίσκω , καί ὁ εἶδος ὁμοίως · ποιητικός τε αἴτιος ὁ θέω ἐφίστημι νόος καί τε - λικὸν ὁ οὗτος ἀγαθότης , διά ὅς ὁ αἰσθητός πᾶς πρός ὁ νοητός πῃ - ράδειγμα ἀφομοιόω . ὁ δέ γε Ἀριστοτέλης ὁ μέν πρό ὁ Πλάτων φυσιόλογος διαφέρω οὖον μόνος ὁ ποιητικός αἴτιος ἐφίστημι , ἀλλά ὅτι καί ὁ ὑλικός αἴτιος ἀρχοειδής θεάομαι . ἐκεῖνος γάρ ἢ εἰς ὁμοιομέρεια ἢ εἷς τίς ὁ τέσσαρες | στοιχεῖον ἢ πλείων ἢ πᾶς ὑποτίθημι ἢ μέχρι ὁ ἄτομος σῶμα ἔρχομαι , αὐτός καί ὁ ὁμοιομέρεια καί ὁ τέσσαρες στοιχεῖον διαλύω καί αὐτός ὁ σωματικός φύσις εἰς τε ὁ ὕλη καί ὁ εἶδος ἀναλύω , ὡς πρό αὐτός Πλάτων καί πρό ὁ Πλάτων ὁ Πυθαγορικός Τίμαιος , προσεχής μέν ὁ τέσσαρες στοιχεῖον ποιέω , πρό ἐκεῖνος δέ ὁ ἐπίπεδος , ἀρχή δέ πρῶτος στοιχειώδης ὁ ὕλη καί ὁ εἶδος . ὁμοῦ δέ " καί ὁ Πλάτων καί ὁ πρό Πλάτων ἅπας διαφέρω ἀρι - στοτελεω , ὅτι περί ὁ φυσικός πρᾶγμα ἢ ὡς περί πᾶς ὁ εἰμί διαλέγω , ὡς πρό ὁ Πλάτων τις , ἢ ὡς περί κόσμος καί μέρος κόσμος καί ἐν ὁ περί κόσμος ὁ ἐνταῦθα ζητέω ἀνακινέω , ὡς αὐτός τε ὁ Πλάτων καί ὁ πρό αὐτός τις , ὁ Ἀριστοτέλης καί ὁ φύω - Σικάς διακρίνω ὅστις ἐν ὁ εἰμί ἔχω τάξις καί ὡς εἰμί μηδέ εἰμί κόσμος , περί αὐτός κατά ἑαυτοῦ διδάσκω ὁ φυσικός σῶμα · ἐν ὁ στοιχεῖον δέ ὁ στέρησις ὡς ἄλλος τίς ὁ ὕλη εἰμί αὐτός ἀποδείκνυμι , ὁ Πλάτων ὁ ὕλη ἢ κατά ὁ ὕλη ἀφορίζω ὁ στέρησις . καί σύ ποιητικός - δέ αἴτιος ὁ μέν ἄλλος παραλιμπάνω , ὁ ἐσθίω Ἀναξαγόρας καί ὁ Πλάτων , αὐτός δέ εἶπον ὁ Πυθαγόρειος , ὁ θέω νόος τίθημι , αὐτός ὁ προσεχής ζητέω ὁ φύσις γίγνομαι ποιητικός αἴτιος ὁ φύσις εἰμί φημί , ὅς ὁ Πλάτων ἐν ὁ ὀργανικός τίθημι κινέω μέν ὑπό ἕτερος , κινέω δέ ἕτερος . οὖον μέντοι οὐδέ Ἀριστοτέλης ἐπί ὁ φύσις μένω ὡς ἐπί πρῶτος ὁ κύριος ποιητικός , ἀλλά αὐτός ἐπί ὁ ἀκίνητος καί πᾶς κινητικός αἴτιος ἀνέρχομαι καί πᾶς οὗτος ἐξάπτω ἐπί τέλος ὁ - δέ ὁ πραγματεία ὁ κινέω . καί ὁ εἶδος δέ ὁ ὁ ἀνήρ οὗτος φυσιολογία διαφέρω ὁ μέν παλαιός , κατά ὅσος ὁ ἐκεῖνος εἰς ὁ σαφής μεταβάλλω καί ἀκρίβεια ὁ ἀπόδειξις προστίθημι , ὁ δέ Πλάτων , κατά ὅσος προφανής τίθημι ὁ ὁ ἀπόδειξις ἀνάγκη καί ὁ ἀρχή αὐτός ἀπό τε ὁ αἴσθησις καί ἀπό ὁ προ - χείρων δόξα σπουδάζω λαμβάνω , πᾶς δέ ὁμοῦ ὁ πᾶς ὁ ὁ φύω - σιολογιος μέρος μέχρι ὁ μερίκος ἀπεξεργάζομαι . διχή δέ διαιρέω αὐτός ὁ σύγγραμμα εἰς τε ὁ ἐξωτερικός οἷος ὁ ἱστορικός καί ὁ διαλογικός καί ὅλως ὁ μή ἄκρος ἀκρίβεια φροντίς - θερίζω καί εἰς ὁ ακροαματικός , ὅς καί οὗτος εἰμί ὁ πραγματεία , ἐν ὁ ἀκροαματικός ἀσάφεια ἐπιτηδεύω διά οὗτος ὁ ῥᾴθυμος ἀπος - κρούω , ὡς παρά ἐκεῖνος μηδέ γράφω δοκέω · τοιγάρ Ἀλέξανδρος μετά ὁ Πέρσης καθαίρεσις ὅδε πρός αὐτός γράφω “ Ἀλέξανδρος Ἀριστοτέλης εὕω πράσσω . οὐ ὀρθῶς ποιέω ἐκδίδωμι ὁ ἀκροαματικός ὁ λόγος . τίς γάρ ἔτι διαφέρω ἐγώ ὁ ἄλλος , εἰμί κατά ὅς παῖς - δεύω λόγος , οὗτος πᾶς εἰμί κοινός . ἐγώ δέ βούλομαι εἄν ὁ περί ὁ ἀγαθός ἐμπειρία ἢ ὁ δύναμις διαφέρω , αὐτός ὅδε Αντέ - γράφω “ Ἀριστοτέλης βασιλεύς Ἀλέξανδρος ὅς πράσσω . γράφω ἐγώ περί ὁ ἀκροαματικός λόγος , οἴομαι δήω αὐτός φυλάσσω ἐν ἀπόρρητος · εἰμί ἐν αὐτός καί ἐκδίδωμι καί μή ἐκδίδωμι . συνετός γάρ εἰμί μόνος ὁ ἐγώ ἀκούω . ῥώννυμι Πλούταρχος δέ ὁ Χαιρωνεύς ἐν ὁ δρου βίος ἐπί ὁ ἔκδοσις ὁ μετά ὁ φυσικός οὗτος γράφω φημί . p . 184a10 ἐπεί ὁ οἶδα καί ὁ ἐφίστημι . ὁ προοίμιον εὐθύς ὁ σκοπός ἐκφαίνω ὁ σύγγραμμα , ὅτι περί ὁ φυσικός ἀρχή εἰμί · πειρατέον γάρ , φημί , πρῶτος διορίζω ὁ περί ὁ φυσικός ἀρχή . καί ὁ ἀναγκαῖος δέ χρεία ὁ περί ὁ ἀρχή λόγος σαφῶς παραδείκνυμι οὕτως πως συλλογίζομαι . ὁ φυσικός ἀρχή ἔχω · ὁ ἀρχή ἔχω ἐφίστημι συμβαίνω ἐκ ὁ ὁ ἀρχή αὐτός γνωρίζω · ὁ ἄρα φυσικός ἐφίστημι συμβαίνω ἐκ ὁ ὁ ἀρχή αὐτός γνωρίζω · ἀναγκαῖος ἄρα ὁ φυσιολογικός ἐπιστήμη ἔχω ὁ ὁ ἀρχή ὁ φυσικός γνῶσις . ἀλλά ὅτι μέν εἰμί ἀρχή ὁ φυσικός , ἐφεξῆς ἅπας ὁ λόγος δείκνυμι καί οὖον δήω νῦν ἀπόδειξις · διό οἴομαι οὗτος αὐτός ὁ πρότασις παρίημι . ὁ μέντοι Θεόφραστος ἐν ἀρχή ὁ ἑαυτοῦ φυσικός καί οὗτος ἀναδείκνυμι λέγω “ ὁ μέντοι ὁ φυσικός ἀρχή εἰμί δῆλος ἐκ ὁ ὁ μέν φυσικός σῶμα εἰμί σύνθετος , πᾶς δέ συντίθημι ἀρχή ἔχω ὁ ἐκ ὅς σύγκειμαι · ἅπας γάρ ὁ φύσις ἢ σῶμα εἰμί ἢ ἔχω γε σῶμα · ἄμφω δέ σύνθετος ” . ὁ δέ Πορφύριος οὐδέ φυσικός φημί εἰμί ὁ ζητέω , εἰμί εἰμί ἀρχή ὁ φύω - Σίκων , ἀλλά ὁ ἀναβαίνω • ὁ γάρ φυσικός ὡς δίδωμι χράω . ἔτι δέ μᾶλλον φημί ἄν ὁ τίς ὁ ἀρχή ὁ ἀναβαίνω εἰμί ζητέω . οὐδέ γάρ ὁ γεωμέτρης ἢ ὁ ἰατρός ὁ ἑαυτοῦ ἀρχή ἀποδείκνυμι , ἀλλά ὡς εἰμί καί τοιόσδε εἰμί χράω . πῶς ἐν ὁ φυσικός σχεδόν τίς πᾶς ὁ ἀρχή ζητέω ὁ φυσικός ; ὁ ὅτι μέν σύνθετος ὁ φυσικός καί ἀρχή ἔχω καί ὅδε ὁ ἀρχή ὁ φυσικός εἰμί ἀποδείκνυμι , ὡς καί ὁ ἰατρός ὅτι ἐκ ὁ τέσσαρες στοιχεῖον ὁ ἀνθρώπειος σῶμα καί ὁ γραμματικός ὅτι ἐκ ὁ εικοσιτεσσαρες στοιχεῖον ὁ λόγος . τίς δέ ἕκαστος ὁ στοιχεῖον ἔχω δύναμις , ὁ ἀναβαίνω εἰμί ἐπί μέν ὁ γράμμα ὁ ἐγώ - Σίκου , ἐπί δέ ὅς ἀνθρώπειος σῶμα ὁ φυσιόλογος , ἐπί | δέ ὁ φύω - Σίκων ἀρχή ὁ πρῶτος φιλόσοφος . διό καί ὁ Ἀριστοτέλης ὅτι εἰμί ὁ ὕλη καί ὁ εἶδος ἀρχή ὁ φυσικός δείκνυμι ὁ μέν ὕλη ἐκ ἀναλογία γιγνώσκω φημί καίτοι ὁ πρῶτος φιλόσοφος καί ἀπό ὁ αἴτιος αὐτός δείκνυμι , “ περί δέ ὁ κατά ὁ εἶδος , φημί , ἀρχή , πότερος εἷς ἢ πολύς καί τίς ἢ τίς εἰμί , διά ἀκρίβεια ὁ πρῶτος φιλοσοφία ἔργον εἰμί διορίζω · ὥστε εἰς ἐκεῖνος ὁ καιρός ἀπόκειμαι ” . ὅτι δέ ὁ ἔχω ἀρχή τότε συμβαίνω ἐφίστημι ὅταν ὁ ἀρχή αὐτός γιγνώσκω , τίθημι μέν καί ὡς ἀξίωμα · διό ὁ παρασυναπτικός καλέω χράω σύνδεσμος , κατά ὅς ὁ ἡγέομαι ὡς ὁμολογέω λαμβάνω · εἰμί γάρ ἐπιστήμη εἰμί ὁ διά ἀπόδειξις γνῶσις , ἀπόδειξις δέ εἰμί συλλογισμός , οὗτος δέ ἀπό ἀρχή , δῆλος ὅτι ὁ ἐπιστήμη γνῶσις εἰμί διά ἀρχή . πλήν καί παρεμυ - θάω αὐτός ἐκ ὁ ἐπαγωγή καί ὁ κοινός ὑπόληψις . “ τότε γάρ , φημί , οἴομαι γιγνώσκω ἕκαστος , ὅταν ὁ αἴτιος γνωρίζω ὁ πρῶτος καί ὁ ἀρχή ὁ πρῶτος καί μέχρι ὁ στοιχεῖον ” . ἀλλά οὐδέ ὁ συμπέρασμα ἐπάγω ὁ ὁ φυσικός ἄρα ἐφίστημι συμβαίνω ἐκ ὁ ὁ ἀρχή αὐτός γνωρίζω , ἀλλά ὁ ἕπω ὁ συμπέρασμα · δεῖ γάρ , φημί , ὁ περί φύσις ἐπιστήμη διορίζω πρῶτος ὁ περί ὁ ἀρχή , συλλαμβάνω ἐν οὗτος καί ὁ συμπέρασμα . ὁ μέντοι Εὔδημος ἄρχω ὁ φυσικός ἀνωτέρω ὁ λόγος ἐπάγω καί δείκνυμι ὅτι πρός μέν ὁ πρᾶξις εὔχρηστος οἶδα ὁ κατά ἕκαστος , πρός δέ θεωρία ὁ κοινός , “ κοινός , φημί , φαίνω περί ὁ ἐπιστήμη ὁ ὁ ἀρχή · ὑπάρχω γάρ τις κατά ἕκαστος . οὗτος δέ οὕτως ἔχω ἀναγκαῖος ὁ φυσιολογέω ὁ ἀρχή πρῶτος ἐπισκοπέω ” καί ὁ μέν ὅλος ὁ λέγω νόος τοιοῦτος . εἰμί δέ ἄξιος ζητέω τίς ἀρχή καί τίς αἴτιος καί τίς στοιχεῖον . καί γάρ ὁ μέν Ἀλέξανδρος διαφέρω οὗτος ἀλλήλων φημί ὁ ἀρχή μέν λέγω ἰδίως ὁ ποιητικός , ὅθεν ὁ ἀρχή ὁ κινέω - σέως , αἴτιος δέ ὁ ὅς ἕνεκα καί ὁ εἶδος ἐν γάρ ὁ φύσις ὁ ὅς ἕνεκα οὗτος ) , στοιχεῖον δέ ὁ ἐνυπάρχω ὡς ὁ ὕλη . ἔοικα δέ ὁ Εὔδημος ἄν - τακολουθεω ὁ Ἀλέξανδρος λέγω ὅτι “ ὁ αἴτιος τετραχῶς λέγω ὁ μέν στοιχεῖον κατά ὁ ὕλη λέγω · ἐν-ὑπάρχω γάρ δοκέω ὁ στοιχεῖον , ὥσπερ ἐν διάλεκτος ὁ γράμμα · οὗτος καί ὁ χαλκός αἴτιος λέγω ὁ πολυχρονιότης ὁ ἔργον · αἴτιος δέ λέγω καί ὅθεν ὁ κίνησις · φημί δέ εἰμί οὗτος ἀρχή , ὅθεν νεῖκος λοιδορία ἀρχή · ὁ μέν οὖν ἀρχή καί ὁ στοιχεῖον οὗτος λέγω αἴτιος · ὁ δέ ὅς ἕνεκα οὐ ἐπιδέχομαι ’τον ὁ στοιχεῖον λόγος · οὖον γάρ ἐν-ὑπάρχω ἐν ὁ αἰτιατός οἷος ἐν ὁ περιπα - τοι ὁ ὑγίεια οὐδέ ἀρχή ὁ περιπατέω ὁ ὑγίεια φαίνω , ἀλλά μᾶλλον αἰτία . ὁ δέ ὅς ἕνεκα καί ὁ εἶδος σύνεγγυς φαίνω καί πολλάκις ὁ αὐτός . διό μάλιστα ἔοικα αἴτιος ὁ ὅς ἕνεκα . τοιοῦτος μέν καί ὁ ὁ Εὔδημος . θαυμαστός δέ εἰμί μή ὑπάρχω ὁ εἶδος ἐν ὁ αἰτιατός , εἰμί μή ἄρα εἶδος ὁ καθόλου λέγω . ὁ μέντοι Πορφύριος ‘‘ἕνα μέν τρόπος ἀρχή λέγω , φημί , ὅθεν ὁ πρῶτος κίνησις γίγνομαι · εἰμί δέ τοιοῦτος ὁ ἀπό ὅς ὡς ὁδός ὁ πρῶτος · οὗτος δέ καί ναός μέν τρόπις , οἰκίον δέ θεμέλιος · οὗτος δέ ὁ σημαίνω - μένω ἀντίκειμαι ὁ τελευτή · ἕτερος δέ τρόπος ὡς ὁ ὑπό ὅς , ὡς ὁ φύσις ὁ φυσικός καί ὁ τέχνη ὁ τεχνητός · ἀρχή δέ καί ὁ ὅς ἕνεκα , οἷος ἄθλησις ὁ νίκη · κατά ἄλλος δέ τρόπος ἀρχή λέγω , ἐκ ὅς πρῶτος ἐνυπάρχω γίγνομαι τίς , ὡς οἰκίον λίθος καί ξύλον ἀρχή ὡς ὕλη · ἀρχή δέ καί ὁ μορφή καί ὁ σχῆμα καί ὅλως ὁ εἶδος . ἀλλά ὁ μέν Ἀριστοτέλης ὁ ἐν ὁ ὕλη μόνος θεάομαι εἶδος οὗτος λέγω ἀρχή , ὁ δέ Πλάτων πρός οὗτος καί ὁ χωριστός ἐννοέω εἶδος ὁ παραδειγματικός ἀρχή προ - σείω · τετραχῶς οὖν ὁ ἀρχή κατά ὁ Ἀριστοτέλης · ὁ γάρ ὁ ἐκ ὅς ὡς ὁ ὕλη ἢ ὁ κατά ὅς ὡς ὁ εἶδος ἢ ὁ ὑπό ὅς ὡς ὁ ποιέω ἢ ὁ διά ὅς ὡς ὁ τέλος . κατά δέ Πλάτων καί ὁ πρός ὅς , ὡς ὁ παράδειγμα καί ὁ διά ὅς ὡς ὁ ὀργανικός · ὁσαχῶς δέ ὁ ἀρχή λέγω , τοσαυταχῶς καί ὁ αἴτιος · καί ὁ μέν ὑπόκειμαι αὐτός ἄμφω , ὁ δέ ἐπίνοια διά - φέρω · ὁ μέν γάρ ἀρχή , φημί ὁ Πορφύριος , ἐπινοέω καθό προηγέομαι , ὁ δέ αἴτιος καθό ποιέω τίς καί ἀποτελέω ὁ μετά ἑαυτοῦ , εἰμί καί ὁ αἴτιος δύναμις ἀρχικός καί ὁ ἀρχή δύναμις τελικός · διό καί προηγέομαι ὁ ἐπίνοια ὁ ἀρχή ὁ ὁ αἴτιος ἐπίνοια · τοσαυταχῶς δέ ὁ ἀρχή καί ὁ αἴτιος λέγω οὖον πᾶς ἐν πᾶς , ἀλλά ἄλλος μέν γένεσις ἀρχή , ὡς ὕλη καί εἶδος ἢ ὁ ποιέω καί πάσχω ὁ εἷς τίς ὁ στοιχεῖον ὅς ἕκαστος ὁ φυσικός θεάομαι . ἄλλος δέ γνῶσις ἀρχή ὁ ἄμεσος καί ἀναπόδεικτος πρότασις · καί ἄλλος μέν οὐσία ἀρχή ὡς ὁ περαίνω καί ἤπειρος λέγω ὁ Πυθαγόρειος ἢ ὁ περισσός καί ὁ ἄρτιος · πρᾶξις δέ ἀρχή ἢ ὁ ποιέω ἢ ὁ τέλος “ . οὗτος δέ ἐγώ ἱστορέω πρός μέν ὁ Ἀλέξανδρος καί πρό οὗτος πρός ὁ Εὔδημος ῥητέος , ὅτι ὁ ὅς ἕνεκα τέλος εἰμί καί ἀρχή ἄν εἰμί πάντως καί κύριος ὁ ποιητικός ἀρχή καί μάλιστα κατά αὐτός ὁ ὁ ἀκίνητος καί πρῶτος αἴτιος τέλος εἰμί λέγω ὁ πᾶς , ἀλλά οὖον ποιητικός · ὅς καί ἀρχή ὁ πᾶς ὁμολογέω , εἴπερ ὁ πρῶτος αὐτός ὁ πᾶς φημί · πῶς δέ στοιχεῖον μόνος ὁ ὕλη φημί , εἴπερ ἐκ ὕλη καί εἶδος οἴομαι ὁ συντίθημι ; ἄν γάρ τίς τελικός ὁ εἶδος , ἀλλά στοιχειώδης μάλα εἰμί . πρός δέ ὁ Πορφύριον , ὅτι πρῶτος μέν , ἐκ ὅς καί αὐτός διΐστημι , οὖον λέγω ἰσαχῶς ὁ αἴτιος καί ὁ ἀρχή , ἀλλά ὁ μέν αἴτιος πᾶς καί ἀρχή , ὁ δέ ἀρχή ὁ πρᾶγμα οἷος ὁ ὁδός ἢ ὁ δρᾶμα οὐ εἄν λέγω αἴτιος · δύο δέ ὅτι οὐδέ προεπινοέω ὁ αἴτιος ὁ ἀρχή , εἴπερ ὁ μέν αἴτιος προυπάρχω ἀνάγκη ὁ άποιος - λέσματος , ὁ δέ ἀρχή , εἴτε ὡς μέρος προηγούμενος εἴτε ὡς στοιχεῖον Λαμ - βάνω , συνυπάρχω ὁ ἀποτελέω . μήποτε οὖν ὁ Ἀριστοτέλης ὁ ἀρχή ὡς κοινός λαμβάνω διαιρέω οὗτος εἰς τε ὁ κύριος αἴτιος , οἷος εἰμί ὁ ποιητικός καί ὁ τελικός , καί εἰς ὁ συναίτιος ὑπό τίνω λέγω , οἷος εἰμί ὁ στοιχεῖον . διό καί προέρχομαι , ὅταν ὁ αἴτιος , φημί , γνωρίζω - μέν ὁ πρῶτος καί ὁ ἀρχή ὁ πρῶτος , διότι ὁ πρῶτος καί κύριος λέγω αἴτιος οὗτος εἰμί ὁ πρῶτος καί κύριος ἀρχή · καί μέχρι ὁ στοιχεῖον , φημί , τουτέστι ὁ ἔσχατος αἴτιος καί ἀρχή λέγω · ὅς οὖν εἰμί ἐν ἀρχή εἶπον ἢ αἴτιος ἢ στοιχεῖον . δύναμαι δέ ὁ πρῶτος αἴτιος καί ὁ ἀρχή ὁ πρῶτος εἴρω , ὅτι σύ αἴτιος ἄλλος μέν ὁ προσεχής καί κατά ἕκαστος , ἄλλος δέ ὁ πρῶτος , καί ὁ ὁ προσεχής μέν γιγνώσκω ὁ δέ πρῶτος ἀγνοέω οὐδέ ὁ προσεχής κύριος οἶδα , εἴπερ ὁ πρῶτος καί ἐκεῖνος αἴτιος εἰμί ἀγνοέω . τότε οὖν ἐφίστημι συμβαίνω , ὅταν πᾶς ὁ αἴτιος καί πᾶς ὁ ἀρχή γνωρίζω ὁ τε πρῶτος καί ὁ προσεχής , ὅσπερ εἰμί στοιχεῖον . ἐπεί δέ καί πρῶτος ἀρχή ὁ μέν εἰμί ἕκαστος οἰκεῖος , ὡς γεωμετρία ὁ τε ὅρος καί ὁ ἀξίωμα , ὁ δέ κοινός πᾶς , ὁ Ἀλέξανδρος ὁ κοινός οὗτος φημί δήω γιγνώσκω ὁ μέλλω ἐπιστήμων εἰμί , πλατωνικός οὗτος φθέγγομαι . ὁ γάρ Πλάτων ὁ ἐκ ὑπόθεσις τίς περαίνω οὖον βούλομαι κύριος ἐπιστήμη καλέω . νῦν μέντοι περί ὁ ὁ φυσιολογία ἀρχή ἔοικα λέγω ὁ Ἀριστοτέλης ὁ πειρατέον διορίζω πρῶτος ὁ περί ὁ ἀρχή · ὅς δή καί διορίζω κατά ὁ πρόκειμαι πραγματεία , ἀλλά οὖον κοινός ὁ ὁ πρῶτος φιλόσοφος ὑποβάλλω . ὁ δέ οἶδα καί ὁ ἐφίστημι ὅτι οὐ ἐκ παράλληλος εἴρη - ὁ , καλῶς ἐφίστημι ὁ Ἀλέξανδρος εἶπον “ ὁ ἐκ παράλληλος λέγω ὄνομα μόνος ἔχω διαφορά ἐν πρᾶγμα ταὐτότης καί διά οὗτος καί εἷς ἐκ ὁ τοιοῦτος ἴσος δύναμαι ὁ πᾶς · ὁ δέ οἶδα καί ὁ ἐφίστημι οὖον αὐτός δύναμαι ὁ οἶδα μόνος · οἶδα γάρ λέγω καί ὁ διά αἴσθησις καί δόξα καί ὁ ἄμεσος πρότασις , ὅς οὐδείς οἶδα διά ἀπόδειξις , αὐτός δέ εἶπον οὖον κατά ἐφίστημι . οὗτος μέν οὖν εἴρω . πῶς δέ ἐνταῦθα παραλαμβάνω ἄμφω , οὐκέτι προστίθημι · ἔοικα δέ γένος εἰμί ὁ εἴδησις ὁ ἐπιστήμη προτάσσω , ὡς εἰμί λέγω ὁ γιγνώσκω ἐπιστημονικός . ὅμοιος δέ εἰμί οὗτος ὁ εἶπον ὅς λέγω τίς καί οὕτως λέγω ὡς ἀποφαίνω ἢ ἀληθεύω ἢ ψεύδω . καί γάρ ὁ λόγος γένος εἰμί ὁ ἀπόφανσις ὡς ὁ εἴδησις , αὐτός δέ εἶπον ὁ γνῶσις , ὁ ἐπιστήμη · ὅτι δέ οἶδα εἴδησις καί ἐπί ὁ αἴσθησις λέγω , δηλόω ὁ προοίμιον ὁ μετά ὁ φυσικός “ πᾶς ἄνθρωπος ὁ οἶδα ὀρέγω φύσις · δηλόω δέ ὁ ὁ αἴσθησις ἀγάπησις . μήποτε δέ ὁ Ἀριστοτέλης νῦν εἴδησις ὁ κύριος λαμβάνω εἰς αὐτός αὐτός ἄγω ὁ ἐπιστήμη · καί γάρ ὁ Πλάτων μή οἶδα φημί ὁ ἑαυτοῦ ἀρχή ὁ μαθηματικός καί δηλονότι ἐπι - στημονικός μή οἶδα ὡς ὁ κύριος εἴδησις ὁ ἐπιστημονικός εἰμί · Ἴ γάρ ἀρχή , φημί , ὅς μή οἶδα , μέσος δέ καί τελευτή ἐκ ὅς μή οἶδα , πῶς εἰμί οἶδα οὗτος ὁ ἐπιστήμη καλέω καί σαφῶς ὁ δόξα ἄλλος παρά ὁ γνῶσις εἰμί φημί ὅταν λέγω “ τίς οὖν , ἐάν ἐγώ χαλεπαίνω οὗτος ὅς φημί δοξάζω ἀλλά οὖον γιγνώσκω καί ὁ δοξαστός ὁμοίως ἀποκρίνω ὁ γνωστός λέγω “ προομολογέω δέ γε , εἰμί τίς τοιοῦτος φαίνω , δοξαστός αὐτός ἀλλά οὖον γνωστός δήω λέγω δῆλος δέ εἰμί καί ὁ Ἀριστοτέλης ὁ εἴδησις , αὐτός δέ εἶπον ὁ γνῶσις , οὖον ὁ κοινός συμπαρά - λαμβάνω ἀλλά ὁ ἐπιστημονικός καί ἐκ ὅς ἐπάγω · τότε γάρ οἴομαι , φημί , γιγνώσκω ἕκαστος , ὅταν ὁ αἴτιος γνωρίζω ὁ πρῶτος καί ὁ ἀρχή ὁ πρῶτος , ὡς δή γνῶσις ὁ ἀπό ὁ ἀρχή λέγω ὅστις εἰμί ὁ ἐπιστημονικός · ὅτι δέ ἄλλος ὁ δοξάζω καί ἄλλος ὁ ἐφίστημι , δείκνυμι ὁ ἐν Θεαίτητος Σωκράτης ἐκ ὁ δόξα μέν καί ἀληθής καί ψευδής εἰμί , ἐπίσταμαι μήv δέ μόνος ἀληθής · καί ὁ Ἀλέξανδρος ὁ αὐτός νῦν ἀπος - δείκνυμι χράω . ἀλλά πῶς εἶπον ὁ οἶδα καί ὁ ἐφίστημι συμβαίνω περί πᾶς ὁ μέθοδος ἐπάγω ὅς εἰμί ἀρχή ἢ αἴτιος ἢ στος - χειά ; ἢ ὡς ἴδιος πᾶς ὁ ἐπιστημονικός εἴδησις οὗτος προστίθημι . ὁ γάρ ἐπιστήμη συλλογισμός εἰμί ἀποδεικτικός ἐκ ἀρχή πάντως εἰμί ὁ ἄμεσος πρότασις . ἀλλά εἰμί οὗτος , ἐπεί ὁ ἄμεσος πρότασις ἀναπίνω - ἀπρόσδεικτος οἶδα , ἵνα μή ἐπί ἤπειρος ἔρχομαι , καί ὁ ἀρχή ὁ φυσικός ἀναπόδεικτος εἶμι · καίτοι διά ἀποδεικτικός αὐτός συλλογισμός παρά - δίδωμι πειράζω . ὁ μέν οὖν Ἀλέξανδρος φημί “ ἐπεί διαφέρω ἀρχή καί στοιχεῖον ὁ γάρ στοιχεῖον ὁ ὕλη ) , οὖον πᾶς δέ ἔχω ὕλη ὡς ὁ μαθηματικός , ὁ λέγω εἰμί εἄν δηλωτικός ὡς πᾶς μέν ὁ ἐπιστήμη ἔχω τίς οὗτος , οὖον πᾶς δέ πᾶς , ἀλλά ὁ μέν καί ἀρχή καί αἴτιος καί στοιχεῖον , ἔνιοι δέ οὖον , ὅσος οὖον περί γενητός εἰμί οὐδέ περί ὕλη ὁ εἰμί ἔχω · εἰμί δέ ἐν ὅς οὐ εἰμί ὁ ὅς ἕνεκα , οἷος εἰμί καί γεωμετρία δοκέω · οὔτε γάρ ὁ ἀρχή ἐν ὁ ἀγένητος οὔτε ὁ ὕλη ἐν ὁ ἄυλος οὗτος καί αὐτός λέγω ὁ Ἀλέξανδρος λέγω ἐφίστημι χρή , πῶς μόνος ὁ ὕλη στοιχεῖον εἰμί καί μόνος ἐκ ὁ στοιχεῖον ὁ ἔνυλος . καί γάρ λόγος στοιχεῖον λέγω καί γράφω περί ὁ ὁ λόγος στοιχεῖον ὁ φιλο - σοφός · καί μέντοι εἰμί στοιχεῖον εἰμί , ἐκ ὅς πρῶτος γίγνομαι τίς ἐνυπάρχω καί εἰς ὅς ἔσχατος ἀναλύω , γίγνομαι δέ ἐκ ὕλη καί εἶδος ὁ συντίθημι , δῆλος ὅτι καί ὁ εἶδος στοιχεῖον εἰμί ὁ σύνθετος . πῶς δέ οὐ ἔχω ὕλη ὁ μαθηματικός ὁ ἀριθμός καί ὁ διάστημα καί ὁ φθόγγος , ὅς ὁ εἶδος ἐπισκοπέω ; ἔτι δέ μᾶλλον ἐπίστασις ἄξιος , πῶς οὐ εἰμί ὁ ὅς ἕνεκα ἐν γεωμετρία · γάρ ὁ κατά ὁ βίος χρήσιμος ἕνεκα παραλαμβάνω αὐτός τε κατά ἑαυτοῦ καί ὁ μηχανικός ὁ ἀρχή ἐνδίδωμι . καί μέντοι πρός ἀστρονομία πρός συνεθισμός ὁ ἀσώματος φύσις ὁ μέγας συντελής . εἰμί δέ ὅτι γνωστικός εἰμί καί οὖον πρακτικός , διά οὗτος οὖον - δέν ἔχω τέλος , εἰμί καί ὁ φυσιολογία ἄσκοπος καί ὁ πᾶς θεωρητικός φιλοσοφία , ὅς τέλος ὁ εἰς ὁ πρῶτος ἀγαθός ἄνοδος καί ὁ ἐκ ἄνθρωπος θεός ποιέω ὡς δυνατός ὁ Ψυχή , ὡς ὁ αὐτός Ἀριστοτέλης ἐν ὁ Κ ὁ Νικομαχεῖον ἠθικός παραδίδωμι . “ δύναμαι δέ , φημί ὁ Ἀλέξανδρος , ἐπι - στήμη κοινός νῦν λέγω καί ὁ ὁ ἀρχή ἐπίγνωσις , ὅς οὐ εἰμί ἀρχή , καί πρός ἐκεῖνος ἀντιδιαιρέω ὁ ἐκ ἀρχή ἐπιστήμη . ὅτι δέ οὖον κοινός εἴρω ὁ ἐπιστήμη , δηλόω ὁ ὁ οἶδα ἐπάγω ὁ ἐφίστημι . δύναμαι καί ὡς ἴδιος πᾶς ὁ ἐπιστημονικός εἴδησις οὗτος εἴρω ὁ ὅς εἰμί ἀρχή ἢ αἴτιος ἢ στοιχεῖον · ὁ γάρ ἐπιστήμη συλλογισμός εἰμί " ἀποδεικτικός ἐκ ἀρχή πάντως εἰμί ὁ ἄμεσος πρότασις . ἀλλά εἰμί οὗτος , ἐπεί ὁ ἄμεσος πρότασις ἀναπόδεικτος οἶδα , ἵνα μή ἐπί ἤπειρος ἔρχομαι , καί ὁ ἀρχή ὁ φυσικός ἀναπόδεικτος εἶμι · καίτοι διά ἀποδεικτικός αὐτός συλλογισμός παραδίδωμι πειράω μήποτε οὖν αὐτός προσεκτέος ὁ Ἀριστοτέλης ἀκριβῶς εἶπον ὁ ἐπιστημονικός εἴδησις συμβαίνω οὖον περί πᾶς ὁ εἰμί οὐδέ περί πᾶς ὁ γνῶσις , ἀλλά περί πᾶς ὁ μέθοδος . εἰμί γάρ μέθοδος εἰμί , ὡς ὁ Ἀλέξανδρος φημί , πᾶς ἕξις θεωρητικός ὁ ὑπό ἑαυτοῦ μετά λόγος , τουτέστι μετά αἴτιος , αὐτός δέ εἶπον ὁ μετά ὁδός τις εὔτακτος πρόοδος ἐπί ὁ γνωστός , δῆλος ὅτι οὐ εἄν εἰμί μέθοδος ὁ ὁ ἀρχή γνῶσις , ἀλλά ὁ ἐπιστημονικός μόνος ὁ ἀπό ὁ ἀρχή καί αἴτιος ὁ γνωστός γίγνομαι . ὅς οὖν γνωστός εἰμί ὁ ἀρχή ἢ ὡς αἴτιος ἢ ὡς στοιχεῖον ὥσπερ καί ὁ φυσικός , ὁ ἐπί - ἵστημι οὗτος συμβαίνω ἐκ ὁ ὁ ἀρχή αὐτός γνωρίζω . ἐπιστήμη γάρ εἰμί ὁ ἀπό ὁ ἀρχή γνῶσις . p . 184a16 φύω δέ ἐκ ὁ γνώριμος . δείκνυμι ὅτι ἀνάγκη ὁ μέλλω ἐπιστήμων ὁ φυσικός εἰμί ΠΡΑ - γμάτων ὁ ἀρχή ὁ φυσικός ἐπισκοπέω καί μεταβαίνω λοιπός ἐπί ὁ περί ὁ ἀρχή διδασκαλία , ὁ τρόπος αὐτός ἀφορίζω πρῶτος · καί γάρ ζητέω , εἰμί δυνατός ὅλως περί ὁ ἀρχή τίς μανθάνω · εἰμί γάρ πᾶς Ζεύς - δασκαλία καί πᾶς μάθησις διανοητικός ἐκ ἀρχή γίγνομαι , ἀδύνατος δέ ὁ ἀρχή ἀρχή λαμβάνω , ἄπορος εἄν ὁ μάθησις εἰμί · αὐτός οὖν ἐγώ ὁ τρέ - πως ὑφηγέομαι ὁ ὁ ἀρχή γνῶσις . ὀλίγος δέ ἄνωθεν ἀρκτέος · ἐπεί πᾶς ὁ γιγνώσκω ἢ αὐτόπιστος εἰμί καί ἀρχή γνῶσις διά ὁ ὁμος - λογέω , ὡς ἔχω ὁ ὅρος καί ὁ ἄμεσος καλέω πρότασις , ἢ ἐκ προυπάρχω τις γιγνώσκω γνῶσις ὁ ὁ ὁράω καί ὁ ἄμεσος πρότασις , ὡς ἔχω πᾶς ὁ διά συλλογισμός καί ἀπόδειξις γιγνώσκω , καί ὁ ἀρχή δηλονότι ὁ φυσικός συντίθημι εἰμί * * * ὅτι μέν αὐτός - πιστός οὐ εἰμί , δῆλος ἐκ ὁ διάφορος ὁ φυσιόλογος ἐπιβολεύς ἄλλος ἄλλος ἀρχή ὑποτίθημι , ὡς μανθάνω · ἀποδείκτης δέ εἰμί ἀνάγκη διά γνώριμος τις ἀποδείκνυμι . πᾶς γάρ διδασκαλία καί μάθησις διανοητικός , τουτέστιν οὐ ἐκ αἴσθησις οὐδέ κατά νόος γίγνομαι ἀλλά συλλογιστικός τε καί ἀποδεικτικός , ἐκ προυπάρχω γίγνομαι γνῶσις , ὡς ἐν ὁ ὕστερος ἀναλυτικός μανθάνω . ὁ δέ γνώριμος ἢ ἀρχή καί αἴτιος ὁ ἀποδείκνυμι παραλαμβάνω , ὅσπερ ἐν ὁ κύριος ἀπόδειξις συμβαίνω ἐκ γάρ ὁ ἀρχή καί αἴτιος οὗτος ὁ πρᾶγμα γίγνομαι , ὡς ὅταν ὁ καλός εἰμί ὁ κόσμος ἐκ ὁ ὁ δημιουργός ἀγαθός εἰμί συλλογίζομαι ἢ ὁ ἀθάνατος ὁ Ψυχή ἐκ ὁ αὐτοκίνητος ) , ἢ ὡς ἀκολουθέω ἐκ ἀνάγκη ὁ ἀποδείκνυμι καί διά οὗτος συνεισάγω αὐτός . οὗτος παραλαμβάνω ὁ γνώριμος ὡς ὅταν ὁ θεός ἀγαθός δείκνυμι ἐκ ὁ ὁ κόσμος καλός εἰμί καί τάσσω , πρόχειρος οὗτος κατά αἴσθησις ἐγώ εἰμί , καί ὁ ψυχή αὐτοκίνητον ἐκ ὁ ὁ ἔμψυχος σῶμα ἔνδοθεν κινέω ) καί εἰμί οὗτος τεκμηριώδης μᾶλλον ἀλλά οὐ ἀποδεικτικός ὁ ὁ συλλογισμός τρόπος . καί ὁ πρός ὁ ὅς - αὐτός πίστις παραλαμβάνω ὁ μέν ἀποδείκνυμι οὐ εἰμί ἀρχή ἕπω γάρ αὐτός μᾶλλον ἤ2 προηγέομαι ) , ὁ δέ τοιοῦτος ἀπος - δεῖξις ἀρχή , διότι γνώριμος εἰμί καί προφανής καί ἀπό αὐτός ὁ πίστις γίγνομαι ὁ ἀποδείκνυμι . ἀνάγκη τοίνυν καί ὁ ὁ πρᾶγμα ἀρχή ὁ ὡς αἴτιος λέγω ἀρχή ] πάντως μέν ἐκ γιγνώσκω - 55 ριμωτέρων τις ἀποδείκνυμι , ἀλλά ποτέ μέν καί ἀρχοειδής ὁ φύσις καί αἴτιος λόγος ἔχω , ὅσπερ οὐ εἰμί φυσιόλογος προσήκω ὑπερ - βαίνω γάρ αὐτός ὁ μέτρον ὁ ὁ αἴτιος ὁ οἰκέω ἀρχή γιγνώσκω ) , ἀλλά ὁ ἀναβαίνω αὐτός ἐπιστήμη , ὁ πρῶτος φιλοσοφία · οὗτος γάρ ὁ ἄλλος ὁ ἀρχή ἀποδείκνυμι ὁ ὡς αἴτιος λαμβάνω , αὐτός - πιστός ἀρχή αὐτός χράω . δυνατός δέ τρόπος τις καί ἐκ ὁ ἕπομαι ὁ ἀρχή καί ἀπό αὐτός συντίθημι , οὐκέτι ὡς ἀπό αἴτιος ἀλλά ὡς ἀπό γνώριμος , ὁ περί ὁ ἀρχή ὁ φυσικός συλλογίζομαι οὐ ἐφίστημι αὐτός ἀλλά γνωρίζω μόνος . διό οὐ εἶπον ἐκ ὁ ἐφίστημι - μονικῶς γιγνώσκω ὁ ἀρχή ἀλλά ἐκ ὁ γνωρίζω αὐτός , διότι ἀπό ὁ ἕπομαι ὁ γνῶσις αὐτός . ἕπομαι δέ εἰμί ὁ ἀρχοειδής καί στος χειωδεστέροις ὁ ἐκ αὐτός σύνθετος καί ὁ μέρος ὁ ὅλος · καί εἰμί ἐγώ γνώριμος ὁ σύνθετος καί συγχέω ὁ συντίθημι αὐτός καί ἁπλόος , διότι ὁ μέν σύνθετος ὁ αἴσθησις γνωρίζω πρόχειρος οὗτος ἔχω εἰμί ὁ πολύς ὁ γνῶσις , ὁ δέ ἀπολάω ἐκ ὁ συντίθημι φύω καταλαμβάνω . καί γάρ ζῷον ἕκαστος καί φυτόν ἑτοίμως γνωρί - ζω ὅτι ὅδε ἄνθρωπος ἢ ἵππος καί ὅδε συκέα ἢ ἄμπελος · ὅτι μέντοι ἐκ ὁ τέσσαρες στοιχεῖον οὗτος σύγκειμαι , οὐ εἰμί πᾶς οἶδα · ὁ δέ καί ὅπως μέν ἔχω ὁ στοιχεῖον ζῷον ποιέω καί ὅδε ὁ ζῷον , ὅπως δέ φυτόν καί ὅδε ὁ φυτός , μόνος ἄν εἰμί ὁ εἰς ἄκρος φιλοσοφία αἱρέω - λάσκω . οὗτος δέ καί ὁ κοινός καί καθόλου ὁλοσχερής ἔχω γνῶσις καί προφανής γνώριμος μᾶλλον ἐγώ εἰμί ὁ καθέκαστα · ὁ γάρ ἐκ διάστημα προσέρχομαι ῥᾳδίως διαγιγνώσκω ὅτι ζῷον ἢ ὅτι ἄνθρωπος , καί ὅτι ἄνθρωπος ἢ ὅτι Σωκράτης . ἔοικα δέ ὁ καθόλου ὁ ὅλος κατά ὁ συγ - χέω ἔχω ἐν ἑαυτοῦ ὁ συντίθημι αὐτός πολύς ὁ διάρθρωσις ὡς ἐν ὁ ὅλος ὁ μέρος · καί γάρ ἐν ὁ ζῷον αδιόριστος ὁ ὁ εἶδος ὁ ζῷον διαφορά · καί ὁ καθόλου οὖν ὡς συντίθημι κατά ὁ συγχέω γνώριμος - τέρος ἐγώ εἰμί καί ὡς πρός ἐγώ πρῶτος κατά ὁ γνῶσις , ὥσπερ ὁ φύσις καί οὗτος ὕστερος , εἴπερ ἐπιγέννημα εἰμί ὁ καθέκαστα . ὁ γάρ φύσις σαφής καί γνώριμος ὁ απλός εἰμί ὡς εἰλικρινής καί ἄμικτος · διό καί ὁ διαλεκτικός ἐπιστήμη αὐτός ἕκαστος ὅτι ποτός εἰμί ἐπι - σκοπέω ἐθίζω ἐπί ἁπλόος ὁ εἶδος φιλοσοφέω , ἅτε ὁ φύσις ὁ εἰμί συμπροειμι , κατά ὅς γνώριμος καί φανερός ὁ ὁ συντίθημι καί ὁ εἰλικρινής ὁ συγχέω . ὅτι δέ γνώριμος ἐγώ ὁ ἀδιόριστος καί συγχέω οἷος ὅλος δοκέω , πιστόω ὁ μέν ὄνομα ἕκαστος ὡς ὅλος τίς λαμβάνω , ὁ δέ ὁ ὄνομα ὁρισμός ὡς ὁ διάρθρωσις ὁ ὁ ὄνομα μέρος καί στοιχεῖον παραδίδωμι . δῆλος γάρ ὅτι ὁ μέν κατά ὁ ὄνομα γνῶσις ὁ κυλλός πρό - χείρ καί ὁ πολύς εἰμί , ὁ δέ ὁ κύκλος ὁρισμός , ὅτι εἰμί σχῆμα ἐπίπεδος ὑπό εἷς γραμμή περιέχω , πρός ὅς ἀπό εἷς σημεῖον πᾶς ὁ προσπίπτω πρός ὁ ὁ κύκλος περιφέρεια ] Ἴσαι ἀλλήλων εἰμί , οὗτος δή ὁ ὁρισμός οὐκέτι πρόχειρος πᾶς ὁ καθέκαστα ὁ κύκλος πῃ - ραδιδιδωμι καί ὁ μέρος αὐτός καί στοιχεῖον ἐπέξειμι . ἀλλά οὗτος μέν ὡς πρός ὁ συντίθημι καί ὅλος οἰκεῖος ἔχω ὁ παράδειγμα · συναιρέω γάρ καί συγχέω ἐν ὁ ὄνομα ὡς ἐν ὁλότης εἷς ὁ ἐν ὁ ὁρισμός πᾶς μέρος καί στοιχεῖον · οὐκέτι δέ ὁ καθόλου προσέοικα . ὁ μέν γάρ καθόλου ἕκαστος ὁ συμπληρόω αὐτός ἐφαρμόζω ζῷον γάρ καί ἄνθρωπος καί ἵππος ) , ὁ δέ ὄνομα πρός πᾶς μέν ἅμα ὁ ἐν ὁ ὁρισμός περιλαμβάνω ἐφαρμόζω , οὐκέτι δέ καί πρός ἕκαστος · οὖον γάρ ὁ σχῆμα κύκλος οὐδέ ὁ ὑπό εἷς γραμμή περιέχω οὐδέ ἄλλος τίς εἷς ἢ πλείων ὁ ἐν ὁ ὁρισμός περιλαμβάνω , εἰμί μή πᾶς ἅμα . διό ὁ δύο ἐπάγω παράδειγμα ὁ ἐπί ὁ κατά ἡλικία προκοπή θεωρέω . ὁ γάρ νή - πίνω παῖς ὁλοσχερής καί συγχέω ἔτι ὁ γνῶσις ἔχω πᾶς ὁ ἀνήρ πατήρ καί ὁ γυνή μήτηρ καλέω · πρόειμι δέ ὁ χρόνος διαρθρέω ὁ ὁλοσχερής εἰς ὁ μερικός ἴδιος καί οὗτος ὁ ἀκριβής ὁ γεννάω αὐτός λαμβάνω εἴδησις . ὥστε καί ἐγώ , ἠώς ἄν ὁ ὁλοσχερής καί συγχέω ὁ αἰσθητικός γνῶσις ἕπομαι ὁ πρᾶγμα διαγιγνώσκω , παῖς νήπιος οὐδείς ἀπεῖπον πατήρ πᾶς ὁ προς - τυγχάνω καλέω · ὅταν δέ ἀπό ὁ συγχέω ἐπί ὁ εἰλικρινής καί ἀπό ὁ συντίθημι ἐπί ὁ ἀπολάω καί στοιχειώδης προέρχομαι , τότε ἄν εἰμί - ἠμέν ἐγγυτέρω πρόσειμι ὁ ἐπιστήμη , ἅτε μή μόνος ὁ κατά αἴσθησις γνωστός ἀλλά καί ὁ κατά λόγος γνωρίζω καί μή μόνος ὁ σύνθετος ἀποτέλεσμα ἀλλά καί ὁ αἰτιώδης οὗτος στοιχεῖον . λέγω δέ , φημί ὁ Ἀλέξανδρος , δύναμαι τις λέγω καθόλου ὑπό αὐτός νῦν καί ὁ ἀξίωμα , ὅς πρός ἅπας μέν ὁ δείκνυμι χράω διά ὁ εἰμί ἐναργής , οὐδείς δέ ὁ διά αὐτός δείκνυμι εἰμί ἴδιος · ὁποῖος εἰμί ὁ ἐπί πᾶς ὁ φάσις ἢ ὁ ἀπόφασις , ἄν ἀπό ἴσος ἴσος ἀφαιρέω , ὁ καταλείπω εἰμί ἴσος . οὗτος γάρ ὁ πρός πολύς εἰμί χρήσιμος καθόλου τε εἰμί καί ἕκαστος ὁ ὑπό αὐτός περιέχω . ὁ μέν οὖν ὅλος ὁ εἴρω ἐν ὁ προοίμιον διάνοια καί τάξις οὗτος . ἐφίστημι δέ ἐν αὐτός ἄξιος πρῶτος μέν ὅτι ὁ πρόκειμαι ὁ - καίω ὁ ὁ ὅλος καί σύνθετος ἀλλά οὐ ὁ ὁ καθόλου παράδειγμα . οὖον γάρ ὡς ἐκ στοιχεῖον ὁ καθέκαστα σύγκειμαι ὁ καθόλου , ὥσπερ ὁ ὅλος καί ὁ συντίθημι · οὐδείς γάρ στοιχεῖον ὁ ὁ σύνθετος κατηγορία ἐπιδέχομαι , ὅς ὁ καθέκαστα ὁ ὁ καθόλου . Δεύτερος δέ ἐπίστασις ἄξιος , ὅτι διττός εἰμί ὁ ὅλος καί ὁ ἄν - θόλος ὁ γνῶσις ὥσπερ καί ὁ ὄνομα , ὁ μέν ὁλοσχερής καί συγχέω - μένω καί κατά ψήν ἔννοια ὁ γνωστός γίγνομαι , ὅστις καί παχύς εἰμί ὁ κατά ὁ ὁρισμός νώση · ὁ δέ συναιρέω καί ἑνόω καί <τὰ> κατά μέρος περιλαμβάνω νοερός τις οὗτος καί | ἁπλόος καί φανταστικός δέ μᾶλλον ἐκεῖνος καί ἀποστενόω · καί ὁ μέν ὁ πολύς συνήθης ὁ όλος - σχερός ] , ὁ δέ ὁ ἄκρος . καί γάρ ὁ καθόλου ὁ μέν πολύς κατά ὁ κοινός νοέω ὁ ἐν ὁ κατά μέρος ἐκ ἀφαίρεσις αὐτός ψιλός ὁ ίδιος - τητάω λαμβάνω προλάμπω μᾶλλον διά ὁ ἐπικρατέω ὁ διαφορά ὁ κοινότης , ὁ δέ ὁ ὅλος αὐτός ὁ κατά μέρος περίληψις καί ὁ διά πᾶς δίϊξις καί ὁ ὁ διαφορά συναιρέω κοινότης νοερός σῦς - ναιρους · καί ὁ ὄνομα δέ ἀκούω ὁ ὁ ἄνθρωπος εἰμί τυγχάνω ὁ μέν πολύς εἰς ὁ ὁλοσχερής φαντασία ἀποφέρω , ὁ δέ φιλόσοφος ὁ ὁρισμός ἐν ἁπλότης εἷς συναιρέω , ὥστε ἑνόω ὁ ὁ ὁρισμός πλῆθος νοέω καί ἅμα ὁ πλῆθος καί ὁ εἷς λαμβάνω · ὅσπερ ἴδιος ἐπιστήμη , ὅς καί ὁ ἐν Θεός - τητάω Σωκράτης αἰνίζω · *** [ ὁ δέ κατά ὁ ὁρισμός καί ὁ διά στοιχεῖον ] γνῶσις μέσος τίς εἰμί ἄμφω διανοητικός μᾶλλον εἰμί ἢ καί δοξαστικός , καί ὁ μέν χείρων κατά ὁ ἀκριβής ὑπερέχω , ὁ δέ ἀγαθός ἀπολείπω κατά ὁ διαιρέω καί ἢ μᾶλλον ἢ κακός χάσκω · οὗτος δέ καί ὁ κοινός ὁ γνῶσις ὁ μέν ὁλοσχερής προτρέχω ὁ κατά ὁ διαφορά διάρθρωσις , ὁ δέ ἀκριβής ἐπιγίγνομαι συναιρέω ἐν ὁ κέω - νότης ὁ διαφορά . ὅταν οὖν ὁ Ἀριστοτέλης ὁ ὁ κοινός γνῶσις πρῶτος μέν ὡς πρός ἐγώ , ὕστερος δέ ὁ φύσις λέγω , ὁ ὁλοσχερής οὗτος φημί ὁ ἐκ ἀφαίρεσις ὁ κοινότης ψιλός γίγνομαι , ὅστις οὐδέ ὑφίστημι κατά ἑαυτοῦ . Τρίτος δέ ἐφιστάνω ἄξιος , ὁποῖος τίς εἰμί ὁ περί ὁ φυσικός ΠΡΑ - γμάτων ἀπόδειξις . εἰμί γάρ ὁ μέν οἶδα τίς περί ὁ φυσικός πρᾶγμα ὑπάρχω ὁ ὁ ἀρχή καί ὁ αἴτιος ὁ φυσικός γιγνώσκω , οὗτος δέ ἐκ ὁ συντίθημι ἤδη καί συγχέω εὑρίσκω , ὅσπερ οὐ εἰμί ἀκριβῶς γιγνώσκω μή ὁ αἴτιος γιγνώσκω ἀκριβῶς , δῆλος ὅτι τεκμηριώδης εἰμί ὁ νόησις ὁ περί ὁ ἀρχή ἀλλά οὐ ἀποδεικτικός . καί καλῶς ὁ Πλάτων ὁ φυσιολογία εἰκοτολογία λέγω εἰμί , ὅς καί Ἀριστοτέλης συμμαρτυρέω ὁ κύριος ἀπόδειξις ἐκ ἄμεσος καί αὐτόπιστος ἀρχή καί ἐκ ὁ κύριος αἴτιος καί ὁ φύσις πρότερος εἰμί βούλομαι . ἀλλά οὐ ἀτιμάζω διά οὗτος φυσιολογία , ἀλλά ἀρκέω χρή ὁ κατά ὁ ἡμέτερος φύσις καί δύναμις , ὡς καί Θεόφραστος δοκέω . Τέταρτος δέ πρός ὁ εἴρω ἄξιος ζητέω , πῶς ὁ κοινός σαφής μέν ὡς πρός ἐγώ , ἀσαφής δέ ὁ φύσις λέγω ὁ Ἀριστοτέλης . εἰμί γάρ ἀσαφής ὁ φύσις , δῆλος ὅτι καί πορ́ρος καί ὕστερος εἰμί ὁ φύσις . καίτοι συναναιρέω μέν ὁ κοινός , οὖον συναναιρέω δέ ὅσπερ χαρακτηρίζω ὁ φύσις πρότερος φημί . καί ὅς γε Ἀφροδισιεύς Ἀλέξανδρος ὁμολογέω ὁ κοινός καί καθόλου ὁ φύσις πρότερος εἰμί ὁ ὑπό αὐτός ὡς ὁ ζῷον ὁ εἰς - θρώπου ὁ συναναιρέω μέν , μή συναναιρέω δέ . καί οὗτος μέν μέτριος ὁ Ἀλέξανδρος φημί · εἶπον δέ ὅτι “ ὁ καθόλου ὁ φύσις πρότερος εἰμί ἐπάγω “ οὖον μήv καί κύριος πρῶτος , ὅτι μηδέ οὐσία · καί διά οὗτος ὁ ὁ κοινός γνῶσις τις ὕστερος ὁ διά ὁ οἰκέω , εἰμί γε πρῶτος ἐν ἕκαστος ὁ ὁ οἰκεῖος φύσις δηλόω . καίτοι θαυμάζω ἄν τις , πῶς ὁ ὁ φύσις πρῶτος οὖον κύριος πρότερος εἰμί . μήποτε οὖν ὥσπερ ὁ ὅλος καί σύνθετος ὁ στοιχεῖον καί ὁ μέρος πρότερος ὁ φύσις φημί ὁ Ἀριστοτέλης πρῶτος πρός ἡμέτερος ὁ σύνθετος λέγω ὡς συγχέω καί αἴσθησις ληπτός , οὗτος καί κοινός ὁ ὑστερογενής καί ἐκ ἀφαίρεσις λαμβάνω , ὅσπερ οὖον Σύνα - ναιρεω κύριος ὁ κατά μέρος , ὡς ἰδιότης ψιλός λαμβάνω , ἀλλά οὐ ὡς . περιοχή ὁ κατά μέρος . οὗτος μέν οὖν εἰμί τις δύναμαι καί πιθανός ἀπολογίζομαι . ἐπεί δέ ἀπό ὁ κοινός καί συντίθημι καί ἐγώ Σαφός - στερέω ἐπί ὁ ἀρχή ὁ φυσικός φημί δήω ἀνατρέχω ὁ Ἀριστοτέλης , ἄξιος ζητέω τίς μέν εἰμί ὁ κοινός , τίς δέ ὁ ὁ φύσις πρότερος , ὅσπερ καί ἀρχή ὁ φυσικός εἰμί . ὁ μέν οὖν Ἀλέξανδρος “ πρῶτος μέν , φημί , δείκνυμι ὅτι πλείων ὁ ἀρχή καί οὔτε εἷς οὔτε ἤπειρος , εἶτα ὅτι δεῖ καί ἐναν - τίω ἐν αὐτός εἰμί καί ὁ ἐναντιόομαι τίς ὑπόκειμαι , ἀπό ὅς κοινός εἰμί μετέρχομαι δείκνυμι καί τίς εἰμί οὗτος · ὁ γάρ ἐκεῖνος εἰδοί οὐδέπω ὁ ἀρχή τίς εἰμί οἶδα . ἀλλά ἐφίστημι ἄξιος . εἰμί γάρ ὁ ἰάομαι εἷς ὁ ἀρχή ἢ πλεῖος καί ἰάομαι ἐναντίωσις ἔχω ἢ μῆον καί ἰάομαι ὑπόκειμαι τίς αὖος - ὁ ἢ μῆον περί αὐτός εἴρω ὁ ἀρχή καί οὖον περί ὁ ἐκ αὐτός συγ - κεῖμαι , πῶς ἀπό ὁ συντίθημι ἐπί ὁ ἀρχή ἐγώ οὗτος ὁ τρόπος αναπέμπω ; “ λέγω δέ , φημί ὁ Ἀλέξανδρος , δύναμαι τις λέγω καθόλου ὑπό αὐτός νῦν καί ὁ ἀξίωμα , περί ὅς εἴρω πρότερος · ὅς προσχράομαι νῦν . ὁ γάρ ἀνάγκη ἤτοι εἷς εἰμί ὁ ἀρχή ἢ πλείων , ἴσος εἰμί ὁ εἷς ὁ οὖον εἷς , οὗτος δέ ὁ κατά πᾶς ὁ κατάφασις ἢ ὁ ἀπόφασις ὀφείλω κατηγορέω ὑποτάσσω ” . ἀλλά οὐδέ οὗτος ὁ κοινός σύνθετος ἀπό ὁ ἀρχή εἰμί ὁ φυσικός , ὅσπερ ἀπαιτέω ὁ ὁ Αρίστο - τέλος παράγγελμα , ἀλλά καί αὐτός περί ὁ ἀρχή θεωρέω ὁ εἷς ἢ 2 ἀσαφής DE λέγω DE 3 φύσις εἰμί δηλονότι F πρόσω οὖον εἷς εἰμί ] · καί ἐσθίω ἀπό ὁ συντίθημι καί γνώριμος ἐγώ γι - νώσκεσθαι , εἰμί εἷς ὁ ἀρχή ἢ πλείων , καί εἰμί ἐναντίος ἢ οὖον , καί τίς οὗτος . μήποτε οὖν ἀγαθός ἐκ ὁ ὁ φυσικός πρᾶγμα ἐναργής καί γνώριμος ὁ αἴσθησις ὑπάρχω ὁ ἀρχή εὑρίσκω ὁ φυσικός , ὥσπερ καί ὁ Ἀριστοτέλης δοκέω • οἷος ὅτι οὖον εἷς ὁ ἀρχή ἐκ ὁ ὁ εἰμί διαφορά , ὡς μανθάνω · εἰμί γάρ εἰμί ἐν ὁ εἰμί , φημί , καί οὐσία καί ποσός καί ποιός καί οὗτος εἴτε ἀπολύω ἀπό ἀλλήλων εἴτε μή , πολύς ὁ εἰμί . ὁ δέ ἀκριβής ὁ λέγω ὀλίγος ὕστερος μανθάνω - σέο . ὅτι δέ οὐ ἀκίνητος ὁ ἀρχή , ἐκ ὁ ἐναργής ὁ φυσικός κίνησις δείκνυμι · ἐγώ δέ ὑπόκειμαι , φημί , ὁ φύσις ἢ πᾶς ἢ ἔνιοι κινέω · δῆλος δέ ἐκ ὁ ἐπαγωγή * ὅτι δέ ἐναντίος ὁ ἀρχή ἐκ τε ὁ ὁ φυσικός περί οὗτος σψμφ ὤνιος , καί ὅτι εἶδος καί στέρησις καί ὑπόκειμαι τίς ἐκ ὁ μεταβολεύς ὁ ἐν ὁ φυσικός δείκνυμι . εἰμί γάρ ὁ μεταβολή μή ἐκ ὁ τυγχάνω εἰς ὁ τυγχάνω , ἀλλά ἐκ ἄμουσος ( stc ) ὁ μουσικός , καί ὅλως ἐκ ὁ μή τοιοῦτος φύζω δέ , καί εἰμί ἀνάγκη | πᾶς μεταβολή περί τίς μένω ὑπόκειμαι γίγνομαι , δῆλος ὅτι καί ἐναντίος ὡς εἶδος καί στέρησις καί περί ἀνείδεος ὑπόκειμαι . ὅλως δέ ὡς κοινῶς εἶπον ἀπό ὁ αἴσθησις καί ὁ αἰσθητής ὁ περί ὁ φυσικός ἀρ - χόω ἀλήθεια ἀνιχνευτέον καί Θεόφραστος πείθω , ὅς περί οὗτος ζητέω ἐν πρῶτος φυσικός ὅδε γράφω ’ " ἐπεί δέ [ οὐ ] ἄνευ μέν κις - νῆσις οὐδέ περί εἷς λεκτέος ( πᾶς γάρ ἐν κινέω ὁ ὁ φύσις ) , ἄνευ δέ ἀλλοιωτικός καί παθητικός οὐ ὑπέρ ὁ περί ὁ μέσος , εἰς οὗτος τε καί περί οὗτος λέγω οὐ οἷος τε καταλείπω ὁ αἴσθησις , ἀλλά ἀπό οὗτος ἄρχω πειράω χρή θεωρέω , ἢ ὁ φαίνω λαμβάνω κατά ἑαυτοῦ ἢ ἀπό οὗτος εἰμί τις ἄρα κύριος καί πρότερος οὗτος . ’’ καί καλός οἴομαι τοιοῦτος τις τρόπος ὁ ἀπό ὁ ἐγώ " ( voj - ριμωτέρων ἐπί ὁ ἀρχή ἐπίβασις γίγνομαι . ἀλλά ἐπί ὁ ἑξῆς εἶμι . 184 bi5 Ἀνάγκη δέ ἤτοι εἷς εἰμί ὁ ἀρχή ἢ πλείων . ἀκόλουθος μέν εἰμί πρῶτος ζητέω εἰμί εἰμί ὅλως ἀρχή ὁ φυσικός καί τότε τίς εἰμί καί πόσος · οὗτος γάρ ἐγώ ὁ τάξις ὁ πρόβλημα ἐν ὁ ἀποδεικτικός ὑπό αὐτός παραδίδωμι . ‘ιἀλλὰ οὗτος , φημί , οὐ εἰμί ὁ φυσικός θεωρέω ἀλλά ὁ ἐπαναβαίνω ’ ὁ γάρ φυσικός ὡς δέ - δίδωμι οὗτος χράω . διό καί ἐν ὁ προοίμιον εὐθύς ὡς τίθημι ἀρχή εἰμί ὁ φυσικός , ἐπειδή , φημί , ὅς εἰμί ἀρχή ἢ αἴτιος ἢ στοιχεῖον , δεῖ οὗτος γνωρίζω ὁ ἐπιστήμη μέλλω περί αὐτός ἔχω καί ὁ περί φύσις ἐπιστήμη πειρατένον διορίζω πρῶτος ὁ Τέρι ὁ ἀρχή ” . ἀλλά οὗτος μέν ὁ ἐξηγητής ὁ Ἀριστοτέλης φημί . ἐπι - ἵστημι δέ ἄξιος , μήποτε καί ὁ πόσος καί τίς ὁ ἀρχή καί ὅλως ὁ περί ὁ ἀρχή λόγος ὁ ἀναβαίνω κατά οὗτος ὁ λόγος εἰμί δοκέω . μήποτε δέ καί ἀνάγκη ὁ φυσικός ὅτι σῶμα εἰμί ὁ φυσικός οἶδα , καί ὅτι πᾶς σῶμα σύνθετος εἰμί , καί ὅτι ὁ συντίθημι ἀρχή ἔχω ὁ ἐκ ὅς σύγκειμαι , ὡς καί Θεόφραστος ἀποδείκνυμι . ἀγαθός οὖν ἴσως λέγω , ὅτι οὐ ἐν πᾶς πρόβλημα ὁ εἰμί εἰμί ζητέω , ἀλλά ἐν ὅς οὗτος ἀμφιβάλλω - λεται , οἷος εἰμί εἰμί ὁ κενός , οὖον μέντοι εἰμί εἰμί ἄνθρωπος . καί γάρ καί οὗτος ἐν ὁ λογικός κανών διά-ὁρίζω . ὅτι δέ εἰμί ἀρχή ὁ φυσικός πᾶς συμφωνέω ὁ φυσικός , τίς εἰμί οὗτος ζητέω . καί γάρ ὁ περί ὁ εἰμί ζητέω περί ὁ ἀρχή ὁ εἰμί ζητέω φημί . ὁ γάρ περί ὁ ἀρχή φιλοσοφέω ὡς εἰμί ἀρχή ζητέω , καί ὁ μέν ἀδιορίστως , οὖον διακρίνω ὁ φυσικός ἀπό ὁ ὑπέρ φύσις , ὁ δέ διακρίνω μέν , ὥσπερ ὁ τε Πυθαγόρειος καί Ξενοφάνης καί Παρμενίδης καί Ἐμπεδοκλῆς καί Ἀναξαγόρας , ὁ δέ ἀσάφεια λανθάνω ὁ πολύς . διό καί Ἀριστοτέλης ὡς πρός ὁ φαίνω ἀντιλέγω , ὁ ἐπιπόλαιος ἐκλαμβάνω βοηθός . ἅμα δέ ὁ τοιόσδε ἢ τοσόσδε εἰμί συναποδείκνυμι καί ὁ εἰμί ὅλως ἀρχή . ὡς οὖν εἰμί ἀρχή δείκνυμι ὅτι ἀναγκαῖος εἰμί ὁ περί ὁ ἀρχή γνῶσις καί ὁ τρόπος ὁ ἐπί αὐτός ἔφοδος παραδίδωμι εὔλογος οἴομαι μή πρότερος ὁ ἑαυτοῦ δοκέω περί ὁ ἀρχή ἐκφαίνω πρίν ὁ ὁ παλαιός - τέρας ἐπισκοπέω δόξα . καί λαμβάνω ἀξίωμα διαιρετικός ὁ εἷς εἰμί ὁ ἀρχή ἢ πολύς ἀνάγκη γάρ διά ὁ ὁ ἀντίφασις ἀξίωμα εἷς ἢ οὖον εἷς εἰμί , εἰμί δέ μή εἷς , πολύς ) , καί εἰμί εἷς , φημί , ἀνάγκη πάλιν ἢ ἀκίνητος ἢ κινέω εἰμί , ὑποβάλλω λοιπός ὁ ὁ διαίρεσις τμῆμα ὁ προκαταβάλλω δόξα . ἢ γάρ εἷς καί ἀκίνητος , ὡς πηρός - Μενίδης δοκέω λέγω καί Μέλισσος , ἢ εἷς καί κινέω , ὥσπερ ὁ φυσικός . εἰμί δέ πλείων , ἢ περαίνω ὁ ἀριθμός ἢ ἤπειρος καί εἰμί μέν περαίνω , ἢ δύο ἢ τρεῖς ἢ κατά ἄλλος τις ἀριθμός ὁρίζω · εἰμί δέ ἤπειρος , ἢ ὁμογενής ἢ καί ὁ γένεσις ἀντίκειμαι . δυνατός δέ εἰμί καί ὁ εἷς λέγω εἰς ὁ ἤπειρος καί ὁ περαίνω διαιρέω , καί ὁ πολύς εἰς ὁ ] κινέω ἢ ἀκίνητος , “ ὁ οἰκεῖος . φημί ὁ Ἀλέξανδρος , ἑκάτερος ὁ ἐκ ὁ διαίρεσις ὑποτάσσω οἰκεῖος δέ ὁ μέν εἷς ὁ κινέω ἢ μή , ὁ δέ πολύς ὁ περαίνω ὁ ἤπειρος . ἰστέον δέ ὅτι προέρχομαι ἐν ὁ πρός αὐτός λόγος μετά ὁ πρός Μέλισσος καί Παρμενίδης ἀντιλέγω ὁ φυσικός καλέω προχειρίζω μένος οὕτως διαιρέω · ἢ εἷς ὁ εἰμί λέγω ἤτοι ὁ στοιχεῖον , ἢ εἷς καί πολύς · εἷς μέν , εἰμί ὁ τρεῖς τίς στοιχεῖον ἢ ὁ μεταξύ , εἷς δέ καί πολύς , ὡς ἀνα - ξαγοηρα καί Ἐμπεδοκλῆς , τάσσω δέ καί Δημόκριτος ἐν οὗτος ὁ κενός λέγω καί ὁ ἄτομος . ἐφίστημι δέ χρή , ὅτι ἄλλος μέν εἰμί ὁ κατά πλῆθος ἤπειρος καί Πέπε - ῥαίνω , ὅς ὁ πολύς λέγω ὁ ἀρχή οἰκέω εἰμί , ἄλλος δέ ὁ κατά μέγεθος ἤπειρος ἢ περαίνω , ὅσπερ καί ἐξετάζω ἐν ὁ πρός Μέλισσος καί Παρμενίδης λόγος καί πρός Ἀναξίμανδρος καί Ἀναξιμένης ἁρμόζω , εἷς μέν ἤπειρος δέ ὁ μέγεθος ὁ στοιχεῖον ὑποτίθημι . καί ὁ κινέω δέ καί ἀκίνητος καί ὁ εἷς καί ὁ πλείων λέγω ἀρχή ἁρμόζω πρός διαίρεσις . τοιγάρ καί Εὔδημος “ ὡς ἄν , φημί , ὑπάρχω ὁ ἀρχή , ἤτοι κινέω ἢ ἀκίνητος εἰσέρχομαι ἀλλά οὗτος μέν ὁ διαιρετικός παρίημι ὁ ἀρι - στοτελεω διά ὁ μηδέ γίγνομαι δόξα πολύς καί ἀκίνητος ὁ ἀρχή λέγω . ὁ δέ περαίνω καί ἤπειρος ἐπί ὁ εἷς διά συντομία νῦν παρατρέχω ἔοικα · ἐν γοῦν ὁ πρός Παρμενίδης ὡς εἶπον καί Μέλισσος λόγος καί οὗτος βασανίζω . ἀγαθός δέ ἴσως ἐκ τέλειος διαίρεσις ὁ δόξα πᾶς περιλαμβάνω οὗτος ὁ ὁ Ἀριστοτέλης ἐπέρχομαι . Ἀνάγκη τοίνυν ὁ ἀρχή ἢ εἷς εἰμί ἢ οὖον εἷς , αὐτός δέ εἶπον πλείων , καί εἰμί εἷς , ἤτοι ἀκίνητος ἢ κινέω . καί εἰμί ἀκίνητος ἤτοι ἤπειρος , ὡς Μέλισσος ὁ Σάμιος δοκέω λέγω , ἢ περαίνω , ὡς πάρσιμο - νίδης Πύρης Ἐλεάτης , οὖον περί φυσικός στοιχεῖον λέγω οὗτος , ἀλλά περί ὁ εἰμί εἰμί . εἷς δέ ὁ ἀρχή ἤτοι εἷς ὁ εἰμί καί πᾶς καί οὔτε περαίνω οὔτε ἤπειρος οὔτε κινέω οὔτε ἠρεμέω | Ξενοφάνης ὁ κολοφώνιος ὁ Παρμενίδης διδάσκαλος ὑποτίθημι φημί ὁ Θεός - Φράστος ὁμολογέω ἕτερος εἰμί μᾶλλον ὁ ὁ περί φύσις ἱστορία ὁ μνήμη ὁ οὗτος δόξα · ὁ γάρ εἷς οὗτος καί πᾶς ὁ θεός λέγω ὁ Ξενοφάνης · ὅς εἷς μέν δείκνυμι ἐκ ὁ πᾶς ἀγαθός εἰμί . πλείων γάρ , φημί , εἰμί ὁμοίως ὑπάρχω ἀνάγκη πᾶς ὁ κρατέω · ὁ δέ πᾶς ἀγαθός καί ἀγαθός θεός . ἀγένητος δέ δείκνυμι ἐκ ὁ δήω ὁ γίγνομαι ἢ ἐκ ὁμοιόω ἢ ἐκ ἀνόμοιος γίγνομαι · ἀλλά ὁ μέν ὅμοιος ἀπαθής φημί ὑπό ὁ ὁμοιόω · οὐδείς γάρ μᾶλλον γεννάω ἢ γεννάω προσήκω ὁ ὅμοιος ἐκ ὁ ὁμοιόω · εἰμί δέ ἐκ ἀνόμοιος γίγνομαι , εἰμί ὁ εἰμί ἐκ ὁ μή εἰμί . καί οὕτως ἀγένητος καί ἀίδιος δείκνυμι . οὔτε δέ ἤπειρος οὔτε Πεπέρα - σ́ω εἰμί , διότι ἤπειρος μέν ὁ μή εἰμί ὡς οὔτε ἀρχή ἔχω οὔτε μέσος οὔτε τέλος , περαίνω δέ πρός ἀλλήλων ὁ πλείων . παραπλήσιος δέ καί ὁ κίνησις ἀφαιρέω καί ὁ ἠρεμία . ἀκίνητος μέν γάρ . εἰμί ὁ μή εἰμί · οὔτε γάρ εἄν εἰς αὐτός ἕτερος οὔτε αὐτός πρός ἄλλος ἔρχομαι · κινέω δέ ὁ πλείων ὁ εἷς · ἕτερος γάρ εἰς ἕτερος μεταβάλλω , ὥστε καί ὅταν ἐν αὐτός μένω λέγω καί μή κινέω ἀεί δέ ἐν αὐτός μίμνω κινέω οὐδείς , οὐδέ μετέρχομαι ὅς ἐπιπρέπω ἄλλοτε ἄλλος , οὖον κατά ὁ ἠρεμία ὁ ἀντίκειμαι ὁ κινέω μένω αὐτός φημί , ἀλλά κατά ὁ ἀπό κίνησις καί ἠρεμία ἐκλέγω μονή . Νικόλαος δέ ὁ Δαμασκηνός ὡς ἤπειρος καί ἀκίνητος λέγω αὐτός ὁ ἀρχή ἐν ὁ περι θεός ἀπομνημονεύω , Ἀλέξανδρος δέ ὡς περαίνω αὐτός καί σφαιροειδής • ἀλλά ὅτι μέν οὔτε ἤπειρος οὔτε περαίνω αὐτός δείκνυμι , ἐκ ὁ πρόειμι - ράω δῆλος · περαίνω δέ καί σφαιροειδής αὐτός διά ὁ πανταχόθεν ὅμοιος λέγω . καί πᾶς νοέω δέ φημί αὐτός λέγω ἀλλά ἀπάνευθε πόνος νόος φρήν πᾶς κραδαίνω . ὁ δέ εἷς καί κινέω λέγω ὁ ἀρχή , ὅς καί φυσικός ἰδίως καλέω , ὁ μέν περαίνω αὐτός φημί , ὥσπερ Θαλῆς μέν ἔξαμος Μιλήσιος καί Ἵππων , ὅς δοκέω καί ἄθεος γίγνομαι , ὕδωρ λέγω ὁ ἀρχή ἐκ ὁ φαίνω κατά ὁ αἴσθησις εἰς οὗτος προάγω . καί γάρ ὁ θερμός ὁ ὑγρός ζῶ καί ὁ νεκρόω ξηραίνω καί ὁ σπέρμα πᾶς ὑγρός καί ὁ τροφή πᾶς χυλώδης · ἐκ ὅς δέ εἰμί ἕκαστος , οὗτος καί τρέ φημί φύω · ὁ δέ ὕδωρ ἀρχή ὁ ὑγρός φύσις εἰμί καί συνεκτικός πᾶς . διό πᾶς ἀρχή ὑπολαμβάνω εἰμί ὁ ὕδωρ καί ὁ γῆ ἐπί κάτ-ηλυς - ὅς ἀποφαίνω κεῖμαι . Θαλῆς δέ πρῶτος παραδίδωμι ὁ περί φύσις ἱστορία ὁ Ἕλλην ἐκφαίνω , πολύς μέν καί ἄλλος προγίγνομαι , ὡς καί ὁ Θεόφραστος δοκέω , αὐτός δέ πολύς διαφέρω ἐκεῖνος , ὡς ἀποκρύπτω πᾶς ὁ πρό αὐτός · λέγω δέ ἐν γραφεύς μηδείς καταλείπω πλήν ὁ καλέω ναυτικός ἀστρολογία . Ἵππασος δέ ὁ Μεταποντῖνος καί Ἡρά - Κλεῖτος ὁ Ἐφέσιος εἷς καί οὗτος καί κινέω καί περαίνω , ἀλλά πῦρ ποιέω ὁ ἀρχή καί ἐκ πυρός ποιέω ὁ εἰμί πύκνωσις καί μαίνομαι - σέω καί διαλύω πάλιν εἰς πῦρ , ὡς οὗτος εἷς εἰμί φύσις ὁ ὑπο - κεῖμαι · πυρός γάρ ἀμοιβή εἰμί φημί Ἡράκλειτος πᾶς . ποιέω δέ καί τάξις τις καί χρόνος ὁρίζω ὁ ὁ κόσμος μεταβολεύς κατά τις μείρομαι ἀνάγκη . καί δῆλος ὅτι καί οὗτος ὁ ζωογόνος καί δημιουργικός καί πεπτικός καί διά πᾶς χωρέω καί πᾶς ἀλλοιωτικός ὁ θερμότης θεάομαι οὗτος ἔχω ὁ δόξα · οὖον γάρ ἔχω ὡς ἤπειρος τίθημι αὐτός . ἔτι δέ εἰμί στοιχεῖον μέν ὁ ἐλάχιστος εἰμί ἐκ ὅς γίγνομαι ὁ ἄλλος καί εἰς ὅς ἀναλύω , λεπτομερής δέ ὁ ἄλλος ὁ πῦρ , οὗτος εἄν εἰμί 35 μάλιστα στοιχεῖον . καί οὗτος μέν ὁ εἷς καί κινέω καί περαίνω λέγω ὁ στοιχεῖον . ὁ δέ εἷς καί κινέω καί ἤπειρος λέγω Ἀναξίμανδρος μέν Πραξιάδης Μιλήσιος Θαλῆς γίγνομαι διάδοχος καί μαθητής ἀρχή τε καί στοιχεῖον εἴρω ὁ εἰμί ὁ ἤπειρος , πρῶτος οὗτος ὄνομα κομίζω ὁ ἀρχή . λέγω δέ αὐτός μήτε ὕδωρ μήτε ἄλλος τίς ὁ καλέω εἰμί στοιχεῖον , ἀλλά ἕτερος τις φύσις ἤπειρος , ἐκ ὅς ἅπας γίγνομαι ὁ οὐρανός καί ὁ ἐν αὐτός κόσμος · ἐκ ὅς δέ ὁ γένεσις εἰμί ὁ εἰμί , καί ὁ φθορά εἰς οὗτος γίγνομαι κατά ὁ χρέος . δίδωμι γάρ αὐτός δίκη καί τίσις ἀλλήλων ὁ ἀδικία κατά ὁ ὁ χρόνος τάξις , ποιητικός οὕτως ὄνομα αὐτός λέγω · δῆλος δέ ὅτι ὁ εἰς ἀλλήλων μεταβολή ὁ τέσσαρες στοιχεῖον οὗτος θεάομαι οὐ ἀξιόω εἷς τίς οὗτος ὑπόκειμαι ποιέω , ἀλλά τίς ἄλλος παρά οὗτος . οὗτος δέ οὐ ἀλλοιόω ὁ στοιχεῖον ὁ γένεσις ποιέω , ἀλλά ἀποκρίνω ὁ ἐναντίος διά ὁ ἀίδιος κινέω - 25 σέως · διό καί ὁ περί Ἀναξαγόρας οὗτος ὁ Ἀριστοτέλης συντάσσω . Ἀναξιμένης δέ Εὐρύστρατος Μιλήσιος , ἑταῖρος γίγνομαι Ἀναξίμανδρος , εἷς μέν καί αὐτός ὁ ὑπόκειμαι φύσις καί ἄπειρος2 φημί ὥσπερ ἐκεῖνος , οὐ ἀόριστος δέ ὥσπερ ἐκεῖνος , ἀλλά ὁρίζω , ἀήρ λέγω αὐτός · διά - φέρω δέ μανότης καί πυκνότης κατά ὁ οὐσία . καί ἀραιόω μέν πῦρ γίγνομαι , πυκνόω δέ ἄνεμος , εἶτα νέφος , ἔτι δέ μᾶλλον ὕδωρ , εἶτα γῆ , εἶτα λίθος , ὁ δέ ἄλλος ἐκ οὗτος . κίνησις δέ καί οὗτος ἀίδιος ποιέω , διά ὅς καί ὁ μεταβολή γίγνομαι . καί Διογενής δέ ὁ Ἀπολλωνιάτης , σχεδόν νέος γίγνομαι ὁ περί οὗτος σχολάζω , ὁ μέν πλεῖστος συμφορέω - μένος γράφω ὁ μέν κατά Ἀναξαγόρας , ὁ δέ κατά Λεύκιππος λέγω · ὁ δέ ὁ πᾶς φύσις ἀήρ καί οὗτος φημί ἤπειρος εἰμί καί ἀίδιος , ἐκ ὅς πυκνόω καί μαίνομαι καί μεταβάλλω ὁ πάθος ὁ ὁ ἄλλος γίγνομαι μορφή . καί οὗτος μέν Θεόφραστος ἱστορέω περί ὁ Διο - γένος , καί ὁ εἰς ἐγώ ἔρχομαι αὐτός σύγγραμμα περι φύσις ἐπιγράφω ἀήρ σαφῶς λέγω ὁ ἐκ ὅς πᾶς γίγνομαι | ὁ ἄλλος . Νικόλαος μέντοι ὁ - ’τον ἱστορέω μεταξύ πυρός καί ἀήρ ὁ στοιχεῖον τίθημι . καί οὗτος δέ ὁ εὐπαθής καί εὐαλλοίωτος ὁ ἀήρ εἰς μεταβολή ἐπιτηδείως ἔχω νομίζω · διό ὁ γῆ δυσκίνητος καί δυσμετάβλητος εἰμί οὖον πάνυ τίς ἀξιόω ἀρχή ὑποτίθημι · καί οὕτως μέν ὁ εἷς λέγω ὁ ἀρχή Ζεύς - αἱρέω . ὁ δέ πλείων λέγω ὁ μέν περαίνω , ὁ δέ ἤπειρος τίθημι ὁ πλῆθος ὁ ἀρχή . καί ὁ περαίνω ὁ μέν δύο , ὡς Παρμενίδης ἐν ὁ πρός δόξα πῦρ καί γῆ ἢ μᾶλλον φάος καί σκότος ) ἢ ὡς ὁ στωϊκός θεός καί ὕλη , οὐ ὡς στοιχεῖον δηλονότι ὁ θεός λέγω , ἀλλά ὡς ὁ μέν ποιέω ὁ δέ πάσχω · ὁ δέ τρεῖς , ὡς ὕλη καί ὁ ἐναντίος Ἀριστοτέλης · ὁ δέ τέσσαρες , ὡς Ἐμπεδοκλῆς ὁ Ἀκραγαντῖνος , οὖον πολύς κατόπιν ὁ Ἀναξαγόρας γίγνομαι , Παρμενίδης δέ ζηλωτής καί πλησιαστής καί ἔτι μᾶλλον ὁ Πυθαγόρειος . οὗτος δέ ὁ μέν σωματικός στοιχεῖον ποιέω τέσσαρες , πῦρ καί ἀήρ καί ὕδωρ καί γῆ , ἀίδιος μέν εἰμί πλῆθος καί ὀλιγότης , μεταβάλλω δέ κατά ὁ σύγκρισις καί διάκρισις , ὁ δέ κύριος ἀρχή , ὑπό ὅς κινέω οὗτος , φίλιος καί νεῖκος . δεῖ γάρ διατελέω ἐναλλάξ κινέω ὁ στοιχεῖον , ποτέ μέν ὑπό ὁ φίλιος συγκρίνω , ποτέ δέ ὑπό ὁ νεῖκος διακρίνω · ὥστε καί ἓξ εἰμί κατά αὐτός ὁ ἀρχή . καί γάρ ὅπου μέν ποιητικός δίδωμι δύναμις ὁ νεῖκος καί ὁ φίλιος , ὅταν λέγω ἄλλοτε μέν Φιλότης συνέρχομαι εἰς εἷς ἅπας ἄλλοτε δέ αὖος δίχα πᾶς φορέω Νείκης ἔχθω , ποτέ δέ ὁ τέσσαρες ὡς ἰσόστοιχος συντάσσω καί οὗτος , ὅταν λέγω τοτέ δέ αὖος διαφύομαι πολύς ἐκ εἷς εἰμί πῦρ καί ὕδωρ καί γαῖα καί ἀήρ ἄπλετος ὕψος νεῖκος τε οὐλόμενος δίχα ὁ ἀτάλαντος ἕκαστος , καί Φιλότης ἐν ὅς ἴσος μῆκος τε πλάτος τε . καί Πλάτων τρεῖς μέν ὁ κύριος αἴτιος τίθημι ὁ τε ποιέω καί ὁ παράδειγμα καί ὁ τέλος , τρεῖς δέ ὁ συναίτιος ὁ τε ὕλη καί ὁ εἶδος καί ὁ ὄργανον . ὁ μέντοι Θεόφραστος ὁ ἄλλος προιστορέω “ οὗτος , φημί , ἐπιγίγνομαι Πλάτων , ὁ μέν δόξα καί ὁ δύναμις πρότερος ὁ δέ χρόνος ὕστερος καί ὁ πλεῖστος πραγματεία περί ὁ πρῶτος φιλο - σοφία ποιέω , ἐπιδίδωμι ἑαυτοῦ καί ὁ φαίνω ἅπτω ὁ περί φύσις ἱστορία · ἐν ὅς δύο ὁ ἀρχή βούλομαι ποιέω ὁ μέν ὑπόκειμαι - μένω ὡς ὕλη ὅς προσαγορεύω πανδεχής , ὁ δέ ὡς αἴτιος καί κινέω ὅς περιάπτω τῆ ὁ θεός καί ὁ ὁ ἀγαθός δύναμαι ὁ μέντοι Ἀλέξανδρος ὡς τρεῖς λέγω ὁ ἀρχή ἀπομνημονεύω ὁ ὕλη καί ὁ ποιέω καί ὁ παράδειγμα , καίτοι σαφῶς ὁ τελικός αἴτιος ὁ Πλάτων προστίθημι , ἐν ὅς φημί · λέγω δή διά ὅς αἴτιος γένεσις καί ὁ πᾶς ὅδε ὁ συνίστημι συνίστημι . ἀγαθός εἰμί · ἀγαθός δέ οὐδείς περί οὐδείς οὐδέποτε ἐγγίγνομαι φθόνος καί ὁ εἶδος δέ ὁ ἔνυλος σαφῶς οἴομαι παραδίδωμι ἐν ὅς καί ὁ ἄυλος εἶδος οὗτος περί ἄμφω γράφω · “ οὗτος δέ οὕτως ἔχω ὁμολογητέον εἷς μέν εἰμί ὁ κατά αὐτός εἶδος ἔχω , ἀγένητος καί Ἀνώ - λεθρον , οὔτε αὐτός εἰσδέχομαι ἄλλος ἄλλοθεν ἵημι αὐτός εἰς ἄλλος ποῖ εἶμι , ἀόρατος δέ καί ἄλλως ἀναίσθητος οὗτος ὅς δή νόησις λαγχάνω ἐπισκοπέω . ὁ δέ ὁμώνυμος ὁμοῖος τε ἐκεῖνος δύο , αἰσθητός γενητός φορέω - μένω , ἀεί γίγνομαι τε ἐν τις τόπος καί πάλιν ἐκεῖθεν ἀπόλλυμι , δόξα μετά αἴσθησις περιληπτός ” , καί τρίτος ἐπί οὗτος ὁ ὕλη . τις μέντοι καί μέχρι δεκάς προάγω ὁ ἀρχή , εἰμί καί μή ὁ στοιχειώδης , ὥσπερ ὁ Πυθαγόρειος ὁ ἀπό μόνος ἄχρι δεκάς ἀριθμός ἀρχή λέγω ὁ ἅπας ἢ ὁ δέκα συστοιχία , ὅς ἄλλος ἄλλως ἀναγράφω . καί οὕτως μέν καί ὁ πλείων καί περαίνω ὁ Πλῆ - θέω ὁ ἀρχή λέγω διαιρέω . ὁ δέ ἤπειρος ὁ πλῆθος λέγω ὁ μέν ἁπλόος λέγω καί ὁμος - γίνομαι ὁ δέ σύνθετος καί ἀνομογενής καί ἐναντίος , κατά δέ ὁ ἐπικρατέω χαρακτηρίζω . Ἀναξαγόρας μέν γάρ Ἡγησίβουλος Κλαζομένιος , κοινωνέω - σός ὁ Ἀναξιμένης φιλοσοφία , κερατέα , πρῶτος μεθίστημι ὁ περί ὁ ἀρχή δόξα καί ὁ ἐλλείπω αἴτιος ἀναπληρόω , ὁ μέν σωματικός ἤπειρος ποιέω · πᾶς γάρ ὁ ὁμοιομερής , οἷος ὕδωρ ἢ πῦρ ἢ χρυσός , ἀγένητος μέν εἰμί καί ἄφθαρτος , φαίνω δέ γίγνομαι καί ἀπόλλυμι σύγκρισις καί διάκρισις μόνος , πᾶς μέν ἐν πᾶς εἰμί , ἕκαστος δέ κατά ὁ πικρός - τοῦν ἐν αὐτός χαρακτηρίζω . χρυσός γάρ φαίνω ἐκεῖνος , ἐν ὅς πολύς χρυσίον εἰμί καίτοι πᾶς ἔνειμι . λέγω γοῦν Ἀναξαγόρας ὅτι “ ἐν πᾶς πᾶς μοῖρα ἐνίστημι καί “ ὅστις πλεῖστος ἐν , οὗτος ἔνδηλος εἷς ἕκαστος εἰμί καί ὅς καί οὗτος φημί ὁ Θεόφραστος παραπλήσιος ὁ Ἀναξίμανδρος λέγω ὁ Ἀναξαγόρας · ἐκεῖνος γάρ φημί ἐν ὁ διάκρισις ὁ ἤπειρος ὁ συγγενής φέρω πρός ἀλλήλων , καί ὅτι μέν ἐν ὁ πᾶς χρυσός εἰμί , γίγνομαι χρυσός , ὅτι δέ γῆ , γῆ · ὁμοίως δέ καί ὁ ἄλλος ἕκαστος , ὡς οὖον γίγνομαι ἀλλά ἐνυπάρχω πρότερος . ὁ δέ κίνησις καί ὁ γένεσις αἴτιος ἐφίστημι ὁ νόος ὁ Ἀναξαγόρας , ὑπό ὅς διακρίνω ὁ τε κόσμος καί ὁ ὁ ἄλλος φύσις γεννάω . “ καί οὗτος μέν , φημί , λαμβάνω δοκέω εἄν ὁ Ἀναξαγόρας ὁ μέν ὑλικός ἀρχή ἤπειρος ποιέω , ὁ δέ ὁ κίνησις καί ὁ γένεσις αἴτιος εἷς ὁ νόος · εἰμί δέ τις ὁ μῖξις ὁ ἅπας ὑπολαμβάνω εἷς εἰμί φύσις ἀόριστος καί κατά εἶδος καί κατά μέγεθος , συμβαίνω δύο ὁ ἀρχή αὐτός λέγω ὁ τε ὁ ἤπειρος φύσις καί ὁ νόος · ὥστε φαίνω ὁ σωματικός στοιχεῖον παραπλήσιος ποιέω Ἀναξίμανδρος καί Ἀρχέλαος ὁ Ἀθηναῖος , ὅς καί Σωκράτης συγγίγνομαι φημί Ἀναξαγόρας γίγνομαι μαθητής , ἐν μέν ὁ γένεσις ὁ κόσμος καί ὁ ἄλλος πειράω τίς φέρω ἴδιος , ὁ ἀρχή δέ ὁ αὐτός ἀποδίδωμι ὅσπερ Ἀναξαγόρας . οὗτος μέν οὖν ἤπειρος ὁ πλῆθος καί ἀνομογενής ὁ ἀρχή λέγω , ὁ ὁμοιομέρεια τίθημι ἀρχή · διά ὅς δέ αἴτιος οὕτως δοκέω , ὁ Ἀριστοτέλης μετά ὀλίγος εἴρω . ἀπογιγνώσκω γάρ ὁ εἰμί γένεσις , διότι ὁ γίγνομαι ἢ ἐκ εἰμί ἢ ἐκ μή εἰμί ἀνάγκη γίγνομαι , ἑκάτερος δέ ἀδύνατος , σύγκρισις καί διάκρισις ὁ δοκέω γένεσις καί φθορά ἀποδίδωμι . Λεύκιππος δέ ὁ Ἐλεάτης ἢ Μιλήσιος ἀμφοτέρως γάρ λέγω περί αὐτός ) κοινωνέω Παρμενίδης ὁ φιλοσοφία , οὖον ὁ αὐτός βαδίζω πηρός - Μενίδη καί Ξενοφάνης περί ὁ εἰμί ὁδός , ἀλλά ὡς δοκέω ὁ ἐκεῖνος γάρ εἷς καί ἀκίνητος καί ἀγένητος καί περαίνω ποιέω ὁ πᾶς , καί ὁ μή εἰμί μηδέ ζητέω συγχωρέω , οὗτος ἤπειρος καί ἀεί κινέω - Μένα ὑποτίθημι στοιχεῖον ὁ ἄτομος καί ὁ ἐν αὐτός σχῆμα ἤπειρος ὁ πλῆθος διά ὁ μηδείς μᾶλλον τοιοῦτος ἢ τοιοῦτος εἰμί οὗτος γάρ ] καί γένεσις καί μεταβολή ἀδιάλειπτος ἐν ὁ εἰμί θεωρός . ἔτι δέ οὐδείς μᾶλλον ὁ εἰμί ἢ ὁ μή εἰμί ὑπάρχω , καί αἴτιος ὁμοίως εἰμί ὁ γίγνομαι ἄμφω . ὁ γάρ ὁ ἄτομος οὐσία ναστός καί πλήρης ὑποτίθημι εἰμί λέγω ἵημι καί ἐν ὁ κενός φέρω , ὅσπερ μή ὅς καλέω καί οὐ μικρός ὁ εἰμί εἰμί φημί . παραπλήσιος δέ καί ὁ ἑταῖρος αὐτός Δημόκριτος ὁ Ἀβδηρίτης ἀρχή τίθημι ὁ πλήρης καί ὁ κενός , ὅς ὁ μέν εἰμί , ὁ δέ μή εἰμί καλέω · ὡς ἄγαρ ὕλη ὁ εἰμί ὁ ἄτομος ὑποτίθημι ὁ γεννάω ὁ διαφορά αὐτός . τρεῖς δέ εἰμί οὗτος ῥυθμός τροπή διά - θιγγάνω , αὐτός δέ εἶπον σχῆμα καί θέσις καί τάξις . φύω γάρ ὁ ὅμοιος ὑπό ὁ ὁμοιόω κινέω καί φέρω ὁ συγγενής πρός ἀλλήλων καί ὁ σχῆμα ἕκαστος εἰς ἕτερος ἐγκοσμέω σύγκρισις ἄλλος ποιέω διάθεσις · ὥστε εὔλογος ἤπειρος εἰμί ὁ ἀρχή πᾶς ὁ πάθος καί ὁ οὐσία ἀποδίδωμι ἐπαγγέλλω , ὑπό ὅς τε τίς γίγνομαι καί πῶς . διό καί φημί μόνος ὁ ἤπειρος ποιέω ὁ στοιχεῖον πᾶς συμβαίνω κατά λόγος . καί ὁ ἐν ὁ ἄτομος σχῆμα ἤπειρος ὁ πλῆθος φημί διά ὁ μηδείς μᾶλλον τοιοῦτος ἢ τοιοῦτος εἰμί . οὗτος γάρ αὐτός ὁ ἀπειρία αἴτιος ἀπος - δίδωμι . καί Μητρόδωρος δέ ὁ Χῖος ἀρχή σχεδόν τίς ὁ αὐτός ὁ περί Δημόκριτος ποιέω , ὁ πλήρης καί ὁ κενός ὁ πρῶτος αἴτιος ὑποτίθημι , ὅς ὁ μέν εἰμί , ὁ δέ μή εἰμί εἰμί · περί δέ ὁ ἄλλος ἴδιος τις ποιέω ὁ μέθοδος . οὗτος μέν ὁ σύντομος περίληψις ὁ ἱστορέω περί ἀρχή οὖον κατά χρόνος ἀναγράφω , ἀλλά ὁ ὁ δόξα συγγένεια . οὖον χρή δέ ὁ τοσοῦτος ἀκούω διαφορά νομίζω ἐναντιολογία εἰμί οὗτος ὁ φιλοσοφέω , ὅσπερ τις ὁ ἱστορικός μόνος ἀνα - γραφεύς ἐντυγχάνω καί μηδείς ὁ λέγω συνίημι ὀνειδίζω ἐπι - χειρόω , καίτοι μυρίος σχίσμα αὐτός κατασχίζω οὖον περί ὁ φυσικός ἀρχή οὗτος γάρ οὐδέ ὄναρ ἐπαίω ) , ἀλλά περί ὁ καθαίρεσις ὁ θεῖος ὑπεροχή . οὐδείς δέ ἴσως χείρων ὀλίγος παρεκβαίνω ὁ φιλομαθῶ - στερέω ἐπιδείκνυμι , πῶς καίτοι διαφέρω δοκέω ὁ παλαιός περί ὁ ὁ ἀρχή δόξα , ἐναρμόνιος ὅμως συμφέρω . καί γάρ ὁ μέν περί ὁ νοητός καί πρῶτος ἀρχή διαλέγω , ὡς Ξενοφάνης τε καί Παρμενίδης καί Μέλισσος , ὁ μέν Ξενοφάνης καί Παρμενίδης εἷς λέγω καί Πεπέρα - σ́ω . ἀνάγκη γάρ ὁ εἷς ὁ πλῆθος προυπάρχω καί ὁ πᾶς ὁράω καί πέρας αἴτιος κατά ὁ πέρας μᾶλλον ἤ2 κατά ὁ ἀπειρία ἀφορία - ζω καί ὁ πάντῃ τέλειος ὁ τέλος ὁ οἰκέω ἀπολαμβάνω περαίνω εἰμί , μᾶλλον δέ τέλος ὁ πᾶς , ὡς καί ἀρχή · ὁ γάρ ἀτελής ἐνδεής εἰμί οὔπω πέρας ἀπολαμβάνω . πλήν ὁ μέν Ξενοφάνης ὡς πᾶς αἴτιος καί πᾶς ὑπερανέχω καί κίνησις αὐτός καί ἠρεμία καί ὡς πᾶς ἀντιστοιχία ἐπέκεινα τίθημι , ὥσπερ καί ὁ Πλάτων ἐν ὁ πρῶτος ὑπόθεσις Παρμενίδης · ὁ δέ Παρμενίδης ὁ κατά ὁ αὐτός καί ὡσαύτως ἔχω αὐτός καί πᾶς μεταβολεύς , τάχα δέ καί ἐνέργεια καί δύναμις , ἐπέκεινα θεάομαι ἀκίς - νέος αὐτός ἀνυμνέω καί μόνος ὡς πᾶς ἐξαιρέω οἶος , ἀκίνητος τελέθω , ὁ πᾶς ὄνομα εἰμί . Μέλισσος δέ ὁ μέν ἀμετάβλητος ὁμοίως καί αὐτός θεάομαι , κατά δέ ὁ ἀνέκλειπτος ὁ οὐσία καί ὁ ἤπειρος ὁ δύναμις ἤπειρος αὐτός ἀφίημι - ΝΑΤΟ ὥσπερ καί ἀγένητος · δηλόω δέ ὁ περί ὁ ἀπειρία ἀπόδειξις κατά οὗτος γίγνομαι ὁ ἔννοια . φημί γάρ · “ ὅτε τοίνυν οὐ γίγνομαι εἰμί τε καί ἀεί εἰμί καί εἰμί καί ἀρχή οὐ ἔχω οὐδέ τελευτή , ἀλλά ἄπειρος2 εἰμί · εἰμί μέν γάρ γίγνομαι , ἀρχή ἄν ἔχω ἄρχω γάρ ἄν ποτός γίγνομαι ) καί τελευτή τελευτάω γάρ εἄν ) . ὅτε δέ μήτε ἄρχω μήτε τελευτάω ἀεί τε εἰμί , οὐ ἔχω ἀρχή οὐδέ τελευτή [ ἀλλά ἤπειρος ] . ” οὕτως μέν εἰς ὁ κατά χρόνος ἄναρχος καί ἀτελεύτητος καί ἀεί εἰμί ὁ Μέλισσος ἀπος - δήω ἤπειρος ἀποφαίνω . ὁ δέ τοιοῦτος καί ὁ Παρμενίδης αὐτός μαρτυρέω λέγω διά αὐτός σχεδόν ὁ ῥῆμα ὡς ἀγένητος εἰμί καί ἀνώλεθρος εἰμί , ὅλος μονογενής τε καί ἀτρεμής ἤδη ἀτέλεστος , οὐδέ πρός εἰμί οὐδέ εἰμί , ἐπεί νῦν εἰμί ὁμοῦ πᾶς . οὗτος μέν οὖν καί οὗτος ὡς ἀνέκλειπτος καί ὡς ἀγένητος καί ἤπειρος εἰμί φημί . ὁ δέ ὁ πέρας ἔννοια διά ἐκεῖνος δηλόω ὁ ἔπος αὐτός τε ἐν αὐτός τε μένω κατά ἑαυτοῦ ὅς οὗτος ἔμπεδος αὐτόθι μένω · κρατερός γάρ ἀνάγκη πέρας ἐν δεσμός ἔχω , ὁ ὅς ἀμφίς ἐέργω , οὕνεκεν οὐ ἀτελεύτητος ὁ εἰμί θέμις εἰμί · εἰμί γάρ οὐ ἐπιδευής · † μή εἰμί δέ ἄν πᾶς εἰμί γάρ εἰμί εἰμί καί οὐ | μή εἰμί , ἀνενδεής εἰμί , ἀνενδεής δέ εἰμί τέλειος εἰμί , τέλειος δέ εἰμί ἔχω τέλος καί οὐ εἰμί ἀτελεύτητος , τέλος δέ ἔχω πέρας ἔχω καί ὅρος . οὕτως μέν οὖν οὐδείς κατά ὁ ἔννοια ὁ ἀνήρ οὗτος γίγνομαι ἐναντίωσις ἐν ὅς περί ὁ αὐτός λέγω . μετέρχομαι δέ ἀπό ὁ νοητός ἐπί ὁ αἰσθητός ὁ Παρμενίδης , ἤτοι ἀπό ἀλήθεια ὡς αὐτός φημί ἐπί δόξα , ἐν ὅς λέγω ἐν ὁ σύ παύω πιστόν λόγος ἠδέ νόημα ἀμφίς ἀλάομαι , δόξα δέ ἀπό ὅδε βρότειος μανθάνω , κόσμος ἐμέω ἔπος ἀπατηλός ἀκούω , ὁ γενητός ἀρχή καί αὐτός στοιχειώδης μέν ὁ πρῶτος ἀντίθεσις τίθημι , ὅς φάος καλέω καί σκότος ἤ πῦρ καί γῆ ἢ πυκνός καί ἀραιός ἢ καί ἕτερος , λέγω ἐφεξῆς ὁ πρότερος παράκειμαι ἔπος μορφή γάρ κατατίθημι δύο γνώμη ὀνομάζω , ὁ εἷς οὖον χρέος εἰμί , ἐν ὅς πλανάω εἰμί · ἀντί δέ κρίνω δέμας καί σῆμα τίθημι Χωρὶς ἀπό ἀλλήλων , ὁ μέν φλόξ αἰθέριος πῦρ ἤπιος † ὁ μέγας ἀραιός ἐλαφρός , αὐτός πάντσοσε τωυος , ὁ δέ ἕτερος μή τωυος · ἀτάρ ἐκεῖνος κατά αὐτός ἀντίος , νύξ ἀδαής , πυκνός δέμας ἐμβριθής τε . καί δή καί καταλογάδην μεταξύ ὁ ἔπος ἐμφέρω τίς ῥησείδιον ὡς αὐτός Παρμενίδης ἔχω οὕτως · “ ἐπί ὅδε εἰμί ὁ ἀραιός καί ὁ θερμός καί ὁ φάος καί ὁ μαλθακός καί ὁ κοῦφος , ἐπί δέ ὁ πυκνός ὀνομάζω ὁ ψυχρός καί ὁ ζόφος καί σκληρός καί βαρύς · οὗτος γάρ ἀποκρίνω ἑκατέρως ἑκάτερος οὗτος σαφῶς ἀντίθετος δύο στοιχεῖον λαμβάνω · διό πρότερος εἷς ὁ εἰμί δύο γιγνώσκω , καί πλανάω δέ φημί ὁ ὁ ἀντίθεσις ὁ ὁ γένεσις σῦς - νίζω στοιχεῖον μή συνοράω ἢ μή σαφῶς ἀποκαλύπτω · ὅσπερ καί Ἀριστοτέλης ἀκολουθέω ἀρχή τίθημι ὁ ἐναντίος . καί ποιητικός δέ αἴτιος οὖον σῶμα μόνος ὁ ἐν ὁ γένεσις ἀλλά καί ἀσώματος ὁ ὁ γένεσις συμπληρόω σαφῶς παραδίδωμι ὁ Παρμενίδης λέγω ὁ δέ ἐπί ὁ νύξ , μετά δέ φλόξ ἵημι αἶσα . ἐν δέ μέσος οὗτος δαίμων ὅς πᾶς κυβερνάω · † πᾶς γάρ στυγερός τόκος καί μίξις πέμπω ἄρσην θῆλυς μείγνυμι ὁ τε ἐναντίος αὖθις ἄρσην θῆλυς . ἀλλά δή καί Ἐμπεδοκλῆς περί τε ὁ νοητός κόσμος καί περί ὁ αἰσθητής διδάσκω καί ἐκεῖνος οὗτος ἀρχέτυπος παράδειγμα τίθημι ἐν ἑκάτερος μέν ἀρχή καί στοιχεῖον ὁ τέσσαρες οὗτος τίθημι πῦρ ἀήρ ὕδωρ καί γῆ , καί ποιητικός αἴτιος ὁ φίλιος καί ὁ νεῖκος , πλήν ὅτι ὁ μέν ἐν ὁ νοητός τῆ νοητός ἕνωσις κρατέω διά φίλιος μᾶλλον συνάγω φημί , ὁ δέ ἐν ὁ αἰσθητός ὑπό ὁ νεῖκος μᾶλλον διακρίνω . ὅς καί ὁ πλάτων κατακολουθέω , ἢ πρό ὁ Πλάτων ὁ Τίμαιος , ἐν ὁ πρῶτος παράδειγμα ὁ νοητός ὁ τέσσαρες ἰδέα προυπάρχω φημί ὁ ἀπό ὁ τέσσαρες στοιχεῖον χαρακτηρίζω καί ὁ τετραμερής οὗτος κόσμος ὁ αἰσθητός ἐν ἔσχατος παράγω , ὁ νεῖκος ἐνταῦθα κράτος διά ὁ ἀπό ὁ νοητός ἕνωσις ὑποβαίνω διάκρισις . καί γίγνομαι ὁ λόγος αὐτός περί ἀμφότερος ὁ κόσμος κοινός , πλήν καί οὗτος ὡς ἐν ὕλη λόγος ὁ τέσσαρες τίθημι στοιχεῖον ὁ περί αὐτός ἐναντίωσις ὁ φίλιος καί ὁ νεῖκος θεάομαι . ὅτι γάρ οὐ ὡς ὁ πολύς νομίζω φίλιος μέν μόνος κατά Ἐμπεδοκλῆς ὁ νοητός ποιέω κόσμος , νεῖκος δέ μόνος ὁ αἰσθητός , ἀλλά ἄμφω πανταχοῦ οἰκεῖος θεωρέω , ἀκούω αὐτός ὁ ἐν ὁ φυσικός λέγω , ἐν ὅς καί ὁ ἐνταῦθα δημιουργικός σύγκρασις ὁ Ἀφροδίτη ἤτοι ὁ φίλιος αἴτιος φημί . καλέω δέ ὁ μέν πῦρ καί Ἥφαιστος καί ἥλιος καί φλόξ , ὁ δέ ὕδωρ ὄμβρος , ὁ δέ ἀήρ αἰθήρ . λέγω οὖν πολλαχοῦ μέν οὗτος καί ἐν οὗτος δέ ὁ ἔπος ὁ δέ χθών οὗτος ἴσος συγκυρέω μάλιστα Ἥφαιστος τε ὄμβρος τε καί αἰθήρ παμφανόων , Κύπρις ὁρμίζω τέλειος ἐν λιμήν , ἔτι ὀλίγος μείζων εἴτε πλέω εἰμί μικρός . ἐκ ὁ αἷμα τε γίγνομαι καί ἄλλος εἶδος σάρξ . καί πρό οὗτος δέ ὁ ἔπος ἐν ἄλλος ὁ ἄμφω ἐν ὁ αὐτός ἐνὲρ - γειαν παραδίδωμι λέγω ἐπεί νεῖκος μέν ἐνέρτατος ἱκνέομαι βένθος δίνη , ἐν δέ μέσος Φιλότης στροφάλιγξ γίγνομαι , ἐν ὁ δή ὅδε πᾶς συνέρχομαι εἷς μόνος εἰμί οὐ ἄφαρ , ἀλλά θέλημα συνίστημι ἄλλοθεν ἄλλος . ὁ δέ τε μίγνυμι χέω ἔθνος μυρίος θνητός . πολύς δέ ἄμιχθ’ ἵστημι κεραίνω ἐναλλάξ , ὄσσα ἔτι νεῖκος ἐρύκω μετάρσιος · οὖον γάρ ἀμεμφής πω πᾶς ἐξίστημι ἐπί ἔσχατος τέρμα κύκλος . ἀλλά ὁ μέν τε νέμω μέλος , ὁ δέ τε ἐκβαίνω . ὅσος δέ ἀεί ὑπεκπροθέω , τόσος ἀεί ἔπειμι ἠπιόφρων Φιλότης ἀμεμφής ἄμβροτος ὁρμή . αἶψα δέ θνητός φύω ὁ πρίν μανθάνω ἀθάνατος εἰμί , ζωρός τε ὁ πρίν ἄκρατος διαλλάσσω κέλευθος . ὁ δέ τε μίγνυμι χέω ἔθνος μυρίος θνητός παντοῖος ἰδέα ἀραρίσκω θαῦμα ὁράω . ἐν δή οὗτος σαφῶς καί ὁ θνητός ἐκ ὁ φίλιος ἁρμόζω φημί , καί ἐν ὅς ὁ φίλιος ἐπικρατέω οὔπω πᾶς ἐξίστημι ὁ νεῖκος . καί ἐν ἐκεῖνος δέ ὁ ἔπος , ἐν ὅς καί ὁ γνώρισμα ἕκαστος ὁ τέσσαρες στοιχεῖον καί ὁ νεῖκος καί ὁ φίλιος παραδίδωμι , σαφῶς ὁ ἄμφω ἐν πᾶς μῖξις ὁ τε νεῖκος καί ὁ φίλιος ἐκφαίνω . ἔχω δέ οὕτως · ἥλιος μέν θερμός ὁράω καί λαμπρός ἀπάντομαι , ἄμβροτος δέ ὄσσα † ἐσθίω καί ἀργής δήω ὄμβρος δέ ἐν πᾶς δνοφεοειντα τε ῥιγαλέος τε , ἐκ δέ Αἶα προρέω θέλημα τε καί στερέωμα . ἐν δέ κότος διάμορφος καί ἄνδιχα πᾶς πέλω · σύν δέ βαίνω ἐν φιλότης καί ἀλλήλων ποθέω . ἐκ οὗτος γάρ πᾶς ὅσος τε εἰμί ὅσος τε εἰμί καί ἵστημι δένδρον τε βλαστάνω καί ἀνήρ ἠδέ γυνή θήρ τε οἰωνός τε καί ὑδατοθρέμμων ἰχθύς καί τε θεός δολιχαίων τιμή ἀγαθός . καί ὀλίγος δέ προέρχομαι φημί ἐν δέ μέρος κρατέω περιπλόμενος κύκλος καί φθίω εἰς ἀλλήλων καί αὐξάνω ἐν μέρος αἶσα . αὐτός γάρ εἰμί οὗτος , διά ἀλλήλων δέ θέω γίνομαι ἄνθρωπος τε καί ἄλλος ἔθνος κῆρ ἄλλοτε μέν Φιλότης συνέρχομαι εἰς εἷς κόσμος , ἄλλοτε δέ αὖος δίχα ἕκαστος φορέω Νείκης ἔχθω , εἰσόκε εἷς συμφύω ὁ πᾶς ὑπένερθε γίγνομαι . οὕτως ὅς μέν <ἓν> ἐκ πλέω μανθάνω ἠδέ πάλιν διαφύομαι εἷς πολύς ἐκτελέω , ὁ μέν γίγνομαι τε καί οὖον σφεῖς ἔμπεδος εἶμι · ὅς δέ ὅδε ἀλλάσσω διαμπερές οὐδαμός λήγω , οὗτος δέ ἀεί εἰμί ἀκίνητος κατά κύκλος . ὥστε καί ὁ εἷς ἐκ πλείων , ὅσπερ διά ὁ φίλιος συμβαίνω , καί ὁ πλείων ἐκ εἷς , ὅσπερ ὁ νεῖκος ἐπικρατέω γίγνομαι , καί ἐν οὗτος ΘΕ - ὠρέω [ καί ] ὁ ὑπό σελήνη κόσμος , ἐν ὅς ὁ θνητός , κατά περίοδος δηλονότι - τίς ἄλλοτε ἄλλος ποτέ μέν ὅς νεῖκος ποτέ δέ ὁ φίλιος πικρός - Τούσης . μήποτε δέ προποδισμός τις ὁ ὁ εἰμί ἕνωσις καί διακρίς - σέως παραδίδωμι πλείων διαφορά ὁ νοητός κόσμος ὑπέρ ὅδε ὁ ὁ - σθητος κτάομαι ὁ μᾶλλον καί κακός ὁ φίλιος ἐπικράτεια καί ἐν ὁ αἰσθητός δέ ὁ διαφορά ὁ ὁ νεῖκος ἐπικράτεια παρά - δείκνυμι ὅρος τις διαλαμβάνω , ὡς ἐν ἄλλος πειράω ὑποδείκνυμι . πλήν ὅτι καί οὗτος οὐδείς ἐναντίος Παρμενίδης καί μελίσσω φθέγγομαι , ἀλλά γε ὁ τε στοιχειώδης ἀντίθεσις ὡς καί Παρμενίδης θεάομαι καί ποιητικός αἴτιος ἐκεῖνος μέν εἷς κοινός ὁ ἐν μέσος πᾶς ἱδρύω καί πᾶς γένεσις αἴτιος δαίμων τίθημι , οὗτος δέ καί ἐν ὁ ποιητικός αἴτιος ὁ ἀντίθεσις θεάομαι . Ἀναξαγόρας δέ ὁ Κλαζομένιος ἔοικα ὁ εἶδος πᾶς τρισσός θεός - σάω ὁ διαφορά , ὁ μέν κατά ὁ νοητός ἕνωσις συλλέγω , ὅταν λέγω “ ὁμοῦ πᾶς χρῆμα εἰμί ἤπειρος καί πλῆθος καί σμικρότητα’’ . καί πάλιν φημί “ πρίν δέ ἀποκρίνω οὗτος πᾶς ὁμοῦ εἰμί οὐδέ χροιά Ἔνδηλος εἰμί οὐδείς · ἀποκωλύω γάρ ὁ σύμμιξις ἀπαντάω χρῆμα ὁ διερός καί ὁ ξηρός καί ὁ θερμός καί ὁ ψυχρός καί ὁ λαμπρός καί ὁ ζοφερός καί γῆ πολύς ἔνειμι καί σπέρμα ἤπειρος πλῆθος οὐδείς ἔοικα ἀλλήλων . οὗτος δέ οὕτως ἔχω ἐν ὁ σύμπας χρή δοκέω ἔνειμι πᾶς χρῆμα . καί εἰμί εἄν ὁ σύμπας οὗτος ὅς Παρμενίδης εἷς εἰμί . ὁ δέ τις θεάομαι κατά ὁ νοερός διάκρισις διά - κρίνω , πρός ὅς ὁ ἐνταῦθα ἀφομοιόω . λέγω γάρ μετά ὀλίγος ὁ ἀρχή ὁ πρῶτος περι φύσις Ἀναξαγόρας οὕτως · τοῦτος δέ οὕτως ἔχω χρή δοκέω ἔνειμι πολύς τε καί παντοῖος ἐν πᾶς ὁ συγκρίνω - μένω καί σπέρμα πᾶς χρῆμα καί ἰδέα παντοῖος ἔχω καί χροιά καί ἡδονή , καί ἄνθρωπος τε συμπάσσω καί ὁ ἄλλος ζῷον ὅσος ψυχή ἔχω . καί ὁ γε ἄνθρωπος εἰμί καί πόλις συνοικέω καί ἔργον κατασκευάζω , ὥσπερ παρά ἐγώ , καί ἠέλιος τε αὐτός εἰμί καί σελήνη καί ὁ ἄλλος , ὥσπερ παρά ἐγώ , καί ὁ γῆ αὐτός φύω πολύς τε καί παντοῖος , ὅς ἐκεῖνος ὁ ὀνίνημι συμφέρω εἰς ὁ οἴκησις χράω - ὁ . οὗτος μέν οὖν ἐγώ λέγω περί ὁ ἀπόκρισις , ὅτι οὐ ἄν παρά ἐγώ μόνος ἀποκρίνω , ἀλλά καί ἄλλος ” . καί δοκέω μέν ἴσως τις οὖον πρός νοερός διάκρισις ὁ ἐν τῆ γένεσις παραβάλλω , ἀλλά πρός τόπος ἄλλος ὁ γῆ ὁ παρά ἐγώ συγκρίνω οἴκησις . οὐ ἄν δέ εἶπον περί ὁ - πάω ἄλλος καί ἥλιος αὐτός εἰμί καί σελήνη καί ὁ ἄλλος ὥσπερ παρά ἡμῖν’’ καί “ σπέρμα δέ πᾶς χρῆμα καί ἰδέα καλέω ὁ ἐκεῖ . ἀκούω - σός δέ οἷος καί μετά ὀλίγος φημί ὁ ἄμφω ποιέω σύγκρισις · “ οὗτος οὗτος περιχωρέω τε καί ἀποκρίνω ὑπό βίαιος τε καί ταχυτής . βίαιος δέ ὁ ταχυτής ποιέω . ὁ δέ ταχυτής αὐτός οὐδείς ἔοικα χρῆμα ὁ ταχυτής ὁ νῦν εἰμί χρῆμα ἐν ἄνθρωπος , ἀλλά πάντως πολύς - πλασίως ταχύς εἰμί καί εἴπερ οὗτος ἔχω ὁ ἔννοια , ἄλλως μέν πᾶς ἐν πᾶς εἰμί φημί κατά ὁ νοητός ἕνωσις , ἄλλως δέ κατά ὁ νοερός συνουσίωσις καί ἄλλως κατά ὁ αἰσθητός σύμπνοια καί ὁ ἐκ ὁ αὐτός γένεσις καί εἰς ὁ αὐτός ἀνάλυσις . ὁ δέ περί ὁ Λεύκιππος τε καί Δημόκριτος καί ὁ Πυθαγορικός Τίμαιον οὐ ἐναντιόομαι μέν πρός ὁ ὁ τέσσαρες στοιχεῖον ὁ συντίθημι εἰμί σῶμα ἀρχή . καί οὗτος δέ , ὥσπερ ὁ Πυθαγόρειος καί Πλάτων καί Ἀριστοτέλης , ὁράω εἰς ἀλλήλων μεταβάλλω ὁ πῦρ καί ὁ ἀήρ καί ὁ ὕδωρ , ἴσως δέ καί ὁ γῆ , ἀρχοειδής τις οὗτος καί ἁπλόος - στερ ζητέω αἴτιος , διά ὅς καί ὁ κατά ὁ ποιότης ὁ στοιχεῖον οὗτος διαφορά ἀπολογέομαι . καί οὕτως ὁ μέν Τίμαιος καί ὁ οὗτος κατακολουθέω Πλάτων ὁ ἐπίπεδος βάθος τίς ἔχω καί σχῆμα διαφορά στοιχεῖον πρῶτος ὁ τέσσαρες οὗτος τίθημι στοιχεῖον ὁ σωματικός φύσις μετά ὁ σωματικός σχῆμα ἀρχοειδής καί αἴτιος ὁ ὁ ποῶ - τητάω διαφορά νομίζω . ὁ δέ περί Λεύκιππος καί Δημόκριτος ὁ ἐλαία - χιστα πρῶτος σῶμα ἄτομος καλέω κατά ὁ ὁ σχῆμα αὐτός καί ὁ θέσις καί ὁ τάξις διαφορά ὁ μέν θερμός γίγνομαι καί πυρία ὁ σῶμα , ὅσος ἐκ ὀξύς καί λεmομερεστέρων καί κατά ὅμοιος θέσις κεῖμαι σύγκειμαι ὁ πρῶτος σῶμα , ὁ δέ ψυχρός καί ὑδατώδης , ὅσος ἐκ ὁ ἐναντίος , καί ὁ μέν λαμπρός καί φωτεινός , ὁ δέ ἀμυδρός καί σκοτεινός . καί ὅσος δέ εἷς τίθημι στοιχεῖον , ὡς Θαλῆς καί Ἀναξίμανδρος καί Ἡράκλειτος , καί οὗτος ἕκαστος εἰς ὁ δραστήριος ἀφοράω ὁ καί πρός γένεσις ἐπιτήδειος ἐκεῖνος , Θαλῆς μέν I εἰς ὁ γόνιμος καί τρόφιμος καί συνεκτικός 8^ καί ζωτικός καί εὐτύπωτος ὁ ὕδωρ , ιπρακλειος δέ εἰς ὁ ζωογόνος καί δημιουργικός ὁ πῦρ , Ἀναξιμένης δέ εἰς ὁ ὁ ἀήρ εὔπλαστος καί ἑκατέρωσε ῥᾳδίως μεταχωρέω ἐπί τε ὁ πῦρ καί ἐπί ὁ ὕδωρ , ὥσπερ καί Ἀναξίμανδρος , εἴπερ ὁ μεταξύ διά ὁ εὐαλλοίωτος ὑποτίθημι . οὕτως οὖν ὁ μέν εἰς νοητός , ὁ δέ εἰς αἰσθητός διάκοσμος ἀφοράω , καί ὁ μέν ὁ προσεχής στοιχεῖον ὁ σῶμα , ὁ δέ ὁ ἀρχοειδής ζητέω , καί ὁ μέν μερικός , ὁ δέ ὁλικός ὁ στοιχειώδης φύω - σέως κατατρέχω , καί ὁ μέν ὁ στοιχεῖον μόνος , ὁ δέ πᾶς ὁ αἴτιος καί συναίτιος ζητέω διάφορος μέν λέγω φυσιολογέω , οὖον μήv ἐναντίος ὁ κρίνω ὀρθῶς δύναμαι . καί αὐτός δέ ὁ Ἀριστοτέλης ὁ ὁ διαφωνία αὐτός ἐπιδείκνυμι δοκέω εἴρω προέρχομαι ὀλίγος ὅτι ἰ διαφέρω ἀλλήλων ὁ ὁ μέν πρότερος , ὁ δέ ὕστερος λαμβάνω , καί ὁ μέν γνώριμος - ἱερόv κατά ὁ λόγος , ὁ δέ κατά ὁ αἴσθησις . ὁρίζω , φημί , αὐτός λέγω πως καί ἕτερος ἀλλήλων . ἀλλά οὗτος μέν διά ὁ εὐκόλως διά - φόνιος ἐγκαλέω ὁ παλαιός ἐπί πλέω ἀναγκάζω μηκύνω · ἐπεί δέ καί Ἀριστοτέλης ἐλέγχω ἀκούω ὁ ὁ πρότερος φιλόσοφος δόξα καί πρό ὁ Ἀριστοτέλης ὁ Πλάτων οὗτος φαίνω ποιέω καί πρό ἄμφω ὅς τε Παρμενίδης καί - πενοφαινω , ἰστέον ὅτι ὁ ἐπιπόλαιος ἀκροάομαι οὗτος κήδω ὁ φαίνω ἄτοπος ἐν ὁ λόγος αὐτός διελέγχω , αἰνιγματωδῶς εἴωθα ὁ παλαιός ὁ ἑαυτοῦ ἀποφαίνω γνώμη . δηλόω δέ ὁ Πλάτων θαυμάζω οὕτως ὁ Παρμενίδης , ὅς δῖος - λέγω δοκέω , καί βαθύς κολυμβητής δήω λέγω ὁ διάνοια αὐτός . καί Ἀριστοτέλης δέ ὁ βάθος αὐτός ὁ σοφία ὑπονοέω φαίνω , ὅταν λέγω “ παρμενισος δέ μᾶλλος βλέπω ἔοικα ποῦ λέγω ” . καί οὗτος οὖν ποτέ μέν ὁ παραλείπω ἀναπληρόω , ποτέ δέ ὁ ἀσαφής εἴρω σαφηνίζω , ποτέ δέ ὁ ἐπί ὁ νοητός εἴρω ὡς μή δύναμαι ὁ φυσικός ἐφαρμόζω διακρίνω ὡς ἐπί ὁ εἷς ὁ εἰμί καί ἀκίνητος λεʹ - γίγνομαι , ποτέ δέ ὁ εὔκολος ἐκδοχή ὁ ἐπιπόλαιος προαναστέλλω , οὕτως ἐλέγχω δοκέω . καί πειράζω οὗτος καί ἐγώ ἐφιστάνω ἐν ὁ πρός ἕκαστος ὁ Ἀριστοτέλης ἀντιλογία . ἀλλά ἀναληπτέον πάλιν ὁ Ἀριστοτέλης λέξις καί ὁ ἐν αὐτός λέγω διαρθρωτέον . p . 184b15 15 Ἀνάγκη δέ ἤτοι εἷς εἰμί ὁ ἀρχή ἢ πλείων , καί εἰμί εἷς , ἤτοι ἀκίνητος ὅς φημί Παρμενίδης καί Μέλισσος . ὁ Ἀλέξανδρος φημί ὅτι “ εἶπον δήω ἀπό ὁ ἐγώ γνώριμος ποιέω ὁ ἀρχή , οὕτως καί ποιέω · ἄρχω γάρ ἀπό διαιρετικός τέλειος καί ἐναργής καί πᾶς φανερός . τίς γάρ ὁ ἀντίφασις ἐναργής ὁ λέγω εἷς ἢ οὖον εἷς τουτέστι πλεῖος ἀλλά ὅτι μέν ἀπό διαιρετικός ἐναργής ἄρχω , καλῶς εἴρω , οὖον μέντοι οὗτος εἰμί ὅσπερ εἶπον ὁ ἀρι - στοτελεω , ὅτι ἀπό ὁ φανερός ἐπί ὁ ἀφανής ἀρχή χρή προίημι . σῦς - θέτης γάρ εἰμί ἐκεῖνος ὁ φανερός καί ὁ αἴσθησις γνώριμος καί οὗτος καθόλου λέγω ὡς ὅλος καί ὁ μερικός καί ἀφανής περί - ἑκτικός · ἀπό γοῦν ὁ αἰσθητής καί ἐγώ γνώριμος καί ὁ ψευδής περί ὁ ἀρχή ἐλέγχω δόξα , ὡς μανθάνω , καί βεβαιόω ὁ ἀληθής . “ οὐ ὡς Παρμενίδης δέ , φημί Ἀλέξανδρος , καί Μέλισσος εἷς ἀρχή τίς - τίθημι καί οὗτος ἀκίνητος λέγω , οὕτως εἶπον ὁ ὡς Παρμενίδης καί Μέλισσος . οὗτος γάρ οὐδέ ὅλως ἀρχή τίθημι · εἷς γάρ λέγω ὁ πᾶς , ὅς μάχομαι εἰμί ὁ ἀρχή λέγω εἰμί · ὁ γάρ ἀρχή τίθημι ὁμολο - γόνυ πλείων ὁ εἰμί εἰμί , ὁ ἀρχή καί ὁ ὅς εἰμί ἀρχή συνεισάγω . ἀλλά εἶπον ὁ πρῶτος διαιρετικός ὁ ἢ εἷς εἰμί ὁ ἀρχή ἢ πλείων ἐπί ὁ ἕτερος ὁ ἐν ὁ διαίρεσις πάλιν διαιρετικός χράω ὁ εἰμί εἷς ὁ ἀρχή , ἤτοι ἀκίνητος ἢ κινέω . εἰμί δέ ἀπίθανος ὁ ἀρχή εἷς καί ἀκίνητος οὗτος λέγω , μετά παραμυθία τίθημι · οὐδείς γάρ κακός ἀπίθανος οὗτος ὅς , ἀλλά καί μᾶλλον , ὁ εἷς ὁ πᾶς εἰμί καί ἀκίνητος , ὅμως προστάτης ἔχω Παρμενίδης καί Μέλισσος · καί εἰμί μή ἄντικρυς γάρ αὐτός οὗτος ἐκεῖνος , ἀλλά εἰς αὐτός γε συντρέχω οὗτος οὖν αὐτός λέγω ὁ Ἀλέξανδρος λέγω ὁ μέν τῆ μᾶλλον ἀπίθανος παραμυθέομαι ὁ ἀπίθανος θέσις οὐ εἰμί οἴομαι ὁ Ἀριστοτέλης μεγαλόνοια . οὖον μέντοι οὐδέ ὡς ἕτερος ἀπίθανος δόξα μιμνήσκω ὁ Παρμενίδης καί Μέλισσος παρά ὁ λέγω εἷς καί ἀκίνητος ὁ ἀρχή οὗτος γάρ ὁ ἀνήρ ὡς οὗτος λέγω ἔλεγχος ) , ἀλλά εὐγνωμόνως οὗτος γοῦν Ἀριστοτέλης οὗτος ὁ ἀνήρ ἀποδέχομαι · “ ὁμοίως γάρ ζητέω , φημί , καί ὁ ὁ εἰμί πόσος ζητέω · ἐκ ὅς γάρ ὁ εἰμί εἰμί , ζητέω πρῶτος οὗτος πότερος εἷς ἢ πολύς . ὥστε περί ἀρχή ὁ εἰμί οἴομαι οὗτος ὁ ἀνήρ φιλοσοφέω , καί ὁ κατά αὐτός τμῆμα ὁ διαίρεσις ἀφίημι - ρίσατο εἷς καί ἀκίνητος ὑποτίθημι ὁ ἀρχή . ὁ γάρ εἰμί εἰμί ὁ ἡνω - μένω , ὅς καί ἀρχή καί αἰτία ὁ πολύς καί διακρίνω εἰμί οὐ ὡς στοιχειώδης ἀλλά ὡς προαγωγός ἐκεῖνος , εἷς εἰμί λέγω . ἀναγκαῖος δέ πάλιν διαιρετικός διαιρέω ὁ ἕτερος τμῆμα ὁ λέγω εἷς εἰμί ὁ ἀρχή ὁ ἀκίς - νέος ἢ κινέω ἵημι ὁ εἷς καί λαμβάνω ὁ ἀκίνητος , ὅσπερ ἐσθίω πρός ὁ εἷς καί ἀκίνητος ὁ ἀρχή λέγω ἀντιλέγω οὗτος πρός ὁ εἷς ὁ ὅς καί ἀκίνητος λέγω ἀντιλέγω · ἄν γάρ ὄνομα ἄλλος χράω , ὁ αὐτός | ὅμως ἐκεῖνος λέγω3 τε καί ζητέω . ὁμολογέω δέ ὁ Ἀλέξανδρος ἐν μέν ὁ πρός ἀλήθεια , ὅσπερ εἰμί περί ὁ νοητός εἰμί , ὁ πάρσιμο - νίδην εἷς ὁ εἰμί καί ἀκίνητος καί ἀγένητος λέγω · “ κατά δέ ὁ ὁ πολύς δόξα καί ὁ φαίνω , φημί , φυσιολογέω , οὔτε εἷς λέγω ἔτι εἰμί ὁ εἰμί οὔτε ἀγένητος , ἀρχή ὁ γίγνομαι ὑποτίθημι πῦρ καί γῆ , ὁ μέν γῆ ὡς ὕλη ὑποτίθημι ὁ δέ πῦρ ὡς ποιητικός αἴτιος · καί ὀνομάζω , φημί , ὁ μέν πῦρ φάος , ὁ δέ γῆ σκότος . καί εἰμί μέν κατά ὁ ὁ πολύς δόξα καί ὁ φαίνω οὕτως ὁ Ἀλέξανδρος ἐκδέχομαι , ὡς ὁ Παρμενίδης βούλομαι δοξαστός ὁ αἰσθητός καλός , εὕω ἄν ἔχω · εἰμί δέ ψευδής πάντῃ ὁ λόγος οἴομαι ἐκεῖνος καί εἰμί ποιητικός αἴτιος ὁ φάος ἢ ὁ πῦρ νομίζω λέγω , οὖον καλῶς οἴομαι . συμπληρόω γάρ ὁ περί ὁ νοητός λόγος ὁ Παρμενίδης ἐπάγω οὗτος , ὅσπερ καί πρότερος παρατίθημι · ἐν ὁ σύ παύω πιστόν λόγος ἠδέ νόημα ἀμφίς ἀλάομαι , δόξα δέ ἀπό ὅδε βρότειος μανθάνω , κόσμος ἐμέω ἔπος ἀπατηλός ἀκούω . μορφή γάρ κατατίθημι δίδωμι γνώμη ὀνομάζω . ὁ εἷς οὖον χρέος εἰμί , ἐν ὅς πλανάω εἰμί . ἀντίος δέ κρίνω δέμας καί σῆμα τίθημι Χωρὶς ἀπό ἀλλήλων , ὁ μέν φλόξ αἰθέριος πῦρ ἤπιος † ἀραιός ἐλαφρός ἑαυτοῦ πάντοσε ὁ δέ ἕτερος μή τωυος · ἀτάρ ἐκεῖνος κατά αὐτός ἀντίος νύξ ἀδαής πυκνός δέμας ἐμβριθής τε . ὁ σύ ἐγώ διάκοσμος ἔοικα πᾶς φατίζω , ὡς οὖον μή ποτός τις σύ βροτός γνώμη παραλανθάνω . δοξαστός οὖν καί ἀπατηλός οὗτος καλέω ὁ λόγος οὐ ὡς ψευδής ἁπλόος , ἀλλά ὡς ἀπό ὁ νοητός ἀλήθεια εἰς ὁ φαίνω καί δοκέω ὁ αἰσθος - ὁ ἐκπίπτω . μετά ὀλίγος δέ πάλιν περί ὁ δύο στοιχεῖον εἶπον ἐπάγω καί ὁ ποιητικός λέγω οὕτως ὁ γάρ στενός πίμπλημι πυρός ἄκρατος , ὁ δέ ἐπί ὁ νύξ , μετά δέ φλόξ ἵημι αἶσα . ἐν δέ μέσος οὗτος δαίμων ὅς πᾶς κυβερνάω . οὗτος καί θεός αἴτιος εἰμί φημί λέγω πρῶτος μέν Ἔρως θεός μητίω πᾶς καί ὁ ἑξῆς . καί ὁ ψυχή πέμπω ποτέ μέν ἐκ ὁ ἐμφανής εἰς ὁ ἀειδής , ποτέ δέ ἀνάπαλιν φημί . ἀλλά οὗτος μέν διά ὁ πολύς νῦν ἄγνοια ὁ παλαιός γράμμα μηκύνω ἀναγκάζω . εἰκότως δέ εἷς λεʹ - γοντες ὁ ὅς καί ἀκίνητος λέγω , εἴπερ περί φυσικός διαλέγω . συνίημι - ἄγω γάρ ὁ κινέω καί ὁ κατά ὅς ὁ κίνησις , εἴτε κατά ποιότης εἴτε κατά ποσότης ἢ κατά ἄλλος τίς , συνεισάγω δέ καί ὁ τόπος , εἴπερ εἰμί φύω - σίκη κίνησις , ἄλλος εἰμί παρά ὁ κινέω . ἀλλά ὁ μέν Παρμενίδης περί ὁ νοητός λέγω εἰμί · ἀτάρ ἀκίνητος , φημί , μέγας ἐν πέρας δεσμός εἰμί ἄναρχος ἄπαυστος , ἐπεί γένεσις καί ὄλεθρος ὅδε μάλα πλάζω , ἀπωθέω δέ πίστις ἀληθής . καί ὁ αἴτιος δέ ὁ ἀκινησία ἐπάγω οὕτως ἔμπεδος αὐτόθι μένω · κρατερός γάρ ἀνάγκη πέρας ἐν δεσμός ἔχω , ὁ ὅς ἀμφίς ἐέργω , οὕνεκεν οὐ ἀτελεύτητος ὁ εἰμί θέμις εἰμί · εἰμί γάρ οὐ ἐπιδευής , † μή εἰμί δέ εἄν πᾶς ὡς γάρ ὁ μή εἰμί , φημί , ἐνδεής πᾶς εἰμί , οὕτως ὁ ὅς ἀνενδεής καί τέλειος . ὁ δέ κινέω ἐνδεής ἐκεῖνος διά ὅς κινέω · ὁ ἄρα ὅς οὖον κις - νέομαι . καί Μέλισσος δέ ἀκίνητος αὐτός ἀποδείκνυμι κατά ὁ αὐτός πάλιν ἐν . νοια διά ὁ δήω , εἰμί κινέω ὁ εἰμί , εἰμί τίς κενός ὁ εἰμί εἰς ὅς ὑπο - χωρέω ὁ εἰμί · κενός δέ προαποδείκνυμι μή εἰμί . λέγω δέ οὕτως ἐν ὁ ἑαυτοῦ σύγγραμμα ‘‘οὐδὲ κενός εἰμί οὐδείς · ὁ γάρ κενός οὐδείς εἰμί · οὐ ἄν οὖν εἰμί ὁ γε μηδείς . οὐδέ κινέω · ὑποχωρέω γάρ οὐ ἔχω οὐδαμῇ · ἀλλά πλέω εἰμί · εἰμί μέν γάρ κενός εἰμί , ὑποχωρέω ἄν εἰς ὁ κενός . κενός δέ μή εἰμί , οὐ ἔχω ὅπῃ ὑποχωρέω ” . πλέω οὖν εἰμί οὖον κινέω οὐ ὅτι διά πλήρης οὐ εἰμί κινέω , ὡς ὁ Ἀλέξανδρος νοέω ὁ Μέλισσος ῥητός , ἀλλά ὅτι αὐτός ὁ εἰμί πλέω εἰμί , ὡς μηδείς ἄλλος εἰμί παρά αὐτός . “ κρίσις , γοῦν φημί ὁ Μέλισσος , οὗτος χρή ποῖ - ἥδομαι ὁ πλέω καί ὁ μή πλέω . εἰμί μέν οὖν χωρέω τίς ἢ εἰσδέχομαι , οὖον πλέω · εἰμί δέ μήτε χωρέω μήτε εἰσδέχομαι , πλέω . ἀνάγκη τοίνυν πλέω εἰμί , εἰμί κενός μή εἰμί · εἰμί τοίνυν πλέω εἰμί , οὖον κινέω . “ f . 184b16 ἤ κινέω ὥσπερ ὁ φυσικός . ‘Ἐκθέμενος ὁ ἀκίνητος λέγω ὁ εἰμί ἤτοι ὁ ἀρχή μεταβαίνω ἐπί ὁ ἕτερος τμῆμα καί φημί ἢ κινέω ὥσπερ ὁ φυσικός , εἰς - τιδιαστελλω ὁ ἀκίνητος λέγω πρός ὁ φυσικός , ὡς μηδέ φυσικός ὅλως εἰμί ὁ ἀναιρέω ὁ κίνησις , ὅσπερ ἐπί ἑξῆς σαφής εἴρω καί δείκνυμι · εἰμί γάρ ἀρχή κίνησις ὁ φύσις , πῶς εἄν εἰμί φυσικός ὁ ὁ φύσις αὐτός ἀναιρέω . εἴωθα δέ ὁ περί τίς μέρος φιλοσοφία σπουδάζω ἢ μόνος ἢ μάλιστα ἀπό ἐκεῖνος καλέω , ὡς ἠθικός μέν καλέω ὁ Σω - κράτης , φυσικός δέ ὁ περί Θαλῆς καί Ἀναξίμανδρος καί Ἀναξιμένης καί Ἀναξαγόρας καί Δημόκριτος καί ὁ τοῖος . παραιτέομαι δέ ἐν - εῦθον ὁ Ἀλέξανδρος πρότερος μέν εἶπον ὅτι ὁ φυσικός ἀντιδιαστέλλω πρός ὁ εἷς καί ἀκίνητος λέγω , ὕστερος δέ ὅτι ἔθος Ἀριστοτέλης φύω - σικα καλέω ὁ περί ὁ ἀλήθεια φιλοσοφέω , ἐπεί καί ὁ φυσικός ὁ τέλος οὖον πρᾶξις ἀλλά γνῶσις εἰμί . τίς γάρ ἀγνοέω ὅτι καί Παρμενίδης , ὅς ) πρός ὅς ἀντιδιαστέλλω λέγω ὁ φυσικός , περί ὁ ἀλήθεια φιλοσοφέω λέγω σαφῶς ἐν ὁ σύ παύω πιστόν λόγος ἠδέ νόημα ἀμφίς ἀλάομαι ; εἰμί δέ καί ἄλλος διαίρεσις ἐπί ὁ εἷς ὁ ἀρχή λέγω εἴτε ἀκίς - νέος εἴτε κινέω ὁ εἰς ὁ ἤπειρος καί ὁ περαίνω διαιρέω καί γάρ ὁ εἷς καί ἀκίνητος λέγω ἤπειρος αὐτός ὁ Μέλισσος φημί εἰμί ] ἐν οὗτος “ ὅτε τοίνυν οὐ γίγνομαι εἰμί δέ , ἀεί εἰμί καί ἀεί εἰμί καί ἀρχή οὐ ἔχω οὐδέ τελευτή , ἀλλά ἄπειρος2 εἰμί καί δή καί αὐτός Ἀριστοτέλης μετά ὀλίγος πρός οὗτος ἀντιλέγω δείκνυμι , ὅτι οὖον μόνος ὁ ἀρχή ἀδύνατος λέγω ἤπειρος , ἀλλά καί ὁ εἰμί , ὅσπερ δοκέω μελίσσω . ἀλλά καί ὁ εἷς καί κινέω λέγω Ἀναξίμανδρος ὁ Πραξιάδης Μιλήσιος ἄπειρος2 τις φύσις ἄλλος εἰμί ὁ τέσσαρες στοιχεῖον ἀρχή τίθημι , ὅς ὁ ἀίδιος κίνησις αἴτιος εἰμί ὁ ὁ οὐρανός γένεσις λέγω , καί Ἀναξιμένης δέ 5 Εὐρύστρατος Μιλήσιος καί αὐτός ἀρχή τίθημι εἷς καί ἤπειρος ἀήρ οὗτος λέγω , ἐκ ὅς ἀραιόω καί πυκνόω ὁ ἄλλος γίγνομαι ) , εἰμί δέ οὖν καί τοιοῦτος διαίρεσις , παρίημι νῦν αὐτός ὁ Ἀριστοτέλης , ὡς ὁ Ἀλέξανδρος φημί “ διότι οὐδείς ὁ διαίρεσις οὗτος διαφορά γένεσις ὁ ἐκ αὐτός γίγνομαι παρέχω · οὖον γάρ ἄλλος μέν εἰμί ἤπειρος , ἄλλος δέ εἰμί μετά - περασμένος γίγνομαι , ὥσπερ ἄλλος μέν εἰμί εἷς , ἄλλος δέ εἰμί πολύς . εἰμί μέν γάρ εἷς ὁ ἀρχή , κατά ἀλλοίωσις ἀνάγκη γίγνομαι ὁ γίγνομαι , εἰμί δέ πολύς , κατά σύγκρισις . καί ὁ ἀκίνητος δέ καί κινέω μέγας ποιέω διαφορά · εἰμί γάρ ἀκίνητος , οὐδέ εἄν γίγνομαι τίς ἐκ αὐτός ὅς μή καί πρότερος εἰμί , εἰμί δέ κινέω , οὐδείς κωλύω γίγνομαι ἢ κατά εὐθύς ἢ κατά ἀνακύ - κλησιν’’ . οὗτος μέν οὖν ὁ Ἀλέξανδρος . μήποτε δέ ὁ Μέλισσος οὖον ὁ οὐσία ὁ ἀρχή ἤπειρος εἶπον , ἀλλά ὁ ἀνέκλειπτος ὁ εἰμί · “ ὅτε γάρ οὐ γίγνομαι , φημί , εἰμί δέ , ἀεί εἰμί καί ἀεί εἰμί καί ἀρχή οὐ ἔχω οὐδέ τελευτή , ἀλλά ἄπειρος2 εἰμί . μήποτε δέ καί διάφορος ὁ τρόπος ὁ γένεσις καί ἐπί ἤπειρος εἰμί ἢ περαίνω ὁ ἀρχή γίγνομαι · ἤπειρος μέν γάρ εἰμί ὁ ἀρχή κατά μέγεθος ἢ οὖον γίγνομαι ἢ δυνατός ἐπί ἤπειρος ἐπί εὐθύς ἀπό αὐτός γίγνομαι ὁ γίγνομαι , περαίνω δέ ἀνακυκλέω ὁ γένεσις ἀνάγκη ὁ ἐκλείπω ποτός . p . 181b18 εἰμί δέ πλείων , ἢ περαίνω ἢ ἤπειρος . ἐπί ὁ πλείων λέγω ὁ ἀρχή οὐ ἔχω χώρα ὁ ἕτερος διά - ρετικὸν ὁ ἀκίνητος ἢ κινέω · καί γάρ καί ἀδύνατος ἐκ πλείων ἀρχή μή κινέω γίγνομαι τίς κοινωνέω γάρ ἀλλήλων δήω ) , καί διά ὁ προφανῶς ἀδύνατος οὐδέ ἔχω προστάτης ὁ δόξα . τοιγάρ καί Δημόκριτος φύσις ἀκίνητος λέγω ὁ ἄτομος πλήσσω κινέω φημί . ὁ μέντοι εὐφραδής Θεμίστιος παραφράζω ὁ ῥητός καί ὁ πλείων “ ἢ κινέω , φημί , ἢ ἀκίνητος καί ἢ περαίνω κατά ἀριθμός ἢ πάλιν ἀπεῖπον . καί εὕω - Δῆμος δέ , ὡς καί πρότερος εἶπον , ἐν ὁ φυσικός “ ὡς ἄν ποτός ὑπάρ - χῶσις ὁ ἀρχή , φημί , ἤτοι κινέω ἢ ἀκίνητος εἰσέρχομαι . καί δῆλος ὅτι ὁ ἀνάγκη οὗτος ὁ αντιφατικός διαίρεσις ἀποδίδωμι . ἀλλά εἰμί πλείων φημί , ἢ περαίνω ἢ ἤπειρος ὁ πλῆθος ἀνάγκη εἰμί . “ καί ἔοικα , φημί ὁ Ἀλέξανδρος , ἀμφότερος ὁ διαίρεσις ἑκάτερος ὁ ἐκ ὁ πρῶτος διαίρεσις μή προσάγω διά ὁ μή πολλάκις περί ὁ αὐτός λέγω · ἀλλά δείκνυμι ὅτι ἐπί ὁ εἷς οὐ οἷος τε ἀκίνητος ὁ ἀρχή εἰμί , ἐκ οὗτος μᾶλλον συναπόδειξις ὅτι οὐδέ ὁ πλείων οἷος τε εἰμί ἀκίνητος · διό ἐπί ὁ πολύς οὐκέτι χράω ὁ ἢ κινέω ἢ ἀκίνητος . πάλιν δέ αὖος ἐπί ὁ πολύς δείκνυμι ὅτι οὐ οἷος τε ὁ ἀρχή ἤπειρος εἰμί , συναπόδειξις ὅτι οὐδέ ὅλως ἀρχή ἤπειρος οἷος τε εἰμί . οἰκεῖος μέν γάρ ὁ εἷς ὁ μή κινέω , εἰμί οἷος τε εἰμί , οἰκεῖος δέ ὁ πολύς ὁ ἤπειρος εἶμαι οὗτος ὁ Ἀλέξανδρος λέγω πῖσος - μαίνομαι , ὅτι ἄλλος εἰμί ὁ κατά πλῆθος ἤπειρος ἢ περαίνω , ὅς ὁ πολύς λέγω ὁ ἀρχή οἰκεῖος εἰμί , καί ἄλλος ὁ κατά μέγεθος ὁ εἷς λέγω καί αὐτός μᾶλλον προσήκω . πλείων γάρ ἤπειρος ὁ μέγεθος πῶς ἄν εἰμί , εἰμί μή σῶμα διά σῶμα χωρέω . ἀλλά ἔοικα συντομία ἕνεκα ὁ Ἀριστοτέλης οὗτος ποιέω ὁ διαίρεσις · ἐν γοῦν ὁ ἑξῆς Μέλισσος ὡς εἷς λέγω καί ἤπειρος ὁ ἀρχή εὐθύνω . τίς δέ εἰμί ὁ πλείων καί περαίνω λέγω ὁ ἀρχή καί τίς ὁ ἤπειρος , ἐκ ὁ προ - ἐκτίθημι διαίρεσις γιγνώσκω . ὁ μέντοι Ἀλέξανδρος ἐνταῦθα ἀξιόω - μέν ἀφερέπονος ὁ Πλάτων ἀπομνημονεύω δόγμα . “ δύο γάρ ἀρχή , φημί , δοκέω ποιέω ὁ Πλάτων , ὁ μέν ὑπόκειμαι καί ὕλη προσαγορεύω , ὁ δέ ὡς αἴτιος καί κινέω , ὅς θεός καλέω καί νόος ὁ τε ἀγαθός . εἰμί δέ ἄν , φημί , καί τρίτος κατά αὐτός ἀρχή , ὁ παραδειγματικός θαυμαστός γάρ εἰμί μή ἐφίστημι ὁ Ἀλέξανδρος ὅτι σαφῶς ὁ Πλάτων ὁ τελικός αἴτιος πᾶς προτάσσω εἶπον “ λέγω δή διά ὅστις αἴτιος γένεσις καί ὁ πᾶς ὅδε ὁ συνίστημι συνίστημι . ἀγαθός ἐνίημι . εἰμί οὖν διά ὁ ἀγαθότης , δῆλος ὅτι ὁ ἀγαθότης εἰμί ὁ τελικός καί κύριος αἴτιος . οὐ δέ καί ὁ μόριον ὁ διάφορος κατασκευή εἰς ὁ διάφορος ὁ χρεία ἀνάγω καί ὁ ὅς ἕνεκα ἕκαστος αὐτός γίγνομαι ; ἀλλά καί ὁ εἰδικός αἴτιος σαφῶς ὁ Πλάτων παραδίδωμι οὖον ὁ χωριστός μόνος ὁ ὕλη , ἀλλά καί ὁ ἠχώ - ριστον , ὅταν λέγω · “ εἷς μέν εἰμί ὁ κατά αὐτός εἶδος ἔχω , ἀγένητος καί ἀνώλεθρος , οὔτε αὐτός εἰσδέχομαι ἄλλος οὔτε αὐτός εἰς ἄλλος ποῖ εἶμι , ἀόρατος δέ καί ἄλλως ἀναίσθητος οὗτος ὅς δή νόησις λαγχάνω ἐπισκοπέω . ὁ δέ ὁμώνυμος ὅμοιος τε ἐκεῖνος δύο , αἰσθητός γενητός μένω ἀεί . καί μετά ὀλίγος “ οὗτος δή τότε φύω οὗτος , φημί , πρῶτος διασχηματίζω εἶδος καί ἀριθμέω . καί διά ἐκεῖνος δέ ὁ ῥητός δισσός ὁ εἶδος αἰτία δηλόω , ὅς τε χωριστός καί ὁ ἀχώριστος . ὅσπερ ἐν νόος ἔνειμι ἰδέα ὁ ὅς εἰμί ζῷον οἷος τε ἔνειμι καί ὅσος καθοράω , τοσοῦτος καί τοιοῦτος διανοέομαι καί ὅδε ὁ πᾶς ἔχω . p . 184b20 καί εἰμί ἤπειρος , ἢ οὕτως ὥσπερ Δημόκριτος ὁ γένος εἷς σχῆμα δέ ἢ εἶδος διαφέρω ἢ καί ἐναντίος . ὅτι2 μέν ὁ Δημόκριτος ὁμογενής ὑποτίθημι ὁ ἀρχή καί ἐκ ὁ αὐτός οὐσία λέγω ὁ ἄτομος ὁ σχῆμα καί ὁ κατά αὐτός ἰόω διαφέρω ὁ Ἀριστοτέλης οἴομαι , συμφωνέω ὁ ἐξηγητής πᾶς · ὁ δέ ἢ καί ἐναντίος ὁ μέν Πορφύριος καί ὁ Θεμίστιος ἀνταπόδοσις οἴομαι ὁ ἢ οὕτως ὥσπερ Δημόκριτος περί Ἀναξαγόρας λέγω · καί γάρ ὁ ἤπειρος ὁ ἀρχή ὑποτίθημι ὁ μέν περί Δημόκριτος ὁμοούσιος ὁ ἄτομος ὑποτίθημι κατά εἷς γένος ὁ πλήρης θεωρέω , σχῆμα καί θέσις καί τάξις διαφέρω αὐτός φημί , ὁ δέ περί Ἀναξαγόρας καί ὁ οὐσία ἐναντίος τίθημι · θερμότης γάρ καί ψυχρότης ξηρότητα τε καί ὑγρότης μανότης τε καί πυκνότης καί ὁ ἄλλος κατά ποιότης ἐναν - τιοτηταω ἐν ὁ ὁμοιομέρεια ὑποτίθημι , ὅς διαφέρω ὁ ὁμοιομέρεια ἀρχή κατά αὐτός εἰμί φημί , κύριος ὁ ἐναντιότης ἐν ὁ ποιότης θεωρέω ἀλλά οὐ ἐν ὁ σχῆμα . ὁ μέντοι Ἀφροδισιεύς Ἀλέξω - δρ οἶδα μέν καί οὗτος ὁ ἐξήγησις , οὐ ἀποδέχομαι δέ αὐτός , ἀλλά οἴομαι μᾶλλον ὁ ὅλος περί Δημόκριτος λέγω ὡς ὁ ἀρχή οὗτος τίθημι ὁ μέν γένος εἷς , τουτέστι κατά ὁ ὑπόκειμαι φύσις εἷς , σχῆμα δέ ἢ εἶδος διαφέρω ἢ καί ἐναντίος . ὅτι γάρ ὡς ἐναντίος λέγω ὁ Δημόκριτος ὁ ἀρχή ὁ Ἀριστοτέλης ἀπομνημονεύω , διά ἐκεῖνος δηλόω ὁ ῥητός · “ καί Δημόκριτος ὁ πλήρης καί ὁ κενός , ὅς ὁ μέν ὡς εἰμί ὁ δέ ὡς οὐ εἰμί εἰμί φημί · ἔτι θέσις σχῆμα τάξις · οὗτος δέ γένος ἐναντίος , θέσις ἄνω κάτω πρόσθεν ὄπισθεν , σχῆμα γωνία ὁ εὐθύς2 καί ὁ περιφερής . κἀν γάρ αὐτός Ἀριστοτέλης μή φημί ἐναντίος εἰμί σχῆμα σχῆμα , οὐ ἤδη καί Δημόκριτος ἀνάγκη οὗτος εἰμί ὁ δόξα . οὗτος δέ ὁ ἐξήγησις οὗτος συμπάσχω ὁ Ἀλέξανδρος ὡς αἱρέω δύο ὁ ἕτερος λέγω ἢ ὁ γραφή ἁμαρτάνω , περισσός παρέγκειμαι ἢ οὕτως ὁ ὁ πρός Δημόκριτος ἀνταπόδοσις ἀπαιτέω ( ὀφείλω εἰμί καί εἰμί ἤπειρος , ὥσπερ Δημόκριτος , ὁ γένος εἷς , σχῆμα δέ ἢ εἶδος διαφέρω ἢ καί ἐναντίος ) , “ ἢ εἰμί ὀρθῶς ἔχω , φημί , ὁ γραφεύς , παρίημι ὁ ἀνταποδίδωμι ὁ λέγω μηδέ ὁ γένος ὁ αὐτός εἰμί ὁ ἀρχή , ὡς λέγω ὁ περί Ἀναξαγόρας . εἰμί οὖν καί ὁ ὁ γραφή ἀθετέω ὁ ἐν πᾶς ὁ ἀντίγραφος συμφωνέω ἄτοπος , καί ὁ ἐλλιπής ὁ λόγος ἀποδείκνυμι καί κατά ὁ φράσις καί κατά ὁ τμῆμα ὁ διαίρεσις οὐ κακός ἄτοπος καί μάλιστα , ὅτι ὁ Ἀναξαγόρας δόξα παραλιμπάνω , πρός ὅς πολύς λόγος ὁ Ἀριστοτέλης κατατείνω · ἀλλά καί ὁ ὁ Ἀριστοτέλης περί Δημόκριτος δόξα ἀθετέω οἴομαι σαφῶς ἐναντίωσις ἐν ὁ ἀρχή ὑποτίθημι , ὅσπερ ὁ ἕτερος ποιέω ἐξηγητής , οὐ εὐπαράδεκτος φαίνω . μήποτε ὁ μέν σχῆμα καί ὁ κατά αὐτός μορφή διαφέρω ὡς ὁ Δημόκριτος ἰήιος ἀποδίδωμι κατά οὐσία μηδείς λέγω διαφέρω ὁ ἄτομος , ὁ δέ μή διαφέρω μόνος ὁ ἤπειρος ἀρχή ἀλλά καί ἐναντίος εἰμί οὖον ὁ Δημόκριτος μόνος θέσις ὑπάρχω ἀλλά καί ὁ Ἀναξαγόρας κοινῶς ἀμφότερος ἀποδίδωμι , ἵνα ὁ λέγω ἢ οὕτως ὥσπερ Δημόκριτος ὁ γένος εἷς σχῆμα δέ ἢ εἶδος διαφέρω , ἢ οὖον μόνος σχῆμα καί ὁ κατά αὐτός εἶδος διαφέρω , ἀλλά καί ἐναντίος · ὡς Δημόκριτος μέν κατά ὁ σχῆμα καί ὁ θέσις ὁ ἐναντίωσις τίθημι , Ἀναξαγόρας δέ καί κατά ὁ οὐσία καί ὁ γένος . εἰμί γάρ ἔχω τις λόγος ὁ τοιοῦτος ὁ λέγω ἀποδοχή , οὔτε ὁ γραφή διορθόω ἀνάγκη οὔτε ὁ λόγος ὡς ἀναπόδοτος αἰτιάομαι οὔτε ὁ περί ὁ κατά Δημόκριτος ἐναντίωσις κατανωτίζομαι . p . 1841)22 ὅμοιος δέ ζητέω καί ὁ ὁ ὄνιον ζητέω πόσος · ἐκ ὅς γάρ ὁ εἰμί εἰμί , ζητέω , οὗτος πότερος εἷς ἢ πολύς . “ ὥσπερ ἐγώ , φημί , πρό ὁ περί αὐτός ὁ φυσικός φιλοσοφέω ἀναγκάζω ὁ ἀρχή ὁ φυσικός ζητέω πόσος τε καί τίς , οὗτος καί ὁ φυσικός , καίτοι περί ὁ εἰμί προτίθημι ζητέω πόσος οὗτος , ἀναγκάζω πρότερος περί ὁ ἀρχή ὁ εἰμί ζητέω , ὡς ἀπό οὗτος ὁ γνῶσις ὁ εἰμί ἀρτάω . οὗτος δέ αὐτός τείνω πρός δεῖξις ὁ ἀναγκαῖος εἰμί ὁ περί ὁ ἀρχή λόγος , εἴπερ καί ὁ μή περί οὗτος προτίθημι ὅμως ὁ ζήτησις ὁ περί αὐτός ὑπαντάω πρῶτος , ὡς οὐ ἄλλως οἶδα περί ὁ ὄντων.’’ οὗτος μέν οὖν ὁ Ἀλέξανδρος ἐξηγέομαι ὁ λέξις , καί περί πᾶς φημί οὗτος λέγω ὁ φυσικός . μήποτε δέ οὔτε περί πᾶς ὁ φυσιόλογος εἰμί ὁ λόγος , οὔτε ὡς ἄλλος μέν προτίθημι - Μένων ζητέω , ἄλλος δέ πρό ἐκεῖνος αὐτός ζήτησις ὁ ὁ ἀρχή ὑπάω - τίνω · ἀλλά ἐπεί Παρμενίδης καί Μέλισσος περί ὁ εἰμί ζητέω πό - τέρος εἷς ἢ πολύς , καί εἰμί ὅς , ἀκίνητος ἢ κινέω , καί οὗτος , φημί , οὖον περί ὁ εἰμί ὡς ἄν τις οἴομαι , ἀλλά περί ὁ ἀρχή ὁ εἰμί ζῶ - ὅς , εὐγνωμόνως οὗτος αὐτός ὁ Ἀριστοτέλης ἀποδέχομαι . οὖον γάρ ἄν ποτός νομίζω αὐτός ἀγνοέω ὁ πλῆθος ὁ ἐν ὁ εἰμί ἢ οὗτος γοῦν εἰμί δύο πούς ἔχω , ἀλλά περί ὁ εἰμί εἰμί καί κύριος εἰμί εἰμί αὐτός ὁ λόγος , ὅσπερ ἀρχή καί αἰτία πᾶς ὁ ὁπωσδηποτοῦν εἰμί εἰμί . διά οὗτος δέ καί ὁ Παρμενίδης καί Μέλισσος δόξα εὐθύς προχειρίζω ὁ περί | ὁ εἰμί φιλοσοφέω . ἄν τε γάρ περί ἀρχή ζητέω εἰμί εἷς ἢ πολύς ἄν τε περί ὁ εἰμί , ὁ αὐτός ζητέω , εἰμί καί ὄνομα ἄλλος χράω . ὁ γοῦν λέγω πρός ὁ εἷς λέγω ὁ εἰμί , λέγω ἄν καί πρός ὁ λέγω εἷς εἰμί ὁ ἀρχή . ἐπεί οὖν αὐτός ἐπί ἀρχή ποιέω ὁ διαίρεσις εἶπον “ ἀνάγκη δέ ἤτοι εἷς εἰμί ὁ ἀρχή ἢ πλεῖος , εἰκότως προστίθημι , ὅτι καί ὁ ὁ εἰμί πόσος ζητέω περί 5 ἀρχή ζητέω , ἄν ὄνομα ἄλλος χράω . διό καί ὡς ὅς τίθημι ταῦ - ὁ ἀντιλέγω . p . 1841)25 ὁ μέν οὖν εἰμί εἷς καί ἀκίνητος ὁ ὅς σκοπέω οὖον περί φύσις εἰμί σκοπέω . “ Ζεύς οὗτος δέ , φημί ὁ Ἀλέξανδρος , καί ὁ δοκέω παραλείπω πρόβλημα , ὁ εἰμί εἰμί ὅλως ἀρχή , προστίθημι , ἀντιλέγω πρός ὁ μηδέ ὅλως ἀρχή εἰμί τίθημι ὁ φυσικός . ὁ γάρ εἷς λέγω ὁ εἰμί καί ἀκίνητος ἀναιρέω ὁ φυσικός ἀρχή καί αὐτός ὁ φύσις . καί γάρ ὁ ἀρχή τις ἢ τις ἀρχή καί πλῆθος ἑαυτοῦ συνεισάγω · καί εἰμί μή εἰμί κίνησις , οὐδέ φύσις · ἀρχή γάρ κίνησις ὁ φύσις ἀποδείκνυμι μήποτε δέ περινοέω μάλα εἰμί ὁ τοιοῦτος ἐξήγησις · οὖον γάρ ὅτι εἰμί ἀρχή φυσικός διά οὗτος ὁ Ἀριστοτέλης δείκνυμι προτίθημι , ἀλλά ὁμολογέω οὗτος λαμβάνω καί κατά αὐτός , εἴπερ ὁ εἰμί ἀντί ὁ ἀρχή λαμβάνω , ἐκ ὅς - ὁ πειράω ὁ εἷς λέγω ὁ εἰμί ὡς ἀρχή λέγω διασαλεύω . οὖον γάρ ἔτι ἀρχή εἰμί , εἰμί εἷς μόνος ὁ εἰμί καί οὕτως εἷς εἰμί , ὡς δοκέω ὁ πολύς εἷς λέγω ὁ εἰμί , ὡς αὐτός μόνος · ὁ γάρ ἀρχή τις ἢ τις ἀρχή εἰμί , ὥστε καί πλῆθος ἑαυτοῦ συνεισάγω . ἅμα οὖν ἀναιρέω ὁ θέσις αὐτός ἐπισκήπτω ὁ τίθημι , ὅτι περί φύσις σκοπέω δοκέω <τὴν φύσις ἀναιρέω . καί ὁ πρῶτος τμῆμα ὁ διαίρεσις συλλαμβάνω δέ οὗτος εἰμί εἷς καί ἀκίνητος ὁ ἀρχή ) , προστάτης εὑρίσκω οὗτος ὁ δόξα Παρμενίδης καί Μέλισσος εἷς λέγω ὁ εἰμί , ἀντί ὁ ἀρχή ὁ εἰμί τίθημι . καί πρός οὗτος εὐθύς ἀντιλέγω πρῶτος συμπλέκω ὁ ὁ ἀρχή καί ὁ εἰμί ἔννοια , κατά ὅς ὑποπτεύω αὐτός λέγω · εἶτα κτάομαι ὁ ὁ εἰμί , ὥσπερ εἰκός εἰμί καί ὁ πολύς ὁ ὄνομα ἀκούω οἴομαι · καί τότε ἀπό ὁ εἷς ἐπιχειρέω . καί ἔοικα μέμφομαι εὐθύς , ὅτι ὁ εἷς ὁ ἀρχή ὁ εἰμί εἶπον εἷς ὁ εἰμί εἶπον , καί ὁ ὁ εἰμί ἔννοια ἀνης - ῥέω ὁ ἀρχή , καί περί ὁ ὁ εἰμί ἀρχή ἀλέγω καί ὁ ἀρχή ἀναιρέω καί ὁ φύσις εἷς καί ἀκίνητος λέγω ὁ εἰμί , φύσις δέ ἀνης - ῥέω καί ὁ φυσικός ἀρχή ἀναιρέω καί ὁ φυσικός πᾶς θεωρία . ἐπεί δέ οὖον πᾶς λόγος ἄξιος εἰμί ἀντιλογία , μέλλω ἀντιλέγω αὐτός αὐτός οὗτος πρῶτος ὑποδείκνυμι , κατά τίς μέν οὐ ἄξιος ἀντιλογία ὁ λόγος εἰμί , κατά τίς δέ καί οὕτως ἔχω αὐτός οὐδείς ὅμως κωλύω ὁ ἀντιλέγω . οὐδείς γάρ τέχνη οὐδέ ἐπιστήμη πρός ὁ ἀναιρέω ὁ ἀρχή αὐτός καί ὁ ὅλος σύστασις ἐπιστημονικός ὑπαντάω δύναμαι ὁ ἑαυτοῦ λόγος . εἰμί γάρ δεῖ ὁ φυσικός εἰμί τυγχάνω ὡς φυσικός πᾶς ὁ παρά αὐτός δείκνυμι - Μένα ἐκ ὁ φυσικός ἀρχή καί φυσικός ἀποδείκνυμι , μή συγχωρέω δέ ὁ ἀρχή μηδέ ὁ φυσικός θεωρία , πῶς ἄν ἔτι ἀποδείκνυμι ὁ φυσικός ὅς φυσικός ; ἀλλά οὐδέ ὁ γεωμέτρης πρός ὁ ἀναιρέω ὁ γεωμετρικός ἀρχή καί ὁ σύστασις ὁ γεωμετρία ὡς γεωμετρικός διαλέγω · οὖον γάρ ἔχω ἀρχή ἀπό ὅς διαλέγω . συνίστημι δέ βούλομαι ὁ ἀρχή , ἢ ἐκ πρότερος ἢ ἐκ ὕστερος αὐτός συνίστημι · ἀλλά εἰμί ἐκ πρότερος , δῆλος ὅτι οὖον φυσικός οὐδέ φυσικός · εἰμί δέ ἐκ ὕστερος καί φυσικός , αἰτέω ἀνάγκη οὗτος μήπω δῆλος εἰμί διά ὁ ἀναιρέω ὁ ἀρχή ἐκ ὅς δείκνυμι δυνατός αὐτός · ὡς ἔχω ὁ παρά ὁ γεωμέτρης καλέω αἴτημα · ἀλλά ἀνάγκη ὁ ἕκαστος ἀρχή ἢ ὁ ἐπαναβαίνω πρόσω - χῶς αὐτός ἐπιστήμη ἐπιδείκνυμι ὡς ὁ ἰατρικός ὁ φυσικός καί ὁ μηχανικός ὁ γεωμετρία ) ἢ πᾶς τις κοινός , οἷος εἰμί ὁ διαλεκ - τιμή ὁ περιπατητικός · καί γάρ ἐν ὁ τοπικός χρήσιμος ἐκεῖνος εἶπον ὁ μέθοδος καί πρός ὁ κατά φιλοσοφία ἐπιστήμη · “ ἐξεταστικός ἐξεταστικός γάρ , φημί , εἰμί πρός ὁ ἀπασάω ὁ ἐπιστήμη ἀρχή ὁδός ἔχω καί οὗτος εἰκότως , εἴπερ ὁ σκοπός ὁ διαλεκτική εἰμί περί πᾶς ὁ προ - τίθημι πρᾶγμα συλλογίζομαι ἐκ ἔνδοξος . δείκνυμι γάρ ὁ διαλεκτικός εἰμί τυγχάνω ὅτι ὁ σημεῖον ἀμερής καί ὁ γραμμή μῆκος ἀπλατής καί ὁ ἐπί - πέδον ὅτι μῆκος καί πλάτος μόνος ἔχω , προσλαμβάνω ἀξίωμα κοινός , ὅτι ὁ σῶμα τριχῆ διαστατός καί ὅτι πᾶς ὁ περατόω ὁ περατουμενοω εἷς λείπω διάστασις . καί ὁ πρῶτος δέ φιλοσοφία πᾶς ἀποδείκνυμι ὁ ἀρχή · διό καί τέχνη τέχνη καί ἐπιστήμη ἐπιστήμη ἐκεῖνος ἀνευφημέω . οὐ εἰμί οὖν ὁ φυσικός διαλέγω πρός ὁ ἀναιρέω ὁ φυσικός ἀρχή . πρός δέ ὁ καθόλου πᾶς ἀρχή ἀναιρέω τάχα οὐδείς ἄν εἰμί διά - λέγω . ἀναιρέω δέ πᾶς ἀρχή ὁ εἷς μόνος λέγω ὁ εἰμί καί οὕτως εἷς ὡς μηδείς ἄλλος παρά αὐτός εἰμί . ὁ γάρ ἀρχή συνεισάγω πάντως ἑαυτοῦ ἢ τίς ὁ τις ὅς εἰμί ἀρχή . ζητέω δέ ἐν ὁ μετά ὁ φυσικός ὁ Ἀριστοτέλης , πότερος ὁ ἕκαστος ἐπιστήμη ἀρχή κατά ἕκαστος εἷς τίς εἰμί ὁ δεῖ - κνύω , ἢ εἷς ἐπιστήμη εἰμί θεωρέω κοινός τις περί πᾶς ὁ ἐπιστήμη . καί Εὔδημος δέ ἄρχω ὁ φυσικός ζητέω μέν φιλόκαλος ὁ πρόβλημα , ὁ δέ λύσις εἰς ἄλλος πραγματεία τέλειος ὑπερτίθημι . λέγω δέ οὕτως · “ πότερος δέ ἕκαστος ὁ ἑαυτοῦ ἀρχή εὑρίσκω τε καί κρίνω , ἢ κατά ἕκαστος ἕτερος τις , ἢ καί περί πᾶς εἷς τίς εἰμί , διαπο - ῥήγνυμι ἄν τις . ὁ γάρ μαθηματικός ὁ οἰκεῖος ἀρχή ἐνδείκνυμι καί τίς λέγω ἕκαστος ὁρίζω · ὁ δέ μηδείς σύν-εἶδον γελοῖος ἄν εἰμί δοκέω ἐπιζητέω τίς εἰμί γραμμή καί ὁ ἄλλος ἕκαστος · περί δέ ὁ ἀρχή οἷος αὐτός λέγω οὐδέ ἐπιχειρέω ἀποφαίνω , ἀλλά οὐδέ φημί ἑαυτοῦ εἰμί οὗτος ἐπισκοπέω , ἀλλά οὗτος συγχωρέω ὁ μετά οὗτος δείκνυμι . εἰμί δέ εἰμί ἕτερος τις περί ὁ γεωμετρικός ἀρχή , ὁμοίως δέ καί ὁ ἀριθμητικός καί ὁ ἄλλος ἕκαστος , πότερος εἷς τις περί ὁ ἀπασάω ἀρχή εἰμί ἢ κατά ἕκαστος ἄλλος ; εἴτε δέ εἷς εἰμί κοινός τις εἴτε κατά ἕκαστος ἴδιος , δήω καί ἐν αὐτός ἀρχή τις εἰμί . πάλιν οὖν ἐπιζητέω - σέτα ὁ αὐτός τρόπος , εἰμί καί ὁ οἰκέω ἀρχή εἰμί οὗτος ἢ ἄλλος τις . ἕτερος μέν οὖν ἀεί γίγνομαι , εἰς ἤπειρος πρόειμι · ὥστε οὐ εἰμί ὁ ἀρχή ἐπιστήμη · ἀρχή γάρ εἰμί δοκέω ὁ ἀνώτερος ἀεί . εἰμί δέ ἵστημι καί εἰμί τις ἢ καί εἷς τις οἰκεῖος ὁ ἀρχή ἐπιστήμη , ζητέω καί λόγος δήω , διά τίς οὗτος μέν εἰμί ὁ τε ὑπό ἑαυτοῦ καί ὁ οἰκέω ἀρχή , ὁ δέ ἄλλος οὖον · πλασματικός γάρ ἔοικα ὁ ἴδιος , εἰμί μή διαφορά τις ἐμφέρω . οὗτος μέν οὖν ἕτερος ἄν εἰμί φιλοσοφία οἰκεῖος διακριβόω . ” οὗτος ὁ ὁ Εὔδημος λέξις σαφῶς ἐκτίθημι ὁ ὁ πρόβλημα προσήκω ἀπορία ὅλος παρατίθημι ὁ ζητητικός . καί ὁ μέν Εὔδημος ὁ ἐπίκρισις , ὡς εἶπον , εἰς τέλειος πραγματεία ἀναβάλλω . σύντομος δέ ῥητέος , ὅτι ὁ κατά ἕκαστος τέχνη καί ἐπι - στήμη ἀρχή ὁ μέν εἰμί αὐτόπιστος καί διά οὗτος γνώριμος καί αὐτός ὁ ἐπιστήμη ὅς εἰμί ἀρχή , ὥσπερ ἐν γεωμετρία ὁ καλέω κοινός ἔννοια · καί ὁ ὅρος δέ · καί γάρ καί αὐτός ἀναπόδεικτος βούλομαι εἰμί . διό καί ἐκ ὁρισμός ὁ κύριος εἰμί ἀποδείκνυμι ὡς ἐκ ἄμεσος πρότασις · 20 ὁ δέ εἰμί οἷος ἐκ ὑπόθεσις , οἷος εἰμί ὁ ὁ ὁράω ὑπόστασις · ὁ μέν γάρ ὁ σημεῖον ἀμερής τις ἔννοια παρέχω καί ὁ γραμμή ἁπλόος - ὁ μῆκος , αὐτόπιστος εἰμί , ὁ δέ εἰμί ὅλως τίς ἀμερής ἐν ὁ μεριστός καί ἀπλατής ἐν ὁ πλατύνω , οὗτος ὁ γεωμέτρης ὡς ἀρχή Λαμ - βάνω οὐ ἀποδείκνυμι αὐτός , ἀλλά ἀποδείκνυμι αὐτός ὁ πρῶτος φιλόσοφος ἀπό αὐτόπιστος καί ἀναπόδεικτος ἀρχή . οὗτος δέ εἰμί ὁ κατά Πλάτων διαλεκτικός · ὁ δέ κατά Ἀριστοτέλης ὁ περί πᾶς ὁ προτίθημι προ - βλῆμα συλλογίζομαι ἐκ ἔνδοξος , ὡς εἴρω πρότερος , ἔνδοξος ἀρχή χράω . καί οὕτως οὔτε ἐπί ἤπειρος ἥκω ἀρχή πρό ἀρχή τίθημι εἰς ἀναπόδεικτος γάρ καί αὐτόπιστος ἀρχή καταντάω ) οὔτε ἐπιστήμη ὁ ἀρχή εἰμί ἐκεῖνος ὅς εἰμί ἀρχή , εἴπερ ὁ ἐπιστήμη συλλογισμός ἀποδεικτικός , ὁ δέ συλλογισμός ἐκ ἀρχή γιγνώσκω · ἀλλά ὁ ἄλλος ἀρχή ἄλλος κατά ἐπιστήμη εἰμί γιγνώσκω , ὅτι ἐκ ἄλλος ἀρχή αὐτόπιστος καί ἀναπόδεικτος ἀποδείκνυμι . ὥστε πρός ὁ ἀναιρέω ὁ φυσικός ἀρχή οὐ ἄν εἰμί ὁ φυσικός διαλέγω . ἢ γάρ ἐκ πρότερος , ὡς εἰμί - ῥητός , καί οὐκέτι ὡς φυσικός , ἢ ἐκ ὕστερος , καί αἰτέω εἰμί ὁ ἀρχή ὅς ὕστερος ὁ ἐκ ὅς ἀποδείκνυμι . μή γάρ εἰμί ὁ ἀρχή , οὐδέ ὁ ὕστερος ὁ ἀρχή εἰμί . διόπερ , ὅς φημί ὁ Ἀλέξανδρος , καί αὐτός Ἀριστοτέλης ἐπειδάν λέγω πρός ὁ εἷς καί ἀκίνητος ὁ εἰμί λέγω εἰμί , ὅστις ἀναιρέω ὁ φυσικός ἀρχή , οὐ ὅς φυσικός εἴρω , ἀλλά ὅς φιλο - σοφός μήποτε δέ ἐπιστημονικός μέν ἀδύνατος εἰμί ὁ φυσικός ἀντι - λέγω πρός ὁ ἀναιρέω ὁ φυσικός ἀρχή , ἐπιστημονικός δέ οὕτως ὡς ἐκ ἀρχή ὁ πρᾶγμα . οὖον γάρ οἶδα αὐτός ὅς φυσικός ὁ φυσικός ἀρχή ἄλλος ἀρχή ἀνωτέρω , ἐκ ἀρχή δέ ὁ ἀπόδειξις δύναμαι δείκνυμι . ἀρχή δέ ἀπόδειξις καί ὁ φαίνω ἐκ ὁ ἐναργής αἴσθησις καί ὁ κατά μέρος καί ὅλως ὁ ἐπαγωγή καλέω . τοιγάρ καί Ἀριστοτέλης πρός μέν ὁ εἷς ὁ εἰμί λέγω ὑπαντάω δείκνυμι ὅτι εἰμί καί οὐσία καί ποσός καί ποιός ἐν ὁ εἰμί , οὗτος δέ οὐ εἷς , πρός δέ ὁ ἀκίνητος “ ἐγώ δέ ὑπόκειμαι , φημί , ὁ φύσις ἢ πᾶς ἢ ἔνιοι κινέω . δῆλος δέ ἐκ ὁ ἐπαγωγή . ὥστε ὁ φυσικός οὖον πᾶς ἀπορέω λόγος πρός ὁ ἀναιρέω ὁ φυσικός ἀρχή · οὖον γάρ δή καί ὁ ἐκ ὁ ἀρχή ὁ ἀπόδειξις , ἀλλά ὁ ἐκ ὁ ἀρχή ὁ ἀρχή . οὗτος δέ ὁ δόξα , φημί ὁ Ἀλέξανδρος , πρῶτος Ἀριστοτέλης προχειρίζω , διότι οὗτος ὁ τε φύσις καί ὁ φυσικός ἀρχή ἀναιρέω . ἀποσκευάζω οὖν αὐτός καί πιστόω ὁ εἰμί τε ὁ φύσις καί ἀρχή εἰμί ὁ φυσικός , οὕτως ἐπί ὁ ἄλλος δόξα ὁ περί ὁ φυσικός ἀρχή εἴρω μετέρχομαι . p . 185a5 ὅμοιος δή ὁ σκοπέω εἰμί οὕτως εἷς , ἠώς ὁ καί ἀσυλλόγιστος εἰμί . πολλός τρόπος λόγος εἰμί ὅς ἀντιλέγω οὖον χρή ὁ φιλόσοφος καί νόμιμος διαλέγω · οὔτε γάρ πρός ὁ ἀναιρέω ὁ ἀρχή ὁ ὁ προσδιαλέγομαι ὑπόκειμαι πρᾶγμα , οὔτε πρός ὁ παράδοξος καί ἀπεμφαίνω λέγω · τοιοῦτος γάρ ὁ θέσις , ὡς Ἡράκλειτος δοκέω , ὁ ἀγαθός καί ὁ κακός εἰς αὐτός λέγω συνίημι δίκη τόξον καί λύρα · ὅς καί δοκέω θέσις λέγω διά ὁ οὕτως ἀδιορίστως φαίνω . ἐνδείκνυμι δέ ὁ ἐν ὁ γένεσις ἐναρμόνιος μῖξις ὁ ἐναντίος , ὡς καί ὁ Πλάτων ἐν σοφιστής ὁ Ἡράκλειτος δόξα ἀπομνημονεύω παρατίθημι αὐτός καί ὁ ἐν - πεδοκλεος . λέγω δέ οὕτως · “ Ἰάς δέ καί Σικελός τις ὕστερος Μοῦσα συμφέρω , ὅτι συμπλέκω ἀσφαλής ἀμφότερος καί λέγω ὡς ὁ εἰμί πολύς τε καί εἷς εἰμί , ἔχθρα δέ καί φίλιος συνέχω . διαφέρω γάρ δή συμφέρω , φημί ὁ σύντονος ὁ μουσόω Ἰάς καί συντονόω - τέρας ὁ Ἡράκλειτος καλός Μοῦσα , “ ὅς δέ μαλακός ” φημί , μαλακός - τέρας δέ διοτιδήποτε καί Σικελός ὁ Ἐμπεδοκλῆς καλέω , οὗτος οὖν φημί , “ ὁ μέν ἀεί οὕτως ἔχω χαλάω , ἐν μέρος δέ τοτέ μέν εἷς εἰμί φημί ὁ πᾶς καί φίλος ὑπό Ἀφροδίτη , τοτέ δέ πολύς καί πολέμιος αὐτός ἑαυτοῦ διά νεῖκος τίς . ” ἀσαφής δέ εἰμί ὁ Ἡράκλειτος δόξα σαφής ἐπιφέρω παράδειγμα παραδοξολογία καί ἅμα οἰκεῖος ὁ Ἀριστοτέλης εἶπον · ἢ ὡς εἰμί τις εἷς ἄνθρωπος ὁ ὅς λέγω · οὗτος γάρ οἰκεῖος πρόκειμαι εἰμί παραδοξολογία παράδειγμα . εἰμί δέ καί ἄλλος τρόπος ὁ μή μόνος ἀποφαντικός παραδοξολογέω , ἀλλά καί συλλογίζομαι δοκέω , οὐ ἐκ ἀληθής μέντοι οὐδέ ἐκ ἔνδοξος πρότασις ἀλλά ἐκ φαίνω ἔνδοξος , οἷος τις εἰμί ὁ σοφιστικός παραλογισμός . καί ἵνα συναιρέω εἶπον , ἕκαστος ὁ ψευδής δόξα εἰσάγω ἢ φυλάσσω ὁ ἀρχή ὁ ὑπόκειμαι ὁ δόξα καί δεῖ πρός αὐτός ὁ φυσικός ἀγωνίζομαι , ἢ ἀναιρέω καί οὐδείς πρός αὐτός λόγος ὁ φυσικός . πάλιν δέ ἢ ἀποφαντικός αὐτός εἰσάγω ἢ καί συλλογισμός δοκέω χράω . καί εἰμί ἀποφαντικός εἰσάγω , ἢ ὁ εὕω - παραδεκτός τίς εἴρω καί πιθανός καί δεῖ πρός οὗτος ἀντιλέγω ὡς οὐ αὐτόθεν ἔχω ὁ ἀπίθανος , ἄν ψευδής λέγω , ἢ ὁ ἀπεμφαίνω καί παράδοξος καί οὐδείς εἄν εἰμί λόγος ὁ πρός ἀλήθεια νεύω · οὐδέ γάρ ὁ διαλεκτικός ἄν εἰμί διαλέγω πρός ὁ ὁ Δίκαιος λέγω ὁ στοά . εἰμί δέ καί συλλογίζομαι ἐπιχειρέω φιλόνεικος ψεύδω , εἰμί μέν ἐκ ἐν - δοκέω πρότασις ποιέω ὁ συλλογισμός , ἐλεγκτέον ὁ ἀπάτη ἐν μή διά ἑαυτοῦ , ἀλλά διά ὁ ἐπιπόλαιος ἀκροατής · εἰμί δέ μηδέ ὁ ἔνδοξος ἔχω ὁ πρότασις , ἀλλά ἐριστικός μόνος προάγω , σχολάζω μᾶλλον δέ ἄσχολος ὁ ἀντιλογία . εἰμί τοίνυν ὁ Παρμενίδης καί Μέλισσος λόγος καί ὁ ἀρχή ἀναιρέω ὁ φυσικός καί παράδοξος τίς καί ἀπεμφαίνω τίθημι εἷς λέγω εἰμί ὁ εἰμί , καί ἐν ὁ συλλογίζομαι ὅς βούλομαι οὖον μόνος ψευδής λαμβάνω πρότασις , ἀλλά καί ἀσυλλόγιστος συνάγω , διά πᾶς οὗτος οὐ ἄν ἄξιος ἀντιλογία εἰμί καί μάλιστα ὁ φυσικός , ὅς ὁ ἀρχή ἀναιρέω . διττός δέ εἰμί ὁ ὁ συλλογισμός κακία , μᾶλλον δέ πᾶς σύνθετος , ὁ τε παρά ὁ ἐκ ὅς σύγκειμαι καί ὁ παρά ὁ σύνθεσις , ἀμφότερος ἐγκαλέω οὗτος ὁ λόγος . καί γάρ ὁ πρότασις ψευδής εἰμί λαμβάνω καί ὁ τρόπος ὁ σύνθεσις ὁ κατά ὁ σχῆμα ὁ συλλογιστικός ἁμαρτάνω - ὁ καί εἰμί ὁ μή ἀναγκαῖος τίς συνάγω . ὁ μέντοι Ἀλέξανδρος οὕτως φημί οὗτος λέγω ὁ Ἀριστοτέλης , “ ὡς θέσις μέν παράδοξος εἰμί ὁ Ἡρακλείτειος καί τοιοῦτος ὡς εἰμί τις ἄνθρωπος εἷς ὁ εἰμί λέγω , ἐριστικός δέ λόγος τουτέστι σοφισματώδης ὁ τε Παρμενίδης καί Μέλισσος διά ὁ δεῖξις , ὁ λόγος δέ ἕνεκα λέγω τουτέστι ὁ μή Μάρτιος - τυρόω ὑπό ὁ πρᾶγμα περί ὅς λέγω , ἀλλά ψευδής τε καί κενός . οὗτος καί αὐτός λέγω ὁ Ἀλέξανδρος λέγω ἐπισημαίνω , ὅτι οὖον ὁ Ἡράκλειτος μόνος λόγος θέσις οἴομαι ὅμοιος ὁ λέγω ἄν - θρωπον εἷς ὁ εἰμί , ἀλλά καί οὗτος ὁ λόγος ὡς θέσις εἰμί ὅμοιος ὁ Ἡρακλείτειος ἢ ἔτι οἰκεῖος ὁ λέγω εἷς ἄνθρωπος εἰμί ὁ εἰμί ἀποσκευάζω . λέγω γοῦν ὅμοιος δή ὁ σκοπέω εἰμί οὕτως εἷς καί πρός ἄλλος θέσις ὁποῖος διαλέγω καί ὁ ἑξῆς , ὡς δή καί οὗτος θέσις εἰμί . θαυμάζω δέ ὅτι καί λόγος ἕνεκα μόνος νομίζω οὗτος λέγω ὁ λόγος ὁ Ἀλέξανδρος ὅμως θέσις αὐτός οὐ οἴομαι , ἀλλά ἐριστικός μόνος λόγος , καίτοι ὁ Ἀριστοτέλης σαφῶς οὕτως εἶπον ὁ θέσις λόγος ἕνεκα μόνος λέγω μή μαρτυρέω ὑπό ὁ πρᾶγμα . p . 185a10 Μαλλός δέ ὁ Μέλισσος φορτικός καί οὐ ἔχω ἀπορία · Μαλλός δέ φορτικός εἰμί ὁ Μέλισσος φημί , διότι μή μόνος εἷς οὗτος καί ἀκίνητος ὁ εἰμί λέγω , ὥσπερ Παρμενίδης , ἀλλά πρός οὗτος καί ἤπειρος αὐτός τίθημι · τοιγάρ κοινῶς πρός αὐτός ἀντεῖπον ἐπάγω “ Μέλισσος δέ ὁ ὅς ἤπειρος εἰμί φημί . ποσός ἄρα τίς ὁ εἰμί “ . φορτικός οὖν , ὅτι ὁ ποσός εἰσάγω , ὅσπερ ἀνάγκη ἐν ὑπόκειμαι οὐσία ] εἰμί , εἷς ὅμως τίθημι ὁ εἰμί . οὐ ἔχω δέ ἀπορία εἶπον ὡς εὐδιάλυτος μή ποιέω ἀπορέω διά ὁ ἐπίπλοον εἰμί . ὁ γάρ δριμύς λόγος εἰμί ὁ δάκνω τε καί ἀπορέω ποιέω , ὡς ἐν σοφιστικός ἐλέγχω εἴρω . ἀλλά εἷς , φημί , ἄτοπος δίδωμι , ὁ ἄλλος συμβαίνω . καί γάρ καί ἀκίνητος ἀνάγκη εἰμί , εἰμί εἷς εἰμί καί οὕτως εἷς ὡς αὐτός μόνος εἰμί · κινέω - μένω γάρ καί κίνησις καί μεταβολή ἔχω καί ὁ πόθεν ποῖ , εἴτε ἀπό διά - θέσις εἰς διάθεσις εἴτε ἀπό τόπος εἰς τόπος εἴτε ὁπωσοῦν · καί ἤπειρος δέ ἀνάγκη εἰμί · πέρας γάρ ἔχω ἔχω ὁ τε πέρας καί ὁ περατόω . τοιγάρ καί ὁ Πλάτων ἐκ ὁ ὅλος καί σφαῖρα ὅμοιος εἶπον ὁ εἰμί ὁ Παρμενίδης | πάντοθεν εὔκυκλος σφαῖρα ἐναλίγκιος ὄγκος , δείκνυμι ὅτι οὐ εἰμί εἷς , ἔχω μέσος καί ἔσχατος καί μέρος . γράφω δέ ἐν σοφιστής ὅδε “ εἰμί τοίνυν ὅλος εἰμί ὥσπερ καί Παρμενίδης λέγω πάντοθεν εὔκυκλος σφαῖρα ἐναλίγκιος ὄγκος , μεσσόθεν ἰσοπαλής πάντῃ · ὁ γάρ ὅστε τίς μείζων ἵημι τίς βαιός πέλω χρέος εἰμί ὁ ἢ ὁ , τοιοῦτος γε ὅς ὁ εἰμί μέσος τε καί ἔσχατος ἔχω , οὗτος δέ ἔχω πᾶς ἀνάγκη μέρος ἔχω · ἢ πῶς ; οὕτως . ἀλλά μήv ὁ γε μερίζω πάθος μέν ὁ εἷς ἔχω ἐπί ὁ μέρος πᾶς οὐδείς ἀποκωλύω , καί οὗτος δή πᾶς τε εἰμί καί ὅλος < εἶμι εἰμί . τις δέ οὖον ; To δέ πάσχω αὐτός ἆρα οὐ αὐτός γε ὁ εἷς αὐτός εἶμαι οὐδείς δέ φημί χαλεπός εἰμί ἀλλά ἀναγκαῖος ὁ εἷς ἄτοπος τίθημι ἄλλος ἄτοπος συμβαίνω . ὁ ὅτι οὐδείς δύσκολος εἰμί συνοράω , πῶς ὁ εἷς δίδωμι ἄτοπος ὁ ἄλλος ἄτοπος συμβαίνω . ἡμῖν δέ ὑπόκειμαι ὁ φύσις ἢ πᾶς ἢ ἔνιοι κινέω - Μένα εἰμί . ἐκεῖνος μέν οὖν εἷς καί ἀκίνητος ὁ εἰμί ὑποτίθημι πολύς περιπίπτω - Κάσι ἄτοπος · ἐγώ δέ ὑπόκειμαι ὁ φύσις ἤ πᾶς ἢ ἔνιοι ὁ δέ ὑπόθεσις οὐ εἰμί θέσις οὐδέ παράδοξος τίς ἢ ἀπεμφαίνω εἰσάγω οὐδέ διά ὁ λύω ὁ ἐναντίος λόγος βεβαιόω , ἀλλά εἰμί ἐκ ὁ ἐπαγωγή γνώριμος · καί γάρ ὁράω πολύς κινέω ὁ φύσις . κινέω μέν γάρ πᾶς ὁ φύσις , εἴπερ ὁ φύσις ἀρχή κίνησις εἰμί · πλήν ὁ ἀναμφίλεκτος ὑπόκειμαι , ὅτι ἔνιοι ὁ φύσις κινέω . καί γάρ ζῷον καί φυτόν πᾶς κινέω - Μένα φαίνω καί ὁ ἀπολάω στοιχεῖον καί ὁ οὐρανός καί ὁ ἐν οὐρανός ἄστρον . εἰκός δέ αὐτός ὁ πᾶς ἢ ἔνιοι εἶπον , διότι ὁ πόλος καί ὁ κέντρον ὁ πᾶς καί ὁ ἄγω φύσις εἰμί καί οὗτος ἀκίνητος εἰμί . δῆλος οὖν ὅτι κινέω ὁ εἰμί ἤ , ὡς Ἀλέξανδρος φημί , ὁ ψυχή . ὑποτίθημι δέ νῦν κινέω οὐ ὁ φυσικός ἀρχή , ἀλλά ὁ φύσις , ὅς ζητέω ὁ ἀρχή . ἀλλά ἐνταῦθα ὁ Ἀλέξανδρος ὁμολογέω ὅτι “ ὡς ἀρχή οὗτος λαμβάνω , οὐ ὁ φύσις , ἀλλά ὁ πρός ἐγώ ἀρχή , οὖον ὁ πρᾶγμα εἰμί δηλονότι , οὖον γάρ εἄν ὁ φύσις πρῶτος ) , ἀλλά ὁ ἀπόδειξις , ὅστις καί ἀπό ὁ ὕστερος , ἐναργής δέ λαμβάνω , ὥσπερ ὁ ἐπαγωγή ἐκ ὁ κατά μέρος ὁ καθόλου πιστόω , οὖον ὁ ὕστερος ὁ φύσις , ἀλλά ὁ πρότερος p . 185a14 ἅμα δέ οὐδέ λύω ἅπας προσήκω . ὁ εἷς καί ἀκίνητος ὁ ὅς λέγω θέσις ἀντιτίθημι ὁ ὁ φύσις ἢ πᾶς ἢ ἐν κινέω , μαρτυρέω ὑπό ὁ ἐνάργεια , ἵνα μή τις εἶπον ὅτι Ἰτός ζῶ - τέῳ ὡς ὁμολογέω ὑποτίθημι , ὁ αἴτιος ὁ ὑποτίθημι , ὁ πρό ὁ ὁ ψευδής ἐλέγχω προστίθημι , ὅτι ἅμα ὁ Εὔκολον εἰμί καί μηδείς ἔχω χαλεπός ὁ συνοράω ὁ συμβαίνω ὁ ὑποτίθημι ἄτοπος οὐδέ λύω ἅπας προσήκω ὁ ψευδής λέγω , ἀλλά ἐκεῖνος μόνος ὅσος ἐκ ὁ ἀρχή ὁ προσδιαλέγομαι τις ἐπιδείκνυμι ψεύδω ὅσος δέ μή , οὖον . ὁ δέ εἷς καί ἀκίνητος λέγω οὔτε ἀρχή οὔτε ὁ φύσις φυλάσσω . οὐδείς οὖν ἄτοπος καί πρό ὁ λύω ὁ ἐναντίος λόγος ὑποτίθημι ὁ ἐκ ὁ ἐνάργεια μαρτυρέω , εἴπερ οὐδέ λύω ἀπαντάω ἀνάγκη . ὁ δέ διάφορος οὗτος ὁ τε ὀφείλω λύω ψευδής καί ὁ μή , δείκνυμι ἐπί τίνω ἐν γεωμετρία ψευδογράφημα . ὁ γάρ τετραγωνισμός ὁ κύκλος πολύς ζητέω ( οὗτος δέ ὁ κύκλος ἴσος τετράγωνος τίθημι ) καί Ἀντιφῶν νομίζω εὑρίσκω καί Ἱπποκράτης ὁ Χῖος ψεύδω . ἀλλά ὁ μέν Ἀντιφῶν ψεῦδος διά μή ἀπό γεωμετρικός ἀρχή ὁρμάω ὡς μανθάνω οὐ εἰμί γεωμε - Τρίκου λύω , ὁ δέ Ἱπποκράτης , ἐπεί ὁ ἀρχή φυλάσσω ὁ γεωμετρικός ψεύδω , γεωμετρικός λύω . ἐκεῖνος γάρ δεῖ λύω μόνος ὁ λόγος ὅσος τηρέω ὁ οἰκεῖος ἀρχή ὁ μέθοδος οὕτως παραλογίζομαι , ὁ δέ διά ὅς παρακρούω ἀναιρέω ὁ ἀρχή οὖον λυτέος · ὁ δέ Ἀντιφῶν γράφω κύκλος ἐγγράφω τίς χωρίον εἰς αὐτός πολύγωνος ὁ ἐγγράφω - ἕπομαι δύναμαι . ἵστημι δέ εἰμί τυγχάνω τετράγωνος ὁ ἐγγράφω . ἔπειτα ἕκαστος ὁ ὁ τετράγωνος πλευρά δίχα τέμνω ἀπό ὁ τομή ἐπί ὁ περιφέρεια πρός ὀρθός ἄγω γραμ - μᾶς , ὅς δηλονότι δίχα τέμνω ἕκαστος ὁ κατά ἑαυτοῦ τμῆμα ὁ κύκλος . ἔπειτα ἀπό ὁ τομή ἐπιζεύγνυμι ἐπί ὁ πέρας ὁ γραμμή Ἀντιφῶν ψευδογράφημα ὁ τετράγωνος εὐθύς , ὡς γίγνομαι τέσσαρες τρίγωνος ὁ ἀπό ὁ εὐθύς , ὁ δέ ὅλος σχῆμα ὁ ἐγγράφω ὀκτάγωνον . καί οὕτως πάλιν κατά ὁ αὐτός θοδον , ἕκαστος ὁ ὁ ὀκτάγωνος πλευρά δίχα τέμνω ἀπό ὁ τομή ἐπί ὁ περιφέρεια πρός ὀρθός ἄγω καί ἐπιζεύγνυμι ἀπό ὁ σημεῖον , κατά ὁ ὁ πρός ὀρθός ἄγω ἐφάπτω | ὁ περιφέρεια , εὐθύς ἐπί ὁ πέρας ὁ διαιρέω εὐθύς , ἑκκαιδεκάγωνος ποιέω ὁ ἐγγράφω . καί κατά ὁ αὐτός πάλιν λόγος τέμνω ὁ πλευρά ὁ εκκαιδεκαγωνος ὁ ἐγγράφω καί ἐπιζεύγνυμι εὐθύς καί διπλασιάζω ὁ ἐγγράφω πολύγωνος καί οὗτος ἀεί ποιέω ὥστε ποτέ δαπανάω ὁ ἐπίπεδος ἐγγράφω τίς πολύγωνος οὗτος ὁ τρόπος ἐν ὁ κύκλος , ὅς ὁ πλευρ·αὶ διά μικρότης ἐφαρμόζω ὁ ὁ κύκλος περιφέρεια . πᾶς δέ πολύγωνος ἴσος τετράγωνος δύναμαι τίθημι , ὡς ἐν ὁ στοιχεῖον παραλαμβάνω , διά ὁ ἴσος ὑπόκειμαι ὁ πολύγωνος ὁ κύκλος ἐφαρμόζω αὐτός , εἰμί καί κύκλος ἴσος τίθημι τετράγωνος . καί δῆλος ὅτι ὁ συναγωγή παρά ὁ γεωμετρικός ἀρχή γίγνομαι οὐ ὡς ὁ Ἀλέξανδρος φημί , τίς ὅτι ὑποτίθημι μέν ὁ γεωμέτρης ὁ ὁ κύκλος ὁ εὐθύς κατά σημεῖον ἅπτω ὡς ἀρχή , ὁ δέ Ἀντιφῶν ἀναιρέω τοῦτος οὖον γάρ ὑποτίθημι ὁ γεωμέτρης οὗτος , ἀλλά ἀποδείκνυμι αὐτός ἐν ὁ τρίτος βιβλίον . ἀγαθός οὖν λέγω ἀρχή εἰμί ὁ ἀδύνατος εἰμί εὐθύς ἐφαρμόζω περιφέρεια , ἀλλά ὁ μέν ἐκτός κατά εἷς σημεῖον ἐφάπτω ὁ κύκλος , ὁ δέ ἐντός κατά δύο μόνος καί οὖον πλείων , καί ὁ ἐπαφή κατά σημεῖον γίγνομαι . καί μέντοι τέμνω ἀεί ὁ μεταξύ ὁ εὐθύς καί ὁ ὁ κύκλος περιφέρεια ἐπίπεδος οὖον δαπανάω αὐτός οὐδέ καταλαμβάνω ποτός 15 ὁ ὁ κύκλος περιφέρεια , εἴπερ ἐπί ἄπειρος2 εἰμί διαιρετός ὁ ἐπίπεδος . εἰμί δέ καταλαμβάνω , ἀναιρέω τις ἀρχή γεωμετρικός ὁ λέγω ἐπί ἤπειρος εἰμί ὁ μέγεθος διαιρετός . καί οὗτος καί ὁ Εὔδημος ὁ ἀρχή ἀναιρέω - ἕπομαι φημί ὑπό ὁ Ἀντιφῶν . ὁ δέ διά ὁ τμῆμα , φημί , τετραγωνισμός γεωμετρικός διαλύω εἰμί . λέγω δέ εἄν ὁ διά ὁ τμῆμα ὁ διά ὁ μη - νίσκος , ὅς Ἱπποκράτης ὁ Χῖος ἐφευρίσκω . κύκλος γάρ τμῆμα ὁ μηνίσκος εἰμί . ὁ δέ δεῖξις τοιοῦτος . ἔστω , φημί , περί ὁ ΑΒ εὐθύς ἡμικύκλιον περιγράφω ὁ ΑΓΒ . καί Γ τέμνω ὁ ΑΒ δίχα κατά ὁ δ . καί ἀπό ὁ δ ὁ AB πρός ὀρθός ἄγω ὁ ΔΓ , καί ἀπό ὁ Γ ἐπιζεύγνυμι ὁ ΓΑ , ὅστις εἰμί τε - τραγώνου πλευρόν ὁ εἰς ὁ κύκλος ἐγγρα - φομενω , ὅς εἰμί ἡμικύκλιον ὁ ΑΓΒ . περί ὁ ΑΓ ἡμικύκλιον περιγράφω ὁ ΑΕΓ . καί ἐπεί εἰμί ὁ ἀπό ὁ ΑΒ ἴσος ὁ τε ἀπό ὁ ΑΓ καί ὁ ἀπό ὅς ἕτερος ὁ τετράγωνος πλευρά ὁ εἰς ὁ ΑΓΒ ἡμικύκλιον έγγραφος - μένω , τουτέστι ὁ ΓΒ εἰμί γάρ ὀρθογώνιος τρίγωνος ὑποτείνω ὁ ΑΒ · ὡς δέ ἔχω ὁ ἀπό ὁ διάμετρος τετράγωνος πρός ἀλλήλων , οὕτως καί ὁ περί αὐτός κύκλος πρός ἀλλήλων ἔχω καί ὁ ἡμικύκλιον , ὡς δείκνυμι ἐν ὁ Ἶβ βιβλίον ὁ στοιχεῖον ) , διπλάσιος ἄρα εἰμί ὁ ΑΓΒ ἡμικύκλιον ὁ ΑΕΓ ἡμικύκλιον . εἰμί δέ ὁ ΑΓΒ ἡμικύκλιον διπλάσιος καί ὁ ΑΓΔ τεταρτημόριον . ἴσος ἄρα εἰμί ὁ τεταρτημόριον ὁ ΑΕΓ ἡμικύκλιον . κοινός ἀφαιρέω ὁ ὑπό ὁ ὁ τετράγωνος πλευρά καί ὁ ΑΓ περιφέρεια περιέχω τμῆμα . λοιπός ἄρα ὁ ΑΕΓ μηνίσκος ἴσος εἰμί ὁ ΑΓΔ τρι - γώνῳ , ὁ δέ τρίγωνος τετράγωνος . δείκνυμι δέ διά οὗτος ὁ μηνίσκος τετρᾶς - 35 γονίζω ἑξῆς πειράω διά ὁ προδείκνυμι ὁ κύκλος οὕτως . ἵστημι εὐθύς ὁ ΑΒ , καί περί αὐτός ἡμικύκλιον περιγράφω . καί κεῖμαι ὁ ΑΒ διπλόος ὁ ΓΔ , καί περί ὁ ΓΔ ἡμικύκλιον περιγράφω , 2 περιγράφω Eb ΑΓΒ Spcngel : ΑΒΓ libii καί τέμνω ὁ ΑΒ aEb : ora . καί ἐγγράφω εἰς ὁ ἡμικύκλιον ὁ εἰς ὁ κύκλος ἐγγράφω DF 3 post δ add . τέμνω D et mrg . F 7 ΑΓΒ DE : ΑΒΓ aF 1 ) καί ὁ ἀπό F 11 ὁ ὑποτείνω ἀπό DEb Ἶβ ( 2 cf . VI 20 ) DEF : δεκάδυος a 11 ΑΒΓ — εἰμί δέ ὁ ( 15 ) om . F εἰμί ὁ ΑΒΓ a 15 ἡμικύκλιον om . Eb 17 ἁφή - ῥέω Eb ἀπό F 19 ὁ om . DEb 20 προδείκνυμι DEbF : προαποδείκνυμι a 22 περιγράφω καί γράφω εἰς ὁ ἡμικύκλιον F 23 ὁ DEbF cf . p . 57,4.9 : ὁ a γράφω D 24 ἐγγράφω a αὐτός post εἰς add . ὅς ὁ εἰς ’τον κύκλος ἐγγράφω om . a ἐπιγράφω F ἑξάγωνος πλευρά ὅς τε FE καί ὁ EZ καί ἔτι ὁ ZA . καί περί αὐτός ἡμι - κύκλιος περιγράφω ὁ THE , E8Z , ZKA . ἕκαστος ἄρα ὁ περί ὁ ὁ ἑξάγωνος πλευρά ἡμικύκλιον ἴσος εἰμί ὁ ΑΒ ἡμικύκλιον ’ καί γάρ ὁ ΑΒ ἴσος εἰμί ὁ ὁ ἑξάγωνος πλευρά . ὁ γάρ ἐκ ὁ κέντρον διπλόος εἰμί ὁ διάμετρος , ὁ δέ ὁ ἑξάγωνος πλευρά Ἴσαι εἰμί ὁ ἐκ ὁ κέντρον . καί ὁ ΑΒ δέ εἰμί διπλόος ὁ ΓΔ · ὥστε ὁ τέσσαρες ἡμι - κύκλιος ἴσος εἰμί ἀλλήλων . τετραπλάσιος ἄρα ὁ τέσσαρες ὁ ΑΒ ἡμικύκλιον . εἰμί δέ καί ὁ περί ὁ ΓΔ ἡμικύκλιον τετραπλάσιος ὁ ΑΒ . ἐπεί γάρ ὁ ΓΔ ὁ ΑΒ εἰμί διπλόος , τετραπλάσιος ὁ ἀπό ὁ ΓΔ γίγνομαι ὁ ἀπό ὁ ΑΒ · ὡς δέ ὁ ἀπό ὁ διάμετρος , οὕτως ὁ περί αὐτός κύκλος πρός ἀλλήλων καί ὁ ἡμικύκλιον πρός ἀλλήλων . ὥστε τετραπλάσιος εἰμί ὁ ΓΔ ἡμικύκλιον ὁ ΑΒ . ἴσος ἄρα εἰμί ὁ ΓΔ ἡμικύκλιον ὁ τέσσαρες ἡμικύκλιον ὁ τε περί ὁ ΑΒ καί ὁ τρεῖς ὁ περί ὁ ὁ ἑξάγωνος πλευρά ἡμικύκλιον . κοινός ἀφαιρέω ἀπό τε ὁ περί ὁ ὁ | ἑξάγωνος πλευρά ἡμικύκλιον καί ἀπό ὁ περί ὁ ΓΔ τμῆμα ὁ [ τε ] ὑπό ὁ εξαγωνικός πλευρά καί ὁ ὁ ΓΔ ἡμικύκλιον περιφέρεια περιέχω . λοιπός ἄρα ὁ FHE , E0Z , ZKA μηνίσκος μετά ὁ ΑΒ ἡμικύκλιον ἴσος εἰμί ὁ FEZA τραπέζιον . ἄν δέ ἀπό ὁ τραπέζιον ὁ ὑπεροχή ἀφαιρέω , τουτέστι ὁ ἴσος ὁ μηνίσκος ( δείκνυμι γάρ ἴσος εὐθύγραμμος μηνίσκος ) , καταλείπω δέ ὁ λοιπός , ὅς εἰμί ἴσος ὁ ΑΒ ἡμικύκλιον , καί ὁ καταλιμπάνω οὗτος εὐθύγραμμος διπλασιάζω καί ὁ διπλασιάζω τετραγωνίζω , τουτέστιν ἴσος αὐτός τετράγωνος λαμβάνω , ἴσος εἰμί ὁ τετράγωνος ὁ περί ὁ ΑΒ διάμετρος κύκλος . καί οὕτως ὁ κύκλος τετρᾶς - γιγνώσκω . 25 καί εἰμί μέν εὐφυής ὁ ἐπιχείρησις · ὁ δέ φευδογράφημα γίγνομαι παρά ὁ ὁ μή καθόλου δείκνυμι ὡς καθόλου λαμβάνω . οὖον γάρ δείκνυμι πᾶς μηνίσκος τετραγωνίζω , ἀλλά εἰμί ἄρα , ὁ περί ὁ ὁ τετράγωνος πλεύς - ἐράω ὁ εἰς ὁ κύκλος ἐγγράφω • οὗτος δέ ὁ μηνίσκος περί ὁ ὁ ἑξάγωνος πλευρά εἰμί ὁ εἰς ὁ κύκλος ἐγγράφω . ἦς δέ τις καί τοιοῦτος δεῖξις ὁ διά ὁ μηνίσκος τετραγωνίζω οἴομαι ὁ κύκλος ἁπλόος καί οὐ ἐλέγχω παρά ὅτι γίγνομαι ἐν αὐτός ὁ ψευδός - γράφημα τοιοῦτος ] · μηνίσκος γάρ τετραγωνισμός εὑρίσκω ὁ περί ὁ ὁ τετράγωνος πλευρά οἴομαι καί οὗτος διά οὗτος ὁ ὁ κύκλος τετραγωνισμός εὑρίσκω , ὡς ὁ κύκλος πᾶς εἰς μηνίσκος διαιρέω δύναμαι . ὁ γάρ ἴσος ὁ μηνίσκος τετράγωνος τοσαυταπλάσιος ποιέω ὁσαπλάσιος πᾶς εἰμί ὁ μηνίσκος εἰς ὅς ὁ κύκλος διαιρέω ὁ εἷς , οἴομαι ὁ οὗτος ἴσος τετράγωνος ὁ μηνίσκος ἴσος εἰμί καί ὁ κύκλος , ψεῦδος λαμβάνω ὁ ὁ ὅλος κύκλος εἰς μηνίσκος διαιρέω δύναμαι . ἐν γάρ ὁ ὁ κύκλος εἰς ὁ μηνίσκος διαίρεσις ἀεί ὑπολείπω τίς ἐντός μέσος ἀμφί - κυρτός , περιλαμβάνω ὑπό ὁ ἑκατέρωθεν ὁ μηνίσκος γραμμή . ὅς μήτε μηνίσκος εἰμί μήτε τετραγωνιζομενω οὐδέ ἄν ὁ πᾶς κύκλος τετρᾶς - γονίζω . οὐ ὑγιής δέ ὁ ἔνστασις ὁ πρός ὁ τοιοῦτος τετραγωνισμός · οὖον γάρ χρεία ὁ τετραγωνίζω ὁ κύκλος διά ὁ μηνίσκος διαιρέω ὁ πᾶς κύκλος εἰς μηνίσκος · οὐδέ γάρ οὐδέ εἰμί οὗτος εἰμί , οὐδέ οὕτως ὁ κύκλος τετραγωνίζω διά ὁ μηνίσκος · οὖον γάρ πᾶς δείκνυμι μηνίσκος τετραγωνίζω . καί μή διαιρέω δέ πᾶς εἰς μηνίσκος πάλιν τετραγωνισθήσεται , ἄν συγχωρέω ὁ περί ὁ ὁ ἑξάγωνος ὁ εἰς ὁ κύκλος ἐγγράφω πλευρά περιγράφω μηνίσκος τετραγωνίζω καί μή μόνος ὁ περί ὁ ὁ τετράγωνος . ἐνταῦθα οὖν ὁ ψευδουραφήματος αἴτιος ὁ μόνος τετραγωνίζω μηνίσκος ὁ περί ὁ ὁ τετράγωνος πλευρά ὡς πᾶς τετραγωνίζω μηνίσκος , ὁποῖος ποτός ἄν εἰμί , εἰς ὅς ὁ κύκλος διαιρέω , οὗτος ποιέω ὁ δεῖξις . οὗτος μέν οὖν περ ) ὁ διά ὁ μηνίσκος ψευδογραφία . “ Τινές δέ , φημί Ἀλέξανδρος , ἡγέομαι , εἰμί δείκνυμι τετράγωνος κυκλικός , καί ἐν ὁ μέγεθος κύκλος τετραγωνισμός εὑρίσκω . εἰμί δέ . φημί , τετράγωνος μέν ἀριθμός ὁ Ἰσάκις ἴσος · κυκλικός δέ λέγω ἀριθμός ὁ συντίθημι ἐκ ὁ κατά ὁ ἑξῆς περισσός οἷος εἷς τρεῖς πέντε ἑπτά ἐννέα ἕνδεκα , εὑρίσκω δέ ἐκ ὁ οὗτος συντίθημι ἀριθμός τετρᾶς - γωνον τις ἅμα καί κυκλικός εἰμί , οἷος ὁ λςʹ ( τετράγωνος μέν εἰμί διότι ἀπό ὁ Σ ἐπί ἑαυτοῦ γίγνομαι γεννάω , κυκλικός δέ διότι ἀπό ὁ ὁ περισσός ὅς γ ε ζ θ ἰά σύνθεσις ἀποτελέω ) , οἴομαι καί κυλλός τετραγωνισμός εὑρίσκω . ἀλλά ὁ δεῖξις , φημί , οὐ ἐκ ὁ γεωμετρικός ἀρχή , ἀλλά ἐκ ὁ ἀριθμητικός · ἀριθμητικός γάρ ἀρχή ὁ εἰμί ὁ τοιόσδε ἀριθμός κυκλικός καί ὁ τοιόσδε τετράγωνος ” . οὗτος ὁ λέγω ἐφιστάνω ἄξιος , ὅτι πρῶτος μέν ὁ κυκλικός ἀριθμός | οὖον κατά σύνθεσις ὁ ἐφεξῆς περισσός ὁ ἀριθμητικός τίθημι , ἀλλά ὁ ἀπό ὁ αὐτός εἰς ὁ αὐτός κατάληξις . κύκλος γάρ ὁ Γε , ὅτι πεντάκις πέντε Γε καί ὁ λςʹ ὅτι ἑξάκις ἓξ λςʹ · οὔτε δέ ὁ δ κύκλος οὔτε ὁ θ οὔτε ὁ ἴς καίτοι κατά σύνθεσις ὁ ἐφεξῆς περισσός γίγνομαι , ἀλλά τετράγωνος μόνος οὗτος · κατά γάρ ὁ ἐπισύνθεσις ὁ περισσός ὁ τετράγωνος γίγνομαι . καί ἴσως ὁ ἐκ ἀρχή ὁ μέθοδος παραδίδωμι οὐ εἶπον κυκλικός ἁπλόος εἰμί πᾶς ὁ κατά ἐπισύνθεσις ὁ ἐφεξῆς περισσός , ἀλλά ὅτι ἐν ὁ ἐπι - σύνθεσις ὁ ἐφεξῆς περισσός εὑρίσκω ὁ κυκλικός οὐδέ οὗτος ἀεί συμβαίνω · κυκλικός γάρ εἰμί ὁ ρκεʹ ὡς ἀπό ὁ ε ἐπί ὁ κε γίνομαι - Μύκονος , καί ὁ τις ὡς ἀπό ὁ Σ ἐπί ὁ λςʹ , ὅμως οὐ γίγνομαι κατά ἐπισύνθεσις ὁ ἐφεξῆς περισσός · εἰμί μή ἄρα οὐ εἰμί οὗτος κυκλικός , ἀλλά σφαιρικός ἐκ ἐπιπεδικός κύκλος κυκλικός βαθύνω . καί ἐκεῖνος δέ ἐφιστάνω ἄξιος ὅτι οὐ εἰμί εἰκός ὁ ἀριθμός εὑρίσκω κυκλικός ἅμα καί τετραγωνικός ὁ αὐτός διά οὗτος οἴομαι καί ἐν μέγεθος ὁ ὁ κύκλος τετραγωνισμός εὑρίσκω . ἀλλά ἴσως εὑρίσκω ἐν ὁ ἀριθμός ὁ αὐτός τετράγωνος ἅμα καί κύκλος , εἰς ἔννοια ἔρχομαι ὁ καί ἐν ὁ ἐγώ - θέσις ζητέω ὁ ὁ κύκλος τετραγωνισμός . Ἐλέγω δέ ὁ ἡμέτερος καθηγεμών Ἀμμώνιος ὡς οὐ ἀναγκαῖος ἴσως , εἰμί ἐπί ἀριθμός εὑρίσκω οὗτος , καί ἐπί μέγεθος εὑρίσκω . ἀνομοιογενής γάρ μέγεθος εἰμί εὐθύς καί περιφέρεια . “ καί οὐδείς , φημί , θαυμαστός , μή εὑρίσκω κύκλος εὐθύγραμμος ἴσος , εἴπερ καί ἐπί ὁ γωνία εὑρίσκω 15 οὗτος . ὅστε γάρ ὁ ὁ ἡμικύκλιον γωνία οὔτε ὁ λοιπός εἰς ὁ ὀρθός ὁ κερατοειδής λέγω γίγνομαι ἄν εὐθύγραμμος ἴσος γωνία . καί διά οὗτος ἴσως , φημί , καί ὑπό οὕτως κλεινός ἀνήρ ζητέω ὁ θεώρημα ἄχρι νῦν οὐ εὑρίσκω οὐδέ ὑπό αὐτός ὁ Ἀρχιμήδης λέγω δέ ἐγώ πρός ὁ καθηγεμών ὡς εἴπερ μηνίσκος τετραγωνίζω ὁ ἀπό ὁ ὁ τετράγωνος πλευρά οὗτος γάρ ἀνεξαπάτητος συνάγω ) , ὁμογενής δέ ὁ μηνίσκος ὁ κύκλος ἐκ περιφέρεια σύγκειμαι , τίς κωλύω καί ὁ κύκλος , ὅσος ἐπί οὗτος , τετραγωνίζω ; εἰμί δέ ἀνόμοιος ὁ ὁ μηνίσκος ἐπίπεδος ὁ ὁ " κύκλος διά ὁ κέρας , ἀλλά καί ὁ εὐθύγραμμος ἀνόμοιος μηνίσκος πᾶς · καί ὅμως ὁ περί ὁ ὁ τετράγωνος πλευρά μηνίσκος τετραγωνίζω . ὁ μέντοι γωνία ὁ τε ὁ ἡμικύκλιον καί ὁ κερατοειδής ἐκ περιφέρεια καί εὐθύς ἄμφω σύγκειμαι οὖον μόνος ἀνομογενής εἰμί ὁ εὐθύγραμμος , ἀλλά καί ἀσύμβλητος . οὐ ἱκανός οὖν οἴομαι ὁ εἴρω εἰς ἀπόγνωσις καθίστημι ὁ εὕρεσις ὁ τετραγωνισμός . καί γάρ ὁ Ἰάμβλιχος ἐν ὁ εἰς ὁ κατηγορία ὑπόμνημα ὁ μέν Ἀριστοτέλης , φημί , μήπω ἴσως εὑρίσκω ὁ ὁ κύκλος τετραγωνισμός , παρά δέ ὁ Πυθαγόρειος εὑρίσκω - ἕπομαι , “ ὡς δῆλος εἰμί , φημί , ἀπό ὁ Σέξτος ὁ Πυθαγόρειος ἀπόδειξις , ὅς ἄνωθεν κατά διαδοχή παραλαμβάνω ὁ μέθοδος ὁ ἀπόδειξις . καί ὕστερος δέ , φημί , Ἀρχιμήδης διά ὁ ἑλικοειδής γραμμή καί Νικομήδης διά ὁ ἰδίως τετραγωνιζουω καλέω καί Ἀπολλώνιος διά τις γραμμή , ὅς αὐτός μέν κοχλιοειδής ἀδελφή προσαγορεύω , ὁ αὐτός δέ εἰμί ὁ Νικομήδης καί καρπός1 δέ διά τις γραμμή ὅς ἀπλόος ἐκ διπλόος κίνησις καλέω , ἄλλος τε πολύς , φημί , ποικίλως ὁ πρόβλημα κατασκευάζω ” . καί μήποτε οὗτος πᾶς ὀργανικός ποιέω ὁ θεώρημα ὁ κατά - σκευή . ὁ μέν οὖν Ἀλέξανδρος οὕτως ὡς εἶπον οἴομαι ὁ ψευδογράφημα ἐλέγχω , παρά ὅσος ὁ περί ὁ ὁ τετράγωνος πλευρά μόνος τετρᾶς - γωνισος μηνίσκος ὁ Ἱπποκράτης ὡς καί ἐπί ὁ ὁ ἑξάγωνος πλευρά αὐτός δείκνυμι ἀποχράω . ὁ μέντοι Εὔδημος ἐν ὁ γεωμετρικός ἱστορία οὐ ἐπί τετραγωνικός πλευρά δείκνυμι φημί ὁ Ἱπποκράτης ὁ ὁ μηνίσκος τετραγωνισμός , καθόλου , ὡς ἄν τις εἶπον . εἰμί γάρ πᾶς μηνίσκος ὁ ἐκτός περιφέρεια ἢ ἴσος ἔχω ἡμικύκλιον ἢ μείζων ἢ μικρός , τετραγωνίζω δέ ὁ Ἱπποκράτης καί ὁ ἴσος ἡμικύκλιον ἔχω καί ὁ μείζων καί ὁ μικρός , καθόλου ἄν εἰμί δείκνυμι ὡς δοκέω . ἐκτίθημι δέ ὁ ὑπό ὁ Εὔδημος κατά λέξις λέγω ὀλίγος τις προστίθημι <εἰς> σαφήνεια ἀπό ὁ ὁ στοιχεῖον ἀνάμνησις διά ὁ ὑπομνηματικός τρόπος ὁ Εὔδημος κατά ὁ ἀρχαικός ἔθος σύντομος ἐκτίθημι ὁ ἀπόδοσις . λέγω δέ ὧδε ἐν ὁ δύο βιβλίον ὁ γεωμετρικός ἱστορία . ” καί “ Καή ὁ ὁ μηνίσκος δέ τετραγωνισμός δόξα εἰμί ὁ οὐ ἐπιπόλαιος διάγραμμα διά ὁ οἰκειότης ὁ πρός ὁ κύκλος ὑπό Ἱπποκράτης γράφω τε πρῶτος καί κατά τρόπος δοκέω ἀποδίδωμι · διόπερ ἐπί πλέω ἅπτω τε καί διέρχομαι - μέν . ἀρχή μέν οὖν ποιέω καί πρῶτος τίθημι ὁ πρός αὐτός χρήσιμος , ὅτι ὁ αὐτός λόγος ἔχω ὁ τε ὅμοιος ὁ κύκλος τμῆμα πρίς ἀλλήλων πρός ἀλλήλων καί ὁ βάσις αὐτός δύναμις . οὗτος δέ δείκνυμι ἐκ ὁ ὁ διάμετρος δείκνυμι ὁ αὐτός λόγος ἔχω δύναμις ὁ κύκλος ὅσπερ Εὐκλείδης δύο τίθημι ἐν ὁ δωδέκατος ὁ στοιχεῖον βιβλίον , ὁ πρότασις εἶπον οὕτως “ ὁ κύκλος πρός ἀλλήλων εἰμί ὡς ὁ ἀπό ὁ διάμετρος τετράγωνος ὡς γάρ ὁ κύκλος πρός ἀλλήλων ἔχω , οὕτως καί ὁ ὅμοιος τμῆμα . ὅμοιος γάρ τμῆμα εἰμί ὁ ὁ αὐτός μέρος εἰμί ὁ κύκλος , οἷος ἡμικύκλιον ἡμικύκλιον καί τριτημόριον τριτημόριον · διό “ ληΐς γωνία ἴσος δέχομαι ὁ ὅμοιος τμῆμα . ὁ γοῦν ὁ ἡμικύκλιον πᾶς ὀρθός εἰμί , καί x003E ; ὁ μείζων μικρός ὀρθός καί τοσοῦτος ὅσος μείς - ζων ἡμικύκλιον ὁ τμῆμα , ὁ τμῆμα , καί ὁ ὁ μικρός μείζων καί τοσοῦτος ὅσος μικρός ὁ τμῆμα . δείκνυμι δέ αὐτός ὅς - ὁ πρῶτος μέν γράφω μη - ἐνέχω περιφέρεια ἔχω ἡμικύκλιον τίς τρέ - πως γίγνομαι ἀποδίδωμι δέ οὗτος περί τρεῖς - γωνον ορθογώνιος Ν τε καί ἰος - σκελὲς ἡμικύκλιον περιγράφω καί περί ὁ βάσις τμῆμα κύ - καλέω ὁ ὑπό ὁ ἐπιζευχ θέω αφαιρουμινω ὅμοιος ὅσπερ Εὐκλείδης λγʹ τίθημι θεώρημα ὁ τρίτος βιβλίον προτείνω οὕτως · ἐπί ὁ δίδωμι εὐθύς γράφω τμῆμα κύκλος δέχομαι γωνία ἴσος ὁ δίδωμι γωνία εὐθύγραμμος . εἰμί γάρ ὁ περί ὁ βάσις οὕτως περί - γράφω ὡς ἴσος δέχομαι γωνία ὁ ἐν ὁ τμῆμα ὁ ὑπό ὁ ἐπι - ζεύγνυμι ἀφαιρέω , ὅμοιος εἰμί ἐκεῖνος . ‘‘ομοιον γάρ τμῆμα κύκλος , ὁ Εὐκλείδης ὁρίζω ἐν ὁ τρίτος βιβλίον , ὁ δέχομαι γωνία ἴσος . “ “ εἰμί δέ ὁ περί ὁ βάσις τμῆμα ἴσος ὁ περί ὁ ἕτερος ἀμφότερος “ . διότι ὡς δείκνυμι ἐν ὁ παρατέλευτος ὁ πρῶτος ὁ Εὐκλείδης στοιχεῖον θεώρημα ἐν ὁ ὀρθογώνιος τρίγωνος ὁ ὁ ὀρθός ὑποτείνω ἴσος δύναμαι ὁ ὁ ὀρθός περιέχω ἀνά - πότερος , ὡς δέ ὁ ἀπό ὁ εὐθύς τετράγωνος , οὕτως ἔχω ὁ ὅμοιος ὁ κύκλος τμῆμα πρός ἀλλήλων , “ καί κοινός προστίθημι ὁ ἐγώ - ῥόος ὁ τρίγωνος ὁ ὑπέρ ὁ τμῆμα ὁ περί ὁ βάσις , ἴσος εἰμί ὁ μηνίσκος ὁ τρίγωνος . ἴσος οὖν ὁ μηνίσκος ὁ τρίγωνος δείκνυμι τετραγωνίζω ἄνος · δείκνυμι γάρ ἐν ὁ ἴδη θεώρημα ὁ δύο βιβλίον ὁ Εὐκλείδης στοιχεῖον , πῶς χρή “ ὁ δίδωμι εὕω - θυγραμμος ἴσος τετράγωνος συνίστημι . “ οὔτως μέν οὖν ἡμικυ - Κλίου ὁ ἔξω ὁ μηνίσκος περιφέρεια ὑποτίθημι τετρᾶς - γιγνώσκω ὁ Ἱπποκράτης ὁ μηνίσκος εὐκόλως . εἶτα ἐφεξῆς μείζων ἡμικυ - Κλίου ὑποτίθημι συνίστημι τραπέζιον ὁ μέν τρεῖς ἔχω πλευρά ἴσος ἀλλήλων , ὁ δέ εἷς ὁ μείζων ὁ παράλληλος τρι - πλασίαν ἐκεῖνος ἕκαστος δύναμις , καί ὁ τε τραπέζιον περιλαμβάνω κύκλος καί περί ὁ μέγας αὖος - ὁ πλευρά ὅμοιος τμῆμα περί - γράφω ὁ ὑπό ὁ ἴσος τρεῖς ἀποτέμνω ἀπό ὁ κύκλος . καί ὅτι μέν περιλαμβάνω κύκλος ὁ τραπέζιον , δείκνυμι οὕτως . διχοτομέω ὁ ὁ τραπέζιον γωνία κατά ὁ ἔνατος ὁ πρῶτος ὁ στοιχεῖον καί ἐπι - ζεύγνυμι ὁ διαγώνιος εἴρω ἐπεί ὁ ΒΑ Β ὁ ΑΓ ἴσος , κοινός δέ ὁ AE , <αἱ> γωνία καί ὁ ἑξῆς ὁ Al ἴσος , κοινΤj δέ ὁ AE , Ἴσαι x003E ; γωνία καί ὁ ὑποτείνω εἰμί ἡμικύκλιον ὁ λέγω3 τμῆμα , δῆλος ἄγω ἐν ὁ τραπέζιον διάμετρος . ἀνάγκη γάρ οὗτος ὑπό δύο πλευρά ὑποτείνω ὁ τραπέζιον ὁ ὑπόλοιπος εἷς μείζων ἤ Ζεύς - πλασίαν εἰμί δύναμις . ἐπεί γάρ μείζων εἰμί ὁ ΒΔ ὁ ΑΓ , ὁ ΔΓ ΒΑ Ἴσαι εἰμί καί ἐπιζεύγνυμι αὐτός , ἐκβάλλω συμ - πίπτω κατά ὁ Z . εἰμί γάρ παράλληλος εἰμί ὁ ΒΑ ΔΓ Ἴσαι εἰμί , ὁ δέ ὁ ἴσος τε καί παράλληλος ἐπιζεύγνυμι καί αὖος - ὁ Ἴσαι καί παράλληλος εἰμί , εἰμί ὁ ΑΓ ἴσος ὁ ΒΔ , ὅσπερ ἀδύνατος · συμπίτνω δέ ὁ ΒΑ ΔΓ κατά ὁ Z ὁ ὑπό ZAF ΓAB γωνία δύο ὀρθός Ἴσαι εἰμί διά ὁ ιγʹ ὁ πρῶτος ὁ Εὐκλείδης . “ μείζων δέ ὁ ὑπό ΓAB ὁ ὑπό ΓAZ ὁ ἐκτός ὁ τρι - γώνον ὁ ἐντός ??? διά ὁ λβʹ ὁ πρῶτος . ἥμισυς ἄρα ὁ ὑπό ΓAZ γωνία εἰμί ὁ ὑπό ΒΑΓ , “ ὁ ἄρα ΒΓ μείζων ἢ διπλάσιος δύο - νάω ἑκάτερος ὁ ΒΑ ΑΓ , ὥστε καί ὁ ΓΔ . καί ὁ μέγας ἄρα ὁ ὁ τραπέζιον πλευρά ὁ ΒΔ ἀναγκαῖος μικρός δύναμαι ὁ τε διάμετρος καί ὁ ἕτερος πλευρά ἐκεῖνος , ὑπό ὅς ὑπο - τείνω μετά ὁ διάμετρος ὁ λέγω . ὁ γάρ ΒΓ ΓΔ μείζων ἢ τριπλάσιος δύναμαι ὁ ΓΔ , ὁ δέ ΒΔ τριπλάσιος . ὀξύς ἄρα εἰμί ὁ ἐπί ὁ μείζων ὁ τραπέζιον πλευρά βαίνω γωνία . μείζων ἄρα ἡμικύκλιον εἰμί ὁ τμῆμα ἐν ὅς εἰμί . ὅσπερ εἰμί ὁ ἔξω περιφέρεια ὁ μηνίω . ὁ δέ ὁ μηνίσκος οὗτος τετραγωνισμός παρίημι ὁ Εὔδημος ὡς σαφής οἴομαι . εἰμί δέ ἄν τοιόσδε . ἐπεί ἴσος εἰμί ἀλλήλων ὁ μηνίσκος μετά ὁ ἐπί ὁ μείζων ὁ τραπέζιον πλευρά τμῆμα ὁ τραπέζιον καί ὁ ὑπό ὁ τρεῖς ἴσος αὐτός εὐθύς ἀποτέμνω τμῆμα , ὅς ὁ ἐπί ὁ μείζων ὁ τραπέζιον πλευρά τμῆμα ἴσος εἰμί ὁ ὑπό ὁ ἴσος εὐθύς ἀφαιρέω ὁ κύκλος τρεῖς τμῆμα , εἴπερ ἴσος ὁ τρεῖς δύναμαι ὑπόκειμαι ὁ μείζων ὁ τραπέζιον πλευρά , ὁ δέ ὅμοιος τμῆμα πρός ἀλλήλων εἰμί ὡς ὁ ἀπό ὁ εὐθύς τετράγωνος ? ἐάν δέ ἀπό ἴσος ἴσος ἀφαιρέω ὁ καταλείπω εἰμί ἴσος · ἴσος ἄρα ὁ μηνίσκος ὁ τραπέζιον . ἢ καί οὗτος σύντομος εἴρω · ἐπεί ἴσος εἰμί ὁ περί ὁ μείζων ὁ τραπέζιον πλευρά τμῆμα ὁ περί ὁ τρεῖς ὁ ἴσος περιγράφω διότι καί ὁ ἀπό αὐτός τετράγωνος τριπλάσιος ὁ ἀπό " ἕκαστος ) , ἐάν κοινός προστίθημι ὁ περιέχω ἐπίπεδος ὑπό τε ὁ τρεῖς ἴσος εὐθύς καί ὁ ὁ μείζων τμῆμα περιφέρεια , εἰμί ὁ μηνίσκος ἴσος ὁ τραπέζιον · ὅς τετραγωνίζω διότι ἔχω πᾶς εὐθύγραμμος τετραγωνίζω ) τετραγωνισθήσεται καί ὁ μείζων ἡμικύκλιον ὁ ἐκτός περί - φέρω ἔχω μηνίσκος . " Et δέ μικρός ἡμικύκλιον εἰμί , προ - γράφω τοιόσδε τίς ὁ Ἱπποκράτης οὗτος κατασκευάζω · ἵστημι κύκλος ὅς διάμετρος ἐπί ὅς ὁ ] ΑΒ , ἄν - τρος δέ αὐτός ἐπί ὅς Κ · καί ὁ μέν ἐπί ὅς ΓΔ δίχα τε καί πρός ὀρθός τέμνω ὁ ἐπί ὅς ΒΚ · ὁ δέ ἐπί ὅς EZ κεῖμαι οὗτος μεταξύ καί ὁ περιφέρεια ἐπί ὁ Β νεύω ὁ ἐκ ὁ κέντρον ἡμιολία εἰμί δύναμις . ὁ δέ ἐπί ὅς EH ἄγω παρά ὁ ἐπί ὅς ΑΒ . καί ἀπό ὁ Κ ἐπιζεύγνυμι ἐπί ὁ E Z . συμπίπτω δέ ἐκβάλλω - μένω ὁ ἐπί ὁ Z ἐπιζεύγνυμι τῆ ἐπί Γ EH κατά ὁ ὁ καί πάλιν ἀπό ὁ Β ἐπί ὁ Z ὁ ἐπιζεύγνυμι . φανερός δή ὅτι ὁ μέν ἐπί ὅς EZ ἐκβάλλω ἐπί ὁ Β πίπτω ὑπόκειμαι γάρ ὁ EZ ἐπί ὁ Β νεύω ) , ὁ δέ ἐπί ἧ ΒΗ ἴσος εἰμί ὁ ἐπί ὅς EK . οὗτος δέ ἴσως μέν ἄν τις καί πρόχειρος δείκνυμι , ἐγώ δέ ἐκ ὁ προομολογέω οὕτως ἐπέρχομαι δείκνυμι . ὑπόκειμαι ὁ ΔΓ ὁ ΒΚ δίχα τε καί πρός ὀρθός τέμνω . ἐπί ὁ ΔΓ I ἄρα ὁ κέντρον εἰμί ὁ περί ὁ τραπέζιον γράφω κύκλος διά ὁ πόρισμα ὁ πρῶτος θεώρημα ὁ ἐν ὁ τρίτος ὁ Εὐκλείδης στοιχεῖον . ἐπεί δέ παράλληλος εἰμί ὁ EH ὁ ΚΒ καί εἰς αὐτός ἐμπίτνω ὁ ΓΔ , ὁ ἐντός γωνία δύο ὀρθός ἴσος ποιέω διά ὁ κθʹ ὁ πρῶτος . ὀρθός δέ ὁ πρός ὁ Γ . ὀρθός ἄρα καί ὁ πρός ὁ δ . ὁ οὖν ΓΔ 003E ; διά ὁ κέντρον ὁ EH μή διά ὁ κέντρον ] πρός ὀρθός τέμνω καί δίχα τέμνω διά ὁ τρίτος ὁ τρίτος ὁ στοιχεῖον . ἐπεί οὖν ἴσος εἰμί ὁ δΗ ὁ ΔΕ , κοινός δέ ὁ ΔΖ καί ὀρθός ὁ πρός ὁ δ , καί βάσις ἄρα ὁ ΖΗ βάσις ὁ ZE ἴσος . ἀλλά καί ὁ BZ ὁ ΖΚ εἰμί ἴσος , διότι καί ὁ ΒΓ ὁ ΓΚ , κοινός δέ ὁ ΓΕ καί ὀρθός ὁ πρός ὁ Γ . ἐπεί οὖν δύο ὁ ἥκω χΒ δύο ὁ ΚΖ ZE Ἴσαι καί εγώ - νία ὁ κατά κορυφή Ἴσαι , καί βάσις ὁ ΗΒ βάσις ὁ EK ἴσος . “ περιγράφω δή περί ὁ EZH τρίγωνος τμῆμα κύκλος ὁ EZH ] ὅμοιος ἕκαστος ὁ EK ΚΒ ΒΗ τέμνω “ οὗτος οὖν οὕτως ἔχω ὁ τραπέζιον φημί ἐπί ὅς EKBH περιλαμβάνω κύκλος . ὁ μέν γάρ EKH τρίγωνος περιλαμβάνω κύκλος · ἔχω γάρ ἐν ὁ πέμπτος ὁ τέταρτος ὁ στοιχεῖον περί ὁ δίδωμι τρίγωνος κύκλος περιγράφω . “ ἐάω οὖν δείκνυμι ὁ ἀπό ὁ κέντρον ἐπί ὁ Κ ἴσος ὁ ἀπό ὁ κέντρον ἐπί ὁ Β , δῆλος ὅτι ὁ γράφω τμῆμα κύκλος διά ὁ EKH ἥκω καί διά ὁ Β , καί περιλαμβάνω κύκλος τμῆμα ὁ τραπέζιον ὅσπερ τμῆμα καί ὁ τρίγωνος περιέχω ὁ ἐπί ὅς EZH . λαμβάνω οὖν κέντρον οἷος ὁ Α καί ἐπιζεύγνυμι ὁ ΛΕ ΑΗ ΛΚ ΑΒ , ἐπεί ἰσοσκελής εἰμί ὁ EAH τρεῖς - γωνον ἐκ κέντρον γάρ Ἴσαι ) , x003E ; εἰμί ὁ πρός ὁ βάσις γωνία ὁ ὑπό ΑΜ ὁ ὑπό ΛΕΗ διά ὁ πέμπτος ὁ πρῶτος ὁ Εὐκλείδης . εἰμί δέ ὁ ὑπό BHE ἴσος ὁ ὑπό KEH , διότι καί ὁ EB ἴσος ὁ ΚΗ ὡς δείκνυμι . καί ὅλος ἄρα ὁ ὑπό ΒΗΛ ὅλος ὁ ὑπό ΚΕΛ εἰμί ἴσος · εἰμί δέ καί ὁ KE ὁ ΒΗ ἴσος . καί βάσις ἄρα ὁ ΚΛ ὁ ΛΒ ἴσος εἰμί · ἴσος ἄρα ὁ ἀπό ὁ κέντρον ὁ ΛΚ ὁ ΛΒ γράφω οὖν ὁ τμῆμα . " Touxojv οὕτως ἔχω ὁ γίγνομαι μηνίσκος ὅς ἐκτός περί - φέρω ὁ ἐκβαίνω ἴσος εἰμί ὁ εὐθύγραμμος ὁ σύγκειμαι ἐκ ὁ τρεῖς τρίγωνος ὁ ΒΖΗ ΒχΚ EKZ . ὁ γάρ ἀπό ὁ εὕω - θεῖος ἐπί ὅς EZ ΖΗ ἀφαιρέω ἐντός ὁ μηνίσκος ἀπό ὁ εὐθύγραμμος τμῆμα ἴσος εἰμί ὁ ἐκτός ὁ εὐθύγραμμος τμῆμα ἀφαιρέω ὑπό ὁ EK ΚΒ ΒΗ . ἑκάτερος γάρ ὁ ἐντός ἡμιόλιος εἰμί ἕκαστος ὁ ἐκτός · ἡμιολία γάρ ὑπόκειμαι ὁ ΕΖ ὁ ἐκ ὁ κέντρον , τουτέστι ὁ EK καί ΚΒ καί BH . " δείκνυμι γάρ καί οὗτος ἴσος ὁ EK . εἰμί οὖν ἑκάτερος ὁ EZ ZH ἡμιολία εἰμί δύναμις ἕκαστος ὁ εἴρω τρεῖς , ὡς δέ εὐθύς πρός ὁ εὕω - θέω τμῆμα πρός ὁ τμῆμα , ὁ δύο ἄρα τμῆμα ὁ τρεῖς εἰμί ἴσος . “ εἰμί οὖν ὁ μέν μηνίσκος ὁ τρεῖς τμῆμα εἰμί καί ὁ εὕω - θυγραμμος ὁ παρά ὁ δύο τμῆμα , ὁ δέ εὐθύγραμμος μετά ὁ δύο τμῆμα εἰμί Χωρὶς ὁ τρεῖς , εἰμί δέ ὁ δύο τέμνω - μάτη ὁ τρεῖς ἴσος , ἴσος ἄν εἰμί ὁ μηνίσκος ὁ εὐθύγραμμος “ ὅτι2 δέ οὗτος ὁ μηνίσκος μικρός ἡμικύκλιον ὁ ἐκτός ἔχω περιφέρεια , δείκνυμι διά ὁ ὁ EKH γωνία ἐν ὁ ἐκτός εἰμί τμῆμα ἀμβλύς εἶμαι δείκνυμι γάρ ἐν ὁ λάω ὁ τρίτος ὁ ευχλειδηω στοιχεῖον , ὅτι “ ὁ ἐν ὁ μικρός ἡμικύκλιον τμῆμα μείζων Ὅρ - Θῆς “ ὅτι δέ ἀμβλύς εἰμί ὁ ὑπό EKH γωνία , δείκνυμι οὕτως · ἐπεί ὁ μέν ἐπί ὅς EZ ἡμιολία εἰμί ὁ ἐκ ὁ κέντρον δύναμις , ὁ δέ ἐπί ὅς ΚΒ μείζων ὁ ἐπί ἧ BZ . διότι καί γωνία ὁ πρός ὁ Z μείζων , ὡς δείκνυμι , ἴσος δέ ὁ ΒΚ ὁ ΚΕ , φανερός ὅτι ἄν ὁ ἐπί ὅς ΒΚ μείζων εἰμί ὁ ἐπί ὅς BZ ἢ διπλάσιος μῆκος , καί ὁ ἐπί ὅς KE * * * ὥστε ὁ ἐπί εἰμί ΚΖ ἄρα μείζων ἢ διπλάσιος μῆκος καί δύναμις διά ὁ ὁμοιότης ὁ τρίγωνος ὁ BEK ΒΚΖ εἰμί γάρ ὡς ὁ EB πρός ΒΚ , οὕτως ὁ EK πρός ΚΖ . ὥστε ὁ ἐπί εἰμί EK μείζων εἰμί ὁ ἐπί ὅς KZ ἢ διπλάσιος δύναμις · ὁ δέ ἐπί ὅς ΕΖ ἡμιολία δύναμις ὁ ἐπί ὅς ΕΚ · ὁ ἄρα ἐπί ὅς EZ μείζων εἰμί δύναμις ὁ ἐπί ὅς EK ΚΖ . εἰμί μέν γάρ διπλάσιος εἰμί δύναμις ὁ EK ὁ ΚΖ , ἡμιολία δέ ὁ ZE ὁ EK , εἰμί ἄν ὁ EZ ἴσος δύναμις ὁ EK ΚΖ ὡς ἐπί ἀριθμός ὁ ξ ἐπεί δέ μείζων ἢ διπλάσιος εἰμί δύναμις ὁ EK ὁ ΚΖ ὡς ἔχω ὁ δ πρός ὁ a , ( ἐπεί ὁ Σ ὁ ὅς μέγας εἰμί ) καί ὁ EZ ὁ EK KZ μείζων εἰμί δύναμις · ἀμβλύς ἄρα εἰμί ὁ πρός ὁ Κ γωνία , μικρός ἄρα ἡμικύκλιον ὁ τμῆμα ἐν ὅς εἰμί . οὕτως μέν οὖν ὁ ίππος - Κράτης πᾶς μηνίσκος τετραγωνίζω , εἴπερ καί ὁ ἡμικύκλιον καί ὁ μείζων ἡμικύκλιον καί ὁ μικρός ἔχω ὁ ἐκτός περιφέρεια . “ ἀλλά οὐ ὁ ἐπί ὁ ὁ τετράγωνος πλευρά μόνος , ὡς ὁ Αλέ - ξανδρος ἱστορέω , οὖον μέντοι οὐδέ ὁ κύκλος ἐπιχειρέω τετραγωνίζω διά ὁ περί ὁ ὁ ἑξάγωνος πλευρά μηνίσκος , ὡς καί οὗτος ὁ Ἀλέξω - δρ φημί . “ ’αλλά μηνίσκος ἅμα καί κύκλος ἵημι - τραγώνισεν οὕτως · εἰμί περί κέντρον ἐπί ὅς Κ δύο κύκλος , ὁ δέ ὁ ἐκτός διά - μέτρος ἑξαπλάσιος δύο - ν’άμει ὁ ὁ ἐντός καί ἑξάγωνος ἐγγρα - Φέντος εἰς ὁ ἐντός κύκλος ὁ ἐπί ὅς ΑΒΓ ὁ τε ἐπί ὅς ΚΑ ΚΒ ΚΓ ἐκ ὁ κέντρον ἐπιζεύγνυμι - σῴζω ἐκβάλλω ἠώς ὁ ὁ ἐκτός κύκλος περιφέρεια καί x003E ; ἐπί ὅς ΗΘ ΘΙ x003E ; ἐπιζεύγνυμι καί δῆλος ὅτι καί ὁ ΗΘ ΘΙ ἑξάγωνος εἰμί πλευρά ὁ εἰς ὁ μείζων κύκλος ἐγγράφω . καί περί ὁ ἐπί ὅς HI τμῆμα ὅμοιος ὁ ἀφαιρέω ὑπό ὁ ἐπί ὅς ΗΘ περιγράφω . ἐπεί οὖν ὁ μέν ἐπί ὅς ΗΙ τριπλάσιος ἀνάγκη εἰμί δύναμις ὁ ἐπί ὅς τίθημι ὁ ἑξάγωνος πλευρά ὁ γάρ ὑπό δύο ὁ ἑξάγωνος πλευρά ὑποτείνω μετά ἄλλος εἷς ὀρθός περιέχω γωνία ὁ ἐν ἡμικύκλιον ἴσος δύναμαι ὁ διάμετρος , ὁ δέ διάμετρος τετραπλός - σίον δύναμαι ὁ ὁ ἑξάγωνος ἴσος εἰμί ὁ ἐκ ὁ κέντρον διά ὁ ὁ μῆκος διπλάσιος εἰμί δύναμις ι τετραπλάσιος ) , ὁ δέ τίθημι ἑξαπλάσιος ὁ ἐπί ὁ ΑΒ , δῆλος ὅτι ὁ τμῆμα ὁ περί ὁ ἐπί ὅς HI περιγράφω ἴσος εἰμί συμβαίνω ὁ τε ἀπό ὁ ἐκτός κύ - καλέω ὑπό ὁ ἐπί ΗΘ ΘΙ ἀφαιρέω καί ὁ ἀπό ὁ ἐν τός ὑπό ὁ ὁ ἑξάγωνος πλευρά ἅπας . ” ὁ γάρ ὅμοιος ὁ κύκλος τμῆμα πρός ἀλλήλων εἰμί ὡς ὁ ἀπό ὁ βάσις τετράγωνος , διότι καί ὁ ὅμοιος κύκλος πρός ἀλλήλων εἰμί ὡς ὁ ἀπό ὁ διάμετρος τετράγωνος . “ ὁ γάρ HI ὁ ΗΘ τριπλάσιος δύναμαι , ἴσος δέ ὁ ΗΘ δύναμαι ὁ 01 , δύναμαι δέ ἑκάτερος οὗτος ἴσος καί ὁ ἓξ πλευρά ὁ ἐντός ἑξάγωνος , διότι καί ὁ διάμετρος ὁ ἐκτός κύκλος ἑξαπλάσιος ὑπόκειμαι δύναμαι ὁ ὁ ἐντός · ὡς δέ ὁ διάμετρος πρός ὁ διάμετρος , οὗτος καί ὁ ἐκ ὁ κέντρον , ὁ δέ ἐκ ὁ κέντρον ἴσος εἰμί ὁ ὁ ἑξάγωνος πλευρᾷ’’ , ὡς ὁ πόρισμα λέγω ὁ προτελευος θεώρημα ἐν ὁ τέταρτος βιβλίον ὁ Εὐκλείδης στοιχεῖον , ὡς δέ ὁ πλευρά οὗτος καί ὁ τμῆμα , “ ὥστε ὁ μέν μηνίσκος ἐπί ὅς ΗΘ ὁ τρίγωνος μικρός ἄν εἰμί ἐπί ὅς ὁ αὐτός γράμμα ὁ ὑπό ὁ ὁ ἑξάγωνος πλευρά ἀφαιρέω - μένω τμῆμα ἀπό ὁ ἐντός κύκλος . ὁ γάρ ἐπί ὁ HI τέμνω - μή ἴσος εἰμί ὁ τε ΗΘ 01 τμῆμα καί ὁ ὑπό ὁ ἑξάγωνος ἀφαιρέω . ὁ οὖν ΗΘ 91 τμῆμα μικρός εἰμί ὁ περί ὁ ΗΙ τμῆμα x003E ; τμῆμα καί ] ὁ ὑπό ὁ ἑξάγωνος ἁφή - ῥέω . κοινός οὖν προστίθημι ὁ ὑπέρ ὁ τμῆμα ὁ περί ὁ HI μέρος ὁ τρίγωνος , ἐκ μέν οὗτος καί ὁ περί ὁ HI τμῆμα ὁ τρίγωνος εἰμί , ἐκ δέ ὁ αὐτός καί ὁ ΗΘ ΘΙ τμῆμα ὁ μηνίσκος . εἰμί οὖν μικρός ὁ μηνίσκος ὁ τρίγωνος ὁ ὑπό ὁ ἑξάγωνος ἀφαιρέω τμῆμα . ὁ ἄρα μηνίσκος καί ὁ ὑπό ὁ ἑξάγωνος ἀφαιρέω τέμνω - μάτη ἴσος εἰμί ὁ τρίγωνος . καί κοινός προστίθημι θέω ὁ ὅς ξαʹ - γώνον ὁ τρίγωνος οὗτος καί ὁ ἑξάγωνος ἴσος εἰμί ὁ τε μη - νίσκος ὁ λέγω καί ὁ κύκλος ὁ ἐντός . ὁ γάρ τρίγωνος ἴσος εἰμί ὁ τε μηνίσκος καί ὁ ὑπό ὁ ἑξάγωνος ἀφαιρέω - μένω τμῆμα ὁ ἐντός κύκλος . εἰμί οὖν ὁ εἴρω εὐθύς - γράμμα δυνατός τετραγωνισθῆναι , καί ὁ κύκλος ἄρα μετά ὁ μηνίσκος ὁ μέν οὖν περί ὁ Χίος Ἱπποκράτης μᾶλλον ἐπιτρεπτέον Εὔδημος γιγνώσκω ἐγγύτερος ὁ χρόνος εἰμί καί Ἀριστοτέλης ἀκροατής . ὁ δέ διά ὁ τμῆμα τειραγωνισμὸς ὁ κύκλος , ὅς ὡς ψευδογραφέω αἰτιάομαι ὁ Ἀριστοτέλης , ἢ ὁ διά ὁ μηνίσκος αἰνίσσομαι καλῶς γάρ καί ὁ Ἀλέξανδρος ἐνδοιάζω εἶπον “ εἰμί ὁ αὐτός εἰμί ὁ διά ὁ μηνίσκος ” ) ἢ οὐ εἰς ὁ Ἱπποκράτης δείκνυμι ἀποβλέπω ἀλλά τις ἄλλος , ὅς εἷς καί ὁ Ἀλέξανδρος παρατίθημι , ἢ ὁ μετά ὁ μηνίσκος τετραγωνισμός ὁ κύκλος αἰτιάομαι ὁ Ἱπποκράτης , ὅς ὁ εἰμί διά ὁ τμῆμα ἀποδείκνυμι ὁ τρεῖς ἐν ὁ μικρός . τάχα γάρ καί κύριος οὗτος ὁ ἀπό - δεῖξις εἴρω ὁ διά τμῆμα ἤ2 ὁ διά ὁ μηνίσκος . τμῆμα γάρ κύκλος καί ὁ Εὐκλείδης ἐν ὁ τρίτος ὁ ἑαυτοῦ στοιχεῖον ὁρίζω “ ὁ περιέχω - μένω σχῆμα ὑπό τε εὐθύς καί κύκλος πς̓ριφὀρο͂ίας’’ . ὁ οὖν μηνίσκος οὐδέ κύριος τμῆμα εἰμί . καί εἰμί ἄν ψευδογράφημα ἐν οὗτος ὁ μετά ὁ μηνίσκος τετραγωνίζω ὁ κύκλος , ἀλλά μή κατά ἑαυτοῦ , ἐπεί πᾶς ὁ λαμβάνω εἰς ὁ ἀπόδειξις ἀπό γεωμετρικός ἀρχή ἅπτω . ἀλλά εἰμί ὁ ὁ μηνίσκος τετραγωνισμός καθολικός ὑπό ὁ Ἱπποκράτης δοκέω παρά - δίδωμι πᾶς γάρ μηνίσκος ἤτοι ἡμικύκλιον ὁ ἐκτός ἔχω περιφέρεια ἢ μείζων ἡμικύκλιον τμῆμα ἢ μικρός ) , δυνατός φημί ἄν τις ἐκ ὁ ἴσος τετράγωνος ὁ τε μηνίσκος καί ὁ κύκλος , ἀφαιρέω τετράγωνος ἴσος ὁ μηνίσκος , ὁ λοιπός εὐθύγραμμος τετραγωνίζω ἴσος τετράγωνος ὁ κύκλος ποιέω μόνος . πῶς οὖν ἔτι ψευδογραφέω δοκέω ὁ ὁ ίππος - κράτος τετραγωνισμός , εἰμί μήπω εὑρίσκω ὑπό ὁ Ἀριστοτέλης νομίζω λέγω ἐν κατηγορία · “ οἶος ὁ ὁ κύκλος τετραγωνισμός εἰμί εἰμί ἐπι - στητός , ἐπιστήμη μέν αὐτός οὐ εἰμί πω , ὁ δέ ἐπιστητός εἰμί , καίτοι ὁ Χίος Ἱπποκράτης πρό Ἀριστοτέλης εἰμί , ὥστε καί ὁ Εὔδημος ἐν ὁ παλαιός αὐτός ἀριθμέω . μήποτε οὖν οὖον καθόλου πᾶς μηνίσκος ὑπό ὁ Ἱπποκράτης ἐτετραγωνίσθη . ἐν γάρ ὁ ἐκτός ὁ μηνίσκος περιφέ - ῥεῖα ὁρίζω , ἀλλά ἐκεῖνος κεῖμαι ὁ ἐντός ὁ μηνίσκος περιφέρεια ἤπειρος ἤτοι ἐπί ἤπειρος ἄλλος καί ἄλλος γράφω δυνατός ἐπί ἤπειρος διαίρω - μένω ὁ ἐπίπεδος , ὥστε ὁ ἐκτός ὁ αὐτός Μένων ὁ μέν μείζων ὁ δέ μικρός εἰμί ὁ μηνίσκος . αὐτός δέ ὁ ἐντός περιφέρεια ὁρίζω λαμβάνω · ὅμοιος γάρ αὐτός τμῆμα ἀποτέμνω ὁ πρός ὁ ἐκτός περιφέρεια συνίστημι τμῆμα λαμβάνω · ὅς ὁ μέν ὁ πρῶτος θεώρημα ἐπί τετραγωνικός εἰμί πλευρά , ὁ δέ ἐν ὁ ἄλλος ἐπί ΑΟ - ἄριστον . ὥστε οὖον πᾶς ἐτετραγωνίσθη μηνίσκος , ἀλλά ὁ ὁ ἐντός περί - φέρω ὅμοιος ἴσχω ὁ πρός ὁ ἐκτός συνίστημι τμῆμα καί αὐτός ὁρίζω πως εἰμί . Ou μήv ἀλλά ἐπεί περί φύσις μέν οὖον , φυσικός δέ ἀπορία συμβαίνω λέγω αὐτός . Αἰτίας πλείων ἀποδίδωμι κατά ὅς οὐ εἰμί οἰκεῖος ὁ φυσικός ὁ πρός Παρμενίδης καί Μέλισσος λόγος , βούλομαι δέ ἀντιλέγω , ὅτι μή διά κενός ποιέω ὁ ἀντιλογία πρῶτος παραμυθέομαι . διχῶς δέ στίζω ὁ Ἀλέξανδρος δισσός ποιέω ὁ ἐξήγησις . πρῶτος μέν ἀκούω ὅτι περί φύσις μέν λέγω οὗτος , οὖον φυσικός δέ ὁ ὑπό αὐτός λέγω . ὁ γάρ ἀναιρέω τίς , εἰμί καί μή χράω ἐκεῖ νψ , ἀλλά οὖν περί ἐκεῖνος ὁ λόγος ποιέω . ὁ οὖν ὅλως περί φύσις αὐτός γίγνομαι ὁ λόγος , εὔλογος ἄν εἰμί λέγω τίς ὁ φυσικός πρός αὐτός · καθόσον δέ οὖον φυσικός λέγω , πρός ὀλίγος ἐνδιατρίβω ὁ πρός αὐτός λόγος . καί οὗτος ἔοικα ἀρέσκω τῆ στιγμή καί ὁ Πορφύριος οὕτως ἐπιτρέχω ὁ λέξις · “ οὖον μήv ἀλλά ἐπεί περί φύσις μέν ὁ λόγος αὐτός εἰμί καί ἀναιρέω ἀγνοέω ὁ φύσις , εἰμί καί μή φυσικός αὐτός ὁ ἀπορία , δεῖ ἐπί ὀλίγος διαλέγω περί αὐτός ” . καί ἔχω πολύς λόγος ὁ ἐξήγησις , εἴπερ , ὡς καί πρότερος φημί , ὁ Μέλισσος καί ὁ ἐπιγραφή οὕτως ποιέω ὁ σύγγραμμα περι φύσις ἢ περί ὁ εἰμί . “ εἰμί δέ , φημί ὁ Ἀλέξανδρος . ὁ προερέω λέξις καί οὕτως διαστέλλω · οὖον μήv ἀλλά ἐπεί περί φύσις μέν οὖον , εἶτα ἀπό ἄλλος ἀρχή , φυσικός δέ ἀπορία . εἰμί γάρ , φημί , καί ὁ τρόπος αὐτός ὁ ἑρμηνεία οὗτος συνήθης · ἐν γοῦν σοφιστικός ἐλέγχω χράω αὐτός λέγω “ εἰμί μέν οὖον , φαίνω ἐσθίω καί πάλιν “ ὁ δέ οὗτος ποιέω μέν οὖον , δοκέω ἐσθίω . ὁ λέγω , φημί , κατάλληλος εἄν ἔχω · κύριος γάρ περί τις λέγω ὁ διέξειμι περί αὐτός ὁποῖος τίς εἰμί · περί γοῦν Ψυχή λέγω οὐ ἄν λέγω ὁ ψυχή ἀναιρέω . περί Ψυχή μέντοι ἀπορέω δοκέω εἄν ὁ πρός ὁ εἰμί ψυχή ἀπορέω . οὕτως καί ὁ ἀφοράω πρός ὁ φύσις φυσικός ἄν λέγω τις ἀπορία , οὖον μήv περί φύσις γε λέγω ὁ τοιοῦτος φημί ἄν τις ὁ ἀναιρέω ὁ φύσις . καί ἀκόλουθος δέ ὁ προερέω , φημί , ὁ οὕτως διαστέλλω - λανθάνω · εἴρω γάρ “ ὁ μέν οὖν εἰμί εἷς καί ἀκίνητος ὁ εἰμί σκοπέω οὖον περί φύσις εἰμί σκοπέω ὅς συνᾴδω ὁ ἀλλά ἐπεί περί φύω - σέως μέν οὖ . οὗτος καλῶς εἴρω ὁ ἐξήγησις συνᾴδω καί ὁ ὁ Θεμίστιος παράφρασις . ἐπάγω δέ οὗτος ὁ Ἀλέξανδρος ὅτι ‘‘οὐδὲ λέγω τίς περί φύσις ἐκεῖνος · οὖον γάρ προτίθημι περί φύσις εἶπον ἔπειτα ἀνης - Ρούσι ὁ φύσις , ἀλλά ἀκολουθέω αὐτός ἐκ ὅς λέγω ὁ ὁ φύσις ἀναιρέω · ὁ μέντοι περί κίνησις λόγος καί περί ἤπειρος καί κενός , ὅς χράω , φυσικός ἀπορία ἔχω ” . καί οὗτος μέν καλῶς εἴρω . πῶς δέ ἐνταῦθα λέγω ὁ Ἀλέξανδρος μηδέ περί φύσις εἶπον ἐκεῖνος , καίτοι πρό - τέρος αὐτός λέγω λέγω ὅτι “ κατά ὁ ὁ πολύς δόξα καί ὁ φαινό - Μένα φυσιολογέω ὁ Παρμενίδης , οὔτε εἷς λέγω ἔτι εἰμί ὁ εἰμί οὔτε ἀγός - νέος , ἀρχή ὁ γίγνομαι ὑποτίθημι πῦρ καί γῆ ” ; καί Μέλισσος δέ , εἰμί καί μή περί ὁ κύριος φύσις , < ἀλλά φυσικός ἀπορία εἶπον ὁ σύγγραμμα ἐπιγράφω περι φύσις ἢ περί ὁ εἰμί . εἶπον δέ ὁ αἴτιος διά ὅς χρή βραχύς πρός αὐτός διαλέγω , ἄν ὁ πρότερος εἴρω λόγος ὁ ἀντιλο - Γιάν κωλύω , καί οὗτος πάλιν ὁ αἴτιος εἰς ἄλλος τελικός ἀνάγω . δεῖ μέν γάρ ὅλως ἀντιλέγω πρός αὐτός , ἐπεί περί φύσις ἢ ὅτι φύω - Σικάς ἀπορία λέγω · πρός δέ ὁ τοιοῦτος δεῖ ἀντιλέγω , ἐπεί ἔχω τις φιλοσοφία ὁ σκέψις . ὁ γάρ περί ὁ εἰμί ὅλως ζήτησις καί ὁ περί φύσις ἢ ὁ φυσικός ἀπορία οὐδείς ἄλλος εἰμί ἢ φιλόσοφος . p . Ἀρχή Ἀρχή δέ οἰκεῖος πᾶς , ἐπεί πολλαχῶς λέγω ὁ εἰμί . ὁ πρός τις δόξα ἀντιλέγω διχῶς ἐπιχειρέω · ἢ γάρ ὁ κατασκευή - ζῶ αὐτός λόγος ἀνατρέπω , ἢ καθολικός αὐτός ποιέω ὁ ἀναίρεσις . ἀλλά ὁ μέν ὁ κατασκευάζω λόγος μόνος ἀναιρέω οὔπω ὁ δόγμα ἀναιρέω · τίς γάρ εἰμί καί ἄλλος τις εἰμί αὐτός κατασκευαστικός λόγος ὁ ἀναιρέω ἐρρωμένος ; ὁ δέ μή πρός ὁ κατασκευάζω λόγος , ἀλλά πρός αὐτός ὁ δόγμα ἐνίστημι καί καθολικός αὐτός ποιέω ὁ ἀναίρεσις , ὁ μέν δόγμα ἀναιρέω βεβαίως , ἀπορία δέ καταλείπω , ἄν μή καί ὁ λόγος αὐτός ὁ κατασκευάζω ἀνατρέπω . διό ὁ Παρμενίδης καί Μέλισσος λόγος ἐλέγχω ὁ Ἀριστοτέλης προτίθημι πρώϊος μέν καθολικός ποιέω πρός αὐτός ἔνστασις , ὁ μή εἷς εἰμί ὁ εἰμί εἰμί τις κατά ὁ πρόχειρον ἀκούω , ἐκ διαίρεσις ανασχευαζω , εἶτα καί ὁ λόγος αὐτός ἀνατρέπω , εἰμί τις αὐτός ὡς κατασκευαστικός τοιοῦτος εἷς εἰμί ἀποδέχομαι . γίγνομαι δέ διαλεκτικός αὐτός ὁ ἐπιχείρησις ἀπό ὁ ὁ εἰμί διαίρεσις ὁρμάω · ὁ γάρ διαλεκτική χράω εἰμί ὁ ὁ ἐφίστημι - μῶν ἀρχή κατασκευάζω . καί εἰμί ὁ ὅλος ὁ λόγος μεταχείρισις τοιοῦτος · ἐπεί εἷς λέγω ὁ εἰμί , ἑκάτερος δέ οὗτος ὁ τε ὅς καί ὁ εἷς πολλαχῶς λέγω , ἴδιος I διαιρετέον αὐτός . ἐπεί οὖν ὁ εἰμί δεκαχῶς δείκνυμι λεγό - μένω ἢ ὡς οὐσία ἢ ὡς ποιός ἢ ὡς ποσός ἢ ὡς ἄλλος τις ὁ δέκα ἄν - τηγοριον , ὁ λέγω εἷς εἰμί ὁ εἰμί , πότερος ὄνομα μόνος εἷς λέγω , πρᾶγμα δέ πολύς , ὥστε οὐσία λέγω ὁ πᾶς δέκα εἰμί ὁ πρᾶγμα ἢ πολύς τις ἐκ αὐτός πρόσκειμαι γάρ καί οὗτος ὁ διαίρεσις ) ἢ καί ὁ πρᾶγμα ὅς εἰμί , οἷος οὐσία ἢ ποιός ἢ ποσός , ὡς εἰμί εἷς οὐσία ὁ ἀριθμός ὁ πᾶς ; εἰμί γάρ γένος ὁ εἶδος λέγω , δῆλος ὅτι πολύς ὁ ἀριθμέω εἰμί . εἰμί οὖν εἷς οὕτως λέγω οἷος ἄνθρωπος εἷς ἢ ἵππος εἷς ἢ ψυχή ὅς , ἢ ποιός , οὖον ὁ γένος πολύς γάρ ἄν πάλιν εὐθύς ) , ἀλλά εἷς οὗτος οἷος λευκός ἢ θερμός ἢ ὁ ἄλλος τίς ὁ τοιοῦτος . οὗτος γάρ πᾶς ὁ ὁ ἐκδοχή τρόπος καί διαφέ - Ρούσι ἀλλήλων πολύς καί εἰμί πᾶς ἀδύνατος . εἰμί μέν γάρ ὁ λεγό - μένω εἰμί ὄνομα μόνος εἷς ὑπάρχω , ὁ πρᾶγμα δέ καί οὐσία καί ποιός καί ποσός εἰμί καί πᾶς ὁ γένος ἤ τις ἐκ αὐτός , εἴτε χωρίζω ἀλ - λήλων εἴτε σύν ἀλλήλων ὑπάρχω , πολύς ὁ εἰμί εἰμί . εἰμί δέ ὅς τίς γένος ὁ δέκα ὁ πᾶς εἰμί , οἷος οὐσία ἢ ποιός ἢ ποσός , καί διά οὗτος ἐν , ὅτι εἰς εἷς ὁ δέκα γένος ὑποστέλλω ὁ πᾶς , εἴτε εἰμί ὁ οὐσία εἴτε μή εἰμί , ἄτοπος τίς ἀκολουθέω . εἰμί μέν γάρ , ὡς μετά - φυκε προυπόκειμαι οὐσία , οὗτος τίς περί ἐκεῖνος τυγχάνω , πάλιν οὐ εἷς ὁ εἰμί , ἀλλά καί οὐσία καί ποιός ἢ ὅσπερ εἄν τίθημι εἰμί ὁ δέκα ὁ εἰμί · εἰμί δέ μή εἰμί οὐσία , καί οὗτος ἀδύνατος · οὐδείς γάρ ὁ ἄλλος γε - νάω Χωρὶς ὁ οὐσία ὑφίστημι δύναμαι , διότι ὑπόκειμαι ὁ ἄλλος γε - Νεσίν ὁ οὐσία καί ἐν αὐτός ὁ εἰμί ἔχω ἐκεῖνος · πρόσκειμαι γάρ καί οὕτως . κατά μέντοι Μέλισσος καί Παρμενίδης , ἄν τε ποιός ὑποτίθημι ὁ εἰμί ἄν τε οὐσία κοινός γάρ εἰμί καί ἐπί οὗτος ὁ λόγος ) , ἐπεί ὁ μέν ἄπειρος2 φημί ὁ εἰμί , ὁ δέ περαίνω , εὐθύς καί ὁ ποσός εἰσάγω . ὁ γάρ ἤπειρος καί ὁ περαίνω ἐν ὁ ποσός , καί οὔτε οὐσία οὔτε ποιός - τητάω ἢ πάθος ἐνδέχομαι ἤπειρος εἰμί ἢ περαίνω εἰμί μή κατά συμβεβηκός , εἰμί ἅμα καί ποσός εἰμί . ὁ γάρ ὁ ἤπειρος καί μετά - περασμένος λόγος ὁ ποσός προσχράομαι , ἀλλά οὐ οὐσία οὐδέ ποιός . ἀλλά ἐγώ μέν ὁ Πορφύριος ὁ πλέω κατακολουθέω οὕτως ὁ τε διαίρεσις ὁ Ἀριστοτέλης ποιέω καί ὁ κατά ἕκαστος τμῆμα ὁ διαίρεσις ἔνστασις . ὁ μέντοι ἐπιμελής Ἀλέξανδρος συνάπτω ὁ κατά ὁ εἰμί καί ὁ κατά ὁ εἷς διαίρεσις οὕτως “ ὁ εἷς λέγω ὁ εἰμί , ἤτοι διά 25 ὁ ὄνομα λέγω , ὅτι κατά πᾶς ὁ εἰμί ὁ εἷς ὄνομα κατηγορέω , ἢ ὁ πρᾶγμα . καί εἰμί μέν ὁ ὄνομα , ἐπεί ὁ 003E ; ὄνομα πολλαχῶς ὁ γάρ εἰμί δεκαχῶς λέγω ) , εἰμί πολύς ὁ εἰμί κατά ὁ ὑπόστασις καί ὁ πρᾶγμα . εἰμί δέ ὁ πρᾶγμα εἷς λέγω , ἤτοι ὁ γένος ὁ ὁ εἶδος < ἤ ὁ ἀριθμός . ἀλλά εἰμί μέν ὁ γένος ἢ ὁ εἶδος , πολύς ὁ εἰμί γάρ οὗτος κατά πολύς ) , εἰμί δέ ὁ ἀριθμός , ἐπεί ὁ εἷς ὁ ἀριθμός τρι - χῶς , διαιρέω ἢ ὡς ὁ συνεχής ἢ ὡς ὁ ἀδιαίρετος ἢ ὡς ὅς ὁλόγος ὁ αὐτός , καίτοι ὁ Ἀριστοτέλης μετά ὁ ὁ εἰμί ὅλος διαίρεσις ὁ ὁ εἷς ἐπάγω , ἐν ὅς φημί ἔτι ἐπεί καί αὐτός ὁ εἷς πολλαχῶς λέγω ὥσπερ καί ὁ εἰμί , καί μηδέ ἀξιόω ὁ γένος ἢ εἶδος εἷς λαμβάνω ὡς ἐναργής ὁ πλῆθος εἰσάγω , ἀλλά ἐπί ὁ ἀριθμός εἷς ποιέω - Σαμένου ὁ πρός ὁ εἰμί ἀπάντησις . λανθάνω δέ οὗτος ὁ Ἀλέξανδρος οὖον - ἄτι οἰκεῖος ὁ ἑαυτοῦ διαίρεσις ὁ ὁ Ἀριστοτέλης ἐκδέχομαι . ΠΥ - τίθημι γάρ αὐτός ἐκ ἀρχή οἴομαι , πῶς λέγω εἷς ὁ εἰμί , πότερος κατά ὁ γένος , ὡς λέγω οὐσία πᾶς ἢ ποσός πᾶς ἢ ποιός πᾶς ἤ τίς ἄλλος ὁ δέκα γένος · καί εἰμί οὕτως , πάλιν πῶς ἕκαστος οὗτος ; οἷος εἰμί εἷς λέγω οὐσία , πῶς λέγω ὡς ἄνθρωπος εἷς λέγω ὁ οὐσία ἢ ἵππος εἷς ἢ ψυχή εἷς , ὁμοίως δέ καί ἐπί ὁ ποιέω καί ἐπί ὁ ἄλλος , ἐπι - δείκνυμι ἅμα διά ὁ τοιοῦτος ἐρώτησις ὁ κατά ἕκαστος γένος πλῆθος καί ὁ ἀτοπία ὁ ὑπό αὐτός εἴρω λόγος . οὗτος ὁ Ἀλέξανδρος εἶπον , εἰμί μέν ἐπί αὐτός μένω , τάχα εἄν παρέχω ὑπονοέω ὡς ὁ πό - τέρος κατά ὁ γένος ὡς λέγω οὐσία λήγω οὐ περί ὁ γένος εἷς λέγω ὑπόθεσις ἐκδέχομαι , ἀλλά ἐξηγέομαι αὐτός καλῶς ὁ εἰμί μέν γάρ εἰμί καί οὐσία καί ποσός καί ποιός , ἐπάγω “ οὖον δοκέω δέ ἄν - ταλλήλως οὗτος ἐπιφέρω ὁ προερέω . προεῖπον γάρ ὡς εἴρω - ὁ πῶς λέγω ὁ εἷς λέγω ὁ εἰμί , πότερος ὡς οὐσία ἢ ὡς ποιότης ὁ ἄλλος τίς ὁ δέκα γένος , ἢ ὡς εἷς τίς ὁ ὑπό τίς οὗτος ὁ γένος , ὡς εἷς ἀριθμός οὐσία ὁ εἷς ποσός ἢ εἷς ποιός , παρίημι ὁ κατά ἑκάτερος ἐκεῖνος ἄτοπος δείκνυμι ἄλλος τίς λαμβάνω , ὅς οὔτε ἔρομαι οὔτε εἰμί πιθανός λέγω ὁ λέγω εἷς ὁ εἰμί · ἀλλά μέλλω , φημί , ὁ κατά ὁ ἐρώτησις αὐτός διαιρετικός τέλειος εἰμί · εἷς γάρ ἢ ὁ ὄνομα ὅς ὁ σημαίνω ; οὐ ἐπιφέρω οὖν , φημί , ὡς προερωτάω οὗτος ὁ ἄτοπος , ἀλλά εἰς πίστωσις ὁ δήω πάντως τίς οὗτος λέγω αὐτός . κάλως ἐσθίω ὁ πούς - Φύριος ὁ ἐκ ἀρχή ἐρώτησις ὁ λέγω , πότερος οὐσία ὁ πιαίνω ἢ ποσός ὁ πᾶς , οὗτος ἐνδείκνυμι φημί , πότερος ὄνομα εἷς εἰμί φημί πολύς εἰμί πρᾶγμα ὁ πᾶς , ἢ καί πρᾶγμα ἐν τίς λέγω εἰμί πᾶς καί δηλονότι ἄτομος , οἷος ἄνθρωπος εἷς ἢ ἵππος εἷς · γένος γάρ ἢ εἶδος λέγω , ἐπεί κατά πολύς ἕκαστος οὗτος λέγω , καί ὁ πλῆθος ὁ εἰμί ὁμολογέω . εἰμί γάρ μή οὕτως ἐρωτάω , τίς εἰμί Ἅρειος προ - λαμβάνω ὅτι πολλαχῶς λέγω ὁ εἰμί . εἰμί δέ ὁ οὕτως ὑποτίθημι ἐναργής ὁ ἄτοπος εἰμί , πολύς εὐθύς πρᾶγμα τίθημι ὑπό | εἷς ὄνομα , οὖον χρή θαυμάζω , εἰμί καί ὁ ἐναργής ἄτοπος ὑποτίθημι διά ὁ ὁ διαίρεσις τέλειος · διατί δέ ἀντιλέγω μέν πρός αὐτός , ἐρωτάω δέ αὐτός οὐ ἀνέχω ; ὅλως δέ ὁ ὅλος θέσις ὁ εἷς ὁ εἰμί λέγω ἔστις οὕτως ἐπιπόλαιος αὐτός ἐκ - δέχομαι , παράδοξος εἰμί καί ἀπεμφαίνω , καί ὅμως φειδώ ὁ ἁπλόος - στερέω ἀντιλογία ἀξιόω παρά ὁ Ἀριστοτέλης . ὁ μέντοι Εὔδημος σῦς - τομός οὕτως ἐπιχειρέω ὁ λόγος · “ ἐπεί γάρ , φημί , πολλαχῶς ὁ εἰμί λέγω καί γάρ οὐσία καί ποιός καί ποσός καί ὁ λοιπάς ὁ κατά ὁ διαίρεσις εἰμί φημί ) , παρά ποῖος ἄρα οὗτος οὐ εἰμί τίς ἄλλος ; τουτέστι τίς εἰμί δυνατός ὁ ἄλλος μή εἰμί . “ καί δηλονότι , φημί , παρά ὁ οὐσία μάλιστα εἄν εἶπον τις . ὁ μέν γάρ ἄλλος ἐν τις φαίνω ἀεί , ὥστε ἐκεῖνος εἰμί εἰμί καί ὁ ἐν ἵημι · οὐσία δέ μή εἰμί οὐδείς δοκέω ὑπόκειμαι . εἰμί δέ ὑπόκειμαι μέν μηδείς , ζῷον δέ εἰμί , ἆρα ὁ βαδίζω οὐ εἰμί οὐδέ ὁ πράσσω καί κινέω οὐδέ καλός οὐδέ ἄλλος ὁ τοιοῦτος οὐδείς . , πῶς οὖν οὐ ἄτοπος ; ὁ δέ δή ποσός οὐ ἐνδέχομαι μή ποιέω αὐτός ὁ εἰμί · οὔτε γάρ ἤπειρος οὔτε περαίνω ἀποφαίνω ὁ εἰμί , εἴπερ εἰμί οὗτος ποσότης πάθος . ” ἀλλά ἐπεί καί ὁ ὁ Εὔδημος πρών - στορέω , ὁ κατά ὁ λέξις ἐπίστασις ἄξιος προσθετέον . ὁ μέν οὖν πρό πᾶς ὁ σημαίνω ὁ εἰμί , ὅσπερ νῦν εἰς ζήτησις πρόκειμαι , διά - στέλλω καί ὁ οἰκέω παράγγελμα φυλάσσω εἰμί ὁ δήω πρῶτος ἐπί πᾶς πρόβλημα τίς σημαίνω ὄνομα διορίζω καί τίς εἰμί ἕκαστος μανθάνω . ἀκολουθέω δέ καί ὁ Πλάτων λέγω ἐν Φαιδρός · “ περί πᾶς , εἰμί παῖς , εἷς ἀρχή οἶδα περί ὅς εἄν εἰμί ὁ βουλή , ἢ πᾶς ἁμαρτάνω ἀνάγω . ὁ γάρ ἀγνοέω αὐτός οὐδέ ἄν ἐνίστημι πρός αὐτός δύναμαι . ὁ δέ ἐπεί πολλαχῶς λέγω ὁ εἰμί οὐ ἐρωτάω εἰμί , ἀλλά ἐκ ὁ ἐνάργεια λαμβάνω καί ὁ ἐν κατηγορία διαίρεσις θαρ - Ρούντος καί ζητέω λοιπός , εἰμί πολλαχῶς λέγω ὁ εἰμί δυνατός κατά ὅστις οὖν τρόπος ἀληθεύω ἐκεῖνος ὁ εἷς ὁ εἰμί λέγω . καλῶς δέ ἄτοπος εἶπον ὁ πᾶς ποιός ἢ ποσός εἰμί ἐπάγω εἰμί δεῖ ἄτοπος λέγω ὁ ἀδύνατος . καί γάρ ἄτοπος μέν καί ὁ ἁπλόος ψεῦδος , ἐπίτασις δέ ὁ ψεῦδος ὁ ἀδύνατος · καί γάρ ὁ μέν ἄτοπος ὁ εὔλογος ἀντίκειμαι σημαίνω ἤτοι ὁ παράδοξος , ὅς μή τοπάζω ἄν τις , ἢ ὁ χώρα μή ἔχω · ὁ δέ ἀδύνατος ὁ ἀναγκαῖος ἀντίκειμαι . πῶς οὖν οὗτος ἀδύνατος ; ὅτι εἰμί μέν οὐσία ἤτοι αὐτός εἰμί οὐσία καί ποιός ἢ ἅμα ὅς τε καί οὐ εἷς ὁ εἰμί · μή εἰμί δέ , ἐπεί μή εἰμί ὁ οὐσία χωριστός ὁ ποιός , οὐδέ ἄν αὐτός εἰμί . ὡς οὖν ὁ εὔλογος ὁ ἀναγκαῖος ἐπίτασις εἰμί , οὕτως καί ὁ ἄτοπος ὁ ἀδύνατος . πρῶτος δέ εἶπον ὁ ἕπομαι ἄτοπος ὁ ποιός εἰμί λέγω ὁ πᾶς ἤ τίς ὁ ἄλλος γένος , εἴτε εἰμί οὐσία εἴτε μή εἰμί . καί γάρ εἰμί μέν εἰμί καί αὐτός καί ὁ ἄλλος γένος , μή εἰμί δέ Χωρὶς οὐσία εἰμί ὁ συμβεβηκός . ὅτι δέ γε - γόνος τις ὑπόνοια ἄλλος τίς γένος παρά ὁ οὐσία εἰμί ὁ εἰμί , πιστόω ἐκ ὁ Μέλισσος ἤπειρος λέγω ὁ εἰμί , ὅσπερ ὁ ποσός εἰμί ἴδιος . καί ὁ ἄλλος τίς παρά ὁ ποσός λέγω ὁ εἰμί εὐθύνω ὡς οὖον συμφωνέω πηρός - Μενίδη καί μελίσσω , ὁ μέν περαίνω , ὁ δέ ἤπειρος ὑποτίθημι ὁ εἰμί . καί οὕτως ὁ ὁ οὐσία ὑποτίθημι ὁ εἰμί ἔλεγχος ὁ αὐτός ἐπι - χειρημα , ὅς καί ὁ ποιός ἤ τίς ἄλλος παρά ὁ ποσός , ὁ μηκέτι δύναμαι ἤπειρος λέγω . δῆλος δέ ὅτι οὐδέ περαίνω , ὅσπερ ἴσως ὡς σαφής πῃ - ῥῆξ νῦν · μετά ὀλίγος δέ καί οὗτος προστίθημι . ἐπάγω δέ καί ἄλλος ἄτοπος ὁ εἷς ὁ εἰμί ὡς οὐσία λέγω , ὅταν ὁ ὅσπερ εἰμί προτίθημι σκοπέω · ὁ δέ κατά ὑπόκειμαι χράω νῦν οὖον < ὅς ὁ καθόλου σημαίνω , ἀλλά ἀντί ὁ ἐν ὑπόκειμαι · εἴωθα γάρ ὁ μή κατά ἑαυτοῦ εἰμί ἀλλά ἕτερος πρός ὁ εἰμί δήω κατά ὑπόκειμαι λέγω , ὡς λέγω κατά ὁ ὑποκει - Μένων . οὖον γάρ ὁ ὑπόκειμαι κατά ὁ συμβεβηκός κατηγορέω , ἀλλά ὁ συμβεβηκός κατά ὁ ὑπόκειμαι . “ λέγω οὖν , φημί ὁ Ἀλέξανδρος , κατά ὑπόκειμαι πᾶς ὅς πρός ὁ εἰμί ὑπόκειμαι τις δεῖ . τοιοῦτος γάρ καί ὁ κύριος κατά ὑπόκειμαι φημί , ἐπεί οὐδείς οἶδα καθόλου χωριστός . ἀλλά πῶς ὁ ἤπειρος ἐν ὁ ποσός φημί εἰμί ; ἢ ὡς ἐν γένος ὁ ποσός · ὁ γάρ ποσός ὁ μέν ἤπειρος , ὁ δέ περαίνω · ἢ ὅτι ὁ ἤπειρος μόνος ὁ ποσός κατά ἑαυτοῦ κατηγορέω , ὁ δέ ἄλλος γένος οὐδείς . κατά ἑαυτοῦ γάρ κατηγορέω ὅσος τε ἐν ὁ ὁριστικός λόγος τις παραλαμβάνω , ὡς ἄνθρωπος κατά ἑαυτοῦ κατηγορέω ὁ ζῷον , καί ὁ ἐν ὁ ὁριστικός λόγος ὁ ὑπάρχω αὐτός παραλαμβάνω , ὡς ὁ ἄρτιος ὁ ἀριθμός κατά ἑαυτοῦ ὑπάρχω , ἐπεί ἐν ὁ ὁ ἄρτιος λόγος ὁ ἀριθμός παραλαμβάνω . ὁρίζω γάρ ὁ ἄρτιος λέγω ἀριθμός εἰς ἴσος διαιρέω . καί δείκνυμι οὗτος ἐν ὁ ὑστερέω ἀναλυτικός . εἰμί δέ τις ὁ ἄρτιος ὡς εἶδος ὁ ἀριθμός λαμβάνω οὐ ἀξιόω συμβαίνω αὐτός εἰμί , ὁ ῥίς λαμβάνω καί ὁ σιμότης εἰς παράδειγμα . ἐν γάρ ὁ ὁ σιμότης ὁρισμός παραλαμβάνω ὁ ῥίς , ὅταν λέγω σιμότης εἰμί κοιλότης ἐν ῥίς . καί ὁ ἤπειρος δέ ὁ ποσός κατηγορέω κατά ἑαυτοῦ , διότι ἐν ὁ ὁ ἤπειρος λόγος ὁ ποσός παραλαμβάνω . δισσός δέ ὁ ἤπειρος ὥσπερ καί ὁ λευκός · καί ὁ μέν ἤπειρος ὁ σημαίνω ὁ ἀπειρία πάθος εἰμί ποσότης , ὁ δέ ἤπειρος ὁ πάσχω ὁ ἀπειρία ποσός εἰμί αδιεξις - τέῳ . πανταχόθεν οὖν προσχράομαι ὁ ὁρισμός ὁ ποσός ὁ ἤπειρος . κατά ἑαυτοῦ ἄρα αὐτός ὑπάρχω , ὥστε καί μόνος · οὖον γάρ οἷος τε ὁ αὐτός πλείων ἀνομογενής κατά ἑαυτοῦ ὑπάρχω . διό ὡς αὐτός φημί ὁ ὁ ἤπειρος λόγος ὁ ποσός προσχράομαι , ἀλλά οὐ οὐσία οὐδέ ὁ ποιός . εἰμί δέ τις οὐσία λέγω ὁ εἰμί ἤπειρος λέγω , κατά συμβαίνω εἄν ὑπάρχω ὁ οὐσία ὁ ἤπειρος . οὖον γάρ καθό οὐσία , ἀλλά καθό ποσός · ὥστε οὐ εἰμί εἷς ὁ εἰμί , εἴπερ ποσός καί οὐσία . ἀλλά πῶς καθολικός νῦν ποιέω ὁ ἀπάντησις , ὕστερος δέ μέλλω πρός ὁ περί Μέλισσος ἀντιλέγω , ὅταν λέγω “ καί ἐκ ὅς ἐπιδείκνυμι λύω οὖον χαλεπός , νῦν ὅμως ὁ Μέλισσος δόξα ἀτοπία περιβάλλω δοκέω ; ἢ νῦν οὖον προηγουμένως αὖος - ὁ μιμνήσκω , ἀλλά ὑποτίθημι ποσός τίς ἢ ποιός λέγω ὁ ὅς , ἵνα μή ὁ μηδείς δοκέω ὑποτίθημι φαίνω , ὁ Μέλισσος λόγος παράγω . μήποτε δέ ὁ μέν ἐπιχείρησις αὐτός καθολικός γίγνομαι · ἀνάγκη γάρ ὁ εἰμί ἢ περαίνω ὁ ἤπειρος ὑποτίθημι , ἑκατέρως δέ ποσός ἀνάγκη λέγω ὁ εἰμί , μάρτυς δέ ὁ ὑπόθεσις παραφέρω ὁ Μέλισσος • ἐφεξῆς δέ καί ὁ Παρμενίδης συντάσσω . ἐν τις δέ ὁ ἀντίγραφος οὕτως γράφω Μέλισσος δέ ὁ εἷς ἤπειρος εἰμί φημί · ποσός ἄρα τίς ὁ ὅς . καί εἰμί ἄν ὁ εἷς ὁ παρά αὐτός λέγω , ὅσπερ εἰμί ὁ εἰμί . ἐπεί δέ ὁ Ἀφροδισιεύς Ἀλέξανδρος καί διά οἰκέω ἐπιχείρημα ἀντιλέγω ἀξιόω ὁ εἷς ὁ εἰμί λέγω , φέρω σύντομος ὁράω , πῇ καί αὐτός εὕω λέγω δοκέω καί ὁ παλαιός φιλοσοφία μένω ἀνέλεγκτος . “ πρός γάρ ὁ λέγω , φημί , μή εἰμί ὁ ἄλλος ὁ ἐν γένεσις καί x003E ὡς ποτέ μέν ὄνιον ποτέ δέ μή εἰμί , μόνος δέ εἰμί ὁ ἀίδιος οὐσία διά ὁ μηδαμῶς ὁ μή εἰμί μετέχω , πρῶτος ἀπό ὁ ἐνάργεια καί ὁ κοινός ἔννοια καί χρῆσις ῥητέος . πᾶς γάρ εἰμί τε εἰμί δοκέω καί οὕτως φρονέω τε καί λέγω . ἔπειτα , εἰμί διότι γίγνομαι καί φθείρω οὖον φημί αὐτός εἰμί , ἐπεί καί ὁ γίγνομαι εἰμί τίς γίγνομαι καί ὁ φθείρω ἐκ εἰμί φθείρω , εἰμί ἄν καί ὁ γίγνομαι καί ὁ φθείρω ὁ εἰμί . οὖον γάρ εἰμί μή ὁμοίως εἰμί ὁ ἀίδιος , διά οὗτος οὐ εἰμί . καί εἰμί διά οὗτος μή εἰμί , φημί , ὅτι φθείρω , ὅτε μή φθείρω καί κατά ὅς μή φθείρω , κατά οὗτος ἄν εἰμί καί τότε πρός δή οὗτος καί ὁ τοιοῦτος κοινός λέγω ὁ λόγος , ὅτι ὥσπερ λευκός λέγω καί ὁ ὁπωσοῦν Λευ - κότης παραχωρέω , ἐν πλείων ὁ ἐναντίος συναναφύρω , λευκός δέ καί ὁ ἀμιγής ὁ ἐναντίος , καί καλός ὁμοίως , καί κύριος μέν οὗτος ἕκαστος λέγω ὁ εἰλικρινής τοιοῦτος , ὁλοσχερῶς δέ καί καταχρηστικός ὁ ὁ ἐναντίος συμμίγνυμι , οὕτως καί ὁ εἰμί κύριος μέν ἄν λέγω ὁ κατά πᾶς εἰμί ὁμοῦ πᾶς . ὁ δέ γίγνομαι καί φθείρω πρό μέν ὁ γίγνομαι οὔπω εἰμί , μετά δέ ὁ φθείρω οὐκέτι εἰμί · καί ὅτε δέ εἰμί δοκέω οὗτος , ἐπεί ἐν ὁ γίγνομαι καί φθείρω ὁ εἰμί ἔχω μηδέποτε ἵημι αὐτός μένος , οὐδέ τότε εἰμί ἄν λέγω κύριος , ἀλλά γίγνομαι καί φθείρω διά ὁ συνεχής ῥοή ὁ πᾶς ἐναλλάσσω • ὅς ὁ Ἡράκλειτος αἰνίζω διά ὁ ἵημι ὁ αὐτός ποταμός δίς μή ἄν ἐμβὴναι’ ὁ ἐνδελεχής ὁ ποταμός ῥοή ὁ γένεσις ἀπεικάζω πλέω ὁ μή εἰμί ἔχω ὁ εἰμί · ὁ γάρ εἰμί , ὅς φημί ὁ Παρμενίδης , ἄλλος ἔχω σημεῖον . καλός δέ αὐτός ἀκούω ὁ περί ὁ κύριος εἰμί ὑπό αὐτός λέγω καί ἀποδείκνυμι . μέμφομαι γάρ ὁ ὁ εἰμί καί ὁ μή εἰμί συμφέρω ἐν ὁ νοητός ὅς ὁ πέλω τε καί οὐ εἰμί αὐτός νομίζω ακούω αὐτός , καί ἀποστρέφω ὁ ὁδός ὁ ὁ μή εἰμί ζητέω ἀλλά σύ ὅδε ἀπό ὁδός δίζησις εἴργω νόημα , ἐπάγω μόνος δέ ἔτι μῦθος ὁδός λείπω , ὡς εἰμί . οὗτος δέ ἐπί σῆμα εἰμί πολύς μάλα · καί παραδίδωμι λοιπός ὁ ὁ κύριος εἰμί σημεῖον · ὡς ἀγένητος εἰμί καί ἀνώλεθρος εἰμί , ὅλος μονογενής τε καί ἀτρεμής ἤδη ἀτέλεστος , οὐδέ πρός εἰμί οὐδέ εἰμί , ἐπεί νῦν εἰμί ὁμοῦ πᾶς εἷς συνεχής · τίς γάρ γέννη δίζημαι αὐτός ; τῆ πόθεν αὐξάνω ; οὔτε ἐκ μή εἰμί ἐάω φημί σός οὐδέ νοέω · οὖον γάρ φατός οὐδέ νοητός εἰμί ὅπως οὐ εἰμί . τίς δέ ἄν ὅς καί χρέος ὄρνυμι ὕστερος ἢ πρόσθεν ὁ μηδείς ἄρχω φύω ; οὕτως ἢ πάμπαν πέλω χρέος εἰμί ἢ οὐ , οὐδέ πρός ἐκ μή εἰμί ἐφίημι πίστις ἰσχύς γίγνομαι τίς παρά αὐτός . ὁ ἕνεκα οὔτε γίγνομαι οὔτε ὄλλυμι ἀνίημι δίκη χαλάω πέδησις . οὗτος δή περί ὁ κύριος εἰμί λέγω ἐναργής ἀποδείκνυμι , ὅτι ἀγός - νέος οὗτος ὁ εἰμί · οὔτε γάρ ἐκ εἰμί , οὖον γάρ προυπαρχω ἄλλος εἰμί · οὔτε ἐκ ὁ μή εἰμί , οὐδέ γάρ εἰμί ὁ μή εἰμί . καί διά τίς δή τότε , ἀλλά μή καί πρότερος ἢ ὕστερος γίγνομαι ; ἀλλά οὐδέ ἐκ ὁ πῇ μέν εἰμί πῇ δέ μή εἰμί , ὡς ὁ γενητός γίγνομαι · οὖον γάρ ἄν ὁ ἀπλόος εἰμί προϋπάρχω ὁ τῆ μέν εἰμί πῇ δέ μή εἰμί , ἀλλά μετά αὐτός ὑφίστημι . καί ὁ παρά Πλάτων δέ Τίμαιος “ ὁ τε εἰμί εἰμί τε , φημί , χρόνος γίγνομαι εἶδος , ἀναφέρω " λανθάνω ἐπί ὁ ἀίδιος οὐσία οὐ ὀρθῶς . λέγω γάρ δή ὡς εἰμί εἰμί τε καί εἰμί · ὁ δέ ὁ εἰμί μόνος κατά ὁ ἀληθής λόγος προσήκω . ὁ δέ εἰμί καί ὁ εἰμί περί ὁ ἐν χρόνος γένεσις εἶμι πρέπω λέγω . ὥστε εἰμί μέν ὁπωσοῦν ὑφίστημι ὁ ἐν γένεσις καί διά οὗτος κατά - χρηστικός εἰμί λέγω , ἄν πλείων ὁ μή εἰμί συναναφύρω , βοῦς - λεται δείκνυμι ὁ Ἀλέξανδρος καί ὁ παρά ὁ πολύς ὁ ὄνομα χρῆσις ἐπαναπαύω , οὖον πολύς δήω λόγος . εἰμί δέ οἴομαι κύριος εἰμί εἰμί ὁ γίγνομαι καί φθείρω , ἐν ὅς πλέω ὁ εἰμί ὁ μή εἰμί , οὔτε ὁ ὑπό ὁ Παρμενίδης εἴρω σημεῖον ὁ εἰμί παρακολουθέω , οὔτε ὁ ἀρι - στοτελος προσέχω ὁ νόος καλῶς ὁ Παρμενίδειος “ ὅπερ ὕω καλέω τουτέστι κύριος εἰμί . μέμφομαι δέ ὁ Ἀλέξανδρος ὁ περί Παρμενίδης καί Μέλισσος καί ὅτι ἀκίνητος δείκνυμι ὁ εἰμί , διότι ὁ κινέω ἐξίστημι δοκέω οὗτος ἐν ὅς εἰμί · εἰμί οὖν καί ὁ ὅς κινέω , ἐξίστημι ἄν οὗτος ἐν ὅς εἰμί · εἰμί δέ ἐν ὁ εἰμί . ὁ δέ ἐξίστημι ὁ εἰμί I φθείρω · ἄφθαρτος δέ ὁ εἰμί . “ ἀλλά εἰμί μέν ὁ κατά οὐσία , φημί , εἰμί μόνος κίνησις , ὅς μεταβολή ἄν τις κύριος ἀλλά οὖον κίνησις λέγω , ἴσως εὔλογος ἄν οὗτος αὐτός λέγω . καίτοι οὐδέ ὁ κατά οὐσία ὁ αὐτός μεταβάλλω εἰς ὁ μή εἰμί ἀπλόος , ἀλλά εἰς ὁ μή οὗτος εἰμί ὅς εἰμί , ἄλλος δέ τίς , μετά - βάλλω · ἀλλά εἴπερ ἄρα , ὁ κατά οὐσία μεταβάλλω ἁπλόος οὖον ὅδε . ἐπεί δέ πλείων εἰμί κινέω , ὅς καί ὁ κατά ποιότης οὐ εἰμί κατά οὐσία , κενός , ὅς φημί , καί μάταιος ὁ δέος αὐτός . καί θαυμαστός ὅτι αὐτός ὁμολογέω ὅτι “ ὁ κατά οὐσία μεταβάλλω οὖον ὅδε ἀλλά ἀπόλλυμι εἰς ὁ μή εἰμί ἄν οἴχομαι , μέμφομαι ὁ λέγω , εἰμί μεταβάλλω ὁ ἁπλόος εἰμί καί κύριος εἰμί , φθείρω . εἰμί μέν γάρ τοιόσδε ὅς εἰμί , ἐξίστημι ὁ τοιόσδε οὐδείς κωλύω ὁ 003E ; ἄλλος τοιόσδε • ἐπεί δέ ἁπλόος εἰμί , ἐξίστημι οὗτος τίς ἄν γίγνομαι ; πῶς < δ᾿> ἄν ἐκεῖνος ὁ εἰμί ἀλλοιόω ἀεί κατά ὁ αὐτός καί ὡσαύτως ἔχω , ὁ μήτε αὐτός συμβαίνω ἄλλος μήτε ἄλλος τίς συμβαίνω ἔχω , ἀλλά αὐτός οὗτος ὅς ὅσπερ εἰμί ; καλῶς οὖν ὁ Παρμενίδης προδείκνυμι διά ὁ πρότερος εἴρω ὅτι ἀγένητος καί ἄφθαρ - ὁ εἰμί ὁ εἰμί , ἐπάγω ἀτάρ ἀκίνητος μέγας ἐν πέρας δεσμός εἰμί ἄναρχος ἄπαυστος , ἐπεί γένεσις καί ὄλεθρος ἐκ ὅς καί δῆλος , ὅτι ἄλλος ὁ αἰσθητός οἶδα , ἐν ὅς γένεσις καί ὄλεθρος , καί ἄλλος ὁ νοητός εἰμί . καί Μέλισσος δέ ὁ ἀκίνητος δείκνυμι προαναιρέω ὁ κενός ὁ εἰμί , τουτέστι ὁ μή εἰμί . εἰμί γάρ κινέω , φημί , ὁ εἰμί , εἰμί ἄν τίς κενός ὁ εἰμί εἰς ὅς κινέω ὁ εἰμί . ἀλλά οὐ εἰμί · πλήρης γάρ εἰμί ὁ εἰμί . γράφω δέ οὕτως ‘‘οὐδὲ κενός εἰμί οὐδείς · ὁ γάρ κενός οὖον - δέν εἰμί . οὐ ἄν οὖν εἰμί ὁ γε μηδείς . οὐδέ κινέω · ὑποχωρέω γάρ οὐ ἔχω οὐδαμῇ , ἀλλά πλέω εἰμί . εἰμί μέν γάρ κενός εἰμί , ὑποχωρέω ἄν εἰς ὁ κενός . κενός δέ μή εἰμί , οὐ ἔχω ὅπῃ ὑποχωρέω . εἶτα δείκνυμι ὅτι οὔτε πυκνός οὔτε ἀραιός εἰμί , ἐπάγω “ χρώς δέ οὗτος χρή ποιέω ὁ πλέω καί ὁ μή πλέω · εἰμί μέν οὖν χωρέω τίς ἢ εἰς - χω , οὖον πλέω · εἰμί δέ μήτε χωρέω μήτε εἰσδέχομαι , πλέω · ἀνάγκη τοίνυν πλέω εἰμί , εἰμί κενός μή εἰμί . εἰμί τοίνυν πλέω εἰμί , οὖον κινέω . οὗτος μέν οὖν ἐπί πλέω ἀναγκάζω μηκύνω διά ὁ ὁ γνήσιος ὁ Ἀριστοτέλης ἐξηγητής ὁ Ἀλέξανδρος ξηρός καί ἀφερέπονος ὁ πῃ - λαιός ἀκούω δόγμα . ὅς καί Ἀριστοτέλης ζηλωτής γίγνομαι ἀκίνητος ἀποδείκνυμι καί αὐτός ὁ πρῶτος . p . 185b5 ἔτι ἐπεί καί αὐτός ὁ εἷς πολλαχῶς λέγω . πολλαχῶς ὁ εἰμί ὑποτίθημι καί ἐκ διαίρεσις λαμβάνω ὁ δόξα κατά ὅς οἷος τε εἰμί εἷς λέγω ὁ εἰμί , πάλιν ὁ εἷς ὡς πολλαχῶς καί αὐτός λεγό - μένω ὑποτίθημι καί δείκνυμι κατά ἕκαστος ὁ εἷς σημαίνω ἀδύ - νάω ὁ ἐν λέγω ὁ εἰμί . οἰκεῖος δέ ὁ εἷς χράω διαίρεσις ἄμβαρ - σκῶ οἴομαι ὁ ὑπό ὁ Πορφύριος λέγω ἐνταῦθα · λέγω γάρ ὅτι “ καί ὁ εἷς πολύς σημαίνω , πρῶτος μέν ὅσος καί ὁ εἰμί , καί διαιρέω ὁ εἷς εἰς ὁ αὐτός ὁ εἰμί παραπλήσιος εἰμί ἐπιχειρέω ἀπαιτέω , πῶς εἷς λέγω εἰμί ὁ εἰμί , πότερος ὡς οὐσία ἢ ὡς ποιός ἢ κατά τίς ὁ ἄλλος ” . ἀκριβής γάρ ὁ Ἀριστοτέλης ἄλλος μέν ὁ εἰμί , ἄλλος δέ ὁ εἷς ὁ σημαίνω οἰκεῖος ποιέω ὁ διαίρεσις · ὁ γάρ εἷς ἢ γένος ἢ εἶδος ἢ ἀριθμός εἷς εἰμί . ἀλλά ὁ μέν γένος ἢ εἶδος εἷς οὐ ἀξιόω ὁ Ἀριστοτέλης τίθημι νῦν , ὡς προφανῶς εἰσάγω ὁ πλῆθος . εἰμί γάρ γένος εἷς εἴρω εἰμί ὁ εἰμί , ὁ εἶδος πολύς εἰμί καί ἔτι γε μᾶλλον ὁ ὁ καθέκαστα ἀριθμός . εἰμί δέ ὁ εἶδος εἷς , πρῶτος μέν αὐτός οὗτος δῆλος ὅτι πολύς · ὁ γάρ εἶδος γένος εἰμί εἶδος , ὁ δέ γένος κατά πλείων καί διαφέρω εἶδος ἐν ὁ τίς εἰμί · κατηγορέω · ἔπειτα καί εἰμί ὁ εἶδος ὅς , ἀριθμός εἰμί πλείων · ὁ γάρ εἷς εἶδος κατά πλείων ὁ ἀριθμός κατηγορέω . οὗτος μέν οὖν ἐναργής καί ὁ ὁ πρῶτος ὁ λογικός εἶμι - γμένοις , καί εἰκότως οὐ ἀξιόω μνήμη . ὁ δέ εἷς ὁ ἀριθμός καί αὐτός πολλαχῶς λέγω · ἢ γάρ ὡς ὁ συνεχής , ὡς εἷς εἶπον εἄν ὁ γραμμή , ἢ ὡς ὁ ἀδιαίρετος φύσις , ὡς ὁ σημεῖον καί ὁ μόνος , ἢ ὡς ὁ ὁ αὐτός ἔχω λόγος ἄν ὄνομα διαφέρω , ὡς λώπιον καί ἱμάτιον . κατά ἄλλος δέ πάλιν διαίρεσις ὁ μέν δύναμις εἷς λέγω , ὁ δέ ἐνέργεια , καί οὕτως ἔχω οὗτος πρός ἀλλήλων ἐν ὁ γένεσις ὡς ὁ μέν ἐνρ - γῆ εἷς δύναμις πολύς εἰμί , ὁ δέ δύναμις εἷς ἐνέργεια πολύς , ὡς ἐπί ὁ κῆρ , ὅς συνεχής μέν εἰμί | καί εἷς ἐνέργεια , δύναμις πολύς εἰμί , ὅτι δύο - νάω εἰς πολύς διαιρέω · διασπώ δέ καί πολύς εἰμί ἐνέργεια , δύο - νάμη ὅς εἰμί , ὅτι δύναμαι συνεχίζω . Ζεύς δή οὗτος εἰμί μέν ὡς συνεχής εἴρω εἷς ὁ εἰμί , εἰμί ἐνέργεια μέν εἷς , δύναμις δέ πολύς καί ἤπειρος . συνεχής γάρ εἰμί ὅς ὁ μόριον Σύνα - πτει πρός εἷς κοινός ὅρος , καί ὅς διαιρετός εἰμί εἰς ἀεί διαιρετός . εἰμί οὖν διότι ἑνόω αὐτός ὁ μόριον , διά οὗτος εἷς αὐτός λέγω , διότι πολύς ὁ ἑνόω μέρος , διά οὗτος πολύς εἴρω , καί διότι εἰς ἤπειρος διαιρετός , διά οὗτος ἤπειρος φημί ἢ ἐπί ἤπειρος πληθύνω . εἰμί οὖν ὁ εἰμί εἷς ὡς ὁ συνεχής , ὁ δέ συνεχής πολύς , ὁ εἷς πολύς εἰμί . ὁ δέ πολύς οὐ εἷς · ὁ αὐτός ἄρα εἷς τε καί οὐ εἷς εἰμί . ἔτι δέ ἐπεί πλείων ὁ σῦς - νεχῆ , πῶς εἰμί εἷς ὁ εἰμί , εἴπερ ὡς συνεχής ; πότερος ὡς γραμμή τις ἢ ὡς ἐπιφάνεια ἢ ὡς σῶμα ἢ ὡς τόπος ἢ ὡς κίνησις ἢ ὡς χρόνος ; πᾶς γάρ οὗτος συνεχής . καί οὗτος δέ ἕκαστος πολύς εἶδος . καί γάρ ὁ γραμμή ὁ μέν εὐθύς , ὁ δέ περιφερής · καί ἐπιφάνεια ὁ μέν ἐπίπεδος , ὁ δέ κοῖλος , ὁ δέ κυρτός · καί ὁ ἐπίπεδος πλεῖστος σχῆμα · καί στερεός δέ σῶμα καί ὁ συσχηματίζω αὐτός τόπος πολύς εἶδος · ὁμοίως δέ καί χρόνος ὁ παρέρχομαι καί ὁ μέλλω καί ὁ ἐνίστημι , καί ὥρα καί ἡμέρα καί μείς καί ἐνιαυτός · καί κίνησις ὁ μέν ἐπί εὐθύς , ὁ δέ κύκλος • καί πᾶς οὗτος συνεχής , καί πᾶς ἅμα ἐνέργεια πολύς καί ἕκαστος δύναμις πολύς . Ελ δέ δέ οὕτως εἷς ὁ εἰμί ὡς ἀδιαίρετος , ἐπεί ὁ ἀδιαίρετος πολύς - χῶς , ἢ ὁ μήπω διαιρέω οἷος τε δέ διαιρέω καθάπερ ἕκαστος ὁ συνεχής , ἢ ὁ μηδέ ὅλως φύω διαιρέω ὁ μή ἔχω μέρος εἰς ὅς ὅς διαιρέω , ὥσπερ στιγμή καί μόνος , ἢ ὁ μόριον μέν ἔχω καί ἐγώ - γεθος , ἀπαθής δέ εἰμί διά στερρότης καί ναστότης , καθάπερ ἕκαστος ὁ Δημόκριτος ἄτομος . εἰμί μέν ὡς ὁ συνεχής εἷς ὁ εἰμί , πολύς πάλιν εἰμί ὁ εἰμί , εἰμί δέ ὡς ὁ ἄτομος , πρῶτος μέν ἄτοπος καί ἀπεμφαίνω εἰμί ὁ εἷς λέγω ἄτομος ὁ πᾶς , εἶτα καί αὐτός συνεχής καί διαιρετός ἐπί ἤπειρος καί διά οὗτος δύναμις πολύς . ἔτι δέ καί ποσότης ἔχω ὁ ἐγώ - γέθους καί ποιότης ὁ σχῆμα οἷος γωνία εὐθύς2 περιφερής καί κίω - νη , καί οὕτως πάλιν πολύς εἰμί . εἰμί δέ ὡς μονή καί ὡς στιγμή εἷς καί ἀδιαίρετος ὁ εἰμί , οὔτε ποιός τίς εἰμί ὁ εἰμί ὁ γάρ ποιός σῦς - διαιρέω ὁ σῶμα καί μάλα γε ὁ φυσικός ) οὔτε ποσός · ὁ γάρ ἀδιαίρετος πέρας ποσός . ὥστε οὔτε ἤπειρος ὁ εἰμί , ὥσπερ Μέλισσος φημί , οὔτε περαίνω , ὡς Παρμενίδης δοκέω . καί γάρ πᾶς μέν ἤπειρος καί περαίνω ποσός τίς , οὐδείς δέ ἀδιαίρετος κατά πλῆθος ἢ κατά μέγεθος ποσός · ὁ γάρ πέρας ἀδιαίρετος , ἀλλά οὖον ὁ Πεπέρα - σ́ω . ἐνταῦθα δέ ὁ Ἀριστοτέλης οὗτος μόνος ὁ ἀδιαίρετος ὁ σός - μαίνομαι ἀξιόω ἀντιλογία , ὡς ὁ ἄλλος εὐδιάλυτος εἰμί . καί πρός οὗτος δέ οὐ ὡς πρός σημεῖον ἀντιλέγω , ὥσπερ ὁ ἐξηγητής , ἀλλά ὡς πρός τοιοῦτος οἷος εἄν ὑποτίθημι καί ὁ περί Παρμενίδης , ὁ ἄποσος τε καί ἄποιος . εἰμί δέ οὕτως εἷς ὁ εἰμί ὡς μέθυ καί οἶνος ἢ λώπιον καί ἱμάτιον ἢ ὅλως ὁ πολυώνυμος οὗτος γάρ ἔτι ὑπολείπω ὁ εἷς σημαίνω ) , εἷς πολυωνυμία γίγνομαι πᾶς , καί ὁ ποιός ὁ ποσός καί πᾶς ἀλλά - Λόϊς ὁ αὐτός εἰμί , καί ὁ ὁ Ἡράκλειτος λόγος ἀληθής ὁ λέγω ὅς ἀγαθός καί ὁ κακός αὐτός , εἰμί . καί συντρέχω ὁ ἀντίφασις · αὐτός γάρ εἰμί ἀγαθός καί οὐ ἀγαθός , εἴπερ ὁ κακός οὐ ἀγαθός . καί ἐφίστημι ὅτι καί ἐνταῦθα ἀπό ὁ ὁ ἐναντίος κατάφασις ὡς ἐπί μείζων ἀνία - θέσις ὁ ὁ ἀπόφασις μέλω . εἰμί δέ ὁ αὐτός καί ἄνθρωπος καί ἵππος · ὥστε καί ἄνθρωπος καί οὐ ἄνθρωπος , καί εἷς καί οὐ εἷς · . ὥστε οὐκέτι περί ὁ εἷς εἰμί ὁ εἰμί γίγνομαι ὁ λόγος καί ὁ ζήτησις , ἀλλά περί ὁ μηδείς , εἴπερ ὁμοίως ἐπί ἕκαστος ἀληθής ὅς τε ἀπόφασις αὐτός καί ὁ κατάφασις , ἢ ὡς ὁ Πορφύριος συνάγω , εἴπερ ὁ εἰμί οὐ εἰμί . καί γάρ ὥσπερ ὁ ἄνθρωπος καί οὐ ἄνθρωπος συναληθεύω , οὕτως καί ὁ εἰμί καί οὐ εἰμί . οὗτος δέ οἴομαι συνάγω , εἰμί τίς ὁ πᾶς εἷς εἰμί ὁ εἰμί ὥσπερ ἄνθρωπος · ὁ γάρ ἄλλος πᾶς εἰμί οὐ εἰμί . ἀπλόος δέ ἐν οὐδέ οὕτως εἷς ὁ εἰμί . εἰμί τοίνυν κατά 18r μηδείς ὁ ὁ εἷς σημαίνω εἷς εἰμί δύναμαι ὁ εἰμί , ὅλως οὖον χρή λέγω εἷς ὁ εἰμί , ἀλλά πλείων ὁ εἰμί , καθάπερ ὁ φαίνω μαρτυρέω . οὕτως μέν οὖν ὁ ἑξῆς ἄν εἰμί ὁ διαίρεσις καί ὁ πρός ὁ τμῆμα ὁ διαίρεσις ἀπάντησις . αὐτός δέ πρός ὁ πρῶτος τμῆμα ὁ διαίρεσις ὁ οὕτως εἷς ὁ εἰμί ὡς συνεχής λέγω ἀπαντάω πρό ὁ ὁ λοιπάς διαλύω ἀπορία τις παρεμβάλλω περί ὁ ὅλος καί ὁ μέρος , εἰμί αὐτός ἢ ἕτερος εἰμί , μᾶλλον δέ εἰμί εἷς ἄμφω , ἀσαφής ὁ λόγος ποιέω . ὁ δέ ἀπορία οὗτος Πορφύριος προβάλλω φημί ὅς τίνω ἐνίστημι αὐτός τρεῖς εἶπον τρόπος ὁ ὁ εἷς ὑπόστασις καί μή προστίθημι ὁ τέταρτος , ὅς τις εἰσάγω νομίζω ὁ μέρος ὁ μή συνεχής ἄλλος μέρος καί ὁ ὅλος εἷς εἰμί , οἷος ὁ χείρ ὁ Σωκράτης καί ὁ Σωκράτης εἷς εἰμί , ὅσπερ οὐδείς ὁ εἴρω πρότερος ὁ εἷς τρόπος ὁ αὐτός εἰμί . ἔλεγχος οὖν οὗτος πρῶτος ὡς ἄτοπος οἴομαι καί οὕτως ἐπί ὁ ἔλεγχος μεταβαίνω ὁ ὡς ἀδιαίρετος εἷς . ὁ δέ οὗτος ἔλεγχος , ὅτι ἵημι ὁ χείρ ὁ Σωκράτης ὁ δεξιός καί ὁ Σωκράτης εἷς καί ὁ ἀριστερός πάλιν καί ὁ Σωκράτης ἐν , καί ὁ ἀριστερός καί ὁ δεξιός εἷς εἰμί · οὗτος γάρ εἰμί ὁ εἰμί καί ὁ ὅλος εἷς ἑκάτερος ὡς ἀδιαίρετος , ὅτι καί αὐτός αὐτός . ὁ δέ Ἀλέξανδρος λύω ὁ περί ὁ μέρος καί ὁ I ὅλος ἀπορία φημί αὐτός ὁ λέγω ὁ μέρος ὁ ὅλος αὐτός εἰμί , ἵνα δείκνυμι μή εἰμί αὐτός βέβαιος ἔχω , ὅτι οὖον μόνος διαιρέω ὁ μέρος ἀπό ὁ ὅλος πλείων γίγνομαι , ἀλλά καί ἐν ὁ συνέχεια λαμβάνω , εἰμί γε καί ἀλλήλων καί ὁ ὅλος ἕτερος εἰμί . ὁ δέ ἴσως οὖον πρός ὁ λόγος , καίτοι πρός λόγος εἰμί ὁ εἴρω , λέγω3 φημί , διότι ἱκανός εἰμί καί ὁ προλέγω ὁ οὕτως εἷς ὁ ὅς λέγω ὡς συνεχής διελέγχω . ἴσως δέ καί ὅτι ὁ ἐπί ἑκάτερος ἀπορία ὁ λόγος ἐξωτερικός τις εἰμί , ὡς καί Εὔδημος φημί , διαλεκτικός μᾶλλον εἰμί . παρατίθημι δέ μετά ὀλίγος καί ὁ ὁ Εὔδημος λέξις ἐναργής ὁ σκοπός ὁ λόγος δηλόω · νῦν δέ ὁ ὁ Ἀλέξανδρος πρόκειμαι . λέγω δέ ὅτι “ ἵστημι μέν ἐπί ὁ αὐτός συνήθης ὁ δείκνυμι · ὁ γάρ ὁ αὐτός αὐτός καί ἀλλήλων εἰμί αὐτός ” . διό καί ὁ Εὔδημος οὕτως χράω ὁ ἀποδείκνυμι καί ὁ ὁ Ἀριστοτέλης ἐξηγητής ὁ αὐτός ἀντί ὁ εἷς λαμβάνω . ὁ μέντοι Ἀριστοτέλης ἀκριβής ὡς οἴομαι ποιέω ὁ εἷς φύω - λαξ · πολύς γάρ μᾶλλον ὁ ὁ αὐτός εἷς καί ἀλλήλων εἷς εἰμί ἤ2 ὁ ὁ αὐτός αὐτός καί ἀλλήλων αὐτός εἰμί . διό καί εἷς ἑκάτερος ὡς ἀδιαά - ῥέω εἶπον · ὁ γάρ εἷς ὁ αὐτός μᾶλλον ἐνίζω ἐκεῖνος ὅς ἄν παραγίγνομαι . ἔτι τε πολύς ὁ εἷς , εἰμί γε ἕκαστος αὐτός ὁ μέρος ὁ ὅλος αὐτός καί ὁ τε ὅλος ἐκ πολύς ὅλος εἰμί σύγκειμαι καί ἑαυτοῦ μέρος εἰμί . ὁ γάρ μέρος ὅλος μέρος · εἰμί οὖν εἷς ὁ μέρος καί ὁ ὅλος , ἑαυτοῦ μέρος εἰμί ὁ ὅλος καί ὁ μέρος δέ ἐπεί αὐτός ὁ ὅλος , ἐκ πολύς ὅλος καί αὐτός εἰμί , καί ὁ ὅλος ὁ μέρος μέρος εἰμί . καί ὅτι μέν οὖον αὐτός ὁ μέρος ὁ ὅλος , ἐκ οὗτος δείκνυμι · ὅτι δέ ἄν ἕτερος ὑποτίθημι , καί οὕτως ἄπορος ὁ λόγος , ἐφεξῆς δεικτέος , ἵνα εἰμί δῆλος διά τίς προστίθημι ὁ Ἀριστοτέλης ὁ ἔχω δέ ἀπορία περί ὁ μέρος καί ὁ ὅλος , ἴσως οὖον πρός ὁ λό - γος ἀλλά αὐτός κατά ἑαυτοῦ . εἰμί γάρ ἕτερος ὑποτίθημι ὁ μέρος ὁ ὅλος , δῆλος ὡς ἕκαστος ὁ μέρος ἕτερος ὁ ὅλος εἰμί · . ὥστε καί πᾶς · ὁ δέ πᾶς μέρος ὁ ὅλος · ὥστε ὁ ὅλος αὐτός αὐτός ἕτερος εἰμί . ἔτι ὁ ἕτερος δοκέω χωρίζω ἀλλήλων · ὁ δέ ὅλος ἀχώριστος ὁ μέρος . ἄρχω δέ ὁ Ἀριστοτέλης ὁ ἀπορία ἀπό ὁ συνεχής μέρος ὅμοιος φημί αὐτός καί ἐπί ὁ διά-ὁρίζω · οὗτος γάρ εἰμί ὁ μή σῦς - νεχῆ · καί γάρ ὁ πλίνθος ἤτοι ὁ αὐτός εἰμί ὁ οἰκίον ἢ ἕτερος . καί εἰμί μέν ὁ αὐτός , εἰμί ὁ πλίνθος οἰκίον καί ὁ οἰκίον πλίνθος · εἰμί δέ ἕτερος , οὕτως δέ καί ὁ πᾶς μέρος ἐκ ὅς ὁ οἰκίον εἰμί ἄν ἄλλος ὁ οἰκίον . ἀλλά μήv ὁ πᾶς μέρος ὁ οἰκίον δοκέω · αὐτός ἄρα ἑαυτοῦ ἄλλος εἰμί ὁ οἰκίον . ἐπεί δέ πρόχειρον ἐννοέω ὅτι οὐ ἁπλόος ὁ μέρος ὁ ὅλος εἰμί ἀλλά μετά ὁ τάξις καί ὁ σύνθεσις , φιλότιμος ὁ Ἀλέξανδρος καί οὕτως ὁ ἀπορία ἐρωτάω . “ εἰμί ἕτερος ὁ θεμέλιος ὁ οὗτος πως ἔχω καί τάσσω ὁ οἰκίον , ἀλλά καί ὁ ἐπί ὁ θεμέλιος τοῖχος ἕτερος ὁ ὅλος οἰκίον , ἀλλά καί ὁ ὀροφή ὁ οὕτως ἐπίκειμαι ὁ τοῖχος ἕτερος ὁ ὅλος οἰκίον εἰμί , καί ἕκαστος ἄρα ὁ μέρος μετά ὁ οἰκεῖος τάξις ἕτερος εἰμί ὁ οἰκίον , ὥστε καί πᾶς εἷς μέρος μετά ὁ οἰκεῖος τάξις ἕτερος ὁ οἰκίον εἰμί . ἀλλά μήv ὁ οἰκίον πᾶς εἰμί ὁ μέρος μετά ὁ τοιόσδε αὐτός τάξις . καί ὁ ὅλος ἄρα οἰκίον ἕτερος ἑαυτοῦ εἰμί . μήποτε δέ οὖον μάτην οὗτος πρόσω - τίθημι ὁ Ἀριστοτέλης καί ἐπί ὁ διά-ὁρίζω μέρος ὁ τοιοῦτος εἰμί ἀπορία . εἰμί γάρ καί ἐπί ὅς ὁμολογουμένως ἄλλος ὁ μέρος εἰμί παρά ὁ ὅλος καί πλῆθος ὁράω ὁ αὐτός ἀπορία ἁρμόζω , οὖον χρή οὐδέ ἐπί ὁ συνεχής μέρος διά ὁ ἀπορία ὁ πλῆθος ἀναιρέω . ὁ μέν οὖν ἀπορία 35 οὕτως ἐπί ἑκάτερος πρόειμι · ὁ δέ λύσις , ὅτι οὐ ὑγιής εἰμί ὁ εἰμί ἕκαστος κατά ἴδιος λαμβάνω ὁ μέρος ἄλλος εἰμί ὁ ὅλος , ἤδη καί πᾶς ἅμα λαμβάνω ἕτερος γίγνομαι ὁ ὅλος . ὁ γάρ πᾶς ἕκαστος ὁ ἐν αὐτός ἕτερος , ὥσπερ καί ὁ ὅλος “ δύναμαι δέ , φημί ὁ Ἀλέξανδρος , ὁ καί περί ὁ μέρος ὁ μή συνεχής οὕτως ἀκούω τις ὡς ἐπί ἐκεῖνος εἴρω ὁ ὁ συνεχής μόριον ὁ μή συνεχισμένος πρός ἀλλήλων οἷος χείρ καί πούς , εἰμί αὐτός καί οὗτος ἀλλήλων ὁ οὖον . εἰμί μέν γάρ οὖον αὐτός , ἕτερος , καί ὁ συνεχής ἄν πλείων εἰμί · εἰμί δέ αὐτός ὁ ἐκ οὗτος συνεχής λέγω ὁ τοιοῦτος μέρος , καί οὗτος ἄν αὐτός ἀλλήλων εἰμί • ὅς δοκέω ἄτοπος εἰμί , ὁ ὁ χείρ ὁ πούς λέγω ὁ αὐτή ὁ μέντοι Πορφύριος ὁ ὁ ὅλος ἀπορία ἐπί οὗτος λέγω νομίζω ὁ μέρος , καί - ὅς σαφῶς ὁ Ἀριστοτέλης ὡς περί ἄλλος ἐπάγω ὁ καί περί ὁ μέρος ὁ μή συνεχής . εἰμί δέ τις λέγω , φημί Ἀλέξανδρος , ὁ ὅλος ὁ μέρος ἐπί μέν ὁ συνεχής ὁ ὁμοιομερής αὐτός εἰμί , ἐπί δέ ὁ ἀνομοιομερής μηκέτι , καί ἐπί ὁ ὁμοιομερής εὑρίσκω μή αὐτός εἰμί , εἄν ὡς μέρος καί ὅλος ὁ ταὐτότης λαμβάνω , καθό καί συνεχής εἰμί . καί γάρ εἰμί μέν καθό συνεχής εἰμί , κατά οὗτος εἷς καί αὐτός ὁ ἑαυτοῦ ἐγώ - ρε ὁ ὅλος λέγω , καί ἐπί ὁ ἀνομοιομερής ὁ αὐτός ἄν εἰμί λόγος · καί γάρ καί οὗτος συνεχής · εἰμί δέ διαιρέω ἀπό ἀλλήλων , ὁμολογουμένως πολύς εἰμί καί ὁ ὁμοιομερής . εἰμί δέ ἐπί ὁ ἀνομοιομερής συνεχής εἰμί οὖον λέγω ὁ αὐτός εἰμί , οὐδέ ἐπί ὁ ὁμοιομερής ὁ αὐτός εἴρω διά ὁ συνέχεια . ” οὗτος μέν ὁ Ἀλέξανδρος . ὁ μέντοι Εὔδημος , ὅτι μέν διά ὁ δείκνυμι ὁ συνεχής μή εἰμί εἷς εἴρω , σαφῶς λέγω , μέρος δέ καί αὐτός ποτέ μέν διά-ὁρίζω ποτέ δέ συνεχής μιμνήσκω . ἔχω δέ οὕτως ὁ ὁ Εὔδημος λέξις · μετά ὁ δείκνυμι ὅτι οὐ εἰμί ὁ εἰμί οὕτως εἷς ὡς ἀδιαίρετος , ὅσπερ αὐτός ἄτομος καλέω , ἐπάγω λέγω “ ἀλλά μήv οὐδέ κατά συνέχεια γε · ὁ γάρ διά-ὁρίζω ὁ μέρος οὐ εἰμί ὁ αὐτός . ἔχω δέ αὐτός οὗτος ἀπορία ἐξωτερικός . εἰμί μέν γάρ εἰμί ὁ γραμμή ὁ μόριον ἕκαστος αὐτός ὁ ὅλος , καί ἑαυτοῦ αὐτός εἰμί · ὁ γάρ εἷς ὁ αὐτός ὡσαύτως καί † ὅλος ὁ αὐτός . εἰμί δέ ἕτερος ὁ ὅλος ἕκαστος , ἆρα γε καί πᾶς ; εἰμί δέ οὗτος , πῶς ὅλος οὗτος εἰμί ; ἀλλά οὗτος μέν ἀφίημι ἐν δή οὗτος ὅτι μέν οὐδέ εἰμί ὡς σῦς - νεχὲς λέγω ὁ εἰμί , οὕτως εἷς εἰμί , δείκνυμι κατά ἄλλος ὡς οἴομαι ἐπιβοάω - λήν · “ ὁ γάρ διά-ὁρίζω , φημί , ὁ μέρος οὐ εἰμί ὁ αὐτός ὁ σῦς - νεχέσιν . ὥστε ἐν συγχωρέω τις εἷς εἰμί ὁ συνεχής , ἐπεί ὁ δῖος - ρισμένα μέρος ἄλλος παρά ὁ συνεχής εἰμί , πολύς ὁ εἰμί καί οὐ εἷς . καί περί ὁ μέρος δέ ἀπορία τίς εἰμί . ὅς οὗτος μέν " ἐξωτερικός " καλέω , ὁ δέ Ἀριστοτέλης “ οὐδείς πρός ὁ λόγος ” φημί . καί γάρ διαλεκτικός μάλα εἰμί , ἐπί ἑκάτερος ἔνδοξος ἐπιχειρέω , καί οὐ ἱκανός ὁ ὁ σῦς - νεχοῦς λόγος ἐνοχλέω ὁ λέγω συνεχής εἰμί ὁ διαιρετός εἰς ἀεί διά - Ρέτα . εὐδιάλυτος γάρ , ὡς δείκνυμι , ὁ ἀπορία · πλήν ὁ , μέν Εὔεημος ἐπί ὁ συνεχής μέρος μόνος ὁ ἀπορία ἐκτίθημι , ὁ ἐπί ἑκάτερος ἐπιχέω - οήματα καί ὁ συνάγω ἀπό αὐτός ἄτοπος τίθημι , ὁ δέ Ἀριστοτέλης καί ἐπί ὁ μή συνεχής μέρος ἀλλά διά-ὁρίζω δηλονότι ὁ αὐτός εἰμί φημί ἀπορία . καί μόνος τίθημι ὁ ἕπω ἄτοπος ὁ ὁ αὐτός λέγω καί εἷς ὁ μέρος ὁ ὅλος . ὅς καί ὁ Πορφύριον οἴομαι ποιέω εἶπον , ὅτι πρός ὁ ὁ τέταρτος τρόπος ὁ εἷς εἰσάγω ἀπαντάω μεταξύ · εἰμί δέ οὖον τέταρτος τρόπος , ἀλλά ἀπορία μέρος εἷς δείκνυμι βούλομαι ὁ σῦς - νεχές . διό μιμνήσκω μέν ὁ ὅλος ἀπορία Ἀριστοτέλης λέγω ἔχω δέ ἀπορία περί ὁ μέρος καί ὁ ὅλος πότερος εἷς ἢ πλείων ὁ μέρος καί ὁ ὅλος , μόνος δέ ὁ ἕπω ἄτοπος ὁ εἷς λέγω ἐπάγω , ὅτι καί ὁ τοιοῦτος σφάλλω ὁ γάρ ἕτερος λέγω κατορθόω ) καί ὅτι οὗτος ὁ λόγος ἐλέγχω δοκέω ὁ πολύς εἰμί ὁ συνεχής καί διαιρετός εἰς ἀεί διαιρέτης . θαυμάζω δέ ἔγωγε ὁ Ἀριστοτέλης πρός ἐκεῖνος ὁ εἷς ὁ σημαι - νόμενα ἀντερῶ , ὁ καί ὁ Παρμενίδης ὁ εἷς εἰμί πρόσειμι φημί · καί γάρ συνεχής αὐτός ἀνυμνέω ὁ συνεχής πᾶς εἰμί · εἰμί γάρ εἰμί πελάζω , καί ἀδιαίρετος εἰμί , ἐπεί πᾶς εἰμί ὅμοιος . ἀλλά καί ὁ πᾶς εἷς καί ὁ αὐτός εἰμί λόγος ὁ ὁ εἰμί ὁ πηρός - Μενίδης φημί ἐν οὗτος χρή ὁ λέγω τε νοέω τε εἰμί εἰμί · εἰμί γάρ εἰμί , μηδείς δέ οὐ εἰμί . εἰμί οὖν ὅσπερ ἄν τις ἢ εἶπον ἢ νοέω ὁ εἰμί εἰμί , πᾶς εἷς εἰμί λόγος ὁ 30 ὁ εἰμί , οὐδείς γάρ εἰμί ἢ εἰμί παρέκ ] ἄλλος παρέκ ὁ εἰμί , ἐπεί ὁ γε μοῖρα πεδάω ὅλος ἀκίνητος τε εἰμί • ὁ πᾶς ὄνομα εἰμί . καί ὁ ἐπάγω δέ ὑπό ὁ Ἀριστοτέλης ὡς ἄτοπος οὗτος ὁ ὑπο - θέσις δέχομαι ἄν ὁ ἀνήρ ἐκεῖνος , εἰμί τις εὐγνωμόνως αὐτός ἀκούω . ἀδιαίρετος γάρ εἰμί ὁ παρά αὐτός εἷς εἰμί οὔτε περαίνω οὔτε ἤπειρος ὡς σῶμα εἰμί • καί γάρ καί ὁ Παρμενίδης ὁ σῶμα ἐν ὁ δοξαστός τίθημι , καί ὁ Μέλισσος “ ἐν εἰμί , φημί , δεῖ αὐτός σῶμα μή ἔχω . εἰμί δέ ἔχω πάχος , ἔχω ἄν μόριον καί οὐκέτι εἷς εἰμί καί ὁ ἀδιαίρετος οὖν ὁ μετά - Ἥρα οὐ ὡς πέρας ἔχω σῶμα , ἀλλά ὡς τέλος πᾶς καί ἀρχή ὁ εἰμί , καί ἀπλόος οὕτως ὡς καί Ἀριστοτέλης ὁ παρά αὐτός νόος ἤτοι ὁ πρῶτος αἴτιος εἷς τε εἰμί φημί , “ οὐ ἀγαθός πολυκοιρανία βοῦς , καί ἀμέριστος δείκνυμι καί ἀκίνητος καί τέλος πᾶς καί ὁ αὐτός νόος καί νοητός καί νόησις , καί οὗτος οὖον παρά Πλάτων μόνος ἀλλά καί παρά Παρμενίδης λαμβάνω λέγω , αὐτός δέ εἰμί νοέω τε καί ὀνίνημι εἰμί νόημα . οὖον γάρ ἄνευ ὁ εἰμί , ἐν ὅς φατίζω εἰμί , εὑρίσκω ὁ νοέω . ἕνεκα γάρ ὁ νοητός , αὐτός δέ εἶπον ὁ εἰμί , εἰμί ὁ νοέω τέλος εἰμί αὐτός . ἀλλά καί ὁ ὅλος καί ὁ μέρος καί ὁ συνεχής ὡς ἐπί σῶμα λαμβάνω ὁ Ἀριστοτέλης ὁ ἄτοπος ἐπάγω . εἰμί δέ κατά ὁ ἐκεῖνος ἔννοια λαμβάνω , δέχομαι εἄν ἐν τάξις τις ὁ εἰμί καί ὁ μέρος ἔχω , εἴπερ ὅλος αὐτός φημί “ ὅλος μονογενής τις καί ὁ διά ὁ συνέχεια ἐπί ἤπειρος εἰμί διαιρετός , ὁ συνεχής πᾶς εἰμί • εἰμί γάρ εἰμί πελάζω . σαφής δέ οὗτος ὁ ἄτοπος ὁ παρά ὁ Πλάτων Παρμενίδης ἐπί ὁ εἷς εἰμί προσίημι κατά ὁ δύο ὁ ὑπόθεσις εἶπον “ τις οὖν , ὁ μόριον ἑκάτερος οὗτος ὁ εἷς εἰμί , ὁ τε εἷς καί ὁ εἰμί , ἆρα ἀπος - λείπω ἢ ὁ εἷς ὁ εἰμί μόριον ἢ ὁ εἰμί ὁ εἷς μόριον ; οὐ εἄν εἰμί . πάλιν ἄρα καί ὁ μόριον ἑκάτερος ὁ τε εἷς ἴσχω καί ὁ εἰμί , καί γίγνομαι τοὐλάχιστον ἐκ δύο αὖος μόριον ὁ μόριον , καί κατά ὁ αὐτός λόγος ἕ - ὁ ἀεί , ὅτιπερ εἄν μόριον γεννάω , οὗτος ὁ μόριον ἀεί ἴσχω . ὁ τε γάρ εἰμί ὁ εἷς ἀεί ἴσχω καί ὁ εἷς ὁ εἰμί . ὥστε ἀνάγκη δύο ἀεί γίγνομαι μηδέποτε εἷς εἰμί . παντάπασι μέν οὖν . οὐκοῦν ἤπειρος ἄν τίς πλῆθος οὗτος ὁ εἷς εἰμί εἰμί . οἴχω γίγνομαι . ἀλλά καί ὁ πᾶς ἐκεῖ εἷς καί ὁ αὐτός λόγος ὁ ὁ εἰμί ἔχω καί ἀλλήλων εἰμί ὁ αὐτός οὐδείς ἄτοπος . εἰμί γάρ αἴτιος ἐκεῖνος πᾶς καί εἰμί πᾶς πρό πᾶς , δῆλος ὅτι προλαμβάνω ἐν αὖος - ὁ ὁ πᾶς κατά εἷς ἕνωσις περιέχω ὁ ὁ εἷς εἰμί , διά ὅς ἀμέριστος διακρίνω ἕκαστος ὁ πᾶς εἰμί . καί οὗτος καί αὐτός οἴομαι ὁ Ἀριστοτέλης δοκέω πᾶς αἴτιος ὁ παρά αὐτός πρῶτος νόος λέγω καί δισσός φημί ὁ τάξις , ὁ μέν ἐν ὁ αἴτιος , ὁ δέ ἐν ὁ ἀποτίνω - λέσματι . καί εἰμί μή δοκέω τις ὁ ἐντεύχω γλίσχρος μετάγω , εἶπον ἄν καί ὁ Ἀριστοτέλης εἰμί τρίτος ὁ εἷς εἰμί ὁ Παρμενίδης τάξις συναισθάνομαι οὕτως πρός αὐτός ἀποτείνω · ὁ μέν ἄκρος ἀδιαιρέτως ἑνόω · ὁ δέ μέσος εἰς συνοχή ὁ ἕνωσις χαλάω ὅλος γίγνομαι καί μέρος διό καί Ἀριστοτέλης ἐν ὁ περί συνεχής λόγος ὁ περί ὁ ὅλος τίθημι ἀπορία ) · ὁ δέ δή τρίτος ἡνωμένως ὁ εἰδητικός διάκρισις προ - βάλλω πᾶς μέν ἐν ἑαυτοῦ προδείκνυμι κατά αἴτιος , διά δέ ὁ νοητός εἰμί ὁ διάκρισις πᾶς ὁ ὁ εἷς εἰμί ἕνωσις κρατέω , καί ὅσπερ ἄν λαμβάνω τις ὡς διακρίνω , οὗτος φυλάσσω εὑρίσκω ὁ ὁ εἷς εἰμί νοητός ἕνωσις , διάκρισις δέ ὁπωσοῦν κατά αἴτιος ἀναφαίνω καί ὁ ἐπί ἤπειρος ὁ ὁ γένεσις μέρος πρόοδος ἐκεῖθεν λαγχάνω ὁ ἀνέκλειπτος πληθυσμός . πῶς ἐν , φημί ἄν τις , ἀντιλέγω ὁ θεῖον οὗτος δόγμα ὁ Αρτστοτεέλης δοκέω ; ἢ ὅτι ὡς εἰς φυσικός θεωρία προάγω παραλλάσσω δοκέω ὁ ἀλήθεια . οὖον γάρ ἐπιδέχομαι ὁ νοητός ἕνωσις ὁ αἰσθητός διά - σπασμός , οὐδέ ὥσπερ ἐν ὁ νοητός ὁ ἑνόω ὕπαρξις αἰτιωδῶς ὁ πληθύνω περιέχω διάκρισις , ὡς δύναμαι καί οὗτος ἐκεῖ θεωρέω , οὕτως ἐν ὁ αἰσθητός ὁ παντελής ὁ εἷς ἕνωσις ὁράω δυνατός . ὁ οὖν ἐνταῦθα ἀδιαίρετος καί ὁ συνεχής καί ὁ κατά ὁ εἷς λόγος κοινωνία οὐ ἐφαρμόζω ὁ εἷς . ὅστις δέ οὖον διά φιλεριστία ὁ πρός Παρμενίδης ἀντιλογία γίγνομαι , δηλόω καί Πλάτων , ἐν μέν ὁ Παρμενίδης ὁ εἷς εἰμί ὁ Παρμενίδης δέχομαι καί ἀπό ἐκεῖνος ὁ ὑπέρ ἐκεῖνος ἀνευρίσκω , ὅσπερ οὐδέ εἷς καλέω ἀξιόω , καί ὁ μετά ἐκεῖνος τάξις ὁ εἷς παραδίδωμι · ἐν δέ ὁ σοφιστής σαφῶς ἀντι - λέγω πρός αὐτός εἷς ὁ εἰμί λέγω , καί ὁ μέν εἷς χωρίζω ὁ εἰμί ὡς ὑπέρτερος ὁ εἰμί , ὁ δέ εἰμί δείκνυμι ὁ μέν πρῶτος κατά μέθεξις ὁ εἷς ἑνόω , ὁ δέ ἐφεξῆς ὁ ἑτερότης διακρίνω τε καί πληθύνω - μένω . οὐδείς δέ ἴσως χείρων τροπαρασκευη ἕνεκα ὁ ὁ Πλάτων ἔννοια ὁ ὑπό αὐτός εἴρω ἐν ὁ σοφιστής παραγράφω . “ τις δέ ; παρά ὁ εἷς ὁ πᾶς λέγω , ἆρα οὖον πευστέον εἰς δύναμις τίς ποτός λέγω ὁ εἰμί ; Πῶς γάρ οὖον ; ὅδε τοίνυν ἀποκρίνω . εἷς πού φημί μόνος εἰμί ; φημί γάρ , φημί . εἰμί γάρ ; Ναίς . τις δέ ; εἰμί καλέω τίς ; Ναίς . πότερος ὅσπερ εἷς , ἐπί ὁ αὐτός προσχράομαι δύο ὄνομα , ἢ πῶς ; τίς οὖν αὐτός ὁ μετά οὗτος , ἵημι ξένος , ἀπόκρισις ; Δῆλος , εἰμί Θεαίτητος , ὅτι ὁ οὗτος ὁ ὑπό - θέσις ὑποτίθημι πρός ὁ νῦν ἐρωτάω καί πρός ἄλλος δέ ὁστισοῦν οὖον πᾶς ῥᾴδιος ἀποκρίνω . Πῶς ; ὁ τε δύο ὄνομα ὁμολογέω εἰμί μηδείς ΘΕ - μένω πλήν εἷς καταγέλαστος ποῦ . Πῶς δέ οὖον ; καί ὁ παράπαν γε ἀπος - δέχομαι ὁ λέγω , ὡς εἰμί ὄνομα τίς , λόγος οὐ ἄν ἔχω . πη ; τις - θέω τε ὄνομα ὁ πρᾶγμα ἕτερος δύο λέγω πού τίνω . Ναίς . καί μήv ἄν αὐτός γε αὐτός τίθημι ὄνομα ἢ μηδείς ὄνομα ἀναγκάζω λέγω · εἰμί δέ τις αὐτός φημί , συμβαίνω ὁ ὄνομα ὄνομα ὄνομα μόνος , ἄλλος δέ οὐδείς εἰμί . οὕτως . καί ὁ εἷς γε εἷς εἷς εἰμί μόνος , καί ὁ ὄνομα αὗ ὁ εἷς εἰμί . ’Ανάγκη . τις δέ ; ὁ ὅλος ἕτερος ὁ εἰμί εἷς ἢ αὐτός φημί - σούσι οὗτος ; Πῶς γάρ οὖον φημί τε καί φημί ; εἰμί τοίνυν ὅλος εἰμί , ὥσπερ καί Παρμενίδης λέγω πάντοθεν εὔκυκλος σφαῖρα ἐναλίγκιος ὄγκος , μεσσόθεν ισόπαλος πάντῃ • ὁ γάρ οὔτε τίς μείζων οὔτε τίς βαιός πέλω χρέος εἰμί ὁ ἢ ὁ , τοιοῦτος γε εἰμί ὁ εἰμί μέσος τε καί ἔσχατος ἔχω , οὗτος δέ ἔχω πᾶς ἀνάγκη μέρος ἔχω · ἢ πῶς ; οὕτως . ἀλλά μήv ὁ γε μερίζω πάθος μέν ὁ εἷς ἔχω ἐπί ὁ μέρος πᾶς οὐδείς ἀποκωλύω , καί οὗτος δή πᾶς τε εἰμί καί ὅλος εἷς εἰμί . τις δέ οὖον ; ὁ δέ πάσχω οὗτος , ἆρα οὐ ἀδύνατος αὐτός γε ὁ εἷς αὐτός εἰμί ; Πῶς ; ἀμερής δή ποῦ δεῖ παντελῶς ὁ γε ἀληθής εἷς κατά ὁ ὀρθός λόγος εἴρω . Δεύς γάρ οὖν . ὁ δέ τοιοῦτος ἐκ πολύς μέρος εἰμί οὖον συμφώνησις ὁ λόγος ὅλος · μανθάνω · πότερος δή πάσχω ἔχω ὁ ὅλος τοδʹ εἷς οὕτως εἷς τε εἰμί καί ὅλος , ἢ παντάπασι μή λεʹ γωμεν ὅλος εἰμί ὁ εἰμί ; χαλεπός προβάλλω αἵρεσις · ’Αληθέστατα μέν - ὅς λέγω . πάσχω τε γάρ ὁ ὅς εἷς εἰμί πως οὖον αὐτός εἰμί ὁ ἐν φάω - νέομαι , καί πλέω δή ὁ πᾶς εἷς εἰμί ; Ναίς . καί μήv ἐάν γε ὁ εἰμί εἰμί μή ὅλος διά ὁ πάσχω ὁ ὑπό ἐκεῖνος πάθος , εἰμί δέ αὐτός ὁ ὅλος , ἐνδεής ὁ εἰμί ἑαυτοῦ συμβαίνω . πάνυ γε . καί κατά οὗτος δή ὁ λόγος ἑαυτοῦ στέρομαι οὐ εἰμί εἰμί ὁ εἰμί . οὕτως . καί εἷς γε οὖον πλείων ὁ πᾶς γίγνομαι , ὁ τε εἰμί καί ὁ ὅλος Χωρὶς ἴδιος ἑκάτερος φύσις εἰμί · λαμβάνω ; Ναίς . μής εἰμί δέ γε ὁ παράπαν ὁ ὅλος , αὐτός τε οὗτος ὑπάρχω ὁ εἰμί καί πρός ὁ μή εἰμί μηδέ εἄν γίγνομαι ποτέ ὁ εἰμί · τις δή . , ὁ γίγνομαι ἀεί γίγνομαι ὅλος , ὥστε οὔτε οὐσία οὔτε γίγνομαι ὅστε εἰμί δεῖ προσαγορεύω ὁ εἷς ἢ ὁ ὅλος ἐν ὁ εἰμί μή τίθημι · παντάπασι ἔοικα αὐτός οὕτως ἔχω . καί μήv οὐδέ ὁπόσος τίς δεῖ ὁ μή ὅλος εἰμί . ποσός τίς γάρ εἰμί , ὁπόσος εἰμί τοσοῦτος ὅλος ἀναγκαῖος αὖος - ὁ εἰμί . κομιδή γε . καί τοίνυν ἄλλος μυρίος ἀπέραντος ἀπορία ἕκαστος λαμβάνω φαίνω ὁ ὁ εἰμί εἴτε δύο τί εἴτε εἷς μόνος εἰμί λέγω . Δῆλος σχεδ́?ὸν καί ὁ νῦν ὑποφαίνω . συνάπτω γάρ ἕτερος ἐκ ἄλλος μείζων καί χαλεπός φέρω περί ὁ ἔμπροσθεν ἀεί εἴρω πλάνη . ” ἀλλά οὗτος μέν ἐν παρέκβασις τις μακρός ἔχω , χαρίζομαι ὁ περί αὐτός Ἔρως · ἐπί δέ ὁ ἑξῆς εἶμι . p . 185 b 25 θορυβέω δέ καί ὁ ὕστερος ὁ ἀρχαῖος . εἶπον ὅτι κατά ἕκαστος ὁ ὁ εἷς σημαίνω ὁ αὐτός εἷς καί πολύς δείκνυμι καί γάρ ὁ ὡς συνεχής ἐπί ἄπειρος2 εἰμί διαιρετός , καί ὅλος εἰμί πλῆθος ἔχω μέρος ἕτερος εἰμί παρά ὁ ὅλος , καί ὁ ὁ λόγος ὁ αὐτός εἷς καί πολύς δείκνυμι ἕκαστος , εἴπερ ὁ ἄνθρωπος ἄνθρωπος εἰμί καί ἵππος εἰμί καί βοῦς καί ὁ ἄλλος ὁ αὐτός ἔχω ἐκεῖνος λόγος ὁ ὁ εἰμί , καί ὁ ἀδιαίρετος δέ καί ἀμερής εἰμί καί πέρας καί ἀρχή καί ἄλλος πολύς ) οὗτος οὖν εἶπον καί ὅτι ἀντίφασις περιπίπτω , ἐπάγω ὅτι οὗτος ὁ ἄτοπος ὁ ὁ εἷς ὁ εἰμί λέγω ἕπω ὁ ὁ αὐτός εἷς καί πολύς εἰμί , οὖον μόνος ἐκεῖνος προτείνω θορυβέω , ἀλλά καί ὁ μετά ἐκεῖ - νόος γίγνομαι . ἐν γάρ μή λέγω εἷς ὁ εἰμί οὗτος , ἀλλά τίθημι ἕκαστος ὁ αἰσθητής εἷς εἰμί οἷος ὁ Σωκράτης , ἔπειτα διά ὁ κατηγορία ὁ συμβεβηκός πολύς αὐτός λέγω εἰμί καί γάρ ὅτι σιμός εἰμί καί ὅτι φιλόσοφος καί λευκός εἰμί τυγχάνω ) , θορυβέω πῶς εἄν εἰμί δυνατός ὁ αὐτός εἷς ἅμα καί πολύς εἰμί . καί διά οὗτος ὁ μέν οὐσία ὁ τίς εἰμί κάτειμι - γοροος λέγω Σωκράτης εἰμί , ὁ δέ συμβεβηκός ὁ οὐσία ἀφαιρέω ὁ εἰμί · μετά μέν γάρ ὁ οὐσία ὁ εἰμί μή ποιέω πλῆθος αὐτός γάρ περί αὐτός λέγω ) , ὁ δέ συμβεβηκός πρόσκειμαι ὁ εἰμί καί αὐτός ποιέω καί οὐσιόω , καί οὗτος μετά ὁ οὐσία συμπλέκω , ὡς ὅταν εἶπον Σωκράτης λευκός εἰμί · δύο γάρ εἰμί γίγνομαι . διό Λυκόφρων ἀφαιρέω ὁ εἰμί ὁ κατηγόρημα λέγω Σωκράτης λευκός , ὡς αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὁ συμ - βαίνω ἄνευ ὁ εἰμί μή ποιέω εἰμί προσθήκη · καίτοι εἰμί μή προσθήκη ποιέω , αὐτός ἄν εἰμί Σωκράτης λέγω καί Σωκράτης λευκός · ἔπειτα ὁ τοιοῦτος προφορά ἀποφαντικός λόγος οὖον ποιέω · οὔτε γάρ ἀλήθεια οὔτε ψεῦδος δηλόω . οὖον μέντοι οὐδέ ἄλλος εἶδος λόγος ποιέω , οὐδέ λόγος εἰμί · οὔτε γάρ προστακτικός οὔτε ἐρωτηματικός οὔτε εὐκτικός · καί πρός ὁ ὁ ἐκ ἀρχή ἄπορος μή φεύγω καί ἄλλος περιπίπτω . ἄλλος δέ ἀποφαντικός λόγος ποιέω βούλομαι εἰς ῥῆμα μεταπλάσσω ὁ κατηγο - ῥέω , ἄνθρωπος οὖον λευκός εἰμί λέγω ἀλλά λευκόω καί οὖον βαδίζω εἰμί ἀλλά βαδίζω , ἵνα μή ὁ εἰμί προσάπτω πολύς ποιέω ὁ εἰμί , ἀλλά εἰμί δῆλος , ὅτι ὑφέζομαι ἔχω φύσις ὁ συμ - βαίνω , ὥσπερ καί ὁ ῥῆμα ἐνέργεια ἢ πάθος δηλόω ὑφίημι ὁ ὅς - σία εἰμί . καί δῆλος ὅτι οὐδέ οὗτος ὁ ἀπορία ἐκφεύγω , ἄν ἐκκλίνω καί μεταρρυθμίζω ὁ λέξις ὁ κατηγορία ποιέω · πᾶς γάρ ῥῆμα εἰς μετοχή καί ὁ εἰμί ἀναλύω · βαδίζω , βαδίζω εἰμί . ὁ δέ ἐκ ὁ Ἐρέτρια οὕτως ὁ ἀπορία φοβέω ὡς λέγω μηδείς κατά μηδείς κατηγορέω , ἀλλά αὐτός κατά ἑαυτοῦ ἕκαστος λέγω , οἷος ὁ ἄνθρωπος ἄνθρωπος , καί ὁ λευκός λευκός . καί οὐδέ οὗτος μέν ἐκφεύγω ὁ ἀπος - Ριάν . καί γάρ ὁ ἄνθρωπος πολύς εἰμί καί ὁ λευκός πολύς , ὡς ὁ ὁρισμός δηλόω · καί ὁ ἕτερος δέ ὁ ἄτοπος περιπίπτω ὁ ὁ ἀποφαντικός λόγος ἀναιρέω • πλήν οὗτος ὁ μή εἰμί πολύς ἕκαστος ὁ αἰσθητής ὁ πολύς αὐτός κατηγορέω οὕτως οἴομαι διαφεύγω οὐ ἐννοέω ὅτι οὖον κατά μόνος ὁ κατηγορία ὁ εἰμί καί ὁ εἷς πολύς γίγνομαι , ἀλλά καί οὕτως μέν ὅταν ὁ λόγος διαφέρω τις καί διά οὗτος πολύς εἰμί ὁ αὐτός καί εἷς ὑπάρχω καί κατηγορέω ὁ αὐτός ὑπόκειμαι , καί κατά ἄλλος δέ τρόπος ὁ ὁ συνεχής καί ὅλος εἷς ὅς ἐνέργεια δύναμις πολύς εἰμί ὁ δύναμαι εἰς μέρος διαιρέω πολύς , καί αὖος πάλιν ὁ ὁ πολύς καί δίειμι - ῥαίνω ἐνέργεια δύναμις εἷς εἰμί συνεχής , ὅτι δύναμαι συνεχίζω , ὡς ὁ πολύς κῆρ . καί πρός μέν ἐκεῖνος δοκέω ἀποφυγή εὑρίσκω ὁ εἴρω · πρός δέ οὗτος μηδείς δύναμαι λέγω ἐνδίδωμι καί ὁμολογέω ὁ ἄτοπος ὁ αὐτός εἷς καί πολύς ἵημι . ὁ δέ πλάνης αὐτός καί ὁ ὁ ἀπορία ἐν - δίδωμι αἴτιος ὁ μή συνοράω ὅτι ἐνδέχομαι ὁ αὐτός εἷς καί πολύς εἰμί , οὖον κατά ὁ αὐτός δέ , ἀλλά οὕτως ὡς ὁ μέν ὑπόκειμαι εἷς , πολύς δέ ὁ συμβεβηκός , ὅσπερ οὐ ἀντίκειμαι ἀλλήλων , ἢ ὡς ἐνέργεια μέν εἷς δύναμις " δέ πολύς , ὡς ὁ συνεχής . οὐδέ γάρ ὁ ἀντίκειμαι ἀλλήλων εἰμί , διότι οὐ ἐπί ὁ αὐτός , καί διά οὗτος δύναμαι συνυπάρχω . ἀντίκειμαι γάρ ὁ ὁ αὐτός ἢ κατά ὁ αὐτός ἐνέργεια ἄμφω ὑπάρχω , ὡς ὅταν τις ὁ Σω - κράτης ἐν ὁ αὐτός χρόνος εἷς δάκτυλος καί πλείων λέγω ἔχω . ἐν ἄλλος γάρ καί ἄλλος χρόνος κατά ὁ αὐτός μόριον οὐδείς ἄτοπος ὁ εἷς καί πολύς συνίστημι , οὐδέ ἐν ὁ αὐτός χρόνος κατά ἄλλος καί ἄλλος μόριον . ὁ μέν - ὅς δύναμις καί ἐν ὁ αὐτός χρόνος καί κατά ὁ αὐτός δύναμαι συνίστημι . ὁ γάρ ἐνέργεια ἄπαις δύναμις καί εἷς καί πολύς τέκνον ἔχω λέγω ἄν · διό οὔτε ὁ ἐνέργεια εἷς ἀντίκειμαι οὔτε ἀλλήλων · διό καί συνυπάρχω · εἰμί γάρ τίς καθεύδω καί ἵστημι δύναμις , οὗτος ἐγείρω καί κάθημαι δύναμις λέγω ἄν . τοιοῦτος μέν ὁ κατά ὁ πρόχειρον ἔννοια ὁ Ἀριστοτελικός λεʹ - ξις εἰμί δοκέω . ὁ δέ Πορφύριος καινοπρεπῶς αὐτός ἐπιτρέχω , ἄξιος ἄν εἰμί μηδέ ὁ ἐκεῖνος δοκέω παραλείπω , ὁ μέν συντέμνω ὁ λέγω , ὁ δέ ἐπί αὐτός ὁ λέξις παρατίθημι . λέγος τοίνυν ὅτι συμπληρόω ὁ κατά ἕκαστος σημαίνω ὁ εἷς προσάγω ἄπορος ἐπάγω ἄλλος ἀπορία γίγνομαι πρός ἑαυτοῦ . φημί γάρ ἄν τις ὅτι ‘ταῦτα προσαπορέω πολλαχῶς λέγω ὁ εἷς ὑποτίθημι καί πολλαχῶς ὁ εἰμί · εἰμί δέ μή οὗτος , ἴσως ἄν ὁ ἄπορος οὗτος οὖον πρόσειμι - γαγες.’ πρός ὅς ἀπάντησις βίαιος ἅμα καί μή συνοράω ὁ ἐξη - γῄτης πᾶς ποιέω , λέγω ὅτι ἐάν μή δεκαχῶς λέγω ὑποτίθημι ὁ | εἰμί , οὐ ὁ περί Παρμενίδης μόνος καί Μέλισσος , ἀλλά καί ὁ ἄλλος πᾶς θορυβέω . ὁράω γάρ ὁ κύριος εἷς ποδαπός ἐγώ προσπίπτω . ἆρα ὁμοῦ δῆλος ὡς ἁπλόος τίς καί ἀμερής καί ἀδιαίρετος , καθόσον εἷς ἐπινοέω ; ὅταν οὖν λέγω ὅτι ὁ ζῷον εἷς μέν ὁ γένος εἶδος δέ πολύς , καί ὁ ἄνθρωπος εἷς ὁ εἶδος ὁ ἀριθμός δέ πολύς , Σωκράτης τε ἐνέργεια εἷς δύναμις δέ καί μέρος καί συμβαίνω πολύς , ἆρα οὐ ὄνομα μέν ὁ εἷς ὀνομάζω , ὁ δέ ἔννοια ὁ ὁ εἷς οὐδαμῶς ὁμολογέω ; πολύς γάρ ὁ ἐπί οὗτος ὁρώ - μένος μερισμός , ἄν ἑνικός γένος ἢ εἶδος λέγω , ὥσπερ ὁ πλῆθος αὐτός καί ὁ ἵππος ἐν ἑνικός λέγω πλῆθος ἐμφαίνω . εἰκότως ἐν ἐπί οὗτος ἀπορία τις εἰμί , οἷος πρῶτος ἐπί ὁ ὑπόκειμαι καί ὁ συμβεβηκός . εἰμί γάρ Σωκράτης λευκός εἰμί , πῶς οὗτος εἷς ; ἢ γάρ οὐδείς εἰμί ὁ λευκός , καί οὖον - δένω πλέω εἰμί κατηγορέω αὐτός Σωκράτης · ἢ εἴπερ εἰμί καί ὁ λευκός , διά τίς οὖον δύο ὁ Σωκράτης λευκός ; εἰμί γάρ ὅτι κατηγορέω οὐδείς εἰμί , τίς μᾶλλον ὅτι Σωκράτης ὑπόκειμαι οὐδείς εἰμί ; ἑκάτερος γάρ εἰμί . ὁμοίως δέ καί ἐπί ὁ ἐνέργεια εἷς δύναμις δέ πολύς . τίς γάρ δή φημί ; μηδείς εἰμί ὁ μέρος ; καί πῶς οὐ καί ὁ ὅλος οὐδείς , ὅτι ἐκ ὁ μέρος συνίστημι ὁ ὅλος ; ἀλλά εἰμί ὁ μέρος · καί πῶς ὁ Σωκράτης οὖον πολύς ; ἐπί τε ὁ ὡς γένος καί ὡς εἶδος . ὁ γάρ ζῷον ὁ ἄνθρωπος καί ὁ ἄνθρωπος ὁ Σω - κράτος πότερος ὡς οὐδείς συμβαίνω ; καί πῶς ὁ ζῷον ὁ μή ζῷον διαφέρω φημί καί ὁ ἄνθρωπος ὁ ἵππος ; ἀλλά εἰμί ὁ ζῷον τίς · καί πῶς οὖον πολύς ὁ ἄνθρωπος καί ζῷον εἰμί καί ἄνθρωπος ; διά τίς δέ ὁ Σω - κράτος ὁ ἄνθρωπος συμβαίνω , ἀλλά οὐ ὁ ἄνθρωπος ὁ Σωκράτης ; πολύς οὖν θόρυβος οὖον πρός ὁ περί Παρμενίδης μόνος , ἀλλά ἁπλόος πρός πᾶς ὁ συνώνυμος ὑποτίθημι ὁ εἰμί καί ὡς εἷς μέν αὐτός ὑποτίθω - μένος , σῴζω δέ μή δύναμαι ἐπί αὐτός ὁ ὁ εἷς καθαρός πρό - λῆψις . διά οὗτος δή Λυκόφρων μέν ὁ εἰμί οὖον συνάπτω ὡς δή τις ἐκ οὗτος συμβαίνω ἄτοπος · τις δέ εἰς ῥῆμα μεταπλάσσω ὁ κάτειμι - γορουμην ἐμφαίνω ὁ μικρός αὐτός εἰμί καί συμβεβηκός μᾶλλον . ὁ δέ ἐκ ὁ Ἐρέτρια μηδείς κατά μηδείς κατηγορέω λέγω , ἀλλά μόνος αὐτός τίς κατά αὐτός , οἷος ὁ ἄνθρωπος ἄνθρωπος . ἀλλά οὐδέ ὁ πρό - τερέω οὐδέ οὗτος ἐκφεύγω ὁ ζήτησις . αὐτός γάρ ὁ ἄνθρωπος ζητέω ἄν · ἀλλά οὖον φημί ἄξιος εἰμί ζητέω · πολύς γάρ , ἐάν διαιρέω ἐνέργεια · νῦν δέ εἰμί εἷς . ἀλλά ὁ λόγος εἰμί καί ὁ ζήτησις περί ὁ ἀδιαίρετος <καὶ> μέρος . ἆρα εἰμί τίς ὁ οὐδείς , ἠώς ἔτι ἐν αὐτός εἰμί ; ὥστε οὖον λύω ὁ ὁ τοίνυν τοιοῦτος καί τηλικόσδε ἀπορία μόνος ὁ Ἀριστοτέλης συνοράω ὅπως λύω χρή . ὁ γάρ εἰμί φημί μή ὁμοίως εἰμί εἰμί · διό μή εἰμί αὐτός γένος ὁ εἰμί · ἀλλά ὁ μέν τοιοῦτος εἰμί ὅς καί αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὑφίστημι δύναμαι χαρακτήρ ἐμφαίνω ἴδιος , ὁ δέ εἰμί μέν , οὐ ὁμοίως δέ μεταλαμβάνω ὁ εἰμί , ἀλλά κατά ἄλλος τρόπος ὁ ἐν ἐκεῖνος εἰμί καί ἀρτάω ἀπό ἐκεῖνος πρός ὁ εἰμί . ὁ μέν γάρ πατήρ καί ὁ υἱός κατά Τύχη ὑφίστημι , καί ὁ δεποος καί ὁ δοῦλος . διό πολλαχῶς φημί ὁ εἰμί · πλήν ὅτι ὁ ἄλλος ἐπί ὁ οὐσία συμβαίνω , κατά ὅς καί χάω - ρακτηριζω ὁ ὑπόκειμαι . διό ὁ μέν ἀναιρέω ὁ ἄλλος , καθάπερ ὁ ἀπό ὁ Στοά ποιέω , παρά ὁ ἐναργής · ὁ δέ ὁμοίως ὁ οὐσία καί ὅς εἶπον εἷς μᾶλλον ἁμαρτάνω . πολύς γάρ ποιέω ὁ εἰμί καί σωρεύω ὡς ὁ ἄτομος σῶμα · ὁ δέ πῶς μέν λέγω εἰμί ὁ ἐπί ὁ οὐσία θεωρέω καί μετά ἐκεῖνος εἰμί , πῶς δέ μή εἰμί ὁ μή ἄνευ αὐτός ὑφίστημι δύναμαι , οὗτος ἐπιλαμβάνω ὁ ὀρθός . ἔπειμι τοίνυν ὁ τρόπος ὁ εἷς , οὐκέτι πολύς φημί ὁ ὅς , διότι ὁ μέρος ἄλλως καί οὐ ὡς Σωκράτης εἷς λέγω · ὁ μέν γάρ κατά ἑαυτοῦ ἰδιότης ἐμφαίνω ὁ χαρακτήρ , ὁ δέ μέρος ἄνευ ὁ ὅλος οὐ ἄν ὑπο - ἵστημι , ἀλλά εἰμί οὕτως ὡς σύν ὁ ὅλος εἰμί . μένω τοίνυν ὁ Σωκράτης εἷς . ὁμοίως καί κατά ὁ εἶδος οὖον πληθύνω ἅμα καί ἄνθρωπος γίγνομαι ὁ ὁ εἶδος μή ἄν ποτός κατά ἑαυτοῦ ὑφίστημι , μηδέ ὑφίστημι ὁ ἄν - θρωπον οὕτως ὡς ὁ πρῶτος οὐσία , ἀλλά ἄλλως . ἀλλά μήv οὐ ἄν εἶπον τις παντελῶς μηδείς εἰμί παρά ὁ Σωκράτης οὗτος ὁ πλεόνασμα , εἰμί καί μή τοιοῦτος εἰμί ὁποῖος αὐτός ὁ Σωκράτης , ἀλλά κατά ἐκεῖνος καί μετά ἐκεῖνος . οὐδέ γάρ οὕτως ὁμώνυμος ὁ εἰμί ὡς ὁ ἀπό τυγχάνω , ἀλλά ὡς ὁ ἀπό εἷς . καί ὁ λευκός τότε εἰμί , ὅταν ἄλλος εἰμί ἐν οὗτος ἔχω ὁ εἰμί ἐν ὁ ἄλλος εἰμί . ὥσπερ γάρ ὁ ἐπιφάνεια σῶμα εἰμί ὁ οἷος σῶμα εἰμί ἀπό ὁ σῶμα λαμβάνω , οὕτως δεῖ νοέω καί ὁ ὁ ἄλλος εἰμί ὑπόστασις · ὁ γάρ ἄλλος εἰμί ὁ ὑπόστασις ἔχω . διό οὐκέτι πολύς ὁ λευκός Σωκράτης , ἢ αὐτός τε καί ὁ μέρος • οὖον γάρ ἄλλος τις συνέρχομαι , ὡς ὁ βοῦς εἰς ὁ ζεῦγος καί ὁ ἄνθρωπος εἰς ὁ χώρα , συνίστημι Σωκράτης , ἀλλά εἰμί αὐτός ὑπόκειμαι , ὁ συμβεβηκός αὐτός εἰμί οὗτος ὁ ὑφίστημι ἢ ἄλλος εἰμί , καί διά ἐκεῖνος καί εἰμί · ὡς εἰμί γε πολύς καί μετά ἕτερος ἄλλος εἰμί , λέγω δέ ὁ συμβεβηκός , μένω ἄν ὁ ζήτημα . ἐκ δέ οὗτος ἀνακύπτω ὁ ὁ εἰμί καί μή εἰμί ἀπορία . εἰμί μέν γάρ ὁ οὐσία , ὡς δέ ἐν αὐτός εἰμί ὁ συμβεβηκός οὐ εἰμί , ἄλλως δέ καί ὡς οὗτος εἰμί , οὗτος εἰμί καί εἰμί · καί ὁ αὐτός εἷς ἄν εἶπον καί πολύς , ἀλλά οὐ ὡς ὁ εἷς οὕτως καί ὁ πολύς · οὖον γάρ πληθύνω ἐκ τοιοῦτος ἑνάς . ὁμοίως δέ καί ἐπί ὁ μέρος ὁ Σωκράτης · οὖον γάρ ὡς Σω - Κράτης καί οὗτος εἰμί · ἀλλά ὡς οὗτος καί ὁ ἐκεῖνος εἰμί εἰμί , οὐ ὡς ἐκεῖνος οὕτως καί ζῷον καί ἄνθρωπος ὁ Σωκράτης , οὐ ὅτι καί Σω - Κράτης καί ἄνθρωπος καί ζῷον · ὅσπερ ποιέω ὁ συνώνυμος τίθημι ὁ εἰμί , ἢ ὅσπερ ὁ ἀναιρέω ἐκ ὁ εἰμί ὁ ἄλλος , ὁ εἷς εἶπον ὁ εἰμί . οὖον τρεῖς οὖν ὁ Σωκράτης οὐδέ εἷς μόνος . οὐδέ γάρ οὐδείς ὁ ἄλλος εἰμί , ὅτι καί οὗτος ὁ εἰμί Σωκράτης εἰμί οὖον μήv οὕτως ὡς Σωκράτης . καί οὕτως πάλιν πολύς καί οὖον πολύς ὁ Σωκράτης ἀλλά εἷς , εἷς δέ οὐ ἐκεῖνος ὅς παντελῶς καθαρεύω καί ὁ κατά ἐπίνοια συθεσις , ἀλλά ὅς εἷς ὑφί - ἵστημι ὑπόστασις καί παράγω εἷς οὐσία , οὐ ὡς ὁ πλίνθος εἷς ὁ εἷς ὄνομα εἰμί , ἀλλά ὁ ἑνότης ὑπάρχω καί ὁ ὁ ὅδε δεῖξις ἐπιδέχομαι . εἷς γάρ ὁ πολύς , ἐάν ὁμώνυμος τις ὁ εἷς ἐξηγέομαι , καθάπερ πρῶτος Ἀριεύς - στοτελεω νοέω . πολύς οὖν ὁ εἰμί πρῶτος μέν ὁ κατηγορία , οἷος οὐσία ποιότης ὁ ἄλλος , καί κατά πᾶς ὁ μέν δύναμις , ὁ δέ ἐνρ - γῆ , καί ἔτι ἢ γένος ἢ εἶδος ἢ ἀριθμός · πρός δέ οὗτος διαίρεσις ἢ λόγος ἢ ὄνομα . καί οὐδείς ἄτοπος ὁ αὐτός κατά ἄλλος μέν τρόπος φαίνω καί λέγω εἷς , κατά ἄλλος δέ πολύς , καί ἅμα εἷς καί πολύς , μή μέντοι ὁ ἀντίκειμαι . αἴτιος δέ ὁ μήτε ὁ εἰμί μήτε ὁ εἷς μοναχός λέγω , ἀλλά ἕκαστος πλεοναχός . ὅς μή συνοράω ὁ πρό Ἀριστοτέλης θορ - βαίνω , ὁ μέν πολύς καί ἤπειρος λέγω ὁ εἰμί διαρτάω δέ ἀπό ἀλλήλων , ὁ δέ εἷς οὔτε εἷς εἰμί ὡς ὁ ἁπλόος καί ἀδιάστατος οὔτε πολύς ὡς χορός , ἀλλά , ὡς εἴρω , καί εἷς εἰμί καί οὐ εἷς ὡς ἐξη - γηθέω οὗτος τοίνυν αὐτός μέν κατά ἑαυτοῦ πολύς οἴομαι σπουδή ἄξιος καί πρός ὁ φυσικός ζητέω καί πρός ὁ ὁ κατηγορία διαίρεσις καλῶς ὁ φιλόσοφος ἀναγράφω Πορφύριος ἀφορμή ἴσως πρός οὗτος ὁ ἐπι - βολή λαμβάνω ὁ ὡς μοναχός λέγω ὁ εἷς ἢ ὁ εἰμί · πολύς δέ ὁ εἰμί . ἀλλά εἰμί μέν πολύς ὁ κατηγορία ἐπάγω , εἰκός εἰμί ὁ ὁ εἰμί ὡς πολλαχῶς λέγω διαίρεσις εἰς λύσις ὁ ἀπορία παραλαμβάνω . νῦν δέ πολύς ὁ εἰμί φημί καί εἷς ἢ λόγος μέν πολύς ὁ δέ ὑπόκειμαι εἷς , ὡς ἐπί ὁ οὐσία καί ὁ ἐπί αὐτός συμβεβηκός διό καί ἄμφω ὁ ὁ συμβεβηκός παράδειγμα ἀπό εἷς γένος ὁ ποιότης λαμβάνω ) ἢ δύναμις καί ἐνέργεια . εἰμί μέντοι τις προσαπορέω , εἰμί καί ὁ οὐσία καί ὁ καλέω συμβεβηκός ὁμοίως εἰμί εἰμί , πῶς οἷος τε ὁ αὐτός κατά ὁ αὐτός εἰμί εἷς καί πολύς εἰμί , αὐτός δέ εἶπον εἷς καί οὐ εἷς , εἰμί - Κότως ἄν οὗτος τις ὁ ἐπίλυσις ὁ ἀπορία ἐπάγω ὁ ἀπό ὁ ὁ εἰμί κατά τε ὁ οὐσία καί κατά ὁ συμβεβηκός διαφορά · ὅσπερ ἴσως καί νῦν αἰνίζω μηδείς ἄτοπος εἶπον ὁ αὐτός εἷς καί πολύς εἰμί , πολύς μέν κατά ὁ ὁ πολύς συμβεβηκός λόγος , εἷς δέ κατά ὁ ὑπόκειμαι - μένω καί ὁ οὐσία , ὅσπερ ὁ αὐτός μένω εἷς πολύς εἰμί κατά ἐκεῖνος . δύο γάρ εἰμί ἀπορία ὁ αὐτός εἷς καί πολύς συνάγω , ὁ μέν ἀπό ὁ πλῆθος ὁ ὁ εἷς οὐσία ὑπάρχω συμβεβηκός , ὁ δέ ἀπό ὁ συνεχής , ὅσπερ εἷς μέν εἰμί ὁ ὅλος , ὁ δέ διαίρεσις πολύς , οὗτος μέν ἀπό ὁ ὁ δύναμις καί ἐνέργεια διαφορά λύω · καί γάρ ἐνέργεια μέν εἷς εἰμί , δύναμις δέ πολύς · ὁ δέ ἕτερος οὖον λύω κατά ὁ ἄλλος ἐξηγητής · οὐδέ γάρ ὡς λύσις ὁ ἀπορία ἀκούω ὁ πολύς δέ ὁ εἰμί ἢ λόγος . ὁ γοῦν Ἀλέξανδρος οὗτος προτίθημι ὁ ῥῆσις εἰς ἐξήγησις ἐπάγω ὅδε · “ ἤτοι αὐτός διαίρεσις ποιέω , κατά ὅς τρόπος ἕκαστος εἷς ἅμα καί πολύς εἰμί , δείκνυμι ὅτι μή μοναχός ὁ εἷς ὡς προεῖπον ἢ πῶς χήν ἕκαστος ὁ αἰσθητής πολύς εἰμί δείκνυμι λέγω , ὑπό ὅς λόγος θορυβέω . ἢ γάρ ὁ λόγος μέν πολύς εἰμί ὁ ὑπόκειμαι εἰμί εἷς , οἷος ὁ μουσικός καί ὁ λευκός Σωκράτης ὁ λόγος μέν εἰμί πολύς ἄλλος γάρ λόγος ὁ μουσικός καί ἄλλος ὁ λευκός ) , κατά μέντοι ὁ ὑπόκειμαι εἷς εἰμί ὁ Σωκράτης · ἢ πολύς εἰμί ὁ αὐτός ἅμα καί εἷς ὡς ὁ ὅλος καί ὁ μέρος · ὡς μέν γάρ ὅλος εἷς , ὡς δέ μέρος ἐκ ὅς ὁ ὅλος πολύς , ἐπεί μή αὐτός δείκνυμι ὁ μέρος ὁ ὅλος ” . οὗτος εἶπον ὁ Ἀλέξανδρος ἐπάγω λοιπός διά ὅς ἐνδείκνυμι , ὅτι οὖον λύω ὁ ἀπό ὁ συμβεβηκός ἀπορία , ἀλλά μόνος ναῦς ὁ ἀπό ὁ διαίρεσις , λέγω ἐπί μέν οὖν ὁ ὁ λόγος πολύς , ὡς εἴρω , οἴομαι τίς ποιέω ὅς ὕστερος εἴρω ὁ ἀρχαῖος , ὁ μέν ἀφαιρέω ὁ εἰμί ἀπό ὁ συμβεβηκός , ὁ δέ παρεκκλίνων καί μεταρρυθμίζω ὁ λέξις · ἐπί δέ ὁ ὡς ὅλος καί μέρος οὐ ἔχω τοιοῦτος ἔνστασις πρός ὁ σόφισμα ἐνδίδωμι . εἰμί δέ , φημί , ὁ ὅλος ὅς τε καί πολύς , οὖον κατά αὐτός δέ , ἀλλά ἐντελέχεια μέν εἷς , δύναμις δέ πολύς . ὥστε εἰμί μέλλω καί ὁ ἀπό ὁ συμβεβηκός ἀπορία λύω , καλῶς ὁ Πορφύριος ὁ ὑπό ὁ Ἀριστοτέλης ᾐνιγμένον διά ὁ ὡς μ - ναχῶς λέγω ὁ εἷς ἢ ὁ εἰμί · πολύς δέ ὁ εἰμί ἐνό - ἀείδω τε καί ἐκφαίνω , ἐνδείκνυμι μέν πως καί ὁ Εὔδημος ὁ τοιοῦτος , καί αὐτός δέ ὁ λύσις εἰς ὁ δύναμις καί ἐνέργεια κατακλείω . οὐδείς δέ ἴσως χείρων καί ὁ ὁ Εὔδημος παρατίθημι πλείων ὁ λέγω ἐπίστασις ἕνεκα . ἔχω δέ ὧδε ὁ μετά ὁ ἀπαντάω λέξις ὁ πρός ὁ ὁ εἷς σημαίνω · “ ἆρα οὖν οὗτος μέν οὐ εἰμί εἷς ] , εἰμί δέ τίς ὅς ; οὗτος γάρ ἀπορέω · καί Ζήνων φημί λέγω , εἰμί τις αὐτός ὁ εἷς ἀποδίδωμι τίς ποτός εἰμί , ἔχω ὁ εἰμί λέγω . ἀπορέω δέ ὡς ἔοικα διά ὁ ὁ μέν αἰσθητής ἕκαστος κατηγορικός τε πολύς λέγω καί ἐγώ - ρισμῷ , ὁ δέ στιγμή μηδέ εἷς τίθημι · ὅς γάρ μήτε προστίθημι αὐξάνω , μήτε ἀφαιρέω μειόω , οὐ οἴομαι ὁ εἰμί εἰμί . εἰμί δέ τις καί ὁ λοιπάς κατηγορία προσπείθω , πιστός1 ἄν κατασκευάζω ἔτι ὁ λόγος · οὖον φαίνω γάρ ἵημι οὐσία οὔτε ποιός ὁ στιγμή ποιέω οὔτε ἄλλος ὁ κατά ὁ διαίρεσις οὐδείς . εἰμί δέ ὁ μέν στιγμή τοιοῦτος , ἐγώ δέ ἕκαστος πολύς λέγω εἰμί οἷος λευκός μουσικός καί πολύς ἕτερος , ὁμοίως δέ καί ὁ λίθος , ἤπειρος γάρ ὁ θραῦσις ἕκαστος ) , πῶς ἄν εἰμί ὁ εἷς ; | πρός μέν οὖν ὁ κατηγορία ἔνιοι μέν οὐ οἴομαι δήω ὁ εἰμί ἐπιλέγω , ὅς καί Λυ - κοφρεω εἰμί , ἀλλά ἄνθρωπος μέν λέγω εἰμί , ἄνθρωπος δέ εἰμί λευκός οὐ φημί · ὁμοίως δέ καί ὁ ἄλλος ἕκαστος . οὐδαμοῦ γάρ ὁ εἰμί προσάπτω , ἀλλά εἷς καθέκαστον . Πλάτων δέ ὁ εἰμί οὐ οἴομαι σημαίνω ὅσπερ ἐπί ὁ ἄνθρωπος , ἀλλά ὥσπερ ὁ φρόνιμος εἰμί ὁ φρονέω καί ὁ κάθημαι εἰμί ὁ κάθημαι , οὗτος καί ἐπί ὁ ἄλλος ἔχω , καί εἰμί μή κεῖμαι ὄνομα . πρός μέν οὖν ὁ κατηγορικός πολύς ποιέω ὁ εἷς ὁ · ’τον ἀπαντάω ὁ τρόπος , πρός δέ ὁ κατά μερισμός οὐ εὐπορέω . εἰμί δέ ὡς ἔοικα ὁ διορίζω ἕκαστος , ποσαχῶς λέγω , πρῶτος πρός ἀλήθεια . Πλάτων τε γάρ εἰσάγω ὁ δισσός πολύς ἀπορία λύω πρᾶγμα † οὖν νῦν ὁ σοφιστής καταφεύγω ὥσπερ ἐπί ὁ εἶδος , καί πρός οὗτος Τουό - Νομάς ὁ λόγος ἀφορίζω . πρός δέ ὁ ὁ εἷς ἀπορία ἄκος φαίνω ὁ ὁ εἰμί διαίρεσις . εἰμί δέ οὗτος ὁ φιλοσοφέω ἐμπόδιος , καί ἐπί μι - κρὸν χράω αὐτός · εἰμί δέ σοφός ὁ καλῶς ἕκαστος χράω . ὁ τε γάρ ὁ ἀρχή χράω οὐδείς προάγω ὁ γάρ ἀρχή πολύχοος ) , ὁ τε ὁ μή ἀρχή ποιέω ἀδυνατέω προΐημι διά ὁ μή ἔχω ἀπό ὅς . ἐνρ - γῆ δέ καί δύναμις ἐπιστήμων μέν λέγω καί ἀνδρεῖος καί ὅσος τοιοῦτος , εἷς δέ οὐ λέγω οὐδέ πολύς . φαίνω δέ περί πᾶς ὡς εἶπον ὁ διά - ρεσις οὗτος . εἰμί γάρ δήω ἡμός ὁ καθεύδω ἀριθμέω , ἄνθρωπος μέν καί ἵππος εὐθύς καταριθμέω καίπερ πολύς οὖον καθεύδω , εἰς ὁ δύο - νάμι αὐτός ἀποβλέπω . περί δέ ἰχθύς ἀπορέω καί βαδίζω πρός ὁ ἁλιεύς · ἐν δέ ὁ οἰκίον ὁ καθεύδω ἀριθμέω πολύς παραλεί - ψομεν ἄνθρωπος καί ἵππος , εἄν πάρειμι καί μή καθεύδω . δῆλος οὖν ὡς πρότερος εἰς ὁ δύναμις , ὕστερος δέ εἰς ὁ ἐνέργεια ἀποβλέπω . οὗτος δή καί εἷς τε καί πολύς καί δύναμις καί ἐνέργεια εἰμί . ἐνέργεια μέν οὖν ἄμφω οὐδέποτε ὁ αὐτός ὑπάρχω . ὁ δέ ἐνέργεια εἷς δύναμις πολύς εἰμί , εἴπερ ὁ μεριστός εἰμί . φαίνω δέ οὗτος ἄτοπος . οὐδείς δέ ἄτοπος · οὖον γάρ ἐναντίος οὗτος εἰμί . οὗτος δέ καί ἐν ὁ αὐτός λίθος πολύς εἰμί , οἷος Ερμῆς Ἡρακλῆς μυρίος ἕτερος · δύναμις γάρ εἰμί οὗτος πᾶς ἐν οὗτος , ἐνέργεια δέ εἷς μόνος . ὁ δέ ἐνέργεια πολύς οὐ εἰμί ὁμοίως δύναμις εἷς · ἀλλά ὅσος σύγκειμαι ὅδε , λέγω δέ οἷος ἵστημι ἄν - θάω , δύναμις μέν ἅμα περί ὁ εἷς εἰμί ἄν , ἐνέργεια δέ ἕ . εἰμί δέ πάρειμι ἐγώ χήν , λέγω ἄν πρός αὐτός περί ὁ εἷς ἐνέργεια ὅτι οὐ εἰμί πολύς · ὁ μέν γάρ κύριος αὐτός ὑπάρχω , ὁ δέ κατά δύναμις . οὕτως οὖν εἷς καί πολύς ὁ αὐτός γίγνομαι , ἐνέργεια δέ ἕτερος μόνος , ἅμα δέ ἄμφω οὐδέποτε . εἰμί δέ συνεπιτίθημι αὐτός οὗτος λέγω , ἀξιόω εἄν ὁ ὑπόσχεσις ἀποδίδωμι . ” ’Εν ὅς ὁ μέν ὁ Ζήνων λόγος ἄλλος τις ἔοικα οὗτος εἰμί παρά ἐκεῖνος ὁ ἐν βιβλίον φέρω , ὅς καί ὁ Πλάτων ἐν ὁ Παρμενίδης μιμνήσκω . ἐκεῖ μέν γάρ ὅτι πολύς οὐ εἰμί δείκνυμι βοηθός ἐκ ὁ ἀντι - κεῖμαι ὁ Παρμενίδης εἷς εἰμί λέγω · ἐνταῦθα δέ , ὡς ὁ Εὔδημος φημί , καί ἀναιρέω ὁ εἷς ὁ γάρ στιγμή ὡς ὁ εἷς λέγω ) , ὁ δέ πολύς εἰμί συγχωρέω . ὁ μέντοι Ἀλέξανδρος καί ἐνταῦθα ὁ Ζήνων ὡς ὁ πολύς ἀναιρέω μιμνήσκω ὁ Εὔδημος οἴομαι . “ ὡς γάρ ἱστορέω , φημί , εὕω - δῆμος . Ζήνων ὁ Παρμενίδης γνώριμος πειράω δείκνυμι , ὅτι μή οἷος τε ὁ εἰμί πολύς εἰμί ὁ μηδείς εἰμί ἐν ὁ εἰμί εἷς , ὁ δέ πολύς πλῆθος εἰμί ἑνάς . ” καί ὅτι μέν οὐ ὡς ὁ πολύς ἀναιρέω ὁ Ζήνων Εὔδημος μιμνήσκω νῦν , δῆλος ἐκ ὁ αὐτός λέξις · οἴομαι δέ μηδέ ἐν ὁ Ζήνων βιβλίον τοιοῦτος ἐπιχείρημα φέρω , οἷος ὁ Ἀλέξανδρος φημί . καί οὗτος δέ ἐκ ὁ εἴρω οἴομαι δῆλος , ὅτι καί ὁ Εὔδημος ὁ ἀπος - Ριάν ἀπό ὁ ὁ δύναμις καί ἐνέργεια διαφορά λύω . ἐνδείκνυμι δέ ἴσως καί ὁ ἀπό ὁ ὁ εἰμί διαφορά λύσις ὁ Εὔδημος ἐν ὅς φημί “ πρός δέ ὁ ὁ εἷς ἀπορία ἄκος φαίνω ὁ ὁ εἰμί διαίρεσις . εἰμί δέ οὗτος ὁ φιλοσοφέω ἐμπόδιος καί ἐπί μικρός χράω αὐτός ” , “ εμποθεος ” ἴσως διά ὁ μή καλῶς διαιρέω , ἀλλά ἐπί μικρός χράω . καί οὗτος μέν εἴτε οὕτως εἴτε ἄλλως ἔχω , ζητέω ἄξιος . ὁ δέ Εὔδημος λέγω ὅτι Πλάτων ἐν ὁ ὁ συμβεβηκός κατηγορία ὁ εἰμί οὐ οἴομαι σημαίνω οὐσία μέθεξις , ἀλλά μόνος ὁ κατά ὁ συμβαίνω διάθεσις , ὥσπερ ὁ φρόνιμος εἰμί οὐδείς ἄλλος σημαίνω ἢ ὁ φρονέω καί ὁ κάθημαι εἰμί ὁ κάθημαι , οὗτος οὖν ὁ Εὔδημος λέγω ὁ Ἀλέξανδρος Πλάτων φημί εἰμί ὁ ὁ λέξις μεταρρυθμίζω ὁ συμβεβηκός , καί ἴσως διότι ὁ Εὔδημος μετά ὁ ἀφαιρέω ὁ εἰμί οὗτος μιμνήσκω ὁ δόξα . ὅτι2 δέ οὐ εἰμί ὁ ἐπί ὁ ἀπορία θορυβέω ὁ Πλάτων οὐδέ ὅς - ’τον ὁ Ἀριστοτέλης αἰνίσσομαι , δῆλος ἐκ ὅς ἐν Θτλήβῳ μέν παῖς Ἔρως - σχελοειμι ἀδολεσχία εἰμί ὁ τοιοῦτος ἀμφισβήτησις φημί , ἐν σοφιστής δέ καί ὁ ὅλος ἀπορία σαφῶς ἐκτίθημι καί διαπαίζω πάνυ ὁ ἕπω - δάκος περί αὐτός γράφω οὕτως “ λέγω ἄνθρωπος δήπου πολύς τις ἐπονομάζω , ὁ τε χρῶμα ἐπιφέρω αὐτός καί ὁ σχῆμα καί ἐγώ - γίγνομαι καί κακία καί ἀρετή , ἐν ὅς πᾶς καί ἕτερος μυρίος οὖον μόνος ἄν - θρωπον αὐτός εἰμί φημί ἀλλά καί ἀγαθός καί ἕτερος ἤπειρος καί ἄλλος δή κατά ὁ αὐτός λόγος οὕτως εἷς ἕκαστος ὑποτίθημι πάλιν αὐτός καί πολύς ὄνομα λέγω . ’Αληθῆ λέγω . ὅθεν γε οἴομαι ὁ τε νέος καί ὁ γέρων ὁ ὀψιμαθής θοίνη παρασκευάζω . εὐθύς γάρ † εἰμί λάω - βαίνω πᾶς πρόχειρον , ὡς ἀδύνατος ὁ τε πολύς εἷς καί ὁ εἷς πολύς εἰμί , καί δήπου χαίρω οὐ ἐάω ἀγαθός λέγω ἄνθρωπος , ἀλλά ὁ μέν ἀγαθός ἀγαθός , ὁ δέ ἄνθρωπος ἄνθρωπος . ἐντυγχάνω γάρ , εἰμί Θεός - ἀλλότης , ὡς ἐγώ , πολλάκις | ὁ τοιοῦτος σπουδάζω πρέσβυς ἄνθρωπος , καί ὑπό πενία ὁ περί φρόνησις κτῆσις ὁ τοιοῦτος θαυμάζω , καί δή τίς καί πάνσοφος οἴομαι οὗτος ἀνευρίσκω ” . οὗτος δέ ὁ ἀπορία αὐτός λύω καί μετέχω ἀλλήλων ὁ εἶδος δείκνυμι καί αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὁ - Κείος ἔχω χαρακτήρ καί περιγραφή οἰκεῖος , καί κατά μέν ὁ μέθεξις καί ὁ μίξις τε καί σύγκρασις ὁ ἐν ἀλλήλων εἷς γίγνομαι τίς ὅλος , ὡς ἀπό πολύς γράμμα μείγνυμι ἀλλήλων ὄνομα ἢ ῥῆμα ἢ καί λόγος ὅλος , κατά δέ ὁ ἐπί ἑαυτοῦ ἕκαστος διακρίνω ὁ ἄλλος καί μή εἰμί ὅσπερ ὁ ἄλλος , πλῆθος ποιέω · ὁ γάρ εἰμί , ὅπου πλῆθος , ἐκεῖ καί ὁ μή εἰμί . διό καί ὁ Παρμενίδης εἷς βούλομαι δείκνυμι ὁ εἰμί εἰμί , τάχα δέ καί ὁ ὑπέρ ὁ εἰμί , πρῶτος ἀναιρέω ὁ μή εἰμί · καί ὁ Πλάτων δέ δείκνυμι βολός - μένος ὁ μή εἰμί ἐν ὁ εἰμί καί οὐ ἐν ὁ αἰσθητός μόνος εἰμί ἀλλά 25 καί ἐν ὁ νοερός , ὁ διάκρισις πρῶτος καί ὁ πλῆθος ὁ εἶδος παρά - δίδωμι · καί ἐν Παρμενίδης δέ μηδείς σπουδαῖος ἔχω λέγω ὁ ἀπορία ὁ ἀπορούω , πῶς ὁ αὐτός ἐν ὁ αἰσθητός εἷς καί πολύς εἰμί , λύω λέγω εἷς μέν εἰμί διά ὁ ὁ εἷς μέθεξις , πολύς δέ διά ὁ ὁ πολύς . οὖον χείρων δέ αὐτός ἀκούω ὁ ὁ Πλάτων λόγος · δέ ἐγώ ὅς τις ἀποδείκνυμι εἰμί καί πολύς , τίς θαυμαστός , λέγω , ὅταν μέν βούλομαι πολύς ἀποφαίνω , ὡς ἕτερος μέν ὁ ἐπί δεξιός ἐγώ εἰμί , ἕτερος δέ ὁ ἐπί ἀριστερός , καί ἕτερος μέν ὁ πρόσθεν , ἕτερος δέ ὁ ὄπισθεν , καί ἄνω καί κάτω ὡσαὺ - ὁ · πλῆθος γάρ οἴομαι μετέχω · ὅταν δέ εἷς , εἴρω ὡς ἑπτά μέν εἰμί εἷς εἰμί ἄνθρωπος , μετέχω καί ὁ εἷς . ὥστε ἀληθής ἀποφαίνω ἀμφότερος . ἐάν οὖν τις τοιοῦτος ἐπιχειρέω πολύς καί εἷς αὐτός ἀποφαίνω , λίθος καί ξύλον καί ὁ τοιοῦτος , τίς φημί αὐτός πολύς καί εἷς ἀποδείκνυμι , οὖον ὁ εἷς πολύς οὐδέ ὁ πολύς εἷς , οὐδέ τίς θαυμαστός λέγω , ἀλλά ὅσπερ εἄν πᾶς ὁμολογέω · ἐάν δέ τις , ὅς νῦν δή ἐγώ λέγω , πρῶτος μέν διαιρέω Χωρὶς αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὁ εἶδος , οἷος ὁμοιότης τε καί ἀνομοιότης καί πλῆθος καί εἷς καί στάσις καί κίνησις καί πᾶς ὁ τοιοῦτος , εἶτα ἐν ἑαυτοῦ οὗτος δύναμαι συγκεράννυμι καί διακρίνω ἀποφαίνω , ἄγαμαι ἄν ἐγώ γε , φημί , θαυμαστός , εἰμί Ζήνων . ” ὁράω οὖν ὅτι ὁ μέν ἐν ὁ αἰσθητός ὁ αὐτός εἷς καί πολύς εἰμί οὐδείς θαυμαστός φημί , ὥσπερ οὐδέ ὁ ὅμοιος καί ἀνόμοιος · ὁ δέ ἐν ὁ νοερός παράδειγμα οὗτος ἐπιδείκνυμι ὁ τοιοῦτος μῖξις καί σύγκρασις , ὅσπερ αὐτός ἐν σοφιστής ποιέω φιλόσοφος ἴδιος λεʹ - γῆ , οὗτος ἄν εἰμί πολύς λόγος ἄξιος . ἀνάγκη γάρ ὁ τε ἕνωσις ὁ ἀσύγχυτος καί ὁ ἀδιάσπαστος διάκρισις ὁ εἶδος θεάομαι ὁ οὗτος ἀποδείκνυμι . ὁ οὖν ἀπορία οὗτος , πῶς ὁ αὐτός εἷς καί πολύς εἰμί , ἔχω καί παρά Πλάτων ὁ λύω , ὁ μέν ἐπί ὁ νοερός εἶδος ἐν σοφιστής λέγω καί ὁ μέν εἷς κατά ὁ αντιμεθεξις μᾶλλον δέ ὁ ταὐτότης καί ἕνωσις κατά ὅς ἕκαστος οὖον μόνος μετέχω ὁ ἄλλος οὐδέ μόνος αὐτός εἰμί ἐκεῖνος ἀλλά ἑνόω πρός ἑαυτοῦ εἰμί εἷς ἕκαστος πᾶς , ὅσπερ ὁ ἐν Παρμενίδης Σωκράτης ἐπιδείκνυμι βούλομαι ) , πολύς δέ κατά ὁ ἑαυτοῦ ἰδιότης ἕκαστος θεωρέω · ἄλλος δέ ἔχω ἐπί ὁ αἰσθητής ἐν Παρμενίδης λύσις κατά ὁ ὁ παράδειγμα ὁ τε εἷς καί ὁ πολύς ἐν ὁ αὐτός μέθεξις . ὁ δέ ὁ Ἀριστοτέλης λύσις , ὅς ὁ Πορφύριος ἐκφαίνω , εἰμί μέν ἐπί ὁ αἰσθητής καί αὐτός , γίγνομαι δέ καί ἀπό ὁ ὁ εἰμί εἰμί ὁράω οὖον συνώνυμος εἰμί ἀλλά ὡς ἀπό εἷς . καί διά οὗτος ὁ μέν οὐσία κατά 35 ἑαυτοῦ ὑφίστημι φύω καί διά οὗτος ὑπόκειμαι μένω ὅσπερ εἰμί , καί διά αὐτός εἷς ὁ ὅλος · ὁ δέ συμβεβηκός ἢ ὁ μέρος περί ὁ οὐσία καί ὁ ὅλος ὑφίστημι κατά ὁ πλῆθος παρέχω , οὖον ὁ εἷς πληθύνω , ( οὖον γάρ προστίθημι τίς ἐκεῖνος ὁ μή δύναμαι οὗτος κατά ἑαυτοῦ ὑφίστημι ) , ἀλλά οἷος ὑφίημι τις ὁ εἰμί ὑπόστασις εἰμί ὁ πληθύνω · οὖον γάρ πληθύνω ἐκ τοιοῦτος ἑνάς ὁ οὐσία . καί ἐφίστημι ἄξιος , ὅτι ὁ λύσις οὗτος καί ὁ αἴτιος παρίστημι καλῶς , διά ὅς οὖον περί ὁ ποιός ὁ οὐσία , ἀλλά ὁ ποιός περί ὁ οὐσία , καί ὅδε μέν οὐσία , ὅδε δέ συμβεβηκός · ἀλλά εἰμί καί ὁ γένος καί ὁ εἶδος καί ὁ συμβεβηκός δύο ὁ ἄτομος οὐσία εἰμί ὡς ἐν ἐκεῖνος ὑφίστημι , τίς εἄν εἰμί κατά ἑαυτοῦ ὁ ἄτομος οὖον - σίον Χωρὶς οὗτος θεωρέω ; Σωκράτης γάρ ἄνευ ἄνθρωπος καί ζῷον καί ὁ ὡς Σωκράτης συμπληρόω συμβεβηκός πῶς ἄν εἰμί , εἰμί οὕτως δύο οὗτος ὡς ὁ μέρος δύο ὁ ὅλος καίτοι συμπληρωτικός ὁ ὅλος εἰμί . , εἰμί γάρ καί οὗτος μέρος ὁ ἄτομος οὐσία , συμφορητός εἰμί καί κατά οὗτος οὐσιόω . διό οὐδέ παράδειγμα πρωτουργός ὁ ὁ ἄτομος εἰμί ὁλότης , ὅτι κτάομαι συμφόρησις ὑφίστημι οὗτος , καί ὁ ψυχή γιγνώσκω αὐτός κατά ὁ ἀπό ὁ αἴσθησις πληγή ὁ συνδρομή αὐτός εἰς εἷς νόημα σύστασις προβάλλω . p . 186 a 4 ὁ τε δή τρόπος οὗτος ἔπειμι ἀδύνατος φαίνω ὁ εἰμί εἷς εἰμί , καί ἐκ ὅς ἐπιδείκνυμι , λύω οὖον χαλεπός ἠώς 50 ὁ εἰμί ὁ γίγνομαι ἔχω ἀρχή ἅπας , ὅτι καί ὁ μή γίγνομαι οὐ ἔχω . ὁ καθολικός ἀναίρεσις ὁ ὑπόθεσις προλαμβάνω , ἵνα μή δοκέω διά σαθρότητα ὁ παρίστημι αὐτός λόγος ἐλέγχω , μέτειμι λοιπός ἐπί ὁ καί ὁ λόγος διελέγχω αὐτός ὅς πιστεύω εἷς ἀποφαίνω ὁ εἰμί , οὖον ὁ δόγμα διά οὗτος πιστόω , ἀλλά ὁ ἐκ ὁ λόγος ἀπορέω ἀναγκάζω παραμυθέομαι . εἰμί γάρ καί καθόλου ὁ δόγμα ἀνατρέπω καί ὁ κατασκευάζω αὐτός λόγος διαλύω , ἀναντίρρητος λοιπός ὁ ἀντι - κεῖμαι δόξα βεβαιόω . εἰμί γάρ ὁ ἀντίκειμαι τις εἰμί ἀνασκευή προ - ἡγέομαι , οὗτος κατασκευή κατά συμβαίνω ὁ ἀντίκειμαι γίγνομαι · ὥστε ἀναιρέω ὁ εἷς εἰμί ὁ εἰμί ὁ πολύς εἰμί κατασκευάζω . οὕτως γάρ καί ὁ Ζήνων λόγος διά ὁ δείκνυμι πολύς ἄτοπος ἕπομαι ὁ πολύς ὁ εἰμί λέγω βοηθός ὁ Παρμενίδης εἷς λέγω ὁ εἰμί οὖον διαλανθάνω ὁ Σωκράτης . οὖον χαλεπός δέ λύω ὁ λόγος αὐτός φημί , διότι δείκνυμι ὁ τε λῆμμα ψευδής καί ὁ σχῆμα ὁ συμπλοκή ἀσυλλόγιστος . μᾶλλον δέ αἰτιάομαι ὁ Μέλισσος λόγος , ὡς εἴρω καί πρότερος , ὁ ὅτι πρός ὁ ἄλλος καί ἤπειρος οὗτος ὁ εἰμί φημί , ἢ ὅτι οὗτος μέν καί ὁ λῆμμα δοκέω λαμβάνω ψευδής καί ἀσυλλόγιστος συντίθημι λέγω εἰμί ὁ γίγνομαι ἀρχή ἔχω , ὁ μή γίγνομαι οὐ ἔχω ἀρχή δήω ὁ ἀναίρεσις ἀπό ὁ ἕπομαι ποιέω λέγω τότος μή ἀρχή ἔχω οὖον γε - γονεν’ · οὕτως γάρ ὁ δύο τρόπος ὁ ὑποθετικός συλλογισμός συμ - περαίνω . ὁ δέ Παρμενίδης τίθημι μέν ὁ πρότασις ἐν τάξις , ἐπιφέρω δέ οὖον ὁ ἕπω ὁ πρότασις συμπέρασμα ἀλλά τίς ἄλλος λέγω τότος παρά ὁ εἰμί οὐ εἰμί , ὁ οὐ εἰμί οὐδείς καί μή ἐπάγω ὁ παρά ὁ εἰμί οὖον - δένω , ὅσπερ ἕπω , ἀλλά ἔρχομαι ἄρα ὁ ὄνος . ἀλλά οὗτος μέν ὕστερος τυγχάνω βάσανος . νῦν δέ ὁ Μέλισσος λόγος ὁράω , πρός ὅς πρότερος ὑπαντάω . ὁ γάρ ὁ φυσικός ἀξίωμα χράω ὁ Μέλισσος περί γένεσις καί φθορά ἄρχω ὁ σύγγραμμα οὕτως . “ εἰμί μέν μηδείς εἰμί , περί οὗτος τίς ἄν λέγω ὡς εἰμί τις ; εἰμί δέ τίς εἰμί , ἤτοι γίγνομαι εἰμί ἢ ἀεί εἰμί . ἀλλά εἰμί γίγνομαι , ἤτοι ἐκ εἰμί ἢ ἐκ οὐ εἰμί · ἀλλά οὔτε ἐκ μή εἰμί οἷος τε γίγνομαι τίς οὔτε ἄλλος μέν οὐδείς εἰμί , πολύς δέ μᾶλλον ὁ ἀπλόος εἰμί ) οὔτε ἐκ ὁ εἰμί . εἰμί γάρ ἄν οὕτως καί οὖον γίγνομαι . οὐ ἄρα γίγνομαι εἰμί ὁ εἰμί . ἀεί εἰμί ἄρα εἰμί , οὔτε φθείρω ὁ εἰμί . οὔτε γάρ εἰς ὁ μή εἰμί οἷος τε ὁ εἰμί μεταβάλλω συγχωρέω γάρ καί οὗτος ὑπό ὁ φυσικός ) οὔτε εἰς εἰμί . μένω γάρ ἄν πάλιν οὗτος γε καί οὖον φθάνω - ῥέω . οὔτε ἄρα γίγνομαι ὁ εἰμί ἵημι φθείρω · ἀεί ἄρα εἰμί τε καί εἰμί . ’Αλλ’ ἐπεί ὁ γίγνομαι ἀρχή ἔχω , ὁ μή γίγνομαι ἀρχή οὐ ἔχω , ὁ δέ εἰμί οὖον γίγνομαι , οὐ ἄν ἔχω ἀρχή . ἔτι δέ ὁ φθείρω τελευτή ἔχω . εἰμί δέ τίς εἰμί ἄφθαρτος , τελευτή οὐ ἔχω . ὁ εἰμί ἄρα ἄφθαρτος εἰμί τελευτή οὐ ἔχω . ὁ δέ μήτε ἀρχή ἔχω μήτε τελευτή ἤπειρος τυγ - χάνω εἰμί . ἤπειρος ἄρα ὁ εἰμί . εἰμί δέ ἤπειρος , εἷς . εἰμί γάρ δύο εἰμί , οὐ ἄν δύναμαι ἤπειρος ἵημι , ἀλλά ἔχω εἄν πέρας πρός ἀλλήλων . ἤπειρος δέ ὁ εἰμί · οὐ ἄρα πλείων ὁ εἰμί · εἷς ἄρα ὁ εἰμί . ἀλλά μήv εἰμί ὅς , καί ἀκίνητος . ὁ γάρ εἷς ὅμοιος ἀεί ἑαυτοῦ · ὁ δέ ὅμοιος οὔτε ἄν ἀπόλλυμι οὔτε εἄν μείζων γίγνομαι οὔτε μετακοσμέω οὔτε ἀλγέω οὔτε ἀνιάω · εἰμί γάρ τίς ὅς - ὁ πάσχω , οὐ εἄν εἷς εἰμί . ὁ γάρ ὁστισοῦν κίνησις κινέω ἐκ τις καί εἰς ἕτερος τίς μεταβάλλω . οὐδείς δέ εἰμί ἕτερος παρά ὁ εἰμί , οὐ ἄρα οὗτος κινέω . καί κατά ἄλλος δέ τρόπος οὐδείς κενός εἰμί ὁ εἰμί . ὁ γάρ κενός οὐδείς εἰμί . οὐ εἄν οὖν εἰμί ὁ γε μηδείς · οὖον κινέω οὖν ὁ εἰμί . ὑποχωρέω γάρ οὐ ἔχω οὐδαμῇ κενός μή εἰμί . ἀλλά οὐδέ εἰς ἑαυτοῦ συστέλλω δυνατός . εἰμί γάρ ἄν οὕτως ἀραῖος αὐτός καί πυκνός - τέρος . οὗτος δέ ἀδύνατος . ὁ γάρ ἀραιός ἀδύνατος ὁμοίως πλήρης εἰμί ὁ πυκνός . ἀλλά ἤδη ὁ ἀραιός γε κενός γίγνομαι ὁ πυκνός • ὁ δέ κε - νός οὐ εἰμί . εἰμί δέ πλήρης εἰμί ὁ εἰμί ἢ μή , κρίνω χρή ὁ εἰσδέχομαι τίς αὐτός ἄλλος ἢ μή · εἰμί γάρ μή εἰσδέχομαι , πλήρης . εἰμί δέ εἰσδέχομαι τίς , οὖον πλήρης . εἰμί οὖν μή εἰμί κενός , ἀνάγκη πλήρης εἰμί · εἰμί δέ οὗτος , μή κινέω , οὐ ὅτι μή δυνατός διά πλήρης κινέω , ὡς ἐπί ὁ σῶμα λέγω , ἀλλά ὅτι πᾶς ὁ εἰμί ἵημι εἰς εἰμί δύναμαι κινέω οὖον γάρ εἰμί τίς παρά αὐτός ) οὔτε εἰς ὁ μή εἰμί · οὖον γάρ εἰμί ὁ μή ὅς οὗτος μέν οὖν ἀρκέω ὁ Μέλισσος ὡς πρός ὁ Ἀριστοτέλης εἰς - τίρρησιν · ὁ δέ λῆμμα αὐτός ὡς συναιρέω φαίνω τοιοῦτος · τότος ὅς οὖον γε - γόνος · ὁ μή γίγνομαι ἀρχή οὐ ἔχω , ἐπεί ὁ γίγνομαι ἀρχή ἔχω · ὁ μή ἔχω ἀρχή ἤπειρος · ὁ ἤπειρος μετά ἕτερος δύο οὐ εἄν εἰμί , ἀλλά εἷς · ὁ δέ εἷς καί ἤπειρος ἀκίνητος ἐστιν’ . ἐν δή οὗτος πρῶτος εὕω - θύνω ὁ πρῶτος λόγος ὁ λέγω , ἰάομαι ὁ γίγνομαι ἀρχή ἔχω , ὁ μή γίγνομαι ἀρχή οὐ χέω . ἐν οὗτος πρῶτος μέν ἔλεγχος ὁ ἀσυλλό - γιστον , εἶτα αὐτός ὁ ψεῦδος αἰτιάομαι ὁ λῆμμα · μείζων γάρ ἐν Συλλός - γισμῷ πταῖσμα ὁ κατά ὁ σχῆμα ὁ κατά ὁ πρότασις . σός μείων δέ ὁ ἐκ μέν σχῆμα ἁμαρτάνω μηδέποτε γίγνομαι συλλογισμός , ἐκ δέ πρότασις ψευδής γίγνομαι , ἐάν τίθημι μόνος συγχωρέω ὅς ἄνθρωπος πτηνός . ὁ πτηνός γελαστικός . ὁ ἄνθρωπος γελfiτικός’ • ὁ μέν ἀσυλλόγιστος ἐκ ὁ ὁ ἀκολουθία ἀνάπαλιν ἤ2 χρή λαμβάνω αἰτιάομαι · οὖον γάρ ἕπω - Τία ὁ τότος γίγνομαι ἀρχή χέω ὁ τότος μή γίγνομαι ἀρχή μή χέω , ἀλλά ὁ τότος μή ἔχω ἀρχή οὖον γίγνομαι . ἐν γάρ ὁ συνάπτω τότε ὑγιής ὁ κατά ἀντιστροφή ἀκολουθία , ὅταν ὁ ἀντίκειμαι ὁ ἕπομαι λαμβάνω ἐπιφέρω ὁ ὁ ἡγέομαι ἀντίκειμαι . ὁ γάρ πρότασις ὁ λεʹ - Γούσης ἵημι ἄνθρωπος εἰμί , καί ζώιον ἐστιν’ ὁ ἀντιστροφή ὁ ἰάομαι μή ζῷον , οὖον - δέ ἄνθρωπος , ὁ δή πρῶτος , ὁ ἄρα δύο · ἀλλά οὐ ἵημι μή ἄνθρωπος , οὐδέ ζῷον . ὥστε καί ἐπί ὁ Μέλισσος λόγος ὑγιής ἄν εἰμί ὁ ἀκολουθία , εἰμί ὁ ἀντίκειμαι ὁ ἕπομαι λαμβάνω τότος ἀρχή μή ἔχω συνάγω ὁ ἀντίκειμαι ὁ ἡγέομαι ὁ ἰού γίγνομαι . καί εἰμί ἄν ὁ ὅλος τοιοῦτος · ‘ εἰμί εἰμί ὁ γίγνομαι ἀρχή ἔχω , ὁ μή ἔχω ἀρχή οὖον γίγνομαι ὁ δή πρῶτος , ὁ ἄρα δύο . ἀλλά οὐδείς εἰμί οὗτος ὁ μελίσσω λυσιτελής . εἰμί γάρ προσλαμβάνω πρότασις ὁ λέγω τότος δέ εἰμί οὖον γίγνομαι , εἰμί ( 0 ) ὅλος συλ - λογισμός τότος εἰμί οὖον γίγνομαι ὁ μή ἔχω ἀρχή οὖον γίγνομαι . καί εἰμί ὁ μέν σχῆμα δύο , ἀσυλλόγιστος δέ ὁ συζυγία , διότι κἀν μή εἰμί ἀπος - φάσις ἀλλά ἐκ μετάθεσις κατάφασις , ἐν δύο σχῆμα ἐκ δύο ὄμνυμι - σχημοναω οὖον συνάγω τίς ἀναγκαῖος . λαμβάνω δέ ὁ Μέλισσος ὅτι τότος μή γίγνομαι ἀρχή οὐ χέω καί προδείκνυμι ὅτι ὁ εἰμί οὖον γίγνομαι , οὔτε γάρ ἐκ εἰμί οὔτε ἐκ μή εἰμί αὐτός γίγνομαι δυνατός , συνάγω ὅτι τότος εἰμί ἀρχή οὐ χέω . ἀλλά ἴσως εἴρω τις ὅτι καί ὁ ἀπό ὁ ἡγέομαι ἀντιστροφή ἀληθής εἰμί πολλάκις , ἐπί ὅς ἐξισάζω ὁ ἕπω ὁ ἡγέομαι · εἰμί γάρ ἄνθρωπος ζῷον λογικός θνητός , καί εἰμί μή ἄνθρωπος , οὖον ζῷον λογικός θνητός . ἀλλά ἐπί οὗτος ὅς λαμβάνω ὁ Μέλισσος οὖον δοκέω ἐξισάζω · κἀν γάρ ὁ γίγνομαι πᾶς ἀρχή ἔχω ὁ κατά ὁ πρᾶγμα περαίνω εἰμί , ἀλλά ὁ περαίνω οὖον πᾶς γίγνομαι , ὡς ἥλιος καί σελήνη καί οὐρανός . ὁ μέντοι Εὔδημος καί διά οὗτος ὁ λῆμμα οὐδείς ἄλλος δείκνυμι φημί ἢ ὅσπερ ἐκ ἀρχή , ὅτι ὁ εἰμί ἀγένητος εἰμί · ὁ γάρ ὑγιής ἀντιστροφή εἰμί τότος μή ἔχω ἀρχή ἀγένητος εἰμί , ὁ δέ ὅς οὐ ἔχω ἀρχήν . λέγω δέ οὕτως “ οὖον γάρ εἰμί ὁ γίγνομαι ἀρχή ἔχω , ὁ μή γίγνομαι ἀρχή οὐ ἔχω · μᾶλλον δέ ὁ μή ἔχω ἀρχή οὐ γίγνομαι . οὗτος γάρ ἐπί ὁ ἀπόφασις ὁ ἀκολούθησις γίγνομαι . ἀγένητος οὖν αὐτός γίγνομαι ὁ εἰμί . οὖον γάρ ἔχω ἀρχήν . p . 186 a 13 . εἶτα καί οὗτος ἄτοπος ὁ πᾶς εἰμί ἀρχή ὁ πρᾶγμα καί μή ὁ χρόνος , καί γένεσις μή ὁ ἁπλόος ἀλλά καί ἀλλοίωσις , ὥσπερ οὐ ἀθρόος γίγνομαι μεταβολεύς · δείκνυμι ὁ ὁ συμπλοκή ἀσυλλόγιστος ἐφεξῆς ὁ ψεῦδος διαβάλλω ὁ λῆμμα , ὁ συνάπτω αἰτιάομαι ὁ ὁ γίγνομαι ἀρχή ἔχω , ὡς ἀληθής ὑποτίθημι μέν ἐπί ὁ χρονικός , μεταλαμβάνω δέ ἐπί ὁ κατά ὁ πρᾶγμα ἀρχή καί παρά ὁ ὁμωνυμία σοφίζω · δήω γάρ ὁ κατά ὁ χρόνος ἀρχή λαμβάνω ὡς ὁ γίγνομαι πᾶς ὑπάρ - χουω , ἐπί ὅς καί ὁ λόγος ποιέω ὁ Μέλισσος , φυλάσσω οὗτος ἐν ὁ ἀποδείκνυμι , ὁ δέ ὁ κατά ὁ πρᾶγμα ἀντί ἐκεῖνος λαμβάνω , ὡς δῆλος ἐκ ὁ προσλαμβάνω ὁ τότος μή ἔχω ἀρχήν ὁ ἤπειρος εἰμί · ἀρχή γάρ ὁ μέν τις ἰσαχῶς ὁ αἴτιος λέγω , ὡς ὁ ποιέω καί ὅθεν ὁ κίνησις καί ὁ ἐκ ὅς καί ὁ ὕλη , καί ὡς ὁ εἶδος καί ὁ λόγος ὁ οὐσία , πρός δέ οὗτος ὁ ὅς ἕνεκα καί ὁ τέλος . κατά ἄλλος δέ τρόπος ἀρχή λέγω ὁ ἐγώ - Θοῦς , ὅς καί πέρας προσαγορεύω · καί εἰμί τίς μέν ἔχω οὗτος , περαίνω λεʹ - γόμος αὐτός , εἰμί δέ τίς ὑποτίθημι μή ἔχω , ἤπειρος εἰμί φημί · καί εἰμί οὕτως ἀρχή στιγμή μέν γραμμή , γραμμή δέ ἐπίπεδος , καί οὗτος ὁ στερεός · καί μέρος ὁ πρῶτος ὁ τάξις , οἷος καρδία ἢ κεφαλή ἢ ῥίζα · καί γάρ καί κατά οὗτος περαίνω . ἄλλος δέ τρόπος ἀρχή λέγω ὁ κατά χρόνος ἕκαστος γένεσις αὐτός ὁ χρόνος ἐν ὅς πρῶτος ἄρχω γίγνομαι , ὅς οὐδέ ὁρίζω ῥᾴδιος διά ὁ ἐπί ἤπειρος διαιρετός εἰμί ὁ χρόνος . λέγω δέ καί κατά ἄλλος τρόπος ἀρχή · νῦν δέ ἀρκέω οὗτος . ὁ τοίνυν γενητός λεγό - μένω κατά ὁ συνήθεια ἅπας μέν ὁ κατά ὁ χρόνος ἀρχή ἔχω ἀπό ὅς ἄρχω γίγνομαι , ὅστις εἰμί καί γένεσις ἀρχή , οὐ ἅπας δέ ὁ κατά ὁ πρᾶγμα , ἀλλά ὁ μέν κατά οὐσία γίγνομαι καί ὁ οὗτος γένεσις ὅς - τις ἁπλόος λέγω διά ὁ κατά ἑαυτοῦ γίγνομαι ὁ κατά ὁ ἄλλος κάτειμι - γορίας οὐ ἁπλόος λέγω γίγνομαι . Σωκράτης μέν γάρ αὐτός κατά ἑαυτοῦ γίγνομαι , θερμός δέ οὖον κατά ἑαυτοῦ , ἀλλά θερμός σῶμα , καί φωτεινός ἀήρ ) ὁ μέν οὖν κατά οὐσία γίγνομαι καί ὁ γένεσις αὐτός ἔχω οὖον μόνος ὁ κατά χρόνος ἀρχή , ἀλλά καί ἀπό μόριον τις ὁ πρᾶγμα ἄρχω - ὁ , ὡς ὁ μέν ὁ ζῷον ἀπό ὀμφαλός ἢ Καρδία , ὁ δέ φυτός ἀπό ῥίζα , ὁ δέ οἶκος ἀπό θεμέλιος . ἐπεί δέ καί ὁ ἀλλοιόω γίγνομαι λέγω καί γένεσις τίς εἰμί καί ὁ ἀλλοίωσις γίγνομαι γάρ λευκός ἐκ μέλας καί θερμός ἐκ ψυχρός ) , ἐπί οὗτος οὐ ἀληθής ὅτι πᾶς ὁ γίγνομαι ἀρχή ἔχω ὁ κατά ὁ πρᾶγμα , ἀλλά ἔνιοι καί ἀθρόος κατά ὅλος ὁ μέρος αὐτός ἄρχω ἀλλοιόω , ὡς ἔχω ὁ πήγνυμι , ὅς οὐ ἀπό τις μέρος ὁ κατά ὁ τῆξις ἄρχω μεταβολή , ἀλλά ὅλος ἀθρόος ἄρχω ὁ πῆξις καί προκόπτω κατά αὐτός ἀθρόος πᾶς , ὁ ἀθρόος ὡς οἴομαι οὖον ὁ ἄχρονος δηλόω , ὡς Πορφύριος ἀκούω , καί πειράω ἄχρονος κατασκευάζω ὁ ἀλλοίωσις , ἀλλά ὁ ὁμοῦ πᾶς ὁ μέρος . ὁ γάρ πῆξις καί ὁ φωτισμός ὁ ἀήρ οὐ ἄχρονος γίγνομαι , ἀλλά ἔχω ὁ κατά ὁ χρόνος ἀρχή ὅδε ὁ χρόνος ὁ μέρος , ἀθρόος δέ πᾶς πάσχω ὁ μόριον ὁ πάθος · ἢ ὁστισοῦν μέρος ἀθρόος ἀλλοιόω καί αὐτός ἐπί ἤπειρος εἰμί διαιρετός καί οὖον κατά μόριον τίς πρῶτος πάσχω , ὡς καί αὐτός Ἀριστοτέλης ἐν ὁ Z οὗτος ὁ πραγματεία δείκνυμι λέγω “ οὐδέ δή ὁ μεταβάλλω - κότος εἰμί τίς πρότερος ὅς μεταβάλλω ἔτι δέ σαφής ἐν ὁ τελεύω - ταίῳ βιβλίον οὗτος γράφω “ ὁμοίως δέ καί ἐπί ἀλλοίωσις ὁποῖος · οὖον γάρ εἰμί μεριστός εἰς ἤπειρος ὁ ἀλλοιόω , διά οὗτος καί ὁ ἀλλοίωσις , ἀλλά ἀθρόος γίγνομαι πολλάκις ὥσπερ ὁ πῆξις . καί ὁ Θεόφραστος δέ ἐν ὁ ὅς περι κίνησις αὐτός περί οὗτος δοξάζω φαίνω . λέγω δέ οὕτως . ὑπέρ δέ ὁ κινέω ὁ κινέω καί κινέω ὁ κινέω δήω ἆρα γε ἐνδέχομαι λέγω , ὅς καί ἐπί ὁ σῶμα κατά ὁ ι ἀλλοίωσις , ὡς οὐ ἀεί ὁ ἥμισυς πρῶτος ἀλλά ἐνίοτε ἀθρόος γίγνομαι . διά δή οὗτος πᾶς δοκέω μή καλῶς λαμβάνω ὁ γενο - μένω πᾶς ἀρχή ἔχω ὁ κατά ὁ πρᾶγμα · ὥστε οὐ ἀληθής ὁ πρόσληψις ὁ λέγω ‘ ἀλλά μήv ὁ γίγνομαι ἀρχή χέω , καί ὁ κατά ὁ ἀντιστρο - φή δέ γίγνομαι πρότασις ὁ λέγω ‘ ὁ μή γίγνομαι ἀρχή οὐ ἔχω οὖον μόνος κατά ὁ εἶδος ὁ ἀντιστροφή ἁμαρτάνω δοκέω ἀπό ὁ ἄγω - μένω γίγνομαι , ἀλλά καί αὐτός ψευδής εἰμί , εἰμί τις πάλιν ὁ ἀρχή κατά ὁ πρᾶγμα λαμβάνω ἀλλά μή κατά ὁ χρόνος . ἥλιος γάρ καί σελήνη καί οὐρανός καί ὁ ἐν οὐρανός καί αὐτός ὁ ὅλος κόσμος , ἀγένητος εἰμί κατά ὁ χρόνος , ἔχω ὅμως ἀρχή ὁ κατά ὁ πρᾶγμα περαίνω εἰμί . καί Παρμενίδης δέ ἀγένητος ἀποφαίνω ὁ εἰμί μεσσόθεν ἰσοπαλής πάντῃ ποιέω · ὁ δέ τοιοῦτος περαίνω εἰμί ἀρχή ἔχω ὁ κατά ὁ πρᾶγμα . ὥστε ἄμφω ψευδής ὁ πρότασις · δείκνυμι δέ καί ὁ σχῆμα ἀσυλλόγιστος . καί οὗτος μέν καλῶς ὁ Ἀριστοτέλης ἀντιλέγω , πρός ὁ φαίνω ὑπαντάω . ἐπεί δέ σοφός ἀνήρ Μέλισσος , ὡς τοιοῦτος χρή καί ὁ ἔννοια στοχάζομαι ὁ ἐπάγω αὐτός ἔγκλημα ἀπολύω . καί ὅτι μέν οὖον σωματικός λαμβάνω ὁ εἰμί , δῆλος ἐκ ὁ ἀκίνητος καί ἀδιαίρετος αὐτός " δείκνυμι ὁ σῶμα ἐναργής ὁ κίνησις καί ὁ διαίρεσις ἐμφαίνω . ἀλλά ἀντί μέν ὁ αἰσθητής καί διαστατός ὁ γενητός παραλαμβάνω , ὥσπερ καί ὁ παρά Πλάτων Τίμαιος λέγω “ γίγνομαι · ὁρατός γάρ ἁπτός τε εἰμί καί σῶμα ἔχω , ἀντί δέ ὁ νοητός καί ἀμερής ὁ ἀγένητος , ὡς καί οὗτος πάλιν ὁ Πλάτων “ τίς ὁ εἰμί ἀεί , γένεσις δέ οὐ ἔχω . ὅταν οὖν λέγω ὁ γενητός ἀρχή ἔχω , ὁ αἰσθητός φημί καί διαστατός ἅτε μετά - ῥαίνω ἀρχή ἔχω καί πέρας · οὖον γάρ εἰμί ἤπειρος σῶμα · καί συντί - θέτης καί Εὔδημος , ὅτι κἀν ἐπί ἄλλος τις ὀλίγος γενητός οὐ εἰμί ἀρχή ὁ κατά ὁ πρᾶγμα , ἀλλά ἐπί ὅς σημαίνω λαμβάνω Μέλισσος εἰμί . γράφω δέ οὕτως “ ἀλλά ἀλλά ἴσως ὀλίγος μέν οὐ εἰμί ἀρχή , ἐπί ὅς δέ λαμβάνω εὔλογος εἰμί . διό οὗτος μέν παραχωρητέον , ὁ δέ ἀκολούθησις ἐπισκέπτομαι . ὅταν δέ ὁ Μέλισσος ἐπιφέρω “ ὁ μή γίγνομαι ἀρχή οὐ ἔχω , τότε λέγω ὅτι ὁ εἰμί εἰμί ἀμερής εἰμί καί οὔτε ἀρχή ἵημι τελεύω - ὁ ἔχω · διό καί ἤπειρος . καί οὕτως οὐδέτερος ὁ ἀξίωμα ψευδής λαμβάνω . ἄν γάρ εἰμί ἀθρόος γίγνομαι ἀλλοίωσις , μάλιστα μέν εἰμί καί πᾶς ὁ μέρος ἅμα ἀλλοιόω , ἀλλά οὐ ἅμα πᾶς ὁ ἀλλοίωσις γίγνομαι , ἀλλά ἔχω καί αὐτός ἀρχή καί τελευτή . ἔπειτα καί ἐν ὁ ἀλλοιόω ὁ ἀλλοιόω οὐ ὁ λευκότης εἰμί , ἀλλά ὁ σῶμα κατά ὁ λευκότης . ὁ δέ σῶμα ἀρχή ἔχω καί πέρας ὁ ἀλλοιόω καί γίγνομαι οὕτως ὡς ἀλλοιόω . καί ὁ ἀγένητος δέ κατά οὗτος ὁ σημαίνω ἀληθής εἴρω ἀρχή μή ἔχω , ἀδιάστατος καί ἀμερής ὑπάρχω · ὁ γάρ οὐρανός καί ὅδε ὁ κόσμος πολύς καί μακάριος τυγχάνω παρά ὁ γεννάω , ἀτάρ κενοινώνηκέ γε καί σῶμα · διό μέρος ἔχω καί ἀρχή καί τέλος . ὁ δέ ἀγένητος ὁ εἰμί εἰμί καί Ἀριστοτέλης συγχωρέω καί αὐτός ὁ δόγμα ἀσμενίζω καί ὁ Μέλισσος περί ὁ δόγμα ἀπόδειξις . καί Εὔδημος δέ ὁ ἁπλόος εἰμί ἀγένητος εἰμί συγχωρέω λέγω “ ὁ μέν γάρ ἅπας ὁ εἰμί ἀθρόος μή γίγνομαι καλῶς ἔχω συγχωρέω , ἐπεί οὐ οἷος τε ἐκ μή εἰμί αὐτός γίγνομαι • ἀλλά κατά μέρος γίγνομαι πολύς καί φθείρω εὔλογος δήπου εἰμί καί ὁράω ἰόω . καί οὕτως μέν ὁ πρότασις λαμβάνω ἀληθής καί ὁ ἀντιστροφή δέ ἐπί ὁ ἐξισάζω οὖον κωλύω ἀπό ὁ ἡγέομαι γίγνομαι · ὡς ὅταν εἶπον ἵημι ἄνθρωπος εἰμί , καί ζῷον λογικός θνητός ἑστία , καί ἵημι μή εἰμί ἄνθρωπος , οὐδέ ζῷον λογικός θνῄσκω . εἰμί τοίνυν ὁ γενητός ἐξισάζω πρός ὁ ἀρχή ἔχω καί τέλος , οὐδείς διαφέρω καί ἀπό ὁ ἡγέομαι ἀντιστρέφω . ἐξισάζω γάρ καί ὁ ἀγένητος ὁ ἀρ - χήν μή ἔχω , οὐκέτι ὁ κατά ὁ οὐρανός καί ὅλως ὁ ἀίδιος σῶμα παράδειγμα ἐνοχλέω ἐγώ . ἀγένητος γάρ οὗτος οὐ ὡς ἀμερής , ἀλλά ὡς μή ἀπό ἀρχή χρόνος γίγνομαι . ἐγκαλέω δέ ὁ Μέλισσος καί ὡς ὁ ἀρχή πολλαχῶς λέγω ἀντί ὁ κατά ὁ χρόνος ἀρχή , ὅστις ὑπάρχω ὁ γενητός , ὁ κατά ὁ πρᾶγμα λαμβάνω , ὅστις καί ὁ ἀθρόος μεταβάλλω οὐ ὑπάρχω . ἔοικα δέ αὐτός καί πρό ὁ Ἀριστοτέλης θεάομαι καλῶς ὅτι πᾶς σῶμα , καί ὁ ἀίδιος , περαίνω ὑπάρχω περαίνω ἔχω δύναμις καί ὅσος ἐπί ἑαυτοῦ ἀεί ἐν τέλος χρόνος εἰμί , διά δέ ὁ ἀεικίνητος ὁ παράγω ἐπιστασία καί ἐν ἀρχή ἀεί εἰμί καί ἀίδιος ὑπάρχω , ὥστε ὁ κατά μέγεθος ἀρχή καί τέλος ἔχω καί κατά χρόνος ἔχω οὗτος καί ἀνάπαλιν . ὁ γάρ ἀρχή ἔχω χρόνος καί τέλος οὐ ἅμα πᾶς εἰμί . διό ποιέω μέν ὁ ἀπόδειξις ἀπό ὁ κατά χρόνος ἀρχή καί τελευτή . ἄναρχος δέ οὕτως καί ἀτελεύτητος οὖον φημί εἰμί ὅς μή πᾶς εἰμί , τουτέστιν ὅς μή ἅμα ὅλος εἰμί · ὅσπερ ὁ ἀμερής ὑπάρχω καί ὁ εἰμί ἤπειρος , ὁ δέ γε ἀπλόος εἰμί καί κύριος · ὁ γάρ εἰμί πᾶς ἐκεῖνος εἰμί . λέγω δέ οὗτος οὕτως ὁ Μέλισσος “ ὅτε τοίνυν οὐ γίγνομαι , εἰμί δέ , ἀεί εἰμί καί ἀεί εἰμί καί ἀρχή οὐ ἔχω οὐδέ τελευτή , ἀλλά ἄπειρος2 εἰμί . εἰμί μέν γάρ γίγνομαι , ἀρχή ἄν ἔχω ἄρχω γάρ ἄν ποτός γίγνομαι ) καί τελευτή τελευτάω γάρ ἄν ποτός γίγνομαι ) • εἰμί δέ μήτε ἄρχω μήτε τελευτάω ἀεί τε εἰμί καί ἀεί εἰμί , οὐ ἔχω ἀρχή οὐδέ τελευτή · οὖον γάρ ἀεί εἰμί ἀνυστός ὅς τίς μή πᾶς εἰμί . καί ὅτι μέν ὁ “ ποτέ ” χρονικός εἰμί , δῆλος · ὅτι δέ “ γίγνομαι ” ὁ κατά οὐσία γενητός εἶπον , ὅς ἠώς εἄν εἰμί γίγνομαι εἰμί καί οὐ εἰμί , δῆλος ἐκ ὁ τελευτάω γάρ ἄν ποτός γίγνομαι εἰμί ” καί ἐκ ὁ “ οὖον γάρ ἀεί εἰμί ἀνυστός ὅς τίς μή πᾶς εἰμί , ὡς ὁ | ἀεί εἰμί , ὅς καί πᾶς εἰμί , ἀντίκειμαι ὁ γενητός . ὅτι δέ ὥσπερ ὁ “ ποτέ γίγνομαι περαίνω ὁ οὐσία φημί , οὗτος καί ὁ ἀεί εἰμί ἤπειρος λέγω ὁ οὐσία , σαφής ποιέω εἶπον “ ἀλλά ὥσπερ εἰμί ἀεί , οὗτος καί ὁ μέγεθος ἤπειρος ἀεί χρή εἰμί ” . μέγεθος δέ οὖον ὁ διαστατός φημί · αὐτός γάρ ἀδιαίρετος ὁ εἰμί δείκνυμι · “ εἰμί γάρ διαιρέω , φημί , ὁ εἰμί , κινέω . κινέω δέ οὐ ἄν εἰμί ἅμα μέγεθος ὁ δίαρμα αὐτός λέγω ὁ ὑπόστασις . ὅτι γάρ ἀσώματος εἰμί βούλομαι ὁ εἰμί , δηλόω εἶπον “ εἰμί μέν εἰμί εἰμί , δεῖ αὐτός εἷς εἰμί . εἷς δέ εἰμί δεῖ αὐτός σῶμα μή ἔχω . καί ἐφεξῆς δέ ὁ ἀίδιος ὁ ἤπειρος κατά ὁ οὐσία συντάσσω εἶπον “ ἀρχή τε καί τέλος ἔχω ἀπό δέ ὁ ἤπειρος ὁ εἷς συλλογίζομαι ἐκ ὁ “ εἰμί μή εἷς εἰμί , περαίνω πρός ἄλλος . οὗτος δέ αἰτιάομαι Εὔδημος ὡς ἀδιορίστως λέγω γράφω οὕτως · “ εἰμί δέ δή συγχωρέω τις ἤπειρος εἰμί ὁ εἰμί , διά τίς καί εἷς εἰμί ; οὖον γάρ δή διότι πλείων , περαίνω πῃ πρός ἀλλήλων . δοκέω γάρ καί ὁ Παρέλη - λύω χρόνος ἤπειρος εἰμί περαίνω πρός ὁ πάρειμι . πάντῃ μέν οὖν ἤπειρος ὁ πλείων τάχα οὐ εἄν εἰμί , ἐπί ἕτερος δέ φαίνω ἐνδέχομαι . χρή οὖν διορίζω , πῶς ἤπειρος οὐ εἄν εἰμί , εἰμί πλείων . “ p . 186 a 16 ἔπειτα διά τίς ἀκίνητος , εἰμί εἷς ; “ ὁ Μέλισσος δείκνυμι ὁ ἤπειρος ἐκ ὁ μήτε ἀρχή μήτε τέλος ἔχω , ἐκ δέ ὁ ἤπειρος ὁ εἷς εἰμί , ἐφεξῆς καί ὅτι ἀκίνητος δείκνυμι , ὡς ὁ Ἀλέξω - δρ φημί , ὁ ὁ κινέω ἢ διά πλήρης ὀφείλω κινέω ὁ διά κενός , οὗτος δέ καί ἄλλος τίς εἰμί ) . ὅτι δέ διά μέν πλήρης οὐ οἷος τε τίς κις - νέος , κενός δέ μή δύναμαι ἐν ὁ εἰμί εἰμί μηδείς γάρ εἰμί ὁ κενός , εἰμί τε μηκέτι εἰμί ἤπειρος ὁ εἰμί · εἰμί γάρ εἰμί μεθίστημι δύναμαι ἐν ἑαυτοῦ , δῆλος ὡς μείζων ἄν αὐτός εἰμί , οὐδείς δέ μείζων ὁ ἤπειρος ) ... " οὗτος μέν οὖν οὕτως αὐτός λέγω φημί ὁ Ἀλέξανδρος , καί ὡς ὁ κατά τόπος κίνησις ἀναιρέω ὁ Μέλισσος μόνος , οὖον μήv καί ὁ ἀλλοίωσις , οὕτως ποιέω ὁ ἐξήγησις διά ὁ ὑπό ὁ Ἀριστοτέλης εἴρω ὁ ἔπειτα ἀλλοίωσις διά τίς οὐ εἄν εἰμί . ἐγώ δέ δοκέω συμπεραίνω ὁ Μέλισσος ὁ περί ὁ εἰμί εἴρω , ὅτι ἀγένητος καί ἀίδιος καί ἤπειρος καί εἷς καί ὅμοιος , ἐκ οὗτος καί ὁ ἄλλος πᾶς κινέω ὁ περί ὁ γένεσις ἀφαιρέω ἀπό ὁ εἰμί , καί πρῶτος μέν δείκνυμι ὅτι οὔτε ὡς ἀπόλλυμι οὔτε ὡς αὐξάνω ἢ μειόω οὔτε ὡς ἀλλοιόω κις - νέομαι ὁ εἰμί ἢ ὅλως ἑτεροιόω , ὅσπερ κοινός αὔξησις εἄν εἰμί καί ἀλ - λοιωσις . οὔτε γάρ ἀίδιος οὔτε ἤπειρος οὔτε εἷς οὔτε ὅμοιος ἄν εἰμί οὗτος πάσχω · εἶτα ὅτι οὐδέ κενός · ὁ γάρ κενός , οὐ σῶμα ἀλλά κενός ὁ εἰμί , οὐδείς εἰμί . προλαμβάνω οὖν ὅτι ὁ εἰμί πλέω εἰμί , αὐτός δέ εἶπον πλήρης , καί δείκνυμι ὅτι κενός οὐ εἰμί , συνάγω ὅτι οὐ ἄν κινέω κατά τόπος οὔτε ὡς εἰς ἄλλος παρά ἑαυτοῦ τόπος , οὖον γάρ εἰμί τίς κενός ὁ εἰμί εἰς ὅς κινέω , οὔτε εἰς ἑαυτοῦ . ἐκ ἀραιός γάρ πυκνός εἰμί ἀνάγκη γίγνομαι . πυκνός δέ καί ἀραιός οὐ ἄν εἰμί . ὁ γάρ ἀραιός κενός τίς ἔχω , ὁ δέ κενός οὐ εἰμί ἵημι ὅλως οὔτε ἐν αὐτός μάλιστα , διότι πλέω εἰμί . ὅτι δέ πλέω εἰμί ὁ εἰμί , δείκνυμι ἐκ ὁ μηδείς εἰς ἑαυτοῦ εἰσδέχομαι • εἰμί γάρ εἰσδέχομαι , κενός τίς εἰμί ὁ εἰμί , κενός δέ μή εἰμί . ὅτι2 δέ οὐ ὡς ὁ Ἀλέξανδρος ἀκούω , οὕτως ὁ ἀπόδειξις προέρχομαι ἐκ ὁ ὁ κινέω ἢ διά πλήρης ὀφείλω κινέω ἢ διά κενός , ἀλλά ὅτι δεῖ αὐτός ὁ εἰμί πλήρης εἰμί , δηλόω καί ὁ Εὔδημος λέγω “ ἀκίνητος δέ δή πῶς ; ἢ ὅτι πλήρης . πλήρης δέ , ὅτι οὐ εἰμί ἤπειρος κενός μετέχω ἀλλά ἐπεί ἄν ἀρχαιοπρεπῶς ἀλλά οὐ ἀσαφής οὗτος καί ὁ Μέλισσος γράφω , παράκειμαι καί αὐτός ὁ ἀρχαῖος γράμμα πρός ὁ δύναμαι ὁ ἐντυγχάνω ἀκριβής γίγνομαι κριτής ὁ προσφυής ἐξήγησις . λέγω δέ οὖν ὁ Μέλισσος οὕτως ὁ πρότερος εἴρω συμπεραίνω καί οὕτως ὁ περί ὁ κίνησις ἐπάγω . “ οὔτως οὕτως οὖν ἀίδιος εἰμί καί ἤπειρος καί εἷς καί ὅμοιος πᾶς . καί οὔτε ἄνω ἀπόλλυμι οὔτε μείζων γίγνομαι οὔτε μετακοσμέω οὔτε ἀλγέω οὔτε ἀνιάω . εἰμί γάρ τίς οὗτος πάσχω , οὐ ἄν ἔτι εἷς εἰμί . εἰμί γάρ ἑτεροιόω , ἀνάγκη ὁ εἰμί μή ὅμοιος εἰμί , ἀλλά Απόλ - λύω ὁ πρόσθεν εἰμί , ὁ δέ οὐ εἰμί γίγνομαι . εἰμί τοίνυν θρίξ εἷς μῦς - Ῥίον ἔτος ἑτεροῖος γίγνομαι ὁ πᾶς , ὄλλυμι ἄν ἐν ὁ πᾶς χρόνος . ἀλλά οὐδέ μετακοσμέω ἀνυστός · ὁ γάρ κόσμος ὁ πρόσθεν εἰμί οὐ ἀπόλλυμι οὔτε ὁ μή εἰμί γίγνομαι . ὅτε δέ μήτε προσγίγνομαι μηδείς μήτε ἀπόλλυμι μήτε ἑτεροιόω , πῶς ἄν μετακοσμέω ὁ εἰμί τίς εἰμί . εἰμί μέν γάρ τίς γίγνομαι ἑτεροῖος , ἤδη ἄν καί μετακοσμέω · οὐδέ ἀλγέω · οὖον γάρ ἄν πᾶς εἰμί ἀλγέω · οὖον γάρ ἄν δύναμαι ἀεί εἰμί χρῆμα ἀλγέω οὐδέ ἔχω ἴσος δύο - νάμι ὁ ὑγιής · οὔτε ἄν ὅμοιος εἰμί , εἰμί ἀλγέω · ἀπογίγνομαι γάρ τις ἄν ἀλγέω ἢ προσγίγνομαι , οὐ ἄν ἔτι ὅμοιος εἰμί . οὐδέ ἄν ὁ ὑγιής ἀλγέω δύναμαι · ἀπό γάρ ἄν ὄλλυμι ὁ ὑγιής καί ὁ εἰμί , ὁ δέ οὐ εἰμί γίγνομαι . καί περί ὁ ἀνιάω αὐτός λόγος ὁ ἀλγέω . οὐδέ κενός εἰμί οὐδείς • ὁ γάρ κενός οὐδείς εἰμί · οὐ ἄν οὖν εἰμί ὁ γε μηδείς . οὐδέ κινέω · ὑποχωρέω γάρ οὐ ἔχω οὐδαμῇ , ἀλλά πλέω εἰμί . εἰμί μέν γάρ κενός εἰμί , ὑποχωρέω ἄν εἰς ὁ κενός · κενός δέ μή εἰμί οὐ ἔχω ὅπῃ ὑποχέω - ῥῆσις . πυκνός δέ καί ἀραιός οὐ εἄν εἰμί · ὁ γάρ ἀραιός οὐ ἀνυστός πλέω εἰμί ὁμοίως ὁ πυκνός , ἀλλά ἤδη ὁ ἀραιός γε κενός γίγνομαι ὁ πυκνός . κρίσις δέ οὗτος χρή ποιέω ὁ πλέω καί ὁ μή πλέω · εἰμί μέν οὖν χωρέω τίς ἢ εἰσδέχομαι , οὖον πλέω • εἰμί δέ μήτε χωρέω μήτε εἰς - δέχομαι , πλέω . ἀνάγκη τοίνυν πλέω εἰμί , εἰμί κενός μή εἰμί . εἰμί τοίνυν πλέω εἰμί , οὖον κινέω οὗτος μέν οὖν ὁ ὁ Μέλισσος . ὁ δέ Ἀριστοτέλης αἰτιάομαι πρῶτος μέν διά τίς ἀνάγκη , εἰμί ὅς εἰμί μή κινέω κατά τόπος , εἴπερ δύναμαι καί ὅλος ἐν εἷς καί ὁ αὐτός τόπος Μένων κινέω ὁ ὁ μόριον ἀντιπερίστασις , κενός τις μή δήω , καθάπερ καί ὅδε ὁ ὕδωρ ἐν εἷς καί ὁ αὐτός μένω ἀγγεῖον δονέω . τίς οὖν κωλύω καί ὁ πᾶς μήτε ἀπολιμπάνω ὁ τόπος μήτε ἐπιλαμβάνω κινέω , ὁ ἐν αὐτός μόριον κινέω ὁ ἀντιπερίστασις ὁ πρός ἄλμα - ληλα , καθάπερ καί ὁ ὅλος σφαῖρα περί μένω ὁ πόλος καί ὁ ἄγω κινέω φαίνω , καί πᾶς σφαῖρα καί κῶνος καί κύλινδρος ; δύναμαι γάρ κινέω τίς κατά τόπος καί μή ἀμείβω τόπος ἐκ τόπος , ὡς εἴρω . ὥσπερ δέ φημί μέρος ὕδωρ κινέω ἐν ἑαυτοῦ , οὕτως τίς κωλύω καί ὁ πᾶς εἰμί ; ἐπεί δέ καί ὁ ἀλλοίωσις ἀναιρέω ἐκ ὁ εἷς εἰμί ὁ Μέλισσος , διά τίς , φημί , οὐ ἄν εἰμί ἀλλοίωσις εἷς εἰμί , εἴπερ δυνατός ὁ αὖος - ὁ εἷς κατά ὁ οὐσία ὑπομένω ποιότης ἄλλοτε ἄλλος μεταλαμβάνω , οἷος ἐκ θερμός ψυχρός γίγνομαι ἢ ἐκ λευκός μέλας ἢ ἐκ ὑγιαίνω νο - σέω . ἔοικα δέ ὁ ὁ Ἀριστοτέλης βραχυλογία σφάλλω πολλαχοῦ ὁ ἐξηγητής · εἶπον γάρ αὐτός ἔπειτα ἀλλοίωσις διά τίς οὐ ἄν εἰμί , ὁ Ἀλέξανδρος οὕτως ἐξηγέομαι “ ὡς Μέλισσος διά ὁ δείκνυμι μή δύναμαι ὁ εἰμί ὁ κατά τόπος κίνησις κινέω ὁ πάντῃ ἀκίνητος αὐτός κάτειμι - 003E ; 003E ; Torstrik ἀλγεινός a 2 ἀλγεινός a 3 εἰμί ( post εἰμί ) om . D Λόι γοροῦντος’’ οὗτος γάρ αὐτός λέγω γράφω ὁ Ἀλέξανδρος ) , καίτοι ὁ Μέλισσος καί πρό ὁ κατά τόπος κίνησις ὁ ἄλλος ἀναιρέω , ὡς ὁ προεκτίθημι ῥῆσις δηλόω . ὡς δέ ὁ εἷς ἀλλοιόω καί ἑτεροιόω δύναμαι καί Μένων ἔτι εἷς κατά ὁ οὐσία , οὕτως νῦν ὑπαντάω ὁ Ἀριστοτέλης ὁ εἷς ὁλοσχερῶς κατά ὁ συνήθεια λαμβάνω λέγω γάρ εἷς καί ὁ αὐτός Μένων Σωκράτης ὀδυνάω τε ὁ σκέλος καί ἀναπαύω - ἵημι ) , ὁ Μέλισσος κύριος ὁ εἷς λαμβάνω ἀλλά οὐ ὁλοσχερής , ὡς δηλόω ὁ τε ἄλλος ὁ εἴρω καί οὐ ἥκιστος ὁ “ εἰμί τοίνυν θρίξ εἷς μυρίος ἔτος ἑτεροῖος γίγνομαι ὁ πᾶς , ὄλλυμι ἄν ἐν ὁ πᾶς χρόνος , ὡς δήω εἰμί εἰμί εἷς εἰμί , καί ὅμοιος καί ἀίδιος κύριος · ὥστε κατά πάντης μένω οὐ ἄν ἔχω τίς κατά ὅς μεταβολή ὑποδείκνυμι . ἀνάγκη γάρ εἰμί ὁ ἀλλοιόω καί ὁ ἑτεροιόω ὁπωσοῦν ἀπό ἄλλος διάθεσις εἰς ἄλλος μεταβάλλω . κατά τόπος δέ εἰμί κινέω περιδινέω ὥσπερ ὁ ὕδωρ , κενός μή εἰμί ἀνάγκη σχῆμα ἔχω περιφερής , οἷος σφαιρικός ἢ κωνικός ἢ ΚΥ - λινδρικόν · ὁ γάρ ἄλλος σχῆμα περιδινέω ἄλλοτε ἄλλος τόπος ἐπι - λαμβάνω · σχηματίζω δέ περαίνω εἄν εἰμί καί οὐ ἤπειρος . εἰμί δέ ἀκίνητος πρότερος εἰμί κινέω ἐν ὁ αὐτός τόπος , ἀνάγκη πυκνόω καί ἀραιόω μέρος τις γίγνομαι ὁ ἀρχή ὁ κίνησις . ὅλως δέ σός - Μάτων κίνησις ὁ περιδίνησις • ἀσώματος δέ δείκνυμι ὁ εἰμί ὑπό Μέλισσος . p . 186 a 19 ’αλλά μήv οὐδέ ὁ εἶδος οἷος τε εἷς εἰμί ἠώς ὁ καί ὁ ἐναντίος ἀλλήλων . ’Ev ὁ καθόλου λόγος τρεῖς ὁ εἷς σημαίνω ἀφορίζω , ὁ τε κατά συνέχεια καί ὁ ὡς ἀδιαίρετος καί ὁ ὁ λόγος εἷς , δείκνυμι ὅτι κατά οὐδείς ὁ σημαίνω οὗτος εἷς εἰμί δύναμαι ὁ εἰμί καί ὑπάω - τήσας καί πρός αὐτός ὁ ὁ Μέλισσος λόγος , κοινός οἴομαι οὗτος ἐπάγω λόγος , ὅτι ὅλως ὁ εἶδος εἷς οὐ οἷος τε ὁ εἰμί εἰμί πλήν ὁ ἐκ ὅς , τουτέστι πλήν κατά ὁ ὑλικός αἴτιος . άκατος οὗτος γάρ , ὡς ὁ Ἀλέξανδρος ἐξηγέομαι , δυνατός εἷς ὁ εἶδος λέγω ὁ εἰμί , ὥσπερ καί ἄλλος τις ὁ φυσικός λέγω , Θαλῆς μέν Ἵππων ὕδωρ λέγω , Ἀναξιμένης δέ ἀήρ , Ἡράκλειτος δέ πῦρ · αὐτός μέντοι ὁ εἰμί εἷς ὁ εἶδος λέγω αὖος - τόθεν ἄτοπος . ἄν μέν γάρ οὕτως τις λέγω εἷς εἰμί ὁ εἰμί καθό ἐκ εἷς τις καί εἷς ἀρχή ὁ πᾶς γίγνομαι , λέγω ἄν τις λόγος καί ὑπό φύω - Σίκων τίνω εἴρω · κατά ὅς γάρ ὁ ἀρχή ὁ εἰμί εἷς , κατά οὗτος εἷς ὁ λόγος ὁ πᾶς γίγνομαι ἄν , καθό ἐκ εἷς , ἀλλά οὖον καθό εἰμί · κατά γάρ οὗτος διάφορος ἔχω λόγος , τις δέ καί ἐναντίος , πῶς ἄν εἰμί ὁ αὐτός ἀλλήλων ; οἷος ἄνθρωπος καί ἵππος ὁ λογικός ζῷον καί ἄλογος κατά μέν ὁ ὕλη ὁ αὐτός ἄν εἰμί , κατά δέ ὁ εἶδος οὐκέτι . δῆλος δέ ὅτι ὁ ὁ διάφορος ὁ αὐτός εἰμί μᾶλλον ἄτοπος εἰμί ὁ ὁ ἐναντίος ὁ αὐτός εἶμαι ἐφίστημι δέ ἄξιος εἰς ὅς ὁ Ἀλέξανδρος ἀποβλέπω εἷς ὁ εἶδος ὁ κατά ὁ ὕλη φημί δυνατός λέγω ὁ εἰμί . ἢ οὗτος μέν βίαιος ὁ λέγω ὁ ἐάω ὁ ὕλη , ἀγαθός δέ λέγω ὅτι ὅλως ὁ εἶδος οὐ οἷος τε εἷς εἰμί , ἀλλά εἴπερ ἄρα , κατά κοινότης τις χρή λαμβάνω ὁ εἷς , οἷος ὁ ὕλη καί ὁ ἐκ ὅς , ὥσπερ τις ὁ φυσικός λέγω . διό καί ἐπάγω ἄνθρωπος γάρ ἵππος ἕτερος ὁ εἶδος καί ὁ ἐναντίος ἀλλήλων ὡς εἶδος λέγω ὁ καθό ἕκαστος εἰμί , ἀλλά οὐ ὁ ἐκ ὅς . δῆλος δέ ὅτι εἰμί οὕτως εἶδος τις λέγω ὡς ὁ συντίθημι , ὅς καί ὁ ὁρισμός σύνθετος ἀποδίδωμι , οὐ ἄν δέχομαι Μέλισσος εἶδος εἰμί ὁ εἰμί · εἰμί δέ οὕτως ὡς ὁ ἄυλος καί ἁπλόος - στατός , τάχα ἄν δέχομαι · πολύς γάρ αὐτός καί αὐτός κατηγορέω , ὁ ἀγός - νέος , ὁ ἀκίνητος , ὁ ἤπειρος καί ἄλλος πολύς . ἀλλά οὔτε οὕτως εἷς ὡς ὁ ἐκ ὅς καί ὁ ὑλικός λέγω ἄν Μέλισσος οὔτε ὡς ὁ φυσικός ἀσώματος γάρ λέγω ὁ εἰμί ) οὔτε κατά ὁ κύριος ὕλη , εἴπερ μήτε εἰσδέχομαι τίς λέγω ὁ εἰμί μήτε μοτακοσυιημι , ὁ δέ ὕλη καί εἰσδέχομαι καί μεταχοσμειος . ἔτι δέ “ ὁ εἰμί ἀληθινός , φημί , κρατύς οὐδέν’’ . ὁ δέ ὕλη ὁ κακός . p . καί πρός Παρμενίδης δέ ὁ αὐτός τρόπος ὁ λόγος ἠώς ὁ ὁ δέ ὅτι οὖον συμπεραίνω . καί ἐν ὁ δόξα καί ἐν ὁ ὁ δόξα κατασκευή ὁ μέν εἰμί κοινός πηρός - Μενίδη καί μελίσσω , ὁ δέ ἴδιος · κοινός μέν ἐν ὁ δόξα ὁ εἷς εἰμί ὁ ὅς καί ἀκίνητος , ἴδιος δέ ὁ Μέλισσος μέν ἤπειρος λέγω ὁ εἰμί , Παρμενίδης δέ περαίνω • κατά δέ ὁ κατασκευή κοινός μέν πάλιν αὐτός ὁ τε ἀσυλλόγιστος ἐρωτάω καί ὁ ψευδής λαμβάνω πρότασις · ἴδιος δέ αὐτός ὁ πρότασις , ὅς ἑκάτερος αὐτός χράω · οὖον γάρ διά ὁ αὐτός ἄμφω ὁ ἀποδείκνυμι ποιέω . καί ὁ ἀντιλογία οὖν ὁ πρός αὐτός ὁ μέν κατά ὁ αὐτός τρόπος γίγνομαι , ὁ δέ κατά ἄλλος καί ἄλλος . ὅσος μέν γάρ καθόλου ἀναιρετικός εἴρω ὁ εἷς εἰμί ὁ εἰμί , οὗτος ὁμοίως πρός ἑκάτερος εἴρω , ὥσπερ καί ὅτι παρά ἀμφότερος ὁ λόγος ἁμαρτάνω καί ὅτι ψευδής λαμβάνω καί ὅτι οὖον συμπεραίνω · καί γάρ καί οὗτος κοινῶς ἐπάγω πρός λύσις • ὅσος δέ πρός ὁ οἰκεῖος ἑκάτερος πρότασις λέγω , οὗτος ἴδιος πρός ἑκάτερος ὑπαντάω . καί καθό δέ ἐν ὁ δόξα διαφέρω ὁ μέν ἤπειρος ὁ δέ περαίνω λέγω ὁ εἰμί , καί κατά οὗτος διάφορος ὁ ἀντι - λόγιος ἀνάγκη γίγνομαι . p . 186 a 24 ψευδής μέν ὁ ἁπλόος λαμβάνω ὁ εἰμί λέγω . ὁ Παρμενίδης λόγος , ὡς ὁ Ἀλέξανδρος ἱστορέω , ὁ μέν Θεόφραστος οὕτως ἐκτίθημι ἐν ὁ πρῶτος ὁ φυσικός ἱστορία “ ὁ παρά ὁ εἰμί οὐ εἰμί · ὁ οὐ εἰμί οὐδείς · εἷς ἄρα ὁ ὄνος , Εὔδημος δέ οὕτως “ ὁ παρά ὁ εἰμί οὐ εἰμί , ἀλλά καί μοναχός λέγω ὁ εἰμί · εἷς ἄρα ὁ ὅς οὗτος δέ εἰμί μέν ἀλλαχοῦ ποῦ γράφω οὕτως σαφῶς Εὔδημος , οὐ ἔχω λέγω · ἐν δέ ὁ φυσικός περί Παρμενίδης ὅδε γράφω , ἐκ ὅς ἴσως συνάγω ὁ εἴρω δυνατός • Παρμενίδης δέ οὖον φαίνω δείκνυμι ὅτι εἷς ὁ εἰμί , οὐδέ εἰμί τις αὐτός συγχωρέω μοναχός λεʹ - γίγνομαι ὁ εἰμί , εἰμί μή ὁ ἐν ὁ τίς κατηγορέω ἕκαστος ὥσπερ ὁ ἄνθρωπος ὁ ἄνθρωπος . καί ἀποδίδωμι ὁ λόγος κατά ἕκαστος ἐνυπάρχω ὁ ὁ εἰμί λόγος ἐν ἅπας εἷς καί ὁ αὐτός ὥσπερ καί ὁ ὁ ζῷον ἐν ὁ ζῷον . ὥσπερ δέ εἰμί πᾶς εἰμί ὁ εἰμί καλός καί μηδείς εἰμί λαμβάνω ὅς οὐ εἰμί ἄν - λός , καλός μέν εἰμί πᾶς , οὖον μήv εἷς γε ὁ καλός ἀλλά πολύς ὁ μέν γάρ χρῶμα καλός εἰμί ὁ δέ ἐπιτήδευμα ὁ δέ ὅστις ) , οὗτος δή καί ὄνιον μέν πᾶς εἰμί , ἀλλά οὐ εἷς οὐδέ ὁ αὐτός · ἕτερος μέν γάρ ὁ ὕδωρ , ἄλλος δέ ὁ πῦρ . Παρμενίδης μέν οὖν ἄγαμαι τις ἀναξιόπιστος ἀκολουθέω λόγος καί ὑπό τοιοῦτος ἀπατάω , ὁ οὔπω τότε διασαφέω οὔτε γάρ ὁ πολλαχῶς λέγω οὐδείς , ἀλλά Πλάτων πρῶτος ὁ δισσός εἰσάγω , οὔτε ὁ κατά ἑαυτοῦ καί κατά συμβεβηκός ) · φαίνω τε ὑπό οὗτος διαψεύδω . οὗτος δέ ἐκ ὁ λόγος καί ἐκ ὁ ἀντιλογία θεωρέω καί ὁ συλλογίζομαι · οὖον γάρ συγχωρέω , εἰμί μή φαίνω ἀναγκαῖος · ὁ δέ πρότερος ἀναπόδεικτος ἀποφαίνω - νοέω . καί μέχρι οὗτος ὁ περί Παρμενίδης προάγω ἐπί Ἀναξαγόρας μεταβαίνω . Πορφύριος δέ καί αὐτός ὁ μέν ἐκ ὁ Παρμενίδειος ἔπος ὡς οἴομαι ὁ δέ ἐκ ὁ Ἀριστοτέλης καί ὅς ἄν τις πιθανός ἐκτίθημι ὁ Παρμενίδης δόξα βούλομαι εἶπον γράφω οὗτος . ἔχω δέ αὐτός ὁ λόγος οὕτως · “ εἰμί τίς παρά ὁ λευκός εἰμί , ἐκεῖνος οὖον λευκός εἰμί , καί εἰμί τίς παρά ὁ ἀγαθός εἰμί , ἐκεῖνος οὐ ἀγαθός εἰμί , καί εἰμί τίς παρά ὁ εἰμί εἰμί , ἐκεῖνος οὐ εἰμί εἰμί . ὁ δέ οὐ εἰμί οὐδείς · ὁ εἰμί ἄρα μόνος εἰμί · εἷς ἄρα ὁ εἰμί . καί γάρ εἰμί μή εἷς εἰμί ἀλλά πλείων ὁ εἰμί , ἤτοι ὁ εἰμί διαφέρω ἀλλήλων ἢ ὁ μή εἰμί • ἀλλά οὔτε ὁ εἰμί διαφέρω ἄν κατά γάρ αὐτός ὁ εἰμί ὁμοῖος εἰμί , καί ὁ ὅμοιος ὁ ὅμοιος ἀδιάφορος καί οὐ ἕτερος τυγχάνω εἰμί , ὁ δέ μή ἕτερος εἷς εἰμί ) οὔτε ὁ μή εἰμί · ὁ γάρ διαφέρω πρότερος εἰμί δεῖ , ὁ δέ μή εἰμί οὐδείς διαφέρω ἀλλήλων · εἰμί τοίνυν πλείων φημί ὑποτίθημι μήτε ὁ εἰμί μήτε ὁ μή εἰμί διαφέρω οἷος τε καί ἕτερος εἰμί ἀλλήλων , δῆλος ὡς εἷς πᾶς εἰμί καί οὗτος ἀγένητος τε καί ἄφθαρτος . ὁ μέντοι Ἀριστοτέλης ἐν ὁ ἑξῆς ἔοικα οὗτος πως ἀπομνημονεύω ὁ Παρμενίδειος λόγος · εἰμί εἷς σημαίνω ὁ εἰμί καί μή οἷος τε εἰμί ἅμα ὁ ἀντίφασις , οὐ εἰμί οὐδείς μή ὅς . αὐτός δέ καί οὗτος ἐννοέω ὁ πρότερος . εἰμί γάρ εἷς σός - μαίνομαι ὁ εἰμί , ὁ παρά ἐκεῖνος οὐ εἰμί καί οὐδείς εἰμί . καί εἰμί μή συνυπάρχω ὁ ἀντίφασις , ὥστε αὐτός καί εἰμί ἅμα καί οὐ εἰμί εἰμί , δῆλος ὅτι ὁ παρά ὁ εἰμί οὐ εἰμί εἰμί καί ὁ οὐ εἰμί οὐδείς . εἰμί δέ τις ἐπιθυμέω καί αὐτός ὁ Παρμενίδης οὗτος λέγω ἀκούω ὁ πρότασις , ὁ μέν ὁ παρά ὁ εἰμί οὐ εἰμί καί οὐδείς λέγω , ὅστις ὁ αὐτός εἰμί ὁ ὁ εἰμί μοναχός λέγω , εὑρίσκω ἐν ἐκεῖνος ὁ ἔπος · ὁ μέν ὅπως εἰμί τε καί ὡς οὐ εἰμί μή εἰμί πειθώ εἰμί κέλευθος ἄλη τίθημι γάρ ὀπηδέω ) , ὁ δέ ὡς οὐ εἰμί τε καί ὡς χρέος εἰμί μή εἰμί ὁ δή ὅς φράζω παναπευθής εἰμί ἀτραπός . οὔτε γάρ ἄν γιγνώσκω ὁ γε μή εἰμί οὖον γάρ ἀνυστός ) οὔτε φράζω . ὅτι δέ ὁ ἀντίφασις οὖον συναληθεύω , διά ἐκεῖνος λέγω ὁ ἔπος , διά ὅς 5 μέμφομαι ὁ εἰς αὐτός συνάγω ὁ ἀντίκειμαι . εἶπον γάρ εἰμί γάρ εἰμί , μηδείς δέ οὐ εἰμί , ὁ γε ἐγώ φράζω ἄνωγα , πρῶτος γάρ σός ἀπό ὁδός οὗτος εἴργω , ἐπάγω ἀτάρ ἔπειτα ἀπό ὁ , ὅς δή βροτός οἶδα οὐδείς πλάσσω δίκρανος · ἀμηχανία γάρ ἐν αὐτός στῆθος εὐθύνω πλαγκτός νόος . ὁ δέ φορέω κωφός ὁμῶς τυφλός τε τέθηπα ἄκριτος φῦλον , ὅς ὁ πέλω τε καί οὐ εἰμί αὐτός νομίζω ακούω αὐτός , πάντω δέ παλιντροπους εἰμί κέλευθος . οὗτος δή ὁ λόγος πρῶτος μέν ὁ ψεῦδος ἔλεγχος ὁ πρότασις ὁ " Ἀριστοτέλης , εἶτα ὁ ἀσυλλόγιστος . καί ψεύδω μέν φημί ὅτι μοναχός λαμβάνω ὁ εἰμί λέγω πολλαχῶς , κατά ὅσος ἐν κατηγορία ἐπιδείκνυμι τρόπος λέγω . ὁ γάρ εἶμι τίς παρά ὁ ὅς εἰμί , ἐκεῖνος οὐ εἰμί ἐστιν’ εἰμί μοναχός λέγω ὁ εἰμί , ἴσως ὀρθῶς εἄν λέγω , ἐπί δέ ὁ πολλαχῶς λέγω οὐκέτι · οἷος εἰμί λέγω τις · εἰμί τίς παρά ὁ καρκίνος εἰμί , ἐκεῖνος οὖον 5 καρκίνος εἰμί · πυνθάνομαι γάρ ὁ παρά ποῖος καρκίνος . ὁ μέν γάρ παρά ὁ ἔνυδρος καρκίνος οὐράνιος καρκίνος εἰμί ἢ ὁ ὁ χάλκεος · καί ὁ παρά ὁ οὐράνιος δέ ἄλλος τίς εἶδος καρκίνος οὖον κωλύω εἰμί · ὁμοίως δέ καί εἰμί τίς παρά ὁ εἰμί εἰμί , οἱονεί παρά ὁ οὐσία , ἐκεῖνος οὐ οὐσία μέν , ποιότης μέντοι γε ἢ ποσότης εἰμί οὖον κωλύω , καί εἰμί τίς παρά ὁ ποιός - τητάω , οὖον ποιότης , οὐσία μέντοι γε ἢ ποσότης . καί οὕτως οὐδείς κωλύω πολύς εἰμί ὁ εἰμί , καί αὐτός γε ὁ εἰμί οὐ εἰμί εἰμί , ἀλλά οὐ ὁ ἀντι - κεῖμαι . Σωκράτης γάρ ἄνθρωπος μέν εἰμί , ἵππος δέ οὖον , καί οὐσία μέν , ποιότης δέ οὖον . καί ἄλλως δέ ἄτοπος ὁ λῆμμα . ὁ γάρ εἶμι τίς ὁ εἰμί εἰμί , οὐ εἰμί ἐστιν’ ἅμα δίδωμι εἰμί εἰμί τίς ὁ αὐτός καί μή εἰμί · οὗτος δέ ἐπί ὁ κατά ἑαυτοῦ λέγω εἰμί ἄτοπος . εἰμί τις δέ οὗτος προφέρω ὁ πρῶτος πρότασις ὡς πολλαχῶς ὁ εἰμί λέγω , οὗτος μέν ἀληθής εἰμί , ὁ μέντοι ἐφεξῆς αὐτός οὐκέτι ἀληθής ὁ λέγω ὁ οὐ εἰμί οὐδείς · ἴσος γάρ εἰμί οὗτος ὁ τότος παρά ὁ οὐσία οὐδείς ἑστία , καίτοι πολύς εἰμί ὁ οὐ εἰμί οὐσία . οὕτως μέν οὖν ὁ κατά Θεόφραστος πρότασις ὡς ψευδής εἰμί διελέγχω · ὡς δέ ἀσυμπέραντος , ὅτι ὁ μέν ἀκόλουθος ἐπάγω συμπέρασμα εἰμί τότος παρά ὁ εἰμί οὐδείς . ὁ δέ ἔπειμι - γε ἔρχομαι ἄρα ὁ ὄνος . κἀν μοναχός δέ τις ὑποτίθημι ὁ εἰμί λέγω , ὡς μνημονεύω Εὔδημος , ψεῦδος καί οὗτος λαμβάνω · οὖον γάρ μοναχός ὁ εἰμί , εἰμί γε δεκαχῶς . ἔπειτα οὐδέ οὕτως συμπεραίνω ὅτι εἷς ὁ εἰμί . κἀν ὑποτίθημι - ὁ δέ τις μηδείς ἄλλος παρά ὁ οὐσία εἰμί , οὐδείς κωλύω οὐσία μέν εἰμί μόνος , πολύς δέ οὗτος , ὅσπερ καί ὁ Εὔδημος δηλόω διά ὁ “ αὐδέ εἰμί τις αὐτός συγχωρέω μοναχός λέγω ὁ ὄνος καί ὁ ἑξῆς “ οὖς γάρ εἰμί πᾶς ὁ εἰμί καλός εἰμί καί μηδείς εἰμί λαμβάνω ὅς οὐ εἰμί καλός , καλός μέν εἰμί πᾶς , οὖον μήv εἷς γε ὁ καλός ἀλλά πολύς ὁ μέν γάρ χρῶμα καλός εἰμί ὁ δέ ἐπιτήδευμα ὁ δέ ὁτιδήποτε , ὁ δέ αὐτός ἐπί ὁ λευκός δείκνυμι ὁ Ἀριστοτέλης , “ οὐτάω δή καί εἰμί μέν πᾶς εἰμί , ἀλλά οὐ εἷς οὐδέ ὁ αὐτός • καί ψευδής ὁ ἐπιφορά ὁ λέγω ἔρχομαι ἄρα ὁ ὄνος καί οὐ ἐκ ὁ κεῖμαι σύνειμι . ἄν γάρ μοναχός ὁ εἰμί , οὐ ἤδη εἷς ὁ εἰμί · μοναχός γάρ λέγω καί γένος καί ἐΰς · ἑκατέρως δέ πολύς . καί συμβαίνω ὁ ἐπί ὁ κατά ὁ καλός παράδειγμα ὑπό ὁ Εὔδημος εἴρω “ ὅστις καλός μέν εἰμί πᾶς , οὖον μήv εἷς ὁ καλός ὁ ἀριθμός • ὁ γάρ ὁ λόγος εἷς οὐ ἤδη καί ὁ ἀριθμός εἷς . ὁ δέ αὐτός ἐπί ὁ λευκός συνάγω ὁ Ἀριστοτέλης . εἰμί δέ τις λέγω μή ὁ ἀριθμός συνάγω εἷς ὁ εἰμί , ἀλλά ὁ ἐΰς ἢ ὁ γένος , οὗτος αὐτόθεν ὁμολογέω πολύς λέγω ὁ ὄνιον ὁ ἀριθμός · ὁ δέ κατά γένος εἷς καί ὁ λόγος πολύς εἰμί . εἰμί δέ οὕτως εἷς ὁ εἰμί λέγω , πῶς ἔτι διά ὁ εἷς εἰμί ἀκίς - νέος εἴρω ; p . 186 a 25 ἀσυμπέραντος δέ , ὅτι εἰμί μόνος ὁ λευκόν λαμβάνω . κἀν συγχωρέω τις αὐτός , φημί , ὁ εἰμί μή πολλαχῶς λέγω ἀλλά μοναχός , ὡς εἰμί ὁ πρότασις ἀληθής ὁ λέγω τότος παρά ὁ εἰμί οὐ ὄνος , σημαίνω δέ εἷς ὁ εἰμί , οὐδέ οὕτως εἷς ὁ ἀριθμός συνάγω ὁ εἰμί . ὁ γάρ συνάγω εἰμί ὅτι τότος παρά ὁ εἰμί οὐδείς εἰμί οὐ ἐν . εἰμί δέ τις ὁ ἀντίστροφος οὗτος βούλομαι συνάγω ὡς ἕπω ὁ συνάγω , " ὅσπερ δοκέω ποιέω ὁ Παρμενίδης , ἐπεί σύν ἀντίθεσις ὁ ἀντιστροφή , ὁ συνάγω εἰμί τότος εἷς ἄρα ὄνος . εἰμί γάρ ὁ ἀκολουθία εἰμί τότος παρά ὁ εἰμί , τουτέστι ὁ μή εἰμί , οὐ ἐν , γίγνομαι ἐκ ὁ ἀντιστροφή ὁ ὁ εἷς ἄρα ὄνος · ὅσπερ ἄλλος εἰμί ὁ ὁ εἰμί εἷς ἢ εἷς ὁ ὄνος . αὐτός δέ ἐπί ὁ λευκός δείκνυμι ὁ ἀσυμπέραντος νῦν μέν ὡς συμβεβηκός τίς λαμβάνω ὁ εἰμί , μετά ὀλίγος δέ ὡς οὐσία καί κατά ἑκάτερος δείκνυμι μή δύναμαι εἷς εἰμί ὁ εἰμί . εἰμί γάρ μόνος εἰμί ὁ λευκός καί μηδείς ἄλλος , ὡς πᾶς ὁ παρά ὁ λευκός μή εἰμί εἰμί καί ὁ μή εἰμί μηδείς , οὐδέ οὕτως εἷς ὁ ἀριθμός δείκνυμι ὁ λευκός , ἀλλά εἴπερ ἄρα , ἢ ὁ γένος ἢ ὁ ἐΰς , ὅσπερ καί πολύς εἰμί . ὅτι δέ οὐ εἰμί εἷς ὁ ἀριθμός , δείκνυμι ὑπομιμνήσκω ὁ προλαμβάνω ὁ τοιοῦτος εἷς διαίρεσις . εἰμί γάρ εἰμί εἷς ὁ ἀριθμός , ἢ ὡς συνεχής μέλλω εἰμί εἷς ἢ ὡς ἀδιαίρετος ἢ ὡς ὁ λόγος ὁ αὐτός . ἀλλά οὔτε ὡς συνεχής ἀνάγκη εἷς εἰμί · δύναμαι γάρ πολύς εἰμί καί διά-ὁρίζω ὁ λευκόν οὗτος κεῖμαι ὁ πρότασις . οὐδέ γάρ ὁ συνέχεια εἷς λευκός εἰμί χιών καί κύκνος καί ψίμυθος , ἀλλά διαιρέω . καίτοι ἐν συνεχής τις αὐτός συγχωρέω , πολύς δείκνυμι ὁ συνεχής ὁ διαίρεσις . καί ἄλλως δέ κἀν συνεχής τις εἰμί συγχωρέω ὁ λευκός , οὐ εἰμί ὁ λόγος εἷς , ἕκαστος γάρ ὁ λευκός ἴδιος λαμβάνω διαιρέω εἰς τε ὁ ὑπόκειμαι - μένω ὅς μετέχω λευκότης λευκός λέγω , καί εἰς αὐτός ὁ χρῶμα ὁ ἐγώ - τεχοωνος . καί γάρ καί οὗτος λευκός λέγω καί λευκός εἰμί καί εἶδος λευκότης . καί εἰμί ἑκάτερος ἴδιος ὁ λόγος , ὁ μέν ὡς ὑπόκειμαι , οἷος ὁ κύκνος ὅτι εἰμί ζῷον τοιόσδε λευκόω , ὁ δέ ὡς κατά ὑπο - κεῖμαι ἢ ἐν ὑπόκειμαι , ἑκατέρως | γάρ ὑπό αὐτός λέγω ὁ συμβαίνω - βήξ , ὅτι εἰμί χρῶμα διακριτικός ὄψις . ὥστε πολύς εἰμί ὁ λευκόν καί Μένων ἀληθής ὁ λέγω πρότασις παρά ὁ λευκός οὐδείς · ἄλλος γάρ ἑκάτερος λόγος , καίτοι λευκός ἄμφω λέγω . καί οὖον δεῖ ταράσσω μή ἀναγκάζω ἕτερος ὁ λόγος λέγω ὁ συμβαίνω παρά ὁ ὑπόκειμαι χωριστός αὐτός δίδωμι ὁ ὑπόκειμαι ὁ ὑπόστασις . οὖον γάρ ἀνάγκη , ὅς ὁ λόγος ἕτερος , οὗτος καί κατά ὑπόστασις ἀλλήλων χωρίζω . καί γάρ ὁ συνυφίστημι ἀλλήλων ἔχω λόγος οἰκεῖος , καί ἐπέρεισις οἰκεῖος δέχομαι ὁ Ψυχή , ὡς ἐπιφάνεια καί σῶμα . οὐδέ γάρ καθό χωριστός , . κατά οὗτος λόγος οἰκέω ἔχω . οὗτος δέ , φημί , Παρμενίς - δήω εἰμί οὔπω ὁράω , ὅτι δυνατός ὁ ὁ ὑπόστασις εἷς εἰμί λόγος διάφορος έω καί κατά οὗτος πολύς εἰμί . καί οὐδείς μέν εἰμί θαυμαστός ὁ κανών ὁ λόγος μήπω τότε διακρίνω , ἀλλά ὕστερος φωράω ἐκ αὐτός ὁ πρᾶγμα οὕτως ἐκφέρω πρός πλείων συντελέω ἀκρίβεια · ὡς καί ὁ Εὔδημος μαρτυρέω λέγω “ Παρμενίδης μέν οὖν ἀγα - σθείη τις ἀναξιόπιστος ἀκολουθέω λόγος καί ὑπό τοιοῦτος ἀπατάω ὁ οὔπω τότε διαδάπτω . οὔτε γάρ ὁ πολλαχῶς λέγω οὐδείς , Πλάτων πρῶτος ὁ δισσός εἰσάγω , οὔτε ὁ κατά αὐτός καί κατά συμβαίνω - βήξ · φαίνω δέ ὑπό οὗτος διαψεύδω . οὗτος δέ ἐκ ὁ λόγος καί ὁ ἀντιλογία θεωρέω καί ὁ συλλογιστικός . οὖον γάρ συγχωρέω , εἰμί μή φαίνω ἀναγκαῖος · ὁ δέ πρότερος ἀναπόδεικτος ἀποφαίνω διά δέ ὁ περί οὗτος ἄγνοια καί ὁ Μεγαρικός καλέω φιλόσοφος , λαμβάνω ὡς ἐναργής πρότασις ὅτι ὅς ὁ λόγος ἕτερος , οὗτος ἕτερος εἰμί , καί ὅτι ὁ ἕτερος χωρίζω ἀλλήλων , δοκέω δείκνυμι αὐτός αὐτός χωρίζω ἕκαστος . ἐπεί γάρ ἄλλος μέν λόγος Σωκράτης μουσικός , ἄλλος δέ Σωκράτης λευκός , εἰμί εἄν καί Σωκράτης αὐτός αὐτός χωρίζω . δῆλος δέ ὅτι κατά μέν ὁ ὑπόκειμαι , κατά ὅς καί εἰμί Σωκράτης , ὁ αὐτός εἰμί , κατά δέ ὁ συμβεβηκός ἕτερος , ὥσπερ καί εἷς καί πολύς κατά ἄλλος καί ἄλλος . ὅτι μέντοι Παρμενίδης μάλιστα πᾶς οὐ ἀγνοέω ὁ τοιοῦτος διαφορά δῆλος , εἴπερ εἷς λέγω τοσοῦτος κατηγορέω αὐτός . εἰμί γάρ ὅλος μονογενής τε καί ἀτρεμής ἤδη ἀγένητος καί ἀκίνητος καί ἀίδιος καί ἀδιαίρετος καί μυρίος ἄλλος , ὅσπερ διά ὁ ἀδιός - κριτός οὗτος ἐκεῖ ἕνωσις ὁ κατηγορέω αὐτός εἷς πᾶς εἰμί ὡς πᾶς εἷς αἴτιος ὁ μετά αὐτός διακρίνω , ἀπό ὅς ἐπί ἐκεῖνος ὁ διά - κρίνω κατηγορία ἀναφέρω . ὁ μέντοι κανών αὐτός οὐδαμοῦ πηρός - Μενίδης ἐκφέρω · οὐδέ γάρ εἰμί οἰκέω ὁ κανονικός οὗτος ὁ ὁ ἀρχαῖος βραχυλογία . ἀλλά ὁ μέν Ἀριστοτέλης βίαιος πως βούλομαι καί ἐπί ὁ αὐτός ὁ ὑπόστασις , ὡς ἐπί ὁ λευκός σῶμα , δείκνυμι , ὅτι ὁ λευκός πολύς εἰμί ὁ λόγος , ὁ τε ὡς ὑπόκειμαι καί ὁ ὡς ἐν ὑπόκειμαι . καίτοι οὐδέ ὄνομα οὗτος ὁ αὐτός . ὁ γάρ ὑπόκειμαι λευκός οὐ εἰμί οὐδέ λέγω κατά ἑαυτοῦ , εἰμί μή ὅτε σύν ὁ λευκότης λαμβάνω · ὥστε εἴπερ ἄρα , ὁ αὐτός ὄνομα εἰμί ἐν διάφορος λόγος , οὐ ὁ ὑπόκειμαι καί ὁ ἐν ὑπόκειμαι , ἀλλά ὁ συναμφότεροι , διότι καί ὁ μετέχω λευκός λέγω μετά ὁ μέθεξις καί αὐτός ὁ χρῶμα ὁ μετέχω . ακριβός - λογόω δέ οὐδέ οὗτος ὁ αὐτός εἰμί ὄνομα , εἴπερ ὁ μέν λευκός , ὁ δέ λευκότης , καί ὁ μέν ποιός , ὁ δέ ποιότης . διό καί ὁρίζω ὁ μέν λευκότης χρῶμα διακριτικός ὄψις , ὁ δέ λευκός σῶμα λευκότης ἐγώ - τέχων . οὗτος δή σύν-εἶδον ὡς ἔοικα ὁ Εὔδημος οὐ βιάζομαι ἐπί αὐτός ὁ ὑπόστασις εἷς δείκνυμι ὁ ὁ λόγος διαφορά , ἀλλά ἐπί κοινός τις ὁ καλός ὁ δεῖξις ποιέω πολύς κατά λόγος διαφέρω ἐφαρμόζω - τω , ὥστε πάλιν ὁ δοκέω εἷς εἰμί οὗτος κατά ὁ κοινότης , πολύς δέ κατά ὁ λόγος . γράφω δέ οὕτως · ὥσπερ δέ εἰμί πᾶς εἰμί ὁ εἰμί καλός καί μηδείς εἰμί λαμβάνω ὅς οὐ εἰμί καλός , καλός μέν εἰμί πᾶς , οὖον μήv εἷς γε ὁ καλός ἀλλά πολύς ὅδε μέν γάρ χρῶμα καλός εἰμί , ὅδε δέ ἐπιτήδευμα ὅστις ) , οὗτος δέ ] δή καί εἰμί μέν πᾶς εἰμί , ἀλλά οὐ εἷς οὐδέ ὁ αὐτός · ἕτερος μέν γάρ ὁ ὕδωρ , ἄλλος δέ ὁ πῦρ . ” ἴσως δέ ὁ - ’τον παραιτέομαι ὁ ἀπόδειξις ὁ τρόπος Ἀριστοτέλης , διότι εἰμί ὡς κοινός εἷς ὑποτίθημι ὁ εἰμί , εἴτε ὡς γένος εἴτε ὡς εἶδος εἴτε ὡς ὁμώνυμος φωνή , εὐθύς καί ὁ πολύς συνεισάγω ὁ γάρ κοινός πλείων εἰμί κοινός ἀνάγκη . διό καί ὡς ἀριθμός εἷς ὑποτίθημι , ἐπεί ὁ τοιοῦτος εἷς ἢ ὡς συνεχής εἰμί εἷς ἢ ὡς ὁ λόγος ὁ αὐτός ἢ ὡς ἀδιαίρετος , δείκνυμι ὅτι ὅστε ὡς συνεχής οὔτε ὡς ὁ λόγος ὁ αὐτός , ὁ δέ ὡς ἀδιαίρετος ὡς ἐναργής ἄτοπος παρίημι εὐθύνω , ὡς σωματικός πέρας ὑποτίθημι ὁ ἀδιαίρετος . pp . 186 a 32’Ανάγκη δή λαμβάνω μή μόνος εἷς σημαίνω ὁ εἰμί , κατά ὅς εἄν κατηγορέω , ἀλλά καί ὅσπερ εἰμί καί ὅσπερ εἷς . Δυνατός καί ὁ προσεχῶς εἴρω καί οὗτος μή πρός Παρμενίδης λέγω μόνος , ἀλλά καί πρός Μέλισσος . ἐπεί γάρ ὁ εἰμί ὁ μέν οὕτως εἰμί ὡς συμβεβηκός , ὁ δέ ὡς ὑπόκειμαι , ὅς ὁ συμβεβηκός συμβαίνω , καί οὗτος οὖον μόνος ὁ αὐτός οὐ εἰμί ἀλλήλων ἀλλά καί ΥΠΕ - Νάντια πως , ὁ τε κατά ἑαυτοῦ ὑφίστημι καί ὁ ἐν ἄλλος ὁ εἰμί ἔχω , ἀνάγκη ὁ ἕτερος οὗτος ὁ εἰμί λέγω ἢ ὁ συμβαίνω ἢ ὁ οὗτος ὑπο - κεῖμαι . διό καί ἄρχω ὁ πρός αὐτός ἀντιλογία “ ἀρχή δέ οικείος - τητάω πᾶς , φημί , ἐπεί πολλαχῶς λέγω ὁ εἰμί , πῶς λέγω ὁ λεʹ - γοντες εἷς εἰμί ὁ πᾶς , πότερος οὐσία ἅπας ἢ ποσός ἢ ποιός · ὑποτίθημι - μένος οὖν πρότερος διά ὁ λευκός ὁ ὁ συμβεβηκός φύσις εἰμί ὁ εἰμί , δείκνυμι ὅτι κατά οὗτος ὁ ὑπόθεσις οὖον δυνατός εἷς εἰμί ὁ εἰμί . ὅς μέν γάρ ἕτερος ὁ λόγος , οὗτος ἕτερος ἀλλήλων καί οὐ εἷς ἀλλά πολύς · ἕτερος δέ ὁ λόγος ὁ τε συμβεβηκός καί ὅς οὗτος συμβαίνω , εἰμί καί ἀχώριστος ἀλλήλων . δεῖ δέ εἰμί καί ὁ ὑπόκειμαι , εἰμί μέλλω καί ὁ συμ - βαίνω εἰμί · τοιοῦτος γάρ αὐτός ὁ φύσις . ἄμφω δέ εἰμί οὐ εἰμί εἷς ὁ εἰμί . καί οὗτος μέν δείκνυμι πρότερος , προστίθημι δέ καί τοιοῦτος ὁ αὐτός νῦν ἀπόδειξις . εἰμί γάρ ὁ συμβεβηκός εἰμί ὁ εἰμί , ἐκεῖνος ὅς οὗτος συμβαίνω καί εἰμί εἰμί καί οὐ εἰμί κατά ὁ αὐτός . καθόσον γάρ συμβαίνω - βήξ αὐτός ὁ εἰμί ἕτερος εἰμί ὁ εἰμί , οὐ εἰμί εἰμί μόνος γάρ εἰμί ὁ συμβαίνω εἰμί ) , πάλιν δέ καθόσον αὐτός συμβαίνω ὁ εἰμί , κατά οὗτος εἰμί εἰμί . ὁ γάρ ὑπόκειμαι τις ὁ ὁ συμβεβηκός αὐτός κατηγορία ἢ ὁμώνυμος ἢ παρώνυμος ἀναδέχομαι . διό καί ὅς ὁ λευκός συμβαίνω , οὗτος λευκός φημί , ὥστε καί ὅς ὁ εἰμί οὗτος εἰμί . εἰμί τίς ἄρα ὁ εἰμί καί οὐ εἰμί κατά αὐτός διά γάρ ὁ ὑπόκειμαι εἰμί ) , ὅσπερ ἄτοπος . ὥστε ἀδύνατος ὁ εἰμί λέγω ὁ συμβεβηκός . ἅμα δέ καί ἄτοπος εἰμί οὗτος κλεινός ἀνήρ ἐγκαλέω ὡς ἀγνοέω ὅτι ὁ συμβαίνω συνεισάγω πᾶς - ὁ ἑαυτοῦ καί ἄλλος τίς ὅς συμβαίνω . δεῖ τοίνυν ὑποτίθημι ὁ εἰμί λέγω αὐτός ὁ κύριος εἰμί καί μάλιστα εἰμί , καί ὡς ἄν Πλάτων μέν εἶπον ὁ αὖος - τουτός , Ἀριστοτέλης δέ ὁ ὅσπερ εἰμί · οὗτος γάρ αὐτός σημαίνω ὁ κύριος εἰμί καί μάλιστα εἰμί , ὅσπερ νομίζω ὁ οὐσία , ὡς καί κατά ἑαυτοῦ ὑφίστημι καί ὁ ἄλλος ὁ εἰμί αἴτιος . οὔτε οὖν ὁ εἰμί ὡς συμβαίνω εἰκός λέγω αὐτός οὔτε ὁ εἷς , ἀλλά καί ὁ ὅς ὅσπερ εἰμί καί ὁ εἷς ὅσπερ εἷς , καί ὁ συναμφότεροι , εἰμί τίς ποτός εἰμί , τοιοῦτος εἰμί , μή ἕτερος τις συμβεβηκός , ἀλλά αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὑφεστώς . ‘Ο δέ Ἄδραστος βούλομαι δηλόω , τίς σημαίνω ὁ ὅσπερ εἰμί , παρέκ - ἔρχομαι μέν ὀλίγος ὁ πρόκειμαι • χρήσιμος δέ εἰμί ὁ παρά αὐτός ῥέω - θέω , ὅς καί Πορφύριος μνημονεύω , καλός οἴομαι μή παρατρέχω . λέγω δέ ὁ πρᾶγμα ἀπαντάω ὁ μέν εἰμί ὑπόκειμαι , ὁ δέ οὗτος ὑπάρχω κατά ὑπόκειμαι αὐτός . κύριος μέν δή ὑπόκειμαι ἕκαστος ὁ πρῶτος οὐσία , οἷος ὁ τις ἄνθρωπος οἷος ὁ Σωκράτης , ἢ ὅδε ὁ λίθος · κοινός δέ πᾶς κατά ὅς φύω ἕτερος τίς κατηγορέω . ὁ γάρ τίς λευκός καί ὁ τις γραμματικός κατά ἑαυτοῦ μέν οὐδαμοῦ ὑπόκειμαι , ἀλλά εἰμί ἐν ὑπόκειμαι , ὁ μέν ἐν ὅδε ὁ σῶμα , ὁ δέ ἐν ὅδε ὁ Ψυχή • ὑπόκειμαι μέντοι καί αὐτός λόγος ἔχω , ἐπειδάν ὁ μέν ὁ λευκός ἢ ὁ χρῶμα κατηγορέω , ὁ δέ ὁ γραμματικός ἢ ἁπλόος ὁ ἐπιστήμη . ἀλλά οὖν πᾶς ὁ κατά τίνω λέγω ὁ μέν ὡς οἰκεῖος καί κατά ἑαυτοῦ κατηγορέω ὁ ὑπόκειμαι , ὁ δέ ἔξωθεν πως καί ὡς συμβεβηκός · κατά ἑαυτοῦ μέν καί οἰκεῖος ὅσος ὁ τίς εἰμί καί ὁ οὐσία σημαίνω ὁ ὑπόκειμαι , οἷος ὁ ὅρος καί ὅσος συμπληρωτικός ὁ οὐσία αὐτός εἰμί καί ἐν ὁ ὅρος παραλαμβάνω , καθάπερ ὁ γένος καί ὁ διαφορά · καί αὐτός δέ ὁ εἶδος καί ὁ ἰάομαι καί ὁ ὁ ὄνομα μόνος διαφέρω , οἷος ἐπί ὁ πολυώνυμος . ἐν πᾶς γάρ οὗτος τρόπος τις αὐτός ἕκαστος αὐτός κατηγορέω καί σῦς - ώνυμος αὐτός γίγνομαι ὁ κατηγορία ἐπιδέχομαι ὁ ὑπόκειμαι ὁ τε ὄνομα καί ὁ λόγος ὁ κατηγορέω , ὥστε εἰμί καί λέγω ὁ ὑπόκειμαι ὅσπερ ὁ κατηγορέω . Σωκράτης γάρ ζῷον λογικός θνητός λέγω καί ὅσπερ ζῷον λογικός θνητός · καί πάλιν Σωκράτης ζῷον προσαγορεύω καί εἰμί ὅσπερ ζῷον καί ὅσπερ λογικός καί ἄνθρωπος καί ὅσπερ ἄνθρωπος . καί ὁμοίως ὁ λευκός , οἷος ὁ ὅδε ὁ κύκνος , λευκός λέγω καί ὅσπερ λευκός , καί χρῶμα διακριτικός ὄψις καί ὅσπερ χρῶμα διακριτικός ὄψις . εἰμί μέντοι ὁ λευκός ὡς συμβαίνω καί κατά συμβαίνω ἕτερος τις κατηγορέω οἷος ὁ ἱμάτιον , ὁ ἱμάτιον οὗτος λευκός μέν εἴρω , οὐκέτι δέ καί ὅσπερ λευκός · οὖον γάρ εἄν εἶπον τις αὐτός χρῶμα διακριτικός ὄψις . παρά - πλησίος οὐδέ ἐπί ἄλλος τις ὁ κατά συμβαίνω κατηγορέω καί ‘ὅπερ’ εἰμί κατηγορέω . συμβαίνω γάρ Σωκράτης σιμός εἰμί καί ζω ἢ διαλέγω καί ἄλλος πλείων · ἀλλά σιμός μέν λέγω Σωκράτης , σιμότης δέ οὖον λέγω οὐδέ ὅσπερ σιμότης · οὖον γάρ εἰμί Σωκράτης κοιλότης ἐν ῥίς . καί γραμματικός μέν εἰμί τυγχάνω λέγω , οὐ ἐπιδέχομαι δέ ὁ ὅρος ὁ γραμματικός · οὐδέποτε γάρ ὁ ὑπόκειμαι ἐπιδέχομαι ὁ ὁ συμ - βαίνω ὅρος οὐδέ λέγω ὅσπερ ὁ συμβαίνω . ἐφίστημι δέ οἴομαι χρή , μήποτε ὥσπερ ὁ ὁ συμβεβηκός μετέχω οὐ εἰμί ὅσπερ ὁ συμ - βαίνω , διότι ὁ γραμματικός οὐ εἰμί ὅσπερ ὁ Γραμματικός , οὗτος καί ὁ ὁ διαφορά μετέχω οὐ εἰμί ὅσπερ ὁ διαφορά · ὁ γάρ λογικός οὐ εἰμί ὅσπερ ὁ λογικότης , καί ὅλως ὁ παρώνυμος λέγω οὐ εἰμί ἐκεῖνος ἀπό ὅς παρονομάζω . ὁ μέντοι ἄνθρωπος εἰμί ὅσπερ ὁ ζῷον , ὅτι οὖον πείρω - νύμως λέγω . “ ὁ δέ συμβεβηκός , φημί , ὁ μέν ἀεί πάρειμι οὗτος ὅς εἄν εἰμί συμβεβηκός , οἷος ὁ σιμός ἢ | ὁ βλαισός · ὁ δέ ὁτὲ μέν πᾷ - ῥέστον ὁτὲ δέ οὖον , καθάπερ ὁ κοιμάω ἢ περιπατέω καί ὅσος ἐνδέχομαι τις ὁ αὐτός ὁτὲ μέν ὑπάρχω ὁτὲ δέ μή · οὐδείς δέ ὁ συμβεβηκός ὁ ὅρος ἐπιδέχομαι ὁ ὑπόκειμαι , ἀλλά οὐδέ ἐν ὁ ὅρος ὁ ὑπόκειμαι παραλαμβάνω τίς ὁ συμβεβηκός . ὅθεν οὐδέ λέγω ὁ ὑπόκειμαι ὅσπερ ὁ συμβεβηκός . οὖον γάρ λέγω ὁ ῥίς ὅσπερ σιμότης οὐδέ ὁ Σωκρᾶς - ὁ ὅσπερ ὅσπερ διαλέγω . ἐν μέντοι ὁ ὁ ἀεί συμβεβηκός ὅρος παρά - λαμβάνω ὁ ὑπόκειμαι οἷος ἐν ὁ ὁ σιμότης ὁ ῥίς καί ἐν ὁ ὁ βλαισότης ὁ σκέλος . λέγω γάρ ὁ μέν σιμότης κοιλότης ἐν ῥίς , ὁ δέ βλαισότης κοιλότης ἐν σκέλος . οὖον μέντοι οὐδέ ἐπί οὗτος οὔτε ὁ ὑπο - κεῖμαι εἰμί ὅσπερ ὁ κατηγορέω οὔτε ὁ κατηγορέω ὅσπερ ὁ ὑπόκειμαι . ἔτι καί οὗτος διοριστέον , ὡς ἁπλόος γε πᾶς λόγος ἐκ τίνω μέρος εἰμί οἷος ὄνομα καί ῥῆμα · ἐν γάρ ὁ Σωκράτης διαλέγω μέρος εἰμί αὐτός ὁ Σωκράτης καί ὁ διαλέγω • καί ὁμοίως ὁ ὁ εἰμί καί ὁ οὐσία λόγος · καί γάρ οὗτος ἐκ ὁ γένος καί ὁ διαφορά - ῥόος συμπληρόω . καί ἐν μέν ὁ ὅλος λόγος ἕκαστος ὁ μέρος αὐτός καί ὁ οὗτος πάλιν λόγος τουτέστιν ὅρος περιέχω καί παραλαμβάνω , ἐν δέ ὁ μέρος καί ὁ οὗτος λόγος ὁ ὁ ὅλος οὐκέτι . οἷος ἐν μέν ὁ ὁ ἄνθρωπος ὅρος , λέγω δέ ὁ ζῷον λογικός θνητός ἢ πεζός δίπους οὗτος γάρ τίθημι Ἀριστοτέλης ἄνθρωπος λόγος ὡς οὕτως ὁρίζω Πλάτων ) , ἔνειμι καί ὁ ὁ ζῷον λόγος καί ὁ ὁ δίπους , καί ὁμοίως ἐπί ὁ ἄλλος · ἐν δέ ὁ ζῷον ἢ ἐν ὁ δίπους ἢ ἐν ὁ οὗτος ὅρος οὐκέτι ἐν-ὑπάρχω οὐδέ παραλαμβάνω ὁ ὁ ἄνθρωπος ὅρος . παραπλήσιος δέ εἰμί λόγος , οὖον μήv ὁρικός γε , ὁ λέγω ὅτι Σωκράτης περιπατέω . καί ἐν μέν ὁ ὅλος οὗτος λόγος ἔνειμι καί ὁ ὁ Σωκράτης λόγος καί ὁ ὁ περιπατέω , ἐν δέ οὗτος ἑκάτερος οὐκέτι ὁ ὁ ὅλος . οὗτος δή διωρι - σμένος δῆλος ὡς εἰμί εἷς εἰμί ὁ εἰμί , καθάπερ ὁ περί ὁ Παρμενίδης φημί , οὐδείς εἰμί ἕτερος ὅς οὗτος συμβαίνω , ἀλλά κατά ὅς ἄν κατηγορέω , ἀνάγκη οὗτος εὐθύς καί ὅσπερ εἰμί λέγω καί ὅσπερ ὅς , ὡσανεί αὐτός κατά ἑαυτοῦ κατηγορέω ὁ εἰμί . εἰμί γάρ μή οὕτως ἀλλά ὡς συμβαίνω κατά ἄλλος τις εἴρω ὁ εἰμί , εἰμί ἐκεῖνος ἕτερος τίς ὁ εἰμί , καί διά οὗτος οὐ εἰμί ἅμα καί εἰμί · ὅσπερ ἄτοπος . εἰμί γάρ τίς καί ὁ αὐτός μή εἰμί ἀδύνατος . ὥστε εἰμί εἷς εἰμί ὁ εἰμί , καί ὅσπερ εἰμί εἰμί καί οὐδείς ἕτερος συμβαίνω . οὖον γάρ εἰμί εἰμί εἰμί ἐκεῖνος ὅς συμβαίνω , εἴπερ ἕτερος ὁ εἰμί εἰμί , εἰμί μή πολύς εἰμί ὁ εἰμί οὕτως ὥστε καί ἕτερος τίς εἰμί παρά ὁ εἰμί , οἷος παρά ὁ οὐσία ὁ συμβεβηκός . ἀλλά ὑπόκειμαι αὐτός εἷς σημαίνω ὁ εἰμί . λείπω τοίνυν οὐσία μᾶλλον καί ὁ ὑπόκειμαι ὁ συμβεβηκός εἰμί ὁ κύριος εἰμί , εἴπερ μή εἰμί ὁ συμβεβηκός · οὗτος γάρ καί ἀκόλουθος . ὅς γάρ καί ὁ ἄλλος ὁ εἰμί αἴτιος εἰμί , ὁ - ὁ ἄν εἰμί μάλιστα εἰμί · τοιοῦτος δέ ὁ οὐσία . πᾶς γάρ ὁ ἄλλος ἤτοι κατά ὑπόκειμαι λέγω ὁ οὐσία ἢ ἐν ὑπόκειμαι αὐτός εἰμί , ὡς ἐν κυρία - τηγοριος μανθάνω . ἀλλά καί εἷς ὁ οὐσία κύριος μόνος . ὁ γάρ ἄλλος εἷς ἕκαστος κατά συμβαίνω καλέω ὁ ὁ οὐσία ὅς συμβαίνω εἷς εἰμί οὗτος . ἀλλά καί ὁ οὐσία εἰμί ἀδύνατος . εἰμί γάρ ὁ κύριος εἰμί , ὅς καλέω ὅσπερ εἰμί , μηδείς ἄλλος συμβαίνω , ἀλλά ἐκεῖνος ἄλλος τίς συμβαίνω , εἴπερ ὁ ὑπόκειμαι εἰμί , τίς μᾶλλον ὁ εἰμί ὁ ὅσπερ εἰμί σός - μαίνομαι , ἀλλά οὐ ὁ μή εἰμί ; εἰμί γάρ μόνος ὁ ὑπόκειμαι καί ὁ ὅσπερ εἰμί οὗτος εἰμί εἰμί , ὁ συμβαίνω αὐτός οὐ εἰμί εἰμί , οἷος ὁ λευκός . εἰμί οὖν ὁ ὅσπερ εἰμί καί λευκός εἰμί διά ὁ συμβαίνω αὐτός ὁ λευκός , ὁ δέ συμβαίνω αὐτός ὁ λευκός ὅς λευκός εἰμί λέγω , τουτέστιν ὁ λευκός - ὁ , οὐ εἰμί εἰμί , οὐ τίς μή εἰμί , ἀλλά ἀπλόος μή εἰμί οὐδείς γάρ εἰμί ὅς οὐ ὅσπερ εἰμί ) , καί ὁ μετέχω ἄρα καί ὅς συμβαίνω οὐ εἰμί εἰμί ἁπλόος · ὅς γάρ ὁ μή εἰμί συμβαίνω οὐ εἰμί εἰμί , ὥσπερ ὅς ὁ εἰμί συμβαίνω εἰμί . καί ὁ οὐσία οὖν ἤτοι ὁ ὅσπερ εἰμί οὐ εἰμί εἰμί ἀπλόος , καί ὁ αὐτός κύριος εἰμί καί κύριος μή ὅς · ὅς γάρ ὁ ὑπόκειμαι συμβαίνω , εἰμί συμβαίνω εἰμί ὁ ὅσπερ εἰμί , λέγω δέ ὁ εἰμί ἅμα καί μή εἰμί , οὗτος αὐτός ὁ ὅσπερ εἰμί συμβαίνω ἐάν ὑπόκειμαι ὑποτίθημι · πλήν ὅτι ἐκεῖνος μέν ὁ ὑπο - κεῖμαι ὁ μέν εἰμί διά ὁ συμβαίνω ὑπάρχω , ὁ δέ μή εἰμί διά ἑ - ὁ , οὗτος δέ ἀνάπαλιν , ἐπεί ὁ ὅσπερ εἰμί ἐνταῦθα μέν ὑπόκειμαι , ἐκεῖ δέ συμβαίνω ἅπτω . εἰμί οὖν οὗτος ἀδύνατος καί εἰμί ὅς ὁ ὅσπερ εἰμί ὥσπερ ὑπόκειμαι , ἀνάγκη καί ὁ συμβαίνω αὐτός ὅς εἰμί καί ὅσπερ εἰμί , εἴπερ μηδείς ἄλλος εἰμί παρά ὁ ὅσπερ εἰμί . ὥστε πλείων σημαίνω ὁ εἰμί καί οὐκέτι εἷς ὁ εἰμί ἀλλά καί ὁ συμβεβηκός οὐσία . καί ἐγώ δοκέω διά ὅς · ὁ ὁ Ἀριστοτέλης ἐνδείκνυμι ὁ Παρμενίδης , ὅτι βούλομαι ὁ μή εἰμί ἀναιρέω καί διά οὗτος εἷς ὁ εἰμί ὑποτίθημι , ἐπεί ὁ παρά ὁ ὅς οὐδείς εἰμί , οὖον μόνος εἰσάγω τίς μή εἰμί διά ὁ ὑπόθεσις , ἀλλά καί αὐτός ὁ ὅς μή εἰμί εἰμί δείκνυμι . καί οὗτος μέν ἤδη καί παρά ὁ Πλάτων ἐν σοφιστής δείκνυμι , καί ὅτι ὁ εἰμί εἷς μέν εἰμί , πολύς δέ οὐ εἰμί . οὔτε γάρ κίνησις οὔτε στάσις οὔτε ἄλλος γένος εἰμί ὁ εἰμί · ὁ μέντοι Ἀριστοτέλης , ὅτι ὁ λέγω εἷς ὁ ὅς οὐ τίς μή εἰμί μόνος δείκνυμι ὁ εἰμί , ἀλλά ἁπλόος μή εἰμί . ἐν δέ ὁ λέγω πολύς ἀσάφεια ποιέω ὁ ὑποτίθημι αὐτός οὐσία ὁ ὅς πάλιν ὅτι μή συμβαίνω δείκνυμι ἐν ὁ ὁ γάρ συμβαίνω καί ὁ ἑξῆς . ” p . 186 b 12 οὖον τοίνυν οὐδέ μέγεθος ἔχω ὁ εἰμί εἰμί <ὂν εἶπον ὅσπερ εἰμί · ἑκάτερος γάρ ἕτερος ὁ εἰμί ὁ μόριον . ἐφεξῆς ὅτι οὐδέ περαίνω ἢ ἤπειρος δεῖ λέγω ὁ εἷς εἰμί δείκνυμι , ἅμα πρός Παρμενίδης καί πρός Μέλισσος ὑπαντάω . εἰμί γάρ ὅς εἰμί , φημί , ὁ εἰμί , οὐδέ μέγεθος ἔχω . μέγεθος δέ μή ἔχω , δῆλος ὅτι οὐδέ I περαίνω οὐδέ ἤπειρος εἰμί · ὁ δέ Παρμενίδης καί ἐγώ - γεθος αὐτός κατηγορέω αὐτόθεν δοκέω καί ὁ ὅλος εἰμί καί μέρος ἔχω λέγω πάντοθεν εὔκυκλος σφαῖρα ἐναλίγκιος ὄγκος μεσσόθεν ἰσοπαλής . ὅτι οὖν εἰμί εἷς εἰμί οὐ ἔχω μέγεθος δῆλος , εἴπερ ὁ μέν εἷς οὐ εἰμί πολύς οὐδέ ἔχω πολύς , ὁ δέ μέγεθος ἔχω μέρος ἔχω · ὁ δέ μέρος ἔχω πολύς ἔχω καί πολύς εἰμί , διότι ὁ μέρος ἕκαστος τέρος ὁ εἰμί · ὅς δέ ἕτερος ὁ εἰμί , οὗτος διαφέρω ἀλλήλων καί πολύς εἰμί . ἀλλά οὕτως μέν ὡς πρός ὁ ἕτερος ὁ ἐπιχείρησις γίγνομαι , δείκνυμι ὅτι πολύς εἰμί . ἔοικα δέ ὁ Ἀριστοτέλης καί ὡς πρός ὁ ὅσπερ εἰμί ὑταντᾶν · καί οὐσία ὑποτίθημι νῦν ὁ εἷς εἰμί καί προστίθημι εἴπερ ὅσπερ εἰμί εἰμί , οὐδείς ἄλλος οἴομαι λέγω ἢ ὅτι εἰμί οὐσία μόνος εἰμί , οὐ εἰμί διαιρετός · ὁ γάρ εἰς πλείων μέρος διαιρέω ποσός μετέχω . ἐπεί δέ ἑκάτερος ὁ μόριον ἕτερος ὁ εἰμί εἶπον , ὁ Ἀλέξανδρος φημί οἰκεῖος εἰμί μή ὡς μέγεθος μόριον ἀκούω , ἀλλά ὅτι εἰμί καί μέγεθος καί οὐσία δύο μέρος εἰμί ὁ εἰμί ὁ τε ποσός καί ὁ οὐσία . μήποτε δέ ἑκάτερος εἶπον , διότι ὁ πρῶτος ἐκ μέρος συντίθημι ἐκ μικρός ὀφείλω σύγκειμαι • ἐκ δύο ἄρα καί οὖον πλείων . ἴσως δέ ὁ ἑκάτερος εἶπον καί ὡς ὁρίζω ἀριθμός ὁ δύο δηλωτικός , καί διά οὗτος ποσός μέθεξις σημαίνω ἐν ὁ εἰμί ἐναργής . μήποτε δέ οὖον οὗτος αὐτός ἐπάγω ὁ ἄτοπος Ἀριστοτέλης , ὅσπερ ὁ πολύς ὁ ἐξηγητής οἴομαι , ὁ μή ἔχω ἄν μέγεθος ὁ εἰμί καί - ὅς ἤπειρος ἢ περαίνω ὑπό αὐτός λέγω οὖον γάρ ἀγνοέω ὅτι ἡμεῖς - γεθες αὐτός καί ἀδιαίρετος βούλομαι εἰμί καί ἀποδείκνυμι ) , ἀλλά ὅτι εἰμί εἷς μόνος ὑποτίθημι ὁ εἰμί , οὐδείς ἐν ὁ εἰμί εἰμί μέγεθος ἔχω οὐδέ ὅλος καί μέρος . πολύς δέ οὗτος παρά ὁ ἐνάργεια εἰμί διά ὁ ὁ αἰσθητός καί φυσικός πᾶς σῶμα εἰμί μέγεθος ἔχω . p . 186 b 14 ὅτι2 δέ διαιρέω ὁ ὅσπερ ὅς εἰς ὅσπερ εἰμί τίς ἄλλος καί ὁ λόγος φανερός . ὁ Ἀλλ́ξανδρός φημί ὅτι “ δείκνυμι συνεισάγω καί ὁ συμβεβηκός ὁ ὅσπερ εἰμί νῦν δείκνυμι ὅτι ἐν δίδωμι αὐτός ὁ ὅσπερ ὅς μόνος εἰμί ὁ κύριος οὗτος εἰμί , ὁ δέ συμβεβηκός ἄλλος τρόπος , καί οὕτως αὐτός ὁ ὅς οὐ εἷς εἰμί , ἀλλά πολύς ὅσπερ εἰμί · ὅς τε γάρ ὡς μέγεθος αὐτός διαίρεσις , ὅς μνημονεύω , εἰς ὅσπερ εἰμί εἰμί . ἀνάγκη δέ καί κατά ὁ λόγος διαιρέω εἰς ὅσπερ εἰμί πλείων , τουτέστι κατά ὁ ὁρισμός . δείκνυμι οὖν κατά ὁ μέγεθος καί ὁ εἰς ὁ μέρος οὗτος διάληψις πλείων καί ἀνομοειδής γίγνομαι ὁ εἰμί , εἴπερ ἕτερος ἕκαστος ὁ μέρος ὁ λόγος , ἐπιφέρω λοιπός καί ὁ κατά ὁ ὁρίζω ἐν δή οὗτος ὡς ἀπος - δείκνυμι ὁ Ἀριστοτέλης μέγεθος ἔχω ὁ ὅσπερ εἰμί οὕτως ὁ Αλέ - ξανδρος ἐξηγέομαι , καίτοι ἐναντίος οὐδέ μέγεθος ἔχω , φημί , ὁ εἰμί , εἴπερ ὅσπερ εἰμί εἰμί . μήποτε οὖν ὁ μέν ἐκεῖνος ὑπόθεσις ὑποτίθημι - μένος ὁ εἷς εἰμί ὁ εἰμί , ἀναιρέω ἐκ οὗτος ὁ περαίνω ἢ ἤπειρος " / > εἰμί ἢ μεσσόθεν εὔκυκλος σφαῖρα ἐναλίγκιος ὄγκος , ὡς ὁ Παρμενίδης φημί · ὁ γάρ τοιοῦτος μέγεθος εἰμί καί διαιρέω πολύς εἰμί καί οὐ εἷς . διά δέ ὁ καί οὗτος ὅσπερ ὑποτίθημι εἷς ὅς ὁ ὅσπερ εἰμί διαιρέω . κατά ὁ ὁρισμός εἰς ὅσπερ εἰμί δείκνυμι ὅτι οὐ εἰμί ὅς , ὡς ἄφυκτος αὐτός πανταχόθεν ὁ ἔλεγχος ποιέω δύναμις συλλογίζομαι οὕτως κατά ὁ σύν ἀντίθεσις καλέω ἀντιστροφή · ἵημι εἷς εἰμί εἰμί , οὐ ἔχω μέγεθος , διότι οὖον διαιρέω . εἰμί δέ διαιρέω , ὥσπερ φαίνω κατά ὁ ὁρισμός , οὐ εἰμί ἐν . καί ὁ μέν συνάπτω δείκνυμι διά ὁ ὁ μέγεθος διαιρέω , ὁ δέ διαιρέω ὁ ὅσπερ εἰμί διά ὁ ὄτι δέ Ζεύς - αἱρέω ὁ ὅσπερ εἰμί εἰς ὅσπερ εἰμί πλείων καί ὁ λόγος διαφέρω δῆλος , φημί , ἐκ ὁ ὁρισμός . ὡς γάρ ἔχω ὁ ὁρισμός οὕτως ἔχω καί ὁ ὁριστός . εἰμί οὖν ἄνθρωπος λόγος ὁριστικός εἰμί ζῷον πεζός δίπους , καί ὁ μέρος οὗτος , λέγω δέ ὁ ζῷον καί ὁ πεζός καί ὁ δίπους , ὅσπερ τις καί οὐσία εἰμί καί ὁ λόγος ἕτερος . ἢ γάρ οὐσία εἰμί ἢ συμβεβηκός , τουτέστιν ἢ ἐν ὑπόκειμαι ἢ οὐ ἐν ὑπόκειμαι , καί παρά οὗτος οὐ εἰμί . καί εἰμί συμβεβηκός , ἤτοι αὐτός ὁ ἄνθρωπος ἢ ἄλλος τις · ἄμφω δέ ἀδύ - Νάτα . εἰμί γάρ αὐτός συμβαίνω ὁ ἄνθρωπος , ἤτοι ὡς χωριστός αὐτός συμ - βαίνω αὐτός , ὡς ὁ κάθημαι , καί εἰμί ποτέ ὁ ἄνθρωπος μή ζῷον ἢ μή πεζός ἢ μή δίπους , ὅσπερ ἄτοπος · ἢ ὡς ἀχώριστος · εἰμί δέ ἀχώριστος συμβεβηκός , ὅς ἐν ὁ λόγος ὑπάρχω ὁ ὅς συμβαίνω · ὁ γάρ σιμός ἀχώριστος συμβεβηκός εἰμί ὁ ῥίς · διό ὁ σιμότης ὁρίζω ὁ ῥίς παραλαμβάνω • σιμότης γάρ εἰμί κοιλότης ἐν ῥίς . οὗτος δέ καί κατά ἑαυτοῦ ὑπάρχω ἐν ὁ ὕστερος ἀναλυτικός φημί . καί γάρ εἰμί καί συμ - βαίνω κατά ἑαυτοῦ ὑπάρχω . εἰμί οὖν ἐν ὁ λόγος ὁ ζῷον καί ὁ πεζός καί ὁ δίπους καί ὅλος ὁ συμ πληρόω ὁ ὁρισμός μή πῃ - " / > ραλαμβάνεται ὁ ἄνθρωπος ὁρίζω γάρ ὁ ζῷον οὖον παραλαμβάνω ὁ ἄνθρωπος . ἀλλά ἀνάπαλιν ὁ ἄνθρωπος ὁρίζω ὁ ζῷον παραλαμβάνω ) δῆλος ὅτι οὐδέ ὡς ἀχώριστος συμβεβηκός ὁ ἄνθρωπος εἰμί οὗτος . εἰμί δέ ἄλλος τις συμβαίνω οὗτος , ἤδη μέν πλείων ὁ εἰμί . καί γάρ ἐκεῖνος ὅς συμβαίνω οὐσία εἰμί καί ὅσπερ εἰμί . ὁ δέ οὐ ἐπί οὗτος ἄγω ὁ λόγος , ἀλλά ἐπί ὅς προτίθημι δείκνυμι , ὅτι ὁ ὅσπερ εἰμί εἰς ὅσπερ εἰμί διαιρέω ὁ λόγος . εἰμί οὖν ἄλλος τις συμβαίνω , δῆλος ὡς καί ὁ ἐκ οὗτος συμπλέω - ρουωνος ὅλος , τουτέστιν ὁ ἄνθρωπος , ἐκεῖνος συμβαίνω . εἰμί γάρ τις ζῷον εἰμί ὑπάρχω καί πεζός καί δίπους , οὗτος καί ἄνθρωπος εἰμί ὑπάρχω . ἀλλά εἰμί ὁ ἄνθρωπος οὐσία καί ὅσπερ εἰμί . ὁ δέ ὅσπερ εἰμί καί ὁ οὐσία ὑπόκειμαι μηδείς συμβεβηκός , ὥστε οὐδέ ὁ ἐν ὁ ὁρισμός παραλαμβάνω συμβεβηκός εἰμί , ἀλλά πᾶς ὅσπερ εἰμί τις . ὥστε εἰμί διαιρέω ὁ ὅς εἰς εἰμί , πολύς πάλιν οὕτως εἰμί ὁ εἰμί . εἰμί δέ μή πολύς ἀλλά εἷς ὁ εἰμί ἕκαστος , οὔτε διά ὁ σύν ἀντίθεσις ἀντιστροφή μέγεθος ἔχω , οὔτε ὅλος οὔτε μέρος εἰμί . ἀλλά οὐδέ ὁρισμός εἰμί τις . οὐδέ γάρ ὁ λόγος ἔχω μέρος , ἀλλά καί αὐτός ἀδιαίρετος εἰμί . ἐκ ἀδιαίρετος ἄρα ὁ κατά μέρος εἰμί οἷος ἄνθρωπος καί ἵππος καί ὁ ἄλλος εἰμί ὁ πᾶς , εἴπερ οὗτος μηδείς διαιρετός . καί δῆλος ὅτι ἀδιαίρετος καί αὐτός ὁ πᾶς εἰμί † καί ὁ πᾶς εἰμί καί λέγω . οὔτε γάρ ὁ ἀδιαίρετος πολύς εἰμί Πλῆ - Θοῦς μή εἰμί ἐν ὁ εἷς εἰμί , καί εἰμί πολύς δέ εἰμί , ὁ ἐκ αὐτός συντι - τίθημι ἀδιαίρετος εἰμί . πολύς γάρ σημεῖον συνέρχομαι εἷς γίγνομαι σημεῖον ὁ πᾶς , ὡς καί αὐτός δείκνυμι . οὗτος δέ ἄτοπος . καί γάρ φή - νω καί δείκνυμι διαιρετός οὖον μόνος ὁ πᾶς , ἀλλά καί ἕκαστος ὁ εἰμί . ὅς καί ἔοικα ἐκ περιουσία δείκνυμι , ὅτι οὖον μόνος ὁ ὅλος εἰμί πολύς εἰμί , ἀλλά καί ἕκαστος ὁ πᾶς . ’0 δέ Ἀλέξανδρος ὁ ἐκ ἀδιαίρετος ἆ ἄρα ὁ πᾶς ἀξιόω καί οὕτως ἀκούω · ὡς ἐκ μή συμβεβηκός μηδέ χωρίζω δύναμαι ἀπό αὐτός μηδέ ἄλλος εἰμί φύσις ἀλλά ὁ αὐτός ὁ πᾶς . οὐσία δέ ὁ πᾶς καί ὁ εἰμί , καί ὁ μέρος ἄρα αὐτός οὐσία , ὡσανεί λέγω ‘ἐξ οὐσία ἄρα ὁ πάνυ • ἐκ ὅς δέ εἰμί καί διαιρέω εἰς οὗτος . ὥστε δείκνυμι ὁ προ - κεῖμαι , ὅτι διαιρέω ὁ ὅσπερ εἰμί εἰς ὅσπερ εἰμί . ὥστε μή ὡς ἄτοπος ἐπάγω ὁ ἐκ ἀδιαίρετος ἄρα ὁ πᾶς , ἀλλά ὡς ἀκόλουθος μόνος ὁ εἴρω . Ἄτη μέν ὁ ὅλος ὁ εἴρω ἔννοια . κατά δέ ὁ λέξις , ὅταν λέγω ὅσος ἐν ὁ ὁριστικός λόγος ἔνειμι ἢ ἐκ ὅς εἰμί , δηλόω ὅτι καί ἐν ὅς μή εἰμί ὁρισμός ὥσπερ ἐν ὁ ἄτομος οὐσία , εἰμί ὅμως τις ὁ ἐκ ὅς εἰμί . ὁ δέ κατά ὅς ἄμφω καί ὁ ἐκ οὗτος λέγω ἤτοι καθόλου ὁ ἐκ ὁ μέρος σύγκειμαι οὗτος ἵστημι καί λέγω , ὅσπερ καί ὁ μέρος ἄμφω καί ἑκάτερος ] εἰμί ὁ μέρος συμβεβηκός , καί ὁ ὅλος . ἢ μᾶλλον ἀνάπαλιν , ὅτι καί ὁ μέρος λέγω οὗτος ὅς καί ὁ ἐκ ὁ μέρος · ὁ δέ ἐκ ὁ μέρος οὐσία εἰμί καί ὅσπερ εἰμί καί οὐδείς συμβαίνω εἰμί · καί ὁ μέρος ἄρα οὐσία καί ὅσπερ εἰμί καί οὖον συμβεβηκός . γράφω δέ καί κατά ὅς ἄμφω καί ἑκάτερος καί ὁ ἐκ οὗτος , τουτέστι κατά ὅς ἄν λέγω ἄμφω καί ἑκάτερος ἢ ἕκαστος ὁ μέρος , κατά οὗτος καί ὁ ἐκ ὁ μέρος λέγω . οὗτος δέ ἄν εἰμί ἀκόλουθος ὁ καί ὁ ἄνθρωπος ἄν εἰμί ὁ συμβεβηκός . ὅς μεταξύ παραλαμβάνω ὁ ἀλλά ὁ ὅσπερ εἰμί ἵστημι μηδείς συμβεβηκός . ἐν οὗτος δέ καί οὗτος προσθετέον • ὅτι ὁ διαιρέω νῦν ὅσπερ εἰμί οὔτε ὡς γένος οὔτε ὡς εἶδος διαιρέω , δῆλος ἐκ ὁ ὁ ἄνθρωπος οὐ εἰς ὁ ἄτομος , ἀλλά εἰς ὁ ὁρισμός διαιρέω . ἐπεί δέ φιλόπονος ὁ Ἀλέξανδρος συνάγω ὁ εἰς ὁ τόπος συλ - · λογισμός , φέρω καί ἐγώ αὐτός ἐκτίθημι κατά ὁ δοκέω ἔχω οὕτως ἐκ ἀρχή ὁ λόγος · “ οἷ ὁ εἰμί εἷς λέγω ἢ πολλαχῶς λέγω ὁ ὅς φημί ἢ μοναχός . ἀλλά εἰμί μέν πολλαχῶς , ὁμολογέω πολύς εἰμί ὁ εἰμί , καί γάρ οὐσία καί ποσός καί ποιός καί ὁ ἄλλος , εἰς ὅσος διαιρέω ὁ εἰμί ) , ἀλλά οὐ ὅς · ὥστε οὖον πολλαχῶς · μοναχός ἄρα κατά ὁ πέμπτος καλός - μένω ἀναπόδεικτος . εἶτα ὁ δύο συλλογισμός μοναχός ὑποτίθημι λεʹ - γίγνομαι ὁ εἰμί διαιρετικός καί αὐτός τοιοῦτος ὅς εἷς εἰμί ἤτοι οὐσία εἰμί ἢ συμβαίνω κατά ὁ διχή γίγνομαι ἐν κατηγορία ὁ εἰμί διαίρεσις , εἰς τε ὁ ἐν ὑπόκειμαι καί ὁ οὐ ἐν ὑπόκειμαι . ἀλλά μήv συμβαίνω οὐ εἰμί · οὐσία ἀείρω κατά ὁ πέμπτος ἀναπόδεικτος καί οὗτος συνάγω . ὅτι δέ οὖον συμβαίνω ὁ εἷς εἰμί , ὁ τρίτος δείκνυμι συλλογισμός οὕτως · ἰάομαι συμβαίνω ὁ εἰμί , ὁ ὑπόκειμαι αὐτός εἰμί ἅμα καί οὐ εἰμί . ἀλλά μήv οὗτος ἀδύνατος . οὐ ἄρα συμβαίνω ὁ ὄνος δύο ἀναπόδεικτος . δείκνυμι δέ ὁ συνάπτω ἐκ ὁ ὁ ὑπόκειμαι ὁ εἷς καί μόνος εἰμί διά μέν ὁ ἄλλος παρά αὐτός εἰμί μή εἰμί εἰμί οὖον γάρ εἰμί ἄλλος τίς παρά ὁ εἰμί ) , διά δέ ὁ ὑπάρχω αὐτός ὁ εἰμί καί αὐτός εἰμί γίγνομαι . ὅτι δέ οὐδέ ὁ οὐσία εἰμί ὁ κύριος εἰμί , ἢ ὡς αὐτός φημί ὁ ὅσπερ εἰμί , δείκνυμι πάλιν οὕτως . ἰάομαι ὁ οὐσία ὁ ὅσπερ εἰμί , οὐδείς μᾶλλον εἰμί σημαίνω ὁ ὅσπερ εἰμί ἢ μή εἰμί . ὥστε ὁ ὅσπερ εἰμί ὁμοίως εἰμί καί μή εἰμί εἰμί . καί πλείων σημαίνω ὁ εἰμί , εἷς μόνος ὑποτίθημι σημαίνω . ἀλλά μήv οὗτος ἀδύνατος · οὐ ἄρα ὁ οὐσία εἰμί ὁ ὅσπερ ὄνος . ὅτι δέ οὐδείς μᾶλλον εἰμί ἢ μή ὅς εἰμί ὁ ὅσπερ εἰμί , δείκνυμι οὕτως · ἰάομαι εἰμί ὁ ὅσπερ εἰμί οὐσία καί ὑπόκειμαι εἰμί , ὁ δέ οὐσία ὁ συμβεβηκός ὑπάρχω , ὅσπερ εἰμί μή εἰμί διά ὁ παρά ὁ εἰμί εἰμί , ὅς δέ ὁ μή εἰμί ὑπάρχω μή εἰμί οὗτος , ὁ οὐσία καί ὁ ὑπόκειμαι μή εἰμί εἰμί , καί οὐδέ τίς μή εἰμί , ἀλλά ὅλως μή εἰμί . τοιοῦτος γάρ εἰμί μή ὅς ὁ ὑπάρχω αὐτός συμβαίνω . ὅτι δέ καί πλείων σημαίνω ὁ ὅσπερ εἰμί , δείκνυμι οὕτως • ἵημι ὑπόκειμαι εἰμί ὁ ὅσπερ εἰμί , δυνατός καί ἀπό ὁ συμβεβηκός αὐτός ὀνομάζω οἷος λευκός . ὥστε καί λευκός εἴρω εἰμί , εἷς δέ εἰμί καί ὅσπερ εἰμί εἰμί οὖον γάρ εἰμί ἄλλος τίς παρά οὗτος ) , καί οὕτως πολύς ὁ εἰμί ἵστημι ὅτι δέ οὐδέ μέγεθος ἔχω ὁ εἷς ὅς , δείκνυμι οὕτως · ὅς ὅσπερ ὅς αὐτός μόνος ὑπόκειμαι πολύς οὐ εἰμί οὐδέ ἔχω πλῆθος · ὁ μέγεθος ἔχω πολύς εἰμί · ὁ ἄρα ὅσπερ εἰμί μέγεθος οὐ ἔξεστι . ὅτι δέ ὁ μέγεθος ἔχω πολύς εἰμί δείκνυμι οὕτως · ὁ μέγεθος μέρος ἔχω · ὁ μέρος ἔχω ἕτερος " ὁ λόγος ἔχω · ὁ ἕτερος ὁ λόγος ἔχω πολύς ἐν ἑαυτοῦ ἔχω καί πολύς ἑστία . καί ἐπί τέλος λοιπός ὅτι ὁ ὅσπερ εἰμί εἰς ὅσπερ εἰμί διαιρέω καί ὁ λόγος διαφέρω , δείκνυμι ἐπί τις ὅσπερ εἰμί ὁ ὁρισμός αὐτός λαμβάνω 5 καί συνάγω ὅτι ὁ ὁ ὁρισμός μέρος καί αὐτός ὅσπερ εἰμί εἰμί . συνάγω δέ οὕτως · ἀνάγκη ἢ οὐσία αὐτός εἰμί ἢ συμβεβηκός . ἀλλά μήv συμβαίνω - κότα οὐ εἰμί · οὐσία ἀείρω κατά ὁ πέμπτος ἀναπόδεικτος καί οὗτος . εἰμί τοίνυν ὁ εἷς , ὡς εἴρω πρότερος , ἢ ὡς συνεχής εἰμί εἷς ἢ ὡς ὅς ὁ λόγος ὁ αὐτός ἢ ὡς ὁ ἀδιαίρετος , δείκνυμι δέ ὁ εἷς εἰμί μήτε μέγεθος ἔχω δύναμαι μήτε ὁρισμός μήτε ἀδιαίρετος εἰμί , δῆλος ὅτι κατά οὐδείς ὁ ὁ εἷς σημαίνω εἷς ἄν εἰμί ὁ εἰμί . ” ἀλλά ἐπεί παρά ὅλος ὁ ἐξήγησις ὁ ὅσπερ εἰμί ὡς οὐσία καί αὐτός ἐκδέχομαι καί οὐσία ὁ ἄτομος καί ἀριθμός εἷς , τις δέ ὁ ὁ ἀρι - στοτελος ἐξηγητής , ὅς καί Ἀσπάσιος εἰμί , ὁ ὅσπερ εἰμί ὁ γένος ὁ εἰμί λαμβάνω , πρός ὅς ἱκανῶς ἀντιλέγω Ἀλέξανδρος ὁ Ἀφροδισιεύς , ἐπι - τέμνω ἔκκειμαι ὁ παρά ἐκεῖνος λέγω . “ τις γάρ , φημί , οὕτως ἀκούω ὁ λέξις ὡς λέγω αὐτός ἀναγκαῖος εἰμί ὁ μοναχός λεʹ - γου ὁ εἰμί λέγω κοινός τίς γένος πᾶς ὁ εἰμί λαμβάνω , εἰς ὅς πᾶς ὁ κατά μέρος εἰμί χωρέω , καί οὗτος λέγω εἰμί ὁ εἰμί καί οὕτως εἷς , ἐπεί μηδείς ὁ ὑπό ὁ εἰμί λαμβάνω εἷς ἔτι ὁ εἰμί δύναμαι λέγω ὁ καί ὁ ἄλλος ὁ τίθημι συνεισάγω . καί γάρ ὁ οὐσία ὁ συμβαίνω - κότα καί ὁ συμβεβηκός ὁ οὐσία συνεισάγω , ὡς δείκνυμι . πιστόω δέ ὁ λόγος καί ἀπό ὁ ἐν ὁ τοπικός ὁ ὅσπερ εἰμί ἐπί ὁ γένος τίθημι λέγω “ ὁ ἄνθρωπος ὅσπερ ζῷον ” ἀντί ὁ ἐν γένος ὁ ζῷον . ὅτι δέ οὐ οὕτως νῦν λέγω ὁ ὅσπερ εἰμί ἀλλά ὁ οὐσία σημαίνω , δηλόω ἐκ ὁ προ - εἴρω . ἐν γάρ δεῖ πρός ὁ τοιοῦτος ἀντιλέγω ὑπόθεσις , εἴρω ἤδη ἐν ὅς λέγω “ εἰμί μέν γάρ εἰμί καί οὐσία καί ποσός καί καί ποιός , καί οὗτος εἴτε ἀπολύω ἀπό ἀλλήλων εἴτε μή , πολύς ὁ εἰμί . ” πᾶς γάρ οὗτος εἰμί τίθημι ὁ ὁ εἰμί ὡς γένος λέγω . ὥστε εἴρω - μένω καί πρός οὗτος ὁ δόξα , εἴπερ ἄρα δέομαι τις ἀντιλογία · ἔοικα γάρ ὡς προφανῶς ἐναντιολογέω καταφρονέω . ὁ γάρ εἷς τίς μόνος εἰμί βούλομαι οὕτως ὡς ἀριθμός εἷς , οὐ εἄν εἶπον γένος εἷς εἰμί οὗτος , διότι ὁ γένος πλῆθος εὐθύς καί εἶδος καί ἄτομος ἑαυτοῦ συνεισάγω . ἀλλά πόθεν δῆλος , φημί ἄν τις , ὅτι ὡς ἀριθμός εἷς λέγω ὁ Παρμενίδης ; ἀλλά καί ἐκ ἐκεῖνος δῆλος , ὅτι οὐ ὡς γένος λέγω ὁ ὅσπερ εἰμί , ἀλλά ὡς οὐσία . δείκνυμι γάρ ὅτι οὐ εἰμί συμβαίνω ἐκ ὁ ὁ συμβαίνω κατά ὑποκει - μένω λέγω , ὥστε αὐτός οὖον κατά ὑπόκειμαι ἀλλά ὑπόκειμαι , ὅσπερ εἰμί οὐσία κατά ἑαυτοῦ ὑφίστημι καί μή δήω τις ἄλλος πρός ὁ εἰμί . ὁ δέ γένος καί αὐτός ὁ κατά ὑπόκειμαι εἰμί · ὥστε οὐ ἄν εἰμί γένος ὁ ὅσπερ εἰμί , εἰμί σαφῶς αὐτός ὁ κατά ὑπόκειμαι ἀντιδιαστέλλω . ἔτι μετά ὀλίγος αὐτός εἴρω “ τίς γάρ μανθάνω αὐτός ὁ εἰμί εἰμί μή ὁ ὅσπερ εἰμί τίς εἰμί ; εἰμί οὖν ὁ αὐτός εἰμί μή ὁ γένος ἀλλά ὁ οὐσία πρόσειμι - κέω , οὐσία ἄν εἰμί ὁ ὅσπερ εἰμί . πρός δέ οὗτος εἰμί εἶπον , ὅτι ὁ αὐτός κατά ὁ γένος ὁ Πλάτων φέρω ἀλλά οὐ ὁ ὑστερογενής , ἀλλά ὁ διά πᾶς χωρέω κατά εἷς κοινός φύσις . ἔτι δέ εἰμί ὁ ἀντίκειμαι ὁ συμβεβηκός λαμβάνω , ὡς δῆλος ἐκ ὁ ἀλλά ὁ ὅσπερ εἰμί ἵστημι μη - δενὶ συμβεβηκός , ἀντίκειμαι δέ ὁ συμβεβηκός οὖον ὁ γένος ἀλλά ὁ οὐσία , οὗτος εἄν εἰμί ὁ ὅσπερ εἰμί . ἔτι ἐκ διαίρεσις ὁ ἀντιλογία ποιέω - μένος εἰς συμβαίνω καί ὁ ὅσπερ εἰμί διαιρέω . οὖον γάρ εἰμί ἀναγκαῖος εἴρω - τησις τίς λέγω ὁ εἰμί , συμβαίνω ὁ γένος · εἰμί γάρ τίς παρά οὗτος . ὥστε εἰς οὐσία • οὐσία ἄρα ὁ ὅσπερ εἰμί . ἔτι ὁ εἷς ποσαχῶς λέγω διαιρέω ὁ κατά ὁ ἀριθμός εἷς διαιρέω . ὁ δέ ὁ γένος ἢ εἶδος εἷς οὐ μιμνῄσκω - μονευω , ὡς προφανῶς εἰσάγω ὁ πλῆθος . ἔτι ὁ μέν γένος δύο ἔχω ὁ τε οὐσιώδης καί ὁ κοινός , ὁ δέ οὐσία ὁ εἰμί οὐσία μόνος . εἰμί οὖν οὐδαμοῦ πρός κοινότης ἀλλά ὡς πρός οὐσία μόνος ἀντιλέγω , οὖον γένος ἀλλά οὐσία ὁ ὅσπερ εἰμί . ἔτι αὐτός προέρχομαι λέγω “ εἰμί οὖν ὁ ὅσπερ εἰμί δενὶ συμβαίνω , γένος δέ εἰμί τις συμβεβηκός , καί εἰμί μή οὗτος ὅς εἰμί γένος , ἀλλά ὁ γε οὐσία ὁ συμβεβηκός γένος συμβαίνω λέγω , οἷος ἄνθρωπος ὁ χρῶμα . εἰμί τοίνυν ἐν μέν ὁ γένος εἰμί τίς καί συμβεβηκός , ἐν δέ ὁ οὐσία οὐδείς εἰμί τοιοῦτος , αὐτός δέ ὁ ὅσπερ εἰμί ὡς ἀντίκειμαι ὁ συμβεβηκός τίθημι , ὁ οὐσία εἄν λέγω ὁ ὅσπερ εἰμί , οὖον ὁ γένος , ὅς καί ὁ ὁ συμβεβηκός φύσις ἐφάπτω . ἔτι αὐτός προέρχομαι λέγω “ εἰμί οὖν ὁ ὅσπερ εἰμί μηδείς συμβαίνω , ἀλλά ἐκεῖνος . εἰμί οὖν ὅς συμβαίνω ὁ συμβεβηκός ὁ οὐσία εἰμί ἀλλά οὐ ὁ γένος , ὁ οὐσία ἄν εἰμί ὁ ὅσπερ εἰμί , οὖον ὁ γένος . ἔτι δέ διαιρέω ὁ ὅσπερ εἰμί οὐ εἰς ὁ εἶδος καί ὁ ἄτομος αὐτός διαιρέω , ὅσπερ γένος διαίρεσις , ἀλλά εἰς ὁ ὁρισμός καί ὁ ἐν οὗτος , τουτέστιν εἰς γένος καί διαφορά , ὅσπερ διαίρεσις οὐσία ἄν εἰμί , ἀλλά οὐ γένος . διότι ὁ μέν οὐσία εἰμί γένος , ὁ δέ ἄνω2 πᾶς γένος οὐδείς εἰμί ἐπαναβαίνω γένος . ἔτι ὁ γένος καί ὁ διαφορά δείκνυμι ὅσπερ εἰμί εἰμί , διότι μέρος ὁ ὅσπερ εἰμί εἰμί . εἰμί οὖν ὁ γένος διά ἄλλος τίς εἰμί ὅσπερ εἰμί , οὐ ἄν εἰμί αὐτός ὅσπερ εἰμί , ἀλλά ὁ οὐσία , διά ὅς καί ὁ γένος ὁ ὁ οὐσία οὐσιόω , ὡς ὁ ὁ συμβεβηκός συμβαίνω - βήξ εἰμί . ἔτι οὐδέ θέσις ἄν ὁ τοιοῦτος οὐδέ παράδοξος ὑπόληψις δοκέω · πολύς γάρ δοκέω ὁ φιλόσοφος εἷς εἰμί ὁ εἰμί ὡς γένος . ἔτι εἰμί ὁ ὅσπερ εἰμί γένος ὑποτίθημι , πῶς ὁ λευκός ἢ ἄλλος τίς ὁ συμβεβηκός μή εἰμί λέγω ; εἶδος γάρ οὗτος ὁ εἰμί ὥσπερ καί ὁ οὐσία . αὐτός δέ μή εἰμί I ἐκεῖνος λαμβάνω οὕτως μή εἰμί συνάγω καί ὁ ὅσπερ εἰμί , ὅς οὗτος ὑπάρχω , καί μή εἰμί οὖον τίς μή εἰμί , ἀλλά ἀπλόος μή εἰμί . καίτοι πῶς ἄν ἁπλόος μή εἰμί εἰμί ὁ συμβεβηκός , εἰμί γένος αὐτός ὁ ὅσπερ εἰμί εἰμί ; ἔτι εἰμί ὁ ὅσπερ εἰμί γένος , διά τίς πᾶς ὁ ὑπό αὐτός ἢ οὐ εἰμί ἢ ὅσπερ εἰμί εἰμί ; οὖον γάρ πᾶς ὁ ὑπό ὁ γένος γένος καί αὐτός εἰμί . ἔτι ἵημι γάρ , φημί , εἰμί ὁ ὅσπερ εἰμί αὐτός καί λευκός ” . καίτοι ὁ μέν γένος οὐ ἄν τις εἶπον λευκός , ὁ δέ οὐσία ὁ μετέχω λέγω · ἐκ ὅς δῆλος ὅτι καί οὐσία ὁ ὡς ἄτομος λέγω , ἀλλά οὐ ὁ γενικός . ἔτι πρόχειρος εἰμί δείκνυμι πολύς ὁ εἰμί διά ὁ ἐκτίθημι ὁ ὁ γένος ὁρισμός · κατά πλείων γάρ ὁ γένος . ὁ δέ μηδαμοῦ μνημονεύω οὗτος ἐναργής δείκνυμι πολύς εἰμί ὁ εἰμί , δῆλος εἰμί ὁ ὅσπερ εἰμί μή ὡς γένος λαμβάνω . εἰμί δέ τις διά οὗτος ἀξιόω ὁ ὅσπερ εἰμί ὁ γένος λέγω , διότι ὁ γένος ἐν ἄλλος ὅσπερ εἰμί καλέω , ὥρα αὐτός καί ὁ διαφορά ὅσπερ ὅς λέγω . καί γάρ καί οὗτος ἐνταῦθα ὡς συμπληρωτικός ὁ ὅσπερ εἰμί ὅσπερ εἰμί καλέω . καί ἐν ὅς μέντοι ὁ γένος ὅσπερ εἰμί καλέω , ὡς οὐσιωδῶς κατηγορέω καί ποιέω ἐκεῖνος ὅς κατηγορέω ὅσπερ αὐτός , οὕτως ὅσπερ εἰμί καλέω . καί ὁ Εὔδημος δέ ὁ Ἀριστοτέλης πᾶς κατακολουθέω ὁ ὅσπερ εἰμί οὐ ἀκούω ὡς γένος . ἐν γοῦν ὁ πρῶτος ὁ φυσικός περί Παρμενίδης λέγω οὗτος γράφω ὡς Ἀλέξανδρος φημί · ἐγώ γάρ οὐ εὑρίσκω ἐν ὁ Εὐδήμειος λέξις οὗτος ) · ὁ οὖν κοινός οὐ ἄν λέγω . οὔτε γάρ ζητέω πω ὁ τοιοῦτος , ἀλλά ὕστερος ἐκ ὁ λόγος προέρχομαι , οὔτε ἐπιδέχομαι ἄν ὁ ὁ εἰμί ἐπιλέγω . πῶς γάρ εἰμί οὗτος ‘μεσσόθεν ἰσοπαλής καί ὁ τοιοῦτος ; ὁ δέ οὐρανός , φημί , σχεδόν πᾶς ἐφαρμόζω ὁ τοιοῦτος λόγος p . 187 a 1 ἔνιοι δέ ἐνδίδωμι ὁ λόγος ἀμφότερος . ἐλέγχω ὁ Παρμενίδης λόγος αὐτός ὡς καί ὁ πρότασις ψευδής λαμβάνω εἰμί δέ ὁ πρότασις ὁ μοναχός λέγω ὁ εἰμί ἤτοι ὁ παρά ὁ εἰμί οὐ ὄνος ἢ ὁ οὐ εἰμί οὐδείς , οὗτος γάρ ἰσοδυναμέω ) καί ὡς ἀσυλλο - " γίστως συνάγω μή γάρ ἀκολουθέω ὁ ἐπιφέρω συμπέρασμα ) , ἔνιοι φημί ἀμφότερος ἐνδίδωμι ὁ λόγος ὁ τε εἴρω ὁ πάρσιμο - νίδου καί ὁ ὁ Ζήνων , ὅς βοηθέω βούλομαι ὁ Παρμενίδης λόγος πρός ὁ ἐπιχειρέω αὐτός κωμῳδέω ὡς εἰμί εἷς εἰμί πολύς καί γελοῖος συμ - βαίνω λέγω ὁ λόγος καί ἐναντίος ἑαυτοῦ , δείκνυμι ὁ Ζήνων ὡς ἔτι γελοίος - τέρας πάσχω ἄν αὐτός ὁ ὑπόθεσις ὁ λέγω πολύς εἰμί ἤ2 ὁ ὁ εἷς ἵημι , ἔστις ἱκανῶς ἐπέξειμι . οὗτος γάρ αὐτός ὁ Ζήνων ἐν ὁ Πλάτων πηρός - Μενίδη μαρτυρέω φαίνω ὁ λόγος · καί ὁ μέν ὁ Παρμενίδης λόγος εἰμί , ὅτι πᾶς εἷς ὁ εἰμί εἰμί , εἴπερ ὁ εἰμί εἷς σημαίνω . ὁ γάρ παρά αὐτός οὐδείς εἰμί . ὡς δέ Θεόφραστος προάγω ὁ παρά ὁ εἰμί οὐ εἰμί . ὁ οὐ εἰμί οὐδείς . καί οὗτος φημί ἐνδίδωμι ὁ λόγος τις . ἐνδίδωμι δέ εἰμί λόγος ὁ συγχωρέω ὁ πρότασις ὁ κατασκευάζω αὐτός ἢ ὁ συμπλοκή . ὁ οὖν Πλάτων φημί ἐνδίδωμι ὁ πρότασις ὁ λέγω ὁ παρά ὁ εἰμί οὐ εἰμί καί γάρ ὁ κίνησις καί ὁ στάσις καί αὐτός καί ἕτερος ἐν σοφιστής ἕτερος ὁ εἰμί εἰμί φημί ) , ὁ δέ οὐ εἰμί οὐδείς οὐκέτι συγχωρέω · καί γάρ ὁ ἕτερος ὁ εἰμί , κἀν μή εἰμί εἰμί , ἀλλά ὅμως εἰμί φημί καί οὗτος ὁ μή εἰμί εἰσάγω . καί ὁ μέν Ἀλέξανδρος φημί αὐτός ὁ μέν εἰμί εἷς ὁ εἰμί συγχωρέω , πᾶς δέ εἷς εἰμί μηκέτι συγχωρέω τίθημι ὁ πᾶς μή μόνος ὁ εἰμί , ἀλλά καί ὁ μή εἰμί . “ καί οὐ οὕτως , φημί , ὁ μή εἰμί εἰμί λέγω ὡς εἰμί τίς ὁ ὑπό ὁ εἰμί . οὖον γάρ ὁ τίς μέν μή εἰμί τίς δέ εἰμί , οὐδέ ὁ ἐν ὁ κεῖμαι εἰμί περιέχω , ἀλλά ὁ ἄλλος φύσις ἔχω παρά ὁ ὁμολογέω καί κεῖμαι λέγω εἰμί δέχομαι ὁ εἰμί εἷς τε εἰμί καί μοναχός λέγω . ὁ δέ συγχωρέω ὁ πρότασις ὁ παρά ὁ ὅς οὐ εἰμί , λέγω δέ εἰμί ἄλλος τίς ὁ εἰμί ὁ λαμβάνω ἐν ὁ πρότασις , εἰμί ὁ ἀντίφασις λέγω . δίδωμι γάρ ὁ παρά ὁ εἰμί μή εἰμί λέγω πάλιν ὁ παρά ὁ εἰμί εἰμί καί ὁ ἀντίφασις περιπίπτω ὁ ὁ μή εἰμί ἁπλόος εἰμί λέγω . καίτοι εἰμί τις λέγω μέν εἰμί ὁ μή εἰμί , μή ὁ ἁπλόος δέ μή εἰμί , ἀλλά ὁ τίς μή εἰμί , οὖον περιπίπτω ὁ ἀντι - φάσις . ὁ γάρ ἄλλος τίς εἰμί ἄλλος οὐ εἰμί . οὖον γάρ εἷς κατά ὁ ἀριθμός ὁ εἰμί δείκνυμι διά ὁ λαμβάνω μοναχός λέγω οὗτος μέν οὖν ὁ Ἀλέξανδρος . φημί δέ ὁ Πορφύριος ὁ Πλάτων καί ὁ μή εἰμί λέγω εἰμί , οὕτως μέντοι εἰμί ὡς μή εἰμί . ὁ μέν γάρ εἰμί εἰμί ἀποφαίνω εἰμί ὁ ἰδέα καί οὗτος εἰμί εἰμί οὐσία , ὁ δέ ἄνω2 πρῶτος ἄμορφος καί ἀνείδεος ὕλη ἐκ ὅς ὁ πᾶς εἰμί εἰμί μέν , μηδείς δέ εἰμί ὁ εἰμί . αὐτός γάρ ἐπί ἑαυτοῦ ἐπινοέω δύναμις μέν πᾶς εἰμί , ἐνέργεια δέ οὐδείς . ὁ δέ ἐκ ὁ εἶδος καί ὁ ὕλη ἀποτέλεσμα κατά ὅσος μέν εἶδος μετέχω , κατά οὗτος εἰμί τίς καί προσαγορεύω κατά ὁ εἶδος , κατά ὅσος δέ ὁ ὕλη καί διά οὗτος ἐν συνεχής ῥύσις καί μεταβολεύς τυγχάνω , πάλιν μή ἁπλόος μηδέ βεβαίως εἰμί . ἀντιδιαιρέω γοῦν αὐτός ἐν ὁ Τίμαιος φημί “ τίς ὁ εἰμί μέν ἀεί , γένεσις δέ οὐ ἔχω , καί τίς ὁ γίγνομαι μέν , εἰμί δέ οὐδέποτε . καί ὁ μή εἰμί εἰμί φημί , οὖον ὁ εἰμί μή εἰμί εἰμί , καί ὁ μή εἰμί εἰμί εἰμί · οὖον μήv ὁ κατά ὁ ἀντίφασις ἀντίκειμαι . ὁ μέν γάρ ἄν - θρωπον οὐ οἷος τε ἅμα καί μή ἄνθρωπος εἰμί , μή ἵππος δέ ἀλη - τίθημι εἶπον . ἀλλά πρός μέν ὁ Ἀλέξανδρος ἀρκέω ὁ Πλάτων παρατίθημι ῥῆσις , ὅς αὐτός Ἀλέξανδρος μνημονεύω , δείκνυμι οἴομαι σαφῶς , ὡς Πλάτων οὖον ὁ ἁπλόος μή εἰμί , ἀλλά ὁ τίς μή εἰμί εἰσάγω . ἔχω δέ ὁ ῥῆσις ὧδε · “ οἶσθα οὖν ὅτι Παρμενίδης μακροτέρως ὁ ἀπόρρησις ἀπιστέω ; Τίς δή ; πλεῖος ἢ ἐκεῖνος ἀπολέγω σκοπέω ἐγώ εἰς ὁ πρόσθεν ἐπιζητέω ἀποδείκνυμι αὐτός . Πῶς ; ὅτι2 ὁ μέν πού φημί οὖον γάρ μήποτε οὗτος δαμάζω εἰμί μή εἰμί , ἀλλά σύ ὅδε ἀπό ὁδός δίζησις εἴργω νόημα . 5 λέγος γάρ οὖν οὕτως . ἐγώ δέ γε οὖον μόνος ὡς εἰμί ὁ μή εἰμί ἀποδείκνυμι , ἀλλά καί ὁ εἶδος ὅς τυγχάνω εἰμί ὁ εἰμί ἀποφαίνω . ὁ γάρ θατέρου φύσις ἀποδείκνυμι εἰμί τε καί κατακερματίζω ἐπί πᾶς ὁ εἰμί πρός ἀλλήλων , ὁ πρός ὁ εἰμί ἕκαστος μόριον αὐτός ἀντιτι - τίθημι τολμάω εἶπον ὡς αὐτός οὗτος εἰμί εἰμί ὁ μή εἰμί . μής τοίνυν ἐγώ εἶπον τις , ὅτι ἐναντίος ὁ εἰμί ὁ μή εἰμί ἀποφαίνω τολμάω λέγω ὡς εἰμί . ἐγώ γάρ περί μέν ἐναντίος τις αὐτός χαίρω πάλαι λέγω , εἴτε εἰμί εἴτε μή , λόγος ἔχω ἢ καί παντάπασι ἄλογος . ὅς δέ νῦν εἴρω εἰμί ὁ μή εἰμί , ἢ πείθω τις ὡς οὖον καλῶς λέγω ἐλέγχω , ἢ μέχριπερ εἄν ἀδυνατέω , λεκτέος καί ἐκεῖνος καθάπερ ἐγώ λεʹ - γόμος , ὅτι συμμίγνυμι τε ἀλλήλων ὁ γένος καί ὁ τε ὅς καί ἕτερος διά πᾶς καί διά ἀλλήλων διέρχομαι ὁ μέν ἕτερος μετέχω ὁ εἰμί εἰμί μέν διά οὗτος ὁ μέθεξις , οὖον μήv ἐκεῖνος γε ὅς μετέχω ἀλλά ἕτερος , ἕτερος ἐσθίω ὁ εἰμί ὅς εἰμί σαφής ἐκ ἀνάγκη εἰμί μή εἰμί . ὁ δέ εἰμί αὖος θατέρου μεταλαμβάνω ἕτερος ὁ ἄλλος ἄν εἰμί γένος . ἕτερος δέ ἐκεῖνος ἅπας εἰμί οὐ εἰμί ἕκαστος αὐτός οὐδέ σύμπας ὁ ἄλλος πλήν αὐτός , ὥστε ὁ εἰμί ἀναμφισβήτητος αὖος μυρίος ἐπί μυρίος οὐ εἰμί , καί ὁ ἄλλος δή κατά ἕκαστος οὗτος καί σύμπας πολλαχῆ μέν εἰμί , πολλαχῆ δέ οὐ ἵστημι ἐκ δή οὗτος ὁ ῥῆσις ὁ Ἀλέξανδρος οἴομαι ὁ Πλάτων ὁ ἁπλόος μή εἰμί εἰσάγω , ὡς ὁ ἀπλόος εἰμί λαμβάνω ὁ ὡς γένος εἰμί . καί ἀρκέω μέν αὐτός ὁ Πλάτων ἀκούω λέγω “ μή τοίνυν ἐγώ εἶπον τις , ὅτι ἐναντίος ὁ εἰμί ὁ μή εἰμί ἀποφαίνω τολμάω λέγω καί ὅτι εἰμί μέν ἕκαστος διά ὁ ὁ εἰμί μέθεξις , οὖον μήv ὁ εἰμί ἑστία . καί πρό οὗτος δέ ὁ ῥῆσις , ὁποῖος μή εἰμί εἰσάγω , σαφῶς δηλόω εἶπον “ ὁπόταν ὁ μή εἰμί λέγω , ὡς ἔοικα , οὐ ἐναντίος τίς λέγω ὁ εἰμί , ἀλλά ἕτερος μόνος . ἀρκέω δέ καί ὁ περί ὁ ἁπλόος μή εἰμί καί ἐναν - τίω ὁ εἰμί εἴρω ἀκούω , ὡς καί ὁ ὁποῖος περί αὐτός λόγος παραιτέομαι ὁ I λάτος . οὐδέ γάρ ὁ εἰμί οὐδέ ὁ μή εἰμί λέγω αὐτός ἄνευ - Θυνός . οὐδέ ὁ λέγω τίς περί αὐτός ἀσφαλής . ἀρκέω μέν οὖν ὅσπερ εἶπον καί οὗτος . ἐννοέω δέ χρή ὅτι ὁ ὑπό ὁ Πλάτων λαμβάνω εἰμί εἰμί ὁ κατά αὐτός ὁ εἰμί ὁ ἰδιότης ψιλός θεωρέω , ὅς καί ἀντίς - ῥητός πρός τε ὁ ἄλλος γένος καί πρός ὁ μή εἰμί · καί γάρ οὗτος γένος εἰμί φημί , ἀλλά οὐ ὁ παντελῶς εἰμί ὁ καί ὁ γένος πᾶς ἐν ἑαυτοῦ συνίημι - ῥήξ · ὅς ὁ παντελῶς μή εἰμί ἀντίκειμαι , εἰμί καί ὁ ἀντίκειμαι δυνατός ἐπί αὐτός λέγω . ὁ δέ τοιοῦτος εἰμί οὐ ἄν εἰμί γένος , εἴπερ ὁ γένος ἐναντίος διαίρεσις εἰμί ὁ πρός ἀλλήλων . καί κατά εἷς ἰδιότης περιγράφω διά - κρίνω ἤδη οὗτος ἀπό ὁ νοητός ἕνωσις , ἐν ὅς πᾶς εἷς εἰμί , ὡς ὁ Παρμενίδης φημί , καί ὑπέρχομαι πρῶτος μέν εἰς ὁ νοερός διάκρισις , ἀμος - ρίστως μερίζω καί εἰς ὁ αἰσθητός διασπασμός καί μεταξύ οὗτος εἰς ὁ ψυχικός ἀλληλουχία . ὥστε πολύς δεῖ ὁ ἀπλόος μή εἰμί εἰσάγω ὁ ὁ ἁπλόος εἰμί ἀντίκειμαι ὁ Πλάτων . ‘Ο δέ γε Πορφύριος ὅτι μέν οὖον ὁ ἁπλόος μή εἰμί ὁ Πλάτων καλῶς θεάομαι , ὅτι δέ μή εἰμί ὁ γενητός εἰμί ἐν σοφιστής φημί παραδίδωμι , περί ὅς λέγω ἐν τίμιος “ καί τίς ὁ γίγνομαι μέν , εἰμί δέ οὐδέποτε , οὗτος ἐπίστασις ἄξιος εἰμί ἐγώ δοκέω . οὖον γάρ ἐν ὁ ὁ αἰσθητής , ἀλλά ἐν ὁ ὁ νοερός εἶδος διάκρισις ὁ μή εἰμί ὁ Πλάτων ἀνευρίσκω δοκέω . πότε γάρ ἄν περί ὁ ἔνυλος καί αἰσθητής λέγω οὗτος “ τίς δέ πρός Δῖος ; ὡς ἀληθής κίνησις καί ζωή καί ψυχή καί φρόνησις εἰμί ῥᾳδίως πείθω - σέο ὁ παντελῶς εἰμί μή πάρειμι μηδέ ζῶ αὐτός μηδέ φρονέω , ἀλλά σεμνός καί ἅγιος , νόος οὐ ἔχω , ἀκίνητος ἵστημι εἰμί ; ” κοινός δέ πρός ὁ Ἀλέξανδρος λέγω καί ὁ Πορφύριον , ὅτι οὐ εἄν οὗτος σαφής ὡς ὁ Πλάτων ὁ τίς μή εἰμί λέγω εἰμί ὁ ὑπό αὐτός εἰσάγω , ὡς ὁ ἁπλόος μή εἰμί εἰσάγω ὁ Ἀριστοτέλης ἐγκαλέω . καί ἔτι μέντοι οὐ εἄν πρός πλάν - Τώνα ἐν οὗτος ἀποτείνω ὡς μάτην δείδω . εἰμί ὁ παρά ὁ εἰμί οὐ εἰμί , μή πᾶς εἷς εἰμί , καί διά οὗτος ὁ μή εἰμί εἰσάγω . οὖον γάρ διά ὁ ὁ μή εἰμί εἰσάγω πολύς ὁ εἰμί δείκνυμι ὁ Πλάτων , ἀλλά οὗτος μέν δείκνυμι ἄλλος μέν ὁ εἷς , ἄλλος δέ ὁ εἰμί ἀποδείκνυμι καί ἐκ ὁ ολομελής εἰμί πάντοθεν εὔκυκλος σφαῖρα ἐναλίγκιος ὄγκος , 45 μεσσόθεν ἰσοπαλής . ὁ δέ μή εἰμί δήω † δέ καί ὁ σοφιστής εἰδωλοποιός εἶπον , ὁ δέ εἴδωλον ψεῦδος τίς ἔχω , ψεῦδος δέ μή εἰμί , εἰμί μή ὁ μή εἰμί εἰμί . ὁ γάρ " ψεύδω ἢ ὁ εἰμί μή εἰμί λέγω ἢ ὁ μή εἰμί εἰμί . οὗτος μέν οὖν περί ὁ ἕτερος ἔνδοσις , ὁ Ἀριστοτέλης μήτε ὁ μοναχός λέγω ὁ εἰμί συγχωρέω μήτε ἐνδίδωμι ὁ λέγω Πρότα - σέω ὁ παρά ὁ εἰμί οὐ εἰμί · εἰμί μή τις ὁ οὐ εἰμί λέγω , ὡς οὐσία μέν οὐ εἰμί , ἄλλος δέ τίς εἰμί οὖον κωλύω . ὅσπερ καί Πλάτων πρό ὁ Ἀριστοτέλης βοάω . δῆλος δέ εἰμί καί Ἀριστοτέλης σύν-εἶδον ὅτι ὁ πλῆθος ὁ μή εἰμί συνεισέρχομαι . οὐδείς γάρ κωλύω , φημί , μή ἀπλόος εἰμί , ἀλλά μή εἰμί τίς εἰμί ὁ μή εἰμί . ἐφεξῆς μέντοι ἄν ἀληθής , φημί , εἰμί ὁ πρότασις , ὁ λέγω ὁ παρά ὁ εἰμί οὐ εἰμί , οὐ ἤδη διά οὗτος ἀνάγκη εἷς πᾶς εἰμί ὁ ἀριθμός . ὁ γάρ αὐτοόν , ὅσπερ αὐτός ὑποτίθημι , οὐδείς ἄν ἄλλος τίς λέγω ἀκούω ἢ ὁ ὅσπερ εἰμί , τουτέστι ὁ κύριος εἰμί , τουτέστι ὁ οὐσία . οὗτος δέ οὕτως ἔχω , | δείκνυμι πρότερος , ὅτι εἴτε μετέχω ὁ ὅσπερ εἰμί συμβεβηκός , πολύς εἰμί ὁ εἰμί , εἴτε μή μετέχω , καί αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὁ ὅσπερ εἰμί πολύς εἰμί διά ὁ ἐν ὁ ὁρισμός ὁ ὅσπερ εἰμί οὐσιωδῶς παραλαμβάνω - Μένα . ἐφίστημι δέ ἄξιος , ὅτι ὁ ὅσπερ εἰμί καί αὐτοόν καλέω κατά ὁ Πλτωνικὴν συνήθεια . ὅς δέ δύο λόγος ὁ ἐκ ὁ διχοτομία ὁ Ζήνων εἰμί φημί ὁ Ἀλέξανδρος λέγω , ὡς εἰμί μέγεθος ἔχω ὁ εἰμί καί διαιρέω , πολύς ὁ εἰμί καί οὐ εἷς ἔτι εἰμί , καί διά οὗτος δείκνυμι ὅτι μηδείς ὁ εἰμί εἰμί ὁ εἷς . περί δέ ὁ λόγος οὗτος καί διά ὁ ἔμπροσθεν εἴρω φημί ὁ Ἀριστοτέλης , ἐν ὅς λέγω “ θορυβέω δέ καί ὁ ὕστερος ὁ ἀαίων’’ ὅς καί ὁ λύσις παρατίθημι διά ὁ “ ὥσπερ οὐ ἐνδέχομαι αὐτός εἷς καί πολύς εἰμί , μή ὁ ἀντίκειμαι δέ . εἰμί δέ ὁ εἰμί καί εἷς δύναμις καί ἐντελέχεια " . “ τουτ δέ ὁ λόγος , φημί , ὁ περί ὁ διχο - τομίας ἐνδίδωμι Ξενοκράτης ὁ Καλχηδόνιος δέχομαι μέν ὁ πᾶς ὁ διά - ρετὸν πολύς εἰμί ὁ γάρ μέρος ἕτερος εἰμί ὁ ὅλος ) καί ὁ μή δύναμαι αὐτός ὅς τε ἅμα καί πολύς εἰμί διά ὁ μή συναληθεύω ὁ ἀντίφασις , μηκέτι δέ συγχωρέω πᾶς μέγεθος διαιρετός εἰμί καί μέρος ἔχω · εἰμί γάρ τις ἄτομος γραμμή , ἐπί ὅς οὐκέτι ἀληθεύω ὁ πολύς οὗτος εἰμί . οὕτως γάρ οἴομαι ὁ ὁ εἷς εὑρίσκω φύσις καί φεύγω ὁ ἀντίφασις διά ὁ μήτε ὁ διαιρετός εἷς εἰμί ἀλλά πολύς , μήτε ὁ ἄτομος γραμμή πολύς ἀλλά εἷς μόνος οὗτος ὁ Ἀλέξανδρος λέγω ἐφιστάνω ἄξιος πρῶτος μέν , εἰμί Ζήνων οἰκέω οὗτος ὁ μηδείς ὁ εἰμί λέγω ὁ εἷς . ὅς γε ἐναντίος πολύς γράφω ἐπιχείρημα ὁ πολύς εἰμί ἀναιρέω , ἵνα διά ὁ ὁ πολύς ἀναίρεσις ὁ εἷς εἰμί πᾶς βεβαιόω , ὅσπερ καί ὁ Παρμενίδης βούλομαι . ἔπειτα ἐσθίω ὁ χρεία εἶπον ὁ μνήμη ὁ ζῶ - Νῶνος λόγος καί ὁ μάτην ἐνδίδωμι αὐτός , ὥσπερ ὁ ἐνδίδωμι μέν ὁ Παρμενίδης λόγος , ὁ δέ μή εἰμί εἰσάγω ὁ χρεία δῆλος εἰμί · ἵνα γάρ πολύς δείκνυμι ὁ εἰμί , ὅσπερ ὁ Παρμενίδης οὐ βούλομαι . εἰμί δέ αὖος - τός ὁ Ζήνων ἀναιρέω ὁ εἷς πολύς εἰμί δείκνυμι , οὐ δέομαι τις συνηγορία ὁ λόγος , εἰμί μή ἄρα λέγω τις ὅτι ὡς ἀντίθετος οὗτος ὁ λόγος ὁ λεʹ - γοντος πολύς μόνος εἰμί ὁ εἰμί μνημονεύω . ἀλλά ἔοικα ἀπό ὁ Εὔδημος λόγος ὁ Ἀλέξανδρος δόξα περί ὁ Ζήνων λαμβάνω ὡς ἀναιρέω ὁ εἷς · λέγω γάρ ὁ Εὔδημος ἐν ὁ φύω - σικοιξ αἱρέω οὖν οὗτος μέν οὐ εἰμί , εἰμί δέ τίς εἷς ; οὗτος γάρ ἀπορέω . καί Ζήνων φημί λέγω , εἰμί τις αὐτός ὁ εἷς ἀποδίδωμι τίς ποτός εἰμί , ἔχω ὁ εἰμί λέγω . ἀπορέω δέ ὡς ἔοικα διά ὁ ὁ μέν αἰσθητής ἕκαστος κατηγορικός τε πολύς λέγω καί μερισμός , ὁ δέ στιγμή μηδείς τίθημι . ὅς γάρ μήτε προστίθημι αὐξάνω μήτε ἀφαιρέω μειόω , οὐ οἴομαι ὁ εἰμί εἰμί . καί εἰκός μέν εἰμί ὁ Ζήνων ὡς ἐπί ἑκάτερος γυμναστικός ἐπιχειρέω διό καί ἀμφοτερόγλωσσος λέγω ) καί τοιοῦτος ἐκφέρω λόγος περί ὁ εἷς ἀπορέω · ἐν μέντοι ὁ σύγγραμμα αὐτός πολύς ἔχω ἐπιχείρημα κατά ἕκαστος δείκνυμι , ὅτι ὁ πολύς εἰμί λέγω συμβαίνω ὁ ἐναντίος λέγω · ὅς εἷς εἰμί ἐπιχείρημα , ἐν ὅς δείκνυμι ὅτι εἰμί πολύς εἰμί , καί μέγας εἰμί καί μικρός · μέγας μέν ὥστε ἤπειρος ὁ μέγεθος εἰμί , μικρός δέ οὕτως ὥστε μηδείς ἔχω μέγεθος . ἐν δή οὗτος δείκνυμι , ὅτι ὅς μήτε μέγεθος μήτε πάχος μήτε ὄγκος μηθείς εἰμί , οὐδέ ἄν εἰμί οὗτος . “ εἰμί γάρ ἄλλος εἰμί , φημί , προσγίγνομαι , οὐδείς εἄν μείζων ποιέω · μέγεθος γάρ μηδείς εἰμί , προσγίγνομαι δέ οὐδείς οἷος τε εἰς μέγεθος ἐπιδίδωμι . καί οὕτως ἄν ἤδη ὁ προσγίγνομαι οὐδείς εἰμί . εἰμί δέ ἀπογίγνομαι ὁ ἕτερος μηδείς ἐλάσσων εἰμί , μηδέ αὖος προσγίγνομαι αὐξάνω , δῆλος ὅτι ὁ προσγίγνομαι οὐδείς εἰμί οὐδέ ὁ ἀπογίγνομαι καί οὗτος οὐ ὁ εἷς ἀναιρέω ὁ Ζήνων λέγω . ἀλλά ὅτι μέγεθος ἔχω ἕκαστος ὁ πολύς καί ἤπειρος ὁ πρό ὁ λαμβάνω ἀεί τίς εἰμί διά ὁ ἐπί ἤπειρος τομή · ὅς δείκνυμι προδείκνυμι ὅτι οὐδείς ἔχω μέγεθος ἐκ ὁ ἕκαστος ὁ πολύς ἑαυτοῦ αὐτός εἰμί καί εἷς . καί ὁ Θεμίστιος δέ ὁ Ζήνων λόγος εἷς εἰμί ὁ εἰμί κατασκευάζω φημί ἐκ ὁ συνεχής τε αὐτός εἰμί καί ἀδιαίρετος “ εἰμί γάρ διαιρέω , φημί , οὐδέ εἰμί ἀκριβῶς εἷς διά ὁ ἐπί ἤπειρος τομή ὁ σῶμα " . ἔοικα δέ μᾶλλον ὁ χήν λέγω ὡς οὐδέ πολύς εἰμί . ‘Ο μέντοι Πορφύριος καί ὁ ἐκ ὁ διχοτομία λόγος φημί εἰμί εἷς ὁ εἰμί ἐκ οὗτος πειράω δείκνυμι . γράφω δέ οὕτως · “ ἕτερος δέ εἰμί λόγος ὁ Παρμενίδης ὁ διά ὁ διχοτομία οἴομαι δείκνυμι ὁ εἰμί εἷς εἰμί μόνος καί οὗτος ἀμερής καί ἀδιαίρετος . εἰμί γάρ εἰμί , φημί , διαιρετός , τέμνω δίχα , ἔπειτα ὁ μέρος ἑκάτερος δίχα , καί οὗτος ἀεί γίγνομαι δῆλος φημί , ὡς ἤτοι ὑπομένω τις ἔσχατος μέγεθος μικρός καί ἄτομος , πλῆθος δέ ἤπειρος , καί ὁ ὅλος ἐκ μικρός , πλῆθος δέ ἤπειρος συνίστημι · ἢ φροῦδος εἰμί καί εἰς οὐδείς ἔτι διαλύω καί ἐκ ὁ μηδείς συνίστημι • ὅσπερ ἄτοπος . οὐ ἄρα διαιρέω , ἀλλά μένω εἷς . καί γάρ δή ἐπεί πάντῃ ὁμοῖος εἰμί , εἴπερ διαιρετός ὑπάρχω , πάντῃ ὁμοίως " εἰμί διαιρετός , ἀλλά οὖον ὁ μέν , ὁ δέ οὖον . διαιρέω δή πάντῃ · δῆλος οὖν πάλιν ὡς οὐδείς ὑπομένω , ἀλλά εἰμί φροῦδος , καί εἴπερ συνίστημι , πάλιν ἐκ ὁ μηδείς συνίστημι . εἰμί γάρ ὑπομένω τίς , οὐδέ πω γίγνομαι πάντῃ διαιρέω . ὥστε καί ἐκ οὗτος φανερός φημί , ὡς ἀδιαίρετος τε καί ἀμερής καί εἷς εἰμί ὁ εἰμί . ὁ δέ περί ὁ Ξενοκράτης ὁ μέν πρωΐ - ὁ ἀκολουθία ὑπεῖναι συγχωρέω , τουτέστιν ὅτι εἰμί εἷς εἰμί ὁ εἰμί καί ἀδιαίρετος εἰμί , οὖον μήv ἀδιαίρετος εἰμί ὁ εἰμί . διό πάλιν μηδέ εἷς μόνος ὑπάρχω ὁ εἰμί , ἀλλά πλείων . διαιρετός μέντοι μή ἐπί ἤπειρος εἰμί , ἀλλά εἰς ἄτομος τις καταλήγω . οὗτος μέντοι μή ἄτομος εἰμί ὡς ἀμερής καί μικρός , ἀλλά ι κατά μέν ὁ ποσός καί ὁ ὕλη τμητός καί μέρος ἔχω , ὁ δέ εἶδος ἄτομος καί πρῶτος , πρῶτος τις ὑποτίθημι εἰμί γραμμή ἄτομος καί ὁ ἐκ οὗτος ἐπίπεδος καί στερεός πρῶτος . ὁ οὖν ἐκ ὁ · διχοτομία καί ἁπλόος ὁ ἐπί ἤπειρος τομή καί διαίρεσις ὑπαντάω ἀπορία ὁ Ξενοκράτης οἴομαι διαλύω ὁ ἄτομος εἰσάγω γραμμή καί ἁπλόος ἄτομος ποιέω μέγεθος , φεύγω ὁ ὅς εἰμί εἴπερ εἰμί διαιρετός εἰς ὁ μή εἰμί διαλύω καί ἀναλίσκω ὁ ἄτομος γραμμή ἐκ ὅς ὑφίστημι ὁ εἰμί Μένων ἄτμητος καί ἀδιαιρέιων.’’ ἐν δή οὗτος ὁ ὑπό ὁ Πορφύριος εἴρω ὅτι μέν πρός ἔπος ὁ μνήμη γίγνομαι ὁ ἐκ ὁ διχοτομία λόγος διά ὁ ὁ διαίρεσις ἀκολουθέω ἄτοπος ὁ ἀδιαίρετος καί εἷς εἰσάγω , εὕω ἄν ἔχω . ἐφιστάνω δέ ἄξιος , εἰμί Παρμενίδης καί μή Ζήνων εἰμί ὁ λόγος , ὡς καί ὁ Ἀλέξανδρος δοκέω . οὔτε γάρ ἐν ὁ Παρμενίδειος λέγω3 τίς τοιοῦτος καί ὁ πλεῖστος ἱστορία ὁ ἐκ ὁ διχοτομία ἀπορία εἰς ὁ Ζήνων ἀναπέμπω . καί δή καί ἐν ὁ περί κίνησις λόγος ὡς Ζήνων ἀπος - μνημονεύω . καί τίς δεῖ πολύς λέγω , ὅτε καί ἐν αὐτός φέρω ὁ ὁ Ζήνων σύγγραμμα ; πάλιν γάρ δείκνυμι , ὅτι εἰμί πολύς εἰμί , ὁ αὐτός περαίνω εἰμί καί ἤπειρος , γράφω οὗτος κατά λέξις ὁ χήν · “ εἰμί πολύς εἰμί , ἀνάγκη τοσοῦτος εἰμί ὅσος εἰμί καί οὔτε πλείων αὐτός ὅστε μικρός . εἰμί δέ ὁ - σαῦτά εἰμί ὅσος εἰμί , περαίνω ἄν εἰμί . εἰμί πολύς εἰμί , ἤπειρος ὁ εἰμί εἰμί . ἀεί γάρ ἕτερος μεταξύ ὁ εἰμί εἰμί , καί πάλιν ἐκεῖνος ἕτερος μεταξύ . καί οὕτως ἤπειρος ὁ εἰμί ἐστία καί οὕτως μέν ὁ κατά ὁ πλῆθος ἤπειρος ἐκ ὁ διχοτομία δείκνυμι . ὁ δέ κατά μέγεθος , πρό - τέρος κατά ὁ αὐτός ἐπιχείρησις . προδείκνυμι γάρ ὅτι ἵημι μή ἔχω μέγεθος " ὁ εἰμί οὐδέ ἄν εἰμί , ἐπάγω “ εἰμί δέ εἰμί , ἀνάγκη ἕκαστος μέγεθος τίς ἔχω καί πάχος καί ἀπέχω αὐτός ὁ ἕτερος ἀπό ὁ ἕτερος . καί περί ὁ προέχω ὁ αὐτός λόγος . καί γάρ ἐκεῖνος ἔχω μέγεθος καί προέχω αὐτός τίς . ὅμοιος δή οὗτος ἅπαξ τε εἶπον καί ἀεί λέγω · οὐδείς γάρ αὐτός ὅς - οὗτος ἔσχατος εἰμί οὔτε ἕτερος πρός ἕτερος οὐ εἰμί . οὕτως εἰμί πολύς εἰμί , ἀνάγκη αὐτός μικρός τε εἰμί καί μέγας , μικρός μέν ὥστε μή ἔχω μέγεθος , μέγας δέ ὥστε ἤπειρος εἰμί . μήποτε οὖν Ζήνων μέν εἰμί ὁ ἐκ ὁ διχοτομία λόγος , ὡς Ἀλέξανδρος βούλομαι , οὖον μέντοι ὁ εἷς ἀνης - Ρούντος ἀλλά ὁ πολύς μᾶλλον ὁ τἀναντία · συμβαίνω ὁ ὑποτίθημι αὐτός καί οὗτος ὁ Παρμενίδης λόγος βεβαιόω εἷς εἰμί λέγω ὁ εἰμί . ὥστε καί ὁ μνήμη νῦν Εὔλογος ὁ ἐκ ὁ διχοτομία λόγος καί ὁ οὖον καλῶς ἐνδίδωμι αὐτός , ὡς εἰμί μή εἰμί τις ἄτμητος μέγεθος , ἀνάγκη ἤπειρος καί πλῆθος καί μέγεθος εἰμί ὁ εἰμί , καί διά οὗτος ἄτομος γραμμή ὑποτίθημι , ἵνα καί πολύς εἰμί ὁ εἰμί καί μή ἐπί ἤπειρος ὁ πλῆθος καί ὁ μέγεθος προχωρέω . καίτοι πάλιν ἀντίφασις δοκέω περί - πίπτω μέγεθος ἀμεγέθης λέγω . διό οὗτος μέν ὁ ἔνδοσις ὁ Αρίστο - Τέλης οὐ ἀποδέχομαι . οὖον γάρ εἰμί ἐπί ἤπειρος διαιρετός εἰμί ὁ μέγεθος , ἤδη καί ἄπειρος εἰμί αὐτός ἐνέργεια ὁ μέρος , ἀλλά εἷς μέν ἐνέργεια , δύναμις δέ πολύς . διό οὖον ὁ ἀντίκειμαι ἢ ὁ τοιοῦτος λύσις ἐπί ὁ εἷς καί πολύς ὁ αὐτός λέγω καλῶς ὁ Ἀριστοτέλης ἐπάγω . ἐπί μέντοι ὁ ἤπειρος δείκνυμι οὐ εἰμί ἀληθής εἶπον ὅτι δύναμις ἄπειρος εἰμί ὁ ὁ συνεχής μέρος . εἰμί γάρ ἄν καί ἐνέργεια ποιός γίγνομαι ἤπειρος , εἰμί μή ὁ δύο - νάμη μάτην ἔχω . ἀλλά ῥητέος ὡς ὁ πορφύρεος φημί ὅτι “ ἕτερος ὁ ἐπί ἤπειρος εἰμί διαιρετός ὁ συνεχής καί ἄλλος ὁ εἰς ἤπειρος διαιρέω . γίγνομαι μέν γάρ ὁ διαίρεσις ἀεί δύναμαι καί οὗτος εἰμί ὁ ἐπί ἤπειρος αὐτός εἰμί , γίγνομαι δέ καί καταλήγω οὐδέποτε δύναμαι , ἐπεί παύω - μένω γε περαίνω . διαφέρω γάρ ὁ εἰς ἄπειρος τίς διαιρέω καί ὁ ἐπί ἄπειρος2 τίς διαιρέω . ὁ μέν γάρ οὐ ἄν ποτός γίγνομαι οὐδέ εἄν συμπεραίνω , ὁ δέ οὐ ἄν ποτός ἐπιλείπω ἀεί γίγνομαι · διά γάρ ὁ ἕτερος ἀεί γίγνομαι καί μή οἷος τε εἰμί καταλήγω , οὐ ἄν ἕτερος ἐπιτελέω . μή τοίνυν ταράσσω τις , πῶς ὁ ἐπί ἤπειρος διαιρετός δύναμις ἔχω ὁ διαιρέω διαιρετός γάρ ὁ δύναμαι διαιρέω εἰμί ) οὐδέποτε ὅμως εἰς ἤπειρος διαιρέω · δοκέω γάρ μάτην ἔχω ὁ δύναμις , ὅς μή ἐκβαίνω μηδέποτε εἰς ἐνέργεια . οὗτος οὖν μή ταράσσω · ὁ γάρ ἐπί ἤπειρος διαιρετός οὐ εἰμί δύναμις εἰς ἤπειρος διαιρέω , ἀλλά ἐπί ἤπειρος διαιρέω . οὗτος δέ καί ἐνέργεια ἀεί ἔχω , εἴπερ πᾶς ὁ λαμβάνω τίθημι διαιρετός εἰμί , καί διαιρέω " γε εἰμί μηδείς κωλύω , ἄν μή ὑπό ἐγώ , ὑπό ὁ φύσις καί προστίθημι ἀεί καί διαιρέω . ὅτι δέ πᾶς συνεχής ἐπί ἤπειρος διαιρέω βε - βαίνω ὁ μηδείς εἰμί μέγεθος μήτε εἰς μέγεθος ἀδιαίρετος μήτε εἰς ἀμεγέθης διαιρέω , δῆλος · πᾶς γάρ ὁ λαμβάνω συνεχής εἰμί τίς μέρος καί αὐτός συνεχής εἰμί , εἴπερ ἐπί ἤπειρος · καί εἰμί εἰς μέγεθος δέ πᾶς διαίρεσις , δῆλος ὅτι ἐπί ἤπειρος ὁ διαίρεσις . ὅτι δέ εἰς μέγεθος , φανερός , εἴπερ ὁ σημεῖον μήτε ἅπτω ἀλλήλων δύναμαι μήτε διάστασις ποιέω . σημεῖον γάρ σημεῖον προστίθημι σημεῖον ποιέω , ἀλλά οὖον ἐγώ - ἄνθος . οὔτε οὖν ἐκ σημεῖον σύγκειμαι οὔτε εἰς σημεῖον διαιρέω · ἀλλά οὐδέ εἰς ἤπειρος μέγεθος ποτέ διαιρέω περαίνω ὑπάρχω · εἰς ὁ γάρ διαιρέω , καί σύγκειμαι ἐκ ἐκεῖνος · ὁ δέ ἐκ ἤπειρος ὁ πλῆθος μέγεθος , ἤπειρος εἄν εἰμί ὁ μέγεθος . εἰμί γάρ περαίνω , δέχομαι ἄν προσθήκη ἄλλος τις ὁμοιόω ὁ συντίθημι αὐτός . καί οὕτως οὐ εἰμί ἤπειρος ὁ πλῆθος ἐκεῖνος . ἐπεί δέ καί Ξενοκράτης σοφός εἰμί ἀνήρ , πῶς ἄρα ὁ ἄτομος γραμμή ὑποτίθημι ; ι οὖον γάρ δή ὁ φύσις ὁ μέγεθος ἀγνοέω , ἀλλά οὐδέ " ὁ εἶδος διαιρετός λέγω . οὗτος γάρ οὖον μόνος ὁ μικρός γραμμή ἔχω , ἀλλά καί ὁ μέγας σῶμα . μήποτε οὖν οὖον πρός ὁ ἐπί ἤπειρος ὁ - μήv ἐνίστημι ὁ Ξενοκράτης οὖον γάρ εἄν γεωμετρικός ἀρχή ἀναιρέω μετρικός εἰμί ἀνήρ ) , ἀλλά πρός ὁ εἰς ἤπειρος διαιρέω εἰμί ἀεί τίνω ἄτμητος μέγεθος · ὅστις οὐδέ ὑπό ὁ φύσις ἰσχύω κατά ἑαυτοῦ διά - ρέω διά μικρότης , ἀλλά ἑνόω πάλιν ἄλλος σῶμα , οὗτος ὁ ὅλος διαιρέω , ἐν ἑαυτοῦ ἐκεῖνος δέχομαι ὁ διαίρεσις , ὅς μόνος εἰμί οὐ ἄν ὑπομένω . ὡς οὖν ὁ Πλάτων ἐπίπεδος εἶπον εἰμί ὁ πρῶτος καί μικρός σῶμα , οὕτως ὁ Ξενοκράτης γραμμή ἀδιαίρετος μέν διά σμι - κροτηταω , διαιρετός δέ καί αὐτός εἰμί ὁ φύσις . ἀλλά ἐπεί πρός πέρας ἤδη ὁ πρός Παρμενίδης λόγος ἀφικνέομαι , καλῶς εἄν ἔχω ὁ τε Παρμενίδης δόξα αὐτός περί ὁ εἷς εἰμί ὡς σύμμετρος ὁ πρόκειμαι ἀνιχνεύω καί ὁ ἀντιλογία πρός τίς γίγνομαι - να ἐπισκοπέω . ὅτι μέν οὖν οὖον ὁ γίγνομαι τίς καί φθείρω ὁ Παρμενίδης ὁ εἷς εἰμί τίθημι , δηλόω ὁ σημεῖον αὐτός εἷς ὁ ἀγένητος ἄφθαρτος λέγω , ἐν ὅς φημί μόνος δέ ἔτι μῦθος ὁδός λείπω ὡς εἰμί . οὗτος δέ ἐπί σῆμα εἰμί πολύς μάλα , ὡς ἀγένητος εἰμί καί ἀνώλεθρος εἰμί . οὖον μήv οὐδέ σωματικός ὅλως ὁ εἷς ὅς εἰμί βούλομαι , εἴπερ ἀδιαίρετος αὐτός " φημί λέγω οὐδέ διαιρετός εἰμί , ἐπεί πᾶς εἰμί ὅμοιος . ὥστε οὐδέ ὁ οὐρανός ἐφαρμόζω ὁ παρά αὐτός λέγω , ὅς τις ὑπο - λαμβάνω ὁ Εὔδημος φημί ἀκούω ὁ πάντοθεν εὔκυκλος σφαῖρα ἐναλίγκιος ὄγκος . οὖον γάρ ἀδιαίρετος ὁ οὐρανός , ἀλλά οὐδέ ὅμοιος σφαῖρα , ἀλλά σφαῖρα εἰμί ὁ ὁ φυσικός ἀκριβής . ὅτι δέ οὐδέ ψυχικός ὁ εἷς εἰμί ὁ Παρμενίδης λέγω , δηλόω ὁ ἀκίνητος αὐτός φαίνω οἶος . ἀκίνητος τελέθω · ὁ πᾶς ὄνομα εἰμί , ὁ ψυχικός οὐσία καί κατά ὁ ’eλεατικα κίνησις ἔχω . λέγω δέ καί ὁμοῦ πᾶς εἰμί ὁ εἰμί ἐπεί νῦν εἰμί ὁμοῦ πᾶς , καί κατά ὁ αὐτός καί ὡσαύτως ἔχω αὐτός εἰμί ἐν αὐτός τε μένω κατά ἑαυτοῦ τε κεῖμαι . καί δηλονότι καί κατά οὐσία καί κατά δύναμις καί κατά ἐνέργεια ἔχω ὁ τε ὁμός πάνυ καί ὁ κατά αὐτός , ὅσπερ ἐπέκεινα ὁ ψυχικός ὑπόστασις . μήποτε δέ οὐδέ νοερός αὐτός φημί · ὁ μέν γάρ νοερός κατά ὁ ἀπό ὁ νοητός διάκρισις καί ὁ πρός ὁ νοητός ἐπιστροφή ὑφίστημι , ὁ δέ εἷς εἰμί αὐτός εἰμί φημί νοέω τε καί νοητός καί νόος δηλονότι γράφω οὕτως , αὐτός δέ εἰμί νοέω τε καί ὀνίνημι εἰμί νόημα . οὖον γάρ ἄνευ ὁ εἰμί τουτέστι ὁ νοητός ) , ἐν ὅς φημί - σμενον εὑρίσκω ὁ νοέω . ἔτι δέ ὁ νοερός διακρίνω εἰμί εἰς εἶδος , ὥσπερ ὁ νοητός ὁ ὁ εἶδος διάκρισις προλαμβάνω . ὅπου δέ διάκρισις , ἐκεῖ καί ἑτερότης · οὗτος δέ εἰμί καί ὁ μή εἰμί παραφαίνω . ὁ γάρ ἕτερος οὐ εἰμί ὅσπερ ὁ ἕτερος , ὁ δέ Παρμενίδης ὁ μή εἰμί ἐκ ὁ εἷς εἰμί παντάπασι ἐξορίζω . οὖον γάρ μήποτε οὗτος δαμάζω εἰμί μή εἰμί , ἀλλά σύ ὅδε ἀπό ὁδός δίζησις εἴργω νόημα . ἀλλά οὐδέ κοινότης τις εἰμί βούλομαι ὁ εἷς εἰμί , ἵημι ὁ ὑστερογενής καί ἐκ ἀφαίρεσις ἐν ὁ ἡμέτερος ἔννοια ὑφίστημι οὔτε γάρ ἀγός - νητός οὔτε ἀνώλεθρος εἰμί οὗτος ) , ἀλλά οὐδέ ὁ ἐν ὁ πρᾶγμα εἰμί κοινότης · αἰσθητός γάρ οὗτος καί ὁ δοξαστής καί ἀπατηλός , περί ὅς ὕστερος λέγω , καί ἄλλος παρά ὁ διαφορά εἰμί , ὡς ἤδη πάσχω ὁ ἑτερότης καί ὁ μή εἰμί . πῶς δέ ἄν ἐπί οὗτος ἀληθεύω ὁ νῦν εἰμί ὁμοῦ πᾶς ἢ ὁ συναιρέω ἐν ἑαυτοῦ ὁ νόος καί ὁ νοητός ; ἀλλά ἆρα μή οὐσία λέγω ὁ ἄτομος ὁ εἷς εἰμί ἢ οὗτος πλέω ἀπᾴδω ; καί γάρ γενητός ὁ ἄτομος οὐσία καί ἑτερότης διαλαμβάνω καί ἔνυλος καί αἰσθητός καί ἄλλος παρά ὁ συμβεβηκός . εἰμί δέ καί διαιρετός καί ἐν κινέω . λείπω οὖν ὁ νοητός πᾶς αἴτιος , διά ὅς καί ὁ νόος εἰμί καί ὁ νοέω , ἐν ὅς πᾶς κατά εἷς ἕνωσις συνῃρημένως προλαμβάνω καί ἡνωμένως , οὗτος εἰμί ὁ Παρμενίδειος εἷς εἰμί , ἐν ὅς εἷς φύσις καί ὁ εἷς καί εἰμί εἰμί · διό καί χήν λέγω , εἰμί τις αὐτός ὁ εἷς ἐπιδείκνυμι , αὐτός ἀποδίδωμι ὁ εἰμί , οὐ ὡς ἀπογιγνώσκω ὁ εἷς , ἀλλά ὡς ἅμα ὁ εἰμί συνυφίστημι . οὗτος δή ὁ εἷς εἰμί πᾶς ἁρμόζω ὁ εἴρω συμπέρασμα · καί γάρ ὁ ἀγένητος καί ἀνώλεθρος καί ὁ ὁλόκληρος μονογενής . ὁ γάρ εἰμί μετά ἕτερος δήω - τέρος οὐ εἄν εἰμί ὁ πρό πᾶς εἰμί διάκρισις . οὗτος δέ καί ὁ ὁμοῦ πᾶς προσήκω καί ὁ μηδαμός χώρα ἔχω ἐν αὐτός ὁ μή εἰμί , ἔτι δέ ὁ ἀδιαίρετος καί ἀκίνητος κατά πᾶς εἶδος διαίρεσις καί κίνησις καί ὁ κατά ὁ αὐτός καί ὡσαύτως εἰμί τε καί πέρας ὁ πᾶς ἵστημι . εἰμί δέ οὗτος εἰμί ὅς ἕνεκα ὁ νοέω , δῆλος ὅτι ὁ νοητός εἰμί · ὁ γάρ νοητός ἕνεκα καί ὁ νοέω καί ὁ νόος . εἰμί δέ αὐτός ἐν αὐτός καί ὁ νοέω καί ὁ νοητός , ἄφατος εἄν εἰμί ὁ ὁ ἕνωσις ὑπερβολή . καί εἰμί ὁ μή δοκέω γλίσχρος , ἡδύς εἄν ὁ περί ὁ εἷς εἰμί ἔπος ὁ Παρμενίδης μηδέ πολύς εἰμί ὅδε ὁ ὑπόμνημα παραγράφω διά τε ὁ πίστις ὁ ὑπό ἐγώ λέγω καί διά ὁ σπάνις ὁ Παρμενίδειος σύγγραμμα · ἔχω δέ οὑτωσί ὁ μετά ὁ ὁ μή εἰμί ἀναίρεσις · μόνος δέ ἔτι μῦθος ὁδός λείπω , ὡς εἰμί . οὗτος δέ ἐπί σῆμα εἰμί πολύς μάλα , ὡς ἀγένητος εἰμί καί ἀνώλεθρος εἰμί , ὅλος μονογενής τε καί ἀτρεμής ἤδη ἀτέλεστος . οὐδέ πρός εἰμί οὐδέ εἰμί , ἐπεί νῦν εἰμί ὁμοῦ πᾶς εἷς συνεχής · τίς γάρ γέννα δίζημαι αὐτός ; πῇ πόθεν αὐξάνω ; οὔτε ἐκ μή εἰμί ἐάω φημί σός οὐδέ νοέω · οὖον γάρ φατός οὐδέ νοητός εἰμί ὅπως οὐ εἰμί . τίς δέ ἄν ὅς καί χρέος ὄρνυμι ὕστερος ἢ πρόσθεν ὁ μηδείς ἄρχω ὅς ; οὕτως ἢ πάμπαν πέλω χρέος εἰμί ἢ οὐ . οὐδέ πρός ἐκ μή εἰμί ἐφίημι πίστις ἰσχύς γίγνομαι τίς παρά αὐτός . ὁ ἕνεκα οὔτε γίγνομαι ὄλλυμι ἀνίημι δίκη χαλάω πέδησις , ἀλλά ἔχω . ὁ δέ κρίσις περί οὗτος ἐν ὅδε ἔνειμι · εἰμί ἢ οὐ εἰμί · κρίνω δέ οὖν ὥσπερ ἀνάγκη , ὁ μέν ἐάω ἀνόητος , ἀνώνυμος οὖον γάρ ἀληθής εἰμί ὁδός ) , ὁ δέ ὥστε πέλω καί ἐτήτυμος εἰμί . πῶς δέ ἄν ἔπειτα πέλω ὁ εἰμί , πῶς δέ ἄν κε γίγνομαι ; εἰμί γάρ γίγνομαι οὐ ἔστω οὐδέ εἰμί ποτός μέλλω εἰμί . ὁ γένεσις μέν ἀποσβέννυμι καί ἄπυστος ὄλεθρος . οὐδέ διαιρετός εἰμί , ἐπεί πᾶς εἰμί ὅμοιος · οὐδέ τίς ὁ μᾶλλον , ὁ ἄν εἴργω ὅς συνέρχομαι , οὐδέ τίς χειρότερον , πᾶς δέ ἔμπλεος εἰμί εἰμί . ὁ συνεχής πᾶς εἰμί · εἰμί γάρ εἰμί πελάζω . ἀτάρ ἀκίνητος μέγας ἐν πέρας δεσμός εἰμί ἄναρχος , ἄπαυστος , ἐπεί γένεσις καί ὄλεθρος ὅδε μάλα πλάζω , ἀπωθέω δέ πίστις ἀληθής . αὐτός τε ἐν αὐτός τε μένω κατά ἑαυτοῦ τε κεῖμαι . οὕτως ἔμπεδος αὐτόθι μένω · κρατερός γάρ ἀνάγκη πέρας ἐν δεσμός ἔχω , ὁ ὅς ἀμφίς ἐέργω . οὕνεκεν οὐ ἀτελεύτητος ὁ εἰμί θέμις εἰμί . εἰμί γάρ οὐ ἐπιδευής , μή εἰμί δέ ἄν πᾶς δήω . αὐτός δέ εἰμί νοέω τε καί ὀνίνημι εἰμί νόημα . οὖον γάρ ἄνευ ὁ εἰμί , ἐν ὅς φατίζω εἰμί , εὑρίσκω ὁ νοέω . οὐδέ εἰμί χρόνος εἰμί ἢ εἰμί ἄλλος παρέκ ὁ εἰμί . ἐπεί ὁ γε μοῖρα πεδάω ὅλος ἀκίνητος τε εἰμί . ὁ πᾶς † ὀνομάζω ὅσος βροτός κατατίθημι πείθω εἰμί ἀληθής , γίγνομαι τε καί ὄλλυμι , εἰμί τε καί οὐ , καί τόπος ἀλλάσσω διά τε χρώς ὅτι ἀμείβω . ἀτάρ ἐπεί πείρω πύματος , τελέω εἰμί πάντοθεν , εὔκυκλος σφαῖρα ἐναλίγκιος ὄγκος , μεσσόθεν ἰσοπαλής πάντῃ · ὁ γάρ οὔτε τίς μείζων οὔτε τίς βαιός πέλω χρέος εἰμί ὁ ἢ ὁ . οὔτε γάρ οὔτε εἰμί εἰμί , ὁ ἄν παύω ὅς ἱκνέομαι εἰς ὁμός , οὔτε εἰμί εἰμί ὅπως εἰμί ἄν εἰμί ὁ μᾶλλον ὁ δέ κακός , ἐπεί πᾶς εἰμί ἄσυλον · † ὁ γάρ πάντοθεν ἴσος , ὁμῶς ἐν πέρας κύρω . ἐν ὁ σύ παύω πιστόν λόγος ἠδέ νόημα ἀμφίς ἀλάομαι · δόξα δέ ἀπό ὅδε βρότειος μανθάνω , κόσμος ἐμέω ἔπος ἀπατηλός ἀκούω . οὗτος μέν οὖν ὁ περί ὁ εἷς εἰμί ἔπος ὁ Παρμενίδης . μετά ὁ λοιπός περί ὁ δοξαστής διαλέγω ἄλλος ἀρχή ἐν ἐκεῖνος ὑποτίθημι , ὅς καί Ἀριστοτέλης ἐν ὁ ἑξῆς μνημονεύω λέγω “ καί γάρ Παρμενίδης θερμός καί ψυχρός ἀρχή ποιέω , οὗτος δέ προσαγορεύω πῦρ καί γίγνομαι . εἰμί δέ εὔκυκλος σφαῖρα ἐναλίγκιος ὄγκος ὁ εἷς εἰμί φημί , μή θαυμάζω · διά γάρ ὁ ποίησις καί μυθικός τις παράπτω πλάσμα . τίς οὖν διαφέρω οὗτος εἶπον ἢ ὡς ’Oρφεὺς εἶπον ᾠόν ἄργυφος ; καί δῆλος ὅτι τις μέν ὁ εἴρω ὁλοσχερής λέγω καί ἄλλος ἐφαρμόζω ὁ μετά αὐτός · ὥσπερ ὁ “ ἄγω καί ἀνώλεθρος καί ὁ Ψυχή καί ὁ νόος · προσήκω καί ὁ “ ἀκίντητον καί ἐν ταῦ - ὁ μένω ὁ νόος · πᾶς δέ ἅμα καί εἰλικρινής ἀκούω ἐκεῖνος πρέπω . ἄν γάρ κατά τίς σημαίνω ἀγένητος εἰμί ὁ ψυχή καί ὁ νόος , ἀλλά πρός ὁ νοητός παράγω . καί ὁ ἀκίνητος ἔχω κύριος , ἐν ὅς οὐδέ ὁ κατά ὁ ἐνέργεια κίνησις διακρίνω καί ὁ ἐν αὐτός μένω κύριος ὁ Μένων προσήκω . ψυχή δέ καί ὁ πολυτίμητος νόος ἀπό ὁ Μένων προέρχομαι καί ἐπιστρέφω πρός αὐτός . δῆλος δέ ὅτι ὅσος ὑπάρχω ἐκεῖνος λέγω ἡνωμένως μέν ἐν αὐτός προλαμβάνω , διακεκριμένως δέ καί ὡς κατά ὁ λόγος ἐμφαίνω ἀπό αὐτός μετά αὐτός προέρχομαι . καί δοκέω μέν ὡς πρῶτος αἴτιος ὑπό ὁ Παρμενίδης παραδίδωμι , εἴπερ ὅς εἰμί “ ὁμοῦ ὁ πᾶς καί “ πείρω πύματος • εἰμί δέ μή ἀπλόος εἷς αὐτός , ἀλλά εἷς εἰμί εἶπον , καί εἰμί “ μονογενής , καί εἰμί πέρας μέν “ τελέω δέ , τάχα ἐνδείκνυμι ὁ ἄρρητος ὁ πᾶς αἴτιος ὑπέρ αὐτός ἱδρύω . πῶς οὖν καί Πλάτων καί Ἀριστοτέλης ἀντιλέγω φαίνω πρός ὁ Παρμενίδης ; ἢ ὁ μέν Πλάτων , διχῶς ἀντιλέγω αὐτός κατά τε ὁ εἷς λέγω ὁ ὅς καί κατά ὁ τέλειος ἀναιρέω ὁ μή εἰμί , ἀπό ὁ νοερός καί διακρίνω διάκοσμος ὁ ἀντι - λόγιος ποιέω , ἐν ὅς καί ὁ εἰμί ἀπό ὁ εἷς διακρίνω καί οὐ μένω ἄμφω εἷς καί ὁ μέρος ἀπό ὁ ὅλος . ἐκ οὗτος γάρ δείκνυμι ὁ Πλάτων , ὅτι οὐ εἷς ἀλλά πλείων ὁ εἷς ὁ εἰμί · ὁ δέ μή εἰμί δείκνυμι ἐκ ὁ ἐν ὁ διακρίνω εἶδος ἑτερότης , διά ὅς ὁ ἐκεῖ εἰμί κατά εἷς ἰδιότης λαμβάνω εἰμί μέν εἰμί , κίνησις δέ ἢ στάσις οὐ εἰμί . καί ὁ ἄλλος ἕκαστος εἰμί μέν ὅς εἰμί , ὁ δέ ἄλλος οὐ εἰμί . καί δῆλος ὅτι οὗτος ἐκεῖ πάντως εἰμί , ὅπου καί διάκρισις ἐκφαίνω καί ἑτερότης , ἐν μέν ὁ νοερός εἶδος - Τικῶς , ἐν δέ ὁ αἰσθητός διαστατικός . οὗτος δέ ὁ μή εἰμί καί αὐτός ὁ Παρμενίδης ἐν ὁ δοξαστός συγχωρέω φαίνω , εἴπερ ἀπατηλός καλέω ὁ ἔπος ὁ κόσμος ὁ περί ὁ βρότειος δόξα · ὅπου δέ ἀπάτη , ἐκεῖ ὁ μή εἰμί . ἀπατάω γάρ ὁ ὁ μή εἰμί εἰμί ἢ ὁ εἰμί μή εἰμί ἡγέομαι . ὁ μέντοι παντελῶς μή εἰμί οὐ ὁ Παρμενίδης μόνος ἀναιρέω , ἀλλά καί ὁ Πλάτων , ὅς γε καί ὁ ζήτησις ἀποφεύγω ὁ περί αὐτός λέγω “ μή τοίνυν ἐγώ εἶπον τις , ὅτι ἐναντίος ὁ εἰμί ὁ μή εἰμί ἀποφαίνω τολμάω λέγω ὡς εἰμί · ἐγώ γάρ περί μέν ἐναντίος τις αὐτός χαίρω πάλαι λέγω , εἴτε εἰμί εἴτε μή , λόγος ἔχω ἢ καί παντάπασι ἄλογος . ὅς δέ νῦν εἴρω εἰμί ὁ μή εἰμί , ἢ πείθω τις ὡς οὖον καλῶς λέγω ἐλέγχω , ἢ μέχριπερ ἀδυνατέω , λεκτέος καί ἐκεῖνος καθάπερ ἐγώ λέγω · καί οὐδείς θαυμαστός ἐν ὁ τοιοῦτος εἰμί τ·ῷ κατά εἷς ἰδιότης ἀφορίζω ὁ τοιοῦτος μή εἰμί ἐπιδείκνυμι , ἐν ὁ ὁλοτελής καί νοητός καί πᾶς εἰμί πρό πᾶς ἡνωμένως μηδείς χώρα ἔχω μηδέ ὁ τοιοῦτος μή εἰμί · ὁ μέντοι Ἀριστοτέλης ἐκ διαίρεσις προσάγω ὁ ἀντιλογία · ἢ πολλαχῶς , φημί , λέγω ὁ εἰμί καί οὕτως πολύς εἰμί ἢ μοναχός , καί ἢ οὐσία ἢ συμβεβηκός . καί δῆλος ὅτι οὐδείς οὗτος ὁ νοητός προσήκω , ἐν ὁ γένεσις ὁ διαίρεσις οὗτος ἀναφαίνω καί εἴπερ ἄρα κατά αἴτιος ἐν ὁ νοερός διάκρισις προΐημι . μηδείς δέ ὁ Πλάτων καί ὁ Ἀριστοτέλης μεμ - φές ποτάομαι πρός ἄλλος ἔννοια ἀντέγοντι . φιλάνθρωπος γάρ ὁ γίγνομαι παρακοή προαναστέλλω · ἐπεί ὅτι σοφός οἴομαι ὁ Παρμενίδης δη - λοῦσις ὁ μέν Πλάτων “ βάθος παντάπασι γενναῖος ὁ διάνοια ὁ ἀνήρ μαρτυρέω , καί διδάσκαλος αὐτός ὁ Σωκράτης ὁ ἄκρος μάθημα παραδίδωμι , ὁ δέ Ἀριστοτέλης ἀλλαχοῦ ποῦ βλέπω αὐτός ὑπονοέω καί πρός ὁ φυσικός αὐτός ἀντιδιαστέλλω . ἐπεί καί ὁ Πλάτων ὁ εἷς εἰμί οὗτος παραδίδωμι ἐν ὁ Παρμενίδης ὁ ὑπεροχή αὐτός ἀνυμνέω καί Ἀριστοτέλης ἐν ὁ μετά ὁ φυσικός εἷς αὐτός εἰμί διατείνω καί ἀνα - βοῦς “ οὐ ἀγαθός πολυκοιρανία πρότερος αὐτός καί οὗτος ὁ ἕνωσις ἀνυμνέω καί ὅτι αὐτός ἐκεῖ νόος καί νοητός καί οὐσία καί δύναμις καί ἐνέργεια καλῶς θεάομαι . ἀλλά οὗτος μέν ἅλις , μή καί ὁ δοκέω ὑπέρ ὁ σκάπτω πηδάω κατά ὁ παροιμία ἐν φυσικός πραγματεία ὁ θεολογικός ὁ ἄκρος ἐπεμβάλλω . p . 187 a 12 ὡς δέ ὁ φυσικός φημί , δύο τρόπος εἰμί . αποσχεθυαειδω ὁ δόξα ὁ εἷς ὁ εἰμί καί οὕτως εἷς λέγω ὡς αὐτός μόνος ὅς καί οὗτος δέ ἀκίνητος , ὅστις οὐδέ φυσικός εἰμί δόξα , ἀλλά ὁ ὁ ὑπέρ φύσις σκοπέω εὐγνωμόνως γάρ ὁ Ἀριστοτέλης διά ὁ πρός ὁ φυσικός ἀντιδιαστολή καί πρός ὁ σῶμα ὁ εἰμί ποιέω πάλιν ὅτι μή περί φύσις οὗτος διαλέγω ἐνδείκνυμι , καί μέντοι ἐκ ὁ αὐτός ὁ εἰμί καί ὁ ἀρχή λαμβάνω ὅτι καί ἐκεῖνος περί ἀρχή λέγω δηλόω ) , δείκνυμι οὖν ὅτι οὕτως εἷς εἰμί ὁ ὅς ἀδύνατος , ἐφεξῆς πῶς ὁ φύω - σικοὶ εἷς λέγω εἰμί ὁ ἐκ ὅς καί ὁ στοιχεῖον προτίθημι ζητέω . καί γάρ ὁ φυσικός ὁ μέν εἷς , ὁ δέ πολύς λέγω . καί ὁ εἷς λέγω δύο τρόπος εἰμί φημί ὁ ἐκ οὗτος ὁ εἰμί γένεσις . πᾶς μέν γάρ σωματικός τίς ὁ εἷς ὑποτίθημι οὗτος , ἀλλά ὁ μέν εἷς τίς ὁ τρεῖς στοιχεῖον , ὥσπερ Θαλῆς μέν καί Ἵππων ὁ ὕδωρ , Ἀναξιμένης δέ καί Διο - Γένης ὁ ἀήρ , Ἡράκλειτος δέ καί Ἵππασος ὁ πῦρ ὁ γάρ γῆ οὐδείς ἀξιόω ὑποτίθημι μόνος διά ὁ δυσαλλοίωτος ) , τις δέ ἄλλος τίς ὁ τρεῖς ὑποτίθημι , ὅς εἰμί πυρός μέν πυκνός , ἀήρ δέ λεπτός , ἢ ὡς ἐν ἄλλος φημί , ἀήρ μέν πυκνός , ὕδωρ δέ λεπτός . καί ὁ μέν Ἀλέξανδρος Ἀναξίμανδρος οἴομαι ὁ ἄλλος τις φύσις σῶμα παρά ὁ στοιχεῖον ὁ ἀρχή ὑποτίθημι , ὁ μέντοι Πορφύριος ὡς ὁ Ἀριστοτέλης ἀντιδιαιρέω ὁ σῶμα ὁ ὑπόκειμαι ἀδιορίστως ποιέω πρός ὁ ἢ ὁ τρεῖς τίς στοιχεῖον εἷς ἢ ἄλλος τίς ὁ μεταξύ πυρός καί ἀήρ , σῶμα μέν ὁ ὑπο - κεῖμαι ἀδιορίστως Ἀναξίμανδρος λέγω φημί ἤπειρος οὖον διορίζω ὁ εἶδος εἴτε πῦρ εἴτε ὕδωρ εἴτε ἀήρ , ὁ δέ μεταξύ καί αὐτός , ὥσπερ Νικόλαος ὁ Δαμασκηνός , εἰς Διογένης ὁ Ἀπολλωνιάτης ἀναπέμπω . αὐτός - φύω δέ ἐγώ δοκέω κατά ὁ λέξις μή ὡς ἀντιδιαιρέω ὁ σῶμα πρός ὁ στοιχεῖον καί ὁ μεταξύ ἀκούω , ἀλλά ὡς διαιρέω μᾶλλον εἰς τε ὁ τρεῖς καί ὁ μεταξύ · σῶμα γάρ ὁ ὑπόκειμαι φημί ἢ ὁ τρεῖς τίς ἢ ἄλλος ὅς εἰμί πυρός μέν πυκνός ἀήρ δέ λεπτός , καί μέντοι κοινῶς περί ὁ προερέω ἐπάγω , ὅτι ὁ ἄλλος γεννάω μανότης καί πυκνότης , καίτοι ὁ Ἀναξίμανδρος , ὡς αὐτός φημί , μή οὕτως γεννάω , ἀλλά κατά ἔκκρισις ὁ ἀπό ὁ ἤπειρος . πῶς οὖν εἰμί ὁ - ὁ λέγω εἰμί ὁ σῶμα ἀδιορίστως ὑποτίθημι κοινῶς ἐπάγω ὁ κατά ἀλλοίωσις γένεσις ; κοινωνέω δέ οὗτος πᾶς κατά ὁ εἷς λέγω ὁ ἀρχή διχή διαιρέω κατά ὁ τρόπος ὁ γένεσις . καί γάρ ὁ μέν ἐκ · ὁ ὑλικός εἷς ὁ ἄλλος γεννάω μανότης καί πυκνότης , ὡς Ἀναξιμένης ἀραιόω μέν ὁ ἀήρ πῦρ γίγνομαι φημί , πυκνόω δέ ἄνεμος , εἶτα νέφος , εἶτα ἔτι μᾶλλον ὕδωρ , εἶτα γῆ , εἶτα λίθος , ὁ δέ ἄλλος ἐκ οὗτος . ἐπί γάρ οὗτος μόνος Θεόφραστος ἐν ὁ ἱστορίη ὁ μάνωσις εἴρω καί πύκνωσις . δῆλος δέ ὡς καί ὁ ἄλλος ὁ μανότης καί πυκνότης χράω . καί γάρ Ἀριστοτέλης περί πᾶς οὗτος εἶπον κοινῶς , ὅτι ὁ ἄλλος γεννάω πυκνότης καί μανότης πολύς ποιέω ὁ ἐκ ὁ εἷς ὕλη . εἰμί δέ ὁ μάνωσις καί ὁ πύκνωσις ἐναντίος , ὥσπερ ἔτι καθολικός ἐναντίωσις ὅς τε ὑπερβολή καί ὁ ἔλλειψις , ὡς καί ὁ Πλάτων ὁ μέγας καί μικρός λέγω , δῆλος ὅτι οὗτος πᾶς οὐκέτι εἷς λέγω ὁ ἀρχή , ἀλλά τρεῖς , καί ἐναντιότης χράω , ὅς καί αὐτός ποιέω · πλήν ὁ μέν Πλάτων μέγας καί μικρός ὁ ὕλη λέγω , ἐκ εἷς ἀντίθεσις | πᾶς αὐτός δύναμις ὁ ἀντίθεσις πρόσειμι μαρτυρέω , ὁ δέ ἄλλος εἷς μέν λέγω ὁ ὑπόκειμαι ὁ ὕλη , ὁ δέ μάνωσις καί πύκνωσις ἐναντίος εἰμί διά - φορά καί εἶδος . ὥστε πᾶς οὗτος τρεῖς λέγω ὁ ἀρχή ὁ τε ἐναντίος καί ἄλλος τίς εἷς . εἰμί μή ἄρα ὁ Πλάτων οὐ ὡς δύο ἀρχή μέγας καί μικρός ὁ ὕλη λέγω , ἀλλά συμβολικός , ὥσπερ καί δυάς ἀόριστος καί ἀσυμ - μέτριος , ὅς μέρος ὑπερβολή καί ἔλλειψις καί ὁ πολύς καί ὀλίγος καί ὁ ἰδμάν - σότης πᾶς ὁ ὕλη προσήκω . ὅσπερ ἴσως διά ὁ μέγας καί μικρός ὁ Πλάτων ἐνδείκνυμι , ὡς ὁ ὕλη ἀσώματος μέν καί ἀμεγέθης εἰμί καί διά οὗτος μικρός εἄν λέγω , πᾶς δέ ὄγκος καί πᾶς διάστασις αἴτιος καί διά οὗτος μέγας . καί οὗτος μέν εἷς τρόπος ὁ εἷς ὁ εἰμί ὑποτίθημι ὁ μανότης καί πυκνότης ὁ πλῆθος ὁ εἰμί ὑφίστημι · ἕτερος δέ τρόπος κατά ὅς οὐκέτι ὁ μεταβολή ὁ ὕλη αἰτιάομαι οὐδέ κατά ἀλλοίωσις ὁ ὑπόκειμαι ὁ γένεσις ἀποδίδωμι , ἀλλά κατά ἐκ - κρίσις · ἔνειμι γάρ ὁ ἐναντιότης ἐν ὁ ὑπόκειμαι , ἤπειρος εἰμί σῶμα , ἐκκρίνω φημί Ἀναξίμανδρος , πρῶτος αὐτός ἀρχή ὀνομάζω ὁ ὑπόκειμαι . ἐναντιότης δέ εἰμί θερμός ψυχρός ξηρός ὑγρός καί ὁ ἄλλος . καί ὁ μέν ὅλος ὁ εἴρω ἔννοια τοιοῦτος . ἰστέον δέ ὅτι ὁ Ἀριστοτέλης συντρέχω ἀξιόω ὁ μέν λεπτός ὁ μανός , ὁ δέ παχύς ὁ πυκνός . διό ὁ πῦρ ὡς μανός ἅμα καί λεπτόν λαμβάνω λέγω πυρός μέν πυκνός , ἀήρ δέ λεπτός , ὡς ὁ ἀήρ παχύς καί πυκνός εἰμί ἢ κατά ὁ πῦρ . Πλάτων δέ παχύς μέν εἰμί φημί καί αὐτός ὁ ἀήρ ὁ πυρός καί ἀπλόος ὁ κατωτέρω καί πρός ὁ κέντρον στοιχεῖον ὁ ἀνωτέρω καί πρός ὁ πέριξ παχυμερής φημί · διό καί † δυσκίνητος οὖον μήv ἔτι πυκνός φημί , διότι ὁ μανός καί ὁ πυκνός ὁ ὁ μόριον θέσις ὁρίζω ἀξιόω , καθάπερ καί Ἀριστοτέλης εἶπον ἐν κατηγορία . οὗτος δέ οὕτως ἔχω ἀνάγκη ὁ μέν μείζων μέρος μείζων εἰμί ὁ μεταξύ διάστημα , διό μανός ὁ ὅλος ὡς ἀραῖος καί μή εἷς εἰμί οἷος ἐπί σωρός λίθος ἢ κάρυον · ὁ δέ μικρός μικρός , διό πυκνός ὁ ὅλος ὡς συχνός οἷος ἐπί σωρός ψάμμος . λέγω δέ ὁ Ἀλέξανδρος ὅτι άκατος Πλάτων πᾶς ἀρχή καί αὐτός ὁ ἰδέα ὁ τε εἷς εἰμί καί ὁ ἀόριστος δυάς , ὅς μέγας καί μικρός λέγω , ὡς καί ἐν ὁ περι ἀγαθός Ἀριστοτέλης μνημονεύω . λαμβάνω δέ ἄν τις καί παρά Σπεύσιππος καί παρά Ξενοκράτης καί ὁ ἄλλος , ἕ παραγίγνομαι ἐν ὁ περι ἀγαθός Πλάτων ἀκροάομαι · πᾶς γάρ συγγράφω καί διασῴζω ὁ δόξα αὐτός καί οὗτος αὐτός ἀρχή χράω λέγω . καί ὁ μέν Πλάτων ἀρχή πᾶς λέγω ὁ εἷς καί ὁ ἀόριστος δυάς πάνυ εἰκός Πυθαγόρειος γάρ ὁ λόγος , καί πολλαχοῦ φαίνω Πυθαγόρειος ὁ Πλάτων ἀκολουθέω ) , ὁ δέ ὁ ἀόριστος δυάς καί ὁ ἰδέα ἀρχή , λέγω μέγας καί μικρός , εἶπον διά οὗτος ὁ ὕλη σημαίνω , πῶς ἔτι ἀκόλουθος , ὁ ὕλη ἐν μόνος ὁ αἰσθητός κόσμος ὁ Πλάτων ἀφορία - ζω καί σαφῶς ἐν Τίμαιος λέγω , ὅτι ὁ γένεσις εἰμί οἰκεῖος , καί ἐν αὐτός γίγνομαι ὁ γίγνομαι ; καί ὁ μέν ἰδέα νοέω γνωστός φημί , ὁ δέ ὕλη ‘νὀθῳ λογισμός πιστός . ἐπεί δέ ὁ μέν ὁ πλείων ἱστορία Διογένης ὁ Ἀπολλωνιάτης ὁμοίως Ἀναξιμένης ὁ ἀήρ τίθημι ὁ πρῶτος στοιχεῖον φημί , Νικόλαος δέ ἐν τῆ περι θεός πραγματεία οὗτος ἱστορέω ὁ μεταξύ πυρός καί ἀήρ ὁ ἀρχή ἀποφαίνω , καί ὁ Νικόλαος συνακολουθέω ὁ πολυμαθής ὁ φιλόσοφος Πορφύριος , ἰστέον ὡς γράφω μέν πλείων ὁ διογενής οὗτος σύγγραμμα ὡς αὐτός ἐν ὁ περι φύσις μιμνήσκω καί πρός φύω - σιολογος ἀντιλέγω λέγω , ὅς καλέω καί αὐτός σοφιστής , καί Μετέωρο - λόγιος γράφω , ἐν ὁ καί λέγω περί ὁ ἀρχή εἴρω , καί μέντοι καί περι ἄνθρωπος φύσις ) , ἐν δέ γε ὁ περι φύσις , ὅς ὁ αὐτός μόνος εἰς ἐγώ ἔρχομαι , προτίθημι μέν διά πολύς δείκνυμι , ὅτι ἐν ὁ ὑπό αὐτός τε - θέω ἀρχή εἰμί νόησις πολύς . γράφω δέ εὐθύς μετά ὁ προοίμιον ὅδε · " ἐγώ δέ δοκέω ὁ μέν σύμπας εἶπον πᾶς ὁ εἰμί ἀπό ὁ αὐτός ἵημι - ροιοω καί ὁ αὐτός εἰμί . καί οὗτος εὔδηλος . εἰμί γάρ ὁ ἐν ὅδε ὁ κόσμος εἰμί νῦν , γῆ καί ὕδωρ καί ἀήρ καί πῦρ καί ὁ ἀγλαός ὅσος φαίνω ἐν ὅδε ὁ κόσμος εἰμί , εἰμί οὗτος τίς εἰμί ἕτερος ὁ ἕτερος , ἕτερος εἰμί ὁ ἴδιος φύσις , καί μή ὁ αὐτός εἰμί μεταπίπτω πολλαχῶς καί ἡιεροιουτο , οὐδαμῇ οὔτε μίσγω ἀλλήλων δύναμαι , οὔτε ὠφέλησις ὁ ἕτερος οὔτε βλάβη , οὐδέ ἄν οὔτε φυτόν ἐκ ὁ γῆ φύω οὔτε ζῷον ὅστε ἄλλος γίγνομαι οὐδείς , εἰμί μή οὗτος συνίστημι ὥστε αὐτός εἰμί · ἀλλά πᾶς οὗτος ἐκ ὁ αὐτός ἑτεροιόω ἄλλοτε ἀλλοῖος γίγνομαι καί εἰς ὁ αὐτός ἀναχωρέω . " οὗτος καί ἐγώ πρῶτος ἐντυγχάνω οἴομαι ἄλλος τίς λέγω αὐτός παρά ὁ τέσσαρες στοιχεῖον ὁ κοινός υτοκειμονος , εἴπερ φημί μή ἀναμείγνυμι οὗτος μηδέ μεταπίπτω εἰς ἀλλήλων , εἴπερ εἷς τίς αὐτός εἰμί ὁ ἀρχή ἴδιος φύσις ἔχω , καί μή ὁ αὐτός πᾶς ὑπόκειμαι , ἀπό ὅς πᾶς ἑτεροιόω . ἐφεξῆς δέ δείκνυμι ὅτι εἰμί ἐν ὁ ἀρχή οὗτος νόησις πολύς ἰού γάρ ἄν , φημί , οἷος τε εἰμί οὗτος δατέομαι ἄνευ νοέω , ὥστε πᾶς μέτρον ἔχω χειμών τε καί θέρος καί νύξ καί ἡμέρα καί ὑετός καί ἄνεμος καί εὐδία , καί ὁ ἄλλος εἰμί , τις βούλομαι ἐννοέω , εὑρίσκω ἄν οὗτος διάκειμαι ὡς ἀνυστός κάλλιστος ) ἐπάγω , ὅτι καί ἄνθρωπος καί ὁ ἄλλος ζῷον ἐκ ὁ ἀρχή οὗτος , ὅστις εἰμί ὁ ἀήρ , καί ζῶ καί ψυχή ἔχω καί νόησις , λέγω οὕτως . “ ἔτι δέ πρός οὗτος καί ὅδε μέγας σημεῖον . ἄνθρωπος γάρ καί ὁ ἄλλος ζῷον ἀναπνέω ζῷον ὁ ἀήρ . καί οὗτος αὐτός καί ψυχή εἰμί καί νόησις , ὡς δηλόω ἐν ὅδε ὁ συγγράφω ἐμφανής , καί ἐάν οὗτος ἀπαλλάσσω , ἀποθνῄσκω καί ὁ νόησις ἐπιλείπω εἶτα μετά ὀλίγος σαφῶς ἐπάγω “ καί ἐγώ δοκέω ὁ ὁ νόησις ἔχω εἰμί ὁ ἀήρ καλέω ὑπό ὁ ἄνθρωπος , καί ὑπό οὗτος πᾶς καί κυβερνάω καί πᾶς κρατέω · † ἀπό γάρ ἐγώ οὗτος ἔθος δοκέω εἰμί καί ἐπί πᾶς ἀφικνέομαι καί πᾶς διατίθημι καί ἐν πᾶς ἔνειμι . καί εἰμί οὐδέ εἷς ὅτι μή μετέχω οὗτος • μετέχω δέ οὐδέ εἷς ὁμοίως ὁ ἕτερος ὁ ἕτερος , ἀλλά πολύς τρόπος καί αὐτός ὁ ἀήρ καί ὁ νόησις εἰμί · εἰμί γάρ πολύτροπος , καί θερμός καί ψυχρός καί ξηρός καί ὑγρός καί στάσιμος καί ὀξύς κίνησις ἔχω , καί ἄλλος πολύς ἑτεροίωσις ἔνειμι καί ἡδονή καί χροιά ἤπειρος . καί πᾶς ὁ ζῷον δέ ὁ ψυχή ὁ αὐτός εἰμί , ἀήρ θερμός μέν ὁ ἔξω ἐν ὅς εἰμί , ὁ μέντοι παρά ὁ ἥλιος πολύς ψυχρός . ὅμοιος δέ οὗτος ὁ θερμός οὐδείς ὁ ζῷον εἰμί ἐπεί οὐδέ ὁ εἰς - τρωπάω ἀλλήλων ) , ἀλλά διαφέρω μέγας μέν οὖον , ἀλλά ὥστε παραπλήσιος εἰμί . οὖον μέντοι γε ἀτρεκέως γε ὅμοιος οὐδείς οἷος τε γίγνομαι ὁ ἵημι - ροιουμην ἕτερος ὁ ἕτερος , πρίν ὁ αὐτός γίγνομαι . ἅτε οὖν πολύτροπος εἰμί ὁ ἑτεροίωσις πολύτροπος καί ὁ ζῷον καί πολύς καί οὔτε ἰδέα ἀλλήλων ἔοικα οὔτε δίαιτα οὔτε νόησις ὑπό ὁ πλῆθος ὁ ἑτεροίωσις . ὅμως δέ πᾶς ὁ αὐτός καί ζῶ καί ὁράω καί ἀκούω , καί ὁ ἄλλος νόησις ἔχω ἀπό ὁ αὐτός πάντα.’’ καί ἐφεξῆς δείκνυμι ὅτι καί ὁ σπέρμα ὁ ζῷον πνευματώδης εἰμί καί νοέω γίγνομαι ὁ ἀήρ σύν ὁ αἷμα ὁ ὅλος σῶμα καταλαμβάνω διά ὁ φλέψ , ἐν ὅς καί ἀνατομή ἀκριβής ὁ φλέψ παραδίδωμι . ἐν δή οὗτος σαφῶς φαίνω λέγω , ὅτι ὅς ἄνθρωπος λέγω ἀήρ , οὗτος εἰμί ὁ ἀρχή . θαυμαστός δέ ὅτι κατά ἑτεροίωσις ὁ ἀπό αὐτός λέγω ὁ ἄλλος γίγνομαι ἀίδιος ὅμως αὐτός φημί λέγω “ καί αὐτός μέν οὗτος καί ἀίδιος καί ἀθάνατος σῶμα , ὁ δέ ὁ μέν γίγνομαι , ὁ δέ ἀπολείπω , καί ἐν ἄλλος “ ἀλλά οὗτος ἐγώ δῆλος δοκέω εἰμί , ὅτι καί μέγας καί ἰσχυρός καί ἀίδιος τε καί ἀθάνατος καί πολύς οἶδα εἰμί . οὗτος μέν οὖν περί Διογενοῦς προσιστορέω · μέτειμι δέ λοιπός ὁ Ἀριστοτέλης ἀπό ὁ εἷς λέγω ἐπί ὁ εἷς καί πολύς ὁ ἀρχή λέγω . 25 p . 187a21 καί ὅσος δέ εἷς καί πολύς φημί εἰμί , ὥσπερ Εμπέ - δοκλεις καί Ἀναξαγόρας . εἶπον περί ὁ εἷς κατά ὁ ὑπόκειμαι λέγω ὁ ἀρχή , ὗς φυσικός καλέω , καί ὁ διαφορά παραδίδωμι ὁ κατά ὁ δισσός τρόπος ὁ ἐκ ὁ ὑπόκειμαι γένεσις ὁ τε κατά ἀλλοίωσις καί ὁ κατά ἐκ - κρίσις , μεταβαίνω λοιπός ἐπί ὁ περί Ἐμπεδοκλῆς καί Ἀναξαγόρας εἷς καί πολύς ὁ ἀρχή λέγω . καί γάρ Ἀναξαγόρας ὁ ὁμοιομέρεια κατά ὁ υποκειωνος ἀρχή τίθημι ἤπειρος λέγω οὗτος , καί ὁ ποιητικός δέ αἴτιος εἷς λέγω εἰμί ὁ διακρίνω νόος . καί Ἐμπεδοκλῆς δέ πλείων κατά ὁ ὑποκόπτω ἀρχή τίθημι ὁ τέσσαρες στοιχεῖον , εἷς δέ ὁ φίλιος καί ὁ νεῖκος , ὅτι παρά μέρος ἑκάτερος αὐτός ἐπικρατέω καί ποιέω καί οὐ ἅμα ἄμφω · ἀεί γάρ αὐτός οὕτως εἷς ὁ ποιέω γίγνομαι . ὁ οὐ ὁ ποιέω - κόος αὐτός εἷς λέγω ῥητέος , ἀλλά αὐτός ὁ μίγμα , ὅς εἰμί κατά μέν ἀνάσσω - Γοράν ἐκ ὁ ὁμοιομερής ἤπειρος ὁ πλῆθος μίγνυμι , κατά δέ Ἐμπεδοκλῆς ἐκ ὁ τέσσαρες στοιχεῖον ποτέ μέν συγκρίνω ὑπό ὁ φίλιος καί ποιέω ὁ σφαῖρος , ποτέ δέ διακρίνω ὑπό ὁ νεῖκος καί ποιέω ὅδε ὁ κόσμος . καί Θεόφραστος δέ ὁ Ἀναξαγόρας εἰς ὁ Ἀναξίμανδρος συνωθέω καί οὕτως ἐκλαμβάνω ὁ ὑπό Ἀναξαγόρας λέγω , ὡς δύναμαι εἷς αὐτός φύσις λέγω ὁ ὑπόκειμαι . γράφω 10 δέ οὕτως ἐν ὁ φυσικός ἱστορία · “ οὐτάω μέν οὖν λαμβάνω δοκέω εἄν ποιέω ὁ μέν ὑλικός ἀρχή ἤπειρος , ὥσπερ εἴρω , ὁ δέ ὁ κίνησις καί ὁ γένεσις αἴτιος εἷς . εἰμί δέ τις ὁ μῖξις ὁ ἅπας ὑπολαμβάνω εἷς εἰμί φύσις ἀόριστος καί κατά εἶδος καί κατά μέγεθος , ὅσπερ ἄν δοκέω βούλομαι λέγω , συμβαίνω δύο ὁ ἀρχή αὐτός λέγω ὁ τε ὁ ἤπειρος φύσις καί ὁ νόος , ὥστε πάντως φαίνω ὁ σωματικός στοιχεῖον παραπλέω - Σίως ποιέω Ἀναξίμανδρος . εἰκότως δέ μετά ὁ εἷς λέγω ὁ ἀρχή ἀκίνητος ἢ κινέω πρό ὁ πολύς μόνος λέγω δοκέω ὡς ὁ περί Δημόκριτος ὁ εἷς καί πολύς τάσσω · μέσος γάρ οὗτος τάξις ἄμφω ἔχω . κοινωνέω δέ οὗτος ὁ εἷς λέγω ἐκεῖνος ὁ συγ - κρίσις καί διάκρισις ὁ γένεσις ποιέω · ὁ δέ Ἀναξαγόρας ὁ ἔκκρισις μᾶλλον οἰκεῖος . διαφέρω δέ ἐκεῖνος μέν ὁ εἷς μόνος λέγω αὐτός εἷς καί πολύς λέγω , ἀλλήλων δέ πρῶτος μέν ὁ ὁ Ἀναξαγόρας λέγω ἅπαξ γίγνομαι ὁ κόσμος ἐκ ὁ μίγμα διαμένω λοιπός ὑπό ὁ νόος ἐφίστημι διοικέω τε καί διακρίνω , ὁ δέ Ἐμπεδοκλῆς παρά μέρος ἀεί κατά περίοδος τις ποτέ μέν σύγκρισις ὑπό ] ὁ τέσσαρες στοιχεῖον ὑπό ὁ φίλιος γίγνομαι ὑποτίθημι , ποτέ δέ διάκρισις ὑπό ὁ νεῖκος . ἔπειτα δέ ὁ ὁ πολύς ἐκ ὅς ὁ πᾶς ὁ μέν Ἀναξαγόρας ἤπειρος ὑποτίθημι ὁ ὁμοιομέρεια , ὁ δέ Ἐμπεδοκλῆς περαίνω · τέσσαρες γάρ ὁ καλέω στοιχεῖον . καί ὁ μέν ὁμοιομέρεια , ὁ δέ | στοιχεῖον . “ καί τἀναντία δέ προστίθημι ἐπί Ἀναξαγόρας , φημί Αλέ - ξανδρος , διότι ὁ ἐναντίωσις ἐν Τῖς ὁμοιομέρεια εἰμί ὥσπερ καί ὁ διά - φορά πᾶς . διό , φημί , καί ὁ ἐπάνω ἐρώ ὁ “ ἤ καί ἐναντίος ἐπί ὁ Ἀναξαγόρας δόξα ἀκούω μῆλος . μήποτε δέ καί ἐν ὁ στος - χέω εἰμί ἐναντίωσις , θερμός ψυχρός , ξηρός ὑγρός καί βαρύς καί κοῦφος καί ὁ τοιοῦτος , καί κοινῶς ἑκάτερος δόξα προσήκω ὁ καί τἀναντία • εἰμί μή ἄρα ἐν μέν ὁ στοιχεῖον τις εἰμί ἐναντίωσις , ἐν δέ ὁ ὄμνυμι - μέρεια ἁπαξάπας ὁ ἐναντίος ὥσπερ καί πᾶς ὁ διαφορά , καί διά οὗτος μᾶλλον ὁ Ἀναξαγόρας δόξα προσήκω μετά ὁ ἄρθρον λέγω καί τἀναντία . ἢ ἄρα καί ἐν ὁ στοιχεῖον πᾶς ὁ ἐναντίος , εἴπερ ἀρχή ὁ στοιχεῖον , ἀλλά οὖον προσεχῶς πᾶς ὡς ἐπί ὁ ὁμοιομέρεια . γλυκύς γάρ καί πικρός εἰμί τυγχάνω ἐπί μέν ὁ κατά ὁ στοιχεῖον ὑπόθεσις οὖον πρῶτος ἐν-ὑπάρχω ὁ στοιχεῖον , ἀλλά διά θερμότης καί ψυχρότης καί ξηρότης καί ὑγρότης , ἐπί δέ ὁ ὁ ὁμοιομερής ὡς πρῶτος καί κατά ἑαυτοῦ , ὥσπερ καί ὁ κατά ὁ χρῶμα ἐναντίωσις . ἢ καί ἐπί ὁ ὄμνυμι - μέρος ἄλλος πρό ἄλλος ἐναντίωσις ὑπάρχω καί διά ὁ πρῶτος ὁ δύο . Αέγει γοῦν Ἀναξαγόρας ἐν ὁ πρῶτος ὁ φυσικός “ ἐκ μέν γάρ νεφέλη ὕδωρ ἀποκρίνω , ἐκ δέ ὁ ὕδωρ γῆ , ἐκ δέ ὁ γῆ λίθος συμ - πήγνυμι ὑπό ὁ ψυχρός οὗτος δέ ἐκχωρέω μᾶλλον ὁ ὕδω . ὅτι δέ Ἀναξαγόρας ἐκ εἷς μίγμα ἤπειρος ὁ πλῆθος ὁμοιομερής ἀποκρίνω φημί πᾶς μέν ἐν πᾶς ἔνειμι , ἕκαστος δέ κατά ὁ ἐπικρατέω χάω - ρακτηρι,ομενω , δηλόω διά ὁ πρῶτος ὁ φυσικός λέγω ἀπό ἀρχή “ ὁμοῦ χρῆμα πᾶς εἰμί ἤπειρος καί πλῆθος καί μικρότης · καί γάρ ὁ μικρός ἤπειρος εἰμί . καί πᾶς ὁμοῦ εἰμί οὐδείς ἔνδηλος εἰμί ὑπό μικρότης · πᾶς γάρ ἀήρ τε καί αἰθήρ κατέχω ἀμφότερος ἤπειρος εἰμί · οὗτος γάρ μέγας ἔνειμι ἐν ὁ σύμπας καί πλῆθος καί μέγεθος . καί μετά ὀλίγος “ καί γάρ ἀήρ τε καί αἰθήρ ἀποκρίνω ἀπό ὁ πολύς ὁ περιὲ - Χόντος . καί ὁ γε περιέχω ἄπειρος2 εἰμί ὁ πλῆθος · καί μετά ὀλίγος τοῦτος δέ οὕτως ἔχω , χρή δοκέω ἔνειμι πολύς τε καί παντοῖος ἐν πᾶς ὁ συγκρίνω καί σπέρμα πᾶς χρῆμα καί ἰδέα παντοῖος ἔχω καί χροιά καί ἡδονή . πρίν δέ ἀποκρίνω , φημί , πᾶς ὁμοῦ εἰμί οὐδέ χροιά Ἔνδηλος εἰμί οὐδείς · ἀποκωλύω γάρ ὁ σύμμιξις πᾶς χρῆμα ὁ τε διερός καί ὁ ξηρός καί ὁ θερμός καί ὁ ψυχρός καί ὁ λαμπρός καί ὁ ζοφερός καί γῆ πολύς ἔνειμι καί σπέρμα ἤπειρος πλῆθος οὐδείς ἔοικα ἀλλήλων . οὐδέ γάρ ὁ ἄλλος οὐδείς ἔοικα ὁ ἕτερος ὁ ἑτέρῳ’’ . ὅτι δέ οὐδέ γίγνομαι οὐδέ φθείρω τίς ὁ ὄμνυμι - μέρος , ἀλλά ἀεί ὁ αὐτός εἰμί , δηλόω λέγω “ οὗτος δέ οὗτος διακρίνω γιγνώσκω χρή , ὅτι πᾶς οὐδείς μικρός εἰμί οὐδέ πλείων · οὖον γάρ ἀνυστός πᾶς πλείων εἰμί , ἀλλά πᾶς ἴσος ἀεί . οὗτος μέν οὖν περί ὁ εἷς - γματος καί ὁ ὁμοιομέρεια . περί δέ ὁ νόος ὅδε γράφω · Ἰνώ δέ εἰμί ἤπειρος καί αὐτοκρατής καί μίγνυμι οὐδείς χρῆμα , ἀλλά μόνος αὐτός ἐπί ἑαυτοῦ εἰμί . εἰμί μή γάρ ἐπί ἑαυτοῦ εἰμί , ἀλλά τις μίγνυμι ἄλλος , μετέχω ἄν ἅπας χρῆμα , εἰμί μίγνυμι τις . ἐν πᾶς γάρ πᾶς μοῖρα ἔνειμι , ὥσπερ ἐν ὁ πρόσθεν ἐγώ λέγω , καί εἄν κωλύω αὐτός ὁ συμμείγνυμι , ὥστε μηδείς χρῆμα κρατέω ὁμοίως ὡς καί μόνος εἰμί ἐπί ἑαυτοῦ . εἰμί γάρ λεπτός τε πᾶς χρῆμα καί καθαρός καί γνώμη γε περί πᾶς πᾶς ἴσχω καί ἰσχύω μέγας , καί ὅσος γε ψυχή ἔχω καί μείζων καί μικρός , πᾶς νόος κρατέω . καί ὁ περιχωρέω ὁ σύμπας νόος κρατέω , ὥστε περιχωρέω ὁ ἀρχή . καί πρῶτος ἀπό ὁ μικρός ἄρχω περιχωρέω , ἐπεί δέ πλείων περιχωρέω , καί περιχώρησις ἐπί πλέω . καί ὁ συμμείγνυμι τε καί ἀπος - κρίνω καί διακρίνω , πᾶς γιγνώσκω νόος . καί ὁποῖος μέλλω εἰμί καί ὁποῖος εἰμί καί ὅσος νῦν εἰμί καί ὁποῖος εἰμί , πᾶς διακοσμέω νόος , καί ὁ περιχώρησις οὗτος ὅς νῦν περιχωρέω ὁ τε ἄστρον καί ὁ ἥλιος καί ὁ σελήνη καί ὁ ἀήρ καί ὁ αἰθήρ ὁ ἀποκρίνω . ὁ δέ περιχώρησις οὗτος ποιέω ἀποκρίνω . καί ἀποκρίνω ἀπό τε ὁ ἀραιός ὁ πυκνός καί ἀπό ὁ ψυχρός ὁ θερμός καί ἀπό ὁ ζοφερός ὁ λαμπρός καί ἀπό ὁ διερός ὁ ξηρός . μοῖρα δέ πολύς πολύς εἰμί . παντάπασι δέ οὐδείς ἀποκρίνω οὐδέ διακρίνω ἕτερος ἀπό ὁ ἕτερος πλήν νόος . νόος δέ πᾶς ὅμοιος εἰμί καί ὁ μείζων καί ὁ μικρός . ἕτερος δέ οὐδείς εἰμί ὅμοιος οὐδείς , ἀλλά ὅστις πλεῖστος ἐν , οὗτος ἔνδηλος εἷς ἕκαστος εἰμί καί ἐνίημι . ὅτι δέ διττός τις διακόσμησις ὑποτίθημι ὁ μέν νοερός , ὁ δέ αἰσθος - ὁ ἀπό ἐκεῖνος , δῆλος μέν καί ἐκ ὁ εἴρω , δῆλος δέ καί ἐκ ὁ - ἐσθίω · “ ὁ δέ νόος † ὅσος εἰμί τε κάρτα καί νῦν εἰμί ἵνα καί ὁ ἄλλος πᾶς , ἐν ὁ πολύς περιέχω , καί ἐν ὁ προσκρίνω , καί ἐν ὁ ἀποκεκοι - μένω καί μέντοι εἶπον “ ἔνειμι πολύς τε καί παντοῖος ἐν πᾶς ὁ συγκρίνω , καί σπέρμα πᾶς χρῆμα καί ἰδέα παντοῖος ἔχω καί χροιά καί ἡδονή , καί ἄνθρωπος γε συμπάσσω καί ὁ ἄλλος ζῷον ὅσος ψυχή ἔχω , ἐπάγω “ καί ὁ γε ἄνθρωπος εἰμί καί πόλις συνημ - Μένας καί ἔργον κατασκευάζω , ὥσπερ παρά ἐγώ , καί ἥλιος τε αὐτός ἔνειμι καί σελήνη καί ὁ ἄλλος , ὥσπερ παρά ἐγώ , καί ὁ γῆ αὐτός φύω πολύς τε καί παντοῖος , ὅς ἐκεῖνος ὁ ὀνίνημι συμφέρω εἰς ὁ οἴκησις χράω . καί ὅτι μέν ἕτερος τις διακόσμησις παρά ὁ παρά ἐγώ αἰνίσσομαι , δηλόω ὁ ὥσπερ παρά ἡμῖν’’ οὐ ἅπαξ μόνος εἴρω . ὅτι δέ οὐδέ αἰσθητός μέν ἐκεῖνος οἴομαι , ὁ χρόνος δέ οὗτος προάγω - μένω , δηλόω ὁ “ οὖν ἐκεῖνος ὁ ὀνίνημι συμφέρω εἰς ὁ οἴκησις χράω . οὖον γάρ χράω εἶπον , ἀλλά “ χράω ” . ἀλλά οὐδέ ὡς νῦν κατά ἄλλος τις οἰκέω ὅμοιος ὗσις κατάστασις ὁ παρά ἐγώ . οὖον γάρ εἶπον “ ὁ ἥλιος καί ὁ σελήνη εἰμί καί παρά ἐκεῖνος ὥσπερ καί παρά ἡμῖν’’ , ἀλλά “ ἥλιος καί σελήνη , ὥσπερ παρά ἡμῖν’’ ὡς δή περί ἄλλος λέγω . ἀλλά οὗτος μέν εἴτε οὕτως εἴτε ἄλλως ἔχω , ζητέω ἄξιος . δέ Ἐμπεδοκλῆς · ὁ εἷς καί ὁ πολύς ὁ περαίνω καί ὁ κατά περίοδος ἀποκατάστασις καί ὁ κατά σύγκρισις καί διάκρισις γένεσις καί φθορά οὕτως ἐν ὁ πρῶτος ὁ φυσικός παραδίδωμι • δίπλα εἴρω · τοτέ μέν γάρ εἷς αὐξάνω μόνος εἰμί ἐκ πλέω , τοτέ δέ αὖος διαφύομαι πολύς ἐκ εἷς εἰμί . δοιός δέ θνητός γένεσις , δοιός δέ ἀπόλειψις · ὁ μέν γάρ πᾶς σύνοδος τίκτω τε ὀλέκω τε , ὁ δέ πάλιν διαφύομαι θρύπτω διαπέταμαι . καί αὐτός ἀλλάσσω διαμπερές οὐδαμός λήγω , ἄλλοτε μέν Φιλότης συνέρχομαι εἰς εἷς ἅπας , ἄλλοτε δέ αὖος δίχα πᾶς φορέω Νείκης ἔχθω . ἠδέ πάλιν διαφύομαι εἷς πολύς ἐκτελέω , ὁ μέν γίγνομαι τε καί ἕ σφεῖς ἔμπεδος αἰών . ἧ δέ διαλλάσσω διαμπερές οὐδαμός λήγω , οὗτος δέ ἀεί εἰμί ἀκίνητος κατά κύκλος . ἀλλά ἄγω μῦθος κλύω . μέθη γάρ ὅς φρήν αὐξάνω . ὡς γάρ καί πρίν εἶπον πιφαύσκω , πέρας μῦθος δίπλα εἴρω . τοτέ μέν γάρ εἷς αὐξάνω μόνος εἰμί ἐκ πλέω , τοτέ δέ αὖος διαφύομαι πολύς ἐκ εἷς εἰμί πῦρ καί ὕδωρ καί γαῖα καί ἀήρ ἄπλετος ὕψος , νεῖκος τε οὐλόμενος δίχα ὁ ἀτάλαντος ἕκαστος καί Φιλότης ἐν ὅς ἴσος μῆκος τε πλάτος τε . ὁ σύ νόος δέρκομαι μηδέ ὄμμα ἧμαι τέθηπα . ὅστις καί θνητός νομίζω ἔμφυτος ἄρθρον , ὁ τε φίλος φρονέω καί ἄρθμιος ἔργον τελέω , γηθόσυνος καλός ἐπώνυμος ἤδη Ἀφροδίτη , 20 ὁ οὔτις † μετά ὅσος ἑλίσσω ἐδάην θνητός ἀνήρ . σύ δέ ἀκούω λόγος στόλος οὐ ἀπατηλός . οὗτος γάρ ἴσος τε πᾶς καί ἧλιξ γέννα εἰμί , τιμή δέ ἄλλος ἄλλος μέδω , πάρα δέ ἦθος ἕκαστος . ἐν δέ μέρος κρατέω περιπλόμενος χρόνος . καί πρός ὁ οὔτε † ἄρτι ἐπιγίγνομαι οὐδέ ἀπολήγω . εἴτε γάρ φθείρω διαμπερές , οὐκέτι εἄν εἰμί . οὗτος δέ ἐπαυξάνω ὁ πᾶς τίς κε καί πόθεν ἔρχομαι ; πῇ δέ † κε καί κῆρυξ ἀπόλλυμι , ἐπεί ὅδε οὐδείς ἐρῆμος ; ἀλλά αὐτός εἰμί οὗτος , διά ἀλλήλων δέ θέω γίγνομαι ἄλλοτε ἄλλος καί ἠνεκής ἀεί ὅμοιος . ἐν δή οὗτος εἷς μέν ὁ ἐκ πλείων φημί ὁ τέσσαρες στοιχεῖον , καί ποτέ μέν ὁ φίλιος δηλόω ἐπικρατέω , ποτέ δέ ὁ νεῖκος . ὅτι γάρ οὐδέτερος οὗτος τέλειος ἀπολείπω , δηλόω ὁ πᾶς ἴσος εἰμί καί ἧλιξ κατά ὁ γέννα καί ὁ μηδείς ἐπιγίγνομαι μηδέ ἀπολήγω . πολύς δέ ὁ πλείων ἐκ ὅς ὁ ὅς · οὖον γάρ ὁ φίλιος ὁ εἷς εἰμί , ἀλλά καί ὁ νεῖκος εἰς ὁ εἷς τελέω . πλείων δέ ἄλλος εἶπον ἐπάγω ἕκαστος ὁ εἴρω ὁ χαρακτήρ , ὁ μέν πῦρ ἥλιος καλός , ὁ δέ ἀήρ αὐγή καί οὐρανός , ὁ δέ ὕδωρ ὄμβρος καί θάλασσα . λέγω δέ οὕτως · ἀλλά ἄγω ὅδε ὄαρ πρότερος ἐπιμάρτυς δέρκομαι , εἰμί τίς καί ἐν πρότερος λιπόξυλος πέλω μορφή · ἥλιος μέν θερμός ὁράω καί λαμπρός ἀπάντομαι , ἄμβροτος δέ † ὅσος δήω καί ἀργής δήω αὐγή , ὄμβρος δέ ἐν πᾶς δνοφεοειντα τε ῥιγαλέος τε , ἐκ δέ Αἶα προρέω † θέλημα τε καί στερεωπός . ἐν δέ Κότος διάμορφος καί ἄνδιχα πᾶς πέλω . σύν δέ βαίνω ἐν Φιλότης καί ἀλλήλων ποθέω . ἐκ οὗτος γάρ πᾶς ὅσος τε εἰμί ὅσος τε εἰμί καί εἰμί δένδρον τε βλαστάνω καί ἀνήρ ἠδέ γυνή θήρ τε οἰωνός τε καί ὑδατοθρέμμων ἰχθύς καί τε θεός δολιχαίων τιμή ἀγαθός . αὐτός γάρ εἰμί οὗτος , διά ἀλλήλων δέ θέω γίγνομαι ἀλλοιωπός . † τογον διά κρᾶσις ἀμείβω . καί παράδειγμα δέ ἐναργής παρατίθημι ὁ ἐκ ὁ αὐτός γίγνομαι ὁ διάφορος · ὡς δέ ὁπόταν γραφής ἀνάθημα ποικίλλω ὅστε ἐπεί ἐν μάρπτω πολύχροος φάρμακον χείρ , ἐκ ὁ εἶδος πᾶς ἀλίγκιος πορσύνω δένδρον τε κτίζω καί ἀνήρ ἠδέ γυνή θήρ τε οἰωνός τε καί ὑδατοθρέμμων ἰχθύς καί τε θεός δολιχαίων τιμή ἀγαθός , οὗτος μή σός ἀπάτη φρήν , καί νῦ ὁ ἄλλοθεν εἰμί θνητός , ὅσος γε δῆλος γίγνομαι ἄσπετος , πηγή . ἀλλά τορός αὐτός εἰμί θεός πάρα μῦθος ἀκούω . καί ὅτι μέν ὁ πολύς οὗτος ἐν ὁ γενητός κόσμος θεωρέω , καί οὖον μόνος ὁ νεῖκος ἀλλά καί ὁ φίλιος , δῆλος ἐκ ὁ καί δένδρον καί ἀνήρ καί γυνή καί ὁ θηρίον ἐκ οὗτος λέγω γίγνομαι · ὅτι δέ εἰς ἀλλήλων ἐγώ - ταβάλλει , δηλόω λέγω ἐν δέ μέρος κρατέω περιπλόμενος κύκλος καί φθίω εἰς ἀλλήλων καί αὐξάνω ἐν μέρος αἶσα . ὅτι δέ ὁ διαδοχή ὁ ἀίδιος ἔχω καί ὁ γίγνομαι καί φθείρω , ἐσθίω - λωσεν εἶπον ὅς δέ ὅδε ἀλλάσσω διαμπερές οὐδαμός λήγω , οὗτος δέ ἀεί εἰμί ἀκίνητος κατά κύκλος . καί ὅτι δισσός καί οὗτος αἰνίσσομαι διάκοσμος , ὁ μέν νοητός ὁ δέ αἰσθος - ὁ , καί ὁ μέν θέω ὁ δέ ἐπικηρος , ὅς ὁ μέν παραδειγματικός ἔχω οὗτος , ὁ δέ εἰκονικός , δηλόω μή μόνος ὁ γενητός καί φθαρτός λέγω ἐκ οὗτος συνίστημι , ἀλλά καί ὁ θεός , εἰμί μή ἄρα τις οὗτος κατά ὁ ’Euιπεὀοκλέου-́ συνήθεια ἐξηγέομαι . καί ἐκ οὗτος δέ ἄν τις ὁ δισσός αἰνίσσομαι διάκοσμος οἴομαι · ἄρθμιος μέν γάρ ἑαυτοῦ ἑαυτοῦ πᾶς μέρος ἠλέκτωρ τε Χθών τε καί οὐρανός ἠδέ θάλασσα , ὅσος φιν ἐν θνητός ἀποπλήσσω φύω . ὡς δέ αὔτως ὅσος κρᾶσις ἐπαρκής μᾶλλον εἰμί , ἀλλήλων στέργω ὁμοιόω Ἀφροδίτη . ἐχθρός πλεῖστος ἀπό ἀλλήλων διέχω μάλιστα γέννα τε κρᾶσις τε καί εἶδος ἔκμακτος , πάντῃ συγγίγνομαι ἀήθης καί μάλα λυγρός νεικεογεννέστησιν , ὅτι ὅς γέννα † ὀργή . καί γάρ ὅτι καί ἐν ὁ θνητός ἁρμόζω οὗτος , δηλόω , ἐν δέ ὁ νοητός μᾶλλον ἑνόω καί “ ἀλλήλων στέργω ὁμοιόω Ἀφροδίτη ” , καί ὅτι κἀν πανταχοῦ , ἀλλά ὁ μέν νοητός ὁ φίλιος ὁμοιόω , ὁ δέ αἰσθητός ὑπό ὁ νεῖκος κρατέω καί ἐπί πλέω διασπάω ἐν ὁ κατά ὁ κρᾶσις γένεσις ἐν ἔκμακτος καί εἰκονικός εἶδος ὑφίστημι ὁ νεικέω - γένεσις καί ἀήθης ἔχω πρός ὁ ἕνωσις ὁ πρός ἀλλήλων . ὅτι δέ καί οὗτος κατά σύγκρισις τις καί διάκρισις ὁ γένεσις ὑποτίθημι , δηλόω ὁ εὐθύς ἐν ἀρχή παρατίθημι τοτέ μέν γάρ εἷς αὐξάνω μόνος εἰμί ἐκ πλέω , τοτέ δέ αὖος διαφύομαι πολύς ἐκ εἷς εἰμί . καί ἐκεῖνος μέντοι ὁ ὁ γένεσις καί ὁ φθορά μηδείς ἄλλος εἰμί , ἀλλά μόνος μίξις τε διάλλαξις τε μίγνυμι , καί “ σύνοδος ” διάπτυξις τε γίγνομαι “ αἶσα ” . p . 187 a 26 ἔοικα δέ Ἀναξαγόρας ἤπειρος οὕτως οἴομαι ἠώς ὁ ὁ δέ σύγκρισις καί διάκρισις . καί ἐν οὗτος ὁ Πλάτων εὐγνωμοσύνη ὁ Ἀριστοτέλης ζηλόω βοῦς - λεται μή ὡς πάντῃ ἄλογος λέγω παλαιός καί κλεινός ἀνήρ εἰσάγω , μηδέ ἐρῆμος καταψηψιζομενος περιοράω , ἀλλά λογισμός ἐκτίθημι τις , κατά ὅς ἐπί ὁ ἀπεμφαίνω δοκέω δόξα προάγω . πρῶτος δέ προβάλλω ὁ Ἀναξαγόρας , διότι μετά ὁ εἷς ὁ εἰμί λέγω ὁ ἤπειρος τίθημι βασανίζω προτίθημι · ἄτοπος γάρ ὁ δόξα δοκέω ὁ εἷς καί ἀκίνητος ὁ ἀρχή λέγω διά ὁ καί ἀρχή καί φύσις ἀναιρέω , δύο δέ ὁ ἤπειρος τίθημι διά ὁ ἀπεριόριστος καί ἄγνωστος . οὗτος δέ ἐλέγχω εἰσάγω λοιπός ὁ πλείων μέν , περαίνω δέ τίθημι . ὁ δέ οὖν Ἀναξαγόρας εἰς ὁ ὁ ὁμοιομέρεια δόξα ὑπάγω φημί διά δύο αἴτιος , ὅς εἷς μέν ὁ νομίζω ἀληθής ὁ κοινός ὁ φυσικός εἰμί δόξα ὁ λέγω μηδείς ἐκ ὁ μή εἰμί γίγνομαι , ἀλλά πᾶς ὁ γίγνομαι ἐκ εἰμί ὁ γένεσις ἔχω . καί γάρ καί Παρμενίδης ὅτι ἀγένητος ὁ εἰμί εἰμί δείκνυμι ἐκ ὁ μήτε ἐκ εἰμί αὐτός γίγνομαι οὖον γάρ εἰμί τίς πρό αὐτός εἰμί ) μήτε ἐκ ὁ μή εἰμί · δεῖ γάρ ἐκ τις γίγνομαι · ὁ δέ μή εἰμί οὐδείς εἰμί . ὁ δέ αἴτιος ὁ δήω πάντως ἐκ εἰμί γίγνομαι ὁ γίγνομαι , θαυμαστός ὁ Παρμενίδης προστίθημι . ὅλως γάρ , φημί , εἰμί ἐκ ὁ μή εἰμί , τίς ὁ ἀποκλήρωσις ὁ τότε γίγνομαι , ὅτε γίγνομαι , ἀλλά μή πρότερος ἢ ὕστερος ; γράφω δέ οὕτως · τίς γάρ γέννη δίζημαι αὐτός ; πῇ πόθεν αὐξάνω ; οὔτε ἐκ μή εἰμί ἐάω φημί σός οὐδέ νοέω · οὖον γάρ φατός οὐδέ νοητός εἰμί ὅπως οὐ εἰμί . τίς δέ ἄν ὅς καί χρέος ὄρνυμι 30 ὕστερος ἢ πρόσθεν ὁ μηδείς ἄρχω φύω ; καί Μέλισσος δέ ὁ ἀγένητος ὁ εἰμί δείκνυμι ὁ κοινός οὗτος χράω - μένος ἀξίωμα . γράφω δέ οὕτως · “ ἀεί εἰμί ὅς τίς εἰμί καί ἀεί εἰμί . εἰμί γάρ γίγνομαι , ἀναγκαῖον εἰμί πρίν γίγνομαι εἰμί μηδείς . † εἰμί τυγχάνω νῦν μηδείς εἰμί , οὐδαμός ἄν γίγνομαι οὐδείς ἐκ μηδείς . ” οὗτος οὖν ὡς ἀξίωμα προλαμβάνω ὁ Ἀναξαγόρας ὁ μηδείς ἐκ ὁ μή εἰμί γίγνομαι , δοκέω τοιοῦτος τις ὁ δύναμις λόγος ἐρωτάω . ὁ γίγνομαι ἢ ἐκ εἰμί γίγνομαι ἢ ἐκ μή εἰμί · ἀλλά ἐκ μή εἰμί ἀδύνατος · ἐκ εἰμί ἄρα . εἰμί δέ οὗτος , καί ἐν - ὑπάρχω ὁ ἐκ ὅς εἰμί . οὖον γάρ ἔξωθεν πόθεν ἐπείσειμι φαίνω , ὅταν ἐκ ἵππος γεννάω σφήξ ἢ ἐκ ὕδωρ ἀήρ . ἔνειμι ἄρα ἐν ὁ ὄμνυμι - μέρεια καί σάρξ καί ὀστέον καί αἷμα καί χρυσός καί μόλυβδος καί γλυκύς καί λευκός , ἀλλά διά μικρότης ἀναίσθητος ἐγώ εἰμί , εἰμί πᾶς ἐν πᾶς . πόθεν γάρ πᾶς ἐκ πᾶς φαίνω γίγνομαι εἰμί καί διά μέσος ἄλλος ) , εἰμί μή πᾶς εἰμί ἐν πᾶς ; φαίνω δέ καί προσαγορεύω ἕκαστος ἐκ ὁ μάλιστα ἐπικρατέω . καί γάρ εἰλικρινής μέν οὗτος λευκός ἢ μέλας ἢ γλυκύς ἢ σάρξ ἢ ὀστέον μή εἰμί , ὅς δέ πλεῖστος ἔχω , οὗτος δοκέω ὁ φύσις εἰμί ὁ πρᾶγμα ἀεί πᾶς ἐν πᾶς εἰμί . “ οὐδείς γάρ φημί Ἀναξαγόρας , οὐδέ γίγνομαι οὐδέ ἀπόλλυμι , ἀλλά ἀπό εἰμί χρῆμα συμμίσγω τε καί διακρίνω . ” διό καί ἄρχω εὐθύς ὁ συγγράμ - μα “ εἰμί ὁμοῦ πᾶς χρῆμα ” φημί . ὁ δέ καί ὁ γίγνομαι τοιόσδε καθίστημι ἀλλοιόω ὡς πρός Ἀναξαγόρας ὁ Ἀλέξανδρος λέγω φημί , διότι καί ἐν ὁ περι γενή - σέως μέμφομαι ὁ Ἀναξαγόρας ὡς ὁ σύγκρισις καί ὁ διάκρισις , κατά ὁ λέγω γίγνομαι ὁ γίγνομαι , ἀλλοίωσις καλέω λέγω “ καίτοι Ἀναξαγόρας γε ὁ οἰκεῖος φωνή ἀγνοέω ” . λέγω γοῦν ὡς ὁ γίγνομαι καί ὁ ἀπόλλυμι τοιόσδε καθίστημι ἀλλοιόω · οὖον γάρ οἰκεῖος ὄνομα ὁ ὁ ἀλλοίωσις κατά ὁ σύγκρισις καί ὁ διάκρισις χράω . Πορφύριος δέ ὁ μέν εἰμί ὁ ἐγώ πᾶς χρῆμα εἰς Ἀναξαγόρας ἀναπέμπω , ὁ δέ ὁ γίγνομαι εἰμί ὁ ἀλλοιόω εἰς Ἀναξιμένης , ὁ δέ σὺγ - κρίσις τε καί ὁ διάκρισις εἰς Δημόκριτος τε καί Ἐμπεδοκλῆς . σαφῶς δέ Αναξαγόρας ἐν ὁ πρῶτος ὁ φυσικός ὁ γίγνομαι καί συγκρίνω καί διακρίνω λέγω γράφω οὕτως · “ ὁ δέ γίγνομαι καί ἀπόλλυμι οὐ ὀρθῶς νομίζω ὁ Ἕλλην · οὐδείς γάρ χρῆμα γίγνομαι οὐδέ ἀπόλλυμι , ἀλλά ἀπό εἰμί χρῆμα συμμίσγω τε καί διακρίνω . καί οὕτως ἄν ὀρθῶς καλέω ὁ τε γίγνομαι συμμείγνυμι καί ὁ ἀπόλλυμι διακρίνω ” . πᾶς δέ οὗτος καί ὁ εἰμί ὁμοῦ πᾶς χρῆμα καί ὁ κατά ἀλλοίωσις ἢ κατά σύγκρισις καί διάκρισις ὁ γένεσις εἰμί εἰς πίστις λαμβάνω ὁ μηδείς ἐκ μή εἰμί γίγνομαι , ἀλλά ἐκ εἰμί γίγνομαι ὁ γιννάω - Μένα · ὅς τε γάρ ἀλλοίωσις πάθος περί ὁ εἰμί εἰμί καί ὁ σύγκρισις καί κρίσις περί ὁ εἰμί . p . 187 a 31 ἔτι δέ ἐκ ὁ γίγνομαι ἐκ ἀλλήλων ὁ ἐναντίος · ἐνυπάρχω ἄρα . δεύτερος οὗτος αἴτιος ἀποδίδωμι ὁ ὁ Ἀναξαγόρας ἀρχή τίθημι ὁ ὁμοιομέρεια . εἰμί γάρ φθαρτικός μέν ἀλλήλων , ἀλλά οὐ ποιητικός φύσις ὁ ἐναντίος , φαίνω δέ ἐκ ὁ ἐναντίος ὁ ἐναντίος γίγνομαι , τίς ἄν ἄλλος τις ὑποπτεύω ἢ ἐνυπάρχω ὁ ἐναντίος ἐκκρίνω ὁ ἐναντίος ; μή γάρ ἄν γίγνομαι ἐκ ἐκεῖνος . καί δοκέω μέν ἄτοπος ὁ ὁ ἐναντίος ὁ ἐναντίος ἐν-ὑπάρχω . πολλαχοῦ δέ σύνειμι ἀλλήλων ὁ ἐναντίος , οὖον μόνος κατά παράθεσις , ἀλλά καί κατά κρᾶσις . ὁ μέντοι γίγνομαι ὁ ἐναντίος ἐκ ὁ ἐναντίος εἰμί ὡς ἀπό ποιητικός τις λέγω γίγνομαι , ἄτοπος αὐτόθεν εἰμί . ποιέω γάρ ἕκαστος ὁ ἑαυτοῦ ὅμοιος . ἐπάγω δέ καί ὁ δύο οὗτος αἴτιος ὁ πρότερος ὁ ὁ Ἀναξαγόρας οὕτως ἀποδίδωμι ὁ γένεσις , ὁ ἐφεξῆς οὗτος εἴρω ὁ συλλογισμός καί ὁ ἀπόδειξις περιέχω ὁ ἐνυπάρχω ἐκκρίνω ὁ δοκέω γίγνομαι ἐκ ἀμφότερος λέγω συνάγω ἐκ τε ὁ μηδείς ἐκ ὁ μή εἰμί γίγνομαι καί ἐκ ὁ ὁ ἐναντίος ἐκ ὁ ἐναντίος δοκέω γίγνομαι . 10 p . 187b7 Et δή ὁ μέν ἤπειρος ὅς ἤπειρος ἄγνωστος . To πιθανός πρῶτος ὁ ’λναξαγοροος δόξα ἐκτίθημι , ἵνα μή τις οἴομαι διά ἀσθένεια συνηγορία ἐλέγχω ὁ λόγος , ἐπί ὁ ἀναίρεσις αὐτός τρέπω . ὁ δέ Ἀναξαγόρας πολύς ἐκτίθημι συμπέρασμα ἢ ἀξίωμα , πρός ἕκαστος ἐγώ δοκέω νῦν σχεδόν ὁ Ἀριστοτέλης ἀντιλέγω . καί γάρ ὅτι ἤπειρος εἰμί , εὐθύς ἄρχω λέγω ὁμός πᾶς χρῆμα εἰμί ἤπειρος καί πλῆθος καί μικρότης " . καί ὅτι οὔτε ὁ ἐλάχιστος εἰμί ἐν ὁ ἀρχή οὔτε ὁ μέγας , ἰ οὔτε γάρ ὁ μικρός , φημί , εἰμί ὁ γε μικρός , ἀλλά μικρός ἀεί . ὁ γάρ εἰμί οὐ εἰμί ὁ μή οὐ εἰμί . ἀλλά καί ὁ μέγας ἀεί εἰμί μείζων . καί ἴσος εἰμί ὁ μικρός πλῆθος , πρός ἑαυτοῦ δέ ἕκαστος εἰμί καί μέγας καί σμικρόν’’ . εἰμί γάρ πᾶς ἐν πᾶς καί πᾶς ἐκ πᾶς ἐκκρίνω , καί ἀπό ὁ μικρός δοκέω ἐκκρίνω τίς μικρός ἐκεῖνος , καί ὁ μέγας δοκέω ἀπό τις ἐκκρίνω ἑαυτοῦ μείζων . λέγω δέ σαφῶς ὅτι ἰ ἐν πᾶς πᾶς μοῖρα ἔνειμι πλήν νόος , εἰμί ὅς δέ καί νόος ἐνίημι . καί πάλιν ὅτι ιτιά μέν ἄλλος πᾶς μοῖρα μετέχω , νόος δέ εἰμί ἤπειρος καί αὐτοκρατής καί μίγνυμι οὐδενία . καί ἀλλαχοῦ δέ οὕτως φημί · ⸨ καί ὅτε δέ Ἴσαι μοῖρα εἰμί ὁ τε μέγας καί ὁ μικρός πλῆθος , καί οὕτως εἄν εἰμί ἐν πᾶς πᾶς · οὐδέ Χωρὶς εἰμί εἰμί , ἀλλά πᾶς πᾶς μοῖρα μετέχω . ὅτε τοὐλάχιστον μή εἰμί εἰμί , οὐ ἄν δύναμαι χωρίζω , οὐδέ ἄν ἐπί ἑαυτοῦ γίγνομαι , ἀλλά ὅπως ἀρχή εἰμί καί νῦν πᾶς ὁμοῦ . ἐν πᾶς δέ πολύς ἔνειμι , καί ὁ ἀποκρίνω ἴσος πλῆθος ἐν ὁ μέγας τε καί μικρός ” . καί οὗτος δέ ὁ Ἀναξαγόρας ἀξιόω ὁ ἕκαστος ὁ αἰσθητής ὁμοιομερής κατά ὁ ὁ ὅμοιος σύνθεσις γίγνομαι τε καί χαρακτηρίζω . λέγω γάρ · “ ἀλλά ὅστις ὁ πλεῖστος ἐν , οὗτος ἔνδηλος εἷς ἕκαστος εἰμί καί εἰμί . ” δοκέω δέ λέγω καί ὅτι ὁ νόος ἐπιχειρέω αὐτός διακρίνω οὖον δύναμαι . πρός δή ὁ τοιοῦτος ὁ Ἀναξαγόρας ἀξίωμα ἀντιλέγω ὁ Ἀριστοτέλης πρῶτος πρός ὁ ἤπειρος εἰμί ὁ ἀρχή ἀντιλέγω . “ Κοινός δέ ὁ ἐπιχείρησις εἄν εἰμί , ὅς φημί Πορφύριος , καί πρός Λευ - κιππον καί Δημόκριτος καί Μητρόδωρος καί πᾶς ὁ ἤπειρος ὁ στοιχεῖον λέγω . ” διττός δέ εἰμί ὁ ἤπειρος ἢ κατά ποσός ἢ κατά ποιός , καί ὁ κατά ποσός ἢ κατά πλῆθος ἢ κατά μέγεθος , κατά πλῆθος μέν ἤπειρος ὁ στοιχεῖον πᾶς ὁ εἴρω φημί , κατά μέγεθος δέ ὁ περί Δημόκριτος καί Λεύκιππος ὁ κενός ἤπειρος εἰμί λέγω , κατά εἶδος δέ ἤπειρος ὁ ὁμοιομέρεια Ἀναξαγόρας δοκέω λέγω , εἰ “ ἕτερος , φημί , οὐδείς εἰμί ὅμοιος οὐδείς ” ἕτερος ἤπειρος εἰμί . εἰμί τοίνυν πᾶς ὁ ἤπειρος καθό ἤπειρος ἀπερίληπτος εἰμί , ὁ δέ ἀπερίληπτος ἄγνωστος , ἄγνωστος εἄν ἄγω ὁ ἀρχή καί ὁ στοιχεῖον ἐκ ὅς σύγκειμαι ὁ πᾶς · ὥστε καί ὁ ἐκ ὁ ἀρχή ἄγνωστος . “ τότε γάρ οἴομαι γιγνώσκω ἕκαστος , ὅταν ὁ αἴτιος γνωρίζω καί ὁ ἀρχή ὁ πρῶτος . ” ὥστε συμβαίνω οὗτος βουλο - μένω ἐπιστήμη τις ὁ εἰμί ἐκ ὁ τοιοῦτος ὑπόθεσις λαμβάνω , ὁ - νηντίος ἀγνωσία περιποιέω . ὁ δέ λόγος ὁ ἐλεγκτικός , ὅς ὁ Αρίστο - Τέλης σύντομος τίθημι , δύναμις τοιοῦτος εἰμί . ὁ ὁμοιομέρεια καί κατά εἶδος καί κατά ἀριθμός ἤπειρος · ὁ ἤπειρος καθό ἤπειρος ἄγνωστος · ὁ ὁμοιομέρεια ἄρα ἄγνωστος . οὗτος ἐάν προσλαμβάνω ὅτι ἀρχή ὁ εἰμί ὁ ὁμοιομέρεια , συνάγω ὅτι ὁ εἰμί ἀρχή ἄγνωστος ἔχω . ἄν οὗτος πάλιν προσλαμβάνω ὁ ὅς ὁ ἀρχή ἄγνωστος καί αὐτός ἄγνωστος , συνάγω ὅτι ὁ εἰμί ἄγνωστος εἰμί , εἴπερ ἤπειρος ὁ ἀρχή αὐτός . ὅτι δέ ὅς ὁ ἀρχή ἄγνωστος καί αὐτός ἄγνωστος , δείκνυμι ἐκ ὁ οὕτως γάρ οἶδα ὁ σῦς - τίθημι ὑπολαμβάνω , ὅταν οἶδα ἐκ τίνω καί πόσος εἰμί . ὅτι δέ ἤπειρος οὕτως εἶπον Ἀναξαγόρας ὁ ὁ ἀρχικός εἶδος πλῆθος , ὡς ἐγώ ἀπερίληπτος , ἀλλά οὐ ὡς φύσις ἤπειρος , δηλόω λέγω ὅδε · “ καί ὁ συμμείγνυμι τε καί ὁ ἀποκρίνω καί διακρίνω πᾶς γιγνώσκω νόος , καί ὁποῖος μέλλω εἰμί καί ὁποῖος εἰμί καί ὁπόσος νῦν εἰμί καί εἰμί , πᾶς διακοσμέω νόος ” . εἰμί οὖν γνωστός ὁ νάω εἰμί , οὐ εἄν εἰμί φύσις ἤπειρος , πλήν ὅτι ὁ ὁ Ἀριστοτέλης ἀληθής , ὡς εἰμί ὁ ἀρχή εἶδος ἄγνωστος , καί ὁ ἐκ αὐτός ἄγνωστος . ἰστέον δέ ὅτι ὁ μέν Πορφύριος κοινός , ὡς εἶπον , οἴομαι ὁ ἀπάντησις πρός πᾶς ὁ ἤπειρος ὁ στοιχεῖον ὑπό - τίθημι . ὁ δέ Ἀλέξανδρος ὡς πρός Ἀναξαγόρας μόνος εἴρω ἀκούω · καί τάχα οὕτως ἀκόλουθος . ὁ μέν γάρ περί Δημόκριτος καί Λεύκιππος , εἰμί καί ἤπειρος κατά πλῆθος ὑποτίθημι ὁ ἀρχή , ἀλλά ὁ εἶδος αὐτός καί ὁ οὐσία εἷς ὑποτίθημι καί ὁρίζω . ὥστε οὐ εἄν εἰμί κατά αὐτός ἄγνωστος ὁ ἀρχή , εἰμί μή ἄρα σχῆμα αὐτός ἢ ἄλλος τις κατά εἶδος ἤπειρος περιτίθημι . Ἀναξαγόρας δέ οὖον ὁ πλῆθος μόνος ἤπειρος , ἀλλά καί ὁ εἶδος ὑποτίθημι ὁ ἀρχή , δέχομαι ὁ δοκέω ἐπάγω ἄτοπος ὁ καί ὁ ἐκ ὁ ἀρχή ἄγνωστος εἰμί . p . 187 b 13 ἔτι δέ εἰμί ἀνάγκη ὅς ὁ μόριον ἐνδέχομαι οπηλικονοος εἰμί . εἶπον ὁ Ἀναξαγόρας ὅτι “ οὔτε ὁ μικρός εἰμί τοὐλάχιστον ἀλλά μικρός ἀεί ” , οὔτε ὁ μέγας ὡς καί αὐτός ὁ λέξις ὁ Ἀναξαγόρας δηλόω , καί μέντοι καί Θεόφραστος ἐν ὁ περι Ἀναξαγόρας δύο ὅδε γράφω “ ἔπειτα ὁ διά οὗτος λέγω εἰμί πᾶς ἐν πᾶς , διότι καί ἐν ἐγώ - γίγνομαι καί ἐν μικρότης ἤπειρος , καί οὔτε ὁ μικρός οὔτε ὁ μέγας εἰμί λαμβάνω , οὐ ἱκανός πρός πίστις ” ) ἅμα μέν ἀναιρέω οὗτος ὁ Ἀριστοτέλης , ἅμα δέ ὡς χρήσιμος αὐτός ὁ εἰμί ὁ μικρός πρός ὁ ἐφεξῆς σχεδόν ἅπας προαποδείκνυμι διά τοιόσδε τις συλλογισμός · εἰμί ὁ μόριον ὅλος τις ἐνδέχομαι ὁπηλικαοῦν εἰμί κατά μέγεθος καί κατά σμι - κροτηταω οὗτος γάρ εἰμί ὁ μήτε ὁ μικρός ὁρίζω μήτε ὁ μέγας ) , καί αὐτός ὁ ὅλος ἐνδέχομαι ὁπηλίκος εἰμί κατά μέγεθος καί κατά μικρότης · ἀλλά μήv ὁ ὅλος οὐ ἐνδέχομαι ὁπηλίκος εἰμί · οὐδέ ὁ μέρος ἐνδέχομαι κατά ὁ δύο ὁ ὑποθετικός . καί ὁ μέν συνάπτω ὡς ἐναργής τίθημι . πρόδηλος γάρ ὅτι εἰμί σύγκειμαι τίς ἐκ μόριον τις οἷος πούς καί χείρ καί κεφαλή καί δυνατός εἰμί οὗτος καί μείζων ἀεί καί μικρός εἰμί , δῆλος ὡς καί ὁ ἐν ὁ οὗτος σύνθεσις ὁ εἰμί ἔχω μείζων μέν εἰμί ἐκεῖνος μείζων εἰμί , μικρός δέ μικρός . καί ἐπί ἤπειρος εἰμί οὗτος , ἐπί τοσοῦτος ὁ κατά ὁ μείζων καί μικρός παραλλαγή γίγνομαι , ἐπί ὅσος καί ὁ μέρος μειόω ἢ αὐξάνω . ὁ δέ πρόσληψις ἐκ ὁ ἐναργής καί αὐτός κατασκευάζω . ὁ γάρ ἐκ ὁ ὄμνυμι - μέρος συγκρίνω καί σύγκειμαι ὅλος οἷος ζῷον ὁστισοῦν ἢ φυτόν οὐ οἷος τε ὁπηλίκος εἰμί οὖον γάρ δυνατός ἄνθρωπος ἢ συκέα μέγεθος ἔχω ἢ ὄρος ) , ἀλλά ὁρίζω αὐτός ὁ μέγεθος καί ἐπί ὁ μείζων καί ἐπί ὁ μικρός · ὁρίζω ἄρα καί ὁ μόριον αὐτός ἕκαστος ὁ ἐγώ - γεθος εἰς ὁ διαιρέω . καί οὖον δυνατός σάρξ ὁπηλικηνοῦν λαμβάνω , εἴπερ ζῷον μόριον ὁ σάρξ . εἰμί γάρ καί ὁ ζῷον ἐκεῖνος , ὅς μόριον εἰμί , ὁπηλίκος . ἐκ ὁ τοιοῦτος δέ ὁμοιομερής σύγκειμαι ὁ ζῷον καί εἰς οὗτος διαιρέω κατά Ἀναξαγόρας . οὐδείς γάρ οὗτος ἀνωτέρω κατά αὐτός . ὁρίζω ἄρα καί οὗτος ὁ μέγεθος , μέχρι ποῦ προέρχομαι ἐν ὁ οἰκεῖος εἶδος μένω . εἰμί δέ λέγω τις ὅτι πᾶς μέγεθος ἐπί ἄπειρος2 εἰμί διαιρετός καί διά οὗτος πᾶς ὁ λαμβάνω εἰμί μικρός , οἶδα ὅτι ὁ ὁμοιομέρεια οὐ εἰμί ἀπλόος μέγεθος , ἀλλά ἤδη τοιόσδε μέγεθος , σάρξ καί ὀστέον καί μόλυβδος καί χρυσός καί ὁ τοιοῦτος , ὅσπερ οὐ οἷος τε εἰμί ἐπί ἤπειρος διαιρέω φυλάσσω ὁ εἶδος . ὡς μέν γάρ μέγεθος , ἐπί ἤπειρος διαιρέω καί οὗτος · ὡς δέ σάρξ καί ὀστέον , οὐκέτι . τοιοῦτος δέ ὑποτίθημι ὁ ἀρχή Ἀναξαγόρας καί οὐδέ διαιρετός οὗτος . καί ὁ | ὅλος δέ ἐκ ἐκεῖνος σύγκειμαι ὁ μέρος εἰς ὁ καί διαιρέω ἐνέργεια χωρίζω οἷος ὁ ὄμνυμι - μέρος , ἀλλά οὐ ὁ σῶμα καθό σῶμα . διό καί ὁ Ἀριστοτέλης ἀσφαλῶς προστίθημι λέγω δέ ὁ τοιοῦτος τίς μόριον , εἰς ὅς ἐνυπάρχω διά - ῥέω ὁ ὅλος . οὖον γάρ διαιρέω εἰς σῶμα ὅς σῶμα ὁ ὅλος , ἀλλά εἰς σάρξ καί ὀστέον καί ὁ τοιοῦτος , ὁ καί ἄφθαρτος κατά Ἀναξαγόρας εἰμί . ὥστε οὐ ἄν ὑπομένω ὁ μέχρι φθορά ὁ οἰκεῖος εἶδος διαίρεσις . οὖον μέντοι οὐδέ ἐν-ὑπάρχω ἐνέργεια ὁ γίγνομαι μόριον ἐκ ὁ ἐπί ἤπειρος διαίρεσις , ἀλλά δύναμις μόνος . ἔτι δέ καί διά ἐκεῖνος προστίθημι ὁ εἴρω ὁ Ἀριστοτέλης , ὅστις λέγω μέν μόριον τις , οὖον μήv διά - εἴρω ἄν ὁ ὅλος εἰς αὐτός , οἷος εἰμί ὁ ὕλη καί ὁ εἶδος ὁ σῶμα μόριον λέγω . “ ὁ δέ καί ὁ καρπός ὁ φυτός , φημί ὁ Ἀλέξανδρος , ἀντί ὁ ὁ σπέρμα εἶπον · ἐκ γάρ οὗτος ὁ ὁ φυτός σύνθεσις εἰμί ἄν . καί διά οὗτος μετά ὀλίγος ἀντί ὁ καρπός ὁ σπέρμα λαμβάνω ὡς μόριον ὁ φυτός , ἐν ὅς λέγω ὥστε οὔτε σάρξ εἰμί ὅς οπηλικεω οὔτε σπέρμα ὁ φυτός · ἐκ οὗτος γάρ ἑκάτερος αὐτός σύγκειμαι ἀλλά ὁ μέν εἰς ἐγώ ἔρχομαι βιβλίον οὗτος ὁ ῥησείδιον οὐ ἔχω , ὥσπερ οὐδέ ἕτερος ὅς παρατίθημι ὁ Ἀλέξανδρος ἔχω οὕτως “ εἰμί οὖν ὁ ζῷον καί ὁ φυτόν μήτε πηλίκος εἰμί μήτε ποσός , τουτέστι , φημί , μήτε ὡς συνεχής μήτε ὡς διά-ὁρίζω ἐπί ἤπειρος ἔχω ὁ ἐπίδοσις , οὐδέ ὁ μόριον αὐτός ὁπηλι - καίω εἰμί οὔτε αὔξησις οὔτε ἐλάττωσις ἐπί ἤπειρος ἔχω ” . καί ὁράω ὅτι πρός ὁ πηλίκος ἀποδίδωμι ὁ εἴρω μόνος , οὐκέτι δέ καί πρός ὁ ποσός , ὅσπερ ὡς διορίζω ποσός ἀντιτίθημι ὁ πηλίκος φημί ὁ Ἀλέξανδρος · οὐκέτι γάρ δείκνυμι ἐν οὗτος , ὅτι οὐ ἐκ ἤπειρος ὁ πλῆθος σύγκειμαι , ἀλλά καί ἄκυρος ἄν ἑρμηνεύω , εἰμί λέγω εἰμί οὖν ὁ ζῷον καί ὁ φυτόν μήτε πηλίκος εἰμί μήτε ποσός ἀντί ὁ μήτε κατά μέγεθος μήτε κατά πλῆθος εἰς ἤπειρος ἐπιδίδωμι . οὖον γάρ αὐτός εἰμί πηλίκος εἶπον καί ὅπῃ - λικονοος , ὅσπερ σημαίνω κατά ὁ πηλίκος εἰς ἤπειρος ἐνδίδωμι ἢ ἐπιδίδωμι . “ ὁ δέ σπέρμα , φημί , παρατίθημι , ὡς εἰμί τις ὁμοιομέρεια καί τοιοῦτος κατά Ἀναξαγόρας , ἐκ ὅς πλεονάζω ὁ φυτόν γίγνομαι , καί ὁ φυτός διαφορά παρά ὁ διαφορά ὁ ἐν αὐτός πλεονάζω σπέρμα καίτοι ὁ σπέρμα ἐκ ὅς γίγνομαι ὁ φυτός , οὐ εἰμί ὁ τοιοῦτος μόριον , εἰς ὅς ἐνυπάρχω διαιρέω ὁ ὅλος · οὐδέ γάρ ἐν ὁ ζῷον ὁ σπέρμα ἐκ ὅς γίγνομαι σῴζω , ὡς διαιρέω καί εἰς ἐκεῖνος ὁ ζῷον , ἀλλά ἔοικα ὁ πολύς ὁ ἀντίγραφος ὀρθῶς ἔχω ὁ λέγω καί ὁ καρπός ὁ φυτός . ὡς γάρ κλάδος καί φύλλον , οὕτως καί καρπός1 καί περικάρπιον μέρος ὁ ἔγκαρπος φυτός εἰμί , καί διαιρέω ὁ ὅλος καί εἰς οὗτος ἕννυμι - παρχοειντα καί χωρίζω δύναμαι . ἀλλά οὗτος μέν ἀρκέω πρός ὁ ὁ γραφεύς παραλλάσσω . Ἴσος δέ φημί ἄν τις ὑπέρ Ἀναξαγόρας λέγω , ὡς εἰμί μέν ἕκαστος ὁ ζῷον ἢ ὁ φυτός ἐκ ἕκαστος εἶδος ὁ ὁμοιομέρεια εἷς ἔχω ὄμνυμι - μέρεια ὁ συντίθημι οἷος εἷς σάρξ καί εἷς ὀστέον καί εἷς αἷμα , ἀναγκαῖος εἰμί ὁ ὁ ὁμοιομερής αὐξάνω καί μειόω ὁ κατά μέγεθος διαφορά ἀκολουθέω ὁ τε ζῷον καί ὁ φυτός . εἰμί δέ πλῆθος ἐκ ἕκαστος εἶδος ὁ ὁμοιομερής ἔχω οἷος σαρκίον πολύς , τίς ἄτοπος σάρξ μέν ἐπί ἤπειρος καθαιρέω , ζῷον δέ μηκέτι ; ἀλλά εἰμί πολύς εἰμί σαρκίον , ἢ Πέπε - ῥαίνω ὁ ἀριθμός ἢ ἤπειρος · καί εἰμί μέν περαίνω οἷος τρεῖς ἢ τέσσαρες ἢ μύριοι , ὁρίζω ἄν εἰμί ὁ μέγεθος καί ὁ μικρός καί ὁ μέγας , εἰμί δέ ἤπειρος ὁ πλῆθος , ὁ ἐκ ἤπειρος ὁ πλῆθος μέγεθος μέγεθος ἤπειρος ἀνάγκη εἰμί . ὁ γάρ περαίνω εἰς περαίνω διαιρέω , ὅσπερ καί αὐτός Ἀριστοτέλης ἐπάγω αὐτός . p . 187b22 ἔτι εἰμί ἅπας μέν ἐν-ὑπάρχω ὁ τοιοῦτος ἀλλήλων ἠώς ὁ οὗτος δέ ἀδύνατος . ‘Ο μέν Ἀλέξανδρος φημί ὁ δείκνυμι προσεχῶς ἐπιχείρημα προς - χράω ὁ Ἀριστοτέλης δείκνυμι νῦν , ὅτι ἵημι ἔκκρισις ὁ γένεσις οὔτε πᾶς ἐν πᾶς , ὡς ὁ περί Ἀναξαγόρας δοκέω . λαμβάνω οὖν ἐνταῦθα ὡς ὁμολογέω ὅτι εἰμί μικρός σῶμα διά ὁ εἶπον εἰμί καί ἀεί μικρός εἰμί ὁ ἐκκρίνω , ἀλλά ὅμως οὐ ὑπερβάλλω μέγεθος τίς ὁ μικρότης οὐ ὑπερβάλλω γάρ ὁ μικρότης δηλονότι ὁ ἐλαία - κίστος ) , εἰμί οὖν ἐκ ὕδωρ φέρω εἶπον ὁ μικρός ἐκκρίνω τις σάρξ , ἐπεί δείκνυμι ὁρίζω ὁ μικρός , καί πάλιν ἄλλος μικρός , καί ἀεί οὗτος ποιέω , ἢ ἐπίλειψις ποτέ ὁ ἔκκρισις διά ὁ ὁρίζω ὁ μικρός καί οὖον - ἄτι ἔχω ὁ ὑπολείπω ὕδωρ σάρξ καί οὕτως οὖον πᾶς ἐν πᾶς εἰμί οὐδέ πᾶς ἀπό πᾶς ἐκκρίνω , ἢ εἰμί μή ἐπίλειψις ποτός , ἔχω ὅδε ὁ ὕδωρ ἐκ ὅς ὁ σάρξ ἐκκρίνω ὁρίζω τίς μέγεθος , καί εἰμί οὗτος , ἤπειρος ἐν αὐτός εἰμί ὁ ἀριθμός Ἴσαι ἀλλήλων · ὁ γάρ μικρός σάρξ Ἴσαι ὁ μέγεθος ἤπειρος ἐν αὐτός εἰμί · οὗτος δέ ἀδύνατος διά ὁ ὁρίζω ὁ μικρός | σάρξ , ὅς οὐκέτι μικρός ἄν ἐκκρίνω . δείκνυμι γάρ ἐν ὁ πρό οὗτος ὅτι ὁρίζω ὁ μικρός , οὗτος δέ εἰμί ἀδύνατος ἐπί ἤπειρος ἐκκρίνω σάρξ ἐκ ὁ ὕδωρ οὗτος , ἀλλά ἀνάγκη ἵστημι · ὥστε οὖον πᾶς ἐκ πᾶς ἐκκρίνω . εἰμί δέ γε ἀεί ὁ προεκκρίνω , φημί , μικρός λαμβάνω εἰμί , οὐ ἄν ἐπιλείπω ὁ ἔκκρισις , ὡς ἐπί ὁ μέγας . οὕτως μέν οὖν ὁ Ἀλέξανδρος καί ὁ Θεμίστιος ἐξηγέομαι . μήποτε δέ δυνατός ἀποδείκνυμι καί Χωρὶς ὁ προαποδείκνυμι συμ - πέρασμα ὁ νῦν ἐπιχείρημα , ἴσως ὁ Ἀριστοτέλης , ὅσπερ ἐκεῖ ἀποδείκνυμι ὁ ἀδύνατος ὁπηλίκος εἰμί μέγεθος , νῦν συγχωρέω πως αὐτός τίθημι , ἐν ὅς φημί , εἰμί καί ἀεί μικρός εἰμί ὁ ἐκκρίνω , ἀλλά ὅμως οὐ ὑπερβάλλω μέγεθος τίς ὁ μικρότης . καί οὐ ὅτι ἐπι - λείπω ὁ ἔκκρισις ἀπλόος δείκνυμι νῦν ὁ Ἀριστοτέλης , ὡς οἴομαι , ἀλλά ὅτι καί ὁ ἐπιλείπω καί ὁ μή ἐπιλείπω ἄτοπος τίς ἀκολουθέω ὁ πᾶς ἐν πᾶς λέγω καί πᾶς ἐκ πᾶς ἐκκρίνω , αὐτός δέ εἶπον γίγνομαι ἀξιόω . ὁ μέν γάρ ἐπιλείπω ἀναιρέω ἄμφω οὗτος ὁ ἀξίωμα . εἰμί γάρ ἐπιλείπω ἀπό ὅδε ὁ ὕδωρ ἐκκρίνω ὁ σάρξ , οὖον πᾶς ἐν πᾶς εἰμί οὐδέ πᾶς ἐκ πᾶς ἐκκρίνω . ἐν γάρ ὁ λοιπός ὕδωρ οὐ ἕννυμι - παράγω σάρξ · εἰμί μέντοι λέγω μή ἐπιλείπω , ἀλλά ἀεί δύναμαι ἀφαιρέω , ἐν περαίνω μέγεθος ὅδε ὁ ὕδωρ ἤπειρος ὁ πλῆθος μέγεθος ἔνειμι · ὅσπερ ἀδύνατος . δοκέω δέ ἐγώ ὁ ἴσος περαίνω καί ὁ οὐ ὑπερ - βάλλω μέγεθος τίς ὁ μικρότης αἴτιος γίγνομαι ὁ Ἀλέξανδρος ὁ τοιοῦτος ἐξήγησις . κατά ἕκαστος γάρ , φημί , ἔκκρισις ἀριθμός τις εἰμί ἐκκρίνω ὁ μικρός , οὕτως τε εἰμί τρόπος τις ἴσος ἀεί ὁ ἁφή - ῥέω διά ὁ μικρός πᾶς εἰμί . τίς δέ ἄν εἰμί ὁ ἀποκλήρωσις ὁ καί ὁ μικρός πολύς εἰμί , ἀλλά μήποτε ἴσος , ἀντί ὁ μέγεθος εἰμί καί αὐτός λέγω ; κἀν γάρ ἀεί , φημί , μικρός εἰμί ὁ ἐκκρίνω , ἀλλά οὐ ὑπερβάλλω μέγεθος τίς ὁ μικρότης . τουτέστι ἄν συγχωρέω τις αὐτός ὁ ὁ μικρός ἀεί μικρός λαμβάνω , οὐ ἄν διά ὁ σμι - κροτηταω ὑπερβαίνω ὁ εἰμί μέγεθος . καί γάρ ὁ ἐπί ἤπειρος ὁ μέγεθος διαίρεσις εἰς μέγεθος γίγνομαι . ὁ μέντοι πᾶς ἐν πᾶς λέγω καί ἐνέργεια αὐτός ἔνειμι λέγω , καί οὖον δύναμις , ὡς ἐπί ὁ ἐπί ἤπειρος διαιρέω . δυνατός δέ ὁ ἴσος πρός ὁ περαίνω ἀκούω ἀντί ὁ ὅμοιος μετά - περασμένος . καί εἴπερ ὁ περαίνω ὁ ποσός εἰμί πάθος , οἰκεῖος ὁ ἴσος περαίνω ἤ2 ὅμοιος περαίνω εἶπον . ὁ οὖν ὅλος ἐπιχέω - ῥῆσις ἀναιρέω ὁ πᾶς ἐν πᾶς εἰμί καί πᾶς ἐκ πᾶς γίγνομαι ἤτοι ἐκ - κρίνω προλαμβάνω ἀξίωμα , ὅτι πᾶς σῶμα περαίνω ὑπό σός - μα περαίνω καταμετρέω καί δαπανάω , ὅσπερ αὐτός ἀνης - ῥέω εἶπον ὁ πρόκειμαι οἰκεῖος . ἐάν γάρ ὁ πῆχυς περαίνω εἰμί ἀεί τίς περαίνω ἀφαιρέω , ἀναιρέω ὁ πῆχυς . γίγνομαι δέ ὁ ἀφαίρεσις μή κατά ὁ λόγος θεωρητός ἐπεί οὐδέποτε ἔκλειψις ) , ἀλλά κατά ὁ ἐνέργεια ἐνυπάρχω μόριον , κἀν ὁ μικρός ἴσως τοιόσδε . οὗτος οὖν προλαμβάνω δείκνυμι , ὅτι οὐ ἐνδέχομαι ἕκαστος ἐν ἕκαστος τουτέστι πᾶς ἐν πᾶς ὑπάρχω οὐδέ πᾶς ἐκ πᾶς ἐκκρίνω , οὕτως · εἰμί ἐκκρίνω ἐκ ὁ ὕδωρ σάρξ καί πάλιν ἄλλος , ἐν ἀεί μικρός εἰμί ὁ ἐκκρίνω , ὅμως μέγεθος τίς ἔχω . καί οὗτος δέ ὡς ἀξίωμα προλαμβάνω χρή ὁ ἀπόδειξις • ἢ οὖν ἵστημι ὁ ἔκκρισις ἢ οὖον ἵστημι . ἀλλά εἰμί μέν ἵστημι , οὐ ἅπας ἐν πᾶς εἰμί ἐν γάρ ὁ λοιπός ὕδωρ οὐ ἐνυπάρχω σάρξ ) , εἰμί δέ μή ἵστημι , ἀλλά ἀεί ἔχω ἀφαίρεσις , ἐν περαίνω μέγεθος ἤπειρος ὁ πλῆθος ὁμοίως περαίνω μέγεθος εἰμί · ὅσπερ ἀδύνατος . ὁ γάρ μετά - " περασμένος μέγεθος ἀεί τις ὁ ἐν αὐτός περαίνω κατά περαίνω ἀριθμός ἀναιρέω , ἀναιρέω καί αὐτός διά ὁ ἀξίωμα , ὥστε οὐ εἰμί ἐν περαίνω μέγεθος ἤπειρος ὁ πλῆθος . δῆλος δέ ὅσπερ εἶπον , ὅτι ὁ ἀφαίρεσις οὖον κατά ὁ λόγος θεωρέω ἐπί ἤπειρος τομή ποιέω - τέος . οὕτως γάρ οὐδέ ἐπιλείπω εἄν οὐδέ ἄτοπος τίς ἀκολουθέω ὁ Πεπέρα - σ́ω τίς ἐκ ὁ ἐπί ἤπειρος διαιρέω συνίστημι · δύναμις γάρ ἐπί οὗτος ὁ ἤπειρος οὐ ἐνέργεια . ὁ δέ κατά Ἀναξαγόρας ἔκκρισις ὁ ἐνρ - γῆ ἐνυπάρχω ἤπειρος εἰμί . p . 187 b 35 πρός δέ οὗτος εἰμί ἅπας μέν σῶμα ἠώς ὁ εἰμί γάρ μικρός ὁ μικρός . ὁ πᾶς ἐν πᾶς εἰμί καί πᾶς ἐκ πᾶς ἐκκρίνω καί διά οὗτος σαλεύω ὁ ἐπιχείρημα . προλαμβάνω ἐνταῦθα ἐναργής ἀξίωμα , ὅτι πᾶς σῶμα ἀφαιρέω τις μικρός γίγνομαι ἀνάγκη , ἐπεί καί προστίθημι μείζων , καί πρός οὗτος ὁ ἀξίωμα ὁ ἤδη δείκνυμι χράω ἐνταῦθα ὁ μή ὁπηλικηνοῦν εἰμί σάρξ , ἀλλά εἰμί ὁ μικρός ὁρίζω , ὅς - περ καί ὁ μέγας . οὗτος δέ προλαμβάνω , συλλογίζομαι ἄν οὕτως · εἰμί ἐκ ὁ μικρός σάρξ ἐκκρίνω τίς , εἰμί τις σάρξ ἀπό ὅς ἐκκρίνω μικρός ὁ μικρός · ἀλλά μήv οὗτος ἀδύνατος · μικρός γάρ εἰμί ὅς μικρός οὐ εἰμί σάρξ · οὐ ἄρα ἐκ ὁ μικρός σάρξ ἐκκρίνω τίς σῶμα ὁποῖος . καί ὁ μέν συνάπτω ἀληθής διά ὁ ἀξίωμα . ὁ δέ πρόσληψις ἐναργής . εἰμί δέ ἐκ ὁ μικρός σάρξ ἀδύνατος τίς ἐκκρι - θάω σῶμα , οὖον πᾶς εἰμί ἐν πᾶς οὐδέ πᾶς ἐκ πᾶς ἐκκρίνω . καί ἄλλος δέ ἄτοπος ἕπω ὁ ἐκ ὁ μικρός σάρξ ἐκκρίνω τίς . οὖον γάρ ἔτι εἰμί σάρξ μετά ὁ ἔκκρισις · | ὁ γάρ μικρός σάρξ μικρός οὐ ἄν εἰμί σάρξ · φθείρω ἄρα ὡς σάρξ · φθαρτός ἄρα ὁ ὁμοιομέρεια , ὅσπερ οὖον βούλομαι · οὐ ἄρα πᾶς ἐν πᾶς οὐδέ πᾶς ἐκ πᾶς γίγνομαι . p . 188 a 2 ἔτι δέ ἐν ὁ ἤπειρος σῶμα ἠώς ὁ οὗτος δέ ἄλογος . εἰμί ὁ ἀρχή καί πᾶς ἐν πᾶς μείγνυμι . ὅσπερ εὐθύς ἐν ἀρχή ὁ σύγγραμμα τίθημι Ἀναξαγόρας λέγω “ ὁμοῦ πᾶς χρῆμα εἰμί καί πλῆθος καί μικρότης ” . καί γάρ ὁ μικρός ἤπειρος εἰμί · καί ὅτι “ ἐν πᾶς πᾶς μοῖρα ἔνειμι πλήν νόος ” πολλάκις λέγω . εἰμί οὖν ἤπειρος εἰμί ὁ ὁμοιομέρεια ἐν ἕκαστος πᾶς ὑπάρχω , ἐνυπάρχω ἄν ἤδη κατά ἐνέργεια εἰμί σάρξ ἤπειρος καί αἷμα καί ἐγκέφαλος · ἐν ὁ ἤπειρος γάρ ὁμοιομέρεια σάρξ ἤπειρος ὁ πλῆθος εἰμί , ἤπειρος ὁ μέγεθος ποιέω ὁ ὅλος σάρξ καί αἷμα ὁμοίως καί ἐγκέφαλος καί χρυσός δηλονότι καί ὁ ἄλλος ἕκαστος . εἰμί οὖν ἤπειρος μέγεθος πλείων κατά ἀριθμός , μᾶλλον δέ ἤπειρος κατά ἕκαστος γάρ ὁμοιομέρεια ) , ὅσπερ ἄλογος · ἤπειρος γάρ μέγεθος ἐκεῖνος εἰμί , ὅς μηδείς ἐκτός εἰμί μέγεθος . καί οὖον δύναμις ὁ ἤπειρος , ὡς ἐπί ὁ ἐπί ἤπειρος γίγνομαι ἢ διαιρέω , ἀλλά ἐνέργεια ἤδη ὁ ἤπειρος · ἤδη γάρ ὑφίστημι χωρίζω ἀπό ἀλ - λήλων , καί οὐδείς κακός εἰμί ὁ ἐν ὅς εἰμί . ἔτι δέ ἄλογος ὁ χωρίζω εἰμί ἤπειρος ὅμως εἰμί · ὁ γάρ χωρίζω ἀπό ἀλλήλων περαίνω πρός ἀλλήλων . χωρίζω δέ οὗτος ὁ ἤπειρος εἰμί φημί , οὖον μόνος ὅτι ἐν χωρίζω εἰμί ὁ ἤπειρος ὁμοιομερής ὁ σάρξ καί ὁ ὀστέον καί ὁ ἄλλος ἕκαστος , ἀλλά ὅτι καί αὐτός Ἀναξαγόρας “ ἕτερος , φημί , οὐδείς εἰμί ὅμοιος οὐδείς ” . καί αὐτός οὖν ὁ οἰκεῖος φύσις ἀπό ἀλλήλων χωρίζω . καί κατά ἄλλος δέ τρόπος ἔτι ἄτοπος δοκέω ὁ ὑπό ὁ Ἀριστοτέλης συνάγω . εἰμί γάρ ἤπειρος ὁ ὁμοιομερής καί πᾶς ἐν πᾶς , ἐν ἕκαστος εἄν ὁ ὁμοιομερής ἤπειρος εἰμί πᾶς εἄν εἰμί . καί ἐν ἕκαστος πᾶς ὁ ἐν οὗτος ἤπειρος πᾶς . καί οὕτως ἐν ἕκαστος ὁμοιομέρεια σάρξ τε ἄν ἤπειρος ἔνειμι καί ὀστέον καί αἷμα καί ἐγκέφαλος καί πᾶς ὁ ἄλλος ἤπειρος εἰμί . καί οὗτος ἐπί ἤπειρος προχωρέω ΑΚΟ - λούω ἕκαστος πᾶς ἔχω καί ὁ ἐν αὐτός ἕκαστος πᾶς , καί ἀεί οὗτος καίτοι ἐνέργεια εἰμί πᾶς ὑπόκειμαι , ἀλλά οὖον δύναμις . πολλαχῶς ἐν ὁ ἄλογος ἐν ὁ τοιοῦτος ὑπόθεσις . καί ὅτι ἐν περαίνω μέγεθος ἤπειρος εἰμί μέγεθος , ἄλογος , μᾶλλον δέ ἤπειρος καί ἀπειράκις ἤπειρος . ὁ γάρ ἤπειρος ἔνειμι ἐν ὅδε ὁ σαρκίον καί ἐν ἕκαστος ὁ ἤπειρος ἤπειρος καί οὗτος ἐπί ἤπειρος . ἄλογος δέ καί ὁ ἤπειρος χωρίζω ἀπό ἀλλήλων εἰμί , οὖον μόνος διότι ὁ χωρίζω περαίνω πρός ἀλλήλων , ἀλλά ὅτι οὐδέ ἄπειρος2 τίς μέγεθος οἷος τε ἐκ χωρίζω εἰμί μέρος . εἰμί γάρ ἄν οὕτως τίς ὁ ἤπειρος μείζων . ὁ γάρ διάστημα ὁ μεταξύ ὁ κεχωρι - σμένος ὁ ἤπειρος μέρος συντίθημι ὁ ἤπειρος μείζων ἄν εἰμί αὐτός ὁ ἤπειρος . ἔτι δέ ὅτι καί κατά πλῆθος καί κατά μέγεθος πολύς ὁ ἀπειράκις ἤπειρος εἰμί καί ἐνέργεια οὗτος , εἴπερ χωρίζω ἀπό ἀλλήλων . οὐδείς κακός καί ἤπειρος ἕκαστος εἰμί . οὗτος γάρ δηλόω διά ὁ " χωρίζω μέντοι ἀπό ἀλλήλων , οὐδείς δέ κακός εἰμί καί ἤπειρος ἕκαστος . “ ’αλλά μήποτε , φημί Ἀλέξανδρος , οὐ οὕτως χρή ὁ λόγος εὐθύνω · ὁ γάρ πᾶς ἐν πᾶς μείγνυμι οὐ ἐπί ὁ ἀρχή ἴσως λέγω ’Αναξα - γόρα , ὡς ἐν ἕκαστος ὁ ἀρχή πᾶς εἰμί οὕτως γάρ οὐδέ ἀρχή ἄν εἰμί ἔτι , εἴπερ σύγκριμα εἰμί ) , ἀλλά ἐν ἕκαστος ὁ αἰσθητής σῶμα ὁ ἐκ ὁ ἀρχή συγκρίνω πᾶς λέγω μείγνυμι · ἐκ οὗτος γάρ καί ὁ γένεσις καί ὁ ἔκκρισις · ὁ γάρ στοιχεῖον ὁ εἰλικρινής μήτε αἰσθητός εἰμί ὁ ἀρχή , ἀλλά μηδέ εἰμί κατά ἑαυτοῦ · μηδέ γάρ διακρίνω οὗτος δύναμαι · ἀλλά ὁ οὗτος λέγω οὐδείς ἄλλος ἢ μεταφέρω ὁ ἔλεγχος εἰς ὁ σύγκριμα · εἰμί γάρ ἕκαστος ὁ αἰσθητής μίγμα εἰμί ἐκ πᾶς εἰμί , ὅδε δέ τίς εἰμί δοκέω κατά ὁ ἐπικρατέω ἐν ὁ μίξις , εἰμί δέ πᾶς καί ἐν ὁ σύγκριμα κατά ἐπικράτεια ἕκαστος ὁ ὁμοιομέρεια χαρακτήρ - ζόω ἤπειρος εἰμί ἄλλος κατά ἄλλος , ὅσπερ καί ἐκκρίνω , εἴπερ πᾶς ἐκ πᾶς • ἤπειρος ἄρα καί ὁ αἰσθητής . εἰμί οὖν ἕκαστος αὐτός ἐκ πᾶς μίγνυμι , ἤπειρος ἄν εἰμί ὁ σάρξ καί ὁ πλῆθος καί ὁ μέγεθος . καί ὁ ἄλλος εἶδος ἕκαστος ἤπειρος ὁμοίως . εἰμί δέ καί ἐκ πᾶς αἰσθητής πᾶς γίγνομαι ὁ ἔκκρισις , εἰμί ἄν καί οὕτως ἀπειράκις ὁ ἤπειρος . ἐν γάρ ὁ ἐκκρίνω πάλιν πᾶς ἔνειμι καί ἐκκρίνω . καί ἐπί ἐκεῖνος ὁ 25 έκκριμα ὁ αὐτός εἴρω . καί οὗτος ἐπί ἤπειρος · ὁ γάρ ἐκκρίνω - Μένα ὁ μικτός καί αἰσθητής εἰμί , διότι ὁ ἄμικτος ὁ ἀρχή οὐδέ ἐκκρι - θάω οἷος τε εἰμί οὕτως μέν ὁ δοκέω εἰμί ὁ λόγος βοήθεια φέρω ἀναιρέω καί οὗτος ὁ Ἀλέξανδρος . μήποτε δέ οὕτως μᾶλλον ἄν εἰμί πιθανός ὁ ὁ Ἀναξαγόρας λόγος , εἰμί μή ἐκ εἷς αἰσθητής λέγω ἐκκρίνω τίς αἰσθητός , οἷος ἐκ ὅδε ὁ σάρξ μόνος ὀστέον αἰσθητός καί ἐκ οὗτος πάλιν ἄλλος τίς αἰσθητός , ἀλλά ἔνειμι μέν ἕκαστος ὁ αἰσθητής πᾶς , ἀναίσθητος δέ , καί ἐκκρί - νω μέν πᾶς ἀπό ἕκαστος ὁ αἰσθητής , ἀλλά ἀναίσθητος μένω , ἠώς ἄν ἀπό πλείων αἰσθητής πλείων | ὁ ὁμοειδής ἐκκρίνω συγκρίνω καί αἰσθητός γίγνομαι , πᾶς μέν πάλιν ἔνειμι ἕκαστος ὁ σύγκριμα , κατά δέ ὁ ἐπικράτεια ἕκαστος χαρακτηρίζω . ἀλλά εἰμί καί οὗτος οὕτως λέγω , πρῶτος μέν ἢ οὖον πᾶς αἰσθητός ἐκ πᾶς αἰσθητής γίγνομαι , ὅσπερ οὗτος βούλομαι , ἢ ὁμοίως ὁ ἀπειράκις ἤπειρος ἀκολουθέω . ἔπειτα δέ καί ἐπί ὁ στοιχεῖον ἀληθής εἶπον ἤπειρος εἰμί ὁ πλῆθος , εἰμί ἐν περαίνω ὁ αἰσθητός ἐνυπάρχω ὁ ὁμοιομέρεια ἤπειρος ὁ πλῆθος εἰμί , ὁμοίως ἄλογος εἰμί . εἰμί μέντοι μή οὕτως ἤπειρος λέγω Ἀναξαγόρας ὁ στοιχεῖον ὡς ὁ φύσις ἤπειρος καί ἀνάριθμος , ἀλλά ὡς πρός ἐγώ θέραψ - ριληπτος , ἐπεί κατά ἑαυτοῦ περαίνω καί ὁρίζω ὁ εἶδος καί ὁ ἀριθμός εἴπερ , ὅς φημί , “ καί ὁ συμμείγνυμι τε καί διακρίνω ἀποκρίνω πᾶς γιγνώσκω νόος , καί ὁποῖος μέλλω εἰμί καί ὁποῖος εἰμί , ὅσος νῦν μή εἰμί , καί ὁποῖος εἰμί , πᾶς διακοσμέω νοῦς . καίτοι εἴπερ ἤπειρος κατά πλῆθος εἰμί ἐνέργεια ὁ εἶδος καί ὁ στοιχεῖον καί ὁ ἐκ ὁ στοιχεῖον σύγκριμα , οὐ ἄν αὐτός οὐδέ ὁ νόος γιγνώσκω οὐδέ διακοσμέω ἄν · τάξις γάρ τις ὁ διακόσμησις , ὁ δέ τάξις οὐ ἐν ἤπειρος , καί ὁ γνῶσις ὁ νόος ὁρίζω περίληψις , ἀλλά οὐ ἀόριστος , καί κατά εἶδος ὁρίζω γίγνομαι , ἀλλά οὐ κατά ἤπειρος . ὅτι δέ ὁ ἤπειρος οὐ ὡς ἀδιεξίτητος πάντῃ ὁ πλῆθος λέγω , δηλόω καί ὁ νόος ἤπειρος εἶπον ἐν ὅς λέγω “ νόος δέ εἰμί ἤπειρος καί αὐτοκρατής ) , εἰμί οὖν μή ἤπειρος ὁ εἶδος ὁ στοιχεῖον λέγω Ἀναξαγόρας , οὐδέ ὁ ἐκ αὐτός σύγκριμα ἤπειρος εἰμί , ἀλλά περαίνω ὁ εἶδος καί ἕκαστος περαίνω εἰμί ὁμοιομέρεια . ἀλλά οὐδέ πᾶς ἐκ πᾶς ἁπλόος ἔοικα ἐκκρίνω ὁ Ἀναξαγόρας , κἀν “ ὁμοῦ πᾶς χρήμαια’’ λέγω εἰμί . σαφῶς γάρ ἐν τῆ ἔκκρισις ὁ ἐναντίος ἀπό ὁ ἐναντίος , ἀλλά οὐ ὁ τυγχάνω ἐκκρίνω λέγω ἐν ὅς φημί “ ὁ δέ περιχώρησις οὗτος ποιέω ἀποκρίνω . καί ἀποκρίνω ἀπό ὁ ἀραιός ὁ πυκνός καί ἀπό ὁ ψυχρός ὁ θερμός καί ἀπό ὁ ζοφερός ὁ λαμπρός καί ἀπό ὁ διερός ὁ ξηρόν’’ , ὥστε οὖον ὁ τυγχάνω ἀπό ὁ τυγχάνω , οὐδέ ἐκ ὕδωρ σάρξ ἢ ἐγκέφαλος . καί οὕτως πᾶς ὁ επά - χθέντα ἔγκλημα διαφεύγω Ἀναξαγόρας . εἰμί γάρ μή ἤπειρος ὁ ἀρχή , ἵημι αὐτός ἄγνωστος οὔτε ὁ ἀπό αὐτός , οὔτε ὁ ἤπειρος ὁ μικρός ἵημι ὁ μείζων εἰμί , οὔτε ἐπί ἤπειρος ὁ ἔκκρισις ὡς ἤπειρος ἐνυπάρχω εἶδος , ἀλλά εἴπερ ἄρα , ἕτερος δήω πρός αὐτός λόγος . εἴπερ κατά ἐκ - κρίσις ὁ γένεσις λέγω . πῶς γάρ ἐκ ὕδωρ κυαθιαῖος ἀήρ ἐκκρίνω τοσοῦτος , εἰμί μή ἀλλοίωσις εἰμί ; τίς δέ ὁ ποιέω εἰμί ἐκ σάρξ καί ὀστέον καί ὁ τοιοῦτος ἄνθρωπος ; οὖον γάρ δή ἐν-ὑπάρχω ἄνθρωπος . εἰμί δέ ὁ ἄνθρωπος ἐκ μή ἄνθρωπος γίγνομαι ὁράω , τίς κωλύω καί σάρξ μή ἐκ σάρξ γίγνομαι ὑπό ὁ καί ὁ ἄνθρωπος ποιέω αἴτιος , εἴτε ὁ νόος εἰμί εἴτε ἄλλος ὁστισοῦν αἴτιος ; ὅλως δέ εἰμί ὁ ἀνομοιομερής οἷος ζῷον καί φυτόν μή τολμάω ἔκκρισις ποιέω , τίς ἀνάγκη ὁ ὁμοιομερής οὗτος γίγνομαι ὁ τρόπος ; ἢ διά τίς ὁ μέν ὁμοιομερής ἀγένητος καί ἄφθαρτος , ὁ δέ ἐκ οὗτος γενητός καί φθαρτός ; καίτοι ὁ ὅλος ὁ μέρος ἀγαθός . ἐφίστημι δέ ἄξιος , ὅτι ὁ ἐγκέφαλος ὡς ὁμοιομερής τίς παραλαμβάνω ὁ Ἀριστοτέλης καίτοι ὀργανικός εἰμί μόριον , εἴπερ καί φλέψ ἔχω καί ἀρτηρία ὁ συμπλέω - Ρούσας αὐτός καί ὑπό μῆνιγξ διαλαμβάνω . p . 188 a 5 To δέ μηδέποτε διακρίνω οὐ οἶδα μέν λέγω , ὀρθῶς δέ λέγω . εἶπον ὁ Ἀναξαγόρας “ οὐδέ διακρίνω οὐδέ ἀποκρίνω ἕτερος ἀπό ὁ ἑτέρου’’ διά ὁ πᾶς ἐν πᾶς εἰμί , καί ἀλλαχοῦ “ οὐδέ ἀπος - κόπτω πέλεκυς οὔτε ὁ θερμός ἀπό ὁ ψυχρός οὔτε ὁ ψυχρός ἀπό ὁ θερμός ” οὖον γάρ εἰμί τίς εἰλικρινής κατά ἑαυτοῦ ) , οὗτος , φημί , οὐ εἰμί - δοτός μέν λέγω · οὖον γάρ διά ὁ πᾶς ἐν πᾶς εἰμί συμβαίνω ὁ μή διακρίνω , συμβαίνω μέντοι . διό ἐν μή οἶδα , ἀλλά ὅμως ἀλη - θώς λέγω · ὁ γάρ πάθος , τουτέστι ὁ συμβεβηκός , ἀχώριστος ὁ οὐσία εἰμί , οἷος ὁ χρῶμα καί ὁ ἔχω · μείγνυμι γάρ ὁ οὐσία καί ὁ συμβεβηκός ἐάν διακρίνω ὁ συμβεβηκός , εἰμί οὐκέτι συμβαίνω - βήξ ἀλλά οὐσία , ἅτε κατά ἑαυτοῦ ὑφίστημι καί οὐ ἐν ὑπόκειμαι ὁ εἰμί ἔχω · ὅσπερ πάλιν οὖον κατά ὑπόκειμαι καλέω . καί ὅσπερ Εὔδημος καλῶς ἐφίστημι , “ οὖον μόνος ὁ πάθος ὁ οὐσία οὐ οἷος τε χωρίζω , ἀλλά οὐδέ πᾶς ὁμοῦ εἰμί ὁ πάθος δυνατός , ὥστε πᾶς ἐν πᾶς εἰμί . οὖον γάρ δή θερμός καί ἐπιστήμη , ἀλλά ὅσος ἐνδέχομαι μίγνυμι , ὅλως δέ ὁ μίξις ἐκ ὁ χωρίζω . χωρίζω δέ ὁ κατά ἑαυτοῦ εἰμί ἢ δύναμαι γε . τοιοῦτος δέ ὁ οὐσία · διό μίσγω ὁ σῶμα . οὗτος δέ ὁ μέν ὑγρός κεράννυμι λέγω , ὁ δέ ξηρός μείγνυμι οἷος σπέρμα καί πρό - βατός , λευκός δέ καί ἄνθρωπος οὖον λέγω μείγνυμι οὐδέ ἐπιστήμη καί Ψυχή . ὑπάρχω δέ μόνος οὗτος οὗτος ἕκαστος , κατά ὅς λέγω . ποῖος δέ μίγνυμι καί ὅπως ὁμοῦ πᾶς εἰμί , διά-ὁρίζω ἀγαθός , ἐπεί οὖον πᾶς πᾶς μίσγω , ὥσπερ οὐδέ γίγνομαι πᾶς ἐκ πᾶς . ἐκ ὁ λευκός γάρ οὖον γίγνομαι γραμμή , ἀλλά μέλας ἢ φαίνω . οὗτος γάρ οἰκεῖος ὁ τόπος ὑπό Εὔδημος λέγω I παρατίθημι . ἀλλά πῶς βούλομαι λέγω διακρίνω ὁ ὁμοιομέρεια ὁ νόος , εἴπερ ἐφίστημι μέν ὁ εἰμί ὡς διακρίνω αὐτός καί οὗτος ἔχω ἔργον , ἀδύνατος δέ εἰμί οὗτος ; ὁ γάρ ἀδύνατος ἐγχειρέω ἀνόητος μᾶλλον ἀλλά οὐ νόος . ἀδύνατος γάρ καί ποσός καί ποιός διακρις - θάω · ποσός μέν γάρ , ὅτι οὖον φθάνω ὁ μικρός , εἰμί δέ μή , ἵστημι ὁ ἔκκρισις . ἐάν γάρ μικρός σάρξ ἀποκρίνω , οὗτος μικρός οὖον δύναμαι ἀποκρίνω . ποσός δέ διάκρισις ὁ μικρός φύσις · ἠώς μέν γάρ εἰμί ὁ λαμβάνω μικρός λαμβάνω , οὖον διακρίνω ὁ πηλίκος · ἐάν δέ ἵστημι ἐπί ὁ ἄτομος , διακρίνω . ὅσπερ οὐ εἰμί · οὖον γάρ ἵστημι , οὖον διά ὁ ἐπί ἤπειρος τομή , ὡς Ἀλέξανδρος ἀκούω , ἀλλά ὅτι ἵστημι ὁ ἔκκρισις . ἀλλά οὐδέ κατά ὁ ποιός δύναμαι διακρίνω · ἀχώριστος γάρ ὁ πάθος ὁ ὕλη . εἰμί οὖν ὁ μέν ποσός διάκρισις ἐν μικρός στάσις , ὁ δέ ποιέω χωρισμός εἶδος ἀπό ὕλη , ἄμφω ἀδύνατος ὁ μέν κατά Ἀναξαγόρας ὁ γάρ ἐν λα - χίστῳ στάσις ὁ πᾶς ἐν πᾶς ἀναιρέω ) , ὁ δέ κατά Ἀριστοτέλης ὁ ποιός - τητάω ἀχώριστος νομίζω . ἄτοπος οὖν ὁ νόος ὁ ὁ ἀδύνατος ἀγνοέω ἢ γιγνώσκω μέν ὅτι ἀδύνατος , ἐγχειρέω δέ ὁ ἀδύνατος . οὗτος μέν πρός ὁ σαφήνεια ὁ ’αριστοτελος εἴρω . οὐ οὕτως δέ ἄντικρυς Ἀναξαγόρας εἶπον , ὅσος ἐγώ οἶδα , ὅτι βοῦς - λεται μέν διακρίνω ὁ ὁμοιομέρεια ὁ νόος , οὗτος δέ ποιέω ἀδύ - νάω εἰμί , ἀλλά ὅτι ὁ νόος εἰμί ὁ κινέω καί περιάγω καί διακοσμέω καί ὁ ἔκκρισις πᾶς αἴτιος . εἶπον γάρ ὅτι ὁ περιχώρησις εἰμί αἴτιος ὁ νόος , ἐπάγω “ ὁ δέ περιχώρησις οὗτος ποιέω ἀποκρίνω , καί ἀποκρίνω ἀπό ὁ ἀραιός ὁ πυκνός καί ἀπό ὁ ψυχρός ὁ θερμός καί ἀπό ὁ ζοφερός ὁ λαμπρός καί ἀπό ὁ διερός ὁ ξηρόν’’ . εἶτα μετά ὀλίγος ἐπάγω ‘‘οὐδὲ διακρίνω οὐδέ ἀποκρίνω ἕτερος ἀπό ὁ ἑτέρου’’ . δῆλος οὖν ὅτι ἄλλως μέν εἴρω ὁ ἀποκρίνω ἀπό ὁ ἀραιός ὁ πυκνός καί ὁ ἑξῆς , ἄλλως δέ ὁ ‘‘οὐδὲ ἀποκρίνω ἕτερος ἀπό ὁ ἑτέρου’’ . καί ὁ μέν ὡς ἐκ ἀλλήλων ὁ γένεσις εἰμί οὖον πᾶς οὖον γάρ γραμμή εἶπον ἀπό λευκός ἀποκρίνω ) ἀλλά ὁ ἐναντίος , ὁ δέ ὅτι “ οὖον χωρίζω ἀλλήλων ὁ ἐν ὁ εἷς κόσμος οὐδέ ἀποκόπτω πελέκει’’ , ὡς ἐν ἄλλος φημί . ἀλλά σύνειμι ἀλλήλων καί ἐν ἀλλήλων εἰμί ὡς ἑνόω . καί διακρίνω οὖν καί ἑνόω κατά Ἀναξαγόρας ὁ εἶδος καί ἄμφω διά ὁ νόος ἔχω , ὅς ἀξίως Ἀναξαγόρας εξυμνώ λέγω ‘‘νοῦς δέ εἰμί ἤπειρος καί αὐτοκρατής καί μίγνυμι οὐδείς χρῆμα , ἀλλά μόνος αὐτός ἐπί ἑαυτοῦ εἰμί καί πάλιν “ εἰμί γάρ λεπτός τε πᾶς χρῆμα καί καθαρός καί γνώμη περί πᾶς πᾶς ἔχω καί ἰσχύω μέγας , καί ὅσος ψυχή ἔχω καί ὁ μείζων καί ὁ μικρός , πᾶς νόος κρατέω . καί ὁ περιχωρέω ὁ σύμπας νόος κρατέω . καί ὁ συμμείγνυμι τε καί διακρίνω καί ἀποκρίνω , πᾶς γιγνώσκω νόος . καί ὁποῖος μέλλω εἰμί καί ὁποῖος εἰμί , ὅστις νῦν μή εἰμί , καί ὁποῖος εἰμί , πᾶς διακοσμέω νοῦς . ὥστε οὐ βούλομαι ὁ ἀδύνατος κατά Ἀναξαγόρας ὁ νόος , ἀλλά καί αὐτός ὁ νοερός διάκρισις διακρίνω ὁ εἶδος ὁ ἐν ὁ κόσμος χωριστός εἰμί ἀπό αὐτός . καί ὁ ἐν ὁ κόσμος εἶδος διά τε ὁ ἀρχέγονος ἑαυτοῦ νοερός φύσις καί διά ὁ ἐν ὁ γένεσις σύγχυσις μίγνυμι ἀλλήλων . καί ὅσπερ δέ ὁ ἐν Φαίδων Σωκράτης ἐγκαλέω ὁ Ἀναξαγόρας , ὁ ἐν ὁ ὁ κατά μέρος αἰτιολογία μή ὁ νάω χράομαι ἀλλά ὁ ὑλικός άποδος - βρόχος , οἰκέω εἰμί φυσιολογία . τοιγάρ καί αὐτός ὁ Πλάτων ἐν Τίμαιος ὁ ποιητικός πᾶς αἴτιος ὁλικός παραδίδωμι ἐν ὁ κατά μέρος διαφορά ὄγκος καί σχῆμα αἰτιάομαι ὁ τε θερμότης καί ψυχρότης καί ἐπί ὁ ἄλλος ὡσαύτως . ὁ μέντοι Σωκράτης ὁ ἀπό ὁ τελικός ἀπόδοσις ὑποδείκνυμι βούλομαι μνημονεύω Ἀναξαγόρας ὡς τῆ ὑλικός μᾶλλον ἀλλά οὖον τελικός αἰτία χράω . ἀλλά ἐπί ὁ ἑξῆς εἶμι . p . 188 a 13 οὐ ὀρθῶς δέ οὐδέ ὁ γένεσις λαμβάνω ὁ ὁμοειδής ἠώς ὁ καί εἰμί καί γίγνομαι . ‘Ο Ἀναξαγόρας ἔκκρισις λέγω ὁ γένεσις καί ἕκαστος ἀπό ὁ ἐν αὐτός πλεονάζω χαρακτηρίζω πᾶς ἐν πᾶς εἰμί δῆλος εἰμί ὁ γένεσις ἕκαστος ὁ συντίθημι κατά ὁ ὁ ὅμοιος σύνθεσις ἐπιτε - λειεπομαι βούλομαι , διότι καί διαιρέω εἰς ὁ ὅμοιος ὁράω σάρξ γάρ εἰς σάρξ καί ὀστέον εἰς ὀστέον ) , δοκέω δέ ἕκαστος εἰς ἐκεῖνος διαιρέω , ἐκ ὅς σύγκειμαι . οὖον μέντοι ἀναγκαῖος ὁ γένεσις ἐκ ὁμοειδής γίγνομαι καί μάλιστα ὁ ὡς ἐκ στοιχεῖον , μᾶλλον δέ ἀναγκαῖος μή οὗτος γίγνομαι . ὅλος μέν γάρ ἐκ μέρος γίγνομαι ἄν ὁ ὁμοειδής ἐκ ὁ ὁμοειδής , ὥσπερ πηλός ὁ μείζων ἐκ πηλός πλείων ὁ βραχύς . ὁ δέ ὡς ἐκ στος - χέω ἐκ ὁ ἀνόμοιος καί ἁπλόος τῆ φύσις γίγνομαι καί εἰς οὗτος διαιρέω , ὡς ὁ πλίνθος ἐκ γῆ καί ὕδωρ καί ἄχυρον , εἰς ὁ διαιρέω . καί ὅσος μᾶλλον εἰς στοιχεῖον γίγνομαι ὁ ἀνάλυσις , τοσοῦτος μᾶλλον εἰς ὁ ἀνόμοιος καθίστημι . σάρξ γοῦν ὁ μέν ὡς μέρος ὅμοιος σάρξ γάρ ) , ὁ δέ στοιχειώδης οὐκέτι σάρξ , ἀλλά αἷμα καί ὁ ἔτι πρόσω ὁ τέσσαρες στοιχεῖον καί ὁ οὗτος ποιότης . οὖον κατά | σύνθεσις οὖν ὁ γένεσις , ὡς 38v ὁ οἰκίον ἐκ πλίνθος γίγνομαι , οὐδέ εἰς ὁ συντίθημι διαιρέω , ὡς εἰς πλίνθος ὁ οἰκίον , ἀλλά ἄλλος ὁ τρόπος · κατά ἀλλοίωσις γάρ ἐκ ἀλλήλων ὕδωρ καί ἀήρ γίγνομαι καί εἰμί , ἀλλά οὐ κατά σύνθεσις οὐδέ κατά ἔκκρισις . ἐπεί πῶς ἄν ἐκ ὕδωρ κυαθιαῖος τοσοῦτος γίγνομαι ἀήρ ; ὥστε οὐ ἔκκρισις , ὡς Ἀναξαγόρας δοκέω λέγω , ἀλλά μεταβολή καί ἀλλοιόω , ὡς Ἀριστοτέλης καί ἄλλος . διχῶς δέ ὁ σύνταξις ὁ λέξις ὁ Ἀλέξανδρος ἐξηγέομαι · “ ἢ γάρ , φημί , οὗτος λέγω , ὅτι οὐ ὀρθῶς ὁ ὁμοιομερής ὁ γένεσις ποιέω σύνθεσις , ἢ ὅτι οὐ ὀρθῶς ὁ γένεσις ποιέω ἐκ ὁ ὁμοιομερής ἵνα εἰμί λείπω ὁ λέγω ὁ ἐκ τείνω . p . 188 a 17 Ἀγαθός δέ μικρός καί περαίνω λαμβάνω , ὅσπερ ποιέω Ἐμπεδοκλῆς . εἰμί καί ὁ τρόπος ὁ γένεσις κοινός Ἐμπεδοκλῆς καί Ἀναξαγόρας , ἄν · θόσον ἄμφω κατά σύγκρισις καί διάκρισις ὁ γένεσις ἀποδίδωμι , ἀλλά κατά ὁ πλῆθος ὁ στοιχεῖον διαφέρω . καί ἀγαθός μικρός καί περαίνω λαμβάνω , ὡς Ἐμπεδοκλῆς λαμβάνω , ἢ πλείων καί ἤπειρος , ὡς Ἀναξαγόρας . ὁ γάρ περαίνω ὁ ἤπειρος ἀγαθός , ὡς καί αἴσθησις καί ἐπιστήμη ληπτός , ὁ δέ ἤπειρος οὔτε αἰσθητός οὔτε ἐπιστητός . καί ἄλλως δέ ἐπί ὅς διά μικρός ὁ χρεία γίγνομαι δυνατός , τίς δεῖ Πλειός - νάω καί ἤπειρος ; ἐπεί δέ ὁ γενητός καί φθαρτός ὁ μέν γεννάω ὁ δέ φθείρω , ἀρκέω ὁ ὁ πρότερος φθορά ἀρχή ἄλλος γένεσις εἰμί . καί ὅσος μέν κόσμος ἤπειρος ὑποτίθημι ὥσπερ Δημόκριτος , ἀνακ - παῖος καί ὁ στοιχεῖον ἄπειρος φημί εἰμί ὁ ἀριθμός · ὁ γάρ εἶδος οὐδέ οὗτος ἤπειρος λέγω ἀναγκάζω . ὅσος δέ εἷς ὁ κόσμος φημί , ὥσπερ Ἀναξαγόρας καί Ἐμπεδοκλῆς , οὐδείς ὁ ἀπειρία ἀνάγκη ἔχω · διό ἀγαθός Ἐμπεδοκλῆς περαίνω λέγω ὁ στοιχεῖον . καί γάρ ὁ πρότερος ἐπάγω ἄτοπος ὁ ἀπειρία ἐκφεύγω . ἀλλά ὅτι μέν οὐ οὕτως ἤπειρος ὡς ἀπεριήγητος ὁ πλῆθος καί Ἀναξαγόρας ὁ στοιχεῖον φημί , πρότερος πειράω πιστόω . κἀν περαίνω δέ κατά ὁ εἶδος φημί , ἀλλά ἀρχοειδής Ἐμπεδοκλῆς ἁπλόος ὁ γίγνομαι στοιχεῖον γῆ καί ὕδωρ καί ἀήρ καί πῦρ ὑποτίθημι ὁ καί οὗτος ὁμοίως ἔχω ὁ ἐκ αὖος - ὁ συντίθημι νομίζω . εἰμί μή ἄρα καί Ἀναξαγόρας ὁ ἁπλόος καί ἀρχοειδής ποιότης ὑποτίθημι στοιχεῖον , ἀλλά ὁ σύνθετος , ἐν ὅς φημί “ ὁ δέ περιχώρησις οὗτος ποιέω ἀποκρίνω , καί ἀποκρίνω ἀπό ὁ ἀραιός ὁ πυκνός καί ἀπό ὁ θερμός ὁ ψυχρός καί ἀπό ὁ ζοφερός ὁ Λαμ - πρόειμι καί ἀπό ὁ διερός ὁ ξηρός ” . καί μετά ὀλίγος δέ “ ὁ μέν πυκνός , φημί , καί διερός καί ψυχρός καί ὁ ζοφερός ἐνθάδε συγχωρέω ἔνθα νῦν ἡʹ γῆ ὁ δέ ἀραιός καί ὁ θερμός καί ὁ ξηρός ἐκχωρέω εἰς ὁ πρόσω ὁ αἰθήρ . καί ὁ μέν ἀρχοειδής οὗτος καί ἁπλόος ἀποκρίνω λέγω , ἄλλος δέ οὗτος σύνθετος ποτέ μέν συμπήγνυμι λέγω ὡς σῦς - θέτης , ποτέ δέ ἀποκρίνω ὡς ὁ γῆ . οὕτως γάρ φημί τίς ἀπό οὗτος ἀποκρίνω συμπήγνυμι γῆ · ἐκ μέν γάρ ὁ νεφέλη ὕδωρ ἀποκρίνω , ἐκ δέ ὁ ὕδωρ γῆ , ἐκ δέ ὁ γῆ λίθος συμπήγνυμι ὑπό ὁ ψυχρός ” . οὕτως μέν οὖν ἐπί ὁ ἀπολάω εἶδος ἀνατρέχω Ἀναξαγόρας ἀρχοειδής δοκέω ὁ Ἐμπεδοκλῆς ὁ περί ὁ στοιχεῖον φιλοσοφέω . τέλειος δέ ἴσως Ἀριστοτέλης καί Πλάτων καί πρό ἄμφω ὁ Πυθαγόρειος στος - χειοιδεω ἀρχή ὁ ὕλη καί ὁ εἶδος ὑποτίθημι , καί ἔτι τέλειος , ὅσος ὁ κατά ὁ σχῆμα διαφορά ὁ ἄποιος σῶμα προσεχής ὁ ὕλη νομίζω ὑποτίθημι ὁ κατά ὁ ποιότης ὁ στοιχεῖον διαφορά , πυραμίς μέν ὁ πῦρ , ἄλλος δέ ἄλλος ὁ σχῆμα · ὅσπερ καί Δημόκριτος ἔοικα θεάομαι καλῶς , ἐλλείπω δέ ὁ μηκέτι εἰς εἶδος καί ὕλη ἀναλύω ὁ ἁπλόος σῶμα . p . λέγω 19 πάνετες δή τἀναντία ἀρχή ποιέω ἠώς ὁ ὅτι μέν οὖν τἀναντία πως πᾶς ποιέω ὁ ἀρχή , δῆλος . δείκνυμι ὅτι οὔτε εἷς ὁ ἀρχή οὔτε ἤπειρος , καί συνάγω ὅτι ἀγαθός λέγω ὁ πλείων καί περαίνω τίθημι ὥσπερ Ἐμπεδοκλῆς , ὀφείλω μέν εὐθύς ἀποδείκνυμι , πόσος εἰμί ὁ πλείων οὗτος . ὁ δέ οὗτος παρίημι τίς εἰμί πρώϊος δείκνυμι , οὐ ἄλογος οὗτος ποιέω , ἀλλά ὅτι ὁ τίς συναποδείκνυμι καί ὁ πόσος · εἰμί γάρ ἐναντίος , δύο πάντως ὁ ἄνω2 . δείκνυμι δέ ὅτι ἐναντίος ὁ ἀρχή , δηλονότι ὁ φυσικός πρᾶγμα ὁ στοιχειώδης , πρῶτος ἐκ ὁ πᾶς σχεδόν ὁ φυσικός κατά οὗτος συμ - φωνή , κἀν ἐν ὁ ἄλλος διαφωνέω . καί γάρ ὁ εἷς ὁ εἰμί καί ἀκίνητος λέγω , ὥσπερ Παρμενίδης , καί οὗτος ὁ φυσικός ἐναντίος ποιέω ὁ ἀρχή . καί γάρ οὗτος ἐν ὁ πρός δόξα θερμός καί ψυχρός ἀρχή ποιέω . οὗτος δέ προσαγορεύω πῦρ καί γῆ καί φάος καί νύξ ἤτοι σκότος . λέγω γάρ μετά ὁ περί ἀλήθεια · μορφή γάρ κατατίθημι 1 δύο γνώμη ὀνομάζω , ὁ εἷς οὖον χρέος εἰμί , ἐν ὅς πλανάω εἰμί · ἀντίος δέ κρίνω δέμας καί σῆμα τίθημι Χωρὶς ἀπό ἀλλήλων , τῆ μέν φλόξ αἰθέριος πῦρ ἤπιος † ἀραιός ἐλαφρός ἑαυτοῦ πάντοσε τωυος , ὁ δέ ἕτερος μή τωυος · ἀτάρ ἐκεῖνος κατά αὐτός ἀντίος νύξ ἀδαής πυκνός δέμας ἐμβριθής τε . καί μετά ὀλίγος πάλιν · ἀτάρ ἐπεί πᾶς φάος καί νύξ ὀνομαστός καί ὁ κατά σφέτερος δύναμις ἐπί ὅς τε καί ὁ , πᾶς πλέω εἰμί ὁμοῦ φάος καί νύξ ἀφαντόω , ἴσος ἀμφότερος , ἐπεί οὐδέτερος μετά μηδείς . εἰμί δέ μηδέτερος μετά μηδείς , καί ὅτι ἀρχή ἄμφω καί ὅτι ἐναντίος , δηλόω · καί ὁ εἷς δέ καί κινέω ὁ ἀρχή ὑποτίθημι , ὡς Θαλῆς καί ἀνα - ξιμενω , μάνωσις καί πύκνωσις ὁ γένεσις ποιέω , ἐναντίος καί οὗτος ἀρχή τίθημι ὁ μάνωσις καί ὁ πύκνωσις . ποιέω δέ καί Δημόκριτος ὁ ἐναντίος ἀρχή ὁ πλήρης καί ὁ κενός λαμβάνω , ὅς ὁ μέν εἰμί , ὁ δέ οὐ εἰμί λέγω . ἀλλά καί ἐν αὐτός ὁ ἄτομος ἐναντίωσις θεωρέω . διά - φέρω γάρ αὐτός τρεῖς ὁ ἄνω2 διαφορά λέγω , ῥυθμός διαθιγή τροπή , ῥοϊσμός μέν ὁ σχῆμα λέγω , διαθιγή δέ ὁ τάξις , τροπή δέ ὁ θέσις . διαφέρω γάρ ὁ μέν Α εἰμί τυγχάνω στοιχεῖον ὁ N σχῆμα , ὁ δέ Z ὁ Ν θέσις , ὁ δέ ΑΝ ὁ NA τάξις . εἰμί δέ οὗτος ὁ τρεῖς γένος ἐναντίος , ὁ μέν θέσις ὁ ἄνω καί κάτω δεξιός καί ἀριστερός ἔμπροσθεν καί ὄπισθεν , ὁ δέ σχῆμα ὁ γεγωνιωμένου καί ἀγώνιος καί εὐθύς καί περιφερής , ἐν δέ τάξις ὁ πρῶτος καί ὁ ἔσχατος ἐναντίος . Ἐμπεδοκλῆς δέ καί Ἀναξαγόρας παραλείπω νῦν , ὁ μέν ὅτι πρόδηλος κατά αὐτός ὁ ἐναν - τιωσμος ἐν τε ὁ στοιχεῖον καί κατά ὁ νεῖκος καί κατά ὁ φίλιος , καί μέντοι κατά ὁ σύγκρισις καί ὁ διάκρισις · λέγω γάρ ὅτι οὐδείς ἄλλος εἰμί ὁ γένεσις ἀλλά μόνος μῖξις τε διάλλαξις τε μίγνυμι · Ἀναξαγόρας δέ καί πρότερος μνημονεύω ὡς ὁ ἐναντίος τίθημι ἐν ὁ ἀρχή , ὅτε ὁ διαφορά αὐτός ὁ πρός Ἐμπεδοκλῆς παραδίδωμι λέγω “ διαφέρω δέ ἀλλήλων ὁ ὁ μέν περίοδος ποιέω οὗτος , ὁ δέ ἅπαξ , καί ὁ μέν ἤπειρος ὁ τε ὁμοιομερής καί ὁ ἐναντίος , ὁ δέ ὁ καλέω στοιχεῖον . σαφῶς δέ καί αὐτός λέξις ὁ ἐναντιότης ἐν ὁ γένεσις παραδίδωμι ὁ Ἀναξαγόρας , ἐν ὅς φημί “ ὁ δέ περιχώρησις οὗτος ποιέω ἀποκρίνω , καί ἀποκρίνω ἀπό ὁ ἀραιός ὁ πυκνός καί ἀπό ὁ ψυχρός ὁ θερμός καί ἀπό ὁ ζοφερός ὁ λαμπρός καί ἀπό ὁ διερός ὁ ξηρόν’’ . καί ὁ Πυθαγόρειος δέ οὖον ὁ φυσικός μόνος ἀλλά καί πᾶς ἀπλόος μετά ὁ εἷς , ὅς πᾶς ἀρχή λέγω , ἀρχή δύο καί στοιχειώδης ὁ ἐναντίος τίθημι , ὅς καί ὁ δύο συστοιχία ὑποτάσσω οὐκέτι κύριος ἀρ - Χάις εἰμί . γράφω δέ περί οὗτος ὁ Εὔδωρος ὅδε · “ κατά ἄνω2 λόγος φατέος ὁ Πυθαγορικός ὁ εἷς ἀρχή ὁ πᾶς λέγω , κατά δέ ὁ δύο λόγος δύο ἀρχή ὁ ἀποτελέω εἰμί , ὁ τε εἷς καί ὁ ἐναντίος οὗτος φύσις . ὑποτάσσω δέ πᾶς ὁ κατά ἐναντίωσις ἐπι - νοέω ὁ μέν ἀστεῖος ὁ εἷς , ὁ δέ φαῦλος ὁ πρός οὗτος ἐναντίος - μένω φύσις . διό μηδέ εἰμί ὁ σύνολον οὗτος ἀρχή κατά ὁ ἀνήρ . εἰμί γάρ ὁ μέν ὅδε ὁ δέ ὅδε εἰμί ἀρχή , οὐ εἰμί κοινός πᾶς ἀρχή ὥσπερ ὁ ἕνος . καί πάλιν “ διό , φημί , καί κατά ἄλλος τρόπος ἀρχή φημί εἰμί ὁ πᾶς ὁ ὅς , ὡς ἄν καί ὁ ὕλη καί ὁ εἰμί πᾶς ἐκ αὐτός γίγνομαι . οὗτος δέ εἰμί καί ὁ ὑπεράνω θεός . καί λοιπός ἀκριβολογέομαι ὁ Εὔδωρος ἀρχή μέν ὁ εἷς αὐτός τίθημι λέγω , στος - χειά δέ ἀπό ὁ εἷς γίγνομαι φημί , ὁ πολύς αὐτός ὄνομα προσαίνω - γορευω . λέγω γάρ · “ φημί τοίνυν ὁ περί ὁ Πυθαγόρας ὁ μέν εἷς πᾶς ἀρχή ἀπολείπω , κατά ἄλλος δέ τρόπος δύο ὁ ἄνω2 στοιχεῖον παρεισάγω . καλέω δέ ὁ δύο οὗτος στοιχεῖον πολύς προσηγορία • ὁ μέν γάρ αὐτός ὀνομάζω τάσσω ὁρίζω γνωστός ἄρσην περισσός δεξιός φάος , ὁ δέ ἐναντίος οὗτος ἄτακτος ἀόριστος ἄγνωστος θῆλυς ἀριστερός ἄρτιος σκότος , ὥστε ὡς μέν ἀρχή ὁ εἷς , ὡς δέ στοιχεῖον ὁ εἷς καί ὁ ἀόριστος δυάς , ἀρχή ἄμφω εἷς εἰμί πάλιν . καί δῆλος ὅτι ἄλλος μέν εἰμί εἷς ὁ ἀρχή ὁ πᾶς , ἄλλος δέ εἷς ὁ ὁ δυάς ἀντίκειμαι , ὅς καί μ - Νάδα καλέω . ἐφίστημι δέ ἄξιος , πῶς οὐ ὁ ἐναντίος πᾶς ποιέω εἶπον ἀρχή ὁ Ἀριστοτέλης , ἀλλά ὁ ἐναντίος πως . οὖον γάρ ὁ κύριος ἐναντίος λέγω , ἀλλά ὅσπερ ἡγέομαι ἐναντίος . οὐδέ γάρ ὁ κενός καί ὁ πλήρης ἐναντίος , ἀλλά μᾶλλον ὡς ἕξις καί στέρησις ἀντίκειμαι , οὔτε ὁ γωνιόομαι καί ἀγώνιος καί εὐθύς2 καί περιφερής . ἄν γάρ σχῆμα τίς ὁ εὐθύς2 λέγω , δείκνυμι αὐτός ὅτι ἐν σχῆμα οὐ εἰμί ἐναντίωσις . ἀλλά ἴσως οὐδέ ἐκεῖνος ὡς ἐναντίος κύριος τίθημι , ἀλλά ὡς ἀντίκειμαι . καί γάρ αὐτός , ὡς μανθάνω , ὁ ἐναντίος λέγω ἀρχή ὁ πρῶτος ἐναντίωσις εἶδος καί στέρησις τίθημι , ὅσπερ οὐ ὡς ἐναντίος ἀλλά κατά ἄλλος ἀντί - κεῖμαι τρόπος . ὁ οὖν ἐναντίος πως οὗτος εἰμί κατά διάφορος τρόπος ἀντίθεσις . p . 188 a 27 καί οὗτος εὔλογος . δεῖ γάρ ὁ ἀρχή ἠώς ὁ διά δέ ὁ ἐναντίος μή ἐκ ἀλλήλων . To ὁ ἐναντίος ἀρχή εἰμί πιστόω διά ὁ ὁ ἄλλος Συμφώ - νία , ὅσπερ ἐκ ὁ κατά μέρος εἰμί , καί καθόλου ὁ αὐτός πιστόω διά συλλογισμός τοιοῦτος . ὁ πρῶτος ἐναντίος οὔτε ἐκ ἄλλος | ἵημι ἐκ ἀλλήλων καί ἐκ οὗτος ὁ ἄλλος · ὁ δέ μήτε ἐκ ἄλλος μήτε ἐκ ἀλ - λήλων καί ἐκ οὗτος ὁ ἄλλος , οὗτος ἀρχή • ὁ πρῶτος ἄρα ἐναντίος ἀρχή · πρῶτος μέν οὖν ἐναντίος λέγω ὁ γενικός . καί ὅτι μέν εἰμί τίς πρῶτος ἀπλόος εἰμί οὗτος οὐ εἰμί ἐκ ἄλλος , δῆλος · ὁ γάρ πρῶτος καθό πρότερος εἰμί οὐ εἄν εἰμί ἐκ ἄλλος . καί ὅτι ὁ μή ἐκ ἄλλος ἀρχή , πρόδηλος . ὅτι δέ οὐ εἰμί ὁ ἀρχή ἐκ ἀλλήλων , καί οὗτος δῆλος . ἵημι γάρ ἐκ ὁ ἀρχή εἰμί , φημί ὁ Πλάτων , οὐ ἄν εἰμί ἀρχή . καί ὅλως εἰμί ἐκ ἀλλήλων , οὐδείς μᾶλλον ἀρχή ἢ ἀπό ἀρχή εἰμί . ἀλλά πῶς ὁ ἐναντίος οὐ ἐκ ἀλλήλων ; αὐτός γάρ ἐναντίος δείκνυμι , ὅτι ἐκ ἀλλήλων ὁ ἐναντίος . ἐκ γάρ ἐγώ - λῆνος ὁ λευκός καί ἐκ ἄμουσος ὁ μουσικός . ἢ ὡς μέν μετά ἀλλήλων γι - νόμενα ἐκ ἀλλήλων λέγω , ὡς δέ ἐκ στοιχεῖον καί ὑπομένω ὡς ἐκ ξύλον κλίνη λέγω γίγνομαι ) οὐ εἄν γίγνομαι ὁ ἐναντίος ἐκ ὁ ἐναντίος . οὗτος δέ εἰμί ὁ κύριος ἐκ τις ὁ γένεσις τρόπος . οὖον γάρ οἷος τε ὕλη εἰμί ὁ ἐναντίος ὁ ἐναντίος οὖον γάρ δέχομαι ὁ ἐναντίος ὑπομένω ὁ ἐναντίος . ὁ δέ ἐκ οὗτος ὁ ἄλλος ὁ μέν ἀρχή ἀναμφίλογος προσήκω · ἀπό γάρ ὁ ἀρχή ὁ μετά ὁ ἀρχή , εἴπερ εἰμί ἀρχή εἰμί . προσήκω δέ καί ὁ ἐναντίος , διότι κατά μεταβολή ὁ γένεσις ὁ μετά ὁ ἀρχή γίγνομαι . πᾶς δέ μεταβολή , ὡς δείκνυμι , ἀπό ὁ ἐναντίος γίγνομαι εἰς ὁ ἐναντίος . ἀλλά πῶς ὁ ἐναντίος ἀρχή , εἴπερ αὐτός ἐν ὁ μετά ὁ φυσικός ἔνθεος ἀναβοάω ὁ “ οὐ ἀγαθός πολυκοιρανία ; ὁ φύω - Σίκων πρᾶγμα ἀρχή ζητέω νῦν καί οὗτος οὖον ὁ ἐκλέγω ἀλλά ὁ στοιχειώδης καί ὁ ἐκ ὅς ἐνυπάρχω γίγνομαι ὁ γίγνομαι , ὡς καί αὐτός προέρχομαι ἐνδείκνυμι διά ὁ “ ὁ μέν οὖν τρεῖς φαίνω στος - χειά εἰμί ” . ὁ δέ φυσικός ἐν μεταβολή ὁ εἰμί ἔχω , πᾶς δέ μεταβολή ἀπό τις εἰς τίς περί κοινός ὑπόκειμαι γίγνομαι , οὐ ἄρα εἷς ἄν εἰμί ἀρχή , ἀλλά πρός ὁ ὑπόκειμαι δύο τοὐλάχιστον . ἀλλά μήποτε ὁ μέν πρῶτος ἐναντίος πάντως ἔχω ὁ μήτε ἐκ ἄλλος μήτε ἐκ ἀλλήλων , οὖον μόνος δέ , ἀλλά καί ὁ διάφορος μέν , οὐ ἐναντίος δέ . οὖον γάρ πᾶς ὁ διάφορος καί ἐναντίος , οἷος εἰμί τις λέγω ὁ ποιός καί ὁ ποσός ἀρχή . οὔτε γάρ ἐκ ἄλλος εἴπερ ἀρχή , οὔτε ἐκ ἀλλήλων εἴπερ ἄμφω ὁμοίως πρῶτος . ἢ οὖον πρῶτος ἀρχή ὁ ποσός καί ὁ ποιός , ἀλλά ὁ ἐν ὑπο - κεῖμαι κοινός ὑπάρχω ὁ ἐννέα κατηγορία καί ὁ οὐ ἐν ὑποκει - μένω ὁ οὐσία προσήκω . ὁ γάρ πρῶτος καί ἰσοσθενής ἐν ἀντίθεσις τις θεωρέω , διότι ὁ μή ἀντίκειμαι ὑπάλληλος πως εἰμί , εἰμί καί μή εὐσύνοπτος αὐτός ὁ τάξις . διό μετά ὁ εἷς ὁ πᾶς αἴτιος δυάς πᾶς ὑποτίθημι πᾶς ἀντίθεσις ἐξηγέομαι καί ὁ μυθικός καί ὁ φιλόσοφος ὁ θεῖος ἐκφαίνω τάξις , ὅστις ἀντίθεσις ἐν μέν ὁ θεῖον ὑπό ὁ ἕνωσις ὁ ἐκεῖ κρατέω συγκρύπτω , ἐνταῦθα δέ πολυει - δίδωμι ἀναφαίνω . ‘O δέ ἡμέτερος καθηγεμών Ἀμμώνιος οὐ ἀξιόω ὁ μή ἐκ ἀλλήλων εἰμί ὁ ἐναντίος οὕτως ἀκούω , ὡς μή ἐκ ὑπόκειμαι καί διά οὗτος ὑπομένω , ἀλλά κατά ὅς ἔννοια εἴρω ὁ μή ἐκ ἄλλος αὐτός εἰμί , ὡς οὐδέ ἐν-εἰμί ὁ πρῶτος ἐναντίος ἄλλος λαμβάνω ἀρχοειδής , ἀπό ὅς οὗτος διαιρέω , ἢ ὡς γένος ἢ ὡς ὅλος ἢ ὡς ἀπό ποιητικός αἴτιος γίγνομαι . ὁ γάρ πρῶτος πῶς ἄν εἰμί πρότερος τίς ; καί οὖον διά ὁ μή χράομαι ἐκεῖνος ὑπόκειμαι , ἀλλά ὅτι οὐ ὥσπερ ὁ θερμός φέρω εἶπον καί ὁ ψυχρός πρότερος εἰμί ὁ μανός καί ὁ πυκνός , οὗτος δέ ὑπεροχή καί ἔλλειψις , οὗτος δέ εἶδος καί στέρησις , οὕτως καί οὗτος ἐνδέχομαι πρότερος ἄλλος λαμβάνω , ἐκ ὅς εἴρω οὗτος εἰμί μερικός εἰμί . διό σαφής οὗτος χράω ἐν ὁ ἑξῆς εἴρω “ ἔτι δέ εἰμί ἄλλος ἄλλος πρότερος ἐναντίος , καί γίγνομαι ἕτερος ἐκ ἄλλος ” ὡς ἐκ καθολικός δηλονότι . κατά οὗτος οὖν ἔοικα ὁ σημαίνω καί νῦν λέγω ὁ μή δήω ἐκ ἀλλήλων εἰμί ὁ ἐναντίος , ὡς οὖον δυνατός εἰμί ἕτερος θατέρου ἀρχοειδής καί καθό - λίκος εἰμί διά ὁ ἐναντίος , φημί , αὐτός εἰμί , τουτέστιν ἰσοσθενέω ἀλλήλων , καί μηδείς ἔχω πλέω ὁ ἕτερος αὐτός ὁ ἕτερος πρός ὁ ὁ ἀρχή λόγος . p . 188 a 30 ’αλλά δεῖ οὗτος καί ἐπί ὁ λόγος σκέπτομαι , πῶς συμβαίνω . δείκνυμι ὅτι ὁ ἐναντίος ἀρχή ἐκ τις κοινῶς ὁ τε πρῶτος ἐναντίος καί ὁ ἀρχή ὑπάρχω , οὗτος δέ εἰμί ὁ “ μήτε ἐκ ἄλλος μήτε ἐκ ἀλλήλων καί ὁ ἄλλος ἐκ τοῦτος , βούλομαι καί ὁ κύριος αἴτιος παραδίδωμι ὁ ὁ πρῶτος ἐναντίος ἀρχή εἰμί ὁ γένεσις λόγος γάρ οἴομαι ὁ αἴτιος καλέω ) , ἀλλά καί ὅτι ἐν ὁ προλαμβάνω συλλογισμός ὁ μέν ὁ πρῶτος ἐναντίος “ μήτε ἐκ ἀλλήλων εἰμί μήτε ἐκ ἄλλος ” ριμον γίγνομαι ( ὁ μέν “ μή ἐκ ἄλλος ” ἐκ ὁ πρῶτος , ὁ δέ “ μή ἐκ λων’’ ἐκ ὁ ἐναντίος ) , ὁ δέ “ καί ὁ ἄλλος ἐκ τοῦτος λόγος τις ὁ - τιώδους ἐσθίω . ὅς νῦν προστίθημι οὗτος · ληπτέος δή πρῶτος ὅτι πᾶς - ὁ ὁ ὁ εἰμί οὔτε ποιέω φύω οὔτε πάσχω ὁ τυγχάνω ὑπό ὁ τυγχάνω ἠώς ὁ ὥστε πᾶς ἄν εἰμί ὁ φύσις γίγνομαι ἢ ἐναντίος ἢ ἐκ ἐναντίος . προλαμβάνω ὡς ἀξίωμα καθολικός ἐπί πᾶς γένεσις τεχνικός τε καί φυσικός ἐκ ὁ ἐνάργεια δοκέω πιστός , ὅτι ὁ γίγνομαι καί φθείρω κατά ἑαυτοῦ πᾶς ὑπό ποιέω γίγνομαι καί φθάνω - ρεται καί οὐ ὑπό ὁ τυγχάνω ὁ τυγχάνω ἀλλά ὑπό ὁ ἀντίκειμαι ποιέω - Τίκου αἴτιος καί εἰς ὁ ἀντίκειμαι . δράω γάρ οὖον πᾶς εἰς ἅπας , ἀλλά ὁ ἀντίκειμαι εἰς ὁ ἀντίκειμαι οἷος ὁ θερμός εἰς ὁ ψυχρός μεταβάλλω αὐτός ἀπό ὁ ἀντίκειμαι ἑαυτοῦ ἕξις εἰς ὁ ἑαυτοῦ . οὗτος μέν οὖν πάλιν ἐπί ὁ ποιέω . ἐπί δέ ὁ γίγνομαι , ὅτι ὁ γίγνομαι οὐ ἐκ ὁ μή εἰμί γίγνομαι , ἀλλά ἐκ εἰμί μεταβάλλω εἰς εἰμί καί οὗτος οὐ ἐκ ὁ τυγχάνω εἰς ὁ τυγχάνω , ἀλλά ἐκ ὁ ἀντίκειμαι εἰς ὁ ἀντίκειμαι , τουτέστιν εἰς ὁ ποιέω . οὗτος προαξιόω , εἶτα προσλαμβάνω ὁ φύσις γι - νόμενα καί φθείρω , συνάγω ὅτι πᾶς ὁ φύσις , ὅταν κατά ἑαυτοῦ γία - νέομαι ἢ φθείρω , ὑπό ὁ ἀντίκειμαι ὁ ἀντίκειμαι οὗτος πάσχω . ὅτι δέ οὐδέ ποιέω φύω ὁ τυγχάνω εἰς ὁ τυγχάνω οὔτε πάσχω ὑπό ὁ τυγχάνω , ὅταν ὁ μέν κατά ἑαυτοῦ ποιέω ὁ δέ κατά ἑαυτοῦ πάσχω , ἀλλά ὁ ἀντίκειμαι ὑπό ὁ ἀντίκειμαι , μανθάνω εἄν οὕτως · ὁ ποιέω κατά ὁ ἐν αὐτός εἶδος μορφόω ὁ οἰκεῖος ἐνέργεια διά αὐτός ὁ ὑπόκειμαι τουτέστι ὁ ἐκ ὅς γίγνομαι ὁ γίγνομαι ) ἐντίθημι ὁ εἶδος , κατά ὅς γίγνομαι ὁ γίγνομαι · οὗτος δέ εἰμί ὁ ἐν ὁ ποιέω , οἷος ὁ οἰκοδόμος ὁ ἐν αὐτός ἄρα - μονίας καί ὁ σχῆμα ὁ οἰκίον ἐντίθημι ὁ λίθος μεταβάλλω αὐτός ὁ πρότερος διάθεσις εἰς ὁ ἐν αὐτός . μεταβάλλω δέ οὔτε ὁ ὁμοειδής εἰμί γάρ ) οὔτε ὁ διάφορος μέν , συνυπάρχω δέ δύναμαι τίς γάρ δήω Λευ - κόος εἰς μουσικός μεταβάλλω , ὅτε δύναμαι συνυπάρχω ἄμφω ; ) , ἀλλά ἐκεῖνος μεταβάλλω εἰς ἀλλήλων , ὅσος πρό ὁ μεταβάλλω συνυπάρχω ἀλλήλων οὖον δύντι . οὗτος δέ εἰμί οὖον ὁ κύριος ἐναντίος μόνος , ἀλλά ὁ κατά πᾶς ἀντίθεσις ἀντίκειμαι . ὥστε ἀνάγκη πᾶς ὁ γίγνομαι τίς ὅς μή πρότερος εἰμί , ἐκ ἀντίκειμαι ὁ πρόσθεν διάθεσις εἰς ἀντίκειμαι μεταβάλλω ὑπό ὁ ἀντίκειμαι μέν ὁ πρόσθεν διάθεσις ὁ μεταβάλλω , ὁμοιόω δέ ὁ εἰς ὅς ὁ μεταβολή γίγνομαι · ἀπό γάρ ὁ ποιέω οὗτος . οὕτως ὁ ψυχρός εἰμί πρότερος σῶμα ὑπό θερμός τις γίγνομαι θερμός . οὖον γάρ ἐκ μουσικός , φημί , λευκός γίγνομαι κατά ἑαυτοῦ , ἀλλά ἐκ μέλας · κατά συμβαίνω μέντοι οὐδείς κωλύω , ὅταν τυγχάνω εἰμί ὁ μουσικός μέλας ἢ μή λευκός , οὖον ὁ τυγχάνω , ἀλλά ὁ μεταξύ . ὁ γάρ λευκός γίγνομαι κατά ἑαυτοῦ ἐκ οὖον λευκός · οὖον γάρ δή ἐκ λευκός · εἰμί γάρ ἄν πρίν γίγνομαι λευκός . ἐκ οὖον λευκός δέ , οὐ ὅτι καί ἐκ ἱπποκένταυρος , ἀλλά ὁ ὁ λευκός ἀντίκειμαι · οὗτος δέ εἰμί ἢ ὁ μέλας ἢ ὁ μεταξύ τίς οἷος ξανθός ἢ πυρρός ἢ μάλιστα φαιός καί ὅλως ὅς πρός ὁ λευκός ὁ μέλας ἔχω τάξις . καί ὁ μουσικός δέ ἐκ οὖον μουσικός γίγνομαι , οὖον ὁ τυγχάνω , ἀλλά ὁ φύζω . τοιοῦτος δέ ὁ ἄμουσος καί εἰμί τίς μεταξύ εἰμί ἄμουσος καί μουσικός . ζητέω γάρ ὁ μεταξύ ἀρετή καί κακία καί μουσικός καί ἀμουσία , ἔνιοι μέν ὁ οὐδέ - τέρος λέγω μεταξύ ὡς ὁ μεταξύ ὁ ἄρσην καί ὁ θῆλυς , ἔνιοι δέ ἐκ ὁ ἑκάτερος μίξις ὡς ὁ φαιός ὁ λευκός καί ὁ μέλας ἐγώ . τάξ , ἔνιοι δέ ὡς δύναμις ἐπί ἄμφω φύω . ὁμοίως δέ οὐδέ φθείρω κατά ἑαυτοῦ ὁ τυγχάνω εἰς ὁ τυγχάνω , ἀλλά εἰς ὁ ἐναντίος καί εἰς ὁ μεταξύ . καί οὐ ἐπί μόνος ὁ ἁπλόος οὕτως ἔχω οἷος λευκός καί μουσικός καί ὁ τοιοῦτος , ἀλλά καί ἐπί ὁ συντίθημι οἷος οἰκίον ἄνθρωπος . καί γάρ οὗτος ἕκαστος ἐκ ὁ ἀντίκειμαι γίγνομαι οὖον ὁ τυγχάνω , ἀλλά ὁ φύζω εἰς οὗτος μεταβάλλω , καί φθείρω εἰς ἐκεῖνος , λανθάνω δέ διά ὁ μή κεῖμαι ἐπί οὗτος ὁ ἀντίκειμαι ὄνομα ὡς ἐκεῖ ὁ ἄμουσος καί ὁ λευκός . κοινῶς δέ ἄν ἐπί ὁ συντίθημι ἀντίκειμαι ὁ έρμος - σ́ω καί ὁ ἀνάρμοστος λέγω . γίγνομαι γάρ πᾶς ἁρμόζω ἐκ ἀναρ - μόστος καί ὁ ἀνάρμοστος ἐκ ἁρμόζω καί φθείρω εἰς ἀλλήλων , οὖον ὁ τυγχάνω δέ εἰς ὁ τυγχάνω . οὖον γάρ εἄν ὁ ἄνθρωπος ἁρμονία εἰς ὁ λύρα ἀναρμοστία μεταβάλλω , ἀλλά εἰς ὁ ἄνθρωπος , ἀλλά οὐδέ ὁ Δώριος ἄρα - μονίας εἰς ὁ Λύδιον ἀναρμοστία , ἀλλά εἰς ὁ οἰκεῖος . οὗτος δέ πᾶς ὁ παράδειγμα οὐ ἐκ ὁ ποιέω λαμβάνω . ἀλλά ἐκ ὁ πάσχω , αὐτός δέ εἶπον ἐκ ὅς γίγνομαι ὁ γίγνομαι καί εἰς ὅς φθείρω ὁ φθείρω . γίγνομαι δέ ἐκ ἄμουσος ὁ μουσικός ὑπό Δάμων ποιέω , καί ἐκ ψυχρός ὁ θερμός γίγνομαι ὑπό ὁ θερμός ποιέω · καί φθείρω λέγω ἕκαστος ἐκεῖνος εἰς ὅς μεταβάλλω καί ὑπό ἐκεῖνος . εἰμί δέ τις νομίζω ἁρμονία καί ἀναρμοστία ἐπί μουσικός λέγω μόνος , οὐδείς διαφέρω καί ἐπί τάξις καί ἐπί σύνθεσις ὁ αὐτός λέγω . ὁ γάρ οἰκίον σύνθετος τίς εἰμί γίγνομαι ἐκ ὁ διαιρέω καί μή σύγκειμαι καί ὁ σχηματίζω ἐκ ἀσχημοσύνη , καί ὅσος τοίνυν σύνθεσις καί διαίρεσις αὐτός δέ εἶπον σύγκρισις καί διάκρισις ) ὁ γένεσις ποιέω , καί οὗτος ἐκ ἐναντίος καί εἰς ἐναντίος ὁ γένεσις καί ὁ φθορά . ὥστε συγκεφαλαιῶ - θέω ὁ ἐπαγωγή ἀληθής εἶπον , ὅτι πᾶς ἄν γίγνομαι ὁ γίγνομαι καί φθείρω ὁ φθείρω ἢ ἐκ ἐναντίος ἢ εἰς ἐναντίος καί ὁ οὗτος μεταξύ . μεταξύ δέ οὖον ὁ χωρίζω ἄμφω , ἀλλά ὁ ἐκ ἄμφω συνίστημι , ἵνα συγγενής εἰμί ὁ ἐναντίος πρός ἑκάτερος ἔχω λόγος . καί ὁ φύσις οὖν πᾶς οἷος ζῷον ἐκ μή ζῷον ὁ γένεσις ἔχω , μή ζῷον δέ τοιοῦτος ὅς μετά - φυκε πρός ζῷον γένεσις . Δῆλος δέ ὅτι ὁ παρακολουθέω ὁ εἴρω οὐ ὑποπτεύω πρός ἑαυτοῦ ἐναντιόομαι ὁ Ἀριστοτέλης πρότερος μέν εἶπον , ὅτι ὁ ἐναντίος οὖον γίγνομαι ἐκ ἀλλήλων , νῦν δέ ὅτι ἐκ ὁ ἐναντίος γίγνομαι ὁ ἐναντίος . ἐκεῖ μέν γάρ λέγω μή γίγνομαι ἐκ ἀλλήλων ὁ ἐναντίος ὡς ἐκ ὕλη οὖον γάρ ὡς ἐκ ὑπάρχω ὁ λευκός γίγνομαι ὁ μέλας , ὡς ἐκ ὁ ξύλον ὁ κλίνη ) ἢ μᾶλλον ὅτι οὖον γίγνομαι ἐκ ἀλλήλων ὡς ἀπό ποιητικός αἴτιος οὖον γάρ ποιητικός ἀλλήλων ὁ ἐναντίος ) · ἐνταῦθα δέ ὅτι ὁ ἐναντίος ἐξίστημι εἶδος ἐκ ὁ ὑπόκειμαι ἐπιγίγνομαι ὁ ἐναντίος ἐκεῖνος εἶδος ἀπό ὁ ποιέω . ἀλλά ὅτι μέν οὐδείς φύω ποιέω εἰς ὁ τυγχάνω οὐδέ πάσχω ὑπό ὁ τυγχάνω , ἵστημι δῆλος · πόθεν δέ δῆλος ὅτι ὁ ἐναντίος εἰμί ὁ μετά - φύκος ποιέω εἰς ἀλλήλων καί πάσχω ὑπό ἀλλήλων ; καί γάρ ψυχή ὑπό θεός ἐλλάμπω λέγω , ἀλλά οὐ ἐναντίος εἰμί ὑπό ἐναντίος · ἢ ὡς ἐν - δήω ὑπό πλήρης πάσχω καί αὐτός καί μεταβάλλω ἀπό ὁ ἄθεος εἰς ὁ ἔνθεος . ὅλως δέ πᾶς ὁ γίγνομαι οὐ εἰμί ὅσπερ γίγνομαι · οὖον γάρ ἄν ἐγώ - Νέτο . ὥστε ἐκ μή τοιοῦτος γίγνομαι οὖον πᾶς , ἀλλά ὁ φύζω . μετά - φυκε δέ ὁ αὐτός ὁ ἀντίκειμαι εἰμί δεκτικός . θερμός γάρ καί ψυχρός ὁ αὐτός σῶμα δεκτικός εἰμί καί λευκός καί μέλας καί ὁ αὐτός ψυχή μουσικός καί ἀμουσία . πότε οὖν ὁ ψυχή φύω εἰς ὁ μουσικός ἐγώ · ταβάλλω ; ἆρα ὅταν μουσικός εἰμί ; οὐδαμῶς . οὐκοῦν ὅταν μή μουσικός , φύω δέ μουσική γίγνομαι . καί ὁ σῶμα πότε γίγνομαι λευκός ; ἆρα ὅταν λευκός εἰμί ; οὐδαμῶς . ἀλλά ὅταν μή λευκός μέν , φύω δέ λευκός γίγνομαι † ὅτι . εἰμί οὖν ὁ φύω οὗτος εἰμί ὁ ὁ ἐναντίος δεκτικός , μή ἔχω δέ ἐκεῖνος ὅς λέγω γίγνομαι , δῆλος ὅτι ὁ ἀντίκειμαι αὐτός ἔχω ἢ ὁ μεταξύ , καί ἀπό ἐκεῖνος μεταβάλλω εἰς ὅς γίγνομαι . καί προηγουμένως μέν ἐκ ὁ μή τοιοῦτος φύζω δέ ὁ γένεσις . διό ἀπό στέρησις εἰς ἕξις ὁ μεταβολή , ἤδη δέ καί ἐκ ὁ ἐναντίος , καθόσον καί οὗτος μή ὅς - οὗτος καί φύω εἰμί , καί ὅλως ἐκ ὁ ἀντίκειμαι κατά ὁποῖος τίθος . οὖον γάρ ἀνάγκη ὁ λευκός ἐκ μέλας καθό μέλας γίγνομαι , ἀλλά ἐκ μή λευκός , φύζω δέ λευκός γίγνομαι . ὁ δέ πρός ὁ λευκός μετά - φῦκος καί πρός ὁ μέλας φύω , ὥστε ὅταν μή εἰμί λευκός , ἢ μέλας ἢ ὁ μεταξύ εἰμί καί διά οὗτος ἐκ μέλας ἢ ὁ μεταξύ . ἐκ ὅς δέ γίγνομαι τίς , εἰς ἐκεῖνος καί φθείρω . ἐφίστημι δέ χρή ὅτι ἄλλος μέν εἰμί σύνθεσις ἄλλος δέ τάξις · καί ὁ μέν σύνθεσις ἐπί ὁ σύνθεσις ἔχω λέγω μετά ἀλλήλων , Πλῆ - σιασμός τις εἰμί ὁ κεῖμαι Εὐάρμοστος , ἐν μηδείς τάξις ὡς ἐπί ξύλον ὅταν μή μέλω ὁ συντίθημι , τίς πρῶτος ἢ τίς δύο , εἰμί μόνος συναρμόζω . ὁ δέ τάξις λέγω μέν καί ἐπί ὁ θέσις ἔχω ἐν τάξις γάρ δεῖ κεῖμαι ὁ ὁ ἀνδριάς μέρος , ὥστε ὁ μέν πρῶτος ὁ δέ δύο εἰμί ὁ δέ ἐφεξῆς ) , λέγω δέ καί ἐπί ὁ μή ἔχω θέσις ὡς ἐπί ὁ ἀριθμός . πρῶτος γάρ τάσσω ὁ μονή ὁ δυάς . οὐδείς δέ ἢ τεχνικός ἢ φυσικός σύνθεσις ἄνευ τάξις εἰμί . κἀν λέγω οὖν καί ἕκαστος οὗτος ὁ μέν τάξις , ὁ δέ σύνθεσις τίς εἰμί , οὕτως λέγω ὡς καί ὁ οἰκίον καί ὁ ἀνδριάς κατά μέν τίς τ·άξεως κατά δέ τίς σύνθεσις μετέχω , ἀλλά οὐ ὁ μέν οἰκίον κατά μόνος σύνθεσις ὑφίστημι , ὁ δέ ἀνδριάς κατά μόνος τάξις . καλῶς δέ ὁ Ἀλέξανδρος ἐφίστημι , ὅτι “ ὅς μηδείς εἰμί ἐναντίος ἢ ὅς μή εἰμί ὁ ἐναντίος δεκτικός , οὗτος ἀγένητος εἄν εἰμί καλῶς προστίθημι ὁ δύο διά ὁ ἄτομος οἴομαι οὐσία . οὗτος γάρ ἐναντίος μέν οὐδείς εἰμί , ὁ δέ ἐναντίος εἰμί δέ - κτίζω . καί διά οὗτος οὖον μόνος ὁ εἶδος , ἀλλά καί ὁ στέρησις ὁ εἶδος δέχομαι . p . 188 b 26 μέχρι μέν οὖν ἐπί τοσοῦτος σχεδόν συνακολουθέω καί ὁ ἄλλος ὁ πλεῖστος ἠώς ὁ ὥσπερ ὑπό αὐτός ὁ ἀλήθεια ἀναγκάζω . μέχρι ὁ ἐν ὁ ἀρχή ὁ ἐναντίος τίθημι σχεδόν συνακολουθέω καί ὁ ἄλλος φυσικός ὁ πλεῖστος . ὁ δέ σχεδόν ἢ πρός ὁ ὁ πλεῖστος διά εὐλάβεια φιλόσοφος πρόσκειμαι ἢ πρός ὁ συνακολουθέω , ὅτι οὐ ἁπλόος οὐδέ ἐκεῖνος ὁ ἐναντίος ὡς ἐναντίος λέγω ἀρχή , ἀλλά ὅσπερ λέγω , οὗτος ἐναντίος εἰμί , ὡς φάος καί σκότος καί νεῖκος καί φίλιος καί σύγκρισις καί διάκρισις καί ὁ τοιοῦτος . δηλόω δέ μάλιστα ὁ αὐτοφυής ὁ δόγμα ἀλήθεια καί ὁ κατά ὁ κοινός ἔννοια | προλαμβάνω " πεποίθησις ὁ καί ἄνευ λόγος , τουτέστιν ἄνευ ἀποδεικτικός αἴτιος , λέγω αὐτός ὅμως οὕτως λέγω ὥσπερ ὑπό αὐτός ὁ ἀλήθεια εναγόμενος . ἐγώ μέν γάρ καί ὁ αἴτιος προστίθημι ὑποδείκνυμι , ὅτι οὖον ὁ ὅς . Χον ἐκ ὁ τυγχάνω γίγνομαι , ἀλλά 〈 ὁ ἐναντίος 〉 ἐκ ὁ ἐναντίος . καί διά οὗτος ὁ φύσις γίγνομαι ἢ ἐναντίος εἰμί ἢ ἐκ ἐναντίος . ἐκεῖνος δέ καί ὁ αἴτιος οὖον συννοέω ἢ οὖον προστίθημι ὅμως ὁ αὐτός λέγω . p . 188 b 30 διαφέρω δέ ἀλλήλων ἠώς ὁ ὁ δέ μανός καί ὁ πυκνός ὁ καθέκαστον κατά ὁ αἴσθησις . δείκνυμι ὁ ὁ παλαιός φυσιόλογος περί ὁ ἀρχή συμφωνία κατά ὁ ἐναντίος αὐτός τίθημι γίγνομαι , ἐπεί ὁ πολύς διαφωνέω δο - Κούσι πρός ἀλλήλων ἄλλος ἄλλος τίς λέγω ὁ ἀρχή , καί ὁ διαφορά αὐτός παραδίδωμι . καί ὅπως εἰς συμφωνία καί οὗτος περιάγω , καλῶς καί σαφῶς ἐπιδείκνυμι . καί ὁ μέν διαφορά δηλόω ὁ μέν πρότερος ὁ φύσις ὁ δέ ὕστερος λαμβάνω εἶπον , καί ὁ μέν γνώριμος - τέρας κατά ὁ λόγος , ὁ δέ κατά ὁ αἴσθησις ἤτοι ὁ αὐτός λέγω ὁ τε πρότερος ὁ φύσις καί ὁ γνώριμος κατά ὁ λόγος , καί αὗ πάλιν ὁ ὕστερος ὁ φύσις καί κατά ὁ αἴσθησις γνώριμος . καί ὁ παράδειγμα ὁ μέν περισσός καί ἄρτιος καί νεῖκος καί φίλιος ὡς πρότερος ὁ φύσις , καί κατά ὁ λόγος ἀλλά οὐ κατά ὁ αἴσθησις γνώριμος ὁ πρότερος προσήκω παρατίθημι νοητός γάρ οὗτος · διό καί Εμπεδοκλῆς περί φίλιος λέγω ἀλλά νόος δέρκομαι , φημί , μηδέ ὄμμα ἧμαι τέθηπα ) , ὁ δέ θερμός καί ψυχρός καί ὑγρός καί ξηρός ὡς ὕστερος ὁ φύσις καί κατά ὁ αἴσθησις γνώριμος ὁ ὕστερος ἀπονέμω . καί ὁ μέν θερμός καί ψυχρός Παρμενίδης φημί , ὁ δέ ὑγρός καί ξηρός Ἀλέξανδρος μέν ἤτοι αὐτός φημί εἴρω ὁ ὁ θερμός καί ψυχρός εἶπον ἢ ’Εμ - πεδοκλέα πρός ὁ νεῖκος καί ὁ φίλιος ὁ τέσσαρες στοιχεῖον ἀρχή τίθημι . ὁ μέντοι Πορφύριος οἰκεῖος εἰς † Ἀναξιμένης ὁ δόξα ἀναπέμπω ταῦ - ὁ εἶπον γῆ καί ὕδωρ πᾶς ἐστώ ὅσος γίνομαι ἠδέ φύω . ὁ δέ περισσός καί ἄρτιος ἀρχή ὁ Πυθαγόρειος τίθημι , ὥσπερ ὁ νεῖκος καί ὁ φίλιος μετά ὁ τέσσαρες στοιχεῖον Ἐμπεδοκλῆς . μήποτε δέ ὁ μέν κατά ὁ λόγος γνώριμος καί ὁ πρός αἴσθησις παράδειγμα ὁ εἴρω παρατίθημι , ὁ δέ πρότερος καί ὕστερος οὐκέτι . πρότερος μέν γάρ δεῖ εἰμί ὁ ὁλικός καί περιεκτικός , ὕστερος δέ ὁ μερικός καί περιέχω . ὁ δέ εἴρω οὐ ἔχω οὕτως πρός ἀλλήλων , ὥστε οὐ ἄν οὗτος διαφέρω . ἢ ὅτι προαγορεύω ἤδη περί ὁ ἐναντίος ὁ κατά ὁ πρό - τέρος καί ὕστερος διαφέρω , ὅτε λέγω “ ὁ ἄλλος γεννάω πυκνότης καί μανότης πολύς ποιέω . οὗτος δέ εἰμί ἐναντίος , καθόλου δέ ὑπεροχή καί ἔλλειψις . ὥσπερ ὁ μέγας φημί Πλάτων καί ὁ μικρός ” , εἰμί μή ἄρα καί οὗτος ὁ μέν νοητός καί λόγος θεωρητός ὡς νεῖκος καί φίλιος καί μετά - ῥίττω καί ἄρτιος περιέχω λέγω ἄν ἅτε ἐπί πᾶς φθάνω ὁ ἄλλος , ὁ δέ αἰσθητός καί ὑλικός ἅτε ὑπό ἐκεῖνος τάσσω καί μετέχω αὐτός περιέχω . θερμός γάρ καί ψυχρός καί ξηρός καί ὑγρός μετέχω νεῖκος καί φίλιος καί ἄρτιος καί περισσός κατά ἕνωσις καί διάκρισις καί ὁ συγ - κριτικός καί διακριτικός . καί γάρ ὁ θερμός ἐν ὁ περι γένεσις ὡς ὁ ὅμοιος συγκριτικός κατά ὁ συγκριτικός χαρακτηρίζω . οὖον μέντοι ὑπό ἐκεῖνος μετέχω . ὁ δέ Ἀλέξανδρος ὁ μέν εἰδικός οὗτος περιέχω φημί , ὁ δέ ὑλικός περιέχω , εἰδικός μέν ἐν ὁ προερέω ἐναντίωσις λέγω θερμός ξηρός περισσός φίλιος , ὑλικός δέ ὁ οὗτος ἀντίκειμαι . καίτοι ὁ μέν ὁ πρότερος καί περιέχω λαμβάνω φημί , ὁ δέ ὁ ὕστερος καί περιέχω , οὐδείς θερμός καί ξηρός εἶπον , οὐδέ ἄλλος πάλιν ψυχρός καί ὑγρός , ἀλλά ὁ ἀντίκειμαι ἅμα . οὕτως γάρ ἄν ὁ ἐναντίος λέγω ἀρχή , ἀλλά οὐ ἐκείνως , κοινῶς μέν ἔχω πᾶς ὁ ἀντίθετος φύσις , διαφέρω δέ ὁ ὁ μέν πρότερος , ὁ δέ ὕστερος εἰμί . Διὸ καί ὁ ὁ δόξα οὗτος προίστημι αὐτός καί ἕτερος λέγω - βρόχος , ἕτερος μέν κατά ὁ προφαίνω , ὅτι ὁ μέν νεῖκος καί φίλιος ὁ δέ θερμός καί ψυχρός καί ἄλλος ἄλλος τις λέγω ὁ ἀντίθεσις , καίτοι δέ διάφορος δοκέω λέγω ὁ αὐτός λέγω , καθόσον ὁ ἀνάλογος Λαμ - βάνω . δύο γάρ εἰμί συστοιχία ἀντίκειμαι ὁ μέν ἀγαθός , ἐν ὅς ὁ φίλιος καί περισσός καί ὑπεροχή καί μέγας καί μανός καί θερμός , ὁ δέ χείρων , ἐν ὅς ὁ ἐναντίος οὗτος , ἐκ ὁ αὐτός συστοιχία , ὁ ἀγαθός ὁ ἀγαθός , πᾶς ὁ οἰκεῖος ἀντίθεσις λαμβάνω , καί ἐκ ὁ χείρων ὁ χείρων , εἰμί καί ὁ μέν ὁλικός καί περιέχω ἀντίθεσις λαμβάνω , ὁ δέ μερικός καί περιέχω . ὑπεροχή γάρ καί ἔλλειψις περιεκτικός μέγας καί μικρός καί οὗτος μανός καί πυκνός καί οὗτος θερμός καί ψυχρός . ἀνάλογος δέ ἔχω πρός ἄλμα - ληλα · ὡς γάρ ὑπεροχή πρός ἔλλειψις , οὕτως μέγας πρός μικρός καί μανός πρός πυκνός καί θερμός πρός ψυχρός . καί δῆλος ὅτι ἀγαθός μέν λέγω ὁ ὁ πρότερος καί περιεκτικός τίθημι ἀρχή , χείρων δέ ὁ ὁ περιέχω καί προσεχής · ἄν γάρ ἄλλος εἰμί ἀρχή οὗτος , ἀλλά καί ἀπό ἀρχή εἰμί . γνώριμος δέ κατά μέν ὁ λόγος λέγω ὁ ὁ νοητός καί ὁλικός καί περιεκτικός τίθημι , γνώριμος δέ κατά ὁ αἴσθησις ὁ ὁ αἰσθητός καί μερικός καί περιέχω , διότι ὁ μέν καθόλου λόγος ληπτός εἰμί , ὁ δέ καθέκαστα αἴσθησις . πῶς δέ ὁ μέν μέγας καί ὁ μικρός καθόλου καί κατά λόγος ἀρχή εἰμί φημί , ὁ δέ μανός καί ὁ πυκνός ὁ καθέκαστον καί κατά ὁ αἴσθησις ; καί γάρ ἑκάτερος οὗτος καί καθόλου εἰμί καί κάθω - κάστον . ἢ ὅτι ὁ μέν μανός καί πυκνός φυσικός καί ὑλικός εἰμί ὥσπερ καί ὁ θερμός καί ψυχρός αἰσθητός μάλα εἰμί καί διά οὗτος καί καθέκαστα , ὁ δέ μέγας καί μικρός ἄυλος μᾶλλον ὡς καί ἐπί άσωμος - ὁ θεωρέω καί διά οὗτος καθολικός τε καί λόγος μάλα εἰμί γνωστός . p . 189 a 11 Εὔχομαι δέ εἄν εἰμί λέγω πότερος δύο ἢ τρεῖς ἢ πλείων εἰμί ἠώς ὁ ὁ δέ ἀρχή ἀεί δεῖ μένω . προτίθημι ὁ ἀρχή ὁ φυσικός εὑρίσκω , πόσος τε καί τίς εἰμί , καί προβάλλω ὁ περί οὗτος δόξα διάφορος εἰμί , ἐνοράω ἐν αὐτός εἷς κοινότης ὁ ὁ ἐναντίος ἐν ὁ ἀρχή τίθημι . καί διά οὗτος ὁ κοινός ὁμολόγημα εἰς πίστις λαμβάνω , πρῶτος τίς ὁ ἀρχή , ὅτι ὁ ἐν - ἀντίος , δείκνυμι προσκατασκευάζω αὐτός καί αὐτός ἀποδεικτικός . οὗτος δέ καί ὁ πόσος ὁ ἀρχή συναποδείκνυμι , ὅτι δύο μέν ὁ ἐναντίος , εἷς δέ ὁ ὁ ἐναντίος ὑπόκειμαι • ὅσπερ ὕστερος προστίθημι . καί διά οὗτος οὖν πρῶτος δείκνυμι τίς ὁ ἀρχή , καί τότε ὁ πόσος προστίθημι . τέως δέ καί ἐκ ὁ δείκνυμι , ὅτι ὁ ἐναντίος ἀρχή , συνάγω πάλιν ὅτι ἵημι εἷς οἷος τε εἰμί ὁ ἀρχή οὔτε ἤπειρος · ὅτι μέν οὖον εἷς , οὕτως συλλογίζομαι · εἰμί εἷς , οὐ ἐναντίος · ὁ ἀρχή ἐναντίος · εἰμί εἷς ἄρα , οὐ ἀρχή . καί ὅτι μέν ὁ ἀρχή ἐναντίος , δείκνυμι • ὅτι δέ ὁ εἷς οὐ ἐναντίος , δείκνυμι νῦν ἐκ ὁ ἀντίστροφος . εἰμί γάρ ὁ ἐναντίος οὐ ὅς , ὁ εἷς οὐ ἐναντίος · εἰμί γάρ ὁ ἐναντίος ἐναντίος ἐναντίος εἰμί , οὐ ἄν εἰμί ἐν εἷς ὁ ἐναντίος . ὅτι δέ οὔτε ἤπειρος ὁ ἀρχή , δείκνυμι ὁ αὐτός χράω ἐπιχείρημα , ὅσπερ καί πρότερος . εἰμί γάρ ἤπειρος ὁ ἀρχή , καί αὐτός ἄγνωστος εἰμί διά ὁ ἤπειρος εἰμί καί ὁ ἀπό αὐτός ἄγνωστος εἰμί , διότι “ τότε οἴομαι γινώ - σκῶ ἕκαστος , ὅταν ὁ αἴτιος γνωρίζω ὁ πρῶτος καί ὁ ἀρχή ὁ πρῶτος καί μέχρι ὁ στοιχειόω . δύο δέ χράω ἐπιχείρημα πρός ὁ μή εἰμί ἤπειρος ὁ ἀρχή τοιοῦτος · ὁ οὐσία εἷς τίς γένος · ἐν πᾶς γένος εἷς εἷς ἐναντίωσις · ἐν ὁ οὐσία ἄρα εἷς ἐναντίωσις · ὁ ἐναντίωσις δύο εἰμί μεταξύ ὁ ἐναντίος · ὁ ἄρα οὐσία δύο περί ἑαυτοῦ ἀρχή ἔχω ὁ ἐναντίος · οὐ ἄρα ἤπειρος ὁ ἀρχή ὁ , εἴπερ ἐναντίος . ’Ev δή οὗτος χρή ζητέω πρῶτος μέν , τίς ὁ εἷς οὐσία καί τίς σός - μαίνομαι νῦν ὁ ὁ γένος ὄνομα , καί τίς ὁ εἷς ἐναντίωσις ὁ περί ὁ γένος ὁ οὐσία θεωρέω , καί διά τίς αἴτιος πᾶς κοινῶς ὁ φυσικός προτίθημι ὁ ἀρχή εὑρίσκω ὁ οὐσία μόνος καί ὁ κατά αὐτός ἐναν - τίω παραλαμβάνω . πῶς γάρ ὁ κατά ὁ ἄλλος κατηγορία γένεσις φᾶρος - μόσει ὁ κατά ὁ οὐσία ἐναντίωσις ; ὁ μέν οὖν Ἀλέξανδρος οὐσία μέν ἀκούω ὁ ἔνυλος εἶδος , μᾶλλον δέ ὁ συντίθημι ἐκ ὕλη καί εἶδος , ὅσπερ εἰμί εἷς γένος ὁ οὐσία τρεῖς εἰμί αὐτός ὁ τε ὅλος καί ὁ εἶδος καί ὁ σύνθετος . καί γάρ ἐν οὗτος μόνος κατά ὁ οὐσία ὁ ἐναντίωσις θεωρέω . οὐδέ γάρ ἐν πᾶς ὁ οὐσία καί ἐν 〈 πᾶς 〉 ὁ ἄλλος καίω - γοριος ὁ ἔχω ἐναντίωσις πολύς ὁ ἐναντίωσις • καί γάρ κατά ἕκαστος ὁ ὑπό ὁ ποιότης γένος εἷς εἰμί ἐναντίωσις , οἷος ἐν χράω - μάτι εἷς γένος εἰμί λευκός μέλας , ἐν ἔχω ἀρετή κακία , ἐν χυμός γλυκύς πικρός , καί ἐπί ὁ ἄλλος ὡσαύτως . οὕτως δέ καί ἐν ὁ εἷς γένος ὁ οὐσία ὁ κατά ὁ ἔνυλος καί γενητός εἶδος εἷς ἐναντίωσις ὁ ὁ εἶδος καί ὁ στέρησις . εἷς δέ γένος ἐκεῖνος εἰμί φημί , ὅς ὁ τομή εἰς εἶδος καί οὐκέτι εἰς γένος . καί ὁ ἔνυλος δέ εἶδος διαιρέω εἰς ὁ ὁ εἶδος διαφορά ὡς εἶδος πᾶς . καί ὅς γενητός εἰμί , εἷς ἐναντίωσις ἔχω ὁ κατά ὁ εἶδος καί ὁ στέρησις . εἰμί δέ ἐν πᾶς γένος εἷς εἷς ἐναντίωσις , εἷς δέ γένος καί ὁ ἐν γένεσις τε καί φθορά οὐσία φυσικός , εἷς ἄν καί ἐναντίωσις ἐν αὐτός εἰμί φυσικός , ὅστις εἄν ἀρχή εἰμί ὁ γενητός οὐσία · οὖον δέ εἷς ἐναντίωσις , οὗτος δέ αὐτός καί ἀρχή , οὐ εἄν ἤπειρος ἄγω ὁ ὁ φυσικός τε καί ἐν γένεσις ἀρχή . ἀλλά εἰμί εἷς γένος ὁ οὐσία λέγω ὁ ἔνυλος , πρῶτος μέν αὐτός ἀποφαίνω μή εἰμί ἐν ὁ οὐσία ἐναντίωσις , δύο δέ , εἰμί μέν ὁ κατά οὐσία μόνος μεταβολεύς ὁ ἀρχή ζητέω - μέν , ἐσθίω μόνος ὁ ἐν | τῆ οὐσία ἐναντίωσις ἀρχή τίθημι , εἰμί δέ καί ὁ κατά ὁ ποιός καί ὁ κατά ὁ ἄλλος κατηγορία , ἄλλος ληπτέος ἐναντίωσις κοινός . ἢ πρός μέν ὁ μή εἰμί τίς ὁ οὐσία ἐναντίος , χρή λέγω ὅτι ἄλλος ἐναντίωσις ἀναιρέω ἐκεῖ ὁ ὡς εἶδος ἄμφω , ἄλλος δέ ἐνταῦθα τίθημι ὁ ὡς εἶδος καί στέρησις . οἶδα δέ ὅτι ὁ στέρησις οὐδείς ὁ εἰμί εἰμί δοκέω ἀπουσία τις εἰμί ὁ εἰμί . ὥστε ὀρθῶς λέγω καί ὁ οὐσία μηδείς εἰμί ἐναντίος καί εἷς εἰμί ἀντίθεσις ἐν ὁ οὐσία . πρός δέ ὁ δύο λέγω ὁ ἡμέτερος καθηγεμών Ἀμμώνιος , ὅτι “ ὁ ὁ οὐσία ὑπόστασις ὁ ἀρχή ζητέω , ἐν ὅς καί ὁ ἄλλος κατηγορία ὁ εἰμί ἔχω , ὅσπερ καί ὁ Ἀλέξανδρος ἐφίστημι ἐξηγέομαι ὁ ἅμμα δέ καί ἀδύνατος πλείων εἰμί ἐναντίωσις ὁ πρῶτος · ὁ γάρ οὐσία εἷς τίς γένος εἰμί ὁ αὐτός ,, καθάπερ γάρ ὁ εἰμί πρῶτος μέν εἰμί ἐν οὐσία , δύο δέ ἀπό οὗτος καί ὁ ἄλλος γένεσις ἐφήκω κατά ὁ ὡς ἀᾶ εἷς καί πρός εἷς , οὕτως καί ὁ ἄλλος γένος ὁ ἐναντίωσις παρά ὁ ἐν ὁ οὐσία ὁ εἰμί ἔχω . ὁ οὖν εἶδος καί ὁ στέρησις πρῶτος μέν ἐπί ὁ κατά ὁ οὐσία ἐναντίωσις ἁρμόζω λέγω , κατά δύο δέ λόγος καί ἐπί ὁ κατά ὁ ἄλλος κατηγορία μεταβολή · εἰμί γάρ καί ἐπί ἐκεῖνος ὁ μέν εἶδος , ὁ δέ στέρησις . ὁ δέ ἐν πᾶς γένος εἷς οὖον περί ὁ προσεχῶς εἰς εἶδος διαιρέω γένος λέγω ἄν . ὁ γάρ κατά οὗτος ἐναντίωσις οὐ εἄν εἰμί πρῶτος , εἴπερ μηδέ ὁ γένος οὗτος πρότερος εἰμί · ὁ δέ ἀρχικός ἐναντίωσις πρῶτος ὀφείλω εἰμί ὁ ἄλλος ἐναντίωσις ἀλλά ὁ μέν μέγας Συριανός “ μήποτε , φημί , γένος μέν ὁ κτηγο - Ριάν λέγω , εἷς δέ ἔχω ἐναντίωσις , ἐπεί ἐν εἰμί πολύς , ὑπό εἷς ἀνά - γοντ ὁ ὑπεροχή καί ὁ ἔλλειψις , ὅστις κατά ἕκαστος κατηγορία οἰκεῖος λαμβάνω . ἀεί γάρ ὁ ἀγαθός ὁ ἐναντίος ὑπεροχή , ὁ δέ καταδεής ἔλλειψις · ἄλλος οὖν ἐν ποσός ὑπεροχή καί ἄλλος ἐν ποιός καί ἄλλος ἐν ὁ ποῦ ἢ κεῖμαι · ὁσαχῶς γάρ , φημί ὁ Πορφύριος , ὁ εἰμί , τοσαυταχῶς καί ὁ ὑπερβολή καί ὁ ἔλλειψις ,, . ἴσως δέ , φημί , προστίθημι ἄν τις , εἰμί ἐπιδέχομαι ἀντίθεσις τοιοῦτος πᾶς κατηγορία ὁ δέ Ἀμμώνιος λέγω μή περί ὁ κύριος γένος λέγω νῦν , μήτε ὁ προσεχῶς μήτε ὁ ἄνω2 ὁ γάρ ἐναντίωσις ὁ κατά ὁ διαφορά ὁπότερος οὗτος ποιέω ὁ γένεσις καί ὁ φθορά ) , ἀλλά ὅσπερ , φημί , καί ὁ Ἀλέξανδρος πρός ὁ τέλος ὁ ὁ ῥητός οὗτος ἐξήγησις ἐφίστημι , γένος εἷς καλέω νῦν ὁ εἷς ὑπόκειμαι . ἔθος γάρ αὐτός καί ὁ ὑπόκειμαι ἕκαστος φύσις γένος καλέω . καθάπερ οὖν περί ὁ ἀριθμός θεωρέω εἷς ἐναντίωσις ὁ ὁ ἄρτιος καί περισσός καί περί ὁ χυμός ὁ ὁ γλυκύς καί πικρός καί περί ὁ ἐπιφάνεια ὁ ὁ λεῖος καί τραχύς , οὗτος καί περί ὁ οὐσία ἐναντίωσις εἷς θεωρέω ὁ ὁ εἶδος καί ὁ ἀναιδέω , ὅς καλέω αὐτός στέρησις . καθάπερ οὖν ὁ ἀριθμός ὁ μέν λόγος ἕτερος εἰμί ὁ ἄρτιος καί περισσός οὐδείς γάρ οὗτος πρός ὁ ὁ ἀριθμός λόγος παραλαμβάνω - νω ) , τῆ δέ ἐνέργεια μετά θατέρου οὗτος πάντως εἰμί καί ὁ ἐπιφάνεια πρός ὁ ὁμαλός καί ὁ ἀνώμαλος ἔχω , οὕτως ὁ ὑπόκειμαι ὁ οὐσία φύσις πρός ὁ εἶδος καί ὁ ἀνείδεος ἔχω . ’Ev δή οὗτος πρός μέν ὁ ὁ φιλόσοφος Συριανού ῥητέος , ὡς εἰμί μέν ὁ ὑπεροχή καί ὁ ἔλλειψις κύριος ἀκούω , μόνος ἄν εἰμί ὁ ποσότης οἰκεῖος ὁ ἐναντίωσις · καί γάρ ἐν ὁ ἄλλος κατηγορία διά ὁ ποσότης ὑπάρχω . εἰμί δέ κατά ὁ ἀγαθός αὐτός καί καταδεής ἀποδέχομαι , πῶς ἐφιστάνω , εἰμί οὗτος πᾶς κατηγορία ἐπιδέχομαι ; καί γάρ διαφορά πάντως εἰμί ἕκαστος καί ἐν ὁ διαφορά ὁ μέν ἀγαθός εἰμί , ὁ δέ καταδεής . πρός δέ ὁ ὁ ἡμέτερος καθηγεμών μαρτυρέω καί ὁ Ἀλέξανδρος πρῶτος μέν , πῶς ὁ ὁ οὐσία ἐναντίωσις καί ὁ ἄλλος ὑπάρχω κατηγορία , ἕκαστος οἰκεῖος ὀφείλω ἔχω ἐναντίωσις ὥσπερ καί γένος οἰκέω ; εἰμί γάρ ἀπό ὁ οὐσία ὁ ἄλλος καί ὁ εἰμί καί ὁ γένος καί ὁ ἐναντίωσις , εἷς ἄν εἰμί πρῶτος γένος ὁ οὐσία καί οὐκέτι δέκα ὁ πρῶτος · οὐδέ γάρ οὐδέ ὁ εἰμί ἀπό ὁ οὐσία ὁ ἄλλος ὑπάρχω , ἀλλά πρῶτος μέν ὁ οὐσία πάρειμι , μετά ἐκεῖνος δέ ὁ ἄλλος , ὥσπερ καί ὁ τάξις οὐ ἀπό ὁ πρῶτος ὁ δύο , ἀλλά πᾶς ἀπό ὁ κοινός τάξις . Πῶς δέ γένος εἷς ὁ ὑπόκειμαι λέγω νῦν καί ὁ ὕλη μήπω δείκνυμι , ὅτι δεῖ τις τρίτος εἰμί ἀρχή ὁ ὁ ἐναντίος ὑπόκειμαι , ὅσπερ μετά ὀλίγος ποιέω ; ἀλλά ὅτι μέν ἐναντίωσις ὁ κατά ὁ εἶδος καί ὁ στέρησις βούλομαι λαμβάνω διά ὁ ἐφεξῆς δῆλος · οὗτος δέ οὖον περί ὁ οὐσία μόνος ὑφίστημι , ἀλλά περί πᾶς κατηγορία ὁ δέχομαι μετά - βολή . καί γάρ ὁ λευκότης ποτέ μέν πάρειμι ὁ ὑπόκειμαι , ποτέ δέ ἄπειμι · καί πάρειμι μέν ὁ εἶδος λέγω ὁ λευκότης ὑπάρχω αὐτός , ἄπειμι δέ ὁ στέρησις . καί ἐπί ὁ ἄλλος κατηγορία ὁμοίως · μή - ποτός οὖν ὅταν λέγω ὁ δέ οὐσία εἷς τίς γένος , οὖον ὁ οὐσία λέγω νῦν ὁ ὁ ἄλλος κατηγορία ἀντιδιαιρέω , ἀλλά ὁ ὅλος ὁ φυσικός ὑπο - στάσις ὁ ἐν μεταβολή εἰμί ὕπαρξις , περί ὅς νῦν ὁ λόγος καί ὅς ὁ ἀρχή ζητέω . ἐπί ὅς πᾶς ὁ κατά ὁ εἶδος καί ὁ στέρησις ἐναν - τιωσμος θεωρέω διά ὁ μεταβολή ὑπάρχω . ὅτι δέ ἐν τῆ τοιοῦτος οὐσία εἷς εἰμί δεῖ ὁ ἄνω2 ἐναντίωσις , δείκνυμι λαμβάνω , ὅτι οἷος εἷς γένος τίς εἰμί ὁ τοιοῦτος ὕπαρξις ὁ φυσικός καί γενητός καί ἔνυλος , ὥσπερ ἄν εἶπον εἷς τίς γένος εἰμί καί ὁ νοητός καί ἀγένητος καί ἄυλος πᾶς - Λῶς ὑπόστασις • εἶτα προσλαμβάνω , ὅτι ἐν πᾶς γένος εἷς εἷς εἰμί ἐναντίωσις ὁ ἄνω2 , συνάγω ὅτι καί ἐν ὁ γένος οὗτος ὁ νῦν ἐγώ ὑπόκειμαι , ἢ ὁ | ὁ φυσικός οὐσία , εἷς εἷς ἐναντίωσις ὁ ἀρχικός ὁ γένος , καί διά οὗτος οὐ ἄν ἄγω ἤπειρος ἀρχή . καί μή θαυμάζω ὁ ὁ οὐσία ὄνομα κοινῶς λέγω . νῦν γάρ καί ὁ γένεσις καί ὁ φθορά ἀκριβολογέομαι μέν κατά οὐσία μεταβολή εἴρω , πολλαχοῦ δέ καί ἐπί ποιότης αὐτός χράω λευκός ἐκ μέλας γίγνομαι λέγω καί φθείρω ὁ μέλας εἰς ὁ λευκός . καίτοι ἐν ὁ ὁ μέλας γίγνομαι λευκός , οὐδείς γίγνομαι κατά οὐσία μεταβολή , ἀλλά κατά ποιότης . ὅτι δέ ἐν πᾶς γένος εἷς εἷς εἰμί ἐναντίωσις ὁ πρῶτος , δῆλος ἐντεῦθεν . ὁ γένος κοινότης φύσις σημαίνω · ὁ δέ κοινότης ἢ ἄνωθεν εἰμί ὡς αἰτία εἰμί ὁ διαφορά , ὡς ὁ οὐσία καί ὁ λοιπός δέκα κατηγορία , ἢ ἀλκή - τῶθος ὡς ὑποδέχομαι αὐτός . εἴτε δέ αἰτία , δῆλος ὅτι ἐν ὁ πλάτος ὁ ὁ διαφορά ἀπογέννησις δύο ἄκρος παρέχω ὁ πλεῖστος ἀλλήλων δῖος - στήκω , αὐτός δέ εἶπον ἐναντίος · εἴτε ὑπόκειμαι , ἔχω πάντως ἐν ὁ περί αὐτός μεταβάλλω ὁ πλεῖστος ἀλλήλων διΐστημι προσεχῶς οὖον πλέω ἢ δύο . οὗτος δέ καί ἐπί αὐτός φαίνω ὁ πρᾶγμα . ἐν γάρ ὁ ποιός εἷς ὁ ἄνω ἐναντίωσις ὅμοιος καί ἀνόμοιος καί ἐν ποσός ἴσος καί ἄνισος , οὕτως δέ καί ἐν οὐσία ὁ κοινός εἶδος καί στέρησις . ἢ ἐν οὕτως ἀκούω ὁ οὐσία ἢ κατά ὁ πανταχοῦ οὐσιώδης . καί γάρ ὁ χρῶμα καί ὁ συγκριτικός οὐσιωδῶς ὑπάρχω ὁ μέλας λέγω . οὕτως δέ καί ἐπί πᾶς κατηγορία εἰμί ὁ οὐσιώδης ἕκαστος , κατά ὅς καί γΐνω - ἕπομαι καί φθείρω λέγω ὁ μέλας ἢ ὁ τρίπηχυς ἢ ὁ δεξιός . καίτοι ὁ ὑπόκειμαι αὐτός οὐσία , οὗτος γίγνομαι καί φθείρω οὖον λέγω γίγνομαι ἢ φθείρω ἀλλά ἀλλοιόω . οὐσία οὖν λέγω νῦν , περί ὅς γένεσις καί φθορά , ἐν ὅς καί ὁ κύριος οὐσία ὁ κατά ἑαυτοῦ ὑφίστημι λέγω καί ὁ ὁ συμβεβηκός ὁ τοιοῦτος οὐσία ὑπόστασις . καί γάρ καί οὗτος γένεσις μετέχω καί φθορά . Ποίας οὖν ὁ Ἀλέξανδρος οὐσία ἐνταῦθα ὁ κατά ὁ ἔνυλος εἶδος ἀκούω ; εἰμί μέν ὁ κύριος οὐσία ὁ ὁ ἄλλος κατηγορία ἀντιδιαιρέω - μένω , ἐλλιπής ὁ λόγος , εἰμί δέ ὁ κοινῶς ἐπί πᾶς ὁ γενητός εἶδος λέγω , εὕω ἄν ἔχω . καί ὁ Εὔδημος δέ ὁ Ροδίου πρός οὗτος ἐγώ δοκέω ὁ ἔννοια φέρω , εἰμί καί ἀσαφής εἴρω καί ἐκεῖνος . ἔχω δέ οὕτως · ἵημι δέ εἰμί ἐναντιότης , δύο τοὐλάχιστον εἰμί . δύο δέ ὑποκει - Μένων ὁ πρῶτος ἐναντίος , οὗτος μέν οὐδέτερος οἷος τε εἰμί οὐσία , ἐπεί οὐ εἰμί ὁ οὐσία ὁ ἐναντίος • εἰμί δή ὁ φυσικός μή περί πᾶς σκοπέω . διόπερ οὐδέ ἀριθμέω πᾶς ὁ εἰμί οὐδέ ἀρχή κοινός πᾶς λαμβάνω , ἀλλά ὁ οὐσία καί οὗτος ὁ σωματικός οἷος γένος τις εἷς . μή γίγνομαι δέ ὁ τυγχάνω ἐκ ὁ τυγχάνω , ἀλλά ὁμογενής οἷος χρῶμα ἐκ χρῶμα , χυλός ἐκ χυλός καί ὁ λοιπάς ὁμοίως , οὐδέ ἄν οὐσία γίγνομαι μή ἐκ οὐσία οὐδέ σῶμα μή ἐκ σωμάτων’’ . ἐν δή οὗτος ὁ μέν “ οἷος γένος τις ἑός καί ὁ “ μή γίγνομαι δέ ὁ τυγχάνω ἐκ ὁ τυγχάνω , ἀλλά ὁμογενής οἷος χρῶμα ἐκ χρῶμα οὐσία λαμβάνω σημαίνω οὐ ὁ ἐν ὁ δέκα γένεσις πρῶτος · οὖον γάρ εἰμί οἷος γένος ἐκεῖνος , ἀλλά γένος ὁ εἰμί · περί ἐκεῖνος δέ ἄν λέγω ὁ καί ὁ συμβεβηκός περιέχω . p . 189 a 14 καί ὅτι ἐνδέχομαι ἐκ περαίνω ἠώς ὁ ὥσπερ Ἀναξαγόρας ἐκ ὁ ἤπειρος . Τρίτος οὗτος κομίζω λόγος δεικτικός ὁ μή ἤπειρος ἀλλά Πέπε - ῥαίνω εἰμί ὁ ἀρχή . εἰμί γάρ ὁ ἄλλος ὁ αὐτός εἰμί , ἀγαθός εἰμί μετά - περασμένος ἢ ἤπειρος εἰμί ὁ ἀρχή · ἀλλά μήv ὁ ἄλλος ὁ αὐτός εἰμί · ἀγαθός ἄρα ὁ περαίνω . καί ὁ μέν συνάπτω δῆλος ἐκ ὁ πρό - τέρος ἀποδείκνυμι . εἰμί γάρ ὁ ἤπειρος ἀρχή καί αὐτός ἄγνωστος καί ὁ ἀπό αὐτός ἄγνωστος ποιέω εἰμί , δῆλος ὅτι ἀγαθός ὁ περαίνω καί μάλιστα ὁ ἄλλος ὁ αὐτός εἰμί ἐν ὁ ὁ αἴτιος ἀπόδοσις . ὅτι δέ καί περαίνω εἰμί ὁ αἰτία ὁ γίγνομαι ἀποδίδωμι , δῆλος εἰμί , ἐκ ὅς Ἐμπεδοκλῆς περαίνω λέγω ὁ στοιχεῖον πᾶς οἴομαι ἀποδίδωμι , ὅσος Ἀναξαγόρας ἐκ ὁ ἤπειρος . οὗτος δέ ὁ ἐπιχείρημα καί ἄλλος τίς χρήσιμος ἔχω . πρός γάρ ὁ εἶπον ἄν ὅτι ἄγνος - στον μέν ὁ ἤπειρος , οὖον μήv δυνατός ἄλλως ὑποτίθημι ὁ αἴτιος ὁ γίγνομαι ἀποδίδωμι , εἴπερ καί ἐκ εἰμί δεῖ ὁ γίγνομαι γίγνομαι καί δοκέω ἐκ μή εἰμί , ἄν εὐσύνοπτος οὖν μάλα εἰμί ὁ περαίνω , οὖον διά οὗτος δεῖ πείρω ὁ ἀληθής ἄλλος τίς λέγω · οὖον γάρ αὐτός ποιητής γίγνομαι ὁ φύσις συνίστημι , ἄλλος ὅπως ἔχω θεωρέω αὐτός . πρός οὖν ὁ οὗτος λέγω ὁ Ἐμπεδοκλῆς παρατίθημι , ὅς περαίνω λέγω ὁ ἀρχή πᾶς ἀποδίδωμι , ὅσος καί ὁ ἤπειρος λέγω . p . 189 a 17 ἔτι δέ εἰμί ἄλλος ἄλλος πρότερος ἐναντίος ἠώς ὁ ὁ δέ ἀρχή ἀεί δεῖ μένω . οὗτος δύο αἴτιος ὁ Ἀλέξανδρος ἐπάγω φημί ὁ δήω ἐν ὁ ἀρχή εἷς ἐναντίωσις τίθημι καί μή ἤπειρος . καί ὡς μέν εἷς ἐναντίωσις ὁ ἀρχή δείκνυμι δύο ἄν εἰμί , ὡς δέ ὅτι οὐ ἤπειρος ὁ ἀρχή , τέταρτος εἰμί ὁ ἐπιχείρησις . πρῶτος μέν γάρ εἰμί ὁ λέγω μή οἷος τε εἰμί ἤπειρος , ὅτι μηδέ ἐπιστητός εἰμί , δύο δέ ὁ εἷς ἐναντίωσις ἐν πᾶς γένος εἷς , τρίτος ἐσθίω καί ὅτι ἐνδέχομαι ἐκ Πέπε - ῥαίνω • ἐπί ὅς οὗτος τέταρτος ἅμα καί ἔνστασις λύω τις ὁ λέγω ὅτι ἄν ὁ ἐναντίος ἀρχή , τίς κωλύω ἤπειρος ὁ ἐναντίος εἰμί πολύς ἀντίθεσις προφέρω . λύω δέ δείκνυμι , ὅτι πᾶς ὁ ἐναν - Τία εἰς εἷς ἀντίθεσις ἀνάγω ὁ ἄνω2 . ἅμα δέ καί προσαποδίδωμι - κνυμι , ὅτι οὖον μόνος ἤπειρος οὐ εἰμί ὁ ἐναντίος , ἀλλά οὐδέ πλείων δύο ὁ ἄνω2 καί ἀρχικός . ἄν γάρ πολύς εἰμί ὁ ἐναντίος , | ἀλλά εἰμί ἄλλος ἄλλος ἀεί πρότερος ἐναντίος καί ὁ μέν περιέχω ὁ δέ περιέχω . καί γίγνομαι ἐκ ὁ πρότερος ὁ δύο καί ἐκ ὁ περιέχω ὁ Περιέ - χόμενα . καί δῆλος ὅτι ὁ πρῶτος καί περιέχω οὗτος ἄν ἄγω ἀρχή . δεῖ γάρ ὁ ἀρχή καί πρῶτος εἰμί καί πᾶς κοινός . καί ὅτι μέν οὕτως ἔχω ὁ ἐναντίος , ὡς ὁ μέν περιέχω ὁ δέ περιέχω καί εἰμί ἄλλος ἄλλος πρότερος καί γίγνομαι ἕτερος ἐκ ἄλλος , καί πρότερος εἶπον , ὅτε λέγω “ λαμβάνω γάρ ἐκ ὁ αὐτός συστοιχία . ὁ μέν μετά - ριεχω , ὁ δέ περιέχω ὁ ἐναντίος . ” ὁ γάρ περιέχω καί πρότερος καί αἴτιος . καί νῦν δέ διά ὁ παράδειγμα ἐνδείκνυμι . ὁ γάρ γλυκύς καί πικρός καί λευκός καί μέλας ἐκ γῆ καί πυρός γίγνομαι καί οὗτος ἐκ θερμός καί ψυχρός , ὥσπερ οὗτος τις εἰς μάνωσις καί πύκνωσις ἀναφέρω καί οὗτος εἰς σύγκρισις καί διάκρισις . καί Δημόκριτος δέ ἄπειμι - ῥόος ὁ ἄτομος ὑποτίθημι ὁ κατά ποιότης αὐτός διαφορά ὁ κατά ὁ θέσις καί ὁ σχῆμα καί ὁ τάξις ἐναντιότης γεννάω πρότερος οὗτος ἐκεῖνος ὑποτίθημι . δεῖ γάρ ὁ κοινός πᾶς ὡς ἀρχή λάω - Βέι . ἐάν δέ εἶπον λευκός καί μέλας ὁ ἀρχή , ὁ μέν χρώζω εἰμί ἀρχή , ὁ δέ ἀχρώματος οἷος σκληρός καί μαλακός ὁ γλυκύς καί πικρός οὐκέτι · καί γλυκύς δέ καί πικρός ὁ άχυμος οὐ ἄν ἄγω ἀρχή . σύγκρισις δέ καί διάκρισις πᾶς κοινός ὁ φυσικός καί πέρας καί ἤπειρος καί αὐτός καί ἕτερος καί πᾶς κοινός καί ὡς φυσικός κοινός ὁ εἶδος καί ὁ στέρησις . διό καλός καί ὁ πολύς εἰς εἷς ἐν . ἀντιάω ἀνάγω . καί Ἐμπεδοκλῆς γοῦν καίτοι δύο ἐν ὁ στοιχεῖον ἐναντίωσις ὑποτίθημι θερμός καί ψυχρός καί ξηρός καί ὑγρός εἰς εἷς ὁ δύο συγκορυφόω ὁ ὁ νεῖκος καί ὁ φίλιος , ὥσπερ καί οὗτος εἰς μόνος ὁ ὁ ἀνάγκη . ἀλλά οὗτος μέν ὡς εἷς , ὁ δέ νεῖκος καί ὁ φίλιος ὡς δύο , καί οὐ ὡς ποιητικός μόνος , ἀλλά καί ὡς στοιχειώδης ὡς ὁ διάκρισις καί ὁ σύγκρισις • ἰσοδυναμέω γάρ οὗτος . εἰμί οὖν τις ὁ ἐναν - τίω ἐκ ἄλλος ἐναντίος φαίνω γίγνομαι , οὐ εἄν ἄγω πᾶς ὁ ἐναντίος ἀρχή · ὁ γάρ ἀρχή πρῶτος , ὁ δέ πρῶτος ἵημι ἐκ ἄλλος οὔτε ἐκ ἀλλά - λάω . εἰμί οὖν πᾶς εἰς εἷς ἐναντίωσις ἀνάγω ἢ σύγκρισις καί διάκρισις ἢ ὑπερέχω καί ὑπερέχω ἢ εἶδος καί στέρησις , ἄλλος κατά ἄλλος ἐπι - βολή ὁ πρῶτος ἐναντίωσις θεάομαι , εἰμί εἄν ὁ πρῶτος ἐναντίωσις ἀρχή εἷς εἰμί . ἀλλά πῶς ὁ ἐναντίος ἀρχή ὁ γίγνομαι καί φθείρω εἶπον ἐπάγω ὁ δέ ἀρχή ἀεί δεῖ μένω ; ὁ μέν οὖν Ἀλέξανδρος ἀίδιος φημί εἰμί ὁ ἀρχή · εἰμί γάρ γίγνομαι πᾶς δέ γίγνομαι φθείρω ) , φθάνω - ῥέω ἄν ὁ ἀρχή , ὥστε καί ὁ ἐκ ὁ ἀρχή . οὗτος δέ καί ἐπίλειψις ποτέ ὁ γένεσις μηδείς εἰμί , ἐκ ὅς τίς γίγνομαι · εἰμί δέ ἄτοπος οὗτος , δεῖ ὁ ἀρχή ἀεί εἰμί . εἶτα καί ὁ Πλάτων ἀπόδειξις προστίθημι περί ὁ ἀρχή . εἰμί γάρ γίγνομαι , ἐκ ἀρχή ἄν γίγνομαι , εἰμί δέ οὗτος , οὐ εἄν ἀρχή ἄγω αὐτός . “ δισσός δέ εἰμί , φημί , ἀρχή ὡς δείκνυμι , ὁ μέν προϋπάρχω τε καί ἀγένητος καί ἀίδιος κατά ἀριθμός ὡς ὁ ποιέω καί ὁ ὕλη , ὁ δέ κατά ὅς ὁ γένεσις τε καί φθορά · ὅσπερ εἰμί ὁ ἐναντίος , ὅσπερ οὔτε ἀγένητος οὔτε ἀίδιος εἰμί κατά ἀριθμός . ἔτι δέ , φημί , πολύς ἀρχή εἰμί οὖον πᾶς ὁ ἀρχή ἀίδιος , ἀλλά ὁ ἀρχικός , ὁ δέ προσεχής φθαρτός . ὥστε οὖον πᾶς ἀρχή ἀίδιος εἰμί . ἔτι ἐναντίος εἰμί ὁ μέν καθόλου ὁ δέ καθέκαστα , ὁ μέν καθέκαστα , ὅς εἰμί γίγνομαι , καί φθάνω - ρεται · ὁ δέ καθόλου ἐναντίος ὑπό ὁ πᾶς ὁ ἐναντίος , ὁ καί γενικός εἰμί , στέρησις καί εἶδος , οὖον φθείρω . ὁ γάρ καθόλου ἄφθαρτος εἰμί οὗτος ὁ Ἀλέξανδρος καί ἐπί αὐτός ὁ λέξις εἶπον , ἄξιος ἄν εἰμί καί πρός αὐτός καί πρός Ἀριστοτέλης ζητέω , πῶς ἀρχή λαμβάνω ὁ προσεχής 35 καί στοιχειώδης ἀλλά οὐ ὁ ποιητικός καί ἐκλέγω , πῶς δέ ὁ ἐναντίος ἐκ ὁ ἐναντίος γίγνομαι λέγω καί φθείρω εἰς ὁ ἐναντίος οὗτος τίς - τίθημι ἀρχή , ὅμως ἀίδιος εἰμί λέγω ὁ ἀρχή · καίτοι καί αὐτός Αλέ - ξανδρος ὁ κατά ὁ ὁ γένεσις καί ὁ φθορά , ὅσπερ εἰμί ὁ ἐναντίος , οὔτε ἀγένητος οὔτε ἀίδιος κατά ἀριθμός εἰμί φημί . δῆλος δέ ὅτι περί ὁ ὡς ἐναντίος ἀρχή ὁ Ἀριστοτέλης διαλέγω ἐπάγω ὁ δέ ἀρχή ἀεί δεῖ μένω . ὥστε ἐν ὁ ἀρχικός , ὅς φημί , ἀρχή ἀΐδιος εἰμί , ὁ δέ προσεχής φθαρτός , ὁ προσεχής ἄν ἄγω ἐναντίος . πῶς δέ ὁ καθόλου ἐναντίος ἀίδιος λέγω , ὁ δέ καθέκαστα φθαρτός , οὐ ἐφίστημι ὅτι οὖον μόνος ὁ καθόλου εἶδος καί ὁ στερέω οὗτος ὑπάρχω , ἀλλά καί ὁ καθόλου λευκός καί ὁ καθόλου μέλας , ὥστε καί οὗτος ἀρχή ; ὅλως δέ πρός ὁ εἷς δείκνυμι ὁ ἀρχικός ἐναντίωσις τίς συντελέω ὁ ἀίδιος ὁ ἀρχή εἶπον ; οὖον γάρ εἰμί ἀίδιος , ἤδη καί δύο . μήποτε οὖν καί οὗτος καλός , ὡς ὁ ἡμέτερος διορθόω καθηγεμών λέγω ὁ ἀεί δεῖ μένω οὖον ὁ ἀίδιος σημαίνω οὐδέ ἀγένητος καί ἄφθαρτος δηλόω οὗτος ὁ ἀρχή , περί ὅς ὁ λόγος · πῶς γάρ ἔτι κατά ὁ οὗτος μεταβολή ὁ γένεσις εἰμί καί φθορά ; ὅσπερ εἰμί ὁ ζητέω ἐν οὗτος · ἀλλά ὁ ἀεί δεῖ μένω εἴρω , ὡς δήω εἰμί ἐπί ἕκαστος ὁ γίγνομαι καί φθείρω εὑρίσκω πάντως ἢ εἶδος ἢ στέρησις ἐν ὁ μεταβάλλω , μᾶλλον δέ καί εἶδος καί στέρησις . καί γάρ εἶδος ἔχω πᾶς καί στέρησις ἀπουσία εἰμί ἐκεῖνος ὁ εἶδος , εἰς ὅς μεταβάλλω φύω . ὁ γάρ λευκός σῶμα ἔχω μέν ὁ λευκός εἶδος , στέρησις δέ ὁ μέλας , εἰς ὅς μεταβάλλω φύω . καί εἰμί ἄν οὗτος ὁ ἀρχικός εἰμί ἐναντίωσις ἴδιος . διό καί ἐπάγω αὐτός ὁ Ἀριστοτέλης ὡς αἴτιος ὁ ὁ ἄλλος ἐναντίωσις μή εἰμί ἀρχή , εἴπερ μή διά πᾶς χωρέω . ὁ μέν γάρ μερικός ἀντίθεσις οὐδείς ἐπί ὁ φυσικός πᾶς πρᾶγμα ἐκτείνω εὑρίσκω · οὔτε γάρ μέλας πᾶς οὔτε λευκόν οὔτε γλυκύς οὔτε πικρός ὁ φυσικός εἰμί , ἐν πᾶς δέ εἰμί εἶδος . πλήν ἐπί μέν ὁ ἀίδιος οὗτος μόνος , ἐπί δέ ὁ γενητός καί φθαρτός μετά ὁ εἶδος καί ὁ στέρησις , οὐ ὁ αὐτός ὁ εἶδος , ἀλλά ὁ ὁ ἀντίκειμαι , εἰς ὅς μεταβάλλω φύω . οὕτως οὖν ἀεί διαμένω ὁ ἀντίθεσις ὁ ἀρχικός λεʹ - Γέτης , καίτοι ὁ ἄλλος ἀντίθεσις μή διαμένω , ὡς εἰμί καί ὁ ὕλη τις ὁ πρῶτος ἀεί λέγω διαμένω ἐν πᾶς ὁ ἔνυλος ὁράω , καί - ὅς ὁ ξύλον καί ὁ χαλκός καί ὁ μερικός ὕλη οὐ ἐν πᾶς ὁ αὐτός εἰμί . μήποτε δέ ὁ ἀεί οὖον μόνος ὁ ὁ χρόνος παντότης ἀλλά καί ὁ ὁ πρᾶγμα δηλόω , ὥστε ἐπί ὁ πανταχοῦ νῦν λεʹ - γίγνομαι . p . 189 a 21 ἐπεί δέ περαίνω , ὁ μή ποιέω δύο μόνος ἔχω τις λόγος ἠώς ὁ ἐκ ὅς κατασκευάζω ὁ ὁ εἰμί φύσις . δείκνυμι ὅτι ὁ πρῶτος ἐναντίος ἀρχή ὁ φυσικός εἰμί δύο εἰμί , εἴπερ πρῶτος ἐναντίος , βούλομαι λοιπός καί τρίτος ἀρχή εἰσάγω ὁ ὁ ἐναν - τίω ὑπόκειμαι , ὅσπερ εἰμί ὁ ὕλη . εἰσάγω δέ αὐτός δείκνυμι διά Πλειός - νάω ἐπιχείρημα μή εἰμί ὁ ἐναντίος αὐτάρκης εἰς ἀρχή λόγος , μᾶλλον δέ ὅτι οὐδέ ἀρχή ἄν ἄγω ὅλως κατά ἑαυτοῦ λαμβάνω . καί ὁ μέν πρῶτος ἐπιχείρημα δείκνυμι , ὅτι οὐ εἰμί ἀρχή ὁ ἐναντίος κατά ἑαυτοῦ λαμβάνω , δύναμις συλλογίζομαι οὕτως · ὁ ἀρχή ποιέω τίς , εἴπερ ἀρχή · ὁ ἐναντίος οὐδείς ποιέω , εἴπερ κατά ἑαυτοῦ εἰμί · ὁ ἄρα ἐναντίος οὐ ἀρχή . ὅτι δέ οὐδείς ποιέω ὁ ἐναντίος μόνος εἰμί , δῆλος ἐκ ὁ ὁ ποιέω εἰς τίς ποιέω ὑπομένω ὁ πεῖσις ὡς ὁ μέλας εἰς ὁ σῶμα , ὁ δέ ἐναντίος εἰμί κατά ἑαυτοῦ εἰμί εἰς μηδείς ποιέω · οὖον γάρ ὑπομένω ἀλλήλων , οὐδέ ὁ λευκός εἰς ὁ μέλας τίς ποιέω οὐδέ ὁ φίλιος εἰς ὁ νεῖκος . οὖον γάρ ὁ νεῖκος εἰμί ὁ φίλιος συναγωγός , ἀλλά ὁ ὑπόκειμαι στοιχεῖον . ὁ μέν γάρ ποιέω εἰς ὑπομένω τίς ποιέω , ὁ δέ ἐναντίος οὐ ὑπομένω ὁ ἐναν - Τῖον · ἐπεί οὗτος γε νεῖκος μένω φίλιος εἰμί . ἀλλά ἑκάτερος αὐτός περί ὁ ὑπόκειμαι ἐνεργέω , ὅσος μᾶλλον ἐγκρατής γίγνομαι ὁ ὑπόκειμαι ὁ ἕτερος , τοσοῦτος μᾶλλον ἐξίστημι ὁ λοιπός . πρός πίστις δέ ὁ καί τρίτος δήω τις ὁ ἐναντίος , παρατίθημι ὁ τις μηδέ εἷς μόνος ποιέω ὁ ἐναντίος ὑπόκειμαι ἀλλά πλείων , ὡς Δημόκριτος μέν ἤπειρος ἄτομος ὁ ἐναντίος ὑποτίθημι ὁ κατά αὐτός ὁ τε κατά ὁ σχῆμα καί ὁ θέσις καί ὁ τάξις , Ἐμπεδοκλῆς δέ ὁ τέσσαρες στοιχεῖον ὁ νεῖκος καί ὁ φίλιος . p . 189 a 27 πρός δέ οὗτος ἔτι κἀν ὅδε τις ἀπορέω ἠώς ὁ ὁ γάρ ὑπόκειμαι ἀρχή , καί πρότερος δοκέω ὁ κατηγορέω - μένω εἰμί · οὗτος ὁ ῥητός εἰς δύο συλλογισμός ὁ Ἀλέξανδρος διαιρέω ὁ μέν εἰμί μή τις ἕτερος ὑποτίθημι ὁ ἐναντίος φύσις ὡς εἷς συνάγω ἕ - ὁ . ὁ ἐναντίος οὐδείς ὑπόκειμαι , ὁ δέ ἀρχή ὑπόκειμαι , οὐ ἄρα ἀρχή ὁ ἐναντίος . ὁ δέ δύο τοιοῦτος · ὁ ἀρχή οὖον κατά ὑπόκειμαι , ὁ ἐναντίος κατά ὑπόκειμαι , ὥστε ὁ ἐναντίος οὐ ἀρχή . μήποτε δέ ὁ μέν ἔτι ἄν ὅδε τις ἀπορέω εἰμί μή τις ἕτερος ὑποτίθημι ὁ ἐναντίος φύσις οὐ ἀπόδειξις εἰμί ἀλλά ὁ πρόβλημα , ὁ δέ ἀπορία ὅς ἄν τις ἀπορέω πρός ὁ μή ὑποτίθημι ἕτερος φύσις , ἐφεξῆς ἐπάγω . διό καί ὁ γάρ προστίθημι οὐδείς γάρ ὁράω ὁ εἰμί οὐσία ὁ ἐναντίος , ὡς οὗτος εἰμί αἴτιος ὁ ἀπορέω πρός ὁ μή ὑποτίθημι ἕτερος φύσις ὁ ἐναντίος . ὁ δέ συλλογισμός οἴομαι τοιοῦτος · ὁ ἐναντίος ἐν ὑπόκειμαι καί συμβεβηκός , ὁ ἀρχή οὖον συμβεβηκός , ὁ ἄρα ἐναντίος οὐ ἀρχή . καί ὅτι μέν ὁ ἐναντίος συμβεβηκός , προλαμβάνω ἐκ ὁ μη - δένω ὁ εἰμί ὁράω οὐσία ὁ ἐναντίος · εἰμί δέ μή οὐσία , δῆλος ὅτι συμβεβηκός . οὗτος δέ δῆλος ἐκ ὁ ὁ ἐναντίος μή κατά ἑαυτοῦ εἰμί , ἀλλά ἐν ὑπόκειμαι ὁ εἰμί ἔχω . διαφορά γάρ τις εἰμί ὁ ἐναντίος . ὁ δέ διαφορά τις διαφορά . διό καί οὐδείς ὁράω , φημί , οὐσία ὁ ἐναντίος , ὡς ὀφείλω πάντως ὅτι εἄν εἰμί ἄλλος εἰμί . ὅτι δέ ὁ ἀρχή οὖον κατά ὑπόκειμαι , τουτέστιν οὐ ἐν ὑπόκειμαι οὐδέ συμβεβηκός , δείκνυμι οὕτως · ὁ κατά ὑπόκειμαι ἀρχή ἔχω ὁ ὑπόκειμαι • ὁ ἀρχή ἀρχή οὐ ἔχω · ὁ ἀρχή ἄρα οὖον κατά ὑπόκειμαι εἰμί . εἰμί γάρ κατά ὑπόκειμαι εἰμί , εἰμί ἀρχή ὁ ἀρχή · ἀλλά μήv ἀρχή ἀρχή οὐ εἰμί · οὐδέ ἄρα ὁ κατά ὑπόκειμαι ἀρχή . ὁ δέ συνάπτω δείκνυμι οὕτως . ὁ κατά ὑπόκειμαι ὁ ὑπόκειμαι προυπάρχω · ὁ προυπάρχω ἀρχή εἰμί · ὁ ἄρα κατά ὑπόκειμαι ὁ ὑπόκειμαι ἀρχή εἰμί . p . 189 a 32 ἔτι οὐ εἰμί φημί οὐσία ἐναντίος οὐσία · πῶς οὖν ἐκ μή οὐσία οὐσία ὅς εἰμί ; ἢ πῶς ἄν πρότερος μή οὐσία εἰμί ; ’Ev οὗτος τρεῖς ἐγώ δοκέω συλλογισμός ἢ τέσσαρες συναιρέω , ὅς ὁ μέν πρώϊος οἷος λῆμμα ὁ ἐφεξῆς εἰμί δείκνυμι , ὅτι ὁ ἐναντίος οὐ οὐσία εἰμί , ὁ δέ ἐφεξῆς δύο συνάγω , ὅτι ὁ ἐναντίος οὐ εἰμί ἀρχή . καί ὁ μέν πρῶτος τοιοῦτος · ὁ οὐσία ἐναντίος οὐ ἔχω · ὁ ἐναντίος ἐναντίος ἔχω · ὁ ἄρα ἐναντίος οὐ εἰμί οὐσία . ὁ δέ δύο λαμβάνω , ὅτι ὁ ἐναντίος οὐ οὐσία , ὡς ἐκ μετάθεσις κατάφασις , καί προσλαμβάνω , ὅτι ὁ μή οὐσία οὐ εἰμί οὐσία αἰτία , συνάγω ὅτι ὁ ἐναντίος οὐσία οὐ εἰμί αἴτιος · ὁ δέ οὐσία μή εἰμί αἴτιος οὐ εἄν ἄγω ἀρχή ὁ φυσικός οὐσία . ὁ δέ τρίτος τοιοῦτος · ὁ ἐναντίος οὐ εἰμί οὐσία πρότερος · ὁ ἀρχή ὁ οὐσία πρότερος ὁ οὐσία εἰμί · ὁ ἄρα ἐναντίος οὐ εἰμί ἀρχή οὐσία . ὅτι δέ ὁ ἐναντίος οὐ εἰμί οὐσία πρότερος , δείκνυμι οὕτως · ὁ ἐναντίος οὐ οὐσία · ὁ μή οὐσία διά ὁ οὐσία καί ἐν ὁ οὐσία ὁ εἰμί ἔχω · ὁ διά ὁ οὐσία καί ἐν ὁ οὐσία ὁ εἰμί ἔχω πρότερος οὐσία οὐ εἰμί . ἀλλά τίς ὁ οὐσία , ὅς ὁ ἐναντίος ἀποφάσκω ; ὁ μέν ἐν Ἀλέξανδρος ὁ οὐ εἰμί φημί οὐσία ἐναντίος οὐσία προσυπακούω φημί δήω ὁ κατά | ὁ ὑπόκειμαι . ὁ γάρ εἶδος οὐσία εἰμί ὁ στέρησις δοκέω εἰμί ἐναντίος . “ εἰμί μή ἄρα , φημί , κοινός ὁ στέρησις ἐναντίος εἴρω ” . θαυμάζω δέ εἰμί ὁ ὕλη ἀκούω χρή ὁ οὐσία νῦν · οὐδέ γάρ ὁ ὕλη κατά ἑαυτοῦ ἀρχή εἰμί οὐδέ οὐσία κύριος , ἀλλά εἴπερ ἄρα , κατά τρίτος λόγος . οὐσία μέν γάρ κύριος ὁ συντίθημι ἐκ ὕλη καί εἶδος , δύο δέ ὁ εἶδος , καί τρίτος ὁ ὕλη . καί οἴομαι ὅτι διά ὁ αὐτός ἐπιχείρημα δείκνυμι ἄν τις , ὅτι οὐδέ ὁ ὕλη κατά ἑαυτοῦ ἀρχή ἄν εἰμί , εἴπερ μή οὐσία κατά ἑαυτοῦ , ἐκ δέ μή οὐσία οὐσία οὐ ἄν εἰμί . καί οὗτος δέ αὐτός ζήτησις ἄξιος εἰμί ἐγώ δοκέω , πῶς εἴρω ὁ πῶς ἐκ μή οὐσία οὐσία εἄν εἰμί . καί γάρ οὐδέ ἐσθίω οὐσία εἰμί ὁ ὁ οὐσία στοιχεῖον . εἰμί γάρ προυπάρχω ὁ στος - χειά ὁ στοιχειωτής καί ἄγω οὐσία ὁ ὁ οὐσία στοιχεῖον , πρό ὁ γίγνομαι ὁ οὐσία εἰμί ἄν οὐσία . καί ὅλως πανταχοῦ ὁ στοιχεῖον οὐ εἰμί , ὅσπερ ὁ στοιχειωτής . ἵημι γάρ ὁ ὁ ἄνθρωπος στοιχεῖον ἄνθρωπος οὔτε ὁ ὁ σάρξ σάρξ . μήποτε οὖν ὁ ὕλη καί ὁ εἶδος ἤτοι ὁ ἀντί - θέσις στοιχεῖον εἰμί ὁ κύριος οὐσία οὗτος δέ εἰμί ὁ σύνθετος ) οὐσία μέν κατά ἑαυτοῦ ἑκάτερος οὐ εἰμί , ἀλλά οὐσιώδης μόνος , καί σῶμα μέν οὐ εἰμί , σωματικός δέ , ὡς καί Εὔδημος δηλόω “ σωματοειδής ” καλός ὁ ὕλη • συνέρχομαι δέ οὐσία καί οὐσία αποδοτικός εἰμί . διό οὐδέτερος κατά ἑαυτοῦ οὔτε οὐσία εἰμί οὔτε οὐσία ἀποδοτικόν . ἔχω μέντοι τίς δοκέω πλέω εἰς οὐσία λόγος ὁ ὕλη ὁ ἐναντίωσις , κατά ὅσος ὁ μέν ὕλη δύναμαι " κατά ἑαυτοῦ εἰμί , ὅσπερ ἴδιος ὁ οὐσία εἰμί , ὁ δέ ἀντίθεσις ἐν ἕτερος πάντως ἔχω ὁ εἰμί καί ἐν ὑπόκειμαι εἰμί , καί κατά οὗτος πρόσω ὁ οὐσία εἰμί . καί διά οὗτος ἐκ ὁ ἐν ὑπόκειμαι εἰμί ὁ ἐναντίος δείκνυμι , ὅτι οὐ ἀρχή , μᾶλλον ἀρχή εἶπον εἰμί ὁ ὑπόκειμαι , διότι προυπάρχω ὁ κατηγορέω . ἀλλά ἔτι ἐγώ δοκέω ζητέω ὁ λόγος , τίς ὁ σκοπός ἄν εἰμί ὁ πρόκειμαι - μένω ῥητός . ὅτι μέν γάρ ἔτι βούλομαι διά αὐτός δείκνυμι μή εἰμί αὐτάρκης ὁ ἐναντίωσις εἰς ἀρχή λόγος , πρόδηλος · τίς δέ ὁ οὐσία , ὅς ὁ ἀρχή ζητέω , καί πῶς μεθοδεύω ὁ λόγος , οὔπω νομίζω δῆλος ἐκ ὁ εἴρω γίγνομαι . μήποτε οὖν ὁ σύνθετος οὐσία , ὅς καί κύριος οὐσία ἐν ὁ ἑξῆς εἴρω , ὁ στοιχεῖον ζητέω ὁ ἀντίθεσις ὁ εἶδος καί ὁ στέρησις οὖον φημί ἀρκέω , ὅτι ἄν ὁ εἶδος οὐσία πως , ἀλλά ὁ ἀντίκειμαι αὐτός ὁ στέρησις οὐδαμῶς οὐσία . οὐσία γάρ οὐσία οὐ εἰμί ἐναντίος . χρεία οὖν ἄλλος τις ὑπόκειμαι , ὥστε μετά ὁ εἶδος ποιέω ὁ συντίθημι ὁ στέρησις οὐ ἐνυπάρχω , ἀλλά πρός ὁ γένεσις καί ὁ φθορά σύν τελέω . ὅτι δέ οὖον οὗτος δείκνυμι ὅτι ἀπλόος οὐ εἰμί ἀρχή ὁ ἐναν - Τία ἀλλά οὖον κατά ἑαυτοῦ ἀρχή , καί διά ὁ ἑξῆς δηλόω αὐτός οὗτος λέγω , 15 ὅτι οὐ ἄλλως δυνατός καί ὁ πρότερος καί ὁ νῦν συναληθεύω , εἰμί μή πρός ὁ ἐναντίος καί τρίτος τίς ὁ ἐναντίος ὑπόκειμαι ὑποτίθημι . διά οὗτος δέ καί ἀπορία καλέω ὁ νῦν εἴρω ὡς προσδιορισμός τις δήω - Μένας δείκνυμι ὅτι κατά ἑαυτοῦ μέν οὐ εἰμί ἀρχή , τρίτος δέ τις σῦς - τάσσω ἀρχή γίγνομαι . p . 189 a 34 διόπερ εἰμί τις ὁ τε πρότερος ἀληθής νομίζω λόγος εἰμί καί οὗτος , ἀναγκαῖος , εἰμί μέλλω διασῴζω ἀμφότερος αὐτός , ὑποτίθημι τίς τρίτος . δείκνυμι πρότερος ὅτι ὁ φυσικός ἀρχή ὁ ἐναντίος ἐκ ὁ ὁ γιννάω - μένω μή ἐκ ὁ τυγχάνω ἀλλά ἐκ ἐναντίος γίγνομαι καί φθείρω μή εἰς ὁ τυγχάνω ἀλλά εἰς ἐναντίος , εἶτα ἄλλος ἐπάγω λόγος ἀπορέω πρός οὗτος καί ἐναντίος δείκνυμι δοκέω , ὅτι οὐ εἰμί ἀρχή ὁ ἐναντίος καί δείκνυμι γε κατά συλλογιστικός ἀκρίβεια , ἀλλά οὖον σοφίζω - μένος ) , εὑρίσκω μηχανή , πῶς καί ὁ πρότερος λόγος καί ὁ προσεχής καίτοι τἀναντία λέγω δοκέω εἰς αὐτός συμφωνέω . οὗτος δέ εἰμί ὁ ἀρχή μέν εἰμί ὁ ἐναντίος οὗτος γάρ ἀληθής δείκνυμι πρότερος ) , μή μέντοι κατά ἑαυτοῦ λαμβάνω ( καί γάρ ὁ οὗτος ἀναιρέω λόγος ἀληθής εἰμί ) , ἀλλά μετά τις ἄλλος τρίτος ὁ ὁ ἐναντίος ὑπόκειμαι . καί πάλιν εὑρίσκω συμφωνέω αὐτός ὁ λόγος ὁ φυσικός , ἕ εἷς φύσις ὑποτίθημι ὁ ἐναντίος , διά ὅς εἷς ὁ πούς λέγω , ἐκ οὗτος γεννάω ὁ πᾶς , ὡς Θαλῆς μέν ὕδωρ , Ἡράκλειτος δέ πῦρ , Ἀναξιμένης δέ ἀήρ , Διογενής δέ ὁ μεταξύ . καί γάρ οὗτος πᾶς ὁ εἷς οὗτος φύσις ὁ ἐναντίος ὑποτίθημι σύγκρισις καί διάκρισις ἢ μάνωσις καί πύκνωσις ὁ ἄλλος γίγνομαι λέγω ἀπό αὐτός . ἐπαινέω δέ μᾶλλον ὁ ὁ μεταξύ λεʹ - γος καί ὁ αἴτιος προστίθημι . ὁ γάρ τέσσαρες στοιχεῖον μετά ενάντιος - τητάω ἤδη εἰμί · πῦρ μέν γάρ θερμός καί ξηρός , ἀήρ δέ θερμός καί ὑγρός , ὕδωρ δέ ψυχρός καί ὑγρός , ὁ δέ γῆ ψυχρός καί ξηρός . πᾶς δέ μετά ἐναντιότης · πᾶς γάρ ἐκ ὕλη καί εἶδος . ὁ δέ μέλλω δέχομαι ὁ ἐναντίος καί σύν αὐτός ὁ γένεσις ὁ εἰμί καί ὁ φθορά ἀποδίδωμι δεῖ κατά ὁ ἑαυτοῦ φύσις ἄμοιρος ὁ ἐναντίος ὑπάρχω . εἰμί γάρ ἔχω τίς ὁ ἐναντίος κατά οὐσία , ἢ οὖον μεταβάλλω κατά αὐτός καί οὐδείς ἀπό αὐτός εἰμί ἢ φθείρω , εἰμί ὁ εἰμί αὐτός ἐν ὁ ἕτερος ὁ ἐναντίος , ἢ ἅμα ἔχω ὁ ἐναντίος . ὅλως δέ εἰμί μετά ἐναντίος εἰμί , οὐκέτι ἁπλόος εἰμί , ἀλλά συντίθημι . ὁ γάρ ἐναντίος ἐν ὑπόκειμαι , ὥστε οὐδέ ἀρχή . ἀρχή γάρ ἐκεῖνος ἐκ ὅς οὗτος εἰμί , ἀλλά οὐ αὐτός . εἰμί δέ τις ὅλως εἷς ὁ στοιχεῖον ἐπιθυμέω ὁ ἀρχή τίθημι , ἀγαθός ἀήρ λέγω , διότι ὡς πρός ὁ ἄλλος ἀναίσθητος ἔχω δοκέω ὁ διαφορά δοκέω οὖν ὡς ἄποιος καί μηδείς ἔχω ἐναντίωσις κατά ἑαυτοῦ ὑποτίθημι ) , ὁ δέ ἄλλος πάλιν ὁ ὕδωρ εἰς ὁ ἐναντίος τρέπω εἰμί εὐφυής · θερμαίνω γάρ καί ψύχω ῥᾳδίως καί δή καί | πήγνυμι εἰς κρύσταλλος ὡς μηδέ ὁ ὑγρότης κατά οὐσία ἔχω δοκέω . ὁ μέντοι πῦρ φανερός ἔχω ὁ ἐναντίωσις , θερμότης λέγω καί ξηρότης καί μάλιστα ὁ θερμότης , καί δέχομαι ὁ ἐναντίος πῦρ μένω οὖον φύω . οὗτος δέ αἴτιος ὁ δράω - σιτικός εἰμί μᾶλλον αὐτός καί εἶδος ἀναλογέω , ἀλλά οὐ ὕλη . p . 189 b 8 ἀλλά πᾶς γε ὁ εἷς οὗτος ὁ ἐναντίος σχηματίζω . καί ἐκ ὁ ἀνάγκη ὁ λόγος καί ἐκ ὁ ὁ ἄλλος φυσικός Μάρτιος - τυρία ὁ εἷς εἰσάγω , ὅτι μηδέ οὗτος αὐτάρκης κατά ἑαυτοῦ , δείκνυμι λεʹ - γῆ , ὅτι μηδέ ἐκεῖνος μόνος τίθημι ὁ εἷς ἀλλά σύν αὐτός ὁ ἐναντίος , ὁ τρεῖς ἀρχή βούλομαι καί κατά ἐκεῖνος συνίστημι . καί λέγω ὅτι καί ἐκεῖνος ὁ εἷς ὁ ἐναντίος σχηματίζω ὁ διαφορά ὁ γίγνομαι κατά ὁ ὁ ἐναντίος διαφορά ἀποδίδωμι , ὁ μέν μανότης καί πυκνότης , ὁ δέ ὁ μάλα τε καί κακός . καί ὁ μανότης καί πυκνότης ὁ ἄλλος γεννάω ὁ ἐπιτείνω ὅς ἔχω ποιότης ἢ ἀνέρχομαι ποιέω · ὁ μέν γάρ μάνωσις ἄνεσις , ὁ δέ πύκνωσις ἐπίτασις , ὅς ὁ μέν ἐπίτασις ὑπό ὁ μᾶλλον , ὁ δέ ἄνεσις ὑπό ὁ κακός , πᾶς δέ εἰς ὑπεροχή ἀνάγω καί ἔλλειψις · καί ἔοικα , φημί , μή ὑπό ἐγώ καινοτομέω ὁ τρεῖς εἰμί ὁ ἀρχή , ἀλλά παλαιός τις εἰμί οὗτος ὁ δόξα , ὅτι ὁ εἷς καί ὁ ὑπεροχή καί ἔλλειψις ἀρχή ὁ εἰμί εἰμί . ἄν γάρ μή πᾶς ὁ αὐτός ὄνομα χράω ὁ ὑπεροχή καί ὁ ἔλλειψις , ἀλλά ὁ μέν σύγκρισις καί διάκρισις ὁ δέ μάνωσις καί πύκνωσις ἢ ὁ μᾶλλον καί κακός ἢ ὁ μέγας καί μικρός ἐπίτεξ - Λουν , ἀλλά πᾶς γε οὗτος εἰς ὑπεροχή ἀνάγω καί ἔλλειψις . καί οὗτος γε πᾶς ἀλλήλων συμφωνέω ὁ τρεῖς λέγω ὁ ἀρχή . διαφέρω δέ ὁ ὁ μέν ἀρχαῖος ὁ μέν δύο ὅσπερ εἰμί ὁ ἐναντίος ποιητικός λέγω , ὁ δέ εἷς παθητικός καί ὑλικός , ὁ δέ ὕστερος τις ὁ μέν εἷς ποιητικός ὁ δέ δύο ὁ ἐναντίος παθητικός καί ὑλικός . δοκέω δέ ὁ Πλάτων οὕτως λέγω ὁ μέν ποιέω εἷς τίθημι , ὁ δέ πάσχω ἤτοι ὁ ὕλη ὑπερ - βολή καί ἔλλειψις καλός καί μέγας καί μικρός , καί οὗτος δύο λέγω αὐτός . δῆλος δέ ὅτι εἰμί μέν ὁ κύριος ποιητικός αἴτιος λέγω εἷς , οὐ εἰμί οὗτος στοιχεῖον · εἰμί δέ ὁ εἶδος εἷς , ὁ δέ ὕλη δύο κατά ὁ Πυθαγόρειος ἔθος διά ὁ ἀριθμός σημαίνω ὁ πρᾶγμα , εἰκότως εἷς μέν ὁ εἶδος λέγω ὡς ὁρίζω ὅσπερ εἄν καταλαμβάνω καί περατόω , δύο δέ ὁ ὕλη ὡς ἀόριστος καί ὄγκος καί διαίρεσις αἴτιος καί φύω πρός ὁ ἀντίκειμαι · ἐπι - ἵστημι δέ χρή μετά ὀλίγος ὅτι καί αὐτός Ἀριστοτέλης ὁ στέρησις καί ὁ ὕλη εἰς αὐτός ἄγω λέγω “ εἰμί δέ ὁ μέν ὑπόκειμαι ἀριθμός μέν εἷς , εἶδος δέ ἐσθίω . καί δῆλος ὅτι καί αὐτός δύο μέν εἴρω ὁ ὑπόκειμαι , εἷς δέ ὁ εἶδος . p . 189 b 16 ὁ μέν οὖν τρεῖς φαίνω ὁ στοιχεῖον ἠώς ὁ περίεργος ἄν ὁ ἕτερος ὁ ἐναντίωσις εἰμί . πάνυ φιλάνθρωπος οὖον μόνος κατά ὁ ἀποδεικτικός ἀνάγκη ἀλλά καί κατά ὁ ὁ ἄλλος φιλόσοφος συμφωνία ἀποδείκνυμι ὁ τρεῖς ὀφείλω εἰμί ὁ ὁ φυσικός στοιχειώδης ἀρχή , ὅς οὐδέ ἀρχή ἁπλόος ἀλλά στοιχεῖον κύριος καλέω , ἀκρίβεια πλείων ἕνεκα καί ὅτι οὖον πλείων ὁ τρεῖς εἰμί ὁ στοιχεῖον προσαποδείκνυμι . ἐπεί γάρ ἀνάγκη καί ὑπο - κεῖμαι εἰμί τίς εἷς καί δύο ἐναντίος παρά ὁ ὑπόκειμαι εἴπερ μήτε ὁ ἐναντίος εἰς ὁ ἐναντίος δράω ἀλλά εἰς ὁ κοινός ὑπόκειμαι , μήτε ὁ τυγχάνω ἐκ ὁ τυγχάνω γίγνομαι ) , εἰμί τις ὅλως πλεονάζω βούλομαι ὁ ἀρχή , ἢ ἄλλος ὑπόκειμαι προστίθημι ὁ ἄλλος ἐναντίωσις . ἀλλά ὑπόκειμαι μέν ἀδύνατος ἕτερος προστίθημι . εἰμί γάρ ὁ αὐτός φύσις εἰμί ὁ αὐτός εἰμί δεκτικός , ὅσπερ καί κατά αὐτός οὗτος ὑφίστημι κατά ὁ ὑποδοχή εἰμί , μόνος εἰμί καί εἷς ὁ ὑπόκειμαι · εἰμί δέ διαφέρω ἀλλήλων , καί ὁ διαφορά εἶδος εἰμί . καί οὐκέτι εἰμί ὑπόκειμαι , ἀλλά σύνθετος καί μετά ἐναντίωσις · ὁ γάρ διαφορά κατά ἀντίθεσις ὑφίστημι . ὅλως δέ ἁπλόος εἰμί βούλομαι ὁ ὑπόκειμαι . ὡς περί ἑαυτοῦ δέχομαι ὁ μεταβολή . προστι - θέω δέ καί ὅτι ὥσπερ ὁ παράγω ὁ πρῶτος ἐναντίος ἀρχή εἷς εἰμί , οὕτως καί ὁ ὑποδέχομαι ὁ ἔσχατος εἷς εἰμί . ὁ γάρ παράγω ὁ πρῶτος ἐναντίος ἀγαθός αὐτός ὑπάρχω καί διά οὗτος ἐπί πλέω φθάνω ὁ ἀπος - γέννησις μετά ὁ ὁ ἔσχατος ἐναντίος ὑπόστασις εἷς τις ἀπογεννάω φύσις ἀνομοίως ἑαυτοῦ μιμέομαι · ὡς γάρ ἐκεῖνος κατά αἴτιος περιέχω ὁ ἐναντίος , οὕτως οὗτος φύω πρός ἄμφω · καί ὡς οὗτος γεννητικός ὁ ἐναν - τίω εἰμί , οὕτως ἐκεῖνος δεκτικός . εἷς οὖν εἰμί χρή ὁ ὑπόκειμαι ἱκανός πρός ὁ πάσχω ὑπάρχω . εἰμί δέ δύο τις ἐναντίωσις λέγω τέσσαρες ὁ " ἐναντίος τίθημι ἢ καί ὑπόκειμαι δύο τίθημι κατά ἑκάτερος ὅς , καί οὕτως οὐκέτι εἷς εἰμί ὁ ὑπόκειμαι , ὅσπερ δείκνυμι πρότερος . καί μέντοι ἢ ἐκ ἑκάτερος ὁ ὑπόκειμαι ἑκάτερος ὁ ἐναντίωσις γεννάω δύναμαι πᾶς καί εἰμί περισσός ὁ ἕτερος εἷς γάρ οὕτως εἰμί ἐναντίωσις ) ἢ ἑκάτερος ἴδιος τις καί ἀφορίζω γεννάω καί οὐκέτι πᾶς ὁ αὐτός ἀρχή εἰμί . εἰμί δέ εἷς ὑπόκειμαι ὁ δύο ἐναντίωσις ὑποτίθημι λέγω δύναμαι γεννάω αὐτός ὁ εἰμί ἐκ ὁ εἷς ὑπόκειμαι , πάλιν ἢ ἄλλος μέν ὅδε ἄλλος δέ ὅδε ἢ ὁ αὐτός ἀμφότερος , καί οὕτως πάλιν ὁ αὐτός εἰμί | ἄτοπος . εἰμί μέν γάρ ἄλλος καί ἄλλος , ἄν ἐκ ὁ αὐτός ὑπόκειμαι , ὁ μέν ὑπόκειμαι κοινός πᾶς ἀρχή εἰμί , ὁ δέ ἐναντίωσις οὐκέτι κοινός . εἰμί δέ ἐκ ἀλ - λήλων πᾶς γεννάω , περισσός πάλιν ὁ ἕτερος . εἷς γάρ εἰμί ὁ ἐναντίωσις . εἰμί δέ καί πολύς τις δύο ἐναντίωσις ὑποτίθημι , ὁ αὐτός ἄτοπος ἄκολος - τίθημι καί ἔτι μᾶλλον . οὗτος δέ ὁ ὁ διαίρεσις τμῆμα καί ὁ ἕπομαι αὐτός ἄτοπος ὁ μέν τίθημι , ὁ δέ ὡς σφός παρίημι ὁ Ἀριεύς - στοτελεω . ὁ μέν γάρ δύο καί ὑπόκειμαι λέγω ὁ δύο τίθημι ἐναν - τιωθεω αὐτός ὡς ἄτοπος τίθημι διά ὁ προλαμβάνω ὅτι πρός ὁ πάσχω ἱκανός ὁ εἷς . πρός δέ ὁ ὁ αὐτός γεννάω ὁ δύο ἐναντίωσις , εἴτε εἷς εἴτε δύο ὑπόκειμαι εἰμί κοινός ἐπάγω ἄτοπος ὁ περισσός εἰμί ὁ ἕτερος ἐναντίωσις , καί ὅτι εἷς εἰμί ἄμφω , καί ὅτι ὁ αὐτός γεννάω · " ὁ δέ Χωρὶς ἑκάτερος ἴδιος τις γεννάω οὐδέ ἀξιόω λόγος περί κοινός ἀρχή διαλέγω . ὁ μέντοι Πορφύριος ὁ ἐκ ἀλλήλων γεννάω οὕτως ἀκούω , ὡς εἰμί ὁ ἕτερος ὁ ἐναντίωσις ὁ ἕτερος γεννάω , οἷος εἰμί τις λέγω ἀραιός πυκνός θερμός ψυχρός ὡς πρῶτος , ἔπειτα ὁ μέν θερμός ἐκ ὁ ἀραιός , ὁ δέ ψυχρός ἐκ ὁ πυκνός · ἀρκέω γάρ ὁ ὁ ἀραιός καί πυκνός ἐναντίωσις . καί εἰμί μέν ἐκ ἀλλήλων γεννάω λέγω , ἔχω ἄν τίς ἀκόλουθος ὁ ἐξήγησις · νῦν δέ γεννάω εἶπον ἐκ ἀλλήλων . p . 189 b 22 ἅμα δέ καί ἀδύνατος πλείων εἰμί ἐναντίωσις ὁ πρῶτος . δείκνυμι ὅτι ἐάν ὑποτίθημι τις δύο ὁ πρῶτος ἐναντίωσις , ἢ καί δύο Ὕλας ὑποτίθημι ἤ , εἰμί εἷς ὁ ὕλη , περισσός εἰμί ὁ ἕτερος ὁ ἐναντίωσις , δείκνυμι νῦν ὅσπερ καί πρότερος λέγω , ὅτι οὐδέ δυνατός πλείων εἰμί εἷς ὁ πρῶτος ἐναντίωσις συλλογίζομαι καί νῦν οὕτως · ὁ οὐσία ὅς τίς γένος εἰμί ὁ αὐτός , ἐν δέ εἷς γένος εἷς ἐναντίωσις · ἐν ἄρα ὁ οὐσία εἷς ἐναντίωσις , ἀλλά μήv ὁ οὐσία πρῶτος ὁ ἄλλος γένος εἰμί · ὁ δέ ἐν ὁ πρῶτος γένος ἐναντίωσις πρῶτος ὁ ἐν ὁ ἄλλος γένεσις ἐναντίος - σός εἰμί · εἰμί · ὥστε ὁ ἐν ὁ οὐσία ἐναντίωσις πρῶτος ὁ ἐν ὁ ἄλλος γένεσις ἐναντίωσις εἰμί . καί οὕτως ἄν ἔχω ὁ ἐν ὁ ἄλλος γένεσις ἐναντίωσις πρός ὁ ἐν ὁ οὐσία , ὡς αὐτός ὁ γένος πρός ὁ οὐσία . εἰμί οὖν ἐκεῖνος παρά ὁ οὐσία ὁ εἰμί , καί ὁ ἐναντίωσις αὐτός παρά ὁ ἐν ὁ οὐσία ἐναντίωσις · ὕστερος ἄρα καί ὑπό ἐκεῖνος · εἷς ἄρα ὁ πρῶτος ὁ ἐν ὁ οὐσία ἐναντίωσις καί ὁ ἀρχή αὐτός , ἐπεί καί ὁ ἀρχή ὁ ὁ οὐσία ζητέω . εἰκότως οὖν ὁ ἐναντίωσις πᾶς εἰς ὁ εἶδος καί ὁ στέρησις συγκορυφόω ὁ λόγος , διότι οὗτος ὁ οὐσία μάλα εἰμί ἴδιος καί κατά οὗτος γένεσις ἐπιτελέω καί φθορά . εἰμί δέ τις πλείων ἐναντίωσις ἐν ὁ ἀρχή λαμβάνω , οὗτος ὁ ἀρχή λέγω ἄν ὁ μέν πρῶτος εἰμί , ὁ δέ μετά ἐκεῖνος . οὕτως δέ ὁμογενής εἰμί κατά ὁ πρότερος καί ὕστερος διαφέρω . εἰμί γάρ κοινός γένος ὁ ὄντα , γενικός ἄν εἰμί ὁ ὁ οὐσία ἐναντίωσις . ὁ δέ πᾶς δέ ὁ ἐναν - τιωθεω ἀνάγω δοκέω εἰς εἷς ἢ καί ἐκ ὁ ὁ φαίνω ἐνάργεια ὁ πίστις παράγω ἐκ ὁ ὁ φυσικός μαρτυρία πᾶς εἷς ὁ πρῶτος τίθημι , ἢ ἐκ ὁ ἑαυτοῦ δόξα εἰς εἶδος καί στέρησις πᾶς ἀνάγω ὁ ἐναντιότης . καί γάρ προσεχής μέν γένεσις ἀρχή κατά αὐτός δύο εἰμί ἐναντίωσις , θερμότης ψυχρότης , ξηρότης ὑγρότης , ὡς ἐν ὁ δύο ὁ περι γένεσις δείκνυμι · ἐπεί δέ καί οὗτος ὑπό εἷς ἀνάγω ὁ ὁ ἕξις καί ὁ στέρησις , διά οὗτος εἷς ὁ ἀρχικός κατά αὐτός ἐναν - τιωσμος . οὕτως ὁ Ἀλέξανδρος καί νῦν ἐξηγέομαι ὁ χωρίον · ὁ δέ ἀεί γάρ ἐν εἷς γένος εἷς ἐναντίωσις εἰμί ἐπί ὁ προσεχής ὁ γένεσις ἐναντίωσις ἀκούω . ὁ γάρ λευκός καί μέλας χρῶμα εἰμί προσεχής ἐναντίωσις , οὖον ποιότης · “ ὁ δέ ποιός , φημί , ἢ οὐ ἔχω προσεχής ἐναν - τίω , ἢ εἰμί ἔχω , ὑπό αὐτός ἀνάγω ὁ λευκός καί μέλας καί ὁ ἄλλος ὁμοίως ὁ ἐν ὁ ποιότης ἐναντία.’’ ὁ μέντοι Πορφύριος οὐσία ἀκούω ὁ ὕλη καί περί οὗτος εἷς λέγω ἐναντίωσις ὁ πρῶτος , διότι γένος ὁ οὐσία , ἐν πᾶς δέ γένος εἷς ἐναντίωσις ὁ πρῶτος . λέγω δέ οὕτως · . “ ἐν πᾶς γένος εἷς ἐναντίωσις ὁ πρῶτος . γένος δέ καί ὁ οὐσία · εἷς ἄρα καί περί οὗτος ὁ ἐναντίωσις . ὁ δέ ὕλη οὐσία . ὥστε καί ὁ περί οὗτος εἷς ἐναντίωσις ὁ πρῶτος , ἄν εἰμί πλείων , ὁ πρότερος καί ὕστερος διαφέρω , ἀλλά οὖον ὁ γένος · ἀεί γάρ ἐν εἷς γένος εἷς ἐναντίωσις . καί ἀγαθός οἴομαι οὕτως ἤ2 ἐπί ἐκεῖνος ὁ οὐσία ἀκούω ὁ ὅλος ὁ ὁ ἄλλος γένεσις ἀντιδιαιρέω . ὁ γάρ λέγω ὅτι ὁ ὁ ἄλλος γένος ἐναντίωσις ὑπό ὁ ὁ οὐσία ἐναντίωσις εἰμί , διότι καί αὐτός ὁ γένος ἀπό ὁ οὐσία ἔχω ὁ εἰμί , ἀπίθανος λέγω ἐγώ δοκέω . ὁ μέν γάρ ἄλλος ἐναντίωσις ὑπό ὁ πρῶτος οὕτως ἀνάγω , ὡς κατηγορέω ὁ ἄλλος ὁ πρώϊος . πᾶς γάρ ὑπεροχή καί ἔλλειψις , ταὐτότης καί ἑτερότης , ἢ ὅτι ἄν ἄλλος τις λέγω ὁ πρώϊος , οὖον μέντοι ὁ ἄλλος γένος οὐσία εἰμί . διότι γάρ ὁ εἰμί ἐν ὁ οὐσία ἔχω , διά αὐτός οὗτος οὐ εἰμί οὐσία . καλός οὖν ἴσως οὐσία καί εἷς γένος ὁ γενητός πᾶς ἀκούω κοινός ὁ δέκα γένος ὑπάρχω . διό καί ὁ προσεχής αὐτός ἐναντίωσις κοινός ὁ δέκα γένος εἰμί , ὁ ἕξις λέγω καί ὁ στέρησις . δυνατός δέ καί ὁ ὕλη ἀκούω , ὡς κατά αὐτός ὑφίστημι ὁ γενητός καί ἔνυλος πᾶς , οὖον μέντοι ὅτι κύριος οὐσία εἰμί ὁ ὕλη . οὔτε γάρ ὁ νοητός οὐσία εἰμί ὁ ὕλη οὔτε ὁ αἰσθητός . ὁ μέν γάρ παντάπασι εἰμί ἄυλος , ὁ δέ καί αὐτός γένεσις ἔχω καί φθορά ὅς γε κύριος γενητός οὐσία . ὁ δέ γίγνομαι καί φθείρω ὑπόκειμαι δήω καί ὕλη , ὡς καί ἐν ὁ ἑξῆς μανθάνω . ὅλος δέ ὕλη ποιέω ἄλογος . p . 189 b 27 ὅτι2 μέν οὖν οὔτε εἷς ὁ στοιχεῖον οὔτε πλείων δύο ἢ τρεῖς ἠώς ὁ | οὗτος ὁ περί ἕκαστος ἴδιος θεωρέω . δείκνυμι ὅτι εἷς ἐναντίωσις ἐν ὁ ἀρχή δεῖ καί ὑπόκειμαι τις ὁ ἐναντίος , συμπεραίνω ὅτι οὔτε εἷς ὁ στοιχεῖον , εἴπερ ἐναντίος καί ὑπόκειμαι τίς ὁ ἐναντίος , οὔτε μέντοι πλείων δύο ἢ τρεῖς . ὁ τε γάρ ὑπόκειμαι εἷς εἰμί καί ὁ ἐναντίος οὖον πλείων δύο εἰμί . εἴτε μέντοι δύο ἀρχή ὁ εἴτε τρεῖς οὗτος γάρ εἰμί ὁ καθάπερ εἶπον ) ζήτησις ἄξιος εἰμί . καί γάρ εἰμί μέν ὡς εἷς ἀρχή ὁ ἐναντίος λαμβάνω , δύο ἄν ἄγω ἀρχή ὅς τε ὕλη καί ὁ ἐναντίος · εἰμί δέ ὡς δύο ὁ ἐναντίος , τρεῖς εἰμί ὁ ἀρχή . ἀγαθός δέ διά ὁ στέρησις ἀμφίβολος εἴρω ἢ αὐτός δοκέω ὁ ὕλη ἢ εἰμί καί διαφέρω κατά συμβαίνω ἀρχή εἰμί . ἄπορος οὖν εἴτε δύο ἀρχή ὁ εἶδος καί ὁ ὕλη , εἴτε τρεῖς καί ὁ στέρησις προσλαμ - βαίνω , εἴτε πῶς μέν δύο πῶς δέ τρεῖς , ὅσπερ καί ἀληθής φαίνω . οὗτος γάρ εἰμί ὁ ἐφεξῆς ὑπό αὐτός διαρθρέω . καί περί οὗτος εἰμί ὁ πολύς ἀπορία , πότερος ὁμοίως ὁ ἐναντίος ἀρχή , ἢ ὁ μέν κατά ἑαυτοῦ , ὁ δέ κατά συμβεβηκός . καί δή καί συμπεραίνω οὗτος ὁ λόγος ἐπάγω “ διό εἰμί μέν ὡς δύο λεκτέος εἰμί ὁ ἀρχή , εἰμί δέ ὡς τρεῖς · καί εἰμί μέν ὡς ὁ ἐναντίος , εἰμί δέ ὡς οὖ . ἐπεί δέ ἐκ ὁ μεταβολεύς μάλιστα καί ὁ γένεσις ὁ ἀρχή εὑρίσκω ὁ γίγνομαι προτίθημι , ὁ δέ γίγνομαι ὁ μέν κατά τίς ὁ συμβεβηκός γίγνομαι πρόδηλος ἔχω ὑπόκειμαι ὁ οὐσία , ὁ δέ κατά οὐσία γίγνομαι ἄδηλος ἔχω ὁ ὑπόκειμαι , διά οὗτος κοινῶς πρῶτος περί γένεσις ποιέω ὁ λόγος καί παράδειγμα παρατίθημι ὁ κατά τίς ὁ συμβεβηκός μεταβολεύς , ὕστερος ὁ κατά οὐσία γένεσις διακρίνω οὗτος καί δείκνυμι καί ἐπί ἐκεῖ - νῆς ὁ ὁ ὑπόκειμαι χρεία , καί ὅπως ἔχω καί πρός ἐκεῖνος ὁ στέρησις . κοινός δέ ὁ λόγος εἶπον , καί ὅτι οὖον μόνος ὁ φυσικός ἀλλά καί τῆ τεχνικός προσχράομαι γένεσις · τοιοῦτος γάρ ὁ ὁ μουσικός . ὅτι δέ ὁ ὁ κοινός καί ὁλοσχερής θεωρία ὡς πρός ἐγώ πρότερος ὁ ἴδιος εἰμί , εἴρω εὐθύς ὁ πραγματεία ἄρχω . καί δῆλος καί ἐκ ὁ ἐνταῦθα λεγο - Μένων , ὅτι ὁ ἐκεῖ “ καθόλου ” εἴρω , ἐκ ὅς λέγω “ εἰς ὁ καθίημι δήω προΐημι ” , ὁ κοινός καί ὁλοσχερής εἰμί , ὅσπερ εἰμί ἐγώ γνωρι - μώτερα . p . 189 b 32 φημί γάρ γίγνομαι ἐκ ἄλλος ἄλλος καί ἐκ ἕτερος ἕτερος ἠώς ὁ καί γάρ ἐκ ἄμουσος καί ὁ ἄμουσος γίγνομαι μουσικός . διό καί ἐπί ὁ σύγκειμαι ὡσαύτως · καί γάρ ἐκ ἄμουσος ἄνω . θρώπου καί ἄμουσος ἄνθρωπος γίγνομαι λέγω μουσικός . ἐντεῦθεν καί ὁ ὁ ὑπόκειμαι φύσις εὑρίσκω ἐναργής πρός - θέτης , κἀν ἤδη οὗτος ὅτι εἰμί εὑρίσκω τε καί διαφορά ἐγώ ὁ στέρησις πρός ὁ ὑπόκειμαι παραδίδωμι , πρῶτος μέν απατός ὁ λέγω διάφορος ἐπιχειρέω , εἶτα καί ἐκ αὐτός ὁ πρᾶγμα ὁ φύσις . μεταχειρίζω δέ ὁ λόγος οὕτως · ὁ γένεσις καί ὅλως ὁ μεταβολή ὁ μέν εἰμί ἁπλόος , ὁ δέ σύνθετος · ἁπλόος μέν ὡς ὅταν ὁ ἄν - θρωπον λέγω γίγνομαι μουσικός , γίγνομαι μέν ὁ ἄνθρωπος λαμβάνω , ὅς δέ γίγνομαι ὁ μουσικός · ἢ σύνθετος δέ , ὅταν ὁ μή μουσικός ἄνθρωπος λέγω γίγνομαι μουσικός . ἄνθρωπος . διά ποῶ οἴομαι τέως ὁ κοινωνία ὑποδείκνυμι ὁ τε ὑπο - κεῖμαι καί ὁ στέρησις ὑπόκειμαι μέν γάρ ὁ ἄνθρωπος , στέρησις δέ ὁ ἄμουσος , καί ἄμφω ὁμοίως λέγω γίγνομαι ὅσπερ ὁ εἶδος ) , εἶτα λοιπός ὁ διαφορά παραδίδωμι , καί πρῶτος πάλιν ὁ ἀπό ὁ λέγω · οὗτος γάρ , φημί , ὁ μέν ἄμουσος καί ὁ τοιοῦτος οὖον μόνος λέγω ὅδε τίς γίγνομαι οἷος ὁ ἄμουσος μουσικός , ἀλλά καί ἐκ οὗτος , οἷος ἐκ μή μουσικός μουσικός . ὁ δέ ἄνθρωπος καί ὅλως ὁ τοιοῦτος οὐ ὁμοίως ἔχω · οὖον γάρ λέγω ἐκ ἄνθρωπος μουσικός γίγνομαι , ἀλλά ὁ ἄνθρωπος μουσικός . καί εἰμί ἐν ὁ λέγω ὁ διαφορά . δύο οεʹ ἐκ ὁ πρᾶγμα , ὅτι ὁ γίγνομαι ὅσπερ ὁ εἶδος ὁ μέν ὑπομένω γίγνομαι ( ὁ στατός ὁ γάρ ἄμουσος οὐ ὑπομένω ὁ μουσικός ) . οὗτος οὖν διά-ὁρίζω ὁ τε διχῶς λέγω ὁ γίγνομαι ὁ ὡς ἀπολάω ἢ ὡς σύνθετος καί ὁ διά - φέρω ὁ γίγνομαι κτάομαι τε ὁ λέγω καί κατά ὁ ὑπομένω ἢ μή ὑπο - μένω , | πανταχόθεν οὗτος εἰμί λαμβάνω , ὅτι δεῖ τίς πάντως ὑπόκειμαι ὁ γίγνομαι , οὗτος δέ εἰμί ὁ ὁ ἐκ ὅς λέγω γίγνομαι οἷος ὁ ἄμουσος ἢ ὁ λέγω γίγνομαι οἷος ὁ ἄνθρωπος · ὅσπερ καί εἰμί ἀριθμός ὅς εἰμί διότι ὁ ἕτερος κατά ἑαυτοῦ ὑφίστημι οὖον δύναμαι ) , ἀλλά ὁ λόγος ἕτερος · οὖον αὐτός ὁ ἄνθρωπος καί ὁ ἄμουσος . καί προσαρμόζω λοιπός ὁ ὁ ὑπόκειμαι καί ὁ στερέω . καί πρῶτος ὁ κατά ὁ πρᾶγμα διά - φορά διανέμω λέγω , ὅτι ὁ μέν ὑπομένω ὁ ὑπόκειμαι εἰμί , ὁ δέ ἕξις - ἵστημι ὁ στέρησις , μέγας οὗτος εὑρίσκω διαφορά καί ὁ αἴτιος πρό - δῆλος ἔχω . ὁ μέν γάρ ὑπόκειμαι ἅτε μηδέ ἐναντίος ὑπάρχω ὁ εἶδος ὑπομένω προσέρχομαι αὐτός . ὁ δέ στέρησις ἀντίκειμαι καί ἀσύνακτος εἰμί πρός αὐτός ἐξίστημι πάντως ἐπεισέρχομαι ὁ εἶδος . εἶτα ὁ κατά ὁ λέγω διαφορά ἐπάγω , ὁ μέν ἐπί ὅς ὁ ὅδε καί ὁ ἐκ ὅδε λέγω ὁ στερέω προσαρμόζω , ὁ δέ ἐπί ὅς ὁ ὅδε μόνος ὁ ὑπόκειμαι . εἰμί δέ ποτός καί ἐπί οὗτος ὁ ἐκ ὅδε λέγω , οἷος ἐκ χαλκός ἀνδριάς λέγω γίγνομαι , οὐκέτι καί ὁ ὅδε ἐπί ὁ αὐτός λεʹ - γόμος · οὖον γάρ ὅτι ὁ χαλκός γίγνομαι ἀνδριάς . ὥστε εἰμί ὁ μέν στέρησις ἀμφοτέρως λέγω καί ὅδε καί ἐκ ὅδε , ὁ δέ ὑπόκειμαι θατέρως μόνος καί οὗτος ἄν ἀλλήλων διαφέρω . εἰμί δέ χρή διορίζω ὅλως , ὁ μέν ἐκ ὅδε γίγνομαι μᾶλλον ὁ μή ὑπομένω , τουτέστι ὁ στερέω , προσήκω · δύναμαι γάρ καί ὁ μετά ὅδε δηλόω · ὁ μέντοι ὅδε γίγνομαι ὅδε ὁ ὑπομένω - νοῦς μᾶλλον ἁρμόζω . μένω γάρ τίς δεῖ γίγνομαι ὅσπερ γίγνομαι . ἀμελέω καί ὅταν ὁ ἄμουσος λέγω γίγνομαι μουσικός , κατά ὁ πρός ὁ ὑπο - κεῖμαι ἀναφορά λέγω · ἐκεῖνος γάρ ἁρμόζω . οὖον γάρ δή ὁ ἀμουσία αὐτός γίγνομαι μουσικός , ἀλλά ὁ ὁ ἀμουσία ὑπόκειμαι , κατά ὅς οὗτος ἔχω . ὥσπερ καί ὅταν ἐκ ὁ χαλκός λέγω ὁ ἀνδριάς γίγνομαι , κατά ὅς ἐν ὁ χαλκός ὁ ὁ ἀνδριάς εἰμί στέρησις ἀνώνυμος , κατά οὗτος λέγω . ἐπεί γάρ ἐκ στέρησις ὁ γένεσις , ὅταν ἀπορέω ὁ ὁ στέρησις ὄνομα , διά ὁ ὑπόκειμαι σημαίνω αὐτός ὡς ἐν οὗτος καί ὁ στέρησις εἰμί . ὁμοίως δέ καί ἐπί ὁ ἁπλόος ἔχω καί ὁ συντίθημι . καί γάρ ἐπί οὗτος ὁ μετά ὁ στέρησις ὑπόκειμαι οἷος ὁ ἄμουσος ἄνθρωπος οὐ ὑπομένω ὁ μετά ὁ εἶδος ὑπόκειμαι , τουτέστι ὁ μουσικός ἄνθρωπος , διά ὁ ἀντίκειμαι ὁ ἄμουσος ὁ μουσικός . καί μέντοι καί ἐκ ἄμουσος ἄνθρωπος καί ὁ ἄμουσος ἄνθρωπος γίγνομαι λεʹ - γόμος μουσικός ἄνθρωπος . Ἄτη μέν ὁ ὅλος ὁ λέγω ἔννοια . ἐν δέ ὁ κατά μέρος ὁ μέν γίγνομαι ὁ ὑπόκειμαι καί ὁ στέρησις φημί οἷος ὁ ἄνθρωπος καί ὁ ἄμουσος , ὁ δέ ὅς γίγνομαι ὁ εἶδος οἷος ὁ μουσικός . ὑπόκειμαι δέ ὁ γίγνομαι εἶπον , οὖον ὁ ὕλη μόνος νῦν ὑπόκειμαι λέγω , ἀλλά ὅλος ὁ γίγνομαι ἐν ὅς καί ὁ ὕλη καί ὁ στέρησις . οὗτος οὖν , φημί , ὁ γιννάω - μένω εἰμί καί ἀριθμός εἰμί εἷς διότι συντρέχω εἰς αὐτός ὁ τε ὑπόκειμαι καί ὁ στέρησις ὡς μή δύναμαι ὁ στέρησις κατά ἑαυτοῦ ὑφίστημι ) , ἀλλά ὁ εἶδος γε διάφορος εἰμί . ἐπεί δέ μή κύριος ἐπί αὐτός εἴρω ὁ ὁ εἶδος διαφέρω καί ὁ ὕλη ἀναιδέω παντελῶς ὗσις καί ὁ στέρησις ἀπουσία εἰμί ὁ εἶδος , γοργός ὁ ὁ εἶδος οὐ εἷς μεταβάλλω εἰς ὁ ὁ λόγος διάφορος εἶπον ὁ γάρ εἶδος λέγω καί λόγος αὐτός . οὖον γάρ ὁ αὐτός λόγος ἄνθρωπος καί ἄμουσος . ὅτι δέ ὁ Στέ - ῥῆσις καί ὑπάρχω ὁ ὕλη καί ὡς συμβαίνω ὑπάρχω , καί προέρχομαι μέν εἰμί δῆλος λέγω δέ καί νῦν . μή ὑπάρχω μέν γάρ ὁ στέρησις οὐ ἄν εἰμί γένεσις . ἐκ γάρ μή τοιοῦτος ὁ γένεσις καί φύζω · μή κατά συμβαίνω δέ ὑπάρχω ἀλλά κατά ἑαυτοῦ , φθείρω εἄν ὁ ὑπόκειμαι ἐν ὁ ὁ στέρησις ἀποβολή , εἴπερ ὁ εἰμί αὐτός σύν ὁ στερέω εἰμί . ἀλλά εἰμί ὁ ὑπόκειμαι δύναμις , ὁ δέ δύναμις ἐν στερέω , πῶς οὖον ὁ οἰκεῖος λόγος στέρησις εἰμί ὁ ὑπόκειμαι ; ἤ φημί ἐνέργεια ὑπόκειμαι αὐτός εἰμί · οὖον γάρ δή καί οὗτος δύναμις ἔχω · συμβαίνω δέ αὐτός ὁ δύο - νάω κοινωνέω ὁ εἶδος · ὥστε καί ὁ στέρησις ὁ εἶδος , ὅς μέλλω δέχομαι , συμβαίνω ἄν αὐτός εἰμί . “ ὅταν γάρ , φημί Ἀλέξανδρος , ὡς ὕλη τις λαμβάνω , τότε εἰμί μετά στέρησις · ὅταν δέ αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὁ ὑπόκειμαι , οὖον μετά στέρησις . ὁ μέντοι Βόηθος λέγω ὅτι “ ἄμορφος μέν εἰμί καί ἀνείδεος ὕλη λέγω · ὁ γάρ ὕλη πρός ὁ εἰμί ὀνομάζω δοκέω · ὅταν δέ δέχομαι ὁ εἶδος , οὐκέτι ὕλη ἀλλά ὑπόκειμαι λέγω · ὑπο - κεῖμαι γάρ τίς λέγω ὁ ἤδη φέρω . μήποτε δέ ὕλη μέν ὡς ἔσχατος λέγω , ὑπόκειμαι δέ ὡς πρός ὁ εἶδος , εἴτε ἔχω ἤδη ὁ εἶδος εἴτε μέλλω δέχομαι αὐτός . “ ἄποιος δέ , φημί ὁ Ἀλέξανδρος , κατά ὁ ἑαυτοῦ λόγος ὁ ὕλη , οὐ ὡς ἐν στερέω εἰμί ποιότης καί γάρ ὁ στέρησις ποιότης ) , ἀλλά ὡς ἐν ἀπόφασις · ὥσπερ γάρ ὁ εἶδος οὕτως καί ὁ ΣΤΕ - ῥῆσις εἰμί δεκτικός . οὗτος ὁ Ἀλέξανδρος λέγω ἐφίστημι ἄν τις , πρῶτος μέν , εἰμί ὁ στέρησις ποιότης , ὁ δέ ποιότης εἶδος τίς , πᾶς δέ εἶδος γενητός εἰμί στέρησις , εἰμί καί ὁ στέρησις στέρησις · εἰμί δέ ὁ στέρησις ἀπουσία , καί ἀπουσία εἰμί ἀπουσία καί οὗτος ἐπί ἤπειρος . ἔτι δέ εἰμί ὡς ὁ εἶδος οὕτως καί ὁ στέρησις εἰμί δεκτικός ὁ ὕλη , ὅταν ὁ εἶδος πάρειμι στέρησις ἔχω ὁ στέρησις . ἢ οὖν ὁ εἶδος εἰμί ὁ στέρησις ὁ ΣΤΕ - ῥῆσις , ὅσπερ ἄτοπος , ἢ εἰμί τις ἄλλος στέρησις σύνειμι ὁ εἶδος . καί τίς εἰμί ὁ ἐκεῖνος ἀντίκειμαι εἶδος , εἴπερ πᾶς στέρησις πρός εἶδος ἀντί - κεῖμαι ; μήποτε οὖν ἄλλος εἰμί ὁ ἐν κατηγορία στέρησις ἀντίκειμαι ὁ ἔχω ὡς ὁ τυφλότης ὁ ὁράω , ὅστις οὐδέ ἀνακάμπτω εἰς ὁ ἕξις μετέχω πως ὁ ποιότης καί αὐτός καί παραχράομαι ὁ εἶδος ὅς λέγω Στέ - ῥῆσις . περί εἰμί ὅδε γράφω ὁ Ἀριστοτέλης · “ ἐπί δέ γε ὁ στέρησις καί ὁ ἕξις ἀδύνατος εἰς ἀλλήλων μεταβολή γίγνομαι . ἀπό μέν γάρ ὁ ἕξις ἐπί ὁ στέρησις γίγνομαι μεταβολή , ἀπό δέ ὁ στέρησις ἐπί ὁ ἕξις ἀδύνατος . οὔτε γάρ Τυφλὸς γίγνομαι τις πάλιν ἀναβλέπω , οὔτε φάω - Λακρός εἰμί πάλιν κομήτης γίγνομαι , ἵημι νωδός εἰμί πάλιν ὀδούς φύω . ἄλλος δέ τίς εἰμί οὗτος ὁ στέρησις ἀντίκειμαι ὁ εἶδος καί | ἀνακάμπτω εἰς αὐτός , ὥστε κατά ὁ εἰς ἀλλήλων οὗτος μεταβολή ἐπιτελέω ὁ γένεσις καί ὁ φθορά . καί ἐκεῖνος μέν μετά ὁ εἶδος εἰμί πήρωσις εἰμί ὁ εἶδος , οὗτος δέ καί πρό ὁ εἶδος καί μετά ὁ εἶδος ὡς ἀπουσία τις μετά ἐπιτηδειότης ὁ πρός ὁ εἶδος θεωρέω . ὥστε οὐδέ στέρησις ἄν εἰμί στέρησις , ἀλλά εἶδος καί στέρησις μόνος ἀπουσία τις εἰμί ὁ εἶδος · καί ὅταν πείρω ὁ εἶδος , οὖον πάρειμι ὁ στέρησις . οὖον μέντοι οὐδέ ἀπουσία ὁ στέρησις πάρειμι ὡς ἄλλος στέρησις · εἶδος γάρ ἀπουσία στέρησις ἀλλά οὐ στέρησις . καί ὁ μέν εἶδος πάρειμι καί ἄπειμι λεʹ - γοῖτος ἄν , οὔτε δέ ὁ παρουσία πάρειμι ἢ ἄπειμι , ὡς ἄλλος γίγνομαι πῃ · Ρουσιάν ὁ παρουσία , ἵημι ὁ ἀπουσία · καί γάρ ὅταν συνάπτω τις καί χωρίζω ἀπό ἀλλήλων , οὖον λέγω ὁ χωρισμός χωρισμός εἰμί . p . 190 a 31 πολλαχῶς δέ λέγω ὁ γίγνομαι ἠώς ὁ ὁ δέ ἄλλος πᾶς κατά ὁ οὐσία . προτίθημι ἐπί πᾶς γένεσις ὁ τε ὑπόκειμαι εὑρίσκω καί ὁ διά - φορά αὐτός παραδίδωμι ὁ πρός ὁ στέρησις καί ἀπό ὁ εὔκολος ἄρχω προφανής γάρ εἰμί ὁ ὁ συμβεβηκός γένεσις περί ὑποκει - μένω ὁ οὐσία ἐπιτελέω ) , μέτειμι λοιπός ἐπί ὁ δείκνυμι , ὅτι καί ἐπί ὁ οὐσία ὑπόκειμαι τις δεῖ καί στέρησις πρός τε ὁ γένεσις ὁ οὐσία καί πρός ὁ φθορά . καί πρῶτος μέν ἐπισημαίνω , ὅτι πολύς - χῶς λέγω ὁ γίγνομαι καί τοσαυταχῶς ὅσος εἰμί ὁ γίγνομαι , ἐπί μέν ὁ ἐννέα κατηγορία οὖον γίγνομαι ἁπλόος λέγω , ἀλλά ὅδε τίς γίγνομαι . ὁ γάρ ὑπόκειμαι οὐσία οὖον γίγνομαι ἀπλόος , ἀλλά λευκός γίγνομαι ἢ τρίπηχυς ἢ δεξιός λέγω , ἐπί δέ ὁ οὐσία οἷος ὁ ἄνθρωπος , ὅτι γίγνομαι ἄνθρωπος λέγω , ἀλλά οὖον ὅδε τίς γίγνομαι . οὗτος δέ αἴτιος ὁ ὁ οὐσία μέν αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὑφίστημι κατά ἑαυτοῦ γίγνομαι . ὁ δέ ἄλλος ἐν ὁ οὐσία ὁ εἰμί ἔχω ὁ οὐσία κατά αὐτός λέγω γίγνομαι , ἀλλά οὐ ἁπλόος οὐδέ κατά ἑαυτοῦ . διό κατά μέν ὁ ἄλλος ὁ γένεσις ἐπιτελέω φανερός ὅτι ἀνάγκη εἰμί ὑπόκειμαι ὁ τίς γίγνομαι . δεῖ γάρ εἰμί πάντως ὅς λέγω ὅδε τίς γίγνομαι οἷος λευκός ἢ τρίπηχυς , διότι ὁ συμβεβηκός πᾶς ἐν ὑπόκειμαι ὁ οὐσία εἰμί . ἐπεί δέ ὁ οὐσία οὐ εἰμί ἐν ὑπόκειμαι ὥσπερ ὁ ἄλλος , οὐ οὕτως φανερός εἰμί αὐτός ὁ κατά ὁ γένεσις καί ὁ φθορά ὑπο - κεῖμαι . p . 190 b 1 ὅτι2 δέ καί ὁ οὐσία ἠώς ὁ οἷος ὁ τρέπω κατά ὁ ὕλη . ὅτι2 μέν ὁ ἄλλος κατηγορία ἐν ὑπόκειμαι ὁ οὐσία εἰμί ὁ γίγνομαι καί φθείρω ἔχω προσεχῶς περί ὁ οὐσία ὡς ὑπόκειμαι , δῆλος . καί αὐτός δέ ὁ οὐσία ὁ γενητός καί ὅλως ὅσος παρά ὁ πρότερος εἴρω , ὁ ὅδε τίς εἰμί λέγω , ἁπλόος εἰμί εἰμί καί οὖον ὅδε τίς εἰμί , τουτέστιν οὐσία καί οὖον συμβεβηκός , ἄν μή ἐν ὑπόκειμαι ὁ εἰμί ἔχω , ἀλλά ἔχω τίς πάντως ἐν ἑαυτοῦ ὑπόκειμαι κατά αὐτός , περί ὅς ὁ γίγνομαι καί φθείρω συμβαίνω αὐτός . οὗτος δέ πρῶτος μέν δείκνυμι διά ὁ επά - Γωγής . ἀεί γάρ εἰμί τίς ὑπόκειμαι ὁ γένεσις ὥσπερ ἐπί φυτός ζῷον ὁ σπέρμα . οὗτος γάρ ὑπομένω ἅμα καί ἀλλοιόω γίγνομαι ὁ φυτόν καί ὁ ζῷον . μετά δέ ὁ ἐπαγωγή καθολικός φημί ὁ Αλέ - ξανδρος ἀποδείκνυμι χράω ὁ Ἀριστοτέλης δείκνυμι , ὅτι κατά πᾶς ὁ ὁ γίγνομαι τρόπος ἐκ ὑπόκειμαι γίγνομαι ὁ γίγνομαι , καί ὁ καθόλου συναποδείκνυμι καί ὁ ἐπί ὁ οὐσία , εἰμί γε καί ὁ οὗτος γένεσις ὑπό ὁ ἐκτίθημι τρόπος εἰμί . διό καί ὁ γίγνομαι ἁπλόος ἀντί ὁ καθόλου καί καθάπαξ ἀκούω , ὡς ἐπανέρχομαι αὐτός πάλιν ἐπί ὁ κοινός ὁ γενή - σέως τρόπος , ἐν ὅς καί ὁ κατά οὐσία συλλαμβάνω • “ ὁ γάρ ἀλλοιόω , φημί , ὑποτάσσω καί ὁ κατά οὐσία γένεσις , καί ἴσως εἶπον ἄν οὐ ὅτι ἀλλοίωσις εἰμί , ἀλλά ὅτι οὐ ἄνευ ἀλλοίωσις ” . οὕτως μέν οὖν ὁ Αλέ - ξανδρος . καί ἔοικα καί Συριανός ὁ μέγας ὁ τοιοῦτος ἐξήγησις ἄπους - ξομαι . μήποτε δέ ὁ κατά οὐσία γίγνομαι εἰμί ὁ διαίρεσις οὗτος . καί γάρ ὁ σχῆμα εἶδος καί οὐσία ὁ ἀνδριάς εἰμί , ἀλλά οὖον ποιότης . ἄλλος γάρ καί οὐ ἀλλοῖος γίγνομαι ὁ εἶδος , εἰμί ἐκ σφαῖρα ἀνδριάς γίγνομαι . εἰμί δέ ὁ ἄλλος εἶδος παραλαμβάνω , πῶς ὁ κύριος ἀλλοίωσις κατά ποιότης εἰμί μεταβολή Μένων ἄτρεπτος ὁ ὑπόκειμαι κατατροπή αὐτός ἐν - εῦθον παραλαμβάνω , ὅστις κατά οὐσία εἰμί ; πῶς δέ εἰμί εὔλογος μετά ὁ ἀποσκευάζω ὁ ἄλλος γένεσις πάλιν ἐπί αὐτός ἔρχομαι ; εἰμί δέ καί ποιέω οὗτος , διά τίς μή πᾶς , ὅς ἔμπροσθεν μιμνήσκω , παραλαμβάνω ἐν τῆ ἀπαρίθμησις ; καί γάρ καί ὁ πρός τίς καί ὁ ποτέ καί ὁ ποῦ ἐν ἐκεῖ - νόος μνημονεύω . καίτοι ἀπαράλειπτος καί οὗτος ὁ διαίρεσις ὁ ἐξηγέομαι - ὁ εἰμί ὁμολογέω . μήποτε οὖν καί ἐνταῦθα γίγνομαι ἀπλόος εἶπον ὁ κύριος καί κατά οὐσία γίγνομαι . καί γάρ πρότερος εἶπον , ὅτι ἀπλόος γία - νω μόνος λέγω ὁ οὐσία , ὁ δέ ἄλλος οὐ ἀπλόος γίγνομαι , ἀλλά ὅδε τίς γίγνομαι · καί ἔχω οὕτως ὁ ἀκόλουθος ὁ διδασκαλία μετά ὁ επά - γωγικὴν πίστις ὁ διά ὁ σπέρμα καί ἐκ ὁ διαίρεσις ὁ ἀνάγκη προστίθημι ὁ ἐκ ὑπόκειμαι καί στέρησις μή μόνος ὁ συμβεβηκός ὡς δείκνυμι πρότερος , ἀλλά καί αὐτός γίγνομαι ὁ οὐσία . | καί εἰμί ἄν ὁ διά - ρεσις τοιοῦτος · ὁ γίγνομαι κατά οὐσία ὁ μέν ὡς ἁπλόος γίγνομαι ὁ δέ ὡς σύνθετος . ὁ μέν οὖν σύνθετος σύνθεσις ὡς ὁ οἰκίον , ὁ δέ ἁπλόος ὁ μέν διά βάθος ὁ δέ ἐπιπολή , καί ὁ μέν ἐπιπολή μετασχημάτισις ( καί γάρ καί οὗτος οὐσιώδης γένεσις , ὅταν ἐκ σφαῖρα ἀνδριάς γίγνομαι ) , ὁ δέ διά βάθος ὁ μέν κατά ὅλος ὡς ἄνθρωπος ἐκ σπέρμα ἀλλοῖος - μένω , ὁ δέ κατά μέρος · καί οὗτος ὁ μέν ἐν πρόσθεσις ὡς ὁ αὖος - ξαίνω ὁ δέ ἀφαίρεσις ὡς ὁ μειόω . καί γάρ καί αὐξάνω καί μειόω γένεσις εἰμί καί φθορά μερικός . καί ἐφίστημι , ὅτι οὖον πῃ - ῥέβω ἀλλοίωσις ἐνταῦθα ὁ κατά ποιότης μόνος ἢ μεταβολή , ἀλλά ὁ κατά τροπή ὁ ὕλη οἷος ὁ σπέρμα ἐπί ὁ φυτός καί ὁ ζῷον , κατά ὅς ὁ κατά οὐσία γένεσις ἐπιτελέω . εἰμί δέ ὁ μεταβολή ἀπαριθμέω , πῶς ὁ κατά τόπος οὖον παραλαμβάνω ; πῶς δέ ὁ κατά ὁ σχῆμα ἀντιδιαιρέω πρός ὁ ἀλλοίωσις ; ζητέω δέ ὁ Ἀλέξανδρος , πῶς ὡς δύο τρόπος τίθημι ὁ τε μετέχω ΜΑΤ Ἶσις καί ὁ ἀλλοιόω ( εἰμί γάρ ποιότης καί ὁ σχῆμα , ἀλλοίωσις εἰμί καί ὁ κατά ὁ σχῆμα μεταβολή ) , οὐ ἁπλόος φημί εἰμί ὁ ὁ ἀλλοίωσις , ἰάλλω ὁ μέν μεταχηματιζό - μένω ἐν τγ͂ͅ ὁ τάξις καί θέσις ὁ ὑπόκειμαι ἀλλαγή ὁ γένεσις ἔχω , ὁ δέ ἀλλοιόω ποιότης , φημί , τις καί πάθος ἀλλάσσω , οὐδείς ὁ ὑπόκειμαι , καθό εἰμί ὑπόκειμαι , μεταπίπτω ἐν τῆ ἀλλοιόω . ἰδίως γάρ ἀλλοίωσις ὁ κατά ὁ παθητικός ποιότης μεταβολή . εἰμί δέ οὗτος οὕτως ἔχω , πῶς ἐπάγω ὅτι Ίτη ἀλλοιόω ὑποτάσσω καί ὁ κύριος γένεσις . ὁ γάρ κατά ὁ παθητικός ποιότης μεταβολή οὐ ἄν εἰμί κύριος γένεσις . p . 1901)9 Πάν δέ ὁ οὕτως γίγνομαι φανερός ὅτι ἐκ ὑπόκειμαι γίγνομαι ἠώς ὁ ὁ δέ χαλκός ἢ ( xov ) λίθος ἢ ὁ χρυσός ὁ ὑπόκειμαι . El πᾶς μέν ὁ κύριος γίγνομαι κατά τις οὗτος γίγνομαι ὁ τρόπος , ὁ δέ κατά οὗτος γίγνομαι ὁ τρόπος ἐκ ὑπόκειμαι γίγνομαι , δῆλος ὅτι πᾶς ὁ κύριος γίγνομαι ἐκ ὑπόκειμαι γίγνομαι . ὅτι δέ ὁ εἴρω - Μένων gκστον ἐκ ὑπόκειμαι γίγνομαι , δῆλος εἰμί προχειρίζω ἐγώ . καί γάρ ἐπί ὁ μετασχηματίζω εἰμί τίς ὅς μετασχηματίζω καί ἐπί ὁ ὁ ἀφαίρεσις γίγνομαι εἰμί τίς ὅς ἀφαιρέω καί ἐπί ὁ πρόσθεσις εἰμί τίς ὅς προστίθημι καί ἐπί ὁ σύνθεσις ὁ συντίθημι εἰμί καί ἐπί ἀλλοίωσις εἰμί τίς χρή ὁ ἀλλοιόω . εἰμί οὖν καί ὑπόκειμαι τίς εἰμί ἐν πᾶς γένεσις τγ͂ τε οὐσιώδης καί ὁ κατά τίς ὁ συμβεβηκός , εἰμί δέ καί ὁ ὁ ὑπόκειμαι ἐπιγίγνομαι , δῆλος ὅτι πᾶς ὁ γίγνομαι σύνθετος εἰμί ἐκ τε ὁ γίγνομαι τουτέστι ὁ εἶδος οἷος ὁ μουσικός ( πάλιν γάρ οὗτος ὡς σαφής προχειρίζω ὁ παράδειγμα . ὅς καί ὑπό - νοια ἴσως παρέχω ὁ κοινῶς πάλιν περί πᾶς λέγω γένεσις ) καί ἐκ ὁ ὅς γίγνομαι . δισσός δέ οὗτος , ὁ τε ὑπόκειμαι καί ὁ ἀντίκειμαι ὁ εἶδος . καί γάρ ὅτι ὁ ἄνθρωπος καί ὅτι ὁ ἄμουσος γίγνομαι μουσικός λεʹ - γόμος . ἀντιστρόφως δέ νῦν ὁ πρόσθεν γίγνομαι μέν ὁ εἶδος καλέω , ὅς γίγνομαι δέ ὁ ὕλη καί ὁ στέρησις , ἐνδείκνυμι οἴομαι ὅτι ἑκατέρως καλέω δυνατός . παράδειγμα δέ παρατίθημι ὁ ἐκ ὅς γίγνομαι ὁ γιννάω - μένω ὁ τε ἄμουσος καί ὁ ἄνθρωπος , ὁ γίγνομαι οὖον παρατίθημι ὡς σαφής ἐκ ὁ ἀντίκειμαι . διό καί ἀντίκειμαι καλέω ὁ Στέ - ῥῆσις , ὁ δέ ὁ ἄμουσος ἀντίκειμαι πρόδηλος ὅτι ὁ μουσικός εἰμί . καί οὗτος δέ ὁ παράδειγμα παρατίθημι διά ὁ διορίζω ὁ ὑπόκειμαι ὁ στέρησις . p . 190bl7 Φανερός οὖν ὡς εἴπερ εἰμί αἰτία καί ἀρχή ὁ φύσις εἰμί ἠώς ὁ δῆλος οὖν ὡς γίγνομαι ἄν ὁ γίγνομαι ἐκ οὗτος . δείκνυμι ὅτι ὁ γίγνομαι ἅπας σύνθετος εἰμί σύγκειμαι ἐκ τε ὁ γίγνομαι καί ὁ ὅς γίγνομαι , τουτέστιν ἐκ τε ὁ εἶδος καί ὁ ὑπόκειμαι , διά οὗτος λοιπός δείκνυμι ὅτι ὁ γίγνομαι καί ὁ ὅς ἰνέω ἀρχή καί στοιχεῖον εἰμί , καί ὅτι πῶς μέν δύο οὗτος , πῶς δέ τρεῖς , συλλογίζομαι οὕτως · ὁ φυσικός καί γενητός ἅπας σύγκειμαι κατά ἑαυτοῦ ἐκ πρῶτος ὁ τε ὑπόκειμαι καί ὁ εἶδος * ὁ σύγκειμαι κατά ἑαυτοῦ καί μή κατά συμβαίνω ἐκ πρῶτος ὁ τε ὑπόκειμαι καί ὁ εἶδος ἀρχή ἔχω ὁ τε ὑπόκειμαι καί ὁ εἶδος · σύγκειμαι γάρ ὁ μουσικός ἄνθρωπος ἐκ εἰς - θρώπου καί μουσικός προσεχῶς , διό καί διαλύω εἰς οὗτος . ἐπεί δέ ὁ ὑπόκειμαι ἀριθμός μέν εἰμί εἷς ἐάω δέ καί λόγος δύο , καί ὁ μέν κατά ἑαυτοῦ εἰμί ὁ ὕλη ὁ δέ κατά συμβαίνω ὁ στέρησις , συνάγω ὅτι κατά μέν τις τρόπος δύο εἰμί ὁ ἀρχή ( εἰμί τις ὁ ἀριθμητός καί κατά ἑαυτοῦ ἐνυπάρχω ὁ σύνθετος στοιχεῖον λαμβάνω , ἐκ ὅς πρῶτος εἰμί κατά ἑαυτοῦ καί μή κατά συμβεβηκός ) , κατά δέ τις τρόπος τρεῖς εἰμί τις καί ὁ στέρησις ὡς ἀρχή καί στοιχεῖον λαμβάνω , διότι εἰμί ἐν ὁ ὑπόκειμαι πρίν γίγνομαι ὁ συντίθημι ) . καί οὐ ἄν γίγνομαι ὁ συντίθημι μή πρότερος ἐξίστημι ἐκεῖνος . ὁ γάρ ἄνθρωπος οὐ ἄν γίγνομαι μουσικός μή πρότερος ἄμουσος εἰμί καί ὁ ἄμουσος ὑποχωρέω . ὥστε ὁ φυσικός πᾶς στοιχεῖον καί ἀρχή ἔχω κατά ἑαυτοῦ μέν δύο ὁ τε εἶδος καί ὁ ὕλη , κατά συμβαίνω δέ καί ὁ στέρησις , ὅτι ὁ ὕλη συμβαίνω οὗτος , ὅστις κατά ἑαυτοῦ αἴτιος δείκνυμι · ὁ δέ κατά συμβαίνω αἴτιος κύριος εἰμί . ὁ μέν ἐν ὅλος ὁ λέγω ἔννοια τοιοῦτος . σημειωτέος δέ , ὅτι ὁ ὁ αἴτιος καί ἀρχή ὄνομα καί ἐπί ὁ ὕλη τίθημι ὁ Ἀριστοτέλης , ἐν ὅς φημί , ὡς εἴπερ εἰμί αἰτία καί ἀρχή ὁ φύσις εἰμί . ὁ δέ ἐκ ὅς πρῶτος εἰμί ἢ γίγνομαι καί ὁ ἑξῆς εἴρω δηλόω , ὅτι ὁ στος - χειοιδεω ἀρχή ὁ λόγος ζητέω , ἐκ ὅς εἰμί ὅτε εἰμί καί γίγνομαι ὅτε γίγνομαι ὁ φυσικός πᾶς . ἐκ ὅς γάρ γίγνομαι ἐκ οὗτος καί εἰμί , καί ἐκ ὅς εἰμί ἐκ οὗτος καί γίγνομαι , μή κατά συμβαίνω ὁ ἐκ ὅς λαμβάνω ἐγώ ἀλλά κατά οὐσία , τουτέστιν ἐκ ὅς ὁ οὐσία συμπληρόω ὁ γι - νέμω . ἐκ ὅς γάρ οὕτως τίς γίγνομαι , οὗτος ἀρχή καί αἴτιος αὐτός εἰμί κύριος . προστίθημι δέ οὗτος καί διά ὁ στέρησις , διότι λέγω μέν καί ἐκ ὁ ἐναντίος καί μή ἐνυπάρχω γίγνομαι ὁ γίγνομαι , ἀλλά κατά συμβαίνω ἐκ οὗτος , καί οὐ οὕτως ὡς ἐν ὁ οὐσία αὐτός εἰμί καί συμ - πληρόω αὐτός ὁ εἰμί . ὁ δέ ἕκαστος ὅς λέγω κατά ὁ οὐσία ὁμοῖος εἰμί ὁ ἐν κατηγορία ἐπί ὁ ὁμώνυμος εἴρω “ ὁ δέ κατά ὄνομα λόγος ὁ οὐσία ἕτερος ” . ὡς γάρ ἐκ στοιχεῖον ἕκαστος σὺγ - κεῖμαι ἐκεῖνος , ὁ ὁ λέγω ἕκαστος κατά ὅς λέγω συμπληρόω ὁ οὐσία . σύγκειμαι , δέ φημί , ὁ μουσικός ἄνθρωπος ἐκ ἄνθρωπος καί μουσικός τρόπος τις · οὖον γάρ ὡς ὁ χωρίζω πάντῃ καί κατά ἴδιος εἰμί συντίθημι , ὡς πλίνθος καί λίθος . διό οὐδέ διαλύω οὕτως , ἀλλά εἰς ὁ λόγος καί εἰς ὁ ὁρισμός ὁ διάλυσις · ὥστε καί ἐκ οὗτος ὁ σύνθεσις . ἰστέον δέ ὅτι ἄλλος εἰμί ὡς ἀρχή καί στοιχεῖον ὁ φυσικός ζητέω , ἐκ ὅς πρῶτος ἐνυπάρχω εἰμί κατά ἑαυτοῦ καί μή κατά συμβεβηκός , καί ἄλλος μεταβολεύς ἀρχή ζητέω . καί κατά μέν ὁ πρῶτος ὁ στέρησις κατά συμβαίνω εἄν εἰμί αἴτιος ὡς μή ἐνυπάρχω , κατά δέ ὁ δύο κατά ἑαυτοῦ . ὡς γάρ ὁ εἰς ὁ εἰμί μεταβολεύς αἴτιος ὁ εἶδος , οὕτως ὁ εἰς ὁ μή εἰμί ὁ στέρησις . αἴτιος δέ ὁ στέρησις καί ὁ γι - νέομαι καί κατά ὁ παρουσία , ὅτι ἐκ μή τοιοῦτος δεῖ γίγνομαι , καί κατά ὁ ἀπουσία , ὅτι ἀπογίγνομαι αὐτός ἐπιγίγνομαι ὁ εἶδος . p . 190 b 23 εἰμί δέ ὁ μέν ὑπόκειμαι ἀριθμός μέν ὅς ἠώς ὁ ὁ οὗτος κατηγορέω . ὁ κοινωνία πάλιν ἐνταῦθα ὁ τε ὕλη καί ὁ στέρησις καί ὁ διαφορά αὐτός παραδίδωμι . καθόσον μέν γάρ σύν ὁ ὅλος καί ὁ στέρησις εἰμί , πρίν ἐπιγίγνομαι ὁ εἶδος , καί σύν αὐτός θεωρέω ὡς ὑπόκειμαι , κατά τοσοῦτος εἷς ὁ ἀριθμός εἰμί ὁ ὑπόκειμαι ὁ ἐκ ὕλη καί στερέω - σέως · καθόσον δέ ὁ μέν ὕλη ὑπομένω οἷος ὁ ἄνθρωπος ἢ ὁ χρυσός ἐν ὁ μετάπλασις ὁ χρυσός σκεῦος καί ὑπό δεῖξις πίπτω καί ὅδε τίς λεʹ - Γέτης χρύσεος γάρ καί ὁ μανιάκης , χρύσεος καί ὁ δακτύλιος ) ἐνυπάρχω ἀεί ὁ σύνθετος κατά ἑαυτοῦ ὁ ὕλη , κατά οὗτος καί ἀριθμητός εἰμί αὐτός . ὁ γάρ κατά ἑαυτοῦ ὑφίστημι καί ὑπό δεῖξις πίπτω ἀριθμητός κύριος . καί ὁ μέν ἄνθρωπος καί ὁ χρυσός , ὁ ἄτομος , ὅσπερ καί ὑπόκειμαι εἰμί , ἀπλόος ἀριθμητός καί ὅδε τίς ἕκαστος αὐτός · ἐπεί δέ προστίθημι οὗτος καί ὅλως ὁ ὕλη , ὁ δέ πρῶτος ὕλη οὐκέτι ὁμοίως ὁ ἄνθρωπος ἀριθμητός καί ὅδε , ἐπεί μηδέ δύναμαι Χωρὶς εἶδος ὑπό δεῖξις πίπτω , διά οὗτος προστίθημι ὁ ὅδε γάρ τίς ὁ μᾶλλον . οὖον γάρ ἁπλόος ὁ ὕλη ὅδε , ἀλλά καθόσον συνεργέω ὁ συναμφότεροι πρός ὁ εἰμί αὐτός ὅδε τίς οἷος γένος - ὁ καί αἰσθητός , ὑπομένω τε καί σῴζω ἐν αὐτός . ὅσπερ δηλόω διά ὁ καί οὖον κατά συμβαίνω ἐκ αὐτός γίγνομαι ὁ γίγνομαι . καί ὅλως ὁ ἀριθμητός καί ὅδε τίς ἔχω διά ὁ ὑφίστημι ἐν ὁ σύνθετος . ἄν γάρ μικρός ὁ εἶδος ἔχω οὗτος , ἀλλά μᾶλλον ὁ στέρησις . ὁ μέντοι στέρησις οὐ ἐν-ὑπάρχω ἐν ὁ γίγνομαι ὥσπερ ὁ εἶδος καί ὁ ὕλη , ὥστε οὐ εἄν ἐκ αὐτός λέγω πρῶτος καί κατά ἑαυτοῦ γίγνομαι εἰμί . ἀλλά οὐδέ ὅδε τίς διά οὗτος εἰμί ὁ συντίθημι , εἴπερ μή ὑπομένω καί εἴπερ ἀπουσία μόνος εἰμί · ὥστε οὐδέ ἀριθμητός οὗτος οὐδέ ὅδε τίς . οἷος γάρ ἀπόφασις τίς εἰμί ὁ στέρησις , εἰμί καί διαφέρω πῃ ὁ ἀπόφασις . ὁ δέ ἀπόφασις οὐ ἀριθμητός οὐδέ ὅδε τίς διά ὁ ἀόριστος . διαφέρω δέ ὁ Στέ - ῥῆσις ὁ ἀπόφασις ὁ προσσημαίνω ὁ ἐν ὅς εἰμί . ὁ γάρ ἄμουσος οὐ ἐν πᾶς , ἀλλά ἐν ἄνθρωπος . εἰμί δέ μή κατά ἑαυτοῦ εἰμί αἴτιος ὁ στέρησις , κατά συμβαίνω ἄν εἰμί , διότι συμβαίνω ὁ κατά ἑαυτοῦ αἴτιος ὁ ὕλη . καί γάρ καί εἰμί οὖον κατά ἑαυτοῦ εἰμί , ἀλλά κατά συμβεβηκός , εἴπερ ἀπουσία ὁ εἶδος εἰμί ἐν ὁ φύω . διό καί ἀριθμός εἷς ὁ ὑπόκειμαι , ἄν λόγος δύο . καί ὁ εἶδος δέ εἷς ὁ στοιχεῖον εἰμί ὁ συμπληρόω ὁ συντίθημι . ὥστε δῆλος γίγνομαι ἐκ ὁ εἴρω , καί πῶς δύο καί πῶς τρεῖς ὁ ἀρχή δύναμαι λέγω . Ἄξιος δέ ἐν οὗτος ἐφίστημι , πῶς ἀκόλουθος ὁ ἐν Τίμαιος περί ὁ ὕλη εἴρω ὁ Πλάτων γράφω νῦν ὁ Ἀριστοτέλης · γράφω γάρ οὕτως · “ ἐν ἵημι δέ ἐγγίγνομαι ἀεί ἕκαστος αὐτός φαντάζω καί πάλιν ἐκεῖθεν ἀπόλλυμι , μόνος ἐκεῖνος ὒ προσαγορεύω ὁ τε οὗτος καί ὁ ὅδε προσχράομαι ὄνομαι καί μετά ὀλίγος “ εἰμί γάρ πᾶς τις ἔχω - μάτη πλάσσω ἐκ χρυσός μηδείς μεταπλάσσω παύω ἕκαστος εἰς ἅπας , δείκνυμι δή τις αὐτός εἷς καί ἔρομαι τίς ποτός εἰμί , μακρός πρός ἀλέω - θεῖος | ἀσφαλής εἶπον ὅτι ὅρυξ ἐπεί δέ ὁ ὅδε τίς ποτέ μέν κατά ὁ ὑπομένω καί ὑπό δεῖξις πίπτω δοκέω λέγω , ποτέ δέ κατά ὁ ἐπί ἑαυτοῦ εἰμί καί οὔτε ἐν ἄλλος οὔτε ἄλλος , τοιοῦτος δέ ὁ συντίθημι , ἐνταῦθα μέν σύμφωνος ὁ Πλάτων ἐπί ὁ ὑπομένω αὐτός χράω · μετά ὀλίγος δέ κατά ὁ τέλειος καί συντίθημι αὐτός χράω ἀποφάσκω αὐτός ὁ ὕλη . p . 190 b 29 29 Διὸ εἰμί μέν ὡς δύο λεκτέος ὁ ἀρχή ἠώς ὁ καί ὁ ἀσχημάτιστος καί χαλκός . εἶπον πολύς εἰμί ἀπορία πότερος δύο ὁ ἀρχή ἢ τρεῖς καί δείκνυμι ὅτι πῶς μέν δύο πῶς δέ τρεῖς εἰμί , συμπεραίνω ὁ εἴρω φημί , εἰμί μέν ὡς δύο λεκτέος εἰμί ὁ ἀρχή , εἰμί δέ ὡς τρεῖς , δύο μέν , εἰμί ὁ κύριος τις ἀρχή λαμβάνω ὁ τε ὑπόκειμαι καί ὁ εἶδος · τρεῖς δέ , εἰμί καί ὁ κατά συμβαίνω ἀρχή ὁ δύο προσλαμ - βάνω ὁ στέρησις . προστίθημι δέ καί ἄλλος τρόπος , κατά ὅς εἰμί μέν ὡς δύο , εἰμί δέ ὡς τρεῖς δυνατός λέγω ὁ ἀρχή · δύο μέν γάρ , εἰμί τις ὁ ἐναντίος λέγω ἀρχή ὁ τε εἶδος καί ὁ στέρησις , διότι κατά ὁ εἰς ἀλλήλων οὗτος μεταβολή ὅς τε γένεσις ἐπιτελέω καί ὁ φθορά · εἰμί δέ ὡς ἀδύνατος δύο λέγω · ὑπό ἀλλήλων γάρ ὁ ἐναντίος πάσχω ἀδύ - νάω κατά ἑαυτοῦ εἰμί · οὖον γάρ ὑπομένω ἀλλήλων οὐδέ ἐπιδέχομαι οὐδέ γίγνομαι ὁ ἐναντίος ὅσπερ ὁ ἐναντίος . πῶς οὖν ἐκ ὁ ἐναντίος ὁ ἄλλος , εἴπερ μή πάσχω τίς ὑπό ἀλλήλων τἀναντία ; ἢ λύω ὁ ἄπορος οὗτος διά ὁ τρίτος ἀρχή τίθημι ὁ ὑπόκειμαι , ἐν ὅς καί δράω εἰς ἀλλήλων ὁ ἐναντίος δύναμαι . οὗτος γάρ οὐ εἰμί ἐναντίος ὑπομένω ἑκάτερος . καί οὕτως οὐκέτι δύο πάλιν , ἀλλά τρεῖς ὁ ἀρχή . ὥστε καί κατά οὗτος ὁ τρόπος ἀληθής εἶπον , ὅτι πῶς μέν δύο , πῶς δέ τρεῖς εἰμί ὁ ἀρχή . καί ἄλλως δέ πάλιν εἰμί λέγω ὅτι οὖον πλείων ὁ ἐναντίος ὁ ἀρχή . Ισά - ῥυθμός γάρ ὁ ἐναντίος δύο εἰμί ὁ κύριος ἀρχή ὁ τε ὑπόκειμαι καί ὁ εἶδος . ὥστε πάλιν τρόπος τις δύο εἰμί ὁ ἀρχή , οὖον παντελῶς δέ δύο , διότι ὁ ὑπόκειμαι , ἄν ἀριθμός εἰμί εἷς , ὁ λόγος δύο ὑπάρχω · ἄλλος γάρ ὡς ὕλη λόγος καί ἄλλος ὡς στέρησις , κἀν εἷς οὗτος ὁ ἀριθμός δοκέω . καί ἔοικα ἐν οὗτος κατά πολύς τρόπος ὁ ἐθέλω παραδίδωμι , πῶς μέν δύο , πῶς δέ τρεῖς δυνατός λέγω ὁ ἀρχή , πρῶτος μέν εἶπον , ὅτι ὡς μέν κατά ἑαυτοῦ δύο , ὡς δέ καί ὁ κατά συμβαίνω προστίθημι τρεῖς , εἶτα ὅτι ὡς μέν ὁ ἐναντίος δύο , ὡς δέ μετά ὁ ὑπόκειμαι τρεῖς , εἶτα ὡς μέν ἰσάριθμος ὁ ἐναντίος δύο , ὡς δέ ὁ ἕτερος διχή ὁ λόγος διαιρέω τρεῖς . “ ὁ δέ τρόπος τις καί ὁ δύο ὡς εἶπον εἴρω , ὡς ὁ Ἀλέξανδρος φημί , διότι οὖον δύο κατά ἀριθμός ὁ ὕλη καί ὁ εἶδος ὁ μή οἷος τε εἰμί ἴδιος ἑκάτερος αὐτός ὑφίστημι , ὁ δέ ὁ ἀριθμός ἕτερος ἐπί ἴδιος οὐσία χωρίζω εἰμί · ἢ εἶπον δύο τρόπος τις ἐπιφέρω ὁ τρόπος εἶπον ἀλλά δύο ὡς εἰμί - πεῖν ὁ ἀριθμός · εἷς γάρ ὁ ἀριθμός ὁ ὕλη μετά ὁ στέρησις καί εἷς ὁ εἶδος , τρεῖς δέ ὁ ὁ στέρησις ἕτερος εἰμί ὁ ὕλη κατά ὁ λόγος ἐφιστάνω δέ ὁ Ἀλέξανδρος ὅτι “ κοινός νῦν ὁ στέρησις ἐναντίος ὁ εἶδος λέγω . ἀντίκειμαι μέν γάρ , ἀλλά ὡς ὁ ἠρεμία ὁ Κίνη - τις , ὅστις πῶς ἀντίκειμαι , εἴρω ἐν ὁ πέμπτος ὅδε ὁ πραγματεία , ὅτι ὡς στέρησις ἀντίκειμαι ὁ κινέω ὁ ἠρεμία . ἀπουσία γάρ εἰμί κινέω - σέως καί οὐδείς ἄλλος , πλήν ὅτι οὐ ἐν πᾶς , ἀλλά ἐν ὁ φύω κινέω . ” 20 p . 191 a 3 πόσος μέν οὖν ὁ ἀρχίς ὁ περί γένεσις φυσικός ἠώς ὁ καί ὁ ἐναντίος δύο εἰμί . πάνυ ἀκριβῶς εἶπον ὁ ἀρχή εὑρίσκω ὁ ἐν γένεσις φυσικός • οὔτε γάρ ὁ γίγνομαι ἁπλόος ἀπαντάω οὖον γάρ δή καί προαίρεσις ἀρχή οὗτος ) ὅστε ὁ φυσικός πᾶς · οὖον γάρ δή καί ὁ θεῖον τε καί ἀίδιος οἷος ὁ οὐράνιος · καί γάρ φυσικός μέν εἰμί ἐκεῖνος διά ὁ ἐν κινέω εἰμί , οὖον μέντοι γενητός διά ὁ ἀίδιος δείκνυμι . διό οὐ εἰμί οὗτος ὁ παραδίδωμι ἀρχή . οὔτε γάρ στέρησις εἰμί ἐν ὁ οὐράνιος ἀίδιος εἰμί ἵημι μέντοι τοιοῦτος ὕλη , εἴπερ μεταβολή μή εἰμί ἀπό ὅς εἰσάγω ὁ ὕλη . διό καί αὐτός ἐν ὁ ὁ ὁ μετά ὁ φυσικός ὅδε φημί · “ ὅταν δέ τις ζητέω τίς ὁ αἴτιος , ἐπεί πλεοναχός ὁ αἴτιος λέγω , πᾶς δεῖ λέγω ὁ ἐνδέχομαι αἴτιος , οἷος ἄνθρωπος τίς αἰτία ὡς ὕλη ; ἆρα ὁ κατά - μήνιον ; τίς δέ ὡς κινέω , ἆρα ὁ σπέρμα ; τίς δέ ὡς ὁ εἶδος ; ὁ τίς εἰμί εἰμί · τίς δέ ὡς ὁ ὅς ἕνεκα ; ὁ τέλος . ἴσως δέ οὗτος ἄμφω ὁ αὐτός . δεῖ δέ " ὁ ἐγγύς αἴτιος λέγω , τίς ὁ ὕλη , μή πῦρ ἢ γῆ , ἀλλά ὁ ἴδιος . περί μέν ἐν ὁ φυσικός οὐσία καί γενητός ἀνάγκη οὕτως μέτειμι , εἰμί τις μέτειμι ὀρθῶς · ὁ γάρ αἴτιος οὗτος καί τοσοῦτος . καί δεῖ ὁ αἴτιος γνωρίζω . ἐπί δέ ὁ φυσικός μέν ἀίδιος δέ οὐσία ἄλλος λόγος . ἴσως γάρ ἔνιοι οὐ ἔχω ὕλη ἢ οὖον τοιοῦτος , ἀλλά μόνος κατά τόπος κινητής . οὐδέ ὅσος δή φύσις μέν μή , οὐσία δέ , οὐ εἰμί οὗτος ὕλη , ἀλλά ὁ ὑπο - κεῖμαι ὁ οὐσία καί μετά ὀλίγος φημί “ οὐδέ πᾶς ὕλη εἰμί , ὅσος γένεσις εἰμί καί μεταβολή εἰς ἀλλήλων . ὅσος δέ ἄνευ ὁ μεταβάλλω - Λέιν εἰμί ἢ μή , οὐ εἰμί οὗτος ὕλη.’’ εἰμί δέ καί στοιχειώδης εἰμί ὁ παραδίδωμι ἀρχή , ὁ δέ τοιοῦτος συντίθημι εἰμί ἀρχή , ὁ δέ οὐράνιος σῶμα ἁπλόος ἀποδείκνυμι πέμπτος εἰμί ἄλλος οὐσία ἔκφυλος παρά ὁ γένεσις , οὐ εἄν ἔχω ἐκεῖνος ὁ στοιχειώδης ἀρχή . ἀλλά εἰμί οὗτος ἀληθής , πῶς ὁ σκοπός ὁ πραγματεία περί ὁ κοινός πᾶς ὁ φυσικός παρά - κολουθεω λέγω εἰμί , εἴπερ φυσικός εἰμί ὁ οὐράνιος οὐ εἰμί ἀρχή ὁ νῦν ἀποδείκνυμι ; πῶς δέ φυσικός ἁπλόος ἀκρόασις ἐπές - γράφω ὁ πραγματεία , εἰμί μή ἄρα καί ὁ οὐράνιος εἰμί ἀρχή , καθό - σός μεταβάλλω ; μεταβάλλω δέ ὁ μέν σελήνη κατά ὁ φωτισμός , πᾶς δέ ὁ οὐράνιος κατά κίνησις ὁ κατά τόπος καί κατά οὗτος μετέχω πῃ ὁ στέρησις καί ὑπόκειμαι ὁ κινητής σῶμα . οὗτος γάρ καί Ἀριστοτέλης συγχωρέω . ὅλως δέ εἰμί φυσικός πᾶς φημί , καθό μετέχω φύσις , ὁ δέ φύσις ἀρχή κίνησις καί ἠρεμία εἰμί , ὡς μανθάνω , πᾶς δέ κίνησις μεταβολή τίς εἰμί , ὡς καί οὗτος μανθάνω , δῆλος ὅτι ὁ παντελῶς ἀμετάβλητος , καθό αμετάβλητος εἰμί , οὐδέ ἄν φυσικός ἁπλόος λέγω . ὥστε καί εἰμί καλέω φυσικός ὁ οὐράνιος , κατά ὁ κίνησις αὐτός λέγω ὁ τοπικός ἀλλά οὖον ὁ οὐσιώδης · ὥστε κατά μέν ὁ οὐσία οὖον περιέχω ἐν οὗτος ὁ οὐράνιος , κατά δέ ὁ τοπικός κίνησις , κατά ὅς καί φυσικός δείκνυμι , περιέχω ὁ περί κίνησις λόγος κατά τε ὁ κοινός εἶδος ὁ τοπικός κίνησις καί κατά ὁ κυκλικός , εἰς ὅς καί πᾶς ὁ περί κίνησις λόγος κορυφόω . ὥστε κοινός μέν εἰμί οὗτος πᾶς ὁ φυσικός ἀρχή , ἀλλά ὁ μέν ἐν γένεσις καί φθορά καί κατά ὁ οὐσία καί κατά ὁ ἄλλος συμβεβηκός , κατά ὁ ὁ μεταβολή γίγνομαι , ὁ δέ ἀίδιος κατά ὁ τοπικός κίνησις , ἁπλόος δέ ὁ φυσικός καθό φυσικός , αὐτός δέ εἶπον , καθό κίνησις καί μεταβολεύς ἀρχή ἔχω οὖον πᾶς οὖον γάρ δή καί ὁ προαιρετικός ) , ἀλλά ὁ φυσικός , αὐτός δέ εἶπον ὁ σωματικός . ὁ γάρ φύσις σωματικός τίς εἰμί ἀρχή κίνησις καί ἠρεμία ὁ τε ἄλλος καί ὁ κατά τόπος . ἐπεί δέ ἐν ὁ περί γένεσις καί φθορά ἐναργής καί ὁ στέρησις εἰμί καί ὁ ὑπόκειμαι διά ὁ παντοῖος μεταβολή , ἐπί οὗτος ὁ πλείων ποιέω λόγος , καί ἐπί αὐτός φέρω ὁ παράδειγμα , ὡς καί περί αὐτός δοκέω εἰμί ὁ σκοπός . οὖον γάρ ἐνταῦθα μόνος ὁ περί γένεσις φυσικός εἶπον ὁ ἀρχή εὑρίσκω , ἀλλά καί ἐν ὁ δύο βιβλίον “ ἐπεί ὁ οἶδα χάρις , φημί , ὁ πραγματεία , οἶδα δέ οὖον πρότερος οἴομαι ἕκαστος , πρίν ἄν λαμβάνω ὁ διά τίς περί ἕκαστος οὗτος δέ εἰμί ὁ λαμβάνω ὁ πρῶτος αἴτιος ) , δῆλος ὅτι καί ἐγώ οὗτος ποιητέος καί περί γένεσις καί φθορά καί πᾶς ὁ φυσικός μεταβολεύς , ὅπως οἶδα αὐτός ὁ ἀρχή ἀνά - γειν πείρω ὁ γίγνομαι ἕκαστος ” . καί χρή ἐφίστημι , ὅτι γένεσις καί φθορά ” εἶπον ἐπάγω “ καί πᾶς ὁ φυσικός μεταβολεύς ” , ἐν ὅς καί ὁ κατά ὁ τοπικός κίνησις περιέχω . ὅτι δέ μέσος πως εἰμί βούλομαι ὁ οὐράνιος καί ἴδιος πραγματεία δήω , δηλόω ἐν ὁ δήω - τέρας ὅδε ὁ συγγραφεύς τριχῆ διαιρέω ὁ πραγματεία • “ ὁ μέν , γάρ φημί , περί ἀκίνητος εἰμί , ὁ δέ περί κινέω μέν ἄφθαρτος δέ , ὁ δέ περί ὁ φθείρω p . 191 a 5 τρόπος δέ τις ἄλλος οὐ ἀναγκαῖος ἠώς ὁ ὁ ἀπου - σίον καί παρουσία ὁ μεταβολή . εἶπον ὅτι τρεῖς ὁ ἀρχή ὁ τε ὑπόκειμαι καί ὁ ἐναντίος , ἐφιστάνω πάλιν , ὅτι καί δύο δυνατός λέγω καί οὐ ἀναγκαῖος τρεῖς . εἰμί γάρ ὁ Στέ - ῥῆσις οὐδείς ἄλλος ἢ ἀπουσία ὁ εἶδος εἰμί ἐν ὁ φύω , ἱκανός φημί ἄν τις εἰμί ὁ εἶδος ὁ μέν · παρουσία ὁ εἰμί ποιέω , ὁ δέ ἀπουσία ὁ μή εἰμί καί ὁ στέρησις καί ὁ φθορά , ὁ μέν κατά ἑαυτοῦ , ὁ δέ κατά συμβεβηκός . ὁ γάρ ὁ ἀπουσία ὁ ἑαυτοῦ ποιέω τίς κατά συμβαίνω ποιέω , εἰμί μή ἄρα καί ἐπί ὁ στέρησις τις ὁ αὐτός ἀξιόω λέγω . καί γάρ καί οὗτος ὁ μέν παρουσία ὁ φθορά δοκέω ποιέω κατά ἑαυτοῦ , ὁ δέ ἀπουσία ὁ γένεσις κατά συμβεβηκός . ἢ ῥητέος ὅτι ὁ στέρησις οὐδείς ἄλλος ἢ ἀπουσία εἰμί . πῶς οὖν ἄν εἰμί ἀπουσία ἀπουσία ; ὁ μέν γάρ εἰμί καί προηγούμενος ὑπόστασις ἔχω εἰμί ἄν τίς ὁ ἀπουσία , ὁ δέ ἀπουσία οὐκέτι , ἐπεί ἀνάγκη ἐπί ἤπειρος εἶμι πρό ἀπουσία ἀπουσία ζητέω . καίτοι οὐδέ ὁ παρουσία παρουσία ζητέω εὔλογος . καθόσον οὖν ὁ εἶδος εἰμί ὁ ἀπουσία , κατά τοσοῦτος δυνατός λέγω ὁ εἶδος ὁ " αὐτός ἀπουσία φθορά αἴτιος ὑπάρχω κατά συμβεβηκός · ὁ δέ ἀπουσία ὁ εἶδος ὁ στέρησις εἰμί . διό κατά συμβαίνω ὁ στέρησις αἰτία . διά - φέρω δέ ὁ ἄλλος ὁ κατά συμβαίνω αἴτιος , ὅτι οὖον μόνος καθόσον ὁ ὕλη συμβαίνω , ὅστις κατά ἑαυτοῦ αἴτιος εἰμί , κατά οὗτος λέγω αἰτία , ἀλλά καί ὅτι ἄνευ στέρησις οὐ ἄν γίγνομαι τίς ἐκ ὁ ὕλη . καί γάρ προυπάρχω αὐτός δεῖ ὁ γένεσις , ἵνα ἐκ μή τοιοῦτος φύζω δέ ὁ γένεσις εἰμί , καί ἐξίστημι ὁ εἶδος . οὖον γάρ εἄν ἐπιγίγνομαι ὁ εἶδος μή έκσταση ὁ στέρησις . ὁ μέντοι ἄλλος ὁ κατά συμβαίνω λέγω αἴτιος οὐδέ ὅλως συντελής τίς πρός ὁ γίγνομαι . ὅταν γάρ ὁ μουσικός ὁ λευκός εἰμί αἴτιος κατά συμβαίνω λέγω , ὁ μουσικός οὔτε προυπαρα - χέω ἀνάγκη ὁ λευκός , οὔτε ἐξίστημι ἐπεισέρχομαι , ἀλλά καί συνυπάρχω οὗτος . καί μήποτε ἄλλος μέν εἰμί ὁ ἀρχή ὁ φυσικός ὡς φυσικός ζητέω ὁ στοιχειώδης , ἄλλος δέ ὁ ὡς μεταβάλλω · κατά μέν ὁ 15 πρῶτος κατά συμβαίνω ἄν εἰμί αἴτιος ὁ στέρησις οὖον γάρ ὡς ἐνυπάρχω ) κατά δέ ὁ δύο κατά ἑαυτοῦ . ὥσπερ ἄγαρ ὁ εἰς ὁ εἰμί αἴτιος ὁ εἶδος , οὕτως ὁ εἰς ὁ μή εἰμί ὁ στέρησις . ἢ τάχα καί ὁ εἰς ὁ εἰμί μεταβολεύς κατά ἑαυτοῦ αἴτιος ὁ στέρησις , εἴπερ μή ἐκ ὁ τυγχάνω ὁ μεταβολή , ἀλλά ἐκ ὁ μή τοιοῦτος μέν φύζω δέ , ὅσπερ εἰμί ἐκ ὁ στερέω . διά ὁ ἱκανός γάρ ὁ ἕτερος ὅς ἐναντίος ποιέω ὁ παρουσία καί ὁ ἀπουσία ὁ μεταβολή ἐνδείκνυμι φημί ὁ Ἀλέξανδρος , ὅτι οὐ εἰμί ὁ στέρησις φύσις τις καί εἶδος , ἀλλά ὁ ἀπουσία ὁ φύζω , ὅστις ἀπουσία οὐ εἰμί ἐν ὁ φύσις ὁ ὑπο - κεῖμαι . οὖον γάρ ἔχω ἐν ὁ φύσις ὁ μή ἔχω ὁ εἶδος . οὖον γάρ ἄν δύναμαι λαμβάνω αὐτός . ἀλλά οὐ ἔχω ἐν ὁ φύσις ὁ εἶδος . ἄλλος δέ οὗτος εἰμί ὁ ἔχω ἐν ὁ φύσις ὁ μή ἔχω ὁ εἶδος . καθόλου γάρ οὐδείς οἷος τε γίγνομαι , εἰμί ὁ ἐκεῖνος στέρησις ἔχω δύναμαι ἐν ὁ οἰκεῖος λόγος . οὗτος δέ ὁ Ἀριστοτέλης ὁ ῥητός πάνυ ὁ πλατωνικός ἀρέσκω , διότι καί ὁ Πλάτων οὖον δύο ἀλλά εἷς ποιέω ὁ ὑπόκειμαι , ἄν ὁ ἀντι - κεῖμαι αὐτός πρόσρημα καλός μέγας καί μικρός προσαγορεύω , διά ὁ πρός ὁ ἀντίκειμαι ἐπιτηδειότης ὁ στέρησις οὖον βούλομαι ἐν ὑπο - στάσις τις θεωρέω . δῆλος δέ ὅτι καί ὁ Ἀριστοτέλης οὖον προηγούμενος ὑπόστασις αὐτός δίδωμι ἀπουσία ὁ εἶδος λέγω ἐν ὁ φύω , διά - κρίνω δέ αὐτός ὁ λόγος ὅς ὕλη εἰμί καί μή ὁ ἀριθμός διά ὁ ἐκ ἀντι - κεῖμαι ὁ γένεσις ἐπιτελέω , ὁ Πλάτων ὁ μέν φύω ὁ ὕλη κατά ὁ αὐτός φύσις δίδωμι καί πανδεχής νομίζω τε καί ὀνομά - ζω καί χώρα προσαγορεύω καί ἕδρα λέγω πᾶς ὁ γίγνομαι λέγω γοῦν ἐν Τίμαιος “ ἀλλά ἀνόρατος εἶδος τίς καί ἄμορφος , πανδεχής καί πάλιν “ τρίτος δέ αὖος γένος εἰμί ὁ ὁ χώρα ἀεί φθορά οὖον προς - χόω , ἕδρα δέ παρέχω ὅσος ἔχω γίγνομαι πᾶς ” ) , ἀρκέω δέ λοιπός ὁ τε παρουσία ὁ εἶδος καί ὁ ἀπουσία πρός τε ὁ γένεσις καί ὁ φθορά . διό καί ὁ στοιχειώδης ἀρχή δύο τίθημι ὁ Πλάτων ὁ τε ὕλη καί ὁ εἶδος ὁ ἔνυλος . ἐκ γάρ οὗτος ἐνυπάρχω ὁ συντίθημι γίγνομαι φημί , ὥσπερ καί Ἀριστοτέλης , πλήν ὅτι ὁ μέν Πλάτων ὁ κύριος στοιχεῖον παραδίδωμι . οὗτος δέ εἰμί , ἐκ ὅς κατά ἑαυτοῦ ενυπαρα - χόντος γίγνομαι ὁ γίγνομαι , οἷος εἰμί ὅς τε ὕλη καί ὁ εἶδος · ὁ δέ Ἀριστοτέλης καί ὁ κατά συμβαίνω προστίθημι εἰμί στοιχεῖον , ὅσπερ εἰμί ὁ στέρησις . οὕτως δέ καί ἐπί ὁ ποιητικός αἴτιος ὁ μέν Πλάτων ὁ κύριος ποιητικός παραδίδωμι ὁ δημιουργικός νόος , ὁ δέ Ἀριστοτέλης πρός οὗτος καί ὁ φύσις ὅς ὁ Πλάτων ἐν ὁ ὀργανικός τίθημι αἴτιος , ὡς κινέω μέν ὑπό αἴτιος , κινέω δέ ἕτερος ) καί ὁ κατά συμβαίνω - γυνή , οἷος ὅς τε τύχη καί ὁ αὐτόματος . ὁ μέντοι Πλάτων καί ὁ ὅθεν πρόειμι ὁ εἶδος εἰς ὁ ὕλη προστίθημι , ὅτι ἀπό ὁ παράδειγμα διά ὁ ποιητικός αἴτιος . λέγω γοῦν ἐν Τίμαιος “ ἐν δέ οὖν ὁ πάρειμι χρή γένος διανοέομαι τρισσός , ὁ μέν γίγνομαι , ὁ δέ ἐν ὅς γίγνομαι , ὁ δέ ὅθεν ἀφομοιόω φύω ὁ γίγνομαι . καί δή καί προσεικάζω πρέπω ὁ μέν δέχομαι μήτηρ , ὁ δέ ὅθεν πατήρ , ὁ δέ μεταξύ οὗτος φύσις ἔκγονος καί ὁ μέν Ἀριστοτέλης ὁ ὕλη εἰσάγω ἐκ ὁ γίγνομαι μέν ὁ γίγνομαι ἐκ ἐναντίος , ὁ δέ ἐναντίος μή δύναμαι ποιέω εἰς ἀλλήλων μηδέ πάσχω ὑπό ἀλλήλων κατά ἑαυτοῦ δήω μέν γάρ ὁ πάσχω ὑπομένω πάσχω , ὁ δέ ἐναντίος μή ὑπομένω ἀλλήλων ) , ἔτι δέ καί ἐκ ὁ ὁ ἐν - ἀντίος μή αὐτάρκης πρός ἀρχή εἰμί λόγος , εἴπερ εἰμί συμβεβηκός καί οὐ οὐσία . οὖον γάρ εἰμί ἐν οὐσία ὁ ἐναντίωσις , ὁ δέ συμβεβηκός ὑπο - κεῖμαι δέομαι τις πρός ὁ εἰμί . οὗτος γάρ εἰμί ὁ εἴρω ὡς οἴομαι ὁ κύριος . ὁ δέ Πλάτων εἰσάγω καί αὐτός ὁ ὕλη ἐκ ὁ ὁ γίγνομαι μεταβολεύς , ὀφείλω πάντως περί τίς κοινός ὑπόκειμαι γίγνομαι ὁ μεταβολεύς ὁ γάρ μεταβάλλω μηδείς ὑπομένω ) , ἐναντίος λέγω καί αὐτός ὁ μεταβάλλω . εἶπον γάρ ὅτι ὁ γίγνομαι ἕκαστος οἷος πῦρ ἢ ὕδωρ οὐδείς μᾶλλον αὐτός λέγω δυνατός ὁ ἄλλος τίς ἀπό ἐκεῖνος γίγνομαι διά ὁ φεύγω καί μή ὑπομένω “ ὁ ὁ ὅδε καί οὗτος καί πᾶς ὅσος μόνιμος ὡς εἰμί αὐτός ἐνδείκνυμι φάσις ἐπάγω “ ἐν ὅς δέ ἐγγίγνομαι ἕκαστος αὐτός φαντάζω καί πάλιν ἐκεῖθεν ἀπόλλυμι , μόνος ἐκεῖνος αὖος προσαγορεύω ὁ τε οὗτος καί ὁ ὅδε προσχράομαι ὄνομα . ὁ δέ ὁποῖος τίς θερμός ἢ λευκός ὁ καί ὁστισοῦν ὁ ἐναντίος καί πᾶς ὅσος ἐκ οὗτος μηδείς ἐκεῖνος αὖος οὗτος καλέω ὁράω οὖν ὅτι ἐκ ὁ ἐναντίος καί αὐτός ὁ γένεσις εἰμί φημί καί μή ὑπομένω ὁ ἐναντίος καί διά οὗτος δήω ὑπομένω ὑπόκειμαι . ὁ δέ “ καί πᾶς ὅσος ἐκ τοῦτος προστίθημι , ἐπεί οὖον μόνος ὁ θερμός γίγνομαι καί ξηρός , ἀλλά καί ὁ πῦρ αὐτός , καί ὅλως ὁ οὐσία ἐκ ὁ ἐναντίος σύγκειμαι κατά ὁ ὁ ἐναντιότης μεταβολή . ἐκ γάρ ὕδωρ ψυχρός καί ὑγρός εἰμί μεταβάλλω ὁ ψυχρός εἰς ὁ θερμός γίγνομαι ἀήρ . καί πάλιν ὁ ὑγρός εἰς ὁ ξηρός μεταβάλλω γίγνομαι πῦρ . γίγνομαι δέ καί ἄνθρωπος ἐκ σπέρμα . καί οὖον ῥᾴδιος ἐπί οὗτος ὁ ἐναντίος ἀποδίδωμι ποιότης - ὅς , ὅς εἰς ἀλλήλων μεταβάλλω γίγνομαι οὐσία ἐκ οὐσία . διό ὁ Ἀριστοτέλης κοινός ἀντίθεσις ὁ εἶδος καί ὁ στέρησις παραλαμβάνω . ὁ γάρ θερμός γίγνομαι ἐκ ὁ ψυχρός · ἀληθής δέ εἶπον καί ὅτι ἐκ ὁ μή θερμός . προστίθημι δέ καί ἄλλος ὁ Πλάτων ὁ κύριος αἴτιος ὁ δήω πάντως εἰμί τίς ὁ εἶδος ὁ γενητός ὑπόκειμαι · προαποδείκνυμι γάρ ὅτι ἄλλος μέν εἰμί ὁ νοητός εἶδος ἀρχέτυπος καί παραδειγματικός καί αὐτός ἐπί ἑαυτοῦ ὑπάρχω , ἄλλος δέ ὁ αἰσθητός εἰκονικός φύσις ἔχω καί 25 διά οὗτος ἕτερος εἰμί ὁμοίωμα , εἰκότως συνάγω , ὅτι καί | ἐν ἕτερος ὑπο - κεῖμαι πάντως εἰμί οὗτος ὁ ἀφομοιόω . οὖον γάρ εἰμί κατά ἑαυτοῦ ὁ ὁμοίωσις καί εἰκασία , ἀλλά ἐν ὁ ὁμοιόω καί εἰκάζω , ὅσπερ εἰμί ὁ ὑπόκειμαι . ἴσως δέ καλός αὐτός ἀκούω ὁ πάγκαλος ὁ πλάν - τωνος ῥῆμα · “ οὗτος δέ οὕτως ἔχω ὁμολογητέον εἷς μέν εἰμί ὁ κατά αὐτός εἶδος ἔχω ἀγένητος καί ἀνώλεθρος , οὔτε αὐτός εἰσδέχομαι ἄλλος ἄλλοθεν οὔτε αὐτός εἰς ἄλλος ποῖ εἶμι , ἀόρατος δέ καί ἄλλως ἀναείδω - ’τον οὗτος ὅς δή νόησις λαγχάνω ἐπισκοπέω · ὁ δέ ὁμώνυμος ὁμοῖος τε ἐκεῖ - νάω δύο , αἰσθητός γενητός φορέω ἀεί γίγνομαι τε ἐν τις τόπος καί πάλιν ἐκεῖθεν ἀπόλλυμι , δόξα μετά αἴσθησις περιληπτός · τρίτος δέ αὖος γένος εἰμί ὁ ὁ χώρα ἀεί φθορά οὖον προσδέχομαι , ἕδρα δέ παρέχω ὅσος ἔχω γίγνομαι πᾶς , αὐτός δέ μετά ἀναισθησία ἁπτός λογ - σμάω τις νόθος μόγις πιστός , πρός ὅς δή καί ὀνειροπολέω βλέπω καί φημί ἀναγκαῖος εἰμί ποῦ ὁ εἰμί ἐν τις τόπος καί κατέχω χώρα τις . ὁ δέ μήτε ἐν γῆ μήτε ποῦ κατά οὐρανός οὐδείς εἰμί . οὗτος δή πᾶς καί οὗτος ἄλλος ἀδελφή καί περί ὁ ἄυπνος καί ἀληθής φύσις ὑπάρ - χουω ὑπό οὗτος ὁ ὀνείρωξις οὖον δυνατός γίγνομαι ἐγείρω διος - ζομενω ἀληθής λέγω , ὡς εἰκών μέν , ἐπεί οὐδέ αὐτός οὗτος , ἐπί ὅς γίγνομαι , ἑαυτοῦ εἰμί , ἕτερος δέ τις ἀεί φέρω φάντασμα , διά οὗτος ἐν ἕτερος προσήκω τις γίγνομαι , οὐσία ἀμῶς ἀντέχω , ἢ μηδείς ὁ παράπαν αὐτός εἰμί , ὁ δέ εἰμί εἰμί βοηθός ὁ διά ἀκρίβεια ἀληθής λόγος , ὡς ἠώς ἄν τίς ὁ μέν ἄλλος εἰμί , ὁ δέ ἄλλος , οὐδέτερος ἐν οὐδέτερος ποτέ γίγνομαι εἷς ἅμα αὐτός καί δύο γίγνομαι ἐφίστημι δέ ἄξιος ὅτι κατά οὗτος ὁ ὁ ὕλη αἰτιολογία καί ὁ οὐράνιος εἶδος ένυλος εἰμί πως , εἴπερ καί αὐτός ὁμοίωμα εἰμί ὁ νοητός παράδειγμα . ὥστε οὐδείς σχεδόν ἐν ὁ περί ὁ στοιχεῖον λόγος διάφωνος ὅς τε Πλάτων καί ὁ Ἀριστοτέλης ἀποφαίνω , πλήν ὅτι καί ἕτερος προστίθημι αἴτιος ὁ Πλάτων ὁ δήω πάντως εἰμί τίς καί ὑπόκειμαι . ἀλλά ἐπί ὁ ἑξῆς εἶμι . p . 191 a 7 ὁ δέ ὑπόκειμαι ὕλη ἐπιστητός κατά ἀναλογία . ἐπεί ὁ παρατίθημι ὁ ὕλη παράδειγμα οἷος ὁ ἄνθρωπος καί ὁ σπέρμα καί εἰμί τίς τοιοῦτος , ἄν ὕλη ἔχω λόγος πρός ὁ γίγνομαι , ἀλλά εἶδος τις εἰμί καί αὐτός , πᾶς ἄν ἐπιζητέω μανθάνω , τίς ποτός ἄν εἰμί αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὁ ὑπόκειμαι ὁ εἶδος ὕλη . καί γάρ ἵστημι ὁ μέν ἀνθρώ - ποῦ ὕλη ὁ σπέρμα , ὁ δέ σπέρμα εἰμί τυγχάνω ὁ αἷμα , οὗτος δέ σιτίον καί ποτός , οὗτος δέ ὁ τέσσαρες στοιχεῖον . ἀλλά ἐπεί καί οὗτος μετά - βάλλω εἰς ἀλλήλων κατά ὁ ἐναντίος ποιότης , δήω πάντως καί αὐτός κοινός τις ὑπόκειμαι μηδείς ἔχω ποιότης ὁ ἑαυτοῦ φύσις . ὁ γάρ ποιότης εἶδος καί ἀντίκειμαι εἶδος . εἰμί οὖν πᾶς κατά ἐπέρεισις γίγνομαι γνῶσις περιγράφω εἰμί καί χαρακτήρ τις ἔχω καί κατά ποιότης καί εἶδος ἀφορίζω , ὁ δέ ὁ εἶδος καί ὁ ποιότης ὑπόκειμαι ἄποιος εἰμί χρή πάντῃ καί ἀνείδεος ὅμοιος γάρ εἰμί , ὅς φημί Πλάτων , ὁ ἐπείσειμι τις ὁ ὁ ἐναντίος ὁ τε ὁ παράπαν ἄλλος φύσις ὁπότε ἔρχομαι δέχομαι κακῶς ἄν ἀφομοιόω ὁ ἑαυτοῦ πῃ · ρεμφαῖνον ὄψις ) , πῶς οὖν εἄν ὁ τοιοῦτος γνωστός κατά ἀναλογία φημί ὁ πρός ὁ ἄλλος ; ὡς γάρ πρός ἀνδριάς χαλκός ἢ πρός κλίνη ξύλον ἢ πρός ἄλλος τίς ὁ ἔχω μορφή τεχνητός ὁ ἄμορφος ἔχω πρίν λαμβάνω ὁ μορφή , οὕτως ὁ ἐν ὁ φυσικός πρῶτος ὕλη πρός οὐσία ἔχω καί ὁ εἰμί . καλῶς δέ ἀπό ὁ τέχνη - ὁ λαμβάνω ὁ παράδειγμα , ἐπεί ἐν οὗτος καί χρόνος προηγέομαι ὁ ἄμορφος καί κατά ἑαυτοῦ ὁράω . καί ὁ μέν οὐσία ὁ ἄλλος ὑποκέω - ὁ , ὁ δέ ὕλη ὁ οὐσία · διό καί ὁ ἄλλος ἅπας οὗτος . ἀλλά ὁ μέν οὐσία καί ὁ συναμφότεροι κατά ἑαυτοῦ , κατά συμβαίνω δέ καί ὁ ἄλλος ὑπόκειμαι . διό καί αὐτός εἶπον οὕτως οὗτος πρός οὐσία ἔχω καί ὁ ὅδε τίς , τουτέστι ὁ συντίθημι καί κύριος οὐσία , διότι οὐδέπω ὁ ὕλη ὅδε τίς , εἰμί καί μᾶλλον ὁ στέρησις . καί ἐφίστημι ἄξιος , ὅτι ὁ μέν Πλάτων κατά ὁ ὑπομένω θεωρός ὁ ὕλη αὐτός μᾶλλον ὁ ὅδε τίς δίδωμι , ὡς ἐπί ὁ ὁ χρυσός σκεῦος μετάπλασις ἐνδείκνυμι . καί ὅταν λέγω ἐν ὅς δέ ἐγγίγνομαι ἕκαστος αὐτός φαντάζω καί πάλιν ἐκεῖθεν ἀπόλλυμι , μόνος ἐκεῖνος αὖος προσάγω - ῥεύω ὁ τε οὗτος καί ὁ ὅδε προσχράομαι ὄνομα . ὁ δέ Αρίστο - Τέλης ὁ ὅδε τίς κατά ὁ μορφή θεωρός ὁ εἶδος αὐτός παρέχω · μετά δέ ὁ ὅδε τίς ἐπάγω καί ὁ εἰμί , τουτέστι πρός πᾶς ὁ εἰμί , ὅς ὁ μέν οὐσία εἰμί , ὁ δέ συμβεβηκός , καί ὁ μέν ὅδε τίς προηγουμένως , ὁ δέ διά ἐκεῖνος ὁ ὅδε τίς . ὁ δέ κατά ἀναλογία οὗτος γνῶσις νόθος λογισμός καλέω ὁ Πλάτων , διότι οὖον κατά ἐπέρεισις εἶδος ἀλλά κατά ἀναγύμνωσις καί ἀπόφασις γίγνομαι ὁ εἶδος καί οἷος μύω ὁ λογ - σμός ὁράω ὁ ὕλη . καί ὁ περί αὐτός νόησις οὖον νόησις , ἀλλά ἄνοια μᾶλλον . διό νόθος ἄν εἰμί ὁ φάντασμα αὐτός καί οὖον γνήσιος . ὡς γάρ ὁ ὑπέρ ὁ πρῶτος εἶδος οὖον κατά ἐπέρεισις εἰδητικός γιγνώσκω , ἀλλά ὅτι οὐ εἰμί πρῶτος ὁ εἶδος μανθάνω ἀπό αὐτός ὁ ὁ εἶδος φύσις διακρίνω ὗσις καί ὀφείλω πρό ἑαυτοῦ ἔχω ὁ ἑνόω καί ὁ ὅς , κατά ὁ ὁ εἶδος ἀπόφασις γιγνώσκω | ὁ ὑπέρ εἶδος οὐ εἰς ὁ ἀόριστος ἀπλόος ἐκεῖνος ὁ ἀπόφασις ῥίπτω ἐγώ , ἀλλά εἰς ὁ ὁ εἶδος αἴτιος , καί εἰς ὁ ὑπέρ ὁ ὅρος ὁ εἰδητικός ἱδρύω , οὕτως καί ὁ τελευταῖος εἶδος θεάομαι εἰκονικός εἰμί καί μεταβάλλω εἰς ἀλλήλων , καί διά οὗτος δήω ὑπόκειμαι φύζω δέχομαι παρά μέρος ὁ ἀντίκειμαι ἑκάτερος , ἐπί ὁ ἔννοια ἔρχομαι ὁ ὕλη κατά ἀπόφασις ὁ εἶδος ὁ εἰς ὁ ὑποδεκτικός ἀπάγω . ὡς εἰμί γε ζητέω ὁ ὕλη ὅδε τίς αὐτός ἀφωρισμένως διάφορος ὁ ἄλλος εἰμί ὑποτίθημι , ἄλλος τις περιπίπτω καί οὖον ὁ ὕλη . ἐκεῖνος γάρ οὐδείς ἔχω πρός τίς διαφορά , εἴπερ ποιότης εἰδητικός πᾶς διαφορά εἰμί . ὥστε ἀγνωσία μάλα εἰμί ὁ ὁ ὕλη γνῶσις , εἴπερ ὁ περί αὐτός μεταβάλλω ἔσχατος εἰμί ὁ εἶδος ὁ ἔσχατος ἐπιδέχομαι γνῶσις ὁ αἰσθητικός . διό καί μετά ἀναισθησία ἀπτήν εἶπον ὁ ὕλη ὁ Πλάτων ὁ μή κατά ἐπέρεισις αὐτός ἀντίτυπος σημαίνω , ἵνα ὥσπερ λογισμός νόθος , οὗτος καί αἴσθησις νόθος ληπτός εἰμί αὐτός ἐνδείκνυμι . ἀλλά ὁ μέν νόθος Λο - γισμῷ γνωστός εἰμί καί ὁ κατά ἀπόφασις αὐτός ἐπιβολή καί ὁ ἀπό ὁ αἴτιος ὅστις ἄν γίγνομαι , ἀπό ὁ ὁ πρῶτος ἕλκω φιλοσοφία · ὁ δέ κατά ἀναλογία φυλάσσω ὁ ὁ φυσικός προσήκω μέτρον ὁ ὁ στοιχεῖον ὁ φυσικός γνῶσις . ὡς γάρ ὁ γραμματικός περί ὁ εἰμί - κόσις στοιχεῖον εἰμί οἶδα ὁ ὁλοσχερής , ὁ δέ ἀκριβής γνῶσις αὐτός ὁ μουσική διδάσκω , οὕτως καί περί ὁ φυσικός στοιχεῖον ὁ πρῶτος διδάσκω φιλόσοφος . διό καί ὁ περί ὁ εἶδος θεωρία μετά ὀλίγος εἰς ἐκεῖνος ἀναπέμπω . ἰστέον μέντοι ὅτι ὁ κατά ἀναλογία ἀπό ὁ Πυθαγορικός Τίμαιος μετάγω ὁ Ἀριστοτέλης , ὥσπερ ὁ Πλάτων ὁ ‘‘νόθῳ λογισμός ληπτόν’’ . λέγω γάρ οὖν ὁ Πυθαγορικός Τίμαιος ἐν ὁ οἰκεῖος σύγγραμμα “ ὁ δέ Ὕλας λογισμός νόθος ὁ μηδέπω κατά εὐθυω - Ριάν νοέω , ἀλλά κατά ἀναλογία . ἀλλά ἐπειδή τις καί οὐδέ ὁ τυγχάνω ἐν φιλοσοφία ὁ ἄποιος σῶμα ὁ πρῶτος ὕλη εἰμί φημί καί κατά Ἀριστοτέλης καί κατά Πλάτων , ὥσπερ ὁ μέν παλαιός ὁ στωϊκός , ὁ δέ νέος Περικλῆς ὁ Λυδός , καλῶς ἄν ἔχω οὗτος ἐπισκοπέω ὁ δόξα . καί γάρ ὁ Ἀριστοτέλης καί ὁ Πλάτων πρῶτος ἀπό ὁ μεταβολεύς ὁ ὕλη εἰσάγω ὁ μεταβάλλω - λόντος ὁ ὁ στοιχεῖον ποιότης εἰμί βούλομαι θερμός ψυχρός ξηρός ὑγρός . οὗτος δέ κοινός ὑπόκειμαι ἔχω ὁ σῶμα μεταβάλλω περί αὐτός , ὥστε ὁ σῶμα ἄν εἰμί ὁ πρῶτος ὕλη . ἔτι δέ εἰμί εἰμί τίς ἄλλος ὁ ὁ σῶμα ὑπόκειμαι , ἐπεί ἐκ ἐναντίος ὁ γένεσις , ἐσθίω τίς εἰμί ὁ ὁ σῶμα ἀντίκειμαι , ὥστε ὁ ἀντίκειμαι μεταβάλλω περί ὁ κοινός ὑπο - κεῖμαι . ἔτι δέ ὁ ὑπομένω ἐν πᾶς μεταβολή οὗτος ὕλη εἰμί φημί · ὁ δέ ἄποιος σῶμα ὑπομένω . οὖον γάρ εἰμί τίς εἰς ὅς φθείρω ὁ σῶμα . ὅτι δέ καί Πλάτων ὁ ὕλη φημί ὁ προσεχῶς ὑπόκειμαι ὁ ὁ τέττα - ῥόος στοιχεῖον ποιότης , οὗτος δέ εἰμί ὁ ἄποιος σῶμα , διά οὗτος δῆλος “ ὁ δέ γένεσις τιθήνη ὑγραίνω καί πυρόω καί ὁ γῆ τε καί ἀήρ μορφή δέχομαι καί πάλιν “ ὅτε δέ ἐπιχειρέω κοσμέω ὁ πᾶς , πῦρ πρῶτος καί ὕδωρ καί γῆ καί ἀήρ , ἴχνος μέν ἔχω ἑαυτοῦ αὐτός , πάντῃ - πᾶς μέν διάκειμαι , ὥσπερ εἰκός ἔχω ἅπας , ὅταν ἄπειμι τις θεός , οὗτος δή τότε φύω οὗτος πρῶτος διασχηματίζω εἶδος καί ἀριθμός ” . εἰμί οὖν πρῶτος ὁ ὁ στοιχεῖον εἶδος ἐντίθημι ὁ ὕλη ὁ δημιουργός , οὗτος δέ κοινός ὑπόκειμαι ὁ σῶμα ὁ ἄποιος , οὗτος ἄν εἰμί ὁ ὕλη . καί κατά Ἀριστοτέλης δέ δοκέω ὁ σῶμα ὁ ἄποιος εἰμί ὁ πρῶτος ὑπόκειμαι καί ὁ ὕλη . εἰμί γάρ ὁ σῶμα ὥσπερ τίς ὁ ἄλλος εἶδος ἐγγίγνομαι ὁ ὅλος καί ἀπογίγνομαι ἀπό αὐτός , δῆλος ὅτι πρό ὁ ἐγγίγνομαι ὁ σῶμα καί μετά ὁ ἀπογίγνομαι ὁ στέρησις ἄν εἰμί ὁ σῶμα περί ὁ ὕλη , ὅσπερ εἰμί ὁ ἀσώματος , καί εἰμί τις φυσικός οὐσία ἀσώματος · ὅσπερ οὖον ὁ Ἀριστοτέλης σαφῶς λέγω πολλαχοῦ , ὅτι ὁ φυσικός σῶμα εἰμί καί περί σῶμα . ἀλλά ὅτι μέν ὁ Πλάτων οὖον βούλομαι ὁ σῶμα εἰμί ὁ πρῶτος ὑπόκειμαι , ὅς δή καλέω ὕλη , δῆλος ἄν εἰμί ἐκ ὁ καί ὁ σῶμα οἷος στοιχέω ὁ ἐπίπεδος ὁ κατά αὐτός προλαμβάνω ἀρχοειδής - στερ δηλονότι εἰμί . γράφω οὖν ἐν Τίμαιος · “ πρῶτος μέν δή πῦρ καί γῆ καί ὕδωρ καί ἀήρ ὅτι σῶμα εἰμί , δῆλος ποῦ καί πᾶς , ὁ δέ ὁ σῶμα εἶδος πᾶς καί βάθος ἔχω . ὁ δέ βάθος αὖος πᾶς ἀνάγκη ὁ ἐπίπεδος περιλαμβάνω φύσις ἔπειτα ὁ μέν σῶμα καί κατά αὐτός τριχῆ διαστατός εἰμί · οὗτος γάρ σημαίνω ὁ “ καί βάθος ἔχω ” . ὁ δέ τοιοῦτος καί ἀριθμός συνουσιόομαι ἔχω καί σχῆμα , καί μάλιστα εἰμί περαίνω εἰμί ὁ ὅλος σῶμα , ὥσπερ καί ὁ Πλάτων δοκέω καί ὁ Ἀριστοτέλης . οὐδείς δέ οὗτος ἔχω ὁ ὕλη κατά ἑαυτοῦ φημί , ἀλλά ὅταν μετέχω ὁ εἶδος , τότε μετασχηματίζω εἶδος καί ἀριθμός . ὅτι δέ οὐδέ ὁ Ἀριστοτέλης ὁ σῶμα βούλομαι εἰμί ὁ πρῶτος ὑπόκειμαι , σαφῶς ἐσθίω - λωσεν , ἐν ὅς φημί “ εἰμί γάρ καί σῶμα ὕλη καί μέγας καί μικρός ὁ αὐτή . ὁ γάρ ὁ σῶμα ὕλη οὐ ἄν εἰμί σῶμα καί ὁ ὁ μέγας καί μικρός ὁ αὐτός ὑπόκειμαι οὐ ἄν οὔτε μέγας εἰμί οὔτε μικρός . ὁ δέ σῶμα καί μάλιστα ὁ περαίνω τοσόσδε τίς εἰμί , καί οὐ ἄν ὁ αὐτός ἅμα μέγας καί μικρός εἰμί κατά ἑαυτοῦ . ὅλως δέ ὁ μέν σῶμα καί λόγος περιληπτός εἰμί καί κατά ἐπέρεισις γνωστός . ὁ δέ ὕλη ὁ μέν Πλάτων ‘‘νόθῳ λογισμός ληπτός ” φημί . ὁ δέ Ἀριστοτέλης καί πρό Τίμαιος ὁ Πυθαγορικός κατά ἀναλογία μόνος . οὐ ἄρα οἷος τε ὁ σῶμα εἰμί ὁ πρῶτος ὕλη . καί ἐν ὁ τέταρτος γοῦν ὅδε ὁ ΠΡΑ - γματείας ὕλη ὁ μέγεθος εἰμί βούλομαι ἀόριστος τις διάστασις ὁρίζω - μένω ὑπό ὁ εἰδητικός μέγεθος . λέγω γοῦν “ ὥστε δοκέω εἄν ὁ εἶδος καί ὁ μορφή ἕκαστος ὁ τόπος εἰμί , ὅς ὁρίζω ὁ μέγεθος καί ὁ ὕλη ὁ ὁ μέγεθος . εἶπον γάρ ὁ μέγεθος , ἐπεί καί εἰδητικός εἰμί μέγεθος , ἐπάγω καί ὁ ὕλη ὁ ὁ μέγεθος ὁ | αὐτός ἐξηγέομαι · ἔτι δέ καί ὁ αὐτός κατά ἑαυτοῦ σκοπός ὁ πρόβλημα ἀδύνατος δοκέω ὁ πρῶτος ὕλη ὁ ἄποιος εἰμί σῶμα , ὡς καί ὁ Πλωτῖνος ἀποδείκνυμι . εἰμί γάρ μηδείς ὁ φυσικός εἶδος ὑπάρχω κατά οὐσία ὁ ὕλη ὁ πᾶς ὁ φυσικός ὑπόκειμαι , δῆλος ὅτι οὐδέ σχῆμα οὐδέ μέγεθος αὐτός ὑπάρχω ( εἶδος γάρ οὗτος ) καί εἰμί σχηματίζω καί μεγεθύνω , εἴπερ σῶμα , καί οὐκέτι ἀπολόω εἰμί , ἀλλά συντίθημι ἐκ ὕλη καί εἶδος . ἀπολόω δέ ὁ ὕλη . ὥστε καί συλλογίζομαι ἄν οὕτως · ὁ ὕλη οὔτε μέγεθος ἔχω ἵημι σχῆμα ἵημι ἀριθμός κατά ἑαυτοῦ · ὁ σῶμα μέγεθος ἔχω καί σχῆμα καί ἀριθμός κατά ἑαυτοῦ · ὁ ὕλη ἄρα οὐ εἰμί σῶμα · ὁ ὅλος οὐ εἰμί σύνθετος ἐκ ὅλος καί εἶδος · ὁ σῶμα σύνθετος εἰμί ἐκ ὕλη εἶδος . ἔτι δέ εἰμί σῶμα ὁ ὕλη μέγεθος τίς ἔχω οἰκέω . καί οὐκέτι ὁ δημιουργός πᾶς ἐκ ἑαυτοῦ προάγω ὁ εἶδος κατά ὁ ἑαυτοῦ βούλησις οὐδέ ὁ φύσις κατά ὁ δημιουργικός ἐν ἑαυτοῦ λόγος , ἀλλά δουλεύω ἀνάγκη ὁ μέγεθος ὁ ὕλη . ἔτι δέ εἰμί μέγεθος ἔχω , καί σχῆμα ἔχω ὁ ἑαυτοῦ λόγος . οὖον μόνος οὖν ἄτοπος οὗτος , διότι εἶδος καί ποιότης ὁ σχῆμα , ἀλλά καί ὅτι δύσεργος εἰμί ὁ ὕλη πρός ὁ πᾶς σχῆμα δέχομαι κρατέω εἷς τις σχῆμα ἀφορίζω . ἔτι δέ ὁ εἰς ὁ ὕλη Έρχο - μένω εἶδος πᾶς συνεπιφέρω ἑαυτοῦ ὁ οἰκεῖος , ὥστε καί μέγεθος · ἄλλος γάρ ἄνθρωπος μέγεθος καί ἄλλος ὄρνις καί ὄρνις τοιόσδε . οὐ ἄρα ὁ ὕλη εἰμί οἰκέω ὁ μέγεθος οὐδέ ὁ ποσός . οὐ ἄρα σῶμα ὁ ὕλη · ἔτι δέ εἰμί σῶμα ὁ ὕλη , ποσός τίς εἰμί καί μεγεθύνω · ἄλλος δέ ὁ ποσός καί ἄλλος ὁ ποσότης , καί ἄλλος ὁ μεγεθύνω καί ἄλλος ὁ ἐγώ - γεθος αὐτός . καί ὁ μέν εἰμί εἶδος ἀσώματος ἁπλόος , ὁ δέ οὗτος Μετέ - χω σύνθετος . εἰμί οὖν σῶμα ὁ ὕλη , σύνθετος τίς εἰμί καί οὐ ἁπλόος οὐδέ στοιχεῖον . εἰμί δέ οὗτος ἄτοπος , ῥητέος ὅτι μετέχω ὁ ποσότης ὑπό ὁ ὕλη δίδωμι μέγεθος ὁ πρότερος μή ἐνυπάρχω , ὥσπερ καί ὁ ποιότης μετέχω ποιέω ποιός ὁ πρίν ἄποιος ὑπάρχω . ἔτι δέ καί οὗτος δυνατός λέγω , ὅτι ὁ ὕλη ἢ ὁ δύναμις εἰμί πᾶς εἶδος ἤ τίς καί ὁ δύναμις ἐπέκεινα ὁ ἔχω ὁ δύναμις ἐν ἑαυτοῦ . ὁ δέ σῶμα πῶς ἄν εἰμί δύναμις ἀσώματος ; ἀνάγκη δέ οὗτος , εἴπερ καί ὁ ἀσώματος εἶδος εἰμί ὁ ὕλη ὑποδεκτικός . εἰμί δέ ἀσώματος εἰμί δύναμις λέγω , ἰστέον ὅτι καί ὁ ἀσώματος οὐ ὡς ὁρίζω τις φύσις , ἀλλά ὡς ἀπό - φάσις ὁ σῶμα λέγω . ἴσως δέ εἰμί εἶπον , ὅτι οὖον πρῶτος ὁ ὕλη ὁ ἀσώματος εἶδος δέχομαι , ἀλλά διά μέσος ὁ σῶμα . ἔτι δέ ὁ σῶμα ἐκ γένος καί διαφορά συνίστημι · οὐσία γάρ εἰμί τριχῆ διαστατός . ὁ δέ τοιοῦτος εἶδος εἰμί , ἀλλά οὐ ὕλη . ἔτι δέ ὁ σῶμα πρός ὁ ἀσώματος ποιότης ἀντιδιαιρέω , ὁ δέ ὕλη ὁμοίως ἔχω πρός πᾶς . ἔτι δέ ὁ σῶμα τρεῖς ὁρίζω διάστασις , ὁ δέ ὕλη παντελῶς εἰμί ἀόριστος . οὗτος οὖν οὕτως ἑκατέρωθεν ὁ λόγος φέρω , ὅτι μέν εἶδος εἰμί ὁ ὁ εἶδος ὑπόκειμαι οὖον χρή , πρόδηλος . διόπερ εἰμί ὁ σῶμα εἶδος εἰμί , οὐ εἄν εἰμί σῶμα . ὅτι δέ ὁ κοινός πᾶς ὁ φυσικός καί αἰσθος - ὁ ὑπάρχω ὡς τοιοῦτος οὗτος εἰμί χρή ὁ ὕλη , καί οὗτος οἴομαι ὁ πρόδηλος εἰμί . κοινός δέ πᾶς ὁ εἰς ὄγκος ἐκτείνω καί διάστασις . διό “ ὁ περί φύσις ἐπιστήμη , ὅς φημί Ἀριστοτέλης , περί τε σῶμα καί μέγεθος καί ὁ οὗτος εἰμί παθέω . μήποτε οὖν δισσός ΘΕ - τέος ὁ σῶμα ὁ μέν ὡς κατά εἶδος καί κατά λόγος ὑφίστημι καί τρεῖς ὁρίζω διάστασις , ὁ δέ ὡς πάρεσις καί ἔκτασις καί ἀοριστία ὁ ἀσώματος καί ἀμέριστος καί νοητός φύσις , οὖον τρεῖς οὗτος διάστασις εἰδητικός ὁρίζω , ἀλλά πάντῃ παρίημι τε καί ἐκλύω καί πᾶς - χόθεν ἀπό ὁ εἰμί ἀπορρέω εἰς ὁ μή εἰμί . καί ὁ τοιοῦτος ἴσως διά - στάσις ὁ ὕλη θετέος . ἀλλά οὐ ὁ σωματικός εἶδος ὁ μετρέω ἤδη καί ὁρίζω ὁ ἤπειρος καί ἀόριστος ὁ τοιοῦτος διάστασις καί ἵστημι ἀποφεύγω αὐτός ἀπό ὁ εἰμί . ἐφίστημι γάρ ἄξιος , ὅτι ὅς διαφέρω ὁ ἔνυλος ὁ ἄυλος , οὗτος εἰμί προσήκω ὁ ὕλη . διαφέρω δέ ὄγκος καί διάστασις καί μερισμός καί ὁ τοιοῦτος , οὖον ὁ κατά μέτρον ὁρισμός - νόος , ἀλλά ἀλλά ὁ ἄμετρος καί ἀόριστος καί ὁρίζω δύναμαι ὑπό ὁ εἰδητικός μέτρον . οὗτος δέ περί ὁ ὕλη ὁ ὑπόνοια ἔοικα ἔχω πρῶτος μέν ὁ ‘Ελλήνων ὁ Πυθαγόρειος , μετά δέ ἐκεῖνος ὁ Πλάτων , ὡς καί Μοδέρατος ἱστορέω . οὗτος γάρ κατά ὁ Πυθαγόρειος ὁ μέν πρῶτος εἷς ὑπέρ ὁ εἰμί καί πᾶς οὐσία ἀποφαίνω , ὁ δέ δύο ἐν , ὅσπερ εἰμί ὁ εἰμί εἰμί καί νοητός , ὁ εἶδος φημί εἰμί , ὁ δέ τρίτος , ὅσπερ εἰμί ὁ ψυχικός , μετέχω ὁ εἷς καί ὁ εἶδος , ὁ δέ ἀπό οὗτος τελευταῖος φύσις ὁ ὁ αἰσθητής εἰμί μηδέ μετέχω , ἀλλά κατά ἔμφασις ἐκεῖ - νάω κοσμέω , ὁ ἐν αὐτός ὕλη ὁ μή εἰμί πρῶτος ἐν ὁ ποσός εἰμί εἰμί σκίασμα καί ἔτι μᾶλλον ὑποβαίνω καί ἀπό οὗτος . καί οὗτος δέ ὁ Πορφύριος ἐν ὁ δύο περι ὕλη ὁ ὁ Μοδέρατος παρά - τίθημι γράφω ὅτι “ βούλομαι ὁ ἑνιαῖος λόγος , ὅς πού φημί ὁ Πλάτων , ὁ γένεσις ἀπό ἑαυτοῦ ὁ εἰμί συνίστημι , κατά στέρησις αὐτός χωρέω ὁ ποσότης πᾶς αὐτός στερέω ὁ αὐτός λόγος καί εἰμί - δήω . οὗτος δέ ποσότης καλέω ἄμορφος καί ἀδιαίρετος καί ἄσχημος - τίνω , ἐπιδέχομαι μέντοι μορφή σχῆμα διαίρεσις ποιότης πᾶς ὁ τοιοῦτος . ἐπί οὗτος ἔοικα , φημί , ὁ ποσότης ὁ Πλάτων ὁ πλείων ὄνος - μάτη κατηγορέω “ πανδεχής ” καί ἀνείδεος λέγω καί “ ἀόρατος ” καί “ ἀπος - ρώτατα ὁ νοητός μεταλαμβάνω αὐτός καί “ λογισμός νόθος μόλις ληπτήν’’ καί πᾶς ὁ οὗτος ἐμφερής . οὗτος δέ ὁ ποσότης , φημί , καί οὗτος ὁ εἶδος ὁ κατά στέρησις ὁ ενιαίος λόγος νοέω ὁ πᾶς ὁ λό - πέλαγος ὁ εἰμί ἐν ἑαυτοῦ περιλαμβάνω παράδειγμα εἰμί ὁ ὁ σός - Μάτων ὕλη , ὅς καί αὐτός ποσός καί ὁ Πυθαγόρειος καί ὁ Πλάτων καλέω λέγω , οὖον ὁ ὡς εἶδος ποσός , ἀλλά ὁ κατά στέρησις καί παρά - λύσις καί ἔκτασις καί διασπασμός καί διά ὁ ἀπό ὁ εἰμί παράλλαξις , διά ὁ καί κακός δοκέω ὁ ὕλη ὡς ὁ ἀγαθός ἀποφεύγω . καί | κατά - λαμβάνω ὑπό αὐτός καί ἐξέρχομαι ὁ ὁράω οὖον συγχωρέω , ὁ μέν ἔκτασις ὁ ὁ εἰδητικός μέγεθος λόγος ἐπιδέχομαι καί οὗτος ὁρίζω - μένω , ὁ δέ διασπασμός ὁ ἀριθμητικός διάκρισις εἰδοποιέω ” . εἰμί οὖν ὁ ὕλη κατά οὗτος ὁ λόγος οὐδείς ἄλλος ἢ ὁ ὁ αἰσθητής εἶδος πρός ὁ νοητός παράλλαξις παρατρέπω ἐκεῖθεν καί πρός ὁ μή εἰμί ὑπο - φέρω . ὅτι γάρ ἄλλος εἰμί ὁ ὄγκος ὁ ὁ αἰσθητής οἰκεῖος καί ἄλλος ὁ εἰδητικός μέγεθος , καί ἄλλος μέν ὁ διασπασμός ὁ αἰσθητής εἶδος , ἄλλος δέ ὁ ἀριθμητικός διάκρισις , δῆλος ἐκ ὁ ἐκεῖνος μέν λόγος εἰμί καί εἶδος αδιάστατος τε καί ἀμέριστος . καί γάρ ὁ ὁ τρίπηχυς ἐγώ - γέθους λόγος καί ὁ ὁ τριάς αδιάστατος τε καί ἀμερής εἰμί καί Ἀσώ - μα . οὗτος μέντοι ὁ ὁ αἰσθητής οἰκεῖος ἄλογος καί σωματικός καί μερίζω καί εἰς ὄγκος καί διασπασμός ὑπέρχομαι διά ὁ εἰς γένεσις καί εἰς ὁ ἔσχατος πρόοδος , αὐτός δέ εἶπον εἰς ὕλη . ὑποστάθμη γάρ καί ὕλη εἰμί εἰμί ἀεί ὁ ἔσχατος . διό καί Αἰγύπτιος ὁ ὁ πρῶτος ζωή , ὅς ὕδωρ συμβολικός καλέω , ὑποστάθμη ὁ ὕλη λέγω οἷος ἰλύς τις εἰμί . καί εἰμί οἷος χώρα οὗτος ὁ γενητός τε καί αἰσθος - ὁ οὐ εἶδος τίς ἀφορίζω ὑπάρχω , ἀλλά ὑπόστασις κατάστημα , ὥσπερ ὁ ἀμερής καί ἀδιάστατος καί ἄυλος καί εἰμί εἰμί καί ὁ τοιοῦτος κατάστημα εἰμί ὁ νοητός φύσις , πᾶς μέν εἰμί ὁ εἶδος καί ἐκεῖ καί ἐνταῦθα , ἀλλά ἐκεῖ μέν ἄυλος , ἐνταῦθα δέ ὑλικός , αὐτός δέ εἶπον , ἐκεῖ μέν ἀμέριστος καί ἀληθής , ἐνταῦθα δέ μεριστός καί σκιοειδῶς . διό καί ἕκαστος εἶδος ἐνταῦθα διΐστημι κατά ὁ ὑλικός διάστασις . ἀλλά πῶς οὗτος ὁ Ἀριστοτέλης συμφωνέω καί ὁ Πλάτων ὑπόκειμαι τίς ὁ ἐναντιόομαι ὁ ὕλη εἰμί βούλομαι ; ἢ ὁ μέν ὑπό ὁ ἄλλος περί ὕλη λέγω εἰς ὁ σῶμα ἔσχατος ἀπάγω ὁ εἰμί . οὖον γάρ εἰμί τίς ὁ σῶμα ἀντίκειμαι . καί οὕτως ἀγένητος εἰμί καί ἄφθαρτος οὖον ὁ οὐράνιος σῶμα μόνος , ἀλλά καί ὁ ὑπό σελήνη . ὁ δέ νῦν εἴρω ἔννοια καί ὁ σωματικός διάστασις ὁ ὑπό σελήνη γίγνομαι καί φθείρω - μένω σύν ὁ εἶδος ὁ διίστημι φυλάσσω οἷος ἄνθρωπος ἢ ἵππος . ἢ ὅταν οὐσία εἰμί ὁ γίγνομαι , καί ὁ μεταβολή περί ὁ ὑλικός γίγνομαι παράλλαξις Μένων ἀεί . ὁ μέν γάρ συμβεβηκός περί ὁ οὐσία μεταβάλλω , ὁ δέ οὐσία περί ὁ εἴρω ὑπό ὁ Πυθαγόρειος ποσός ἢ κατά Στέ - ῥῆσις ἤτοι περί ὁ ἀπό ὁ εἰμί παράλλαξις , αὐτός δέ εἶπον περί ὁ διάστασις καί ὁ ὄγκος ὁ ὑλικός ἐκ γάρ ὕδωρ ἀήρ γίγνομαι οὖον μόνος ὁ ποιότης μεταβάλλω , ἀλλά καί ὁ μέγεθος ὁ εἰδητικός · ἄλλος γάρ ἑκατέρωθι μέγεθος . καί οὐ εἰμί ὁ μικρός μέρος ὁ μείζων , ἀλλά εἶδος ἀφορίζω ἑκάτερος , † ἄν εκμενουω δέ ὁ ὑλικός διΐστημι - σέως ἑκατέρωθι . ὑλικός γάρ ὁμοίως ἄμφω καί ὁμοίως μεριστός καί αἰσθητός καί ἀδιάφορος κατά ὁ ὕλη . ὁ γάρ διαφορά κατά ὁ εἶδος θεωρέω . ὅτι δέ καί αὐτός Ἀριστοτέλης τοιοῦτος ἔχω περί ὁ ὕλη ἔννοια οἷος καί ὁ Πυθαγόρειος ὁ κατά διάστασις καί ὁ ἀόριστος ποσός , ἀπό ὁ ἐν ὁ τέταρτος βιβλίον ὅδε ὁ πραγματεία λέγω εἰμί μανθάνω . λέγω γάρ ἐν ἐκεῖνος · “ ὅς δέ δοκέω ὁ τόπος εἰμί ὁ διάστημα ὁ ἐγώ - γέθους , οὗτος ὁ ὕλη δοκέω · οὗτος γάρ ἕτερος ὁ μέγεθος · οὗτος δέ εἰμί ὁ περιέχω ὑπό ὁ εἶδος καί ὁρίζω οἷος ὑπό ἐπίπεδος καί πέρας . εἰμί δέ τοιοῦτος ὁ ὕλη καί ὁ ἀόριστος . ” ὅσος δέ κατά ὁ εἰμί ὁ χείρων ὁ εἶδος ἢ κατά ὁ εἷς ὁ ὁ πρῶτος εἷς ἀπήχημα ὁ ὕλη νοέω ἀξιόω , οὐ οἶδα ὅπως κατορθόω . ὁ μέν γάρ εἷς καί ὁ εἰμί ὅταν μηδείς ἄλλος ἢ εἷς καί εἰμί θεωρέω , κύριος εἰμί ὅσπερ λέγω καί πρῶτος · ὁ δέ ὕλη ὁ ἔσχατος εἰμί καί ὁ εἰμί ἐκβαίνω καί πολύς μᾶλλον ὁ εἷς καί ἐν ὁ παράλλαξις καί παρεκτροπή ὁ πρός ὁ εἰμί ὑφίστημι , ἐπεί διά ὁ γόνιμος ὁ εἰμί δύναμις ἐσθίω καί ὁ ἔμφασις ὁ εἰμί ὑφίστημι . ἀλλά οὗτος μέν διά ὁ κράτος περί ὁ ὕλη ἔννοια οὐ ἀρεστός ἐγώ ἐπί πλέω μηκύνω προάγω . κατά δέ ὁ λέξις ὁ εἷς δέ ὁ ὁ λόγος σημαίνω μέν ὁ εἷς ἄλλος εἰμί ὁ κατά ὁ λόγος καί κατά ὁ εἶδος ἀρχή , ἀσάφεια δέ ποιέω ὁ ὁ ὁ ὁ λόγος πρόσκειμαι καί θηλυκός ἄρθρον ὁ ἀρσενικός συντάσσω . συντέ - τάκτης δέ οὖον ὁ ὁ λόγος , ἀλλά τῆ ἀρχή , ὡς εἰμί ἴσος ὁ εἷς δέ ὁ κατά ὁ λόγος , ἢ μᾶλλον εἷς ἀρχή ὁ λόγος καί ὁ εἶδος . γράφω δέ , ὅς φημί Ἀλέξανδρος , καί Χωρὶς ὁ ὁ , τις ἴσως διά ὁ ἀσάφεια ΑΦΕ - λόντος αὐτός , καίτοι μετά αὐτός ὁ ἑρμηνεία ἀρχαιοπρεπής εἰμί . p . 191 a 18 καί πῶς ἔχω ὁ ἀρχή πρός ἀλλήλων , καί τίς ὁ ὑπόκειμαι . Πῶς ἔχω ὁ ἀρχή ἢ ὁ ἐναντίος λέγω , ὅτι ἀπουσία ὁ ἕτερος ὁ ἕτερος , καί τίς ὁ ὑπόκειμαι , ὅτι ὁ κατά ἀναλογία λαμβάνω καί ὅς μή ἔχω ἐναντίος . εἴρω δέ αὐτός ὁ διαφορά , ὅτι ἄλλος μέν ὁ ὅς γίγνομαι , ἄλλος δέ ὁ γίγνομαι καί ἄλλος ὁ ἐκ ὅς . καί ὅτι ὁ μέν ὕλη ὑπομένω καί ἐν-ὑπάρχω ἐν ὁ γίγνομαι ὁ δέ στέρησις οὖον . καί δῆλος ἐκ πᾶς ὁ εἴρω , ὅτι ὁ στέρησις οὐ εἰμί φύσις τις κατά Αρίστο - τέλη , ἀλλά ἀπουσία ἐν ὁ φύω . ὅταν οὖν συμβαίνω ὁ ὕλη λέγω - ὁ ὁ στέρησις , οὐ ὡς εἶδος λέγω , ἀλλά ὡς ἐγώ συμβαίνω ὁ μή εἰμί ἐν ἀγορά . εἰμί δέ εἰμί τοιοῦτος ὁ στέρησις , ἐπιζητέω ἄν τις Έυλο - Γώς , ὑπό ποῖος κατηγορία τάσσω . ἢ εἰμί ὁ εἶδος οὐσία , καί ὁ Στέ - ῥῆσις οὐσία εἰμί · ὑπό ὅς γάρ ὁ ἕτερος ὁ ἀντίκειμαι , ὑπό οὗτος καί ὁ ἕτερος . οὐ ὡς ὁ ἐναντίος μέντοι οὗτος γάρ εἰμί τίς ) ὑπό ὁ αὐτός γένος εἰμί , ἀλλά ὅτι ὁ στερέω τις ἐν ὁ αὐτός εἰμί γένεσις ἐκεῖ - νόος . ειδοποιώ γάρ πως καί οὗτος καί χαρακτηρίζω ἀπό ὁ εἶδος . διό καί αὐτός εἰς οὗτος βλέπω “ εἶδος γάρ πως καί ὁ στέρησις φημί . | p . 191 a 19 πότερος δέ οὐσία ὁ εἶδος ἢ ὁ ὑπόκειμαι , οὔπω 51 v δῆλος . ’Ev μέν ὁ ὁ δέκα κατηγορία βιβλίον ὁ οὐσία ὁ μέν Αρίστο - Τέλης εἰς τε ὁ πρῶτος οὐσία καί ὁ δύο διαιρέω , τουτέστι εἰς τε ὁ ἄτομος καί ὁ εἰδικός τε καί γενικός , ὁ δέ Ἀρχύτας εἰς τε ὁ ὕλη καί ὁ εἶδος καί ὁ συντίθημι , ὅς καί Ἀριστοτέλης ἐν ὁ μετά ὁ φυσικός συνακολουθέω ἀκριβής δοκέω καί αὐτός τριχῆ διαιρέω καί λέγω μάλιστα μέν οὐσία ὁ συναμφότεροι ἐπί ὁ γενητός , δύο δέ ὁ εἶδος καί ὁ ὕλη , ἐκ ὅς ὁ συναμφότεροι συνίστημι . οὗτος δέ κατά μέν ὁ ἀίδιος καί ὑπόκειμαι ὁ ὕλη μᾶλλον οὐσία φημί · καθόσον δέ ὁ εἰμί ἕκαστος οὗτος ὅς εἰμί κατά ὁ εἶδος εἰμί , κατά ὅς καί διαφέρω ὁ ἄλλος ἐπί οἰκεῖος εἰμί φύσις , κατά οὗτος μᾶλλον οὐσία ὁ εἶδος αὐτός δοκέω . οὗτος οὖν ἐνδείκνυμι νῦν ὁ σύγκρισις ἀρκέω ἐν ὁ περί ὁ φύσις - Κῶς ἀρχή λόγος , πόσος καί τίς εἰμί ὁ ἀρχή , παραδίδωμι . “ ἀλλά εἰμί φθείρω , φημί Ἀλέξανδρος , ὁ εἶδος , πῶς ἀρχή οὗτος ; ἄφθαρτος γάρ ὁ ἀρχή δοκέω εἰμί . ἀρχή γάρ ἀπόλλυμι , ὅς φημί Πλάτων , οὔτε αὐτός ἐκ ὁ οὔτε ἄλλος ἐκ ἐκεῖνος γίγνομαι ,, ” . λύω δέ ὁ ἀπορία ὁ Ἀλέξανδρος λέγω ὅτι “ οὖον πᾶς ἀρχή ὁ ἐν γένεσις καί φθορά ἄφθαρτος εἰμί δύναμαι · οὖον γάρ δή καί ὁ στοιχειώδης · οὖον γάρ ἄν ἔτι γένεσις εἰμί καί φθορά . ἀλλά εἰμί μέν τις καί ἄφθαρτος δεῖ , οὖον μήv οἷος τε πᾶς . καί ὁ εἶδος δέ , φημί , κἀν ὁ ἀριθμός φθαρτός εἰμί , ἀλλά ὁ γε εἶδος ἄφθαρτος . ἀεί γάρ εἰμί θερμός καί ψυχρός , οὐ ἀεί δέ αὐτός κατά ἀριθμός · οὖον γάρ ἄν εἰμί γένεσις ἐν ὁ εἰμί . ἀλλά οὗτος μέν εἴρω μέτριος . ὁ δέ Πλάτων οὖον ὁ στοιχειώδης ὁ Σωμάς - ὁ ἀρχή ὁ κατά ὁ εἶδος ἀγένητος εἶπον ἐν Φαιδρός , ἀλλά ὁ ἀρχή καί πηγή ὁ κίνησις , ὅστις εἰμί ὁ αὐτοκίνητον , καί ὅλως ὁ πρωτός - γος ἐν πᾶς ἰδιότης ποιητικός εἰμί ἀρχή ἀλλά οὖον στοιχειώδης · ἐπάγω δέ ὁ Ἀλέξανδρος καί οὗτος · “ ἢ οὐδέ ὁ εἶδος φθείρω · φθείρω γάρ ὁ γίγνομαι · γίγνομαι δέ οὔτε ὁ ὕλη οὔτε ὁ εἶδος , ἀλλά ὁ συναμφότε - ἀντίμοιρος · καί φθείρω ἄρα οὗτος . ὥστε ὁ ἀρχή ἄφθαρτος . ἀλλά οὐ εἰμί ἄφθαρτος , ἤδη καί ἀίδιος ὁ κατά ἀριθμός εἶδος · φθείρω μέν γάρ ὁ συναμφότεροι , ὁ δέ φθορά αὐτός κατά ὁ ἀποβάλλω ὁ εἶδος . ” οὗτος δέ δοκέω μέν εἴρω φυσικός ὑπό ὁ Ἀλέξανδρος . ἀπορία δέ παρέχω , πῶς ὅς πρότερος μή εἰμί ὕστερος εἰμί , οὐ ἄν λέγω γίγνομαι , καί ὅς πρό - τέρος εἰμί ὕστερος οὐ εἰμί , οὐ εἄν λέγω φθείρω . πῶς δέ ὁ μέν συντίθημι φθείρω λέγω , διότι ἀποβάλλω ὁ εἶδος οὐ σῴζω οὐδέ ὑφίστημι μετά ὁ ἀποβολή , ἀλλά εἰς ὁ μή εἰμί ἄπειμι , 〈 ὁ δέ εἶδος 〉 οὖον γάρ εἰμί χωριστός οὐδέ ὁ εἶδος διά ὅς ὁ συντίθημι φθείρω ) οὐ εἄν λέγω φθαρτός ; πῶς δέ εἰμί ἄφθαρτος , οὐ καί ἀίδιος ; καλός οὖν οἴομαι μή ὑπεραττικίζω . ἀλλά καί ὁ εἶδος ὁ ἄτομος καί ἐν γένεσις φθαρτός λέγω καί ὁ συντίθημι κατά ὁ εἶδος . οὖον γάρ ἀνάγκη ὁ φθαρτός ὁ στοιχειώδης ἀρχή ἄφθαρτος ὑποτίθημι οὐδέ εὐλαβέομαι - μένω ὁ εἰμί τις εἰς ὁ μή εἰμί φθείρω ὁ νῦν μέν εἰμί αὖθις δέ μή εἰμί λέγω ἄφθαρτος . οὐδέ γάρ οὗτος εἰς ὁ μή εἰμί ἁπλόος φθείρω , ἀλλά εἰμί τίς ἄλλος πάντως εἶδος ὁ ὁ φθορά ὁ φθείρω εἶδος διαδέχομαι . 10 p . 191 a 23 ὅτι2 δέ μοναχός οὕτως λύω καί ὁ ὁ ἀρχαῖος ἀπορία λέγω μετά οὗτος ἠώς ὁ ὑπόκειμαι γάρ τίς δεῖ · ὅτι2 καλῶς πρός ὁ ὕλη καί ὁ στέρησις ἐν ὁ ἀρχή τίθημι , δεῖ - κνυμι ἐκ ὁ τις ὁ ἀρχαῖος φιλόσοφος μή ἐννοέω αὐτός ἀνης - ῥέω ὁ γένεσις καί ὁ φθορά ὑπό ἀπορία τις ἡσσάομαι καί ἄλλος ἄτοπος περιπίπτω . πρῶτος δέ κατά φιλοσοφία λέγω οὖον μόνος ὁ ὁ χρόνος προλαμβάνω , ἀλλά ὁ πρῶτος ὁ ἀλήθεια ζητέω · οὖον περί πᾶς δέ λέγω νῦν , ἀλλά περί ἐκεῖνος ὅσος γένεσις ἀναιρέω . διαιρέω δέ οὗτος διχή , μᾶλλον δέ τριχῆ . ὁ μέν γάρ αὐτός εἷς ὁ εἰμί λέγω καί ἀγένητος οὗτος , ὁ δέ πολύς μέν , ἐνυπάρχω δέ ἐκκρίνω λέγω , ὁ γένεσις ἀναιρέω ὡς Ἀναξίμανδρος καί Ἀναξαγόρας , ὁ δέ σύγκρισις καί διάκρισις ὁ πρῶτος στοιχεῖον ὁ γένεσις ποιέω , ὡς Δημόκριτος καί Ἐμπεδοκλῆς . οὖον γάρ εἰμί γένεσις , φημί , ἀλλά μόνος μῖξις τε διάλλαξις τε μίγνυμι . ἀναιρέω δέ οὗτος ὁ γένεσις φημί ὑπό τις συνέχω ἀπορία , ὅς διαλύω οὐ ἰσχύω . λύω δέ ὁ ἀρχή ὁ φυσικός τοιοῦτος ὑπο - τίθημι , οἷος ἐγώ ὑποτίθημι . τίθημι δέ πρῶτος ὁ ἀπορία , ὑπό ὅς ἀπωθέω ὁ ἐπί ὁ ἀλήθεια ἄγω ὁδός ὁ γένεσις ἀναιρέω , καί ὁ ὁ ἀπορία ἕπω ἄτοπος , τότε ὁ λύσις ἐπάγω . καί εἰμί ὁ ἀπορία τοιοῦτος · ὁ γίγνομαι ἀνάγκη ἢ ἐκ εἰμί ἢ ἐκ μή εἰμί γίγνομαι · εἰμί οὖν ἄμφω ἀδύνατος , οὐ εἄν εἰμί γένεσις · ὅτι δέ ἄμφω ἀδύνατος , δῆλος · οὔτε γάρ ἐκ εἰμί ὁ εἰμί γίγνομαι εἰμί γάρ ἤδη ὁ εἰμί πρό ὁ γίγνομαι ) οὔτε ἐκ μή εἰμί δεῖ γάρ εἰμί τίς ὁ ἐκ ὅς ) καί ὅλως ὁ μή εἰμί οὐδείς εἰμί . καί ὁ μέν ἀπορία τοιοῦτος . ὁ δέ ἐφεξῆς συμβαίνω ἐπάγω καί οὗτος δή ὁ ἐφεξῆς συμβαίνω ἠώς ὁ ἐκεῖνος μέν οὗτος ἐλαύνω - Βον ὁ δόξα διά ὁ εἴρω . ὑπό ὁ ἀπορία ἡσσάομαι , ὡς δο - Κούσι τις , εἰς ὅς ἐξάγω ὁ εἰμί καί μή εἰμί ἔννοια ὁ κύριος εἰμί καί κύριος μή εἰμί μόνος εἰμί καί μή εἰμί οἶδα , καί ἐπί ὁ ἑξῆς συμβαίνω δοκέω ὁ ἀπορία προέρχομαι . οὗτος δέ εἰμί ὁ εἷς εἰμί ὁ εἰμί , ὥσπερ Μέλισσος καί Παρμενίδης λέγω ὁ παρά ὁ εἰμί οὐ ὅς λέγω . εἰμί γάρ πολύς εἰμί ὁ εἰμί , δῆλος ὅτι καί διαφέρω εἰμί ἀλλήλων καί εἰμί παρά ὁ εἰμί ὁ διαφορά , εἰμί δέ τίς παρά ὁ εἰμί εἰμί , ἢ εἰμί εἰμί ἢ οὐ εἰμί · ἀλλά οὔτε εἰμί εἰμί ὁ παρά ὁ εἰμί δυνατός οὔτε ὁ οὐ εἰμί εἰμί . ὡς ἄτοπος δέ ὁ μή εἰμί γένεσις ὁ εἷς εἰμί ὁ εἰμί ἀπό ὁ ἀπος - ῥίος καί οὗτος αὐτός ἐπέρχομαι ἐπάγω . p . 191 a34 — 191b 26 ἐγώ δέ λέγω ἠώς ὁ ὁ γάρ ἐκ μή εἰμί εἴρω ἐγώ , τίς σημαίνω , ὅτι ὅς μή εἰμί . Oi μέν ἀρχαῖος διά ὁ μήτε ἐκ εἰμί μήτε ἐκ μή εἰμί δύναμαι γίγνομαι ὁ εἰμί ἀναιρέω ὁ γένεσις . αὐτός δέ ὁ ἀπορία λύω διωρι - σμένος δείκνυμι ὅτι ἀνάγκη ὁ γίγνομαι ἐκ εἰμί καί μή εἰμί γίγνομαι , τουτέστι τῆ μέν εἰμί πῇ δέ μή εἰμί . οὗτος δέ διχῶς δυνατός λέγω . ἢ γάρ ὁ κατά ἑαυτοῦ καί κατά συμβαίνω διαφέρω οὗτος ὁ ὁ δύναμις καί ἐνέργεια . ὁ μέν οὖν λέγω μήτε ἐκ εἰμί μήτε ἐκ μή εἰμί δυνα - ὁ εἰμί γίγνομαι , εἰμί μέν λέγω ὁ αὐτός ὁ γίγνομαι ἤδη γάρ , φημί , εἰμί οὗτος ) , μή εἰμί δέ ὁ πάντῃ μή εἰμί . εἰμί γάρ δή φημί ὁ ἐκ ὅς . καί ὁ εἰμί οὕτως οὔτε ἐκ εἰμί οὔτε ἐκ μή εἰμί δυνατός γίγνομαι ὁ γίγνομαι . εἰμί μέντοι τις ὁ στέρησις μή εἰμί εἰμί ἐν ὁ ἀρχή ἐκ οὗτος λέγω γίγνομαι ὁ γίγνομαι μή κατά ἑαυτοῦ ἀλλά κατά συμβεβηκός οὖον γάρ ὁ ἐν-ὑπάρχω , ἀλλά ὁ μή ἐν-ὑπάρχω ὁ στέρησις ἐκ αὐτός γίγνομαι ὁ γίγνομαι ) , οὕτως ἐκ ὁ κατά ἑαυτοῦ μή εἰμί οὖον κατά ἑαυτοῦ , ἀλλά κατά συμβαίνω λέγω γίγνομαι εἰμί . οὖον καθό οὖν ὅς ὁ ὕλη , γίγνομαι ἐκ αὐτός ὁ εἰμί , ἀλλά κατά συμβεβηκός , διότι συμβαίνω αὐτός μή εἰμί οὗτος ὁ εἰμί ὅς γίγνομαι ὁ στέρησις αὐτός ὁ εἰμί ὅς γίγνομαι πάρειμι . ὥστε οὔτε ἐκ εἰμί καθό εἰμί οὔτε ὁ ὅς καθό εἰμί γίγνομαι , ἀλλά ἐκ εἰμί κατά συμβεβηκός . καί ἐκ ὁ τις εἰμί ὁ τίς εἰμί . οὕτως οὖν οὐ ἐκ εἰμί οὐδέ ἐκ μή εἰμί κατά ἑαυτοῦ ὁ γένεσις , ἀλλά κατά συμβαίνω καί ἐκ ὁ πῇ μέν εἰμί πῇ δέ μή εἰμί . ὁ γάρ ὕλη εἰμί μέν , οὐ ἐκεῖνος δέ ὅς γίγνομαι . ὁ μέντοι Ἀριστοτέλης ἐπί ὁ σαφής καί καθολικός μετάγω ὁ λόγος , οὕτως λύω ὁ ἀπορία · ὁ γάρ ἐκ εἰμί , φημί , γίγνομαι ἴσος εἰμί ὁ ὁ εἰμί γίγνομαι καί ὁ ἐκ μή εἰμί γίγνομαι ὁ ὁ μή εἰμί γίγνομαι . αὐτός γάρ εἰμί εἶπον ἐκ ἄμουσος γίγνομαι μουσικός καί ἄμουσος γίγνομαι μουσικός . εἶτα καθολικός ἐπιφέρω , ἐν ὅς περιέχω καί οὗτος , ὁ ἢ ὁ εἰμί ἢ ὁ μή εἰμί ποιέω τίς ἢ πάσχω · κοινός γάρ ὁ μέν ποιέω τίς ἢ πάσχω ὁ πάσχω μόνος καί ὁ ὁστισοῦν ὅδε γίγνομαι κοινός εἰμί ὁ κύριος γίγνομαι · καί γάρ ὁ λευκός γι - νόμενος καί περιπατέω καί ὁστισοῦν ἄλλος περιέχω ἐν οὗτος . οὗτος οὖν , φημί , ὁ ἐκ εἰμί ἢ ἐκ μή εἰμί ἢ ὁ εἰμί ἢ ὁ μή εἰμί γίγνομαι ἢ ποιέω ἢ πάσχω , ὅσπερ ἐπί παράδειγμα ἐκτίθημι λέγω μηδείς διαφέρω ὁ ὁ ἰατρός ποιέω τίς ἢ πάσχω ἢ ἐκ ἰατρός εἰμί τίς ἢ γίγνομαι . οὗτος οὖν διχῶς λέγω3 φημί , διότι ὁ πλεοναχός λέγω εἰμί . καί πρῶτος ἐπί ὁ ἰατρός ὁ δισσός δείκνυμι , εἶτα οὕτως ἐπί ὁ μή εἰμί καί ὁ εἰμί μεταφέρω ὁ λόγος . ὁ γάρ ἰατρός ποιέω τίς λέγω ἢ πάσχω ἢ καθό ἰατρός εἰμί ἢ κατά συμβεβηκός · καθό μέν ἰατρός ποιέω ὅταν ἰατρεύω καί θεραπεύω , πάσχω δέ καθό ἰατρός ὅταν ἀνίατρος γίγνομαι · κατά συμβαίνω - βήξ δέ ποιέω ὅταν οἰκοδομέω , διότι ὁ ἰατρός συμβαίνω οἰκοδόμος εἰμί , πάσχω δέ κατά συμβαίνω ὅταν λευκός ἐκ μέλας γίγνομαι , διότι ὁ ἰατρός συμβαίνω ὁ μέλας εἰμί . καί δῆλος ὅτι κύριος ποιέω ἢ πάσχω ὁ ἰατρός λέγω , ὅταν καθό ἰατρός ποιέω τίς ἢ πάσχω . οὕτως οὖν καί ὁ ἐκ μή εἰμί γίγνομαι τίς διχῶς λέγω · ἢ γάρ ἐκ μή εἰμί καθό μή εἰμί ἢ ἐκ μή εἰμί κατά συμβεβηκός , ὅτι ὁ ἐκ ὅς γίγνομαι οἷος ὁ ὕλη συμβαίνω ὁ μή εἰμί , τουτέστιν ὁ στέρησις · οὖον γάρ ἐκ πᾶς , ἀλλά ἐκ ὁ μή τοιοῦτος φύζω δέ γίγνομαι ὁ γίγνομαι . καί δῆλος ὅτι ὥσπερ ἐπί ὁ ἰατρός κύριος τότε λέγω ὁ ἰατρός ποιέω τίς ἢ πάσχω , ὅταν " καθό ἰατρός ποιέω τίς ἢ πάσχω , οὗτος καί ἐπί ὁ μή εἰμί κύριος τότε λέγω ἐκ μή εἰμί | γίγνομαι τίς , ὅταν ὅς μή εἰμί λαμβάνω . ὁ οὖν ἀρ - 52v χαῖος μονοτρόπως ὁ μή εἰμί κατά ὁ κύριος καί καθό μή εἰμί λαμβάνω καί μή διαιρέω ὁ τε κατά ἑαυτοῦ καί ὁ μή εἰμί καί ὁ κατά συμβαίνω ἀφίστημι ὁ γίγνομαι τίς ἐκ εἰμί ἢ ἐκ μή εἰμί · καί διά ὁ ἄγνοια ὁ κατά ἑαυτοῦ καί ὁ κατά συμβαίνω προσαγνοέω καί ἄλλος , ὥστε μηδείς οἴομαι γίγνομαι , εἴπερ ἐκ μή εἰμί ὁ μή εἰμί μηδείς γίγνομαι · εἰμί γάρ δεῖ ὁ ἐκ ὅς . δῆλος δέ ὅτι οὐδέ ἐκ εἰμί ὅς εἰμί · ἤδη γάρ εἰμί . καί ἔτι μέντοι προσαγνοέω ὁ μηδείς εἰμί ὁ ἄλλος , ἀλλά εἷς εἰμί ὁ εἰμί , εἴπερ μή γίγνομαι τίς ἐκ ὁ εἰμί . ἐγώ δέ ὁ μέν ἁπλόος ἐκ μή εἰμί , τουτέστι καθό μή εἰμί , μή γίγνομαι τίς ὁμολογέω , κατά συμβαίνω δέ λέγω γίγνομαι ἐκ μή εἰμί · ἐκ γάρ ὁ ὕλη , καθόσον ἐν-ὑπάρχω αὐτός στέρησις , ὅστις εἰμί κατά ἑαυτοῦ μή εἰμί , γίγνομαι τίς . οὗτος μέν οὖν ἐγκρίνω ὁ ἐξήγησις ὁ Ἀλέξανδρος ὁ ὁ μή εἰμί διαιρέω εἰς τε ὁ μή εἰμί , τουτέστι ὁ κύριος μή εἰμί , καί εἰς ὁ κατά συμβεβηκός , προστίθημι δέ καί ἄλλος . “ δύναμαι γάρ , φημί , τις καί ἐκ ὁ λέγω ἀκούω , ὅτι καί ὁ μή εἰμί μοναχός λέγω κατά ὁ κύριος καί ὅς μή εἰμί . ἀλλά ὁ ἐκ οὗτος γίγνομαι διχῶς δυνατός λέγω · ἢ γάρ κατά ἑαυτοῦ ἢ κατά συμβεβηκός · καί γάρ ἐγώ ἐκ ὁ στέρησις , ὅστις εἰμί κατά ἑαυτοῦ μή εἰμί , λέγω γίγνομαι , ἀλλά κατά συμβεβηκός · οὖον γάρ διά ὁ ἐν-ὑπάρχω αὐτός ὁ γίγνομαι , ἀλλά διά ὁ μή ἐν-ὑπάρχω . ἐκ ὅς δέ κατά ἑαυτοῦ γίγνομαι τίς , οὗτος ἐν-ὑπάρχω ὁ γίγνομαι . καί δῆλος ὅτι ἄν κατά ἑαυτοῦ λέγω μή εἰμί ὁ στέρησις , ἀλλά ἔχω ὁ ὁποῖος ὑπόστασις . εἰμί γάρ ὁ μηδαμός μηδαμῶς εἰμί , οὐ ἄν οὐδέ κατά συμβαίνω - γυνή τίς γίγνομαι ἐκ αὐτός . ὥστε καί ὁ ἐγώ δέ καί αὐτός φημί γία - νω μέν μηδείς ἀπλόος ἐκ μή εἰμί διχῶς ἀκούω · ἢ γάρ μηδείς ἐκ ὁ ἀπλόος μή εἰμί γίγνομαι ἢ μηδείς κύριος καί ἀπλόος γίγνομαι ἐκ μή εἰμί . κύριος γάρ καί ἀπλόος ἐκ τις γίγνομαι ὁ ἐκ ὑπο - Μένων γίγνομαι . οὕτως δέ ἐκεῖνος οἴομαι ὀφείλω γίγνομαι ὁ ἐκ μή εἰμί καί ἐνυπάρχω ὁ γίγνομαι . οὗτος δέ ἀδύνατος . ὅτι δέ καί Πλάτων δισσός οἶδα ὁ μή εἰμί ὁ σημαίνω πρό ὁ Ἀριστοτέλης δηλόω ὁ ἐν ὁ σοφιστής δείκνυμι , ὅς ἐπάγω εἶμι γάρ θατέρου φύσις ἀποδείκνυμι εἰμί τε καί κατακερματίζω ἐπί πᾶς ὁ εἰμί πρός ἀλλήλων , ὁ πρός ὁ ὅς ἕκαστος μόριον αὐτός ἀντιτίθημι τολμάω εἶπον , ὡς αὐτός οὗτος εἰμί εἰμί ὁ μή εἰμί . καί παντάπασι μέν δοκέω ἀληθής ἐγώ δοκέω εἴρω . μής τοίνυν ἐγώ εἶπον , ὅτι ὁ ἐν - ἀντίος ὁ εἰμί ὁ μή εἰμί ἀποφαίνω τολμάω λέγω ὡς εἰμί . ἐγώ γάρ περί μέν ἐναντίος τις αὐτός χαίρω πάλαι λέγω εἴτε εἰμί εἴτε μή , λόγος ἔχω ἢ καί παντάπασι ἄλογος · ὅς δέ νῦν εἴρω εἰμί ὁ μή εἰμί , ἢ πείθω τις ὡς οὖον καλῶς λέγω ἐλέγχω ἢ μέχριπερ ἄν ἀδυνατέω , λεκτέος καί ἐκεῖνος καθάπερ ἐγώ λέγω . ” καί εἰμί μέν καί ὁ ὑπό ὁ Πλάτων διορίζω , πῇ μέν εἰμί πῇ δέ μή εἰμί καί κατά ἑαυτοῦ μέν μή εἰμί , κατά συμβαίνω δέ εἰμί , ὅτι ὁ εἰμί συμβαίνω . πλήν διαφέρω ὁ κατά ἑτερότης μή εἰμί ὁ κατά στέρησις , καθόσον ὁ μέν εἶδος εἰμί πρός ἀλλήλων , ὁ δέ καί ὁ ὕλη συνυπάρχω . Ὠσαύτως δέ οὐδέ ἐκ εἰμί , φημί , οὐδέ ὁ εἰμί καθό εἰμί δυνα - ὁ γίγνομαι ἤδη γάρ εἰμί πρίν γίγνομαι ὁ εἰμί ) , ἐκ εἰμί μέντοι κατά συμβαίνω οὐδείς κωλύω γίγνομαι καί ὁ τίς εἰμί . ὡς γάρ ὁ λέγω ἐκ ζῷον ζῷον γίγνομαι , οὖον οὗτος λέγω ὅτι ὅς ζῷον · οὐδέ γάρ ὁ ζῷον καθό ζῷον μεταβάλλω εἰς ζῷον ἄν μεταβάλλω . ἀλλά οὐδέ ὁ γίγνομαι ζῷον , ἐάν καθό ζῷον γίγνομαι , ἐκ ζῷον ἄν γίγνομαι , ἀλλά ὅς ἐκ σπέρμα . εἰμί δέ καθό τίς ζῷον καί ἐκ ζῷον , ὅς συμβαίνω ζῷον εἰμί , μεταβάλλω γίγνομαι τίς , ὅς καί αὐτός ὁ ζῷον εἰμί ὑπάρχω , οὗτος δέ κατά συμβεβηκός εἰμί ἐκ ζῷον ζῷον γίγνομαι . οὖον γάρ καθό ζῷον μεταβάλλω εἰς ζῷον ὅς ζῷον μεταβάλλω , ἀλλά καθό τίς ζῷον εἰς ἄλλος τίς ζῷον ποιέω ὁ μεταβολή · οἷος εἰμί κύω ἐκ ἵππος γίγνομαι ἢ μᾶλλον σφήξ ἐκ ἵππος ἢ μέλισσα ἐκ ταῦρος ἵππος γάρ σφήξ γένεσις , ταῦρος δέ μέλισσα ) , λέγω μέν ἄν ζῷον ἐκ ζῷον γίγνομαι , οὖον μήv καθό ζῷον , ἀλλά κατά συμβεβηκός . ἐκ γάρ ἄλλος τις ζῷον ἄλλος τίς ζῷον , ὅς μή εἰμί , μεταβάλλω γίγνομαι . ἀμφότερος δέ ὁ τε μεταβάλλω καί ὁ γίγνομαι ὑπάρχω ὁ ζῷον εἰμί , ὥστε κατά συμβαίνω ζῷον ἐκ ζῷον . οὖον γάρ περί ὁ ποιητικός αἴτιος , ἀλλά περί ὁ ὑλικός ὁ λόγος , ἐπί ὅς οὐ οἷος τε ἵππος εἰμί ὁ ἵππος ὕλη . ὅταν μέντοι ἐκ σπέρμα γίγνομαι ζῷον , οὐκέτι κατά συμβαίνω - βήξ ἐκ ζῷον γίγνομαι , ἀλλά ἐκ μή ζῷον μόνος . οὕτως οὖν καί εἰμί τίς εἰμί μή κατά συμβεβηκός , ἀλλά κατά ἑαυτοῦ γίγνομαι , ἐκ οὐ εἰμί εἄν γίγνομαι . γράφω δέ καί οὕτως · οἷος εἰμί κύω ἢ ἵππος . ἄν γάρ ἐκ τις ζῷον τίς ζῷον γίγνομαι , οἷος εἰμί κύω ἐκ κύων ἢ ἵππος ἐκ ἵππος , οὐ ὅς κύω οὐδέ ὅς ἵππος γίγνομαι , ἀλλά ὅς τις κύω καί τις ἵππος · εἰμί δέ καθό ζῷον τίς μέλλω γίγνομαι καί μή κατά συμβεβηκός , οὐ ἐκ ζῷον ἄν ἐγώ - " Νέτο , ἀλλά ἐκ μή ζῷον οἷος ἐκ σπέρμα , καί ὅς σῶμα οὐ ἐκ σῶμα , ἀλλά ἐκ ἀσώματος . οὕτως δέ καί εἰμί τίς εἰμί γίγνομαι μή κατά συμβαίνω ἀλλά κατά ἑαυτοῦ , οὐ ἐκ εἰμί ἄν γίγνομαι , οὖον μέντοι οὐδέ ἐκ μή εἰμί καθό μή εἰμί , ἤδη γάρ οὗτος δείκνυμι . εἰμί οὖν ὁ εἰμί ὁ ὅς οὔτε ἐκ εἰμί γίγνομαι οὔτε ἐκ μή εἰμί , ὁ εἰμί ὅς εἰμί οὖον γίγνομαι ὅλως , οὐδέ ὁ γένεσις ὁ γενητός ὅς εἰμί εἰμί , ἀλλά ὅς πῦρ καί ὅς ἀήρ · μήποτε οὖν οὕτως λέγω καί ὁ ἀρχαῖος μηδείς ὁ εἰμί ὁ εἰμί γίγνομαι μηδέ | ἀπόλλυμι . ὁ γάρ εἰμί ὁ εἶδος εἰμί , οἷος ἄνθρωπος λευκός · οὐδείς δέ οὗτος γία - νω οὐδέ ἀπόλλυμι , ἀλλά ὁ ἄτομος . p . 191b26 ἔτι δέ καί ὁ εἰμί ἅπας ἢ μή εἰμί οὐ ἀναιρέω . ἐπεί ὁ γίγνομαι δείκνυμι μήτε ἐκ εἰμί ἁπλόος μήτε ἐκ μή εἰμί γίγνομαι , ἀλλά ἐκ ὁ εἰμί ἅμα καί μή εἰμί , πάντως εἰμί ἐφιστάνω , πῶς ὁ αὐτός εἰμί τε καί μή εἰμί λέγω , ἐκ ὅς λέγω γίγνομαι ὁ γίγνομαι , οὐ ἀναιρέω ὁ ὁ ἀντίφασις ἀξίωμα , ἢ πῶς λέγω ἐκ τις γίγνομαι ὁ γίγνομαι οὐ ἀναγκάζω ἢ ἐκ εἰμί ἢ ἐκ μή εἰμί αὐτός λέγω γίγνομαι . λέγω οὖν ὅτι οὐ ἀναιρέω . οὖον γάρ κατά ὁ αὐτός εἰμί τίς καί μή εἰμί λέγω , ἀλλά ἐκ ὁ κατά ἑαυτοῦ μέν εἰμί , κατά συμβαίνω δέ μή εἰμί ὁ γένεσις φημί · τοιοῦτος γάρ ὁ ὕλη . δυνατός δέ ὁ οὐ ἀναιρέω ὁ εἰμί ἅπας ἢ μή εἰμί εἶπον δηλόω , ὅτι ὁ μέν διαίρεσις οὐδέ ἐγώ ἀθετέω ὁ λέγω ὁ γίγνομαι πᾶς ἢ ἐκ εἰμί ἢ ἐκ μή εἰμί γίγνομαι οἶδα γάρ ὅτι ἐπί πᾶς - τός ἀληθής ἢ ὁ εἰμί ἢ ὁ μή εἰμί ) , ἀλλά καί τηρέω οὗτος σῴζω ἅμα γένεσις καί φθορά ὁ κατά ἑαυτοῦ καί ὁ κατά συμβαίνω διαιρέω ὁ εἰμί καί ὁ μή εἰμί . καί οὕτως μέν κατά εἷς τρόπος ὁ ἀπορία λύω - ὁ · ὁ δέ ἕτερος ἐφεξῆς ἐπάγω . p . 191b27 ἄλλος δέ ὅτι ἐνδέχομαι αὐτός λέγω ἠώς ὁ οὗτος δέ ἐν ἄλλος διά-ὁρίζω διά ἀκρίβεια μᾶλλον . ὁράω πρό ὀλίγος ὅτι “ ὁ ἐκ εἰμί ἢ ἐκ μή εἰμί γίγνομαι εἷς μέν τρόπος οὐδείς διαφέρω ἢ ὁ ὁ ἰατρός ποιέω τίς ὁ πάσχω ὅσπερ διχῶς λέγω ἢ κατά ἑαυτοῦ ἢ κατά συμβεβηκός , καί συμπεραίνω διά ὁ “ εἷς μέν τρόπος οὗτος ” εἰμί ὁ λύσις , ἐπάγω λοιπός ὁ ἄλλος . οὗτος δέ εἰμί ὅτι ὁ εἰμί ἐνδέχομαι δύναμις καί ἐνέργεια λέγω , ὁμοίως δέ καί ὁ μή εἰμί . ὅταν οὖν εἶπον τότος γίγνομαι ἐκ εἰμί γίγνομαι , ἐκ ὁ δυάς - Μέι εἰμί φημί ὁ ἐνέργεια γίγνομαι · οὖον γάρ δή ἐκ ὁ ἐνέργεια · ἤδη γάρ εἰμί οὗτος . ἀνάπαλιν δέ καί ὅταν λέγω ἐκ ὁ μή εἰμί , οὕτως λέγω ὡς ἐκ ὁ ἐνέργεια μή εἰμί , ὅσπερ δύναμις εἰμί οὖον κωλύω . ἐκ μέν γάρ ὁ δύναμις μή εἰμί ὡς ἐκ στοιχεῖον οὐδείς εἄν γίγνομαι . δεῖ γάρ φύω ὁ ἐκ ὅς γίγνομαι ὁ γίγνομαι . ἐκ δέ ὁ δύναμις μέν εἰμί - ὅς ἐνέργεια δέ μή εἰμί ὁ γίγνομαι γίγνομαι . λύω οὖν οὕτως ὁ ὁ ἀρχαῖος ἀπορία ὁ μήτε ἐκ εἰμί μήτε ἐκ μή εἰμί γίγνομαι τίς συναναγκά - ζέω . γίγνομαι γάρ ἐκ ὁ δύναμις μέν εἰμί ἐνέργεια δέ μή εἰμί · ὁ γάρ ὕλη δύναμις μέν εἰμί ὅσπερ γίγνομαι , ἐνέργεια δέ ἕ . καί λαμβάνω μέν ἀπό ὁ ὕλη οὗτος ὁ διορισμός · οὗτος γάρ εἰμί ὁ δύναμις μέν εἰμί , ἐνέργεια δέ μή εἰμί οὗτος ὅσπερ γίγνομαι . αἰτία δέ τῆ ὕλη ὁ τοιοῦτος γύσεώς εἰμί ὁ στέρησις ἀπουσία εἰμί ἐν ὁ φύω καί διά μέν ὁ ἀπουσία εἰμί ποιέω μή εἰμί ἐνέργεια , διά δέ ὁ ἐν ὁ φύω ὁ δύναμις εἰμί παρέχω . διά-ὁρίζω δέ περί ὁ δύναμις καί ἐνέργεια τέλειος ἐν ὁ Θ ὁ μετά ὁ φυσικός . p . 191b30 ὥστε ( ὅσπερ λέγω ) ὁ ἀπορία λύω , διά ὅς ἀναγκάζω ἀναιρέω ὁ εἴρω ἔνιοι . ‘Ο μέν Ἀλέξανδρος οὗτος ὁ ῥησείδιον ἀνεξήγητος οἴομαι καταλείπω , ὁ δέ μέγας Συριανός ὁ εἴρω ἔνιοι ἀναιρέω φημί αὐτός διά ὁ ἀπορία , ἐπεί γένεσις ἀναιρέω διά αὐτός καί ὁ ὕλη καί ὁ στέρησις συναναίρω , ὅσπερ ἔνιοι ὁ εἴρω ἀρχή εἰμί . διά γάρ ὁ ἀπορία ἀναιρέω ὁ γένεσις προυπάρχω λέγω ὁ εἰμί ἢ ὁ εἰμί εἷς εἰμί . καί διά οὗτος μήτε ὕλη εἰμί μήτε στέρησις , ἐκ ὅς ἄν γε - νέομαι ὁ γίγνομαι . καί ὅτι οὗτος λέγω ὁ εἴρω ἔνιοι δηλόω καί ὁ ἑξῆς ἐπάγω . δυνατός δέ ἴσως ὁ εἴρω ἔνιοι μή ὁ ἀρ - χόω ἀκούω καί γάρ καί ὁ εἶδος ἀναιρέω ὁ οὕτως λέγω ὁ μετά - βάλλω , ὥστε οὐ ἔνιοι ὁ ἀρχή ) ἀλλά ὁ περί φύσις εἴρω , ὅς ὁ γένεσις καί ὁ φθορά . οὗτος γάρ προσεχῶς ἀναιρέω δοκέω ὑπό ὁ ἀπορία συμποδίζω ὁ λέγω ἐκ εἰμί ἢ ἐκ μή εἰμί γΐνω - ἕπομαι ὁ γίγνομαι καί ἑκάτερος ἀδύνατος δείκνυμι . ἀλλά ὁ στέρησις ἐπινοέω καί ὁ κατά ἑαυτοῦ καί κατά συμβαίνω καί δύναμις καί ἐνέργεια ὁ ἀπορία οὗτος διαλύω καί χώρα ὁ γένεσις καί ὁ φθορά δίδωμι , ὅσπερ ἀναιρέω ἐκεῖνος . δηλόω δέ οὗτος καί ὁ ἐφέτης εἴρω . p . 191 b 33 Ἄτη γάρ ἄν ὁράω ὁ φύσις ἅπας λύω αὐτός ὁ ἄγνοια . “ ὁ στέρησις φημί ὁράω πᾶς ὁ κατά ὁ λόγος ἀπορία λύσις ἔχω . εἰμί γάρ ὁ κατά συμβαίνω ὅς καί μή εἰμί διά ὁ στέρησις κατά συμβαίνω μέν γάρ εἰμί ὁ στέρησις , διότι συμβαίνω ὁ εἰμί , κτάομαι συμβαίνω δέ αὖος πάλιν μή εἰμί ὁ ὕλη , διότι συμβαίνω αὐτός ὁ στέρησις εἰμί μή εἰμί κατά ἑαυτοῦ καί ὁ δύναμις δέ εἰμί διά ὁ στέρησις ) , οὗτος διαλύω ὁ δύο ὁ ἀπορία . οὕτως μέν ὁ Ἀλέξανδρος ἐξηγέομαι . μή - ποτός δέ οὗτος ὁράω ὁ φύσις εἶπον οὐ ὁ ὁ στέρησις μόνος , ἀλλά καί ὁ ὁ ὕλη οὗτος γάρ καί αὐτός ὁ Ἀλέξανδρος προέρχομαι ἐφιστάω - νέομαι ) καί μέντοι καί ἐκεῖνος , περί ὅς λέγω προσεχῶς , ὅς τε ὁ κατά ἑαυτοῦ καί κατά συμβαίνω καί ὁ ὁ δύναμις καί ἐνέργεια . p . 191b35 ἅπτω μέν οὖν καί ἕτερος τις εἰμί αὐτός ἀλλά οὐ ἱκανῶς ἠώς ὁ ὅς Παρμενίδης ὀρθῶς λέγω . εἴτε ὁ ὁ στέρησις φύσις εἰμί καί ὁ ὕλη , ὅστις ὁράω πᾶς ἄν διαλύω ἀπορία εἴτε ὁ ὁ κατά ἑαυτοῦ καί κατά συμβαίνω καί ὁ δύναμις καί ἐνέργεια εἴτε ὁ συναμφότερος διά γάρ ὁ ἕτερος ὁ ἕτερος ) , οὗτος , φημί , ὁ φύσις ὁ μέν οὐδέ ὅλως ἐφάπτω , ὅσος ὁ ὅς εἷς ποιέω ἢ ὅσος πᾶς | ἐνέργεια προυπάρχω λέγω καί ἁπλόος ὅσος γένεσις ἀναιρέω , τις δέ αὐτός ἅπτω μέν ἀλλά οὐ ἱκανῶς . καί δοκέω οὗτος πρός Πλάτων ἀποτείνω λέγω · αὐτός γάρ ἐν Τίμαιος λέγω μηδείς ὁ εἰμί ἐνέργεια ὁ ὕλη εἰμί , ἐν ὅς φημί ὅτι ὁ ὁ εἶδος ὑπόκειμαι οὐ ἄν εἰμί “ παρασκευάζω εὕω πλήν ἄμορφος ὅς ἐκεῖνος πᾶς ὁ ἰδέα , ὅσος μέλλω δέχομαι ποθέω , ἐφάπτω πως δοκέω καί ὁ ὕλη καί ὁ στέρησις · ὁ γάρ φύω μέν δέχομαι καί μή , μή ἔχω δέ , στερέω ἄν λέγω δικαίως . καί ὁ δύναμις δέ καί ἐνέργεια καί ὁ κατά ἑαυτοῦ καί κατά συμβαίνω πρῶτος φαίνω διορίζω ὁ Πλάτων καί ὁ πῇ μέν εἰμί πῇ δέ μή εἰμί , ὡς εἴρω πρότερος . καί γάρ καί ἐπί ὁ ἄλλος ὁ Πλάτων ὁ πολλαχῶς λέγω διαστέλλω , ὡς καί ὁ Εὔδημος ἐν ὁ φυσικός μαρτυρέω λέγω “ Πλάτων τε γάρ εἰσάγω ὁ δισσός πολύς ἀπορία λύω ἐπί ὁ πράγμα . διά οὗτος μέν οὖν ἅπτω ἄν εἰμί καί ὁ Πλάτων ὁ τοιοῦτος φύσις . οὐ ἱκανῶς δέ αὐτός ἅπτω δοκέω κατά δύο τρόπος ὅς ὁ ἕτερος , καθό ἀποδέχομαι Παρμενίς - δήν εἷς ὁ εἰμί λέγω . κατά οὗτος γάρ ἐκ ὁ ἀπλόος μή εἰμί καί ᾗ μή εἰμί ὁ γένεσις ποιέω . οὖον γάρ οἷος τε εἰμί εἷς εἰμί ὁ εἰμί ἄλλος τίς εἰμί κατά ἑαυτοῦ μέν εἰμί , κατά συμβαίνω δέ μή εἰμί , καί δύναμις μέν εἰμί , ἐνέργεια δέ μή εἰμί , ἐκ ὅς εἰμί ὁ γίγνομαι . πᾶς γάρ ὅς μή ἐκεῖνος εἰμί ἀπλόος οὐ εἰμί . ὁ γάρ παρά ὁ εἰμί οὐ εἰμί · ὁ δέ οὐ εἰμί οὐδείς · μόνος δέ ἐκεῖνος εἰμί , ὥστε ἐπαινέω Παρμενίδης ὡς εἷς ὁ εἰμί εἶπον ἐκ ὁ ἀπλόος μή εἰμί φαίνω ποιέω αὐτός ὁ γένεσις . καί οὕτως μέν σχεδόν τίς πᾶς ὁ ἐξηγητής ὁ λέξις ἐξηγέομαι , ὡς ὁ Πλάτων ἀποδέχομαι Παρμενίδης εἷς ὁ ὅς λέγω . καί θαυ - μαστός οὗτος · σαφῶς γάρ ἐν σοφιστής πρός ὁ Παρμενίδης λόγος ὑπαντάω διά πολύς ἐπιχείρημα ὁ εἷς ὁ εἰμί λέγω καί ὁ μέν ἐπιχείρημα πρότερος ἐν ὁ πρός Παρμενίδης λόγος παραγράφω , ὁ δέ συμπέρασμα αὐτός ὑπόμνησις ἕνεκα ἔκκειμαι καί νῦν ἔχω οὕτως · “ καί τοίνυν ἄλλος μυρίος ἀπέραντος ἀπορία ἕκαστος λαμβάνω φαίνω ὁ ὁ εἰμί εἴτε δύο τί εἴτε εἷς μόνος εἰμί λέγω . ” οὖον μέντοι οὐδέ ὁ Ἀριστοτέλης εἶπον ὅτι ὁμολογέω ἁπλόος γίγνομαι ἐκ μή εἰμί , καθό Παρμενίδης ὀρθῶς λέγω ὁμολογέω . μήποτε οὖν ἐκεῖνος μᾶλλον ἐπισκήπτω ὁ δέ - χω ὁ ἐλάσσων ὁ Παρμενίδης πρότασις ὁ λέγω ὁ παρά ὁ εἰμί οὐ εἰμί καί οὗτος ὁ μή εἰμί εἰμί συγχωρέω . ὁ γάρ ἕτερος ὁ καλός παρά ὁ καλός εἰμί οὖον καλός εἰμί φημί καί ὁ ἕτερος ὁ μέγας παρά ὁ μέγας εἰμί οὖον μέγας εἰμί λέγω καί ἄλλος τοιοῦτος προστίθημι ἐπάγω · “ ὅς - κέω , ὡς ἔοικα , ὁ ὁ θατέρου μόριον φύσις καί ὁ ὁ εἰμί πρός ἀλλήλων ἀντίκειμαι ἀντίθεσις οὐδείς κακός , εἰμί θέμις εἶπον , αὐτός ὁ εἰμί εἰμί εἰμί , οὐ ἐναντίος ἐκεῖνος σημαίνω , ἀλλά τοσοῦτος μόνος ἕτερος ἐκεῖνος ; σαφής γε . τίς οὖν αὐτός προσεῖπον ; Δῆλος ὅτι ὁ μή εἰμί , ὅς διά ὁ σοφιστής ζητέω , αὐτός εἰμί τοῦτος . δῆλος δέ ὅτι ὁ μέν Παρμενίδης εἰς ὁ ἀπλόος μή εἰμί ἀποβλέπω ἀναιρέω ὁ μή εἰμί λέγω · οὖον γάρ μήποτε οὗτος δαμάζω εἰμί μή εἰμί ἀλλά σύ ὅδε ἀπό ὁδός δίζησις εἴργω νόημα . ὁ μέντοι Πλάτων πρός ὁ κατά ἑτερότης μή εἰμί βλέπω ὁ μικρός πρότασις συγχωρέω , πρός δέ ὁ μείζων ἐνίστημι ὁ ὁ οὐ εἰμί εἰμί λέγω οὐδείς . ἀλλά εἰμί καί οὗτος οὕτως ἔχω , οὐ ἄν ἐγκαλέω ὁ πλάν - τωνί νῦν Ἀριστοτέλης ὡς ἐκ ὁ παντελῶς μή εἰμί ὁ γένεσις λέγω , ἐπεί Παρμενίδης ὀρθῶς λέγω ὁμολογέω . οὔτε γάρ ὁ Πλάτων ὁ παντελῶς μή εἰμί εἰμί συγχωρέω οὔτε πολύς μᾶλλον ὁ Παρμενίδης . μή - ποτός δέ καί βιάζομαι λέγω , ὅτι Πλάτων ἀποδέχομαι Παρμενίδης ὁ μή εἰμί εἰμί λέγω . ἄν γάρ συγχωρέω ὁ μικρός πρότασις ὁ λέγω ὁ παρά ὁ ὅς οὐ εἰμί , ἀλλά οὐ ὡς Παρμενίδης ὁ μή εἰμί τίθημι · ἐπάγω γάρ ἐκεῖνος ὁ μή εἰμί οὐδείς . καί ὅλως ἐν σοφιστής ὡς πρός πηρός - μενίδης ἀντιλέγω ἀδιορίστως ἀναιρέω ὁ μή εἰμί , αὐτός εἰσάγω ὁ μή εἰμί . ἵνα οὖν καί ὁ ἐξηγητής μή παρά θύρα ἐξηγέομαι , τάχα λέγω ὅτι πρός ὁ ἐν ὁ διάλογος ὁ Παρμενίδης παρά ὁ Πλάτων εἴρω θέραψ - τείνω νῦν ὁ Ἀριστοτέλης , ἐν ὅς ὁ εἷς εἰμί ὑποτίθημι ὁ Παρμενίδης καί ἀποδείκνυμι θαυμάζω ἔοικα ὁ Πλάτων . δῆλος δέ ὅτι καί πολύς δείκνυμι ὁ εἷς ὅς ἐκεῖνος κατά ἄλλος καί ἄλλος αὐτός τάξις θεωρός . οὗτος μέν οὖν ὑπό ἀπορία ἐγώ περιφέρω γράφω · εἰμί δέ τις προσφυής ἀπολογίζομαι , πῶς ἐκ ὁ μή εἰμί λέγω ὁ γένεσις ὁ Πλάτων , διότι Παρμενίδης ὀρθῶς λέγω ὁμολογέω , φίλος εἰμί οὗτος ἀλλά οὐ ἐχθρός κρατέω · p . 192a1 εἶτα φαίνω αὐτός , εἴπερ εἰμί ἀριθμός εἷς , καί δύναμις εἷς εἰμί μόνος . οὗτος δέ διαφέρω πλεῖστος . ἕνος τρόπος εἶπον , κατά ὅς καί ὁ ἅπτω ὁ εἴρω φύσις οὐ ἱκανῶς ἅπτω , ὁ ἕτερος ἐπάγω . λέγω δέ νῦν ὁ Ἀλέξανδρος ὅτι “ ἐκ ὁ νῦν εἴρω δῆλος γίγνομαι , ὡς καί ὁ ἅπτω μέν οὖν καί ἕτερος τις εἰμί αὐτός , ἐπί ὁ ὕλη εἴρω οὖον ὁ στέρησις · περί γάρ ὁ ὕλη λέγω ὁ φαίνω αὐτός ὡς ὁ ἀριθμός εἷς , οὗτος δέ καί ὁ δύναμις · οὖον γάρ ὁ στέρησις ἀριθμός εἷς . ἤ , φημί , ὁ μέν πρός - ’τον εἴρω ὁ ἅπτω μέν οὖν καί ἕτερος τις εἰμί αὐτός ἐπί ὁ στέρησις εἴρω , ὁ δέ νῦν λέγω ἐπί ὁ ὕλη ὅς ἐν ὁ οἰκεῖος φύσις ὁ στέρησις ἔχω ὑπολαμβάνω . διό καί ὥσπερ ἀριθμός εἷς ὁ συναμφότεροι , οὗτος οὗτος δέ καί ὁ λόγος καί ὁ δύναμις εἷς δοκέω αὐτός καί οὖον διά-ὁρίζω ὁ λόγος , ὥσπερ ἐγώ ὁ ὕλη καί ὁ στέρησις ἕτερος ὁ λόγος φημί . ” ῥητέος δέ πρός ὁ Ἀλέξανδρος , ὅτι ἀγαθός καί πρότερος καί νῦν περί ὁ ὑπόκειμαι ἀκούω φύσις , ἐκ ὅς ὁ γένος - τις , ὅστις εἰμί ὁ ὕλη μετά ὁ στέρησις . ὅτι γάρ περί ὁ αὐτός καί ὁ πρότερος λέγω καί ὁ νῦν , δηλόω ὁ ὁ λέγω συνέχεια . καί μέν - ὅς ἀριθμός μέν εἷς λόγος δέ δύο οὐ ἄν εἰμί κατά ἑαυτοῦ ὁ ὕλη , ἀλλά ἢ μετά ὁ στέρησις . εἰμί δέ πρός Πλάτων ἀποτείνω ὁ Ἀριστοτέλης λέγω ὁ μή διορίζω ὁ λόγος ὁ ὕλη καί ὁ στέρησις , διά οὗτος λέγω , ὅτι ὁ Πλάτων δύο ὁ στοιχεῖον παραδίδωμι , ὁ ὕλη καί ὁ εἶδος , προ - τάσσω ὁ δύο ὁ ἐξαιρέω καί παραδειγματικός ἅμα καί ποιητικός αἴτιος . λέγω γάρ ἐν ὁ Τίμαιος οὗτος · “ οὗτος δέ οὕτως ἔχω ὁμος - λογητέον εἷς μέν εἰμί ὁ κατά αὐτός εἶδος ἔχω , ἀγένητος καί ἀνώλεθρος , οὔτε αὐτός εἰσδέχομαι ἄλλος ἄλλοθεν οὔτε αὐτός εἰς ἄλλος ποῖ εἶμι . ἄορ - ὁ δέ καί ἄλλως ἀναίσθητος οὗτος ὅς δή νόησις λαγχάνω ἐπισκοπέω · ὁ δέ ὁμώνυμος ὁμοῖος τε ἐκεῖνος δύο αἰσθητός φορέω ἀεί γιννάω - Μενόν τε ἐν τις τόπος καί πάλιν ἐκεῖθεν ἀπόλλυμι , δόξα μετά αἰσθός - σέως περιληπτός · τρίτος δέ αὖος γένος ὅς ὁ ὁ χώρα ἀεί φθορά οὖον προσδέχομαι , ἕδρα δέ παρέχω ὅσος ἔχω γίγνομαι πᾶς , αὐτός δέ μετά ἀναισθησία ἁπτός λογισμός τις νόθος μόγις πιστός ἀλλά ὅτι μέν οἶδα περί ὁ ὕλη ὁ στέρησις ὁ Πλάτων , αὐτός δέ εἶπον ὁ ἀπουσία ὁ φύζω γίγνομαι ἐν αὐτός εἶδος , δηλόω καί πανδεχής λέγω ὁ ὕλη , ὅσπερ ὁ φύω πᾶς δέχομαι προσήκω , καί ἄμορφος ἐκεῖνος ἀπασάω ὁ ἰδέα , ὅσος μέλλω δέχομαι , ὅσπερ ὁ ἀπουσία ὁ εἶδος σημαίνω . οὖον μέντοι ἀξιόω ἐν ὁ στοιχεῖον τίθημι ὁ στέρησις καί ὁ κατά αὖος - ὁ μή ὅς , διότι ἀπουσία μόνος εἰμί ὁ φύζω οὐδείς ἄλλος ἑαυτοῦ συνεισάγω . ἀρκέω οὖν ὁ εἶδος μόνος καί αὐτός ὁ παρουσία ὁ ἑαυτοῦ καί ὁ ἀπουσία δύναμαι ὁ γένεσις καί ὁ φθορά ἀποδίδωμι , ὅσπερ καί Ἀριστοτέλης πρό ὀλίγος ὁμολογέω λέγω “ ἱκανός γάρ εἰμί ὁ ἕτερος ὁ ἐναντίος ποιέω ὁ ἀπουσία καί παρουσία ὁ μεταβολή · καίτοι ὁ κατά ὁ ἑτερότης μή ὅς ὡς εὐθύς εἰσάγω τίς εἰμί . ὁ γάρ κίω - νησίς οὐ εἰμί ὅσπερ ὁ αὐτός , οὐ εἰμί μέν αὐτός , εἰμί δέ τίς εἰμί · ὁ τοιοῦτος εἰμί μή εἰμί ὁ εἶδος ἐν σοφιστής συναριθμέω λέγω “ οὗτος δέ καί ὁ μή εἰμί κατά αὐτός εἰμί τε καί εἰμί μή εἰμί , ἐνάριθμος ὁ πολύς εἰμί εἶδος ἕνος . οὖον μόνος δέ διά ὁ εἴρω ὁ στέρησις ὁ στος - χέω οὖον συναριθμέω , ἀλλά καί ὅτι ὁ μέν στοιχεῖον ἐν-ὑπάρχω χρή ὁ στοιχειωτός , ὁ δέ στέρησις οὖον ὁ παρουσία , ἀλλά ὁ ἀπουσία ἑαυτοῦ ὁ γένεσις ποιέω , καί μέντοι ὅτι ὁ μέν στοιχεῖον κατά ἑαυτοῦ αἴτιος χρή εἰμί , ὁ δέ στέρησις , εἴπερ ἄρα , κατά συμβεβηκός εἰμί αἰτία . ἐναντίος οὖν ἄν τις εὐθύνω ὁ στοιχειώδης μέν ἀρχή ὁ φυσικός ζητέω , ἐν αὐτός δέ ὁ στέρησις τάσσω . ὅς καί αὐτός ὁμολογέω μή ὁ ἐν-ὑπάρχω αἴτιος εἰμί , ἀλλά ὁ μή ἐν-ὑπάρχω , καί μή κατά ἑαυτοῦ , ἀλλά κατά συμ - βαίνω . εἰμί μή ἄρα ὁ μέν Πλάτων ὁ κατά ἑαυτοῦ αἴτιος ζητέω ὁ τε κύριος αἴτιος καί ὁ στοιχειώδης ὁ ἐνυπάρχω , ὁ στέρησις εἰκότως ὅς συντάσσω . ὁ δέ Ἀριστοτέλης μεταβολεύς ζητέω αἴτιος καί ὁ στέρησις εἰκότως συντάσσω ὡς ἄλλος τίς ὁ ὕλη ὁ λόγος διαφέρω αὐτός . καί γάρ αἴτιος μέν κατά συμβαίνω οὐδείς κωλύω λέγω , στοιχεῖον δέ κατά συμβαίνω οὐδέ πλάσσω ῥᾴδιος , εἴπερ ὁ στοιχεῖον ἐν-ὑπάρχω χρή καί συμπληρόω κατά ἑαυτοῦ ὁ στοιχειόω . p . 192a3 Ἡμεῖς μέν γάρ ὕλη καί στέρησις ἕτερος εἰμί φημί ἠώς ὁ ὁ γάρ ἕτερος παροράω . ὁ διαφορά ὁ ἑαυτοῦ δόξα πρός ὁ Πλάτων περί ὁ ὕλη καί ὁ στέρησις ἐκτίθημι , ἐγώ μέν , φημί , ὁ ὕλη καί ὁ στέρησις ἕτερος φημί εἰμί ὁ λόγος · καί οὗτος ὁ μέν ὕλη κατά συμβαίνω οὐ εἰμί εἰμί , διότι συμβαίνω αὐτός ὁ στέρησις , ὁ δέ Στέ - ῥῆσις κατά ἑαυτοῦ μή εἰμί . καί πάλιν ὁ μέν ὕλη ἐγγύς οὐσία πως · ὁ δέ στέρησις οὐδαμῶς οὐσία . οὗτος δέ , διότι κύριος μέν καί πρῶτος οὐσία εἰμί ὁ σύνθετος . ἤδη δέ καί ὁ οὗτος μέρος · ὥστε ὁ μέν ὕλη ἐπεί μέρος ὁ οὐσία ἐνυπάρχω εἰμί , ἐγγύς ἄν εἰμί οὐσία κατά ἑαυτοῦ , ὅτι συμπληρωτικός ὁ κύριος οὐσία εἰμί · ὁ δέ στέρησις ἀπουσία μόνος εἰμί , πόρρω ὁ οὐσία εἰμί . ἔτι δέ εἰμί πρῶτος μέν καί κύριος οὐσία ὁ σύνθετος εἰμί , δύο δέ ὁ εἶδος , δεκτικός δέ οὗτος εἰμί ὁ ὕλη , ἐγγύς ἄν εἰμί οὐσία , ὁ δέ στέρησις ἀπουσία ὁ εἶδος εἰμί καί κατά οὗτος πόρρω ἄν εἰμί ὁ οὐσία . ἔτι ὁ οὐσία κατά ὁ ὑπόκειμαι λέγω ἀπό αὐτός , ὑπόκειμαι δέ πως καί ὁ ὕλη ἄν εἰμί ὡς μέρος ὁ συναμφότεροι λαμβάνω , ὅσπερ ὁ κύριος ὑπόκειμαι οὐ ὑπάρχω . ἐγγύς ἄρα οὐσία ὁ ὕλη . ἔτι δέ εἰμί ὁ ὁ οὐσία ὁρισμός ὁ λέγω οὐσία εἰμί ὁ αὐτός καί εἷς ἀριθμός ὁ ἐναντίος δεκτικός ὑπάρχω καί ὁ ὕλη , οὐσία ἄν εἰμί καί ὁ ὕλη ἢ μᾶλλον ἐγγύς οὐσία , ὅτι κατά ἑαυτοῦ ὁ εἷς ἀριθμός οὐ ἔχω · ἀλλά καί ὁ μηδείς εἰμί αὐτός ἐναντίος , ὡς ἴδιος ὁ οὐσία ἀποδίδωμι , ἐπεί κατά ὁ ὑπόκειμαι ὁ οὐσία ἀποδίδωμι , καί ὁ ὕλη προσήκω ὡς καί αὐτός ὑπόκειμαι . καί δῆλος ὅτι ὁ μέν ὕλη κατά συμβαίνω γίγνομαι μή εἰμί ὁ μετέχω ὁ στέρησις , ὁ δέ στέρησις κατά συμβαίνω εἰμί ὁ ἐν ὕλη εἰμί . καί οὗτος μέν ὁ ὁ Ἀριστοτέλης δόξα περί ὕλη τε καί στέρησις . ‘Ο δέ Πλάτων ὁ μήπω εἰμί ὅσπερ γίγνομαι , τουτέστι ὁ ἐκ ὅς ὁ γένεσις , οὐ ὕλη λέγω καί στέρησις , ἀλλά μέγας καί μικρός εἴτε συναμφότεροι ὁμοῦ εἴτε Χωρὶς ἑκάτερος αὐτός κατηγορέω · . ὅπως δέ ἄν χάω , οὐ ὁ μέν μέγας ὁ ὕλη κατά αὐτός , ὁ δέ μικρός ὁ στέρησις ἢ ἔμπαλιν , ἀλλά ἀνά - φοτερας ὁ ὕλη . ὥστε παντελῶς | ἕτερος ὁ τρόπος ὁ τε Ἀριστοτέλης ὁ στοιχεῖον τριάς εἶδος καί στέρησις τἀναντία λέγω καί ὁ κοινός ἀμφότερος ὑπόκειμαι ὁ ὕλη καί ὁ Πλάτων εἷς μέν λέγω ὁ εἶδος , δύο δέ ὁ ὑπόκειμαι ὁ τε μέγας καί ὁ μικρός . ὥστε ὁ μέν ὑπόκειμαι τις φύσις , ἐκ ὅς ὁ γένεσις , συμφωνέω ἐγώ πλείων , κἀν ὁ μέν καί ὄνομα εἷς χράω ἐπί αὐτός , ὁ δέ δύο μέν ὄνομα κατά εἷς δέ ὁ αὐτός φέρω . διαφωνέω δέ πρός ἡμός , ὅτι ὁ στέρησις οὖον διορίζω ὁ ὑπόκειμαι ὁ λόγος · ἄν γάρ δύο τις ὄνομα ἐπί ὁ ὑπόκειμαι χράω , ὥσπερ ὁ μέγας καί μικρός λέγω , ἀλλά ὡς ἐπί εἷς αὐτός χράω ὁ ὕλη παρεῖδον ὁ ὁ στέρησις φύσις , ὥστε ὁ αὐτός καί οὗτος ἐκεῖνος ποιέω ὁ εἷς λέγω καί ὁμοίως ὁ στέρησις παροράω . “ ὅτι δέ , φημί ὁ Ἀλέξανδρος , ὁ ἅπτω μέν οὖν καί ἕτερος τις εἰμί αὐτός ἐπί ὁ ὕλη εἴρω , δῆλος καί ἐντεῦθεν . εἰμί γάρ παρεῖδον αὐτός λέγω ὁ στέρησις , οὖον οὗτος ἅπτω εἶτα ἐπικρίνω καλῶς ὅτι “ δυνατός εἰμί οὗτος λέγω , καί εἰμί μή τέλειος ὁ στέρησις παρεῖδον , ἀλλά εἰμί ὡς αὐτός τις φύσις ἐπί αὐτός εἰμί οὖον διορίζω ἐπεί πολλαχοῦ μιμνήσκω ὁ Πλάτων ὁ Ἀριστοτέλης ὡς ὁ ὕλη μέγας καί μικρός λέγω , ἰστέον ὅτι ὁ Πορφύριος ἱστορέω ὁ Δερ - κυλλίδην ἐν ὁ Γᾶ ὁ Πλάτων φιλοσοφία , ἔνθα περί ὕλη ποιέω ὁ λόγος , ‘eρμοδωρον ὁ Πλάτων ἑταῖρος λέξις παραγράφω ἐκ ὁ περί Πλάτων αὐτός συγγραφεύς , ἐκ ὅς δηλόω ὅτι ὁ ὕλη ὁ Πλάτων κατά ὁ ἤπειρος καί ἀόριστος ὑποτίθημι ἀπό ἐκεῖνος αὐτός δηλόω ὁ ὁ μᾶλλον καί ὁ κακός ἐπιδέχομαι , ὅς καί ὁ μέγας καί ὁ μικρός εἰμί . εἶπον γάρ ὅτι “ ὁ εἰμί ὁ μέν κατά ἑαυτοῦ εἰμί λέγω ὡς ἄνθρωπος καί ἵππος , ὁ δέ πρός ἕτερος καί οὗτος ὁ μέν ὡς πρός ἐναντίος ὡς ἀγαθός κακός , ὁ δέ ὡς πρός τίς , καί οὗτος ὁ μέν ὡς ὁρίζω , ὁ δέ ὡς ἀόριστος ἐπάγω “ καί ὁ μέν ὡς μέγας πρός μικρός λέγω πᾶς ἔχω ὁ μᾶλλον καί ὁ κακός , † εἰμί μᾶλλον εἰμί μείζων καί μικρός εἰς ἄπειμι - ἀντίμοιρος φέρω · ὡσαύτως δέ καί πλατύς καί στενός καί βαρύς καί κοῦφος καί πᾶς ὁ οὕτως λέγω εἰς ἤπειρος φέρω . ὁ δέ ὡς ὁ ἴσος καί ὁ μένω καί ὁ ἁρμόζω λέγω οὐ ἔχω ὁ μᾶλλον καί ὁ κακός , ὁ δέ ἐναντίος οὗτος ἔχω . εἰμί γάρ μᾶλλον ἄνισος ἄνισος καί κινέω κινέω καί ἀνάρμοστος ἀνάρμοστος . ὥστε † αὐτός ἀμφότερος ὁ συζυγία πᾶς πλήν ὁ εἷς στοιχεῖον ὁ μᾶλλον καί ὁ κακός δέχομαι . ὥστε ἄστατος καί ἄμορφος καί ἤπειρος καί οὐ εἰμί ὁ τοιοῦτος λέγω κατά ἀπόφασις ὁ εἰμί . ὁ τοιοῦτος δέ οὖον προσήκω οὔτε ἀρχή οὔτε οὐσία , ἀλλά ἐν ἀκρισία τις φέρω . δηλόω γάρ ὡς ὅς τρόπος ὁ αἴτιος κύριος καί διαφέρω τρόπος ὁ ποιέω εἰμί , οὕτως καί ἀρχή , ὁ δέ ὕλη οὐ ἀρχή . διό καί ὁ περί Πλάτων λέγω εἷς , ὅτι ὁ ἀρχή . ἀλλά ὁ μέν μή εἰμί ἀρχή εἄν ὁ ὕλη κατά Πλάτων . ὀλίγος ὕστερος δήω · πῶς δέ μέγας καί μικρός καί μή εἰμί λέγω ὁ ὕλη ὁ Πλάτων , ἐκ οὗτος οἴομαι δῆλος γίγνομαι . p . 192a13 ὁ μέν γάρ ὑπομένω συναίτιος ὁ μορφή ὁ γίγνομαι εἰμί ὥσπερ μήτηρ . μέμφομαι ὁ μή διορίζω ὁ ὕλη ὁ στέρησις εἶπον μέν ἤδη πολύς διαφορά ὁ τε ὕλη καί ὁ στέρησις ἐκ τε ὁ πρᾶγμα ἐπιχειρέω καί ἐκ ὁ λεκτικός συνήθεια . καί νῦν δέ ἄλλος αὐτός προς - τίθημι διαφορά λέγω ὁ μέν ὕλη ὑπομένω σύν ὁ μορφή αἴτιος εἰμί ὁ γίγνομαι ὥσπερ μήτηρ . καί γάρ ὁ ὕλη παρέχω ὁ Γίνος - μένω ὥσπερ ὁ μήτηρ καί ὑποδοχή εἰμί ὁ ἐγγίγνομαι εἰς αὐτός εἶδος ἐκ ὁ πατήρ ὁ ὅλος . διό καί ὁ Πλάτων ποτέ μέν μήτηρ ποτέ δέ χώρα αὐτός καλέω · ἀναλογέω δέ ἄν μήτηρ λέγω καί καθόσον διαστατικός καί διαιρετικός ὁ εἶδος εἰμί ὁ ὕλη , ὥσπερ ὁ πατρικός σπέρμα ὁ μήτηρ καί ὁ βρέφος τρέφω καί αὐξάνω αὐτός εἰς μείζων ὄγκος . διό καί τιθήνη αὐτός ὁ Πλάτων καλέω . καί τοιοῦτος μέν ὁ ὕλη αἰτία ὁ εἰμί εἰμί · ὁ δέ στέρησις , ὅς ἕτερος μοῖρα ὁ ἐναντίος - σέως καλέω , ὁ πρός ὁ κακοποιός καί φθοροποιός αὐτός ἀφοράω , εἴπερ ἀπουσία εἰμί ὁ εἶδος κατά ὅς ἕκαστος ὁ εἰμί καί ὁ ἀγαθός , οὐδέ εἰμί ὅλως τίς ὁ εἰμί δοκέω . τίς γάρ εἄν εἰμί ὁ ἀπουσία ὁ ὁ ὁ εἰμί φθορά καί ὁ μή εἰμί . διό οὐδέ ὑπομένω αὐτός ἐν ὁ σύνθετος ὁ ὕλη ὑπομένω · ὁ γάρ ειοους πάρειμι πως ἄνω ὑπομένω ὁ ἀπουσία αὐτός . καί λέγω ὁ Ἀλέξανδρος ὅτι ὕαμα καί ὁ κακός αἰτία . κἀν γάρ ὁ ὕλη δοκέω ὁ κακός αἰτία , ἀλλά καί οὗτος διά ὁ στέρησις οὖον δύναμαι ὁ ὁ ἀίδιος εὐταξία ἐπιδέχομαι κἀν λέγω δέ κακός ὁ στέρησις , ὁ ὕλη μετά ὁ στέρησις οὐ οὕτως εἰμί κακός ὡς ὁ οὐσία κακός ἔχω οὐδέ ὡς ὁ λέγω ἀρχή ἀγένητος ἀντίξοος ὁ ἀγαθός ὁ ὁ κακός . καί γάρ ὁ ὕλη καί ὁ στέρησις , ὅστις ποτός εἰμί , οὗτος θεόθεν παράγω καί ἐκ ὁ ἀγαθός ὑφίστημι , καί πολύς χρεία ὁ δημιουργία παρέχω καί ἀγαθός εἰμί ἔσχατος μοῖρα ἐν ὁ ἀγαθός ἔχω . ἔσχατος δέ εἰμί ἀγαθός , οὐ ὁ κακός , ἀλλά ὁ ἀναγκαῖος ὑπό ὁ φιλόσοφος καλέω , ὅσπερ προηγουμένως μέν οὐ εἰμί ἐφέτης , διά τίς δέ ἀγαθός ὑφίστημι , ὅσπερ οὐ ἄν γίγνομαι Χωρὶς ἐκεῖνος , ὡς ὁ φλεβότομος καί ὁ καῦσις ὁ Ἰατρική . ὁ γάρ τοιοῦτος οὔτε προηγούμενος εἰμί ἀγαθός οὐδείς γάρ εἄν αὐτός κατά ἑαυτοῦ αἱρέω οὗτος ) ἵημι μέντοι κακός διά ὁ ὑγίεια ἀγαθός εἰμί παραλαμβάνω - νόμενα καί τοσοῦτος ὁ τοιοῦτος ἀγαθός παρέχω χρεία , ὡς μηδέ ὑφίστημι δύναμαι οὗτος χωρίς . οὕτως δέ καί ὁ ὕλη καί ὁ στέρησις οὐ ὡς κακός ἀλλά ὡς ἀναγκαῖος παράγω ὑπό ὁ δημιουργός συντείνω - Λούντα | πρός ὁ ὁ πᾶς τελειότης . συντελής μέν γάρ προσεχῶς ὁ 55r ὁ γενητός καί φθαρτός ὑπόστασις ὅς τε ὕλη καί ὁ στέρησις , ὁ μέν ὑπο - κεῖμαι ὁ μεταβολή , ὁ δέ αὐτός ὁ μεταβολεύς αἰτία . ὁ δέ γενητός καί φθαρτός μέρος εἰμί ὁ πᾶς ὁ ὑπό σελήνη εἴπερ μή ὑφίστημι , ἀτελής ἄν εἰμί ὁ κόσμος . οὗτος γάρ μή γίγνομαι , ὡς καί Πλάτων φημί , ἀτελής ἄν ὁ οὐρανός εἰμί πρῶτος μόνος καί μέσος ἔχω . καί εἰμί ἄν ἔσχατος καί ἄγονος καί ὕλη ὁ εἰμί ὁ θεῖος ὁ ἐν ὁ κόσμος μετά ὁ τοσοῦτος ὁ πᾶς μοῖρα , κατά μέν ὁ ολότητα ἀίδιος εἰμί , κατά δέ ὁ μέρος ὑφίστημι ἐπί ὅσος δυνατός ἐκεῖνος χρόνος , μή παρέρχομαι εἰς ὁ εἰμί . ὅσπερ οὐ ἄξιος ὁ θεῖος ἀγαθότης ὁ μή ὁ πρῶτος μόνος ἀγαθός καί ὁ μέσος , ἀλλά καί ὁ ἔσχατος καί ὅσος πρός ὁ ἀγαθός τείνω παράγω ὀφείλω . ἀλλά οὗτος μέν διά ὁ ὁ ἀσεβής ἑαυτοῦ δόξα ὁ ἀρ - χαῖος περιάπτω εἴρω παρά ἐγώ . ὅτι δέ ἄν δοκέω τις μή εἰμί ὁ στέρησις διά ὁ ἀπουσία εἰμί εἰμί ὅμως καί ὑπόστασις ἔχω καί ὁ λόγος ὁ ὕλη διορίζω , ἐφεξῆς δείκνυμι . p . 192a16 εἰμί γάρ τις θεῖον καί ἀγαθός καί ἐφετός ἠώς ὁ πλήν οὖον κατά ἑαυτοῦ αἰσχρός , ἀλλά κατά συμβαίνω οὐδέ θῆλυς , ἀλλά κατά συμβεβηκός . ὁ διαφορά ὁ ὕλη καί ὁ στέρησις παραδίδωμι καί κατά ὁ πρός ὁ εἶδος ἄμφω σχέσις παραδίδωμι αὐτός · θέω γάρ καί ἀγαθός καί ἐφετός εἰμί ὁ εἶδος , καί οὗτος ἐφίημι μέν ὁ ὕλη κατά ὁ ἑαυτοῦ φύσις · ὑπεναντίος δέ εἰμί ὁ στέρησις καί οὐ ἄν ἐφίημι ὁ ἑαυτοῦ φθορά . καί εἰμί μέν θέω καί ἀγαθός καί ἐφετός ὁ πρῶτος εἶδος λέγω ὁ χωρίς - εἰμί , ὅς καί νόος καί πρῶτος αἴτιος καλέω , ὁ εἰμί πᾶς ὁ κατά φύσις συνιστάω ἐφίημι οὗτος , ὑπό αὐτός ὁ φύσις θεῖον καί αὐτός εἰμί αἴτιος οὕτως κατασκευάζω , ὡς ἕκαστος κατά ὅς ἔχω δύναμις ἐφίημι ὁ πρός ἐκεῖνος ὁμοίωσις . ὁμοίωσις δέ αὐτός ὁ οἰκεῖος τελειότης · τε - λειότης δέ ὁ μέν σύνθετος ὁ κατά ὁ εἶδος στάσις , ὁ δέ ὕλη ὁ ὁ εἶδος μέθεξις ἐπί ὅς καί νέος καί πρός ὅς ἐπιτηδείως ἔχω . ἢ τάχα ἀνεπιτήδειος μέν παράλλαξις τις εἰμί καί παρατροπή ὁ εἶδος , ἀπαρτάω - μένω δέ ὅμως ἀπό αὐτός καί σῴζω ὁ πρός ἐκεῖνος παρυπόστασις διό καί ἐφίημι εἄν αὐτός λέγω . ὅς γάρ εἰμί ὄρεξις ἐν ὁ ἔμψυχος , οὗτος ὁ δέ στέρησις ἐναντίος εἰμί ὁ εἶδος , πολύς ἄν εἰμί ἄμφω τρος ἀλλήλων διαφορά . ἀλλά πῶς ὁ πρῶτος εἶδος ἐναντίος ὁ στέρησις , εἴπερ μηδείς ἐκεῖνος ἐναντίος ( “ οὖον , γάρ , ἀγαθός πολυκοιρανία φημί Ἀριστοτέλης ) εἴπερ πᾶς ὁ ὁπωσοῦν εἰμί ἐκεῖνος ἐφίημι ; καί γάρ καί ὁ στέρησις εἴπερ εἰμί τίς ὅλως ἐφίημι ἄν ἐκεῖνος . ἀλλά οὐδέ εἰμί ἐκεῖνος στέρησις , εἴπερ ὁ στέρησις ἀπουσία ὁ πάρειμι φύζω εἰμί καί περί μόνος θεωρέω εἶδος ὁ μεταβάλλω . ἢ λέγω ἄν ἐναντίος εἰμί ὁ πρῶτος εἶδος ὁ στέρησις , καθόσον ἐναντίος εἰμί ὁ εἶδος ὁ διά ὁ ἔφεσις ὁ πρῶτος εἶδος ἐγγίγνομαι . ἢ θέω καί ἀγαθός καί ἐφετός καλέω ὁ προσέρχομαι αὐτός τῆ ὕλη εἶδος , ὡς ὁ θεῖος μοῖρα ἔκγονος ὑπάρχω . κατά οὗτος γάρ καί ὁ πρῶτος εἶδος ἐφίημι ὁ ὕλη , καί οὗτος εἰμί ὅς ἔχω ὁ δύναμις καί πρός ὅς φύω . πρός οὗτος δέ ὁ εἶδος καί ὁ στέρησις ἐναντιόομαι . ἀλλά εἰμί μέν διακρίνω τις , φημί , ὁ ὕλη ὁ στέρησις , ὥσπερ ὁ ἀριθμός οὕτως δέ καί ὁ λόγος , σαφῶς εὑρίσκω ὁ μέν ἐφίημι ὁ εἶδος ὁ ὕλη , ὁ δέ ἐναντίος ὁ στέρησις . εἰμί δέ τις εἰς αὐτός ἄγω ὁ ὕλη καί ὁ στέρησις , συμβαίνω λέγω αὐτός ὁ ὕλη ὁ οἰκεῖος ἐφίημι φθορά ἐφίημι ὁ ὁ εἶδος παρουσία . φθορά γάρ πᾶς ἐναντίος ὁ ὁ ἐναντίος παρουσία . οὐδείς δέ ὁ ἑαυτοῦ φθορά ἐφίημι θέμις . οὔτε οὖν ὁ ἐναντίος ὁ ἐναντίος ἐφίημι , ὅσπερ ἄνω συμβαίνω εἰμί ὁ ὕλη τῆ στερέω αὐτός εἰμί , οὔτε ὁ εἶδος ἑαυτοῦ ἐφίημι · ἐκεῖνος γάρ ἐφίημι ἕκαστος ὅς εἰμί ἐνδεής · οὐδείς δέ αὐτός ἑαυτοῦ ἐνδεής εἰμί . εἰμί οὖν μήτε ὅς ἔχω τίς ἐφίημι ἀνενδεής ὅς οὗτος , μήτε ὁ ἐναντίος , διότι φθαρτικός εἰμί ὁ ἐναντίος , δῆλος ὅτι ὁ ἐφίημι ὁ εἶδος οὔτε ὁ εἶδος εἰμί οὔτε ὁ στέρησις , ἀλλά εἰμί ὁ ὕλη ἄλλος εἰμί ἑκάτερος ὁ ἐναντίος καί ἐφίημι ὁ εἶδος ὥσπερ θῆλυς ἄρσην , τουτέστι ὁ ἐνδεής ὁ αὐτάρκης καί ἀόριστος · τοιοῦτος γάρ αὐτός ἔχω περί αὐτός ἐρίζω ἔννοια καί ὁ μήτηρ καί τίθημι - νη αὐτός λέγω . κατά οἰκειότης οὖν ὁ ἔφεσις καί οὐ ὡς ἐναντίος , ὅσπερ ἄν εἰμί , εἰμί ὁ ὕλη στέρησις εἰμί , ὁ αὐτός ὁ στερέω . ἐφίημι δέ καί ὡς αἰσχρός καλός ὁ ὕλη ὁ εἶδος καί οὐδέ οὕτως ὁ ἐναντίος ἐφίημι . οὖον γάρ ὡς αἰσχρότης καί κατά ἑαυτοῦ αἰσχρός ἐφίημι ὁ καλός οὕτως γάρ ἄν ὁ ἑαυτοῦ ἐφίημι φθορά ) , ἀλλά ὡς συμβαίνω μέν αὐτός ὁ αἰσχρότης , ὅστις εἰμί ὁ καλός στέρησις , ἐπιτηδείως δέ πρός ὁ καλός ἔχω . ὡς εἰμί γε ὁ στέρησις εἰμί ὁ καλός ὁ ὕλη , οὐ εἄν ἐφίημι ὁ καλός , καί εἰμί αὐτός εἰμί ὁ στερέω ὁ ὕλη , οὐ ἄν σῴζω ἐν ὁ τις εἶδος μεταλαμβάνω . εἰμί δέ λέγω τις ὅτι συνουσιώτης ἀεί ὁ ὕλη ὁ στέρησις , διότι ἐν ἄλλος τις εἶδος μετέχω , ἄλλος τις πάντως στερέω , ἐννοέω χρή , ὅτι οὐδείς στέρησις αὐτός συνουσιώτης , εἴπερ πᾶς εἶδος μετέχω φύω . ὅλως δέ εἰμί ὅς τις αὐτός στέρησις σῦς - οὐσιόω λέγω , καί πᾶς εἴρω . ὥστε ὅστις εἶδος πάρειμι αὐτός φθείρω αὐτός ὁ οὐσία , εἴπερ καί ὁ στέρησις . εἰμί δέ λέγω τις ὅτι καί ἐν ὁ μετέχω εἶδος συνουσιώτης ὁ ὕλη καί ὁ ὁ εἶδος ἐκεῖνος Στέ - ῥῆσις , διότι ὁ εἰμί ὁ ὕλη ἐν ὁ ἀνείδεος εἰμί , οὖον φυλάσσω ὁ ὁ στέρησις | σημαίνω . ἄλλος γάρ εἰμί ὁ ἑτερότης , κατά ὅς καί ὁ εἶδος ἄυλος εἰμί , καί ἄλλος ὁ ὁ εἶδος ἀπουσία , ὅστις οὖον δύναμαι ὁ πῃ - Ρουσία συνυπάρχω . ἀλλά ὅτι μέν οὔτε ὁ στέρησις οὔτε ὁ εἶδος ἐφίημι ὁ εἶδος , καί ἄλλως δείκνυμι , καί ὅτι ὁ ὑπόκειμαι καί φύω μετά - λαμβάνω ὁ εἶδος καί κοσμέω ἀπό αὐτός οὗτος εἰμί ὁ ἐφίημι ὁ εἶδος , ἐκ οὗτος δέ καί ὅτι ἄλλος ὁ ὕλη ὁ στέρησις συνάγω . οὖον μέντοι διά οὗτος ἐν ὁ στοιχειώδης ἀρχή ἀριθμέω ὁ Στέ - ῥῆσις . ὁ γάρ στοιχεῖον ἐνυπάρχω εἰμί ἀρχή , ἀλλά οὐ τῆ ἀπουσία ποιέω . ἀλλά πῶς θῆλυς κατά συμβαίνω ὁ ὕλη , εἴπερ ὁ ἑαυτοῦ λόγος ἐνδεής ὁ εἶδος εἰμί καί ὀρέγω αὐτός καί ὑποδέχομαι καί διά - στάσις αὐτός καί ἔκτασις εἰμί αἰτία ; ἢ διά ὁ ἀπουσία ἐνδεής εἰμί καί ὀρέγω , ὡς εἰμί γε ἀεί μετέχω ὁ εἶδος ὡς ἐν ὁ οὐράνιος , οὔτε ἐνδεής ἄν εἰμί οὔτε ὀρέγω , ἀλλά εἷς τις ἐκ ἄμφω ἀεί φύσις εἰμί σῦς - ουσιωμενη . p . 192a25 φθείρω δέ καί γίγνομαι εἰμί μέν ὡς , εἰμί δέ ὡς οὖον . ἠώς ὁ ἀλλά ἄφθαρτος καί ἀγένητος ἀνάγκη αὐτός εἰμί . δείκνυμι καί ὅτι εἰμί ὁ ὕλη καί ὁποῖος τίς εἰμί καί τίς τρόπος γιγνώσκω - σέως ληπτός καί ὅτι διαφέρω ὁ στέρησις , κἀν ἀδιόριστος δοκέω πρός αὐτός , ἐφεξῆς καί ὅτι ἄφθαρτος κατά ἑαυτοῦ εἰμί δείκνυμι , εἰμί καί κατά συμβαίνω φθείρω , ὁ ὁ συμβαίνω αὐτός , οὗτος δέ εἰμί ὁ στέρησις , κατά ἑαυτοῦ φθείρω . εἰμί δέ τις καί οὗτος διαφορά ὁ τε ὕλη καί ὁ στέρησις , ὅς ὁ μέν ὕλη κατά συμβεβηκός , ὁ δέ στέρησις κατά ἑαυτοῦ φθείρω . καλέω δέ ὁ συμβαίνω αὐτός ὁ ἐν ὅς ἀντί ὁ ὁ ἐν αὐτός · συμβεβηκός γάρ οὗτος φύσις ὁ ἐν τις εἰμί . καί κύριος μέν ὁ ἐν ὅς ὁ ὑπόκειμαι δηλόω ἄλλος γάρ ὁ ἐν ὅς τίς εἰμί καί ἄλλος ὁ ἐν ἐκεῖνος εἰμί ) , κατά-χράω2 δέ αὐτός ἐπί ὁ ἐν ὑπόκειμαι . ἀντί δέ ὁ εἶπον ὡς δέ κατά ὁ αὐτός φύσις οὖον φθείρω κατά αὐτός ὡς δέ κατά ὁ δύναμις εἶπον , διότι ὁ ὕλη ὁ εἰμί ὕλη ὁ δύναμαι εἰμί · κατά γάρ ὁ δύναμις οὐσιόω . εἰμί δέ οὗτος οὕτως ἔχω , καί ὅταν ἐνέργεια πείρω ὁ εἶδος , μένω ὁ δύναμις ὁ ὕλη καί οὖον μεταβάλλω οὗτος ποτός εἰς ὁ ἐνέργεια , ἵνα μή φθείρω ὁ ὕλη κατά ὁ δύναμις οὐσιόω . οὐ ἀλλοιόω οὖν ὁ ὕλη , ἀλλά μένω , ὅσπερ εἰμί , δέχομαι ὁ εἶδος . εἰμί δέ οὗτος , οἰκειόω - ἀντίμοιρος ὁ ἐκ ὕλη καί εἶδος λέγω ὁ συντίθημι ὁ εἶδος ἐν ὕλη λέγω . ἀλλά εἰμί καί ὁ εἶδος συμβαίνω ὁ ὕλη καί εἰμί καί αὐτός φθαρτός , διά τίς μή κατά οὗτος φθαρτός κατά συμβαίνω λέγω ὁ ὕλη , ἀλλά διότι ὁ φθείρω εἰμί ἐν οὗτος ὁ στέρησις ; ἢ πρῶτος μέν οὐ ὁμοίως ἐν · ὑπάρχω ὁ ὕλη ὁ τε εἶδος καί ὁ στέρησις , ἀλλά ὁ μέν ὡς ἐν ὕλη εἶδος 25 ὁ συντίθημι οὐσία ποιέω μετά ὁ ὕλη μέρος αὐτός γίγνομαι μετά ἐκεῖ - νέος , καί διαφέρω οὗτος ὁ ὡς συμβεβηκός ἐν οὐσία · οὗτος γάρ οὖον ποιέω τίς συντίθημι μετά ὁ οὐσία , ὁ δέ ἐν ὁ ὕλη στέρησις ὡς ἐν ὑπο - κεῖμαι εἰμί τῆ ὕλη οὖον ποιέω τις μετά αὐτός οὐσία οὐδέ μέρος σῦς - θέτης οὐσία γίγνομαι . διό ὁ μέν στέρησις συμβαίνω λέγω ὁ ὕλη , ὁ δέ εἶδος οὖον . καί ὁ μέν ὁ στέρησις φθορά κατά συμβαίνω καί ὁ ὕλη λέγω , ὁ δέ ὁ εἶδος οὐκέτι . ὁ γάρ εἶδος τότε μάλιστα ὁ ὕλη διαφαίνω . στέρησις δέ φθείρω καί εἶδος ἐπιγίγνομαι κρύπτω ὁ ὅλος , καί φθείρω καί οὗτος δοκέω . μήποτε δέ καί ὁ Ἀριστοτέλης ὁ ὕλη ἐκ ὁ δύναμις καί ὁ ἐν οὗτος στέρησις θεάομαι κατά μέν ὁ ἐν ὅς τουτέστι κατά ὁ στέρησις , φθείρω ὁ ὕλη κατά ἑαυτοῦ φημί , κατά δέ ὁ δύναμις ἄφθαρτος εἰμί καί ἀγένητος . οὕτως δέ οἴομαι καί ὁ λέξις κατάλληλος φαίνω ὁ λεʹ - Γούσα ὡς μέν γάρ ὁ ἐν ὅς , εἰμί ὡς ἐπί ὁ ὕλη λέγω , ὅτι κατά μέν ὁ στέρησις κατά ἑαυτοῦ φθείρω , κατά δέ ὁ δύναμις ἄφθαρτος καί ἀγός - νητός εἰμί . καί γάρ οὐδέ εἶπον ὅτι κατά συμβαίνω φθείρω ὁ ὕλη , ἀλλά ὅτι ὡς μέν στέρησις κατά ἑαυτοῦ φθείρω , ὡς δέ ὁ δύναμις οὔτε γίγνομαι οὔτε φθείρω . ὁ δέ ἐξηγητής κατά συμβαίνω αὐτός φθείρω λεʹ - γου , διότι ὁ ἐν αὐτός εἰμί ὁ στέρησις φθείρω , ὡς ὁ ἀμφορεύς φθάνω - ρω φημί , ὅταν ὁ ἐν αὐτός οἶνος φθείρω . καίτοι τίς εἄν εἶπον ἀμφορεύς φθείρω ὁ οἶνος φθείρω ; κἀν πολύς δέ λόγος κατατείνω ὁ Ἀριστοτέλης διορίζω ὁ ὕλη ὁ στέρησις , δύναμαι ὡς κατά ὁ δυάς - Μέι μάλιστα ὁ ὕλη θεωρός ἐκεῖνος χράομαι ὁ λόγος . ἀλλά ὅπως δείκνυμι ἄφθαρτος καί ἀγένητος κατά ὁ δύναμις ὁ ὕλη , ἐφεξῆς ὁράω . p . 192a29 εἴτε γάρ γίγνομαι , ὑπόκειμαι τίς δεῖ πρῶτος ἠώς ὁ ὥστε φθείρω εἰμί πρίν φθείρω . τέσσαρες δύναμις προλαμβάνω ἐναργής ἀξίωμα διά μέν ὁ δύο δείκνυμι ὅτι ἀγένητος ὁ ὕλη , διά δέ ὁ δύο ὅτι ἄφθαρτος . εἰμί δέ δύο μέν , ὅτι τε ὁ γίγνομαι ἐκ τις γίγνομαι ὑπόκειμαι πρῶτος καί ὅτι ὁ γίγνομαι οὐδέπω εἰμί οὗτος ὅς γίγνομαι . καί ὁ λοιπάς δέ δύο οὗτος ὅμοιος , ὅτι πᾶς ὁ φθείρω εἰς οὗτος φθείρω , ἐκ ὅς πρῶτος γίγνομαι , καί ὅτι ὁ 35 φθείρω ὅτε φθείρω οὐδέπω φθείρω . πρός οὗτος καί ὁ ὁρισμός ὁ ὕλη ὡς ἀξίωμα προσλαμβάνω . ἐκ ὅς δείκνυμι πρῶτος ὅτι ἀγένητος ὁ ὕλη οὕτως · εἰμί γίγνομαι ὁ ὕλη ὁ δέ γίγνομαι πᾶς ἐκ ὑπόκειμαι γία - νω πρῶτος κατά ἑαυτοῦ . ἐνυπάρχω , ὁ δέ ἐκ ὅς γίγνομαι τίς πρῶτος κατά ἑαυτοῦ ἐνυπάρχω οὗτος εἰμί ὁ ὕλη ) , εἰμί οὖν γίγνομαι ὁ ὕλη , ἐκ ὕλη γίγνομαι προυπάρχω . εἰμί ἄρα ὁ ὕλη πρίν γίγνομαι . εἰμί δέ οὗτος ὡς ἀδύνατος ἀξιόω ὁ ὁ γίγνομαι εἰμί πρίν γίγνομαι , δῆλος ὅτι καί ὁ ἡγέομαι ἀδύνατος εἰμί ὁ γίγνομαι ὁ ὕλη . καί συνάγω οὗτος ἐκ τε ὁ ἄλλος ὁ προαξιόω καί ἐκ ὁ ὁ ὕλη ὁρισμός . ὁ δέ ἐκ ὅς γίγνομαι τίς ἐνυπάρχω μή κατά συμβαίνω πρός ἀντιδιαστολή εἴρω ὁ στέρησις · ἐν γάρ λέγω καί ἐκ οὗτος γίγνομαι ὁ γιννάω - μένω , ἀλλά οὔτε ἐνυπάρχω , οὔτε κατά ἑαυτοῦ ἐκ οὗτος , ἀλλά κατά συμβεβηκός . ὁ γάρ ἄπειμι αὐτός ἐκ αὐτός λέγω γίγνομαι ὁ γίγνομαι . “ ἤ , φημί ὁ Ἀλέξανδρος , ὁ μή κατά συμβαίνω πρόσκειμαι , ὅτι ἕννυμι - παρέχω μέν ὁ γίγνομαι καί ὁ ὁ ὑπόκειμαι συμβεβηκός οἷος ὁ εἰς - δριάντι ὁ χρῶμα ὁ συμβαίνω ὁ χαλκός , ἀλλά οὖον κατά ἑαυτοῦ ὑπάρχω , ἀλλά κατά συμβεβηκός · διό οὐδέ ὕλη εἰμί αὐτός οὐδέ συντελής τίς ὁ εἰς - δριάντι πρός ὁ εἰμί . δείκνυμι δέ ὅτι οὖον γίγνομαι ὁ ὕλη , ἐφεξῆς ὅτι οὐδέ φθείρω δείκνυμι . πᾶς γάρ ὁ φθείρω οὖον ὁ εἰς ὁ μή ὅς ἀνα - λύω λέγω φθείρω , ἀλλά ὁ εἰς οὗτος ἐκ ὅς ἐνυπάρχω πρῶτος γίγνομαι μή κατά συμβεβηκός , οὗτος δέ εἰμί ὁ ὕλη . εἰμί οὖν φθείρω ὁ ὕλη , εἰς ὁ τοιοῦτος ἀναλύω ὅς εἰμί αὐτός , καί ἔστω ὁ φθείρω ὁ ὕλη εἰμί · ὕλη δέ εἰμί πρό ὁ φθείρω · ὥστε φθείρω - μένω εἰμί πρό ὁ φθείρω . ὥστε εἴτε γίγνομαι , δεῖ ὑπόκειμαι πρός ὁ γένεσις αὐτός ὁ τοιοῦτος φύσις ὅστις εἰμί αὐτός , εἰμί οὖν πρό ὁ γίγνομαι · εἴτε φθείρω , δεῖ εἰς οὗτος αὐτός φθείρω ὅς εἰμί αὐτός , καί εἰμί φθείρω πρό ὁ φθείρω . καί ὁ ἄφθαρτος δέ ὁ ὕλη ἀπό ὁ Πλάτων καί ὁ Πυθαγόρειος ὁ Ἀριστοτέλης παραλαμβάνω . λέγω γοῦν ὁ ὁ Πλάτων Τίμαιος “ τρίτος δέ αὖος ὁ γένος εἰμί ὁ ὁ χώρα ἀεί φθορά οὖον προσδέχομαι , ἕδρα δέ πῃ · ρέχον ὅσος ἔχω γίγνομαι πᾶς , αὐτός δέ μετά ἀναισθησία ἁπτός λογισμός τις νόθος μόγις πιστός ” . ἀρτέομαι δέ ὁ πᾶς ὁ Ἀριστοτέλης ἀπόδειξις ἐκ ὁ φυσικός ἀξίωμα ὁ λέγω μήτε γίγνομαι τίς ἐκ ὁ ἀπλόος μή εἰμί μήτε φθείρω τίς εἰς ὁ ἀπλόος μή εἰμί . οὗτος δέ ὁ ἀξίωμα αὐτός πιστόω ἐν ἀρχή δείκνυμι ὅτι ἐκ ὁ ἐναντίος γίγνομαι ὁ γίγνομαι καί φθείρω εἰς ὁ ἐναντίος . καί δεῖ τίς εἰμί ὁ ὁ ἐναντίος ὑπόκειμαι , ὅσπερ πῶς μέν εἰμί εἰμί , πῶς δέ οὐ εἰμί , ἐκ ὅς πρῶτος ἐνυπάρχω κατά ἑαυτοῦ γίγνομαι ὁ γίγνομαι . ὁ μέντοι Πλάτων , ὡς εἴρω πρότερος , κατά ἄλλος τρόπος δείκνυμι , ὅτι ἐκ ὑπόκειμαι τις γίγνομαι ὁ γίγνομαι · ἐπεί γάρ εἰκών εἰμί ὁ γίγνομαι ὁ εἰμί , πᾶς δέ εἰκών ὁμοιόω πρός ὁ παράδειγμα , ὁ δέ ὁμοιόω ὁμοίωσις μετέχω ἀπό ὁ παράδειγμα ὁμοιόω πρός αὐτός , ἄλλος μέν εἰμί ὁ μετέχω , ἄλλος δέ ὁ μετέχω καί ὁ μέθεξις κατά ὅς ὁμοιόω ὁ εἰκών . ὁ ἄρα μετέχω οὗτος εἰμί ὁ ἐν ἵημι καί ἐκ ὅς γίγνομαι ὁ εἰκών , ὅσπερ εἰμί ὁ γίγνομαι λέγω γοῦν ὁ Πλάτων ἐν Τίμαιος · “ ἐν δέ οὖν ὁ πάρειμι χρή γένος διανοέομαι τρισσός , ὁ μέν γίγνομαι , ὁ δέ ἐν ὅς γίγνομαι , ὁ δέ ὅθεν ἀφομοιόω φύω ὁ γίγνομαι ” ) , καί εἴπερ ἀληθής ὁ πρότερος ὑπό ἐγώ εἴρω , οὗτος εἰμί ὁ ἀπό ὁ εἰμί ἐκτροπή καί παράλλαξις καί εἰς ὁ μή εἰμί ὑπο - φορός , ὅς ὁ ὁ εἰμί μέθεξις καταλαμβάνω ἵστημι ὡς δυνατός καί εἰμί - κόνα ποιέω ὁ εἰμί εἰμί καί ἀντί ὁ εἰμί μή εἰμί , ὅσπερ ἔχω εἄν εἰς ὁ μή εἰμί τέλειος ὑποφέρω οὐ εἰμί εἰμί ποιέω . ἀλλά πῶς ἀγένητος καί ἄφθαρτος ὁ ὕλη ; πότερος ὁ ἑαυτοῦ κοινός - ἀλλότης ; ἢ οὗτος καί ὁ εἶδος προσήκω · οὐδείς γάρ εἶδος κοινότης φθάνω - ρεται ἐκ ὁ πᾶς , ἀλλά καί ἄνθρωπος ἀεί εἰμί καί ἵππος καί λευκός καί ἀρετή καί ὁ ἄλλος εἶδος ἕκαστος διά ὁ μένω ὁ κοινότης ἕκαστος . ἀλλά ἆρα καί κατά ὁ ἄτομος ἑαυτοῦ ὁ ὕλη ἀγένητος καί ἄφθαρτος εἰμί , ὥστε ὁ ἐμός ὕλη οὖον καθό ὕλη οὗτος γάρ ὁ κοινότης εἰμί ) , ἀλλά καθό ἐμός ὕλη καί τοιόσδε ὕλη ἀγένητος εἰμί καί ἄφθαρτος ; καί πῶς οὖον μάτην εἰμί οὗτος ὁ ἐγώ φθείρω εἶδος ; οὐδέ γάρ εἰμί ἄλλος ὕλη , καθό ἐγώ εἰμί . πῶς δέ οὐ εἰμί ἀγαθός εἰμί ὁ εἶδος ὁ ὕλη καί οὐσιώδης , εἴπερ ὁ ἄτομος εἶδος φθείρω ὁ ἄτομος ὕλη μένω ; μήποτε οὖν οὐδέ εἰμί ἄτομος ὕλη κατά ἑαυτοῦ , ἀλλά ὑπό ὁ απατός - μῶν εἶδος ἀτομόω , ὥσπερ καί μορφόω ὑπό ὁ εἶδος · ὁ γάρ ἄτομος ὁ ἀριθμός διαφέρω διαίρεσις πληθύνω καί διαφορά συμβεβηκός . οὔτε δέ διαίρεσις οὔτε ἀριθμός οὔτε ὁ συμβεβηκός ὁ ὕλη ἴδιος εἰμί , ἀλλά ὁ εἶδος . οὗτος οὖν ὁ ἀπό ὁ εἰμί κοινός παράλλαξις , ἢ ὅτι ποιός εἰμί ὁ ὕλη , ἀγένητος καί ἄφθαρτος εἰμί . ὁ δέ τοιόσδε παράλλαξις καί ὁ τοιόσδε ὕλη καταλαμβάνω λοιπός ὑπό ὁ εἶδος καί ἀτομόω γίγνομαι καί φθείρω ὥσπερ καί ὁ εἶδος ὁ ἄτομος . κἀν γάρ ὁ πρῶτος σῶμα λέγω τις εἰμί ὁ ὕλη , καί ἐκεῖνος κατά ὁ κοινότης εἰμί ἄφθαρτος . ὁ γάρ ὁ ὕδωρ σῶμα μετά ὁ ὁ ὕδωρ ποιότης εἰς ὁ ὁ ἀήρ σῶμα καί εἰς ὁ ἐκεῖνος μεταβάλλω ποιότης , οὐ ὁ σῶμα μέντοι κατά γάρ οὗτος οὖον μεταβάλλω ) , ἀλλά ὅς τοιόσδε σῶμα εἰς τοιόσδε . ἐπεί οὖν ὁ ὕλη ὁ κοινός ἔχω μόνος καθό ὕλη , διά οὗτος οὗτος ὁ ἀγένητος καί ἄφθαρτος προσήκω . καί ὁ Ἀριστοτέλης ἀπόδειξις περί ὁ ἀγένητος καί ἄφθαρτος εἰμί ὁ ὕλη ἀσάλευτος μένω . ὁ γάρ τις ὕλη γίγνομαι ἐκ ὁ τις καί ὁ ὁ ἀήρ ἐκ ὁ ὁ ὕδωρ , καί οὐ εἰμί ὁ ὁ ἀήρ πρίν γίγνομαι ὕδωρ γάρ εἰμί ἐκεῖνος καί φθείρω εἰς ὁ ὁ ὕδωρ ὁ ὁ ἀήρ ) καί οὐ φθείρω ὁ ὁ ἀήρ πρίν φθείρω · οὖον γάρ εἰμί ὕδωρ πρίν γίγνομαι ὕδωρ . ἐπεί δέ ὁ τις ὕλη κατά ὁ εἶδος ἔχω , διά οὗτος ἀδιορίστως ἀγένητος καί ἄφθαρτος εἶπον ὁ ὕλη ὁ Ἀριστοτέλης . ἀλλά εἰμί ἀγένητος , φημί τις , καί ἄφθαρτος ὁ ὕλη , πῶς οὐ ἀρχή τίς εἰμί πρῶτος καί οὗτος ὥσπερ καί ὁ θεός . εἰμί γάρ ἐκ θεός παράγω , οὐ ἄν ἀγένητος εἰμί . ἀλλά ὅτι μέν ὁ Ἀριστοτέλης ἀγένητος οὐ ὁ μή ἀπό αἴτιος ἀρτάω λέγω , ἀλλά ὁ μή ἀπό ἀρχή χρόνος γίγνομαι , δηλόω καί ὁ κίνησις ἐν ὁ τέλος οὗτος ὁ πραγματεία , ἀγένητος καί ἄφθαρτος δείκνυμι , καίτοι πᾶς ὁ κινέω ὑπό τις κινέω φημί · ἔτι δέ ὁμοίως ἄν ἀγένητος λέγω καί ὁ ὁ εἶδος κοινότης , ὥστε πολύς ἄν ἀρχή λέγω πρῶτος . καίτοι γε αὐτός εἰμί ὁ βοῦς “ οὐ ἀγαθός πολυκοιρανία . ὅλως δέ ὁ μέν Ἀριστοτέλης ὡς στοιχειώδης ἀρχή ὑπό · τίθημι ὁ ὕλη , ὅστις οὐ εἄν ἀντίξοος εἰμί πρός ὁ ποιητικός ἢ τελικός αἴτιος , εἴπερ καί ἐφίημι ὁ ἐκεῖθεν κόσμος “ ὡς | θῆλυς ἄρσην , καί ὡς αἰσχρός καλέω . ὁ δέ ἑτερόδοξος ὁ ὕλη εἰμί ὁ κακός λέγω καί ἀντίξοος αὐτός ἀρχή ὁ ἀγαθός τίθημι ὡς ποιητικός ἀρχή ἀντιτίθημι . τοιγάρ γένεσις ἀπό αὐτός παραδίδωμι καί Στρατηγίς αὐτός καί βουλή , καί θρίαμβος κατά ὁ ἀγαθός ληρωδέω . ὁ μέντοι Πλάτων ἐν Τίμαιος μέν ὁ τε κύριος αἴτιος καί ὁ συναίτιος ὁ ὁ κόσμος ὑπόστασις παρά - δίδωμι ὁ ὅλος ὁ συναίτιος συντάσσω καί ἄφθαρτος αὐτός ὥσπερ καί ὁ ὅλος κόσμος φημί . ὅτι δέ ὡς πρῶτος αὐτός ἀρχή οὐ ἀξιόω λέγω , δηλόω ‘Eρμόδωρος ὁ ὁ Πλάτων ἑταῖρος ἐν ὁ περί Πλάτων βιβλίον ὁ δοκέω ὁ Πλάτων ἐν τε ὁ ἄλλος καί περί ὁ ὕλη γράφω , ὡς ὁ Δερκυλίδας ἱστορέω . ὁ δέ συμπέρασμα ἐγώ ὁ εἴρω παρατίθημι - σομή · “ ὥστε ἄστατος καί ἄμορφος καί ἤπειρος καί οὐ εἰμί ὁ τοιοῦτος λέγω κατά ἀπόφασις ὁ εἰμί . ὁ τοιοῦτος δέ οὖον προσήκω οὔτε ἀρχή οὔτε οὐσία . ἀλλά ἐν ἀκρισία τις φέρω , δηλόω γάρ ὡς ὅς τρόπος ὁ αἴτιος κύριος καί διαφέρω τρόπος ὁ ποιέω εἰμί , οὗτος καί ἀρχή . ὁ δέ ὕλη οὐ ἀρχή . ὅς καί ὁ περί Πλάτων λέγω εἷς ὅτι εἰμί ἀρχή p . 192a34 περι δέ ὁ κατά ὁ εἶδος ἀρχή ἠώς ὁ ἐν ὁ ὕστερος δείκνυμι εἴρω . εἶπον περί ὁ ὑλικός ἀρχή , ὅτι ἀνάγκη εἰμί τίς πρῶτος ὑπόκειμαι , ἐκ ὅς γίγνομαι ἕκαστος ἐνυπάρχω κατά ἑαυτοῦ καί οὖον κατά συμβεβηκός , καί ὅτι ἕτερος ὁ στέρησις ὁ ὕλη , καί ὅτι ἀγένητος καί ἄφθαρτος , ὀφείλω λοιπός καί περί ὁ κατά ὁ εἶδος ἀρχή εἶπον . οὗτος γάρ ἀκόλουθος εἰμί ὁ τρεῖς μέν εἶπον ὁ στοιχειώδης ἀρχή , ὕλη καί στέρησις καί εἶδος , περί δέ ὁ δύο διδάσκω . ἀλλά ὁ μέν ὕλη ἐνταῦθα ὁ πρῶτος ἑαυτοῦ ὑπόστασις ἔχω καί στοιχεῖον ὅλος ὁ γένεσις εἰμί , ὁ δέ εἶδος ὁ μέν εἰμί πρῶτος καί ἀρχικός εἰμί , ὅσπερ νόος ἐν ἄλλος καί ἀγαθός καί πρῶτος αἴτιος καλέω ποιητικός καί τελικός ὑπάρχω , καί εἷς αὐτός καί πολύς λέγω · μετά γάρ ὁ εἷς νόος ὁ πλῆθος ὑφίστημι δεῖ , διά ὁ καί κυκλοφορητικός σῶμα . ὁ δέ τίς εἰμί εἶδος φυσικός καί φθαρτός , στοιχεῖον οὗτος ὁ γίγνομαι καί φθείρω καί προσεχής αἴτιος ὑπάρχω . καί δῆλος ὅτι ὁ κατά ὁ εἶδος κύριος ἀρχή ἐκεῖνος εἰμί ὁ πρῶτος καί χωριστός , ἀπό ὅς καί ὁ ἐνταῦθα εἶδος ὁ εἰμί ἔχω . διά οὗτος περί μέν ὁ κύριος κατά ὁ εἶδος ἀρχή ὁ χωριστός καί νοητός καί ἀκίνητος , εἴτε εἷς εἰμί ἢ πολύς , ἢ ὅσπερ ἀληθής καί εἷς καί πολύς , καί τίς ἢ τίς , ὅτι ἄυλος καί νοητός καί πάντῃ τέλειος ὁ οὐσία εἰμί ἐνὲρ - γειαι , οὗτος οὖν διά ἀκρίβεια ὁ πρῶτος φιλοσοφία ἔργον εἰμί διορίζω , αὐτός δέ εἶπον , ὁ ὑπέρ ὁ φυσικός πραγματεία , ὅς αὐτός μετά ὁ φυσικός καλέω . περι δέ ὁ φυσικός καί φθαρτός καί ὅλως ἐν κινέω καί μετά . βολή θεωρέω εἶδος , ὅσπερ ἀρχή στοιχειώδης καί προσεχής αἴτιος εἰδικός ὁ φυσικός εἰμί , ὕστερος , φημί , εἴρω . οὗτος γάρ εἰμί ὁ εἶδος , ὅς καί ἐν-ὑπάρχω ὁ φυσικός ὡς στοιχεῖον καί πρός ὅς ὁ στέρησις ἀντίκειμαι , ἐκ ὅς καί ὁ ὕλη ὁ φυσικός πᾶς συνίστημι . καί διαλύω εἰς οὗτος ὁ συναμφότεροι , εἰς μέν ὁ ὕλη καί ὑπομένω , εἰς δέ ὁ εἶδος οὐ ὑπομένω . λέγω δέ περί ὁ τοιοῦτος εἶδος εὐθύς ἐν ὁ ἐφεξῆς βιβλίον διχῶς αὐτός θεωρός , κατά τε ὁ φύσις , ὅς καί ὡς ποιητικός προσεχής αἴτιος παραδίδωμι διό καί ἐν ἐκεῖνος φυλάσσω ὁ περί αὐτός λόγος καί διά ἄλλος αἴτιος ὁ ἐκεῖ ῥέομαι ) , θεωρέω δέ αὐτός καί κατά ὁ ἐφαπλόω ὁ ὕλη . καί ὁ δύο πάλιν εἰς εἷς ἄγω κατά ὁ στοιχειώδης ὁ φυσικός εἶδος , ὅσπερ μάλιστα ὁ πρόκειμαι πραγματεία ζητέω . τάχα δέ δυνατός λέγω , ὅτι περί ὁ κατά ὁ εἶδος ἀρχή οὐ ὁ χωριστός εἶπον νῦν , ἀλλά ὁ στοιχειώδης . καί γάρ ὁ στοιχεῖον ὁ φυσικός πρᾶγμα μετά ἀκρίβεια παραδίδωμι οὖον ὁ φυσιόλογος εἰμί , ἀλλά ὁ πρῶτος φιλόσοφος , ὥσπερ οὐδέ ὁ ὁ τέσσαρες στοιχεῖον θεωρία ὁ ἰατρός , ἀλλά ὁ πρῶτος φυσιόλογος · περί μέντοι ὁ φυσικός εἶδος , οὐ ὡς εἶδος ἁπλόος ἀλλά ὡς γίγνομαι καί φθείρω , ὁ φυσικός εἰμί εἶπον . καί δή καί εἴρω περί οὗτος ἐν ὁ περι γένεσις καί φθορά , ὅσπερ ὕστερος δείκνυμι φημί ὡς μετά οὗτος τάσσω ὁ πραγματεία . καλός δέ ὁ πρότερος ἐξήγησις , ὅτι ποιητικός ὁ οὐρανός οἶδα Ἀριστοτέλης . ἐπεί δέ τις οἴομαι ποιητικός αἴτιος ὁ πᾶς μή λέγω ὁ Ἀριστοτέλης , ἀλλά μόνος τελικός καί οὗτος καί ὁ Ἀλέξανδρος ἀρέσκω νομίζω , ἀνακ - καίω δοκέω ἐγώ ὁ ἐνταῦθα λέγω ὑπό Ἀλέξανδρος ὁ γνήσιος ὁ Ἀριστοτέλης ἐξηγητής ἀκούω αὐτός ἔχω οὕτως · “ ὁ δέ πρῶτος εἶδος καί ὡς ποιητικός ἄν εἰμί αἴτιος . λέγω γάρ ἐν ὁ μετά ὁ φυσικός , ὅτι οὗτος ὁ κινέω ὑπό αὐτός , οὗτος δέ εἰμί ὁ πέμπτος σῶμα , ὁ ἄλλος κινέω ὁ ἐν γένεσις καί φθορά . οὕτως μέν οὖν ποιητικός . καθόσον δέ πᾶς ὁ οὗτος ἔφεσις ὁ οἰκεῖος τελειότης τυγχάνω , ὡς καί μικρός πρόσθεν εἴρω , καί καθόσον , ὡς αὐτός εἴρω πάλιν ἐν ὁ μετά ὁ φύω - Σικάς , „ κινέω δέ ὡς ἐράω ,,, εἰμί εἄν ὡς ὁ τέλος καί ὁ ὅς χάρις αἴτιος . τοιοῦτος γάρ ὁ ὀρεκτός ἰδού σαφῶς καί κατά τίς μέν ὡς ποιητικός κατά τίς δέ ὡς τελικός αἴτιος ὑποτίθημι ὁ νόος , αὐτός παρίστημι . p . 192b2 ὅτι2 μέν οὖν εἰμί ἀρχή καί τίς καί πόσος ὁ ἀριθμός ἠώς ὁ τέλος . ὁ μέν γάρ εἰμί ὁ φυσικός ἀρχή ὡς ἐναργής δοκέω παραλαμβάνω φυλάσσω ὁ προσήκω ὁ φυσικός μέτρον , ὁ δέ τίς καί πόσος διος - σάω καί ὅτι εἰμί ἀρχή παρίστημι μέχρι οὗτος ὁ πρῶτος κατά - καλέω βιβλίον .