simplicius.in-aristotelis-categorias-commentarium 11
p.13b36 Ἐναντίον δέ ἐστιν ἀγαθῷ μὲν ἐξ ἀνάγκης κακὸν ἕως τοῦ ἐπὶ δὲ τῶν πλείστων ἀεὶ τῷ κακῷ ἀγαθὸν ἐναντίον ἐστίν . Ταῦτα τοῖς περὶ τῶν ἐναντίων εἰρημένοις προστίθησιν χρήσιμα ὄντα πρός τε τὴν ὅλην τῶν ἐναντίων θεωρίαν καὶ πρὸς τὴν τῶν τόπων εὕρεσιν · ἔστιν δὲ ταῦτα , ὅτι τῷ μὲν ἀγαθῷ κακὸν πάντως ἐναντίον , τῷ δὲ κακῷ ποτὲ μὲν ἀγαθόν , ποτὲ δὲ κακόν · δεύτερον ὅτι οὐκ ἀνάγκη τοῦ ἑτέρου τῶν ἐναντίων ὄντος καὶ τὸ ἕτερον πάντως εἶναι , ἐπὶ μέντοι τῶν ἀντόμων πάντως οὐκ ἔστιν · τρίτον ὅτι περὶ ὑποκείμενον τὸ αὐτὸ ἢ τῷ γένει ἢ τῷ εἴδει ἐστὶν τὰ ἐναντία , καὶ τέταρτον ὅτι τὰ ἐναντία ἢ ἐν τῷ αὐτῷ γένει ἐστὶν ἢ ἐν ἐναντίοις γένεσιν , ἢ αὐτὰ γένη ἐστίν . τούτων δὲ τοῦ μὲν πρώτου τοῦ ὅτι ἀγαθῷ κακὸν ἐξ ἀνάγκης ἐναντίον ἐστὶν δι᾿ ἐπαγωγῆς τὴν πίστιν ἐποιήσατο · διὰ γὰρ ὑγείας καὶ νόσου καὶ δικαιοσύνης καὶ ἀδικίας τὸ καθόλου κατεσκεύασεν . τὸ δὲ ὅτι τῷ κακῷ ποτὲ μὲν ἀγαθὸν ἐναντίον , ποτὲ δὲ κακὸν ἀπὸ τῶν κατ᾿ ἔνδειαν καὶ ὑπερβολὴν καὶ μεσότητα συνελογίσατο · τῇ γὰρ ἐνδείᾳ ἣ τε μεσότης ἐναντιοῦται καὶ ἡ ὑπερβολή , ὡς τῇ δειλίᾳ καὶ ἡ ἀνδρεία καὶ ἡ θρασύτης , καὶ τῇ ψυχροτέρᾳ τοῦ σώματος ἀσυμμετρίᾳ ἥ τε σύμμετρος κρᾶσις καὶ ἡ θερμοτέρα . ἐν δὲ τῷ Περὶ τῶν ἀντικειμένων βιβλίῳ προσέθηκεν τοῖς τρόποις τούτοις τῶν ἐναντιώσεων καὶ τὸν τῶν μήτε ἀγαθῶν μήτε κακῶν πρὸς τὰ μήτε ἀγαθὰ μήτε κακά , οὕτως λέγων τὸ λευκὸν τῷ μέλανι καὶ τὸ τὸ γλυκὺ τῷ πικρῷ καὶ τὸ ὀξὺ τῷ βαρεῖ καὶ τῇ κινήσει τὴν στάσιν ἐναντιοῦσθαι . Ἀλλὰ πῶς ἓν ἑνὶ δοκεῖ ἐναντίον εἶναι , νῶν δὲ τῷ κακῷ δύο φησὶν ἐναντία εἶναι , τὸ τε ἀγαθὸν καὶ τὸ ἀντικείμενον κακόν , ὡς τῇ θρασύτητι ἥ τε ἀνδρεία καὶ ἡ δειλία , καὶ τῷ ἀγαθῷ δύο κακὰ φαίνεται ἐνατία , ὡς τῇ ἀνδρείᾳ ἡ θρασύτης καὶ ἡ δειλία καὶ τῇ μεσότητι ἣ τε ὑπερβολὴ καὶ ἡ ἔλλειψις ; ῥητέον δὲ πρὸς μὲν τὸ πρῶτον , ὡς εἰ μὲν κατὰ τὸ αὐτ[ο τῇ θρασύτητι ἑκατερον ἀντέκειτο , ἄτοπος ἂν ἦν ὁ λόγος · εἰ δὲ ὡς μὲν κακῷ τὸ ἀγαθὸν ἀντίκειται καὶ ὡς ἀσυμμέτρῳ τὸ σύμμετρον , ἓν ἑνί , ὡς δὲ ὑπερβολῇ τῇ θρασύτητι ἀντίκειται ἡ ἔλλειψις ἡ ἰατὰ τὴν δεικίαν , οὐδὲν ἄτοπον . τρὸς δὲ τὸ δεύτερον , ὅτι καὶ ὡς ἀγαθῷ ἓν ἐστιν ἀντικείμενον τὸ κακὸν καὶ ὡς συμμέτρῳ ἓν τὸ ἀσύμμετρον , ὅπερ κοινῶς καὶ ἐν ὑπερβολῇ θεωρεῖται καὶ ἐν ἐλλείψει . οὐ | γὰρ ὡς ὑπερβολὴ καὶ ἔλλειψις πρὸς τὸ σύμμετρον ἀντίκειται , ἀλλ᾿ ὠς ἀσυμμετρία · ἡ δὲ ἔλλειψις πρὸς τὴν ὑπερβολὴν κατὸ τὸ ποσὸν ἀντίκειται καὶ γὰρ καὶ τὰ πάθη , καθ᾿ ὅσον ἐστὶ διαιρετά , πεσόν εστι . καὶ Ἀριστοτέλης δὲ ἐνδείκνυται τὴν κατ᾿ κατ᾿ καὶ ἄλλο ἀντίθεσιν εἰπών · κακῷ δὲ ὁτὲ μὲν ἀγαθ[ον ἐστιν ἐναντίον , ὁτὲ δὲ κακόν · οὐ γὰρ ταὐτὸν τοῦτο τῷ ‘καὶ ἀγαθὸν καὶ κακόν’ , ἀλλά μᾶλλον τῷ ‘κατὰ μὲν τό , ἀγαθόν , κατὰ δὲ τὸ , κακόν’ . ὥστε τοῖς μὲν ἄκροις δύτο τὰ ἐναντία , τὸ μὲν ἕτερον ἄκρον κατὰ τὸ ποσόν , τὸ δὲ μέσον κατὰ τὸ ποιόν , ὡς σύμμετρον ἀσυμμέτρῳ τὸ γὰρ μέσον ποσὸν οὐκ ἔστιν τῷ ἄκρῳ ἐναντίον ὡς ποσόν · οὐ γὰρ πλεῖστον διεστήκατον κατὰ ποσόν ) , τῷ δὲ μέσῳ ὡς ἓν ἄμφω τὰ ἄκρα ἐναντία · ὡς γὰρ ἀσύμμετρον πρὸς σύμμετρον καὶ ὡς κακία πρὸς ἀρετὴν . Νικόστρατος δὲ αἰτιᾶται ἓν μὲν ὅτι ἀτελῶς ἔχει ἡ τῶν ἐναντίων διαίρεσις · οὐ γὰρ προσέθηκεν ὅτι ἀδιάφορον ἀδιαφόρῳ ἀντίκειται . ὅπερ ἐν μὲν τῷκ Περὶ τῶν ἀντικειμένων βιβλίῳ προσέθηκεν εἰπὼν εἶναί τινα τρόπον ἀντιθέσεως τῶν μήτε ἀγαθῶν μήτε κακῶν πρὸς τὰ μήτε ἀγαθὰ μήτε κακά , ὡς εἴρηται πρότερον · ἀδιαφορα δὲ αὐτὰ οὐκ ἐκάλεσεν , ὡς οἶμαι , διότι νεύτερον ἦν τὸ τοῦ ἀδιαφόρου ἄνομα παρὰ τῶν Στωικῶν τεθέν . ἐνταῦθα δὲ αὐτῶν οὐκ ἐμνήσθη , διότι ἀμφισβητήσιμον ἦν , μμήποτε οὐ μόνον ἀδιάφορον φορον ἀδιαφόρῳ , ἀλλὰ καὶ ἀδιάφορον κακῷ ἀντίκειται , ὡς δοκεῖ τὸ τεχνικὸν μέσον ὂν τῷ ἀτέχνῳ κακῷ ὄντι ἐναντιοῦσθαι καὶ τὸ τὸ νήφειν μεθύειν , καὶ αὖ πάλιν ἀγαθῷ ἐναντίον , μέσον ὡς τὸ οἰνῶσθαι τῷ νήφειν . ἀκατ - ἀλληλος δὲ ἡ λῆψις · καὶ γὰρ τὸ ἄτεχνον μέσον , εἴπερ καὶ ἐπὶ παίδων λέγεται , καὶ τὸ νήφειν διττόν , τὸ μὲν ἀγαθόν , το δὲ μέσον , ὅταν τὸ μὴ οἰνῶσθαι δηλοῖ καὶ τὸ μεθύειν τὸ μὲν κακόν , τὸ δὲ μέσον , ὅταν τὸ οἰνῶσθαι δηλοῖ , καὶ οὕτως μέσα μὲν μέσοις , ἀγαθὰ δὲ κακοῖς ἀντιτιθέναι προσήκει . ἅπερ ἢ ἀνεξέταστα καταλιμπάωνω ἄτοπον ἐποίει μνημονεύσας ὅλως ἢ ἐξετἀζων μῆκος ἐπεισῆγεν ἀσύμμετρον τῇ εἰσαγωηῆ . ἕτερον δὲ αἰτιᾶται ὁ αὐτὸς ἀνὴρ πειρώμενος καὶ ἀγαθὸν ἀγαθῷ δεικνύναι ἐναντίον · τὴν γὰρ φρονίμην περιπάτησιν τῇ φρονίμῃ στάσει ἐναντίαν φησὶν καὶ τὴν φρονίμην ἡδονὴν τῇ φρονίμῃ λύπῃ , τἆλλα καὶ τὰ τοιαῦτα , ἅπερ καὶ ἐναντίως λέγεσθαι δοκεῖ . ἀλλ᾿ οὐκ ἔστιν ἐναντία συμφωνοῦντα πρὸς τὸν ἕνα σκοπὸν καὶ τὸ ἓν τέλος τοῦ ἄμφω ποιοῦντος ἐμφρόνως . εἰ δὲ καὶ ἔστιν ὅλως ἐν τούτοις ἐναντίωσις , οὐχ ὡς ἀγαθοῦ πρὸς ἀγαθός ἐστιν , ἀλλ᾿ ὡς μέσου πρὸς μέσον · ὡς γὰρ περιπάτησις πρὸς στάσιν καὶ ὡς ἡδονὴ πρὸς λύπην ἀντίκειται . Ζητήσοι δὲ ἄν τις , διὰ τί κακῷ μὲν κακὸν ἀντίκειται καὶ μέσῳ μέσον , ἀγαθῷ δὲ ἀγαθὸν οὐκ ἐναντιοῦται . καὶ ῥητέον ὅτι τὸ μὲν ἀγαθὸν ἕν ἐστι καὶ ἁπλοῦν , τὸ κακὸν ποικίλον . ὥσπερ οὖν πανταχοῦ τὸ μὲν τυχεῖν καθ᾿ ἓν γίνεται , κατὰ τὴν εἰς τὸν σκοπὸν βολήν , τὸ δὲ ἀποτυχεῖν κατὰ πολλά , κατὰ γὰρ τὰς ὑπερβολὰς καὶ τὰς ἐνδείας , οὕτως τὸ μὲν ἀγαθὸν ἓν ὂν οὐκ ἐναντιοῦται πρὸς ἑαυτό , τὸ δέ κακὸν ποικίλον ἂν ἐναντιοῦται . τὸ δὲ μέσον οὐδὲ αὐτὸ ὡς μέσον ἐνατιοῦται , ἀλλὰ καθ᾿ ἣν ἔχον φύσιν μέσον ἐστίν · ὡς γὰρ λευκὸν μέλανι καὶ γλυκύ πικρῷ τὸ μέντοι κακὸν οὐ κατ ἄλλο , ἀλλὰ κατὰ τὴν ὑπερβολὴν πᾶς ἔλλειψιν , καθ᾿ ἣν καὶ ἀσύμμετρα καὶ κακά ἐστιν . ὡςσπερ δὲ δὲ δύο ἀληθῆ οὐκ ἀντίκειται , ψευδῆ δὲ δύο ἀντίκειται . ὡς ἐπὶ τῆς ἐνδεχομένης ὕλης τὸ πᾶς καὶ οὐδείς , οὕτως ἀγαθῷ μὲν ἀγαθὸνκ οὐ μάχεται , κακῷ δὲ κακὸν μάχεται . διόπερ οἰκονομία μὲν καὶ ἐλευθερία οὐ μάχοναι , καίτοι ἡ μὲν σῴζειν βούλεται τὰ χρήματα , ἡ δὲ προΐεσθαι , ἀλλ᾿ ἄμφω τοῦ καιροῦ στοχαζόμεναι συνάπτονται κατὰ τὸ ἀγαθόν · θρασύτης δὲ καὶ δειλία μάχονται . Καὶ ταύτην δὲ τῶν ἐναντίων τὴν διαφορὰν ὁ Ἀριστοτέλης τῷ Ἀρχύτᾳ κατακολουθῶν προτέθεικεν . γράφει γὰρ οὕτως ἐκεῖνος ἐν τῷ Περὶ τῶν ἀντικειμένων βιβλίῳ [ τάδε ] · “ ἔτι τῶν ἐναντίων διαφοραί τρεῖς · τὰ γὰρ ὡς ἀγαθὸν κακῷ ἀνντίκειται , οἷον ὑγίεια νόσῳ , τὰ δὲ ὡς κακὸν κακῷ , οἰον ἀνελευθερία ἀσωτίᾳ , τὰ δὲ ὡς οὐδέτερον οὐδετέρῳ , οἷον λευκὸν μέλανι , βαρὺ κούφῳ ” , τὸ παρὰ τοῖς νεωτέροις ἀδιάφορον οὐδέτερον καλέσας αὐτός , ὡς Ἀριστοτέλης τῇ τῶν ἄκρων ἀποφάσει οὔτε ἀγαθὸν οὔτε κακὸν αὐτὰ Γ καλεῖ . ἐπ’ ὀλίγων δὲ , φησί , τὴν τοῦ κακοῦ πρὸς τὸ κακὸν ἐαντίωσιν ἔστιν ὁρᾶν · ἐπ᾿ ἐκείνων γὰρ μόνων , ἐφ᾿ ὧν τὸ μὲν ἀγαθὸν ἐν μεσότητι θεωρεῖται , τὸ δὲ κακὸν ἐν ὑπερβολῇ καὶ ἐλλείψει , καὶ ἐπὶ τούτων δὲ αὐτῶν ἄμφω ὡς ἓν κακὸν πρὸς τὸ ἀγαθὸν ἀντίκειται . ζητεῖν κὲ ἄξιον οἶμαι , εἰ μὴ πᾶν ἀγαθὸν ἔχον ἀντικείμενον κακὸν ἐν συμμετρίᾳ θεωρεῖται καὶ πᾶν κακὸν ἐν ἀσυμμετρίᾳ ( εἰ γὰρ τοῦτο , οὐκ ἐπ᾿ ὀλίγων ἐστὶν καὶ ἡ κακοῦ πρὸς κακὸν ἀντίθεσις · ἡ γὰρ ἀσυμμετρία κατὰ ὑπερβολὴν γίνεται ἰαὶ ἔλλειψιν , απερ ἀντίκειται ἀλλήλοις ὡς κακά ) ἢ πολλὰ καὶ τὰ μὴ οὕτως . p . 14a7 Ἔτι δὲ τῶν ἐναντί|ων οὐκ ἀναγκαῖον , ἂνκ θάτερον ᾖ , καὶ τὸ λοιπὸν εἶναι ἕως τοῦ οὐκ ἂν εἴη τὸ νοσεῖν Σωκράτη . Δεύτερον θεώρημα περὶ τῶν ἐναντίων παραδίδωσιν , ᾧ πρότερον ἐχρησάμεθα τὴν διαφορὰν τῶν ἐναντίων πρὸς τὰ πρὸς τι δηλοῦντες , διότι ἐπὶ μὲν τῶν ἄνευ συμπλοκῆς ἐναντίων οὐκ ἀναγκαῖον , ἂν θάτερον ᾖ , καὶ τὸ λοιπὸν εἶναι ( οὐ γὰρ εἰ ὐγεία ἔστιν , ἀνάγκη καὶ νόσον εἶναι ) , δὲ πρός τι ἅμα συνυπάρχει . ἐπὶ δὲ τῶν συνειλημμένων ἐναντίων ταῦτα δέ ἐστιν τὰ ἄτομα , ὡς ὅταν λέγω | Σωκράτη ὑγιαίνειν , Σωκράτη νοσεῖν ) , ἐπὶ τούτων οὐκ ἐνδεχομένως ἀλλὰ ἀναγκαίως θάτερον μόνον ὑπάρχει . τοῦτων δὲ τὸ πρῶτον Ἀριστοτέλης μὲν καθ᾿ ὑπόθεσιν ἔλαβεν τὸ πάντας ὑγιαίνειν καὶ πάντας λευκοὺς γενέσθαι , τὸ μὴ ἐξ ἀλλήλων ἡρτῆσθαι τἀναντία ὥσπερ τὰ πρός τι δηλῶν . οὐ συχωρήσουσι δὲ ὅσοι τἀναντία ἀρχὰς ἔθεντο , οἵ τε ἄλλοι καὶ οἱ Ἡρακλείτειοι · εἰ γὰρ τὸ ετερον τῶν ἐναντίων ἐπιλείψει , οἴχοιτο ἂν πάντα ἀφανισθέντα . διὸ καὶ μέμφεται τῷ Ὁμήρῳ Ἡράκλειτος εἰπόντι · ὡς ἔρις ἔκ τε θεῶν ἔκ τ᾿ ἀνθρώπων ἀπόλοιτο · οἰχήσεσθαι γάρ φησιν πάντα . ἐν μέντοι τῷ ἑξῆς οὐ τοῦτο δείκνυται , τὸ μὴ ἅμα ὑιπάρχειν τἀναντία ἐν τῷ κόσμῳ , ἀλλ᾿ ὅτι οὐχ ἅμα οἷόν τε τὸν Σωκράτη νοσεῖν καὶ ὑγιαίνειν , οὐδὲν δὲ κωλύει ἄλλου ωοσοῦντος ἄλλον ὑγιαίνειν . εἰ δὲ συμφωνεῖν τις τῷ προτέρῳ καὶ τοῦτον βούλοιτο τὸν λογον , οὕτως ἂν ἐκδέξαιτο · ὡς γὰρ μὴ ἐνδέχεται ἅμα ὑγιαίνειν τὸν Σωκράτη καὶ νοσεῖν , οὐδὲ ἄΜ οὐδένα εἰ ὐγιαίνοι ἐγχωρεῖ νοσεῖν . εἰ πάντες οὖν ὑγιαίνοιεν καθ᾿ ὐπόθεσιν , οὐκ ἂν εἴη νόσος οὐδαμοῦ . Εἰπόντος δὲ αὐτοῦ περὶ τὸ αὐτὸ τῷ ἀριθμῷ μὴ ἂν τάναντία γενέσθαι , ἀντιτίθενταί τινες τὸ ἡδονὴν καὶ λύπην ἅμα γίνσθαι ἐπὶ τοῦ θερμὸν γλυκὺκ πίνοντος . ἢ πρῶτον μὲν οὐ κατὰ τὸ αὐτὸ συμβαίνει , ἀλλ᾿ ἡ μὲν ἁφὴ ἀνιᾶται , ἡ δὲ γεῦσις ἥδεται . ἔπειτα δὲ ἐκ τοῦ συνυπάρχειν ἀλλήλοις ἡδονὴν καὶ λύπην ἐν τῷ διψῶντι καὶ πίνοντι δείκνυσιν ὁ Πλάτων , εἴ τι μέμνηαι , ὅτι οὐκ ἔστιν ταῦτα ἀγαθὸν καὶ κακόν · οὐδὲ γὰρ ἐναντία . ὁ δὲ Ἰάμβλιχος ἐπὶ πὰντων τῶν ἐναντίων ἐκτείνων τὸν λόγον τὰ μὲν μίγνυσθαί φησιν τῶν ἐναντίων , ὡς λευκὸν καὶ μέλαν ἐν τῷ φαιῷ καὶ γλυκὺ καὶ πιδρὸν ἐν τῷ ἀψινθάτῳ , τὰ δὲ ἄματα εἶναι , ὡς ὑγείαν καὶ νόσον , τῶν ἰατρῶν καὶ ταύ΄τας ἐν τῇ οὐδετέρᾳ λεγομένῃ καταστάσει μιγνύντων . “ ἔτι δέ , φησί , τῶν ἐναντίων ὅσα γεννᾷ τι ἕν , τοῦτο τὸ γεννηθὲν ὅπου μὲν τοῦ μὲν μᾶλλόν ἐστι τῶν γεννησάντων , τοῦ δὲ ἧττον , ὡς τὸ φαιόν , ὅπου δὲ ἀμφοῖν μεῖζον , ὡς τὸ ἐκ μείζονος καὶ ἐλάττονος συντιθέμενον , ὅπου δὲ ἀμφοῖν ἔλαττον , ὡς τὸ ἐξ εὐθέος καὶ καμπύλου · καὶ γὰρ τοῦ εὐθέος ἧττόν ἐστιν εὐθὺ καὶ τοῦ κσμπύλου ἧττον καμπύλον ” . p . 14a15 Δῆλον δὲ ὅτι καὶ περὶ ταὐτὸν ἢ εἴδει ἢ γένει πέφυκεν γίνεσθαι τἀναντία ἕως τοῦ δικαιοσύνη δὲ καὶ ἀδικία ἐν ψυχῇ . Ἐπειδὴ περὶ τῶν ἐμμέσων καὶ ἀμέσων ἐναντίων λέγων ἐχχρήσατο τῷ “ ἐν πέφυκεν γίνεσθαι ἢ ὧν κατηγορεισθαι ” , διδάσκει , τίνα ἐστὶν τὰ ἐν οἷς πέφυκεν γίνεσθαι τὰ ἐναντία · τριχῶς δὲ τοῦ ταὐτοῦ λεγομένου , ἢ γένει ἢ εἴδει ἢ ἀριθμῷ , ἐν τοῦς αὐτοῖς τῷ γένει καὶ ἐν τοῖς αὐτοῖς τῷ εἴδει λέγει γίνεσθαι . ὅταν μὲν γὰρ τὸ σῶμα ἁπλῶς λάβωμεν περὶ ὃ τἀναντία λευκότης καὶ μελανία , γένος τὸ αὐτὸ ἐλάβομεν · ἐὰν δὲε ζῴου σῶμα ἐν ᾧ νόσος καὶ ὐγεία , εἶδος ἐλάβομεν ὐπὸ τὸ γένος . κἂν μὲν πάσας ψυχὰς ὡς τῷ γένει τὰς αὐτάς , ἔσται περὶ αὐτὰς ἐνατία τὸ λογικὸν καὶ τὸ ἄλογον · ἂν δὲ τὰς ἀνθρωπίνας ψυχὰς ὡς εἶδος , ἔσται περὶ αὐτὰς ἀρετὴ καὶ κακία . περὶ μέντοι τὸ αὐτὸ τῷ ἀριθμῷ γίνεσθαι τάναντία οὐ προσέθηκεν · τινὲς μὲν γὰρ ὠρισμένως τὴνδε τὴν φρόνησιν , οἷον τὴν Σόλωνος , τῇ αὐτοῦ ἀφροσύνῃ εἴπερ γένοιτο ἐναντίαν εἶναί ψσαιν καὶ τὴν τοῦδε ὑγείαν τῇ αὐτοῦ ἐκείνου νόσῳ ἀλλ᾿ οὐ τὴν τυχοῦσαν τῇ τυχούσῃ , οὐ μέντοι ὁ Αριστοτέλης οὕτως ἔοικεν τίθεσθαι · διὸ ἐν γένει μόνῳ καὶ ἐν εἴδει τῷ αὐτῳ εἶπεν γίνεσθαι τὰ ἐναντία . καὶ Ἰάμβλιχος δδέ ἀκολουθῶν φησιν μὴ λέγεσθαι ἰατὰ δεῖξιν τήνδε τὴν φρόνησιν τῇδε τῇ ἀφροσύνῃ ἐναντίαν , ἀμέσως δὲ φρόνησιν ἀφροσύνῃ . κἂν ἐπὶ τινος δὲ τῶν ἀτόμων ὠρισμένως τὰ ἐναντίά λέγηται , ἀλλὰ καὶ ἀναφορὰν τὴν ἐπὶ τὰ ἄμεσα · τί γὰρ μᾶλλον τῇ ἐν τούτῳ ἢ τῇ ἐν τούτῳ φρονήσει ἠ ἀφροσύ΄νη ἐναντίον ἐστίν ; μήποτε δὲ ἔστιν τις καὶ ἐν τούτοις ἀντίθεσις , εἴπερ καὶ αἱ ἀρεταὶ καὶ αἱ κακίαι πρὸς τὰς ἐχούσας ψυχὰς ἰδιοτροποῦνται , καὶ ὑγεῖαι καὶ νόσοι πρὸς τὰ ἔχοντα σώματα . πῶς δὲ ἂν οὐκ εἴποι ὁ Ἀριστοτέλης καὶ περὶ ταὐτὸν τῷ ἀριθμῷ γίνεσθαι τὰ ἐναντία , εἴπερ τῆς οὐσίας τὸ ἴδιον τοῦτο ἀφωρίσατο καὶ αὐτὸς , τὸ ταὐτὸν καὶ ἓν ἀριθμῷ μένουσαν τῶν ἐναντίων εἶναι δεκτικήν ; ἢ οὐχὶ τὸ ὑποκείμενον τοῖς ἐναντίοις βούλεται ὁ Ἀριστοτέλης μὴ εἶναι ἓν ἀριθμῷ , ἀλλ᾿ ἴσως ὡς ἐν τοῖς περὶ τῆς οὐσίας λόγοις εἰρημένον σαφῶς νῦν παραλέλειπται , ἀλλ᾿ εἴπερ ἄρα τὸ ] τὰ ἐναντία κἂν ἐν τοῖς ἀτόμοις γένηται , μὴ κατὰ τὸ ἄτομον αὐτὰ τὴν ἐναντίωσιν ἔχειν · μὴ γὰρ ὅτι ἥδε ἡ φρόνησις καὶ ἥδε ἡ ἀφροσύνη , ἀλλ᾿ ὅτι φρόνησις , ἀφροσύνη . οὕτως δὲ καὶ τὸ παρὰ Ἰαμβλίχου λεγόμενον εὐθετιστέον . δῆλον δὲ ὅτι περὶ μὲν τὸ ταὐτὸν τῶ γένει καὶ περὶ τὸ ταὐτὸν τῷ εἴδει οὐ μόνον ἅμα γίνεται τὰ ἐναντία , ἀλλὰ καὶ ἔστιν ἅμα , διότι δυνατὸν ἐν ἄλλῳ καὶ ἄλλῳ συνεστάναι · περὶ δὲ τὸ αὐτὸ τῷ ἀριθμῷ ἀδύνατον εἶναι ἅμα , ἀλλ᾿ ἀνὰ μέρος . p . 14a19 Ἀναγκαῖον δὲ πάντα τὰ ἐναντία ἕως τοῦ ἀλλ᾿ αὐτὰ τυγχάνει γένη ὅντα . Τέταρτον θεώρημα παραδίδωσιν ὅτι πάντα τὰ ἐναντία ἢ ὑπὸ τὸ αὐτὸ γένος ἐστίν , ὥσπερ τὸ λευκὸν καὶ τὸ μέλαν ὑπὸ τὸ χρῶμα , ἢ ὐπὸ ἐναντία γένη , ὡσπερ δικαιοσύνη καὶ ἀδικία , εἴπερ τῆς μὲν ἀρετή , τῆς δὲ κακιία τὸ γένος , ἢ αὐτὰ γένη ἐΜ , ὥσπερ τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ κακόν , ἃ οὐκ ἔστιν ἐν γένει ἄλλῳ , ἀλλ᾿ αὐτὰ τυγχάνειγέηνένη ὄντα . ταύτης ταύτης δὲ τῆς διαιρέσεως ὁ Νικόστρατος λαμβάνεται , | ἀνύπαρκτον λέγων τὸ τρίτον ἐν αὐτῇ τμῆμα · μὴ γὰρ εἶναί τινα ἐναντία , ἅπερ ἐστὶν μόνον γένη , οὐχί δὲ καὶ εἴδη τινὸς ἢ τινῶν . “ αὐτίκα γοῦν τὸ ἀγαθ[ον καὶ τὸ κακὸν ὑπὸ τὴν ποιότητα τάττεται , καὶ ἤτοι τὴν διαθεσιν ἢ τὴν ἕξιν . ἄλλως δὲ πῶν ἐναντίον ἤτοι ὑπό τι τῶν δέκα γενῶν ταχθήσεται καὶ ἔσται πάντως ὐπὸ γένος καὶ μάτην εἴρηται τὸ αὐτὰ γὲνη εἶναι , ἢ ἔξω τῶν δέκα κατηγοριῶν ἐστιν καὶ ἀτελὴς ἔσται ἡ εἰς δέκα διαίρεσις ” . ταύτην δὲ τὴν ἀπορίαν καλῶς ὁρμηθεῖσαν οἱ περὶ τὸν Πορφύριον λόυσι λέγοντες τῶν ἐναντίων τὰ μὲν ὁμωνυμα εἶναι , τὰ δὲ οὐχ ὁμώνυμα , καὶ ὅτι “ τὰ μὲν μὴ ὁμώνυμα διεῖλεν εἴς τε τὰ ὑφ᾿ ἓν γένος τεταγμένα καὶ εἰς τὰ ὐπ᾿ ἐναντία γάνῃ , τὰ δὲ γε ὁμωνύμως μὴ ὑφ᾿ ἓν γένος ὄντα , κατὰ πολλῶν δὲ λεγόμενα , διότι ἔοικεν τὰ γένη τοῖς ἀφ᾿ ἑνὸς ὁμωνύμοις , αὐτὰ γένη φησὶν εἶναι . τοιοῦτον δὲ καὶ τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ κακόν · ὁμώνυμον γὰρ τὸ ἀγαθόν · καὶ γὰρ ἐν οὐσίᾳ , ὡς θεός , καί ἐν ποιότητι , ὡς ἀρετή , καὶ ὡς ποσὸν δὲ , ὡς τὸ σύμμετρον , καὶ ἐν ταῖς ἄλλαις κατηγορίαις ” . ἀλλ᾿ οἱ οὕτως λέγοντες πρῶτον μὲν τὸ γένος ακύρως εἰρῆσθαι ἐπὶ ὁμωνύμου φωνῆς λέγουσιν , ἔπειτα οὐ προσποιοῦνται τὸ ποιότητας εἶναι τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ κακόν . ἄλλοι δὲ ἰδιοτρόπως τὴν λέξιν ἐξηγοῦνται λέγοντες μηδὲν ἄλλο δηλοῦσθαι ἐν τῷ ἀγαθὸν δὲ καὶ κακὸν οὐκ ἔστιν ἐν γένει , ἀλλ᾿ αὐτὰ τυγχάνει γένη τινῶν ὄντα ἢ ὅτι τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ κακὸν οὐκ ἔστιν ὑπ᾿ ἐναντία γένη , ἀλλ᾿ αὐτὰ γένη ἐστὶν ἐναντία · κἂν γὰρ ὑπὸ τὸ ποιόν ἐστιν , τὸ ποιὸν οὐκ ἔστιν ἐναντίον ἄλλῳ γένει . βεβίασται δὲ καὶ αὕτη ἡ λύσις · οὐδὲν γὰρ διοίσει ἡ τρίτη διαφορὰ τῆς πρώτης , εἴπερ ἐναντία ὄντα τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ κακὸν ὑφ᾿ ἕν ἐστι γένος . Θεόφραστος δὲ ἐν τοῖς ἑαυτοῦ Τοπικοῖς τάδε γέγραφεν ἀπορώτερον ἔτι ποιοῦντα τὸν λόγον · “ ἐπεὶ δὲ ἐναντίαι τῶν ἐναντίων αἱ ἀρχαί , δῆλον ὅτι οὐδὲ ἐν ἑνὶ γένει ταῦτα , καθάπερ οὐδὲ τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ κακὸν καὶ κίνησις καὶ στάσις . εἴη δ᾿ ἂν καὶ ὑπεροχὴ καὶ ἔλλειψις ἐναντία γε καὶ ἀρχαί , καὶ εἶδος καὶ στέρησις ” . πρὸς δὴ ταῦτὰ φησιν Ἰάμβλιχος , ὡς “ εἰ τῶν ὄντων δέκα γένη καὶ πάντα τἀναντία ὑπὸ ἤτοι πάντα ὐφ᾿ ἓν γένος ταχθήσεται ἢ ἄλλο ὑπ᾿ ἄλλο , ἣ πολλαχῶς ἔσται ἐναντία , ἑκάστου ὑπὸ πλείονα γένη ταττομένου ” . ἢ οὐχ ἁπλῶς φησιν οὐδὲ ἐν ἑνὶ γένει εἶναι τὰ ἐναντία ὡς γένη τὰς κατηγορίας λέγων , ἀλλ᾿ ὅτι οὐκ ἔστιν γὲνη αὐτῶν ἄλλα ὡς εναντία · ἀρχαὶ γὰρ τῶν ἐναντίων αὗται καὶ ὑπὸ ταῦτα τὰ αλλα τέτακται , ἐπεὶ τὴν ὑπεροχὴν καὶ τὴν ἔλλειφιν εἶδεν καὶ αὐτὸς ὑφ᾿ ἓν γένος τὸ ποσὸν τεταγμένα ὡς ὑπὸ μίαν κατηγορίαν , ὡς δὲ ἐναντία καὶ ἐναντίων ἀρχὰς οὐ βούλεται ὑπὸ ἄλλα ἐναντία τετάχθαι . ἢ καὶ τὰ πρῶτα ἐναντία οὐ χυρίως γένη , καὶ τοῦτό ἐστιν τὸ ‘οὐδὲ ἑνὶ γένει ταῦτα’ · καὶ γὰρ τὰ παραδείγματα οἷς ἐπ᾿ αὐτῶν χρῶνται τοιαῦτα ὡς ἔχειν ἐν αὑτοῖς τὸ πρότερον καὶ ὕστερον . “ μήποτε οὖν φησὶν Ἰάμβλιχος , τῇ Πυθαγορικῇ διατάξει περὶ τῆς τοῦ ἀγαθοῦ καὶ κακοῦ συστοιχίας ἀκολουθεῖ νῦν Ἀριστοτέλης , τὰς ἐναντίας παρ᾿ ἐκείνοις ἀρχὰς γένη καλέσας , ὥστε τὴν τρίτην ταύτην τῶν ἐναντίων διαφορὰν προκεῖσθαι κατὰ δόξαν μᾶλλον ” . ἀλλ᾿ ἐπιστήσοι ἄν τὶς ποτε , πῶς ἔτι ἀληθὴς ἐκεῖνος τῶν ἐναντίων ὁ λόγος ὀ λέγων ἐναντία εἶναι τὰ πλεῖστον ἀλλήλων ὑπὸ τὸ αὐτὸ γένος διεστηκότα , εἴπερ μὴ μόνον ὑπὸ τὸ αὐτὸ ἀλλὰ καὶ ὑπὸ ἐναντία γένη ἐστίν , ἵνα τὸ τρίτον ὡς κατὰ δόξαν προστεθὲν παραλίπω . ἢ ὁ μὲν λόγος τὴν εἰς ἕν ὁπωσοῦν ἀναφορὰν περιεῖχεν , ἡ δὲ ἐνταῦθα διαφορὰ κατὰ τὸ προσεχὲς εἴληπται , διότι τὰ μὲν προσεχῶς ὑφ᾿ ἓν γένος τέτακται , ὡς λευκὸν καὶ μέλαν ὑπὸ τὸ χρπωμα , τὰ δὲ προσεχῶς ὑπὸ ἐναντία , ὡς δικαιοσύνη καὶ ἀδικία ὑπὸ ἀρετὴν καὶ κακίαν , διὰ τούτων δὲ ὑπὸ τὸ ἢ τὴν ἕξιν ἢ τὴν διάθεσινκ ἢ αὐτὴν τὴν ποιότητα . Ὁ μέντοι Ἀρχύτας μηδὲ ταύτην παραλιπὼν τῶν ἐναντίων τὴν διαφορὰν ἀσφαλέστερον αὐτὴν ἔοικεν ἐκθέσθαι λέγων οὕτως · “ ἔτι τῶν ἐναντίων ἃ μὲν ἐν γένεσι γενῶν ἐγγίνεται · ἀγαθὸν γὰρ κακῷ ἐναντίον , καὶ γένος τὸ μὲν ἀγαθὸν τῶν ἀρετῶν , τὸ δὲ κακὸν τῶν κακιῶν · ἃ δὲ ἐν γε΄νεσιν εἰδῶν · ἀρετὰ γὰρ καὶ κακία ἐναντίον , καὶ γένος ἁ μὲν ἀρετὰ φρονάσιος καὶ σωφροσύνας , ἁ δὲ καὶ τᾶς ἀφροσύνας καὶ ἀκολασίας · ἃ δὲ ἐν εἴδεσιν · ἐναντία γὰρ ἀνδρεία δειλίᾳ καὶ δικαιοσύνα ἀδικίᾳ , καὶ ἔντι εἴδεα δικαιοσύνα μὲν καὶ ἀνδρεία τᾶς ἀρετὰς , ἀλδικία δὲ καὶ ἀκολασία τᾶς κακίας ” . ἐν δὲ τούτοις Ἀρχύτας τῶν ἐναντίων τὰ μὲν γὰνη γενῶν εἶπεν οὐ χωλυόμενα οὐδὲ αὐτὰ ὑφ᾿ ἕν τι γένος ἀνάγεσθαι , ὡς τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ κακὸν ὐπὸ τὴν ποιότητα , τὰ δὲ γένη εἰδῶν , τὰ δὲ εἴδη , καὶ προστίθησιν αὐτός , ὅτι καὶ τὰ πρῶτα γένη πώτως καὶ εἴδη ἐστίν · “ οὐ , γὰρ φησιν , γένη μόνον ἐντί , ἀλλὰ καὶ εἴδεα ” . Ἀλλ᾿ ἐπεὶ τὸν περὶ τῶν ἐναντίων καὶ τῶν ἀντικειμένων ὅλων συνεπερανάμεθα λόγον , καλῶς ἂν ἔχοι το τηλικοῦτον ζήτημα μὴ παραλιπεῖν . ὁ γὰρ Ἀριστοτέλης πανταχοῦ ἐν τούτοις καὶ πρὸ τοῦ Ἀριστοτέλους Ἀρχύτας ἐναντίων παραδείγματα τὸ ἀγαθὸν καὶ κακὸν τίθησιν καὶ ὑγείαν καὶ νόσον καὶ ἀληθὲς καὶ ψεῦδος , καὶ διακαιοσύνην δὲ καὶ ἀδικίαν καὶ ἀρετὴν καὶ κακίαν ἤτοι σπουδαιότητα καὶ φαυλότητα , ἕξεως δὲ καὶ στερήσεως παραδείγματα ἄψιν καὶ πυφλότητα . ζητεῖν οὖν οἶμαι ἄξιον , εἰ τὸ ἀγαθὸν καὶ κακὸν καὶ δικαιοσύνην καὶ ἀδικίαν καὶ ὑγείαν καὶ νόσον ὡς ἐναντία δεὶ τίθεσθαι ἢ ὡς ἕξιν καὶ στέρησιν · εἰ γὰρ τὰ ἐναντία ἰσοσθενῆ βούλεται <εἶναι> καἲ ὁμοίως προηγούμενα κατὰ φύσιν ἄμφω , ταῦτα δέ , τὸ κακόν φημι ἰαὶ ἀδικία καὶ νόσος καὶ τὰ | τοιαῦτα , ἀποτυχίαι μᾶλλὸν εἰσιν καὶ παραλάξεις καὶ παρατροπαί ἀπὸ τοῦ κατὰ φύσιν καὶ παρυποστάσεις , πῶς ἂν εἴη προηγούμενα ἄμφω ἢ ἰσοσθενῆ ἢ κατὰ φύσιν ὁμοίως ; εἰ γὰρ ἔστιν ὅλως τὸ παρὰ φύσιν , ἐν τούτοις ἐστὶν καὶ οὐκ ἄλλῳ , καὶ ὅτι ἀποτυχία , δηλοῖ τὸ πρῶτον μὲν μηδενὸς εἶναι τέλος αὐτά , ἔπειτα καὶ οἱ αἱρούμενοι ἀδικίαν τῇ παραχρώσει τοῦ ἐν αὐτῇ ἀγαθοῦ δελεάζονται καὶ κατὰ ἀποτυχίαν αὐτῇ περιπίπτουσιν , τὸ αὔταρκες καὶ τὸ ἱκανὸν καὶ τὸ πρντεῖον ζητοῦντες . τὶς δὲ ἐπὶ τῆς νόσου διαμφιβάλλει , ὅτι οὐ παρὰ φύσιν ἐστὶν διαθεσις ; καὶ οὕτως αὐιτὴν μέχρι νῦν οἱ ἰατροὶ πάντες ὀριζόμενοι διατελοῦσιν . εἰ οὖν ὡς τὸ κατὰ φύσιν ταῦτα καὶ τὸ παρὰ ψύσιν ἀντίκεινται , οὐκ ἂν εἴη ὡς ἐναντίων ἀντίθεσις ἐκεῖνα γὰρ κατὰ φύσιν καὶ εἴδη ἄμφω , ὡς λευκὸν καὶ μέλαν καὶ θερμὸν καὶ ψυχρόν ) , ὡς εξεως μᾶλλον καὶ στερήσεως , τῆς μὲν ἐν τῷ στερὶσκεσθαι , τῆς δὲ ἐν τῷ ἐστερῆσθαι . καὶ γὰρ τὸ νοσεῖν στέρησις καὶ τὸ τεθνάναι καὶ τὸ ὀφθαλμιᾶν καὶ τὸ τετυφλῶσθαι , ἀλλὰ ἡ μὲν ἐν τῷ στερί΄σκεσθαι , ἡ δὲ ἐν τῷ ἐστερῆσθαι . διττῆς οὖν οὔσης οἱ ἄνδρες οὗτοι τὴν ἐν τῷ ἐστερῆσθαι μόνην στέρησιν καλοῦσιν διὰ τὸ παντελῶς ἀδύναμον , τὸ δὲ ἐν τῷ στερίσκεσθαι ὡς ἐναντία τίθενται διὰ τὸ ἐνεῖναί τινα δύναμιν αὐτοῖς ἔτι ἀπὸ τοῦ παραμεμῖχθαί τι τῆς ἕξεως , καίτοι τοῦ Ἀρχύτου ταύτην εἰδότος τὴν διαφορὰν ἐν τῷ Περὶ τῶν ἀντικειμένων βιβλίῳ , καὶ οὐ μόνον ταύτην , ἀλλὰ καὶ τρίτην ἄλλην προστιθέντος · λέγει δὲ οὕτως · “ ἁ δὲ στέρησις καὶ τὸ ἐστερῆσθαι λέγεται τριχῶς · ἢ γὰρ τῷ μὴ ἔχεν παντάπασιν , οἷον ὡς τὸ τυφλὸν ὅρασιν καὶ τὸ νωδὸν φωνὰν καὶ τὸ ἀμαθ[ες ἐπιστάμαν · ἢ ἐν τῷ μῇον ἔχεν , ὡς τὸ δύσκωφον ἀκοὰν καὶ τὸ πτιλῶσσον ὅρασιν · ἢ ἐν τῷ μὴ οἷον δεῖ ἔχεν , ὡς τὸ σκαμβόπουν πόδας καὶ τὸ κακόφωνον φωνάν ” . εἰ μὴ ἄρα καὶ οὗτος οὐχ ὡς νόσον ἔλαβεν τὸ πτιλῶσσον , ἀλλ᾿ ὡς ἐν τῷ ἐστερῆσθαι καὶ τοῦτο · καὶ γὰρ ἡ ὅλη διαίρεσις τοῦ ἐστερῆσθαι ἦν . ἔτι δὲ τὰ ἐναντία προκόψαντα καὶ τέλος τῆς γενέσεως τῆς ἑαυτῶν ἀπολαβόντα εἰλικρινῶς ἐναντία γίνεται , ἡ δὲ ὀφθαλμία προκόφασα εἰς μέγεθος καί τέλος ἀπολαβοῦσα τυφλότης γίνεται καί ἡ νόσος θάνατος ὥστε οὐκ ἦν ἐναντία ὀφθαλμία καὶ νόσος . ὅλως δὲ τὰ ἐναντία ἄμφω φύσεως ἔργα , νόσος δὲ φύσεως ἀποτυχία καὶ στέρησις , οὐχ ὡς ἀπουσία μόνο τοῦ πεφυκότος ἀλλ᾿ ὡς ἀποτυχία . ἡ μὲν γὰρ ἐν Φυσικῇ ἀκροάσει στέρησις ἀπουσία μόνον ἦν τοῦ εἴδους οὐδαμοῦ τὸ παρὰ φύσιν ἐμφαίνουσα , ἀλλ᾿ ἑτερότητα μᾶλλον · ἡ γοῦν τοῦ βοὸς ὕλη ἐστέρηται τέως τοῦ τῶν μελισσῶν εἴδους καὶ ἡ τοῦ ἄρτου τοῦ τῆς σαρκός , οὐδαμοῦ τοῦ παρὰ φύσιν ἐνόντος ἐνταῦθα ὥσπερ ἐπὶ τῆς ἀντικεθμένης στρήσεως . ὥστε ὅπου τὸ παρὰ φύσιν , ἐκεῖ στέρησιν μᾶλλον ἀλλ' οὐκ ἐναντίον ῥητέον · οὕτως γὰρ ἠμῖν καὶ ὁ πὸς τοὺς ἀρχὴν τὸ κακὸν τιθέντας λόγος εὐοδωθήσεται . τί οὖν αἰτιον φαίη τις τῆς τῶν θείων τούτων ἀνδρῶν τοιαύτης διατάξεως καὶ τοῦ μηδὲ τὸv Ἱάμβλιχον ἐπιστῆσαι , τὸν πολλοὺς καὶ καλοὺς κατατείνατα λόγους πρὸς τὸ ἐν παρθποστάσει καὶ ἀποτυχίᾳ τὸ κακὸν οἴεσθαι δεῖν ; ἤ ἄρα τῇ τῶν Πυθαγορείων παραδόσει κατηκολουθησαν τὰς δύο συστοιχίας , τήν τε χείρονα καὶ τὴν κρείττονα , ὡς ἀναντίας ἐκτιθεμενῃ , ἐν αἷς τὸ ἀγαθὸν τέτακται καὶ τὸ κακόν . ἀλλὰ τοῦτο μὲν καὶ ἐπὶ πλέον ζητητέον . εἰ δὲ ἀληθῶς εἴρηται τὰ εἰρημένα καὶ ζητοῖμεν τῶν ἀντιθέσεων διαφορὰς τῆς τε ὡς ἐναντίων καὶ τῆς ὡς ἕξεως καὶ στερήσεως , οὐκ ἐκείνην λοιπὸν ἐροῦμεν , ὅτι τὰ μὲν ἐναντία μεταβάλλει εἰς ἄλληλα , τὰ δὲ κατὰ ἕξιν καὶ στέρησιν οὐ μεταβάλλει , εἴπερ , ὡς εἴρηται , καὶ νόσος καὶ ὑγεία καὶ δικαιοσύνη καὶ ἀδικία καὶ τὸ ἀγαθὸν καὶ κακὸν μεταβάλλοντα εἰς ἄλληλα οὐκ ὡς ἐναντία ἀλλ' ὡς ἕξις καὶ στέρησις ἀντίκεινται · ἀλλ' ἀροῦμεν ἅπερ καὶ πρᾡην , ὅτι τὰ μὲν ἐναντία ἰσοσθενῆ καὶ προηγούμενα ἄμφω καὶ κατὰ φόσιv καὶ εἴδη , ἡ δὲ στέρησις ἀδυναμία καὶ παρυπόστασις καὶ παρὰ φύσιν καὶ ἀποτυχία τοῦ εἴδους . ἀλλ' ἐπὶ τὰ ἑξῆς τοῦ Ἀριστοτελους ἰτέον .
Lemmas: p.13b36 ἐναντίος δέ εἰμί ἀγαθός μέν ἐκ ἀνάγκη κακός ἠώς ὁ ἐπί δέ ὁ πλεῖστος ἀεί ὁ κακός ἀγαθός ἐναντίος εἰμί . οὗτος ὁ περί ὁ ἐναντίος εἴρω προστίθημι χρήσιμος εἰμί πρός τε ὁ ὅλος ὁ ἐναντίος θεωρία καί πρός ὁ ὁ τόπος εὕρεσις · εἰμί δέ οὗτος , ὅτι ὁ μέν ἀγαθός κακός πάντως ἐναντίος , ὁ δέ κακός ποτέ μέν ἀγαθός , ποτέ δέ κακός · δύο ὅτι οὐ ἀνάγκη ὁ ἕτερος ὁ ἐναντίος εἰμί καί ὁ ἕτερος πάντως εἰμί , ἐπί μέντοι ὁ ἄντομος πάντως οὐ εἰμί · τρίτος ὅτι περί ὑπόκειμαι ὁ αὐτός ἢ ὁ γένος ἢ ὁ εἶδος εἰμί ὁ ἐναντίος , καί τέταρτος ὅτι ὁ ἐναντίος ἢ ἐν ὁ αὐτός γένος εἰμί ἢ ἐν ἐναντίος γένεσις , ἢ αὐτός γένος εἰμί . οὗτος δέ ὁ μέν πρῶτος ὁ ὅτι ἀγαθός κακός ἐκ ἀνάγκη ἐναντίος εἰμί διά ἐπαγωγή ὁ πίστις ποιέω · διά γάρ ὑγεία καί νόσος καί δικαιοσύνη καί ἀδικία ὁ καθόλου κατασκευάζω . ὁ δέ ὅτι ὁ κακός ποτέ μέν ἀγαθός ἐναντίος , ποτέ δέ κακός ἀπό ὁ κατά ἔνδεια καί ὑπερβολή καί μεσότης συλλογίζομαι · ὁ γάρ ἔνδεια ὅς τε μεσότης ἐναντιόομαι καί ὁ ὑπερβολή , ὡς ὁ δειλία καί ὁ ἀνδρεία καί ὁ θρασύτης , καί ὁ ψυχρός ὁ σῶμα ἀσυμμετρία ὅς τε σύμμετρος κρᾶσις καί ὁ θερμός . ἐν δέ ὁ περι ὁ ἀντίκειμαι βιβλίον προστίθημι ὁ τρόπος οὗτος ὁ ἐναντίωσις καί ὁ ὁ μήτε ἀγαθός μήτε κακός πρός ὁ μήτε ἀγαθός μήτε κακός , οὕτως λέγω ὁ λευκός ὁ μέλας καί ὁ ὁ γλυκύς ὁ πικρός καί ὁ ὀξύς2 ὁ βαρύς καί ὁ κινέω ὁ στάσις ἐναντιόομαι . ἀλλά πῶς εἷς εἷς δοκέω ἐναντίος εἰμί , νάω δέ ὁ κακός δύο φημί ἐναντίος εἰμί , ὁ τε ἀγαθός καί ὁ ἀντίκειμαι κακός , ὡς ὁ θρασύτης ὅς τε ἀνδρεία καί ὁ δειλία , καί ὁ ἀγαθός δύο κακός φαίνω ἐνάτεος , ὡς ὁ ἀνδρεῖος ὁ θρασύτης καί ὁ δειλία καί ὁ μεσότης ὅς τε ὑπερβολή καί ὁ ἔλλειψις ; ῥητέος δέ πρός μέν ὁ πρῶτος , ὡς εἰμί μέν κατά ὁ αὐτός ὁ θρασύτης ἑκάτερος ἀντίκειμαι , ἄτοπος εἄν εἰμί ὁ λόγος · εἰμί δέ ὡς μέν κακός ὁ ἀγαθός ἀντίκειμαι καί ὡς ἀσυμμετρέω ὁ σύμμετρος , εἷς εἷς , ὡς δέ ὑπερβολή ὁ θρασύτης ἀντίκειμαι ὁ ἔλλειψις ὁ ἰατός ὁ δεικίαν , οὐδείς ἄτοπος . τρος δέ ὁ δύο , ὅτι καί ὡς ἀγαθός εἷς εἰμί ἀντίκειμαι ὁ κακός καί ὡς σύμμετρος εἷς ὁ ἀσύμμετρος , ὅσπερ κοινῶς καί ἐν ὑπερβολή θεωρέω καί ἐν ἔλλειψις . οὖον | γάρ ὡς ὑπερβολή καί ἔλλειψις πρός ὁ σύμμετρος ἀντίκειμαι , ἀλλά ὡς ἀσυμμετρία · ὁ δέ ἔλλειψις πρός ὁ ὑπερβολή Κάτο ὁ ποσός ἀντίκειμαι καί γάρ καί ὁ πάθος , κατά ὅσος εἰμί διαιρετός , πίπτω εἰμί . καί Ἀριστοτέλης δέ ἐνδείκνυμι ὁ κατά κατά καί ἄλλος ἀντίθεσις εἶπον · κακός δέ ὁτὲ μέν ἀγαθ[ον εἰμί ἐναντίος , ὁτὲ δέ κακός · οὖον γάρ αὐτός οὗτος ὁ καί ἀγαθός καί Κακονά , ἀλλά μᾶλλον ὁ κατά μέν ὁ , ἀγαθός , κατά δέ ὁ , Κακονά . ὥστε ὁ μέν ἄκρος δύτο ὁ ἐναντίος , ὁ μέν ἕτερος ἄκρος κατά ὁ ποσός , ὁ δέ μέσος κατά ὁ ποιός , ὡς σύμμετρος ἀσυμμετρέω ὁ γάρ μέσος ποσός οὐ εἰμί ὁ ἄκρος ἐναντίος ὡς ποσός · οὖον γάρ πλεῖστος διΐστημι κατά ποσός ) , ὁ δέ μέσος ὡς εἷς ἄμφω ὁ ἄκρος ἐναντίος · ὡς γάρ ἀσύμμετρος πρός σύμμετρος καί ὡς κακία πρός ἀρετή . Νικόστρατος δέ αἰτιάομαι εἷς μέν ὅτι ἀτελής ἔχω ὁ ὁ ἐναντίος διαίρεσις · οὖον γάρ προστίθημι ὅτι ἀδιάφορος ἀδιάφορος ἀντίκειμαι . ὅσπερ ἐν μέν τίκτω περι ὁ ἀντίκειμαι βιβλίον προστίθημι εἶπον εἰμί τις τρόπος ἀντίθεσις ὁ μήτε ἀγαθός μήτε κακός πρός ὁ μήτε ἀγαθός μήτε κακός , ὡς εἴρω πρότερος · ἀδιάφορος δέ αὐτός οὐ καλέω , ὡς οἴομαι , διότι νευτερος εἰμί ὁ ὁ ἀδιάφορος ἄνομος παρά ὁ στωικός τίθημι . ἐνταῦθα δέ αὐτός οὐ μιμνήσκω , διότι ἀμφισβητήσιμος εἰμί , μήπω οὖον μόνος ἀδιάφορος φόρος ἀδιάφορος , ἀλλά καί ἀδιάφορος κακός ἀντίκειμαι , ὡς δοκέω ὁ τεχνικός μέσος εἰμί ὁ ἄτεχνος κακός εἰμί ἐναντιόομαι καί ὁ ὁ νήφω μεθύω , καί αὖος πάλιν ἀγαθός ἐναντίος , μέσος ὡς ὁ οἰνόω ὁ νήφω . ἀκατ - ἀλληλος δέ ὁ λῆψις · καί γάρ ὁ ἄτεχνος μέσος , εἴπερ καί ἐπί παῖς λέγω , καί ὁ νήφω διττός , ὁ μέν ἀγαθός , ὁ δέ μέσος , ὅταν ὁ μή οἰνόω δηλόω καί ὁ μεθύω ὁ μέν κακός , ὁ δέ μέσος , ὅταν ὁ οἰνόω δηλόω , καί οὕτως μέσος μέν μέσος , ἀγαθός δέ κακός ἀντιτίθημι προσήκω . ὅσπερ ἢ ἀνεξέταστος καταλείπω ἄτοπος ποιέω μνημονεύω ὅλως ἢ ἐξετάζω μῆκος ἐπεισάγω ἀσύμμετρος ὁ εἰσαγωγή . ἕτερος δέ αἰτιάομαι ὁ αὐτός ἀνήρ πειράω καί ἀγαθός ἀγαθός δείκνυμι ἐναντίος · ὁ γάρ φρόνιμος περιπάτησις ὁ Φρονίμη στάσις ἐναντίος φημί καί ὁ φρόνιμος ἡδονά ὁ Φρονίμη λύπη , ἄλλος καί ὁ τοιοῦτος , ὅσπερ καί ἐναντίος λέγω δοκέω . ἀλλά οὐ εἰμί ἐναντίος συμφωνέω πρός ὁ εἷς σκοπός καί ὁ εἷς τέλος ὁ ἄμφω ποιέω ἔμφρων . εἰμί δέ καί εἰμί ὅλως ἐν οὗτος ἐναντίωσις , οὐ ὡς ἀγαθός πρός ἀγαθός εἰμί , ἀλλά ὡς μέσος πρός μέσος · ὡς γάρ περιπάτησις πρός στάσις καί ὡς ἡδονή πρός λύπη ἀντίκειμαι . ζητέω δέ ἄν τις , διά τίς κακός μέν κακός ἀντίκειμαι καί μέσος μέσος , ἀγαθός δέ ἀγαθός οὐ ἐναντιόομαι . καί ῥητέος ὅτι ὁ μέν ἀγαθός εἷς εἰμί καί ἁπλόος , ὁ κακός ποικίλος . ὥσπερ οὖν πανταχοῦ ὁ μέν τυγχάνω κατά εἷς γίγνομαι , κατά ὁ εἰς ὁ σκοπός βολή , ὁ δέ ἀποτυγχάνω κατά πολύς , κατά γάρ ὁ ὑπερβολή καί ὁ ἔνδεια , οὕτως ὁ μέν ἀγαθός εἷς εἰμί οὐ ἐναντιόομαι πρός ἑαυτοῦ , ὁ δέ κακός ποικίλος εἄν ἐναντιόομαι . ὁ δέ μέσος οὐδέ αὐτός ὡς μέσος ἐναιτέω , ἀλλά κατά ὅς ἔχω φύσις μέσος εἰμί · ὡς γάρ λευκός μέλας καί γλυκύς πικρός ὁ μέντοι κακός οὖον κατά ἄλλος , ἀλλά κατά ὁ ὑπερβολή πᾶς ἔλλειψις , κατά ὅς καί ἀσύμμετρος καί κακός εἰμί . ὡςσπερ δέ δέ δύο ἀληθής οὐ ἀντίκειμαι , ψευδής δέ δύο ἀντίκειμαι . ὡς ἐπί ὁ ἐνδέχομαι ὕλη ὁ πᾶς καί οὐδείς , οὕτως ἀγαθός μέν ἀγαθὸνκ οὖον μάχομαι , κακός δέ κακός μάχομαι . διόπερ οἰκονομία μέν καί ἐλευθερία οὖον μάχων , καίτοι ὁ μέν σῴζω βούλομαι ὁ χρῆμα , ὁ δέ προΐημι , ἀλλά ἄμφω ὁ καιρός στοχάζομαι συνάπτω κατά ὁ ἀγαθός · θρασύτης δέ καί δειλία μάχομαι . καί οὗτος δέ ὁ ἐναντίος ὁ διαφορά ὁ Ἀριστοτέλης ὁ Ἀρχύτης κατακολουθέω προτίθημι . γράφω γάρ οὕτως ἐκεῖνος ἐν ὁ περι ὁ ἀντίκειμαι βιβλίον [ ὅδε ] · “ ἔτι ὁ ἐναντίος διαφορά τρεῖς · ὁ γάρ ὡς ἀγαθός κακός ἀντίκειμαι , οἷος ὑγίεια νόσος , ὁ δέ ὡς κακός κακός , οἷος ἀνελευθερία ἀσωτία , ὁ δέ ὡς οὐδέτερος οὐδέτερος , οἷος λευκός μέλας , βαρύς κοῦφος ” , ὁ παρά ὁ νέος ἀδιάφορος οὐδέτερος καλέω αὐτός , ὡς Ἀριστοτέλης ὁ ὁ ἄκρος ἀπόφασις οὔτε ἀγαθός οὔτε κακός αὐτός Γ καλέω . ἐπί ὀλίγος δέ , φημί , ὁ ὁ κακός πρός ὁ κακός ἀντιάω εἰμί ὁράω · ἐπί ἐκεῖνος γάρ μόνος , ἐπί ὅς ὁ μέν ἀγαθός ἐν μεσότης θεωρέω , ὁ δέ κακός ἐν ὑπερβολή καί ἔλλειψις , καί ἐπί οὗτος δέ αὐτός ἄμφω ὡς εἷς κακός πρός ὁ ἀγαθός ἀντίκειμαι . ζητέω ἄν ἄξιος οἴομαι , εἰμί μή πᾶς ἀγαθός ἔχω ἀντίκειμαι κακός ἐν συμμετρία θεωρέω καί πᾶς κακός ἐν ἀσυμμετρία ( εἰμί γάρ οὗτος , οὐ ἐπί ὀλίγος εἰμί καί ὁ κακός πρός κακός ἀντίθεσις · ὁ γάρ ἀσυμμετρία κατά ὑπερβολή γίγνομαι ἰά ἔλλειψις , ὅσπερ ἀντίκειμαι ἀλλήλων ὡς κακός ) ἢ πολύς καί ὁ μή οὕτως . p . 14a7 ἔτι δέ ὁ ἐναντίος οὐ ἀναγκαῖος , ὅς ἕτερος εἰμί , καί ὁ λοιπός εἰμί ἠώς ὁ οὐ εἄν εἰμί ὁ νοσέω Σωκράτης . δεύτερος θεώρημα περί ὁ ἐναντίος παραδίδωμι , ὅς πρότερος χράω ὁ διαφορά ὁ ἐναντίος πρός ὁ πρός τίς δηλόω , διότι ἐπί μέν ὁ ἄνευ συμπλοκή ἐναντίος οὐ ἀναγκαῖος , εἄν ἕτερος εἰμί , καί ὁ λοιπός εἰμί ( οὖον γάρ εἰμί ὑγεία εἰμί , ἀνάγκη καί νόσος εἰμί ) , δέ πρός τίς ἅμα συνυπάρχω . ἐπί δέ ὁ συλλαμβάνω ἐναντίος οὗτος δέ εἰμί ὁ ἄτομος , ὡς ὅταν λέγω | Σωκράτης ὑγιαίνω , Σωκράτης νοσέω ) , ἐπί οὗτος οὐ ἐνδεχομένως ἀλλά ἀναγκαῖος ἕτερος μόνος ὑπάρχω . τοῦτις δέ ὁ πρῶτος Ἀριστοτέλης μέν κατά ὑπόθεσις λαμβάνω ὁ πᾶς ὑγιαίνω καί πᾶς λευκός γίγνομαι , ὁ μή ἐκ ἀλλήλων ἀρτάω τἀναντία ὥσπερ ὁ πρός τίς δηλόω . οὖον συγχωρέω δέ ὅσος τἀναντία ἀρχή τίθημι , ὁ τε ἄλλος καί ὁ Ἡρακλείτειος · εἰμί γάρ ὁ ἕτερος ὁ ἐναντίος ἐπίλειψις , οἴχομαι εἄν πᾶς ἀφανίζω . διό καί μέμφομαι ὁ Ὅμηρος Ἡράκλειτος εἶπον · ὡς Ἔρις ἐκ τε θεός ἐκ τε ἄνθρωπος ἀπόλλυμι · οἴχομαι γάρ φημί πᾶς . ἐν μέντοι ὁ ἑξῆς οὖον οὗτος δείκνυμι , ὁ μή ἅμα ὑπάρχω τἀναντία ἐν ὁ κόσμος , ἀλλά ὅτι οὐ ἅμα οἷος τε ὁ Σωκράτης νοσέω καί ὑγιαίνω , οὐδείς δέ κωλύω ἄλλος ὠθέω ἄλλος ὑγιαίνω . εἰμί δέ συμφωνέω τις ὁ πρότερος καί οὗτος βούλομαι ὁ λόγος , οὕτως εἄν ἐκδείκνυμι · ὡς γάρ μή ἐνδέχομαι ἅμα ὑγιαίνω ὁ Σωκράτης καί νοσέω , οὐδέ ἀνά οὐδείς εἰμί ὑγιαίνω ἐγχωρέω νοσέω . εἰμί πᾶς οὖν ὑγιαίνω κατά ὑπόθεσις , οὐ εἄν εἰμί νόσος οὐδαμοῦ . εἶπον δέ αὐτός περί ὁ αὐτός ὁ ἀριθμός μή εἄν τἀναντία γίγνομαι , ἀντιτίθημι τις ὁ ἡδονά καί λύπη ἅμα γίγνομαι ἐπί ὁ θερμός γλυκύς πίνω . ἢ πρῶτος μέν οὖον κατά ὁ αὐτός συμβαίνω , ἀλλά ὁ μέν ἁφή ἀνιάω , ὁ δέ γεῦσις ἥδομαι . ἔπειτα δέ ἐκ ὁ συνυπάρχω ἀλλήλων ἡδονά καί λύπη ἐν ὁ διψάω καί πίνω δείκνυμι ὁ Πλάτων , εἰμί τίς μιμνήσκω , ὅτι οὐ εἰμί οὗτος ἀγαθός καί κακός · οὐδέ γάρ ἐναντίος . ὁ δέ Ἰάμβλιχος ἐπί πᾶς ὁ ἐναντίος ἐκτείνω ὁ λόγος ὁ μέν μείγνυμι φημί ὁ ἐναντίος , ὡς λευκός καί μέλας ἐν ὁ φαιός καί γλυκύς καί πιδρὸν ἐν ὁ ἀψινθᾶτον , ὁ δέ ἦμαρ εἰμί , ὡς ὑγεία καί νόσος , ὁ ἰατρός καί ταύ΄τας ἐν ὁ οὐδέτερος λέγω κατάστασις μίγνυμι . “ ἔτι δέ , φημί , ὁ ἐναντίος ὅσος γεννάω τίς εἷς , οὗτος ὁ γεννάω ὅπου μέν ὁ μέν μάλα εἰμί ὁ γεννάω , ὁ δέ κακός , ὡς ὁ φαιός , ὅπου δέ ἄμφω μείζων , ὡς ὁ ἐκ μείζων καί μικρός συντίθημι , ὅπου δέ ἄμφω μικρός , ὡς ὁ ἐκ εὐθύς καί καμπύλος · καί γάρ ὁ εὐθύς ἥσσων εἰμί εὐθύς2 καί ὁ κσμπύλου κακός καμπύλος ” . p . 14a15 Δῆλος δέ ὅτι καί περί αὐτός ἢ εἶδος ἢ γένος φύω γίγνομαι τἀναντία ἠώς ὁ δικαιοσύνη δέ καί ἀδικία ἐν Ψυχή . ἐπεί περί ὁ έμμεσος καί ἄμεσος ἐναντίος λέγω χράω ὁ “ ἐν φύω γίγνομαι ἢ ὅς κατηγορέω ” , διδάσκω , τίς εἰμί ὁ ἐν ὅς φύω γίγνομαι ὁ ἐναντίος · τριχῶς δέ ὁ αὐτός λέγω , ἢ γένος ἢ εἶδος ἢ ἀριθμός , ἐν ὁ αὐτός ὁ γένος καί ἐν ὁ αὐτός ὁ εἶδος λέγω γίγνομαι . ὅταν μέν γάρ ὁ σῶμα ἁπλόος λαμβάνω περί ὅς τἀναντία λευκότης καί μελανία , γένος ὁ αὐτός λαμβάνω · ἐάν δήω ζῷον σῶμα ἐν ὅς νόσος καί ὑγεία , εἶδος λαμβάνω ὑπό ὁ γένος . κἀν μέν πᾶς ψυχή ὡς ὁ γένος ὁ αὐτός , εἰμί περί αὐτός ἐνάτεος ὁ λογικός καί ὁ ἄλογος · εἄν δέ ὁ ἀνθρώπινος ψυχή ὡς εἶδος , εἰμί περί αὐτός ἀρετή καί κακία . περί μέντοι ὁ αὐτός ὁ ἀριθμός γίγνομαι τἀναντία οὖον προστίθημι · τις μέν γάρ ὀρίζω ὅδε ὁ φρόνησις , οἷος ὁ Σόλων , ὁ αὐτός ἀφροσύνη εἴπερ γίγνομαι ἐναντίος εἰμί ψσαιν καί ὁ ὅδε ὑγεία ὁ αὐτός ἐκεῖνος νόσος ἀλλά οὖον ὁ τυγχάνω ὁ τυγχάνω , οὖον μέντοι ὁ Αριστοτέλης οὕτως ἔοικα τίθημι · διό ἐν γένος μόνος καί ἐν εἶδος ὁ αὐτός εἶπον γίγνομαι ὁ ἐναντίος . καί Ἰάμβλιχος δίδωμι ἀκολουθέω φημί μή λέγω ἰατός δεῖξις ὅδε ὁ φρόνησις ὅδε ὁ ἀφροσύνη ἐναντίος , ἀμέσως δέ φρόνησις ἀφροσύνη . κἀν ἐπί τις δέ ὁ ἄτομος ὀρίζω ὁ ἐναντίος λέγω , ἀλλά καί ἀναφορά ὁ ἐπί ὁ ἄμεσος · τίς γάρ μᾶλλον ὁ ἐν οὗτος ἢ ὁ ἐν οὗτος φρόνησις ὁ ἀφροσύνη ἐναντίος εἰμί ; μήποτε δέ εἰμί τις καί ἐν οὗτος ἀντίθεσις , εἴπερ καί ὁ ἀρετή καί ὁ κακία πρός ὁ ἔχω ψυχή ἰδιοτροπέομαι , καί ὑγεία καί νόσος πρός ὁ ἔχω σῶμα . πῶς δέ εἄν οὐ εἶπον ὁ Ἀριστοτέλης καί περί αὐτός ὁ ἀριθμός γίγνομαι ὁ ἐναντίος , εἴπερ ὁ οὐσία ὁ ἴδιος οὗτος ἀφορίζω καί αὐτός , ὁ αὐτός καί εἷς ἀριθμός Μένων ὁ ἐναντίος εἰμί δεκτικός ; ἢ οὐ ὁ ὑπόκειμαι ὁ ἐναντίος βούλομαι ὁ Ἀριστοτέλης μή εἰμί εἷς ἀριθμός , ἀλλά ἴσως ὡς ἐν ὁ περί ὁ οὐσία λόγος εἴρω σαφῶς νῦν παραλείπω , ἀλλά εἴπερ ἄρα ὁ ] ὁ ἐναντίος κἀν ἐν ὁ ἄτομος γίγνομαι , μή κατά ὁ ἄτομος αὐτός ὁ ἐναντίωσις ἔχω · μή γάρ ὅτι ὅδε ὁ φρόνησις καί ὅδε ὁ ἀφροσύνη , ἀλλά ὅτι φρόνησις , ἀφροσύνη . οὕτως δέ καί ὁ παρά Ἰάμβλιχος λέγω εὐθετιστέον . δῆλος δέ ὅτι περί μέν ὁ αὐτός ὁ γένος καί περί ὁ αὐτός ὁ εἶδος οὖον μόνος ἅμα γίγνομαι ὁ ἐναντίος , ἀλλά καί εἰμί ἅμα , διότι δυνατός ἐν ἄλλος καί ἄλλος συνίστημι · περί δέ ὁ αὐτός ὁ ἀριθμός ἀδύνατος εἰμί ἅμα , ἀλλά ἀνά μέρος . p . 14a19 ἀναγκαῖος δέ πᾶς ὁ ἐναντίος ἠώς ὁ ἀλλά αὐτός τυγχάνω γένος ὅντα . Τέταρτος θεώρημα παραδίδωμι ὅτι πᾶς ὁ ἐναντίος ἢ ὑπό ὁ αὐτός γένος εἰμί , ὥσπερ ὁ λευκός καί ὁ μέλας ὑπό ὁ χρῶμα , ἢ ὑπό ἐναντίος γένος , ὡς δικαιοσύνη καί ἀδικία , εἴπερ ὁ μέν ἀρετή , ὁ δέ κακία ὁ γένος , ἢ αὐτός γένος ἐν , ὥσπερ ὁ ἀγαθός καί ὁ κακός , ὁ οὐ εἰμί ἐν γένος ἄλλος , ἀλλά αὐτός τυγχάνω εἰμί . οὗτος οὗτος δέ ὁ διαίρεσις ὁ Νικόστρατος λαμβάνω , | ἀνύπαρκτος λέγω ὁ τρίτος ἐν αὐτός τμῆμα · μή γάρ εἰμί τις ἐναντίος , ὅσπερ εἰμί μόνος γένος , οὐ δέ καί εἶδος τις ἢ τις . “ αὐτίκα γοῦν ὁ ἀγαθ[ον καί ὁ κακός ὑπό ὁ ποιότης τάσσω , καί ἤτοι ὁ διάθεσις ἢ ὁ ἕξις . ἄλλως δέ ποῦ ἐναντίος ἤτοι ὑπό τίς ὁ δέκα γένος τάσσω καί εἰμί πάντως ὑπό γένος καί μάτην εἴρω ὁ αὐτός γένος εἰμί , ἢ ἔξω ὁ δέκα κατηγορία εἰμί καί ἀτελής εἰμί ὁ εἰς δέκα διαίρεσις ” . οὗτος δέ ὁ ἀπορία καλῶς ὁρμάω ὁ περί ὁ Πορφύριον λοῦσις λέγω ὁ ἐναντίος ὁ μέν ὁμώνυμος εἰμί , ὁ δέ οὐ ὁμώνυμος , καί ὅτι “ ὁ μέν μή ὁμώνυμος διαιρέω εἰς τε ὁ ὑπό εἷς γένος τάσσω καί εἰς ὁ ὑπό ἐναντίος γανάω , ὁ δέ γε ὁμώνυμος μή ὑπό εἷς γένος εἰμί , κατά πολύς δέ λέγω , διότι ἔοικα ὁ γένος ὁ ἀπό εἷς ὁμώνυμος , αὐτός γένος φημί εἰμί . τοιοῦτος δέ καί ὁ ἀγαθός καί ὁ κακός · ὁμώνυμος γάρ ὁ ἀγαθός · καί γάρ ἐν οὐσία , ὡς θεός , καί ἐν ποιότης , ὡς ἀρετή , καί ὡς ποσός δέ , ὡς ὁ σύμμετρος , καί ἐν ὁ ἄλλος κατηγορία ” . ἀλλά ὁ οὕτως λέγω πρῶτος μέν ὁ γένος ἄκυρος εἴρω ἐπί ὁμώνυμος φωνή λέγω , ἔπειτα οὖον προσποιέω ὁ ποιότης εἰμί ὁ ἀγαθός καί ὁ κακός . ἄλλος δέ ἰδιότροπος ὁ λέξις ἐξηγέομαι λέγω μηδείς ἄλλος δηλόω ἐν ὁ ἀγαθός δέ καί κακός οὐ εἰμί ἐν γένος , ἀλλά αὐτός τυγχάνω γένος τις εἰμί ἢ ὅτι ὁ ἀγαθός καί ὁ κακός οὐ εἰμί ὑπό ἐναντίος γένος , ἀλλά αὐτός γένος εἰμί ἐναντίος · κἀν γάρ ὑπό ὁ ποιός εἰμί , ὁ ποιός οὐ εἰμί ἐναντίος ἄλλος γένος . βιάζομαι δέ καί οὗτος ὁ λύσις · οὐδείς γάρ διαφέρω ὁ τρίτος διαφορά ὁ πρῶτος , εἴπερ ἐναντίος εἰμί ὁ ἀγαθός καί ὁ κακός ὑπό εἷς εἰμί γένος . Θεόφραστος δέ ἐν ὁ ἑαυτοῦ τοπικός ὅδε γράφω ἄπορος ἔτι ποιέω ὁ λόγος · “ ἐπεί δέ ἐναντίος ὁ ἐναντίος ὁ ἀρχή , δῆλος ὅτι οὐδέ ἐν εἷς γένος οὗτος , καθάπερ οὐδέ ὁ ἀγαθός καί ὁ κακός καί κίνησις καί στάσις . εἰμί δέ εἄν καί ὑπεροχή καί ἔλλειψις ἐναντίος γε καί ἀρχή , καί εἶδος καί στέρησις ” . πρός δή οὗτος φημί Ἰάμβλιχος , ὡς “ εἰμί ὁ εἰμί δέκα γένος καί πᾶς τἀναντία ὑπό ἤτοι πᾶς ὑπό εἷς γένος τάσσω ἢ ἄλλος ὑπό ἄλλος , ὅς πολλαχῶς εἰμί ἐναντίος , ἕκαστος ὑπό πλείων γένος τάσσω ” . ἢ οὐ ἁπλόος φημί οὐδέ ἐν εἷς γένος εἰμί ὁ ἐναντίος ὡς γένος ὁ κατηγορία λέγω , ἀλλά ὅτι οὐ εἰμί γένος αὐτός ἄλλος ὡς ἐναντίος · ἀρχή γάρ ὁ ἐναντίος οὗτος καί ὑπό οὗτος ὁ ἀλλά τάσσω , ἐπεί ὁ ὑπεροχή καί ὁ ἔλλειφιν ὁράω καί αὐτός ὑπό εἷς γένος ὁ ποσός τάσσω ὡς ὑπό εἷς κατηγορία , ὡς δέ ἐναντίος καί ἐναντίος ἀρχή οὖον βούλομαι ὑπό ἄλλος ἐναντίος τάσσω . ἢ καί ὁ πρῶτος ἐναντίος οὖον χοιριάω γένος , καί οὗτος εἰμί ὁ οὐδός εἷς γένος αὐτός · καί γάρ ὁ παράδειγμα ὅς ἐπί αὐτός χράω τοιοῦτος ὡς ἔχω ἐν ἑαυτοῦ ὁ πρότερος καί ὕστερος . “ μήποτε οὖν φημί Ἰάμβλιχος , ὁ Πυθαγορικός διάταξις περί ὁ ὁ ἀγαθός καί κακός συστοιχία ἀκολουθέω νῦν Ἀριστοτέλης , ὁ ἐναντίος παρά ἐκεῖνος ἀρχή γένος καλέω , ὥστε ὁ τρίτος οὗτος ὁ ἐναντίος διαφορά πρόκειμαι κατά δόξα μᾶλλον ” . ἀλλά ἐφίστημι ἄν τις ποτός , πῶς ἔτι ἀληθής ἐκεῖνος ὁ ἐναντίος ὁ λόγος ὁ λέγω ἐναντίος εἰμί ὁ πλεῖστος ἀλλήλων ὑπό ὁ αὐτός γένος διΐστημι , εἴπερ μή μόνος ὑπό ὁ αὐτός ἀλλά καί ὑπό ἐναντίος γένος εἰμί , ἵνα ὁ τρίτος ὡς κατά δόξα προστίθημι παραλείπω . ἢ ὁ μέν λόγος ὁ εἰς εἷς ὁπωσοῦν ἀναφορά περιέχω , ὁ δέ ἐνταῦθα διαφορά κατά ὁ προσεχής λαμβάνω , διότι ὁ μέν προσεχῶς ὑπό εἷς γένος τάσσω , ὡς λευκός καί μέλας ὑπό ὁ χρπωμα , ὁ δέ προσεχῶς ὑπό ἐναντίος , ὡς δικαιοσύνη καί ἀδικία ὑπό ἀρετή καί κακία , διά οὗτος δέ ὑπό ὁ ἢ ὁ ἕξις ἢ ὁ διάθεσινκ ἢ αὐτός ὁ ποιότης . ὁ μέντοι Ἀρχύτας μηδέ οὗτος παραλείπω ὁ ἐναντίος ὁ διαφορά ἀσφαλής αὐτός ἔοικα ἐκτίθημι λέγω οὕτως · “ ἔτι ὁ ἐναντίος ὁ μέν ἐν γένεσις γένος ἐγγίγνομαι · ἀγαθός γάρ κακός ἐναντίος , καί γένος ὁ μέν ἀγαθός ὁ ἀρετή , ὁ δέ κακός ὁ κακία · ὁ δέ ἐν ὅς εἶδος · ἀρετή γάρ καί κακία ἐναντίος , καί γένος ὅς μέν ἀρετή φρονάσιος καί σωφροσύνη , ὅς δέ καί ὁ ἀφροσύνη καί ἀκολασία · ὁ δέ ἐν εἶδος · ἐναντίος γάρ ἀνδρεία δειλία καί δικαιοσύνη ἀδικία , καί εἰμί εἶδος δικαιοσύνη μέν καί ἀνδρεία ὁ ἀρετή , ἀλδικία δέ καί ἀκολασία ὁ κακία ” . ἐν δέ οὗτος Ἀρχύτας ὁ ἐναντίος ὁ μέν γὰνη γένος εἶπον οὖον χωλεύω οὐδέ αὐτός ὑπό εἷς τίς γένος ἀνάγω , ὡς ὁ ἀγαθός καί ὁ κακός ὑπό ὁ ποιότης , ὁ δέ γένος εἶδος , ὁ δέ εἶδος , καί προστίθημι αὐτός , ὅτι καί ὁ πρῶτος γένος πώτως καί εἶδος εἰμί · “ οὖον , γάρ φημί , γένος μόνος εἰμί , ἀλλά καί εἶδος ” . ἀλλά ἐπεί ὁ περί ὁ ἐναντίος καί ὁ ἀντίκειμαι ὅλος συμπεραίνω λόγος , καλῶς εἄν ἔχω ὁ τηλικόσδε ζήτημα μή παραλείπω . ὁ γάρ Ἀριστοτέλης πανταχοῦ ἐν οὗτος καί πρό ὁ Ἀριστοτέλης Ἀρχύτας ἐναντίος παράδειγμα ὁ ἀγαθός καί κακός τίθημι καί ὑγεία καί νόσος καί ἀληθής καί ψεῦδος , καί διακαίω δέ καί ἀδικία καί ἀρετή καί κακία ἤτοι σπουδαιότητα καί φαυλότης , ἕξις δέ καί στέρησις παράδειγμα ἀψίς καί πυφλοτηταω . ζητέω οὖν οἴομαι ἄξιος , εἰμί ὁ ἀγαθός καί κακός καί δικαιοσύνη καί ἀδικία καί ὑγεία καί νόσος ὡς ἐναντίος δεῖ τίθημι ἢ ὡς ἕξις καί στέρησις · εἰμί γάρ ὁ ἐναντίος ἰσοσθενής βούλομαι εἰμί καίω ὁμοίως προηγούμενος κατά φύσις ἄμφω , οὗτος δέ , ὁ κακός φημί ἰά ἀδικία καί νόσος καί ὁ | τοιοῦτος , ἀποτυχία μάλα εἰμί καί παράλλαξις καί παρατροπή ἀπό ὁ κατά φύσις καί παρυπόστασις , πῶς εἄν εἰμί προηγούμενος ἄμφω ἢ ἰσοσθενής ἢ κατά φύσις ὁμοίως ; εἰμί γάρ εἰμί ὅλως ὁ παρά φύσις , ἐν οὗτος εἰμί καί οὐ ἄλλος , καί ὅτι ἀποτυχία , δηλόω ὁ πρῶτος μέν μηδείς εἰμί τέλος αὐτός , ἔπειτα καί ὁ αἱρέω ἀδικία ὁ παράχρωσις ὁ ἐν αὐτός ἀγαθός δελεάζω καί κατά ἀποτυχία αὐτός περιπίπτω , ὁ αὐτάρκης καί ὁ ἱκανός καί ὁ πρντεῖον ζητέω . τις δέ ἐπί ὁ νόσος διαμφιβάλλω , ὅτι οὖον παρά φύσις εἰμί διάθεσις ; καί οὕτως αυειμι μέχρι νῦν ὁ ἰατρός πᾶς ὀρίζω διατελέω . εἰμί οὖν ὡς ὁ κατά φύσις οὗτος καί ὁ παρά ψύσιν ἀντίκειμαι , οὐ εἄν εἰμί ὡς ἐναντίος ἀντίθεσις ἐκεῖνος γάρ κατά φύσις καί εἶδος ἄμφω , ὡς λευκός καί μέλας καί θερμός καί ψυχρός ) , ὡς ἕξις μᾶλλον καί στέρησις , ὁ μέν ἐν ὁ στερίσκω , ὁ δέ ἐν ὁ στερέω . καί γάρ ὁ νοσέω στέρησις καί ὁ θνήσκω καί ὁ ὀφθαλμιάω καί ὁ τυφλόω , ἀλλά ὁ μέν ἐν ὁ στερίζω , ὁ δέ ἐν ὁ στερέω . διττός οὖν εἰμί ὁ ἀνήρ οὗτος ὁ ἐν ὁ στερέω μόνος στέρησις καλέω διά ὁ παντελῶς ἀδύναμος , ὁ δέ ἐν ὁ στερίσκω ὡς ἐναντίος τίθημι διά ὁ ἔνειμι τις δύναμις αὐτός ἔτι ἀπό ὁ παραμείγνυμι τίς ὁ ἕξις , καίτοι ὁ Ἀρχύτας οὗτος οἶδα ὁ διαφορά ἐν ὁ περι ὁ ἀντίκειμαι βιβλίον , καί οὖον μόνος οὗτος , ἀλλά καί τρίτος ἄλλος προστίθημι · λέγω δέ οὕτως · “ ὅς δέ στέρησις καί ὁ στερέω λέγω τριχῶς · ἢ γάρ ὁ μή ἔχω παντάπασι , οἷος ὡς ὁ τυφλός ὅρασις καί ὁ νωδός φωνή καί ὁ ἀμαθής ἐφίστημι · ἢ ἐν ὁ μῆον ἔχω , ὡς ὁ δύσκωφος ἀκοή καί ὁ πτιλώσσω ὅρασις · ἢ ἐν ὁ μή οἷος δεῖ ἔχω , ὡς ὁ σκαμβόπους πούς καί ὁ κακόφωνος φωνήεις ” . εἰμί μή ἄρα καί οὗτος οὐ ὡς νόσος λαμβάνω ὁ πτιλώσσω , ἀλλά ὡς ἐν ὁ στερέω καί οὗτος · καί γάρ ὁ ὅλος διαίρεσις ὁ στερέω εἰμί . ἔτι δέ ὁ ἐναντίος προκόπτω καί τέλος ὁ γένεσις ὁ ἑαυτοῦ ἀπολαμβάνω εἰλικρινής ἐναντίος γίγνομαι , ὁ δέ ὀφθαλμίας προκόπτω εἰς μέγεθος καί τέλος ἀπολαμβάνω τυφλότης γίγνομαι καί ὁ νόσος θάνατος ὥστε οὐ εἰμί ἐναντίος ὀφθαλμίας καί νόσος . ὅλως δέ ὁ ἐναντίος ἄμφω φύσις ἔργον , νόσος δέ φύσις ἀποτυχία καί στέρησις , οὐ ὡς ἀπουσία μόνος ὁ φύζω ἀλλά ὡς ἀποτυχία . ὁ μέν γάρ ἐν φυσικός ἀκροάομαι στέρησις ἀπουσία μόνος εἰμί ὁ εἶδος οὐδαμοῦ ὁ παρά φύσις ἐμφαίνω , ἀλλά ἑτερότης μᾶλλον · ὁ γοῦν ὁ βοῦς ὕλη στερέω τέως ὁ ὁ μέλισσα εἶδος καί ὁ ὁ ἄρτος ὁ ὁ σάρξ , οὐδαμοῦ ὁ παρά φύσις ἔνειμι ἐνταῦθα ὥσπερ ἐπί ὁ ἀντικεθμένης στρήσεως . ὥστε ὅπου ὁ παρά φύσις , ἐκεῖ στέρησις μᾶλλον ἀλλά οὐ ἐναντίος ῥητέος · οὕτως γάρ ἡμεῖς καί ὁ ἀναπομπός ὁ ἀρχή ὁ κακός τίθημι λόγος εὐοδόω . τίς οὖν αἴτιος φημί τις ὁ ὁ θεῖον οὗτος ἀνήρ τοιοῦτος διάταξις καί ὁ μηδέ ὅς Ἱάμβλιχος ἐφίστημι , ὁ πολύς καί καλός κατατείνω λόγος πρός ὁ ἐν παρθποστασις καί ἀποτυχία ὁ κακός οἴομαι δήω ; ἤ ἄρα ὁ ὁ Πυθαγόρειος παράδοσις κατακολουθέω ὁ δύο συστοιχία , ὁ τε χείρων καί ὁ ἀγαθός , ὡς ἀναντίας ἐκτίθημι , ἐν ὅς ὁ ἀγαθός τάσσω καί ὁ κακός . ἀλλά οὗτος μέν καί ἐπί πλέω ζητητέος . εἰμί δέ ἀληθής εἴρω ὁ εἴρω καί ζητέω ὁ ἀντίθεσις διαφορά ὁ τε ὡς ἐναντίος καί ὁ ὡς ἕξις καί στέρησις , οὐ ἐκεῖνος λοιπός εἴρω , ὅτι ὁ μέν ἐναντίος μεταβάλλω εἰς ἀλλήλων , ὁ δέ κατά ἕξις καί στέρησις οὖον μεταβάλλω , εἴπερ , ὡς εἴρω , καί νόσος καί ὑγεία καί δικαιοσύνη καί ἀδικία καί ὁ ἀγαθός καί κακός μεταβάλλω εἰς ἀλλήλων οὐ ὡς ἐναντίος ἀλλά ὡς ἕξις καί στέρησις ἀντίκειμαι · ἀλλά ἀρόω ὅσπερ καί πρώην , ὅτι ὁ μέν ἐναντίος ἰσοσθενής καί προηγούμενος ἄμφω καί κατά φόσιv καί εἶδος , ὁ δέ στέρησις ἀδυναμία καί παρυπόστασις καί παρά φύσις καί ἀποτυχία ὁ εἶδος . ἀλλά ἐπί ὁ ἑξῆς ὁ Ἀριστοτέλης εἶμι .