simplicius.in-aristotelis-categorias-commentarium preface
Πολλοὶ πολλὰς κατεβάλοντο φροντίδας εἰσ τὸ τῶν Κατηγοριῶν τοῦ Ἀριστοτέλους βιβλίον , οὐ μόνον ὅτι προοίμιόν ἔστι τῆς ὅλης φιλοσοφίας ( εἴπερ αὐτὸ μἐν τῆς λογικῆς ἐστιν ἀρχὴ πραγματείας , ἡ δὲ λογικῆ τῆς ὅλης προλαμβάνεται δικαίως φιλοσοφίας ) , ἀλλὰ καὶ ὅτι τρόπον τινὰ περὶ ἀρχῶν ἐστι τῶν πρώτων , ὡς ἐν τοῖς περὶ τοῦ σκοποῦ μαθησόμεθα λόγοις . ἄλλοι δὲ᾿ κατ᾿ ἄλλην τὰς περὶ τοῦτο τὸ βιβλίον πραγματείας πεποίηνται , οἱ μὲν αὐτὴν μόνην τὴν λέξιν ἐπὶ τὸ σαφέστερον μεταθεῖναι προθυμηθέντες , ὥσπερ Θεμίστιός τε ὁ εὐφραδῆς καὶ εἴ τις ἄλλος τοιοῦτος,κ οἱ δὲ καὶ τὰς ἐννοίας μέν , αὐτὰς δὲ μόνας ψιλὰς τὰς ὑπὸ τοῦ Ἀριστοτέλους προτεινομένας συντόμως ἀπκκλύπτειν ἐσπούδασαν , ὥσπερ ἐν τῷ κατὰ πεῦσιν καὶ ἀπόκρισιν βιβλίῳ πεποίηκεν ὁ Πορφύριος , ἄλλοι δὲ πρὸς τούτοις καὶ ζητημάτων ἐφήψαντο μετρίως , ὡς ὁ Ἀφροδισιεὺς Ἀλέξανδρος καὶ Ἑρμῖνος καὶ ὅσοι τοιοῦτοι , ὧν καὶ Μάξιμον ἐγὼ τίθημι , τὸν Αἰδεσίου μὲν τοῦ Ἰαμβλιχείου μαθητήν , ἐν δὲ τῷ εἰς τὰς Κατηγορίας ὑπομνήματι πάντα σχεδὸν τῷ Ἀλεξάνδρῳ συνασαντα · τινὲς μέντοι καὶ βαθυτέραις περὶ αὐτὸ διανοίαις κατεχρήσαντο , ὥσπερ ὁ θαυμάσιος Βόηθος . ἄλλοις δὲ ἤρεσεν ἀπορίας μόνας γράψαι πρὸς τὰ λεγόμενα , ὅπερ Λούκιός τε πεποίηκε καὶ μετ’ αὐτὸν Νικόστρατος τὰ τοῦ Λουκίου ὑποβαλλόμενος , σχεδόν τι πρὸς πάντα τὰ εἰρημένα κατὰ τὸ βιβλίον ἐνστάσεις κομίζειν φιλοτιμούμενοι , καὶ οὐδὲ εὐλαβῶς , ἀλλὰ καταφορικῶς μᾶλλον καὶ ἀπηρυθριακότως · πλὴν καὶ τούτοις χάρις , καὶ ὅτι πραγματειώδεις τὰς πολλὰς τῶν αποριῶν προεβάλοντο καὶ ὅτι λύσεώς τε τῶν ἀποριῶν ἀφορμὰς καὶ ἄλλων πολλῶν καὶ καλῶν θεωρημάτων τοῖς μεθ᾿ εαυτοὺς ἐνδεδώκασι . Πλωτῖνος δὲ ὁ μέγας ἐπὶ τούτοις τὰς πραγματειωδεστάτας ἐξετάσεις ἐν B τρισὶν ὅλοις βιβλίοις τοῖς Περὶ τῶν γενῶν τοῦ ὄντος ἐπιγεγραμμένοις τῷ 25 τῶν Κατηγοριῶν βιβλίῳ προσήγαγε . μετὰ δὲ τούτους ο πάντων ἡμῖν τῶν καὶ αἴτιος Πορφύριος ἐξήγησίν τε ἐντελῆ τοῦ βιβλίου καὶ τῶν ἐνστάσεων πασῶ λύσεις οὐκ ἀπόνως ἐν ἑπτὰ βιβλίοις ἐποιήσατο τοῖς Γεδαλείῳ προσφωνηθεῖσι , πολλὰ καὶ τῶν Στωικῶν ἐκεῖ δογμάτων κατὰ τὴν κοινωνίαν τοῦ λόγου προσιστορῶν . μετὰ τοῦτον δὲ ὁ θεῖος Ἰάμβλιχος πολύστιχον καὶ αὐτὸς πραγματείαν εἰς τοῦτο τὸ βιβλίον κατεβάλετο , τὰ μὲν πολλὰ τοῖς Πορφυρίου καὶ ἐπ᾿ αὐτῆς τῆς λέξεως κατακολουθῶν , τινὰ δὲ ἐπικρίνων ἐκείνων καὶ διαρθρῶν ἀκριβέστερον μετὰ τοῦ συστέλλειν τὴν ὡς ἐν σχολαῖς πρὸς τὰς ἐνστάσεις μακρολογίαν , πανταχοῦ δὲ τὴν νοερὰν θεωρίαν ἑκάστῳ σχεδὸν τῶν κεφαλαίων ἐπιτιθεὶς καὶ τι καὶ ἄλλο πρὸς τούτοις χρησιμον τῷ συγγράμματι προστιθείς · Ἀρχύτου γὰρ τοῦ Πυθαγορικοῦ καὶ πρὸ Ἀριστοτέλους τὴν εἰς δέκα τῶν πρώτων γενῶν ποιησαμένου διαίρεσιν ἐν τῷ βεβλίῳ ὃ Περὶ τοῦ παντὸς ἐκεῖνος ἐπίγραψε καὶ τά τε γνωρίσματα αὐτῶν διὰ παραδειγματων ἐναργῶς σαφηνίζοντος καὶ τάξιν ἣν ἔχουσι πρὸς ἄλληλα καὶ τὰς κατ’ εἴδη διαφορὰς ἑκάστου καὶ τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῖς κοινῶς τε καὶ ἰδίως Γ ὑποδεικνύντος αὐτὸς ἐν τοῖς προσήκουσι τόποις τὰ τοῦ Ἀρχύτου παράγων ἐκεῖνά τε νοερῶς συνεσπειραμένα ἐξήπλωσε καὶ τὴν συμφωνίαν τὴν πρὸς αὐτὰ τοῦ Ἀριστοτέλους ἐπέδειξε καὶ εἴ πού τι διάφωνον ἦν ( ὀλίγα δὲ ταῦτα ) , καὶ τοῦτο ὑπ᾿ ὄψιν ἤγαγε τοῖς φιλομαθέσι , μηδὲ τὴν αἰτίαν τῆς διαφωνίας ἀνεξέταστον καταλιμπάνων , εἰκότως , διότι φαίνεται πανταχοῦ τῷ Ἀρχύτᾳ κατακολουθεῖν ὁ Ἀριστοτέλης βουλόμενος . καὶ Δέξιππος δὲ ὁ Ἰαμβλίχειος καὶ αὐτὸς μὲν τὸ τοῦ Ἀριστοτέλους βιβλίον συντόμως ἐξηγήσατο , προηγουμένως δὲ τὰς Πλωτίνου ἀπορίας ὡς ἐν διαλόγῳ προτεινομένας αὐτῷ διαλύειν προτίθεται , οὐδὲν οὐδὲ οὗτος σχεδὸν τοῖς Πορφυρίου καὶ Ἰαμβλίχου προστεθεικώς . Τοσαύτης τοίνυν τῶν κλεινοτάτων ἐν φιλοσοφίᾳ περὶ τὸ τῶν Κατηγοριῶν βιβλίον γενομένης σπουδῆς καταγέλαστος εὐθὺς ἀπ’ ἀρχῆς ἂν δόξαιμι γράψαι τι καὶ αὐτὸς τολμήσας , εἰ μὴ αἰτίαν εὔλογον ἐπιδείξαιμι τοῦ τολμήματος . ἐγὼ γὰρ ἐνέτυχον μὲν καί τισι τῶν εἰρημένων συγγράμμασιν , ἐπιμελέστρον δὲ ὡς οἷός τε ἦν τοῖς Ἰαμβλίχου παρα|κολουθῶν ἀπεγραψάμην , καὶ αὐτῇ πολλαχοῦ τῇ λέξει τοῦ φιλοσόφου χρησάμενος , ὁ δὲ σκοπὸς ἦν μοι τῆς ἀπογραφῆς ἅμα μὲν ὡς ἂν δυναίμην ἐκ τοῦ γράφειν ἀκριβεστέραν τῶν εἰρημένων κατανόησιν προσλαβεῖν , ἅμα δὲ τὸν ὑψηλὸν νοῦν τοῦ ἀνδρὸς καὶ τοῖς πολλοῖς ἄβατον ἐπὶ τὸ σαφέστερόν τε καὶ συμμετρότερον καταγαγεῖν , ἐκ τρίτων δὲ καὶ τὸ πολὺ πλῆθος τῶν πολυειδῶν συγγαμμάτων ἐπ᾿ ἔλαττον ὁπωσοῦν συστεῖλαι , οὐχ οὕτως ὡς ὁ φιλοσοφώτατος Συριανὸς εἰς ἐλάχιστον , ἀλλὰ μετὰ τοῦ μηδὲν ὡς δυνατὸν τῶν ἀναγκαίων παραλιπεῖν . εἰ δέ τι καὶ αὐτὸς ἴσχυσα προσθεῖναι , καὶ ὑπὲρ τούτου τοῖς ἀνδράσι τούτοις μετὰ τοὺς θεοὺς χάρις , ὑφ᾿ ὧν χειραγωγούμενος ἢ ἀπορίαν οὐκ ἀπόβλητον ἢ διάρθρωσιν τῶν εἰρημένων ἀξίαν τινὰ τοῦ λόγου προστέθεικα · συμβουλεύω μέντοι τοῖς ἐντευξομένοις μηδέποτε τῶν Πορφυρίου μάλιστα καὶ Ἰαμβλίχου καταφρονῆσαι συγγραμμάτων ἐπὶ τούτοις τοῖς σχολικοῖς , ἀλλ᾿ εἴπερ ἄρα , ὡς εἰσαγωγῇ καὶ γυμνασίῳ τούτοις χρήσασθαι πρὸς ἀκριβεστέραν τῶν ἐκείνοις τοῖς ἀνδράσιν εἰρημένων κατάληψιν . Ἐπεὶ δὲ πρώτῳ τῶν Ἀριστοτέλους τῷ τῶν Κατηγοριῶν ἐντυγχάνομεν βιβλίῳ , μία δὲ τῶν κατὰ φιλοσοφίαν αἱρέσεών ἐστιν ἡ ᾿Αριστοτέλους Περιπατητικὴ πατητικὴ καλουμένη , ῥητέον πρῶτον , κατὰ πόσους καὶ ποίους τρόπους τάς ὀνομασίας ἔσχον αἱ κατὰ φιλοσοφίαν αἱρέσεις , δεύτερον , τίς ἡ διαίρεσις τῶν ᾿Αριστοτελικῶν συγγραμμάτων , ἵνα καὶ τὸ προκείμενον ὅπου χοροῦ τάξωμεν γένηται δῆλον , τρίτον , πόθεν ἀρκτέον τῶν ᾿Αριστοτέλους συγγραμμάτων , τέταρτον , τί τὸ τέλος ἐστὶν τῆς ᾿Αριστοτέλους φιλοσοφίας , πέμπτον , τίνα τὰ ἄγοντα ἡμᾶς πρὸς τὸ τέλος , ἕκτον , τί τὸ εἶδος τῶν ᾿Αριστοτελικῶν συγγραμμάτων , ἕβδομον , διὰ τί τὴν ἀσάφειαν ἐπετήδευσεν ὁ φιλόσοφος , ὄγδοον , ποῖον δεῖ τὸν ἐξηγητὴν εἶναι τῶν τοιούτων λόγων , ἔνατον , ποῖον δεῖ τὸν ἀκροατὴν παραλαμβάνεσθαι , δέκατον , πόσα δεῖ προλαμβάνειν ἑκάστης Ἀριστοτελικῆς πραγματείας κεφάλαια καὶ ποῖα καὶ διὰ ποίαν αἰτίαν . Αἱ μὲν οὖν κατὰ φιλοσοφίαν αἱρέσεις ἑπταχῶς ὀνομάζονται , ἢ ἀπὸ τοῦ συστησαμένου τὴν αἵρεσιν ὠς Πυθαγόρειοι καὶ Πλατωνικοί , ἢ ἀπὸ τῆς τοῦ αἱρεσιάρχου πατρίδος ὡς Κυργναϊκοῖ οἱ ἀπ᾿ Ἀριστίππου καὶ Μεγαρικοί οἱ ἀπὸ Εὐκλείδου καὶ Ἐλεατικοὶ οἱ ἀπὸ Ξενοφάνους καὶ Παρμενίδου , ἢ ἀπὸ τοῦ τόπου ἐν ᾧ διέτριβον ψιλοσοφοῦντες ὡς Ἀκαδημαϊκοὶ καὶ Στωικοί , ἢ ἀπὸ συμβεβηκυίας ἐνεργείας ὡς Περιπατητικοί , ἢ ἀπὸ τῆς ἐν τῷ φιλοσοφεῖν κρίσεως ὡς Ἐφεκτικοὶ οἱ ἀπὸ Πύρρωνος , ἢ ἀπὸ τοῦ τέλους ὃ προτίθενται τῆς ἑαυτῶν φιλοσοφίας ὡς Ηδονικιί οἱ Ἐπικούρειοι , ἠ ἀπὸ τοῦ εἴδους τῆς ζωῆς ὡς οἱ Κυνικιί · ἄλλο γὰρ τὸ τέλος οὗ στοχάζονται καὶ ἄλλο τὸ εἶδος τῆς ἐπιτηδεύσεως · οὐ γὰρ δι᾿ ἡδονῆς οἱ Ἐπικούρειοι τὴν ἡδονὴν ἐθήρων , ἀλλὰ διὰ πόνων μάλιστα καὶ ἐγκρατείας . Τῶν δὲ Ἀριστοτελικῶν συγγραμάτων τὰ μέν ἐστι μερικά , ὡς αἱ Ἐπῖστολαὶ πρὸς ἕνα τινὰ καὶ περὶ μερικοῦ τινος γεγραμμέναι πράγματος , τὰ δὲ καθόλου , τὰ δὲ καὶ μεταξύ , ὡς αἱ Περὶ ζῴων καὶ φυτῶν ἱστορίαι , οὐ περὶ μερικῶν οὖσαι πάντῃ τινῶν · περὶ γὰρ εἰδῶν εἰσι ζῴων . ἀλλὰ τὰ μὲν μερικὰ καὶ τὰ μέσα μενέτω νῶν ἀδιαίρετα · τῶν δὲ καθόλου τὰ μέν ἐστιν ὑπομνηματικά , ὅσα πρὸς ὑπόμνησιν οἰκείαν καὶ πλείονα βάσανον συνέταξεν ὁ φιλόσοφος , ὧς τὰ μὲν μονοειδὴ ἐστιν , ὡς περὶ ἑνός τινος ὑπομιμνῄσκοντα , τὰ δὲ ποικίλα , ὡς περὶ πλειόνων . δοκεῖ δὲ τὰ ὑπομνηματικὰ μὴ πάντῃ σπουδῆς ἄξια εἶναι · διὸ οὐδὲ πιστοῦται ἀέ αὐτῶν τὰ τοῦ φιλοσόφου δόγματα . ὁ μέντοι Ἀλέξανδρος τὰ ὑπομνηματικὰ καὶ συμπεφορημένα φησὶν εἶναι καὶ μὴ πρὸς ἕνα σκοπὸν ἀναφέρεσθαι · διό καὶ πρὸς ἀντιδιαστολὴν τούτων συνταγματικὰ τὰ ἕτερα λέγεσθαι . τῶν δὲ συνταγματικῶν τὰ μέν ἐστι διαλογικά , τὰ δὲ αὐτοπρόσωπα , καὶ τῶν αὐτοπροσώπων τὰ μέν ἐστιν θεωρητικά , τὰ δὲ πρακτικά , τὰ δὲ ὀργανικά , καὶ τῶν θεωρητικῶν τὰ μὲν θεολογικά , ὡς ἡ Μετὰ τὰ φυσικά , τὰ δὲ φυσιολογικά , ὡς ἡ Φυσικὴ ἀκρόασις καὶ αἱ ἑπόμεναι ταύτῃ πραγματεῖαι , τὰ δὲ μαθηματικά , οἷα γεωμετρικά τε αὐτῷ γέγραπται καὶ μηχανικὰ βιβλία . τῶν δὲ πρακτικῶν τὰ μὲν ἡθικά , ὡς τά τε Νικομάχεια καὶ Εὐδήμεια καὶ τὰ ἐπιγραφόμενα Μεγάλα , τὰ δὲ οἰκονομικά , τὰ δὲ πολιτικά , ὡς οἱ Οἰκονομικοὶ καὶ Πολιτικοὶ ἐπιγεγραμμένοι λόγοι . τῶν δὲ ὀργανικῶν τὰ μὲν περὶ αὐτῆς ἐστιν τῆς ἀποδεικτικῆς μεθόδου , τὰ δὲ περὶ τῶν πρὸ αὐτῆς , ὡς τὰ Πρότερα ἀναλυτικὰ καὶ τὸ Περὶ ἐρμηνείας καὶ αἱ Κατηγορίαι , τὰ δὲ περὶ τῶν τὴν ἀπόδειξιν ὑποδυομένων , ὡς οἱ Τόποι καὶ οἱ Σοφιστικοὶ ἔλεγχοι καὶ αἱ ῾Ρητορικαὶ τέχνα . αὕτη μὲν οὖν ἡ ὁλοσχερεστέρα τῶν Ἀριστοτελικῶν συγγραμμάτων διαίρεσις . Περὶ δὲ τοῦ τρίτου ῥητέον , πόθεν ἄρχεσθαι δεῖ τῶν Ἀριστοτελικῶν συγγραμμάτων · μετὰ γὰρ τὴν διαίρεσιν ἀκόλουθος ὁ περὶ τούτου λόγος . τινὲς μὲν οὖν ἀπὸ τῶν ὀργανικῶν φασιν ἄρχεσθαι δεῖν · ταῦτα γὰρ ἡμῖν ἐμποιεῖ τὸ διακρίνει ἐν μὲν ταῖς πράξεσιν τὰ ἀγαθὰ καὶ κακά , ἐν δὲ ταῖς γνώσεσι τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος , ὥστε καὶ τῶν πρακτικῶν καὶ τῶν γνωστικῶν συγγραμμάτων προηγεῖσθαι χρὴ τὰ τὴν διακριτικὴν ἡμῖν δύναμιν παρεχόμενα . εἰ δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων τεχνῶν φαίνεται προγηουμένη ἡ τῶν ἀργάνων γνῶσις , | οἶον τεκτονικῆς , χαλκευτικῆς , καὶ ἐπὶ ἰστρικῆς δέ , πολλῷ μᾶλλον καὶ ταύτῃ μόνῃ τήν τε ζωὴν ἡμῶν καὶ τὴν γνῶσιν ἐπιτρεπούσης . πῶς οὖν ἄνευ ἀποδείξεως ἢ τοῖς πρακτικοῖς ἢ τοῖς θεωρητικοῖς λόγοις ἐντυγχάνοντες οὐ ταὐτὸν πεισόμεθα τοῖς ἄνευ τοῦ Ἑρμαϊκοῦ μώλυος παρὰ τὴν Κίρκην ἰοῦσι καὶ θελγομένοις ὑπὸ τῶν παρ᾿ ἑκάστοις πιθανῶς λεγομένων ; τινὲς δὲ ἀπὸ τῶν ἠθικῶν προστάττουσι ποιεῖσθαι τὴν ἀρχήν · τὰ γὰρ ὄργανα , φασί , τῶν μέσων ἐστὶν καὶ δυνατὸν αὐτοῖς καὶ εὖ καὶ κακῶς χρῆσθαι · δηλοῦσι δὲ καὶ οἱ πολλοὶ τῶν ῥητόρων καὶ τῶν σοφιστῶν . δεῖν οὖν πρότερον τοῖς χρησομένοις τοῖς ὀργάνοις ζωῆς μετρίως παρεσκευασμένης . οὐ γὰρ τοιαύτη ἐστὶν ἡ τῶν οἰκοδομικῶν καὶ κυβερνητικῶν γνῶσις , οἵα ἡ φιλοσοφίας , ἀλλ᾿ αὕτη ζωτική · δεῖ οὖν πρώτης τῆς ἀπὸ τῶν ἠθικῶν καταρτύσεως , οὐκ ἀποδεικτικῶς , ἀλλ᾿ ὀρθοδοξαστικῶς τὰ ἠθικὰ παραλαμβανόντων ἡμῶν κατὰ τὰς αὐτοφυεῖς περὶ τῶν ὄντων ἐννοίας . ἀλλ᾿ εἰ μὲν τὰ Ἠθικὰ Ἀριστοτέλους κατηχήσεις μόνον ἦσαν παραινετικαὶ καὶ ἀναπόδεικτοι , οἷαι πολλαὶ παρὰ τοῖς πυθαγορείοις ἐλέγοντο , ὀρθῶς εἶχεν ἐν τούτων ἀρχομένους προκαταρτύειν δι᾿ αὐτῶν τὰ ἤθη · εἰ δὲ καὶ ἐκεῖνα μετὰ διαιρέσεων καὶ ἀποδείξεων τῶν ἐπιστημονικωτάτων παραδέδωκεν Ἀριστοτέλης , πῶς ἄνευ τῶν ἀποδεικτικῶν μεθόδων ἰόντες ἐπ᾿ αὐτὰ δυνησόμεθά τι πλέον ἀνύτειν ; μήποτε οὖν δεῖ πάντως ἠθικῆς προκατηχήσεως , ἀλλ᾿ οὐ διὰ τῶν Ἀριστοτέλους Ἠθικῶν παραδιδο - μένης , ἀλλὰ δι᾿ ἀγράφου συνεθισμοῦ καὶ τῶν ἀτέχνων παραινέσεων ἀγράφως τε καὶ ἐγγράφως τὸ ἦθος ἡμῶν ἀπευθυνόντων , καὶ τότε τῆς λογικῆς τε καὶ ἀποδεικτικῆς μεθόδου · καὶ μετ᾿ ἐκείνας τούς τε περὶ ἠθῶν ἐπιστημονικοὺς λόγους καὶ τοὺς τῆς περὶ τῶν ὄντων θεωρίας ἐπιστημονικῶς δυνησόμεθα παραδέχεσθαι . Τέταρτον δὲ ἦν τῶν προβληθέντων τὸ τέλος τῆς Ἀριστοτελικῆς φιλοσοφίας εὑρεῖν · ἐκ τούτου γὰρ καὶ τὸ σεμνὸν αὐτῆς θεασόμεθα . τέλος τοίνυν καὶ τῆς τοῦδε τοῦ ἀνδρὸς φιλοσοφίας κατὰ μὲν τὸ ἦθος ἡ διὰ τῶν ἀρετῶν καὶ γὰρ οἶδεν αὐτὴν ἐπιστημονικῶς καὶ ἐσέφθη καὶ λαμπρᾷ τῇ φωνῇ ἀνεβόησεν “ οὐκ ἀγαθὸν πολυκοιρανίη ” , κοινὸν δὲ ἀμφοῖν τέλος τὸ ἐπιβάλλον ἀνθρώπῳ ἡ τελεωτάτη εὐδαιμονία , πρὸς ἣν οὐδεμίαν ὑπερβολὴν οὐδενὶ τῶν ἄκρως φιλοσοφησάντων καταλέλοιπεν Ἀριστοτέλης , οὐδὲ ἄνθρωπον ἔτι καλεῖν ἀξιῶν , ἀλλὰ θεὸν τὸν εἰς ἐκείνην ἀναδραμόντα · τοιαῦτα γὰρ ἐν τοῖς τελευταίοις τῶν Νικομαχείων ἠθικῶν μεγαληγορεῖ . πρὸς δὲ τὸ τοιοῦτον ἄγει τέλος ἅπαντα τὰ τοῦ φιλοσόφου συγγράμματα , τὰ μὲν τὴν ἀποδεικτικὴν παρασκευάζοντα μέθοδον , τὰ δὲ τὰ ἤθη διὰ τῶν ἀρετῶν κοσμοῦντα , τὰ δὲ τὴν γνῶσιν διὰ τῶν φυσικῶν ἐπὶ τὰ ὑπὲρ φύσιν ἀνάγοντα . Εἶδος δὲ τῆς Ἀριστοτελικῆς ἑρμηνεία τὸ κατὰ τε τὸν νοῦν καὶ τὴν λέξιν συνεστραμμένον καὶ νοερὸν καὶ γοργόν . ἢ γὰρ τὴν λύσιν εὐθὺς ἐπάγει τῇ ἀπορίᾳ ἢ πολλὰς ἐπισυνάπτων ἀπορίας μιᾷ λύσει καὶ ταύτῃ συντόμῳ διαλύει πάσας , οὐδαμοῦ δὲ ἐθέλει τῆς ἐναργείας ἐξίστασθαι . διττῆς δὲ οὔσης ἐναργείας εἰς πίστιν , τῆς μὲν ἀπὸ νοῦ , τῆς δὲ ἀπὸ αἰσθήσεως , τοῖς μετὰ αἰσθήσεως ζῶσιν διαλεγόμενος τὴν ἀπὸ τῆς αἰσθήσεως προτιμᾷ · διὰ καὶ τὸ ἀναγκαστικὸν αὐτοῦ ταῖς ἀποδείξεσιν ὑπάρχει , ὡς καὶ τὸν μὴ πειθόμενον διά τινας οὐκ εὐτυχεῖς προλήψεις ὅμως ἠναγκασμένον ἐπιστομίζεσθαι . πανταχοῦ δὲ ἐθέλει τῆς φύσεως μὴ ἐξίστασθαι , ἀλλὰ καὶ τὰ ὑπὲρ τὴν φύσιν κατὰ τὴν πρὸς τὴν φύσιν θεωρεῖ σχέσιν , ὥσπερ ὁ θεῖος Πλάτων ἀνάπαλιν κατὰ τὸ Πυθαγόρειον ἔθος καὶ τὰ φυσικὰ ἐπισκέπτεται καθὸ τῶν ὑπὲρ φύσιν μετέχουσιν . οὐ μὴν οὐδὲ μύθοις οὐδὲ συμβολικοῖς αἰνίγμασιν , ὡς τῶν πρὸ αὐτοῦ τινες , Ἀριστοτέλης ἐχρήσατο , ἀλλ᾿ ἀντὶ παντὸς ἄλλου παραπετάσματος τὴν ἀσάφειαν προετίμησεν . Ἐζήτει δὲ καὶ ταύτης τὴν αἰτίαν ὁ λόγος κατὰ τὸ ἕβδομον τῶν προβληθέντων καὶ καλῶς εἰς αὐτὴν αὐτοφυῶς ἐμπέπτωκεν . τῶν γὰρ παλαιοτέρων νομιζόντων μὴ δεῖν καὶ τοῖς σκυτοτόμοις τὴν ἑαυτῶν σοφίαν προτιθέναι εἰς πάρεργον ἀντίληψιν διὰ τὴν προφαινομένην σαφήνειαν οἱ μὲν μύθοις , οἱ δὲ συμβόλοις αὐτὴν ἐπέκρυψαν ὡς τοῖς παραπετάσμασιν τὰ ἀπορρητότερα τῶν ἱερῶν . Ἀριστοτέλης δὲ τὴν ἀσάφειαν προετίμησεν , ἴσως μὲν καὶ τὴν ἀόριστον τῶν μύθων καὶ τῶν συμβόλων τὰ τοιαῦτα ) , ἴσως δὲ καὶ γυμναστικωτέραν εἰς ἀγχίνοιαν ὑπολαμβάνων τὴν τοιαύτην ἀσάφειαν . ἔδρασεν δὲ ὅμως ὅπερ ἐβούλετο , τοῖς ῥᾳθύμοις οὐδὲ τὴν μυθικὴν ψυχαγωγίαν προτείνειν ἀξιῶν , ἀλλ᾿ οὕτως αὐτοὺς ἀποσκευαζόμενος , ὡς πάντων ἀσαφέστερος μαρτυρεῖσθαι . ὅτι γὰρ οὐκ ἀσθενείᾳ λόγου τὸ ἀσαφὲς αὐτοῦ τοῖς συγγράμμασιν ἐπεγένετο , ἴσασι μὲν καὶ οἱ μετρίως λόγῳ παρακολουθεῖν δυνάμενοι , ὅτι πολλὴν ἐμφαίνει λεκτικὴν δύναμιν ἡ Ἀριστοτέλους ἑρμηνεία , ὡς δι᾿ ὀλίγων πολλάκις συλλαβῶν παραδιδόναι , ὅσα οὐκ ἄν τις ἐν πολλαῖς περιόδοις ἐδίδαξεν · δῆλον δὲ καὶ ἐξ ὧν ἐν οἷς ἐβουλήθη σαφέστατα ἐδίδαξεν , ὡς ἐν τοῖς Μετεώροις καὶ τοῖς Τοπικοῖς καὶ ταῖς γνησίαις αὐτοῦ Πολιτείαις , ἅπερ διὰ τὸ κοινότερον τῶν θεωρημάτων σαφέστερον ἀπαγγεῖλαι σύνοιδεν . τὸ δὲ δύνασθαι σαφῶς εἰπεῖν δηλοῖ μάλιστα ὁ τῶν Ἐπιστολῶν αὐτοῦ χαρακτὴρ τὸν ἀνὰ χεῖρα διάλογον ὡς ἐπιστολαῖς προσήκει μετ᾿ εὐπερπείας ἐπιστολικὸν καὶ οὐδὲ ἐστίν τις τῶν συνεγωνσμένων Ἀριστοτέλει περὶ τὸν ἐπιστολικὸν χαρακτῆρα προσόμοιος . Τὸν δὲ ἄξιον τῶν Ἀριστοτελικῶν συγγραμμάτων ἐξηγητὴν δεῖ μὴ πάντῃ τῆς ἐκείνου μεγαλονοίας ἀπολείπεσθαι . | δεῖ δὲ καὶ τῶν πανταχοῦ τῷ φιλοσόφῳ σόφῳ γεγραμμένων ἔμπειρον εἶναι καὶ τῆς Ἀριστοτελικῆς συνηθείας ἐπιστήμονα . δεῖ δὲ καὶ κρίσιν ἀδέκαστον ἔχειν , ὡς μηδὲ τὰ καλῶς λεγόμενα κακοσχόλως ἐκδεχόμενον ἀδόκιμα δεικνύναι μηδὲ εἴ τι δέοιτο ἐπιστάσεως , πάντῃ πάντως ἄπταιστον φιλονεικεῖν ἀποδεῖξαι , ὡς εἰς τὴν αἵρεσιν ἑαυτὸν ἐγγράψαντα τοῦ φιλοσόφου . δεῖ δὲ οἶμαι καὶ τῶν πρὸς Πλάτωνα λεγομένων αὐτῷ μὴ πρὸς τὴν λέξιν ἀποβλέποντα μόνον διαφωνίαν τῶν φιλοσόφων καταψηφίζεσθαι , ἀλλ᾿ εἰς τὸν νοῦν ἀφορῶντα τὴν ἐν τοῖς πλείστοις συμφωνίαν αὐτῶν ἀνιχνεύειν . Καὶ τὸν ἀκροατὴν δεῖν καλόν τε εἶναι καὶ σπουδαῖν ἱκανῶς καὶ προὔργου παντὸς ποιεῖσθαι τὴν ἐπὶ πολὺ τῶν Ἀριστοτελικῶν νοημάτων ἐξέτασιν καθ᾿ αὑτόν γε καὶ μετὰ τῶν ὁμοίως φιλομαθῶν . φυλάττεσθαι δὲ χρὴ τὴν ἐριστικὴν φλυαρίαν , εἰς ἣν πολλοὶ τῶν Ἀριστοτέλει συγγινομένων αποπίπτουσιν . τοῦ γὰρ φιλοσόφου τοῖς ἀνελέγκτοις τῆς ἐπιστήμης ὅροις τὰ πάντα ἀποδεικνύναι σπουδάζοντος οἱ περιττῶς σοφοὶ καὶ πρὸς τὰ ἐναγρῆ ἀντιλέγειν ἐθίζονται τὸ ὄμμα τῆς ἑαυτῶν ψυχῆς ἀποτυφλοῦντες , πρὸς οὓς ἀρκεὶ τὸ τοῦ Ἀριστοτέλους εἰπεῖν , ὅτι ἢ αἰσθήσεως ἢ κολάσεως δέονται · εἰ μὲν γάρ μὴ ἐφιστάνοντες φιλονε3ικοῦσιν , αἰσθήσεως · εἰ δὲ ἐφιστάνοντες μέν , ἐπὶ λόγων δὲ δυνάμει φιλοτιμοῦνται , κολάσεως . Δέκατον λοιπὸν ἦν τῶν προτεθέντων , πόσα χρὴ κεφάλαια καὶ τίνα τῶν Ἀριστοτέλους πραγματειῶν προδιαρθροῦσθαι . καὶ ἔστι ταῦτα ὁ σκοπός , τὸ χρήσιμον , ἡ τῆς ἐπιγραφῆς αἰτία , ἡ τάξις τῆς ἀναγνώσεως , εἰ γνήσιον τοῦ φιλοσόφου τὸ βιβλίον , ἡ εἰς τὰ κεφάλαια διαίρεσις · οὐκ ἄτοπον δὲ ἴσως ζητεῖν καὶ ὑπὸ ποῖον μέρος αὐτοῦ τῆς φιλοσοφίας ἀνάγεται . ὁ φὲν γὰρ σκοπὸς ὀρθῶς γωνσθεὶς ὁρίζει καὶ κατευθύνει τὴν διάνοιαν ἡμῶν , ἳνα μὴ ἐπ᾿ ἄλλα καὶ ἄλλα φετρώμεθα μάτηv , ἀλλὰ πρὸς αὐτὸν ὅπαντα ἀναφέρωμεν . τὸ δὲ χρήσιμον προφανὲν συντονωτέρους ἡμᾶς καὶ προθυμοτέρους ἐργάζεται . ἡ δὲ αἰτία τῆς ἐπιγραφῆς , ὅταν σαφὴς οὖσα τυγχάνῃ , οὐκ ἐνοχλεῖ , καὶ E προσαφηνισθεῖσα δὲ βεβαιοῖ τὸν σκοπόν . καὶ τὸ γνήσιον δὲ , ὅπερ , ἐμοὶ δοκεῖ , πρὸ πάντων ἔδει τῶν ἄλλων βασανίζεσθαι , ἀναγκαίως προλαμβάνεται · πάσχομεν γάρ τι καὶ ὑπὸ τῆς τῶν προσώπων δόξης , καὶ οὐκ ἀτόπως , διὰ τὸ μὴ πάντῃ παρεσκευάσθαι πρὸς τὴν τοῦ ἀληθοῦς διάκρισιν , ἀλλ᾿ ἀγαπᾶν ἔν τισι τὸ τοῖς κρείττοσιν ἕπεσθαι . πολλὰ γὰρ ἐγράγη καὶ νόθα βιβλία κατ᾿ ἐκεῖνον μάλιστα τὸν χρόνον , ὅτε πολλοὶ τῶν βασιλέων περὶ τὰς βιβλιοθήκας σπουδάζοντες πολλοῦ χρυσίου τὰ ἀπεξενωμένα τῶν βιβλίων ὠνοῦντο . ἡ δὲ εἰς τὰ κεφάλαια τῶν βιβλίων διαίρεσις οἷον κατ᾿ ἄρθρα τέμνουσα μιμεῖται τὴν ἀνατομικὴν παρὰ τοῖς ἰατροῖς θεωρίαν · ὡς γὰρ ἐκείνη τὴν εἰς τὸ ὅλον τείνουσαν χρείαν ἑκάστου τῶν μορίων διὰ τῆς ἀνατομῆς εὑρίσκει καὶ γνῶσιν ἀκριβεστέραν τοῦ συνθέτου παρέχεται παραγυμνώσασα τὰ ἁπλᾶ , οὕτως καὶ αὕτη διελοῦσα τὸ ὅλον ὑπ᾿ ὄψιν μᾶλλον ἄγει , καὶ τὴν ἑκάστου παρίστησιν χρείαν πρὸς τὸν ὅλον σκοπόν . καὶ τὸ δεὶξαι δὲ ὑπὸ ποῖον ἀνάγεται μέρος τὴν τοῦ μέρους πρὸς τὸ ὅλον παρέχεται σύνταξιν . ιστέον δέ , ὅτι οὐκ ἀεὶ ταῦτα πάντα δεῖται θιαρθρώσεως · πολλάκις γὰρ τὸ χρήσιμον τῷ σκοπῷ συναναφαίνετα καὶ ἡ ἐπιγραφὴ παντὶ δήλη καθέστηκεν , ὡς ἡ Περὶ ψθχῆς , καὶ τὸ γνήσιον οὐκ ἐπὶ πάντων δεῖται κατασκευῆς , ἀλλ᾿ ἐφ᾿ ὦν ἔστιν τις ὅλως ἀντιλογίας ἀφορμή . Ἴδωμεν οὖν καὶ ἐπὶ τοῦ προκειμένου βιβλίου τῶν προβληθέντων κεφαλαίων ἕκαστον . καὶ πρῶτον τίς ὁ σκοπὸς θεωρήσωμεν , ἐπειδὴ καὶ παρὰ τοῖς ἐλλογιμωτάτοις διαμφισβητούμενος φαίνεται . ὅτι μὲν γὰρ περὶ δέκα τινῶν ἁπλῶν ποιεῖται τὸν λόγον , ἅπερ γένη καλοῦσιν ὡς ὁλικώτατα , πρόδηλον . ταῦτα δὲ οἱ μὲν φωνὰς εἶναι λέγουσιν καὶ περὶ φωνῶν ἁπλῶν εἶναι τὸν σκοπόν φασι καὶ ὅτι μέρος ἐστὶ τῆς λογικῆς τὸ πρῶτον · ὡς οὖν τὸ περὶ τῶν προτάσεων βιβλίον περὶ φωνῶν ἐστι συνθέτων , ἀλλ᾿ οὐχὶ περὶ πραγμάτων , οὕτως καὶ τοῦτο περὶ τῶν μερῶν τῆς προτάσεως ὂν περὶ φωνῶν ἂν εἴη . ἔτι δὲ ἀρχόμενος τοῦ λόγου ὁ Ἀριστοτέλης “ τῶν λεγομένων , φησί , τὰ μὲν κατὰ συμπλοκὴν , τὰ δὲ ἄνευ συμπλοκῆς λέγεται ” , καὶ πάλιν “ τῶν κατὰ μηδεμίαν συμπλοκὴν λεγομένων ἕκαστον ἤτοι οὐσίαν σημαίνει ” , ὡς περὶ τῶν φωνῶν οὔσης τῆς προθέσεως τῶν σημαινουσῶν , καὶ μετὰ τὴν τῶν δέκα γενῶν ἀπαρίθμησιν “ ἕκαστον , φησί , τῶν εἰρημένων αὐτὸ μὲν καθ᾿ αὑτὸ ἐν οὐδεμιᾷ καταφάσει λέγεται , τῇ δὲ πρὸς ἄλληλα τούτων συμπλοκῇ κατάφασις γίνεται · ” ἡ γὰρ τῶν φωνῶν συμπλοκὴ γίνεται κατάφασις , ἀλλ᾿ οὐχὶ τῶν πραγμάτων . ἄλλοι δὲ τοῦτον μὲν οὐκ ἀποδέχονται τὸν σκοπόν · οὐ γὰρ φιλοσόφου τὸ περὶ φωνῶν θεωρεῖν , ἀλλὰ γραμματικοῦ μᾶλλον τά τε πάθη καὶ τοὺς σχηματισμοὺς καὶ παρασχηματισμοὺς αὐτῶν καὶ τὰς κυριότητας καὶ τὰς ἰδέας ἐπισκεπτομένου · περὶ δὲ τῶν ὄντων αὐτῶν τῶν ὑπὸ τῶν φωνῶν σημαινομένων εἶναι λέγουσι τὸν σκοπὸν καὶ ταῦτα εἶναι τὰ λεγόμενα . καὶ μάρτυρα καὶ οὗτοι τὸν Ἀριστοτέλη παρέχονται λέγοντα “ τῶν ὄντων τὰ μὲν καθ᾿ ὑποκειμένου τινὸς λέγεται ” , ὡς περὶ τῶν ὄντων οὔσης τῆς διαιρέσεως , καὶ πάλιν “ οὐσία δέ ἐστιν ἡ κυριώτατα καὶ πρώτως καὶ μάλιστα λεγομένη ” , ὥστε περὶ τῆς οὔσης οὐσίς καὶ τῶν ἄλλων τῶν ὄντων ὁ λόγος . ἀλλὰ καὶ τούτοις ἀντίκειται | τὸ τῆς λογικῆς πραγματείς μέρος εἶναι τὸ προκείμενον βιβλίον , περὶ δὲ τῶν ὄντων ᾗ ὄντα ἐστὶν τὴν μετὰ τὰ φυσικὰ καὶ ὅλως τὴν πρώτην πραγματεύσθαι φιλοσοφίαν . ἄλλοι δὲ οὔτε περὶ τῶν σημαινουσῶν φωνῶν οὔτε περὶ τῶν σημαινομένων πραγμάτων εἶναι λέγουσι τὸν σκοπόν , ἀλλὰ περὶ τῶν ἁπλῶν νοημάτων · εἰ γὰρ περὶ τῶν δέκα γενῶν ὁ λόγος ἐν τούτοις , ταῦτα δὲ ὕστερον καὶ ἐννοηματικά , περὶ νοημάτων ἂν εἴη ὁ λόγος · ὅτι δὴ περὶ τῶν λεγομένων ἐστίν , σαφῶς εἶπεν ὁ Ἀριστοτέλης , τὰ δὲ λεγόμενα καὶ λεκτὰ τὰ νοήματά ἐστιν , ὡς καὶ τοῖς Στωικοῖς ἐδόκει . ἔδει δὲ τοὺτους ἐννοεῖν , ὅτι τὸ περὶ νοημάτων καθὸ νοήματα λέγειν οὐ λογικῆς , ἀλλὰ ἦς περὶ ψυχῆς ἐστιν πραγματείας . ἀλλὰ τούτων μὲν ἕκαστος ἀτελῶς ἀντελάβετο τοῦ σκοποῦ · διὸ καὶ πάντες τὸν Άριστοτέλη μαρτύρονται ὡς μερικῶς ἀληθεύοντες καὶ κατηγοροῦσιν ἀλλήλων εἰκότα καὶ αὐτοὶ πάλιν εὐθύνονται δικαίως . ἴδωμεν δὲ καὶ τοὺς τελεώτερον ἀντιλαμβανομένους , ὧν ἐν πρώτοις κατ᾿ ἐμήν ἐστιν γνώμην ὁ Ἀφροδισιεὺς Ἀλέξανδρος , ἀρχὴν λέγων εἶναι τῆς λογικῆς πραγματείας τοῦτο τὸ βιβλίον , “ ἐπειδὴ , φησίν , ὁ λόγος σημαίνει τῷ τὰ μόρια αὐτῷ τὰ πρῶτα σημαίωειν · τίνα δὲ ἐστιν τὰ ὑπὸ τῶν πρώτων καὶ ἁπλῶν μορίων τοῦ λόγου σημαινόμενα νοήματα βουλόμενος δηλῶσαι διαιρεῖ τὸ ὂν οὐκ εἰς τὰ καθ᾿ ἕικαστα ( / απερίληπτα γὰρ ταῦτα καὶ ἄγνωστα διὰ τε τὸ πλῆθος καὶ τὴν παντοίαν μεταβολήν ) , ἀλλ᾿ εἰς τὰ ἀνωτάτω γένη τὰ δέκα ταῦτα , ἅπερ κατηγορίας ἐκάλεσεν,κ ὡςκ γενικώτατα καὶ αὐτὰ μὲν μηδενὶ ὐποκείμενα , κατηγορούμενα δὲ τῶν ἄλλων , ὥστε περὶ τῶν ἁπλῶν καὶ γενικωτάτων τοῦ λόγου μορίων εἶναι τὸν σκοπὸν τῶν τὰ απλᾶ πράγματα σημαινόντων καὶ τὰ περὶ τῶν ἁπλῶν πραγμάτων ἁπλᾶ νοήματα ” . τῆς δὲ αὐτῆς ἐγένετο δόξης καὶ ὁ Αἰγαῖος Ἀλέξανδρος . ὁ δἐ Πορφύριος σκοπὸν εἶναι τοῦ βιβλίου φησὶν ἔν τε τῷ πρὸς Γεδάλειον καὶ ἐν τῷ κατὰ πεῦσιν καὶ ἀπόκρισιν περὶ τῶν κατηγορου μένων · αὗται δέ εἰσιν αἱ ἁπλαῖ φωναὶ αἱ σημαντικαὶ τῶν πραγμάντων , καθὸ σημαντικαὶ εἰσιν , ἀλλ᾿ οὑ καθὸ λέξεις ἁπλῶς . καθ[ο μὲν γὰρ λέξεις , ἄλλας εχουσι πραγματείας , ἂς ἐν τῷ Περὶ τῶν τοῦ λόγου στοιχείων ὅ τε Θεόφραστος ἀνακινεῖ καὶ οἱ περὶ αὐτὸν γεγραφότες οἷον πότερον ὄνομα καὶ ῥῆμα τοῦ λόγου στοισχεῖα ἢ καὶ ἄρθρα καὶ σύνδεσμοι καὶκ ἄλλα τινά ( λέξεως δὲ καὶ ταῦτα μέρη , λόγου δὲ ὅνομα καὶ ῥῆμα ) , καὶ τις ἡ κυρία λέξις , τὶς δὲ ἡ μεταφορικήμ , καὶ τίνα τὰ πάθη αὐτῆς , οἶον τί ἀποκοπή , τί ἀφαίρεσις , τίνες αἱ ἁπλαῖ , τίνες αἱ σύνθετοι , τίνες οἱ ὑποσύνθετοι καὶ ὅσα τοιαῦτα , καὶ ὅσα περὶ ἰδεῶν εἴρηται , τί τὸ σαφὲς ἐν ταῖς λέξεσιν , τί τὸ μεγαλοπεπές , τί τὸ ἡδὺ καὶ πιθανόν · καθὸ μέντοι σημαντική ἐστιν ἡ λέξις , κατὰ τὰ γὲνη τῶν ὄντων ἀφορίζεται . καὶ ἡ μὲν λέξις κατηγορία λέγεται ὡς κατὰ τοῦ πράγματος ἀγορευομένη , τὸ δὲ πεᾶγμα κατηγόρημα . τῆς οὖν κατηγορίας ἤτοι πράγματος ὄντος μετὰ τῆς σημαινούσης αὐτὸ λέξεως ἢ τῆς σημαντικῆς λέξεως , καθόσον ἐστὶν σημαντική , ἑκατέρως ἔχεται καὶ τῶν πραγμάτων ἡ κατηγορία . ἀπείρων δὲ ὄντων τῶν κατὰ μέρος καὶ ἀκαταλήπτων , εἰς δέκα γένη τὰ ἄπειρα ἀνηγαγεν ὁ Ἀριστοτέλης , τὰς μὲν οὐσίας πάσας εἰς μίαν συνελὼν τὴν ἀνωτάτω οὐσίαν , ἧς ἐστι καὶ λέξις σημαντικὴ αὐτὴ ἡ οὐσία σύμβολον οὖσα τῆς ἐν τοῖς οὖσιν οὐσίας , εἴτε ὑποστάσεως οὔσης εἴτε ἄχρι ἐπινοίας ὑφεστώσης · οὐδὲν γὰρ τοῦτο τῇ κατηγορίᾳ διενήνοχεν · οὐ γὰρ καθὸ ἐν ὑποστάσει ἐστὶ τὰ πράγματα δηλοῦται ὑπὸ τῆς κατηγορίας , ἀλλὰ καθὸ ἀπινοεῖται ἤτοι ὄντα ἢ ὡς ὄντα . ὁμοίως δὲ καὶ τῶν καθ᾿ ἕκαστα ποσῶν ἐπὶ τὸ γενικώτατον ποσὸν ἀναγομένων ἄλλη γίνεται κατηγορία , ἡ ἀνωτάτω λέξις τοῦ ποσοῦ , κατὰ τοῦ ἀνωτάτω πράγματος ἀγορευομένη . οὕτως δὲ καὶ τὸ ποιόν . ἕτερον δέ τι γένος ἐστὶν τὸ πρὸς τι , ὑφ᾿ ὃ πάντα ἀνάγεται τὰ πρὸς ἄλλο τί πως ἔχοντα , καὶ κατηγορία ἄλλη τῆς πρὸς τι λέξεως , ὑφ᾿ ἣν τὸ διπλάσιον τὸ ἣμισυ , δοῦλος δεσπότης , πατὴρ υἱὸς καὶ τὰ τοιαῦτα . τὸ δὲ καθῆσθαι καὶ ἑσταναι καὶ κατακεῖσθαι ἄλλο γένος ποιεῖ τὸ κεῖσθαι . τὸ δὲ ἠμφιέσθαι καὶ ὡπλίσθαι ὑπὸ τὸ ἔχειν ἀνάγεται , τὸ δὲ ἐν Λυκείῳ καὶ ἐν Ἀκαδημίᾳ ὑφ᾿ ἓν γένος τὸ ποῦ . καὶ τὸ ποτὲ γένος ἐστὶν ἄλλο περιέχον τὰ τοῦ χρόνου εἴδη καὶ μέρη . τὸ δὲ τέμνειν καὶ καίειν εἰς τὸ ποιεῖν , ὥσπερ τὸ τέμνεσθαι καὶ καίεσθαι εἰς τὸ πάσχειν . προστίθησιν δὲ καὶ τὰ τοῦ Βοήθου ὁ Πορφύριος πολλῆς ἀγχινοίας γέμοντα καὶ εἰς τὸ αὐτὸ τείνοντα τοῖς εἰρημένοις . λέγει γὰρ καὶ ἐκεῖνος , ὅτι κατὰ μὲν τὸ ὄνομα καὶ τὸ ῥῆμα ἡ διαίρεσις εἰς τὰ τοῦ λόγου γίνεται στοιχεῖα , κατὰ δὲ τὰς κατηγορίας ἡ διαίρεσις γίνεται , καθὸ σχέσιν ἔχουσιν αἱ λέξεις πρὸς τὰ ὄντα , σημαντικαὶ τούτων οὖσαι . “ διό , φησίν , οἱ σύνδεσμοι ἐν μὲν τῇ λέξει εὑρίσκονται , τῶν δὲ κατηγοριῶν ἐκπίπτουσιν · οὐδὲν γὰρ τῶν ὄντων δηλοῦσιν , οὔτε οὐσίαν οὔτε ποιὸν οὔτε ἄλλο τι τοιοῦτον ” . δῆλον οὖν τῶν εἰρημένων , ὅτι οὔτε περὶ φωνῶν ψιλῶν οὔτε περὶ αὐτῶν τῶν ὄντων ᾗ ὄντα ἐστὶν οὔτε περὶ τῶν νοημάτων μόνων οἱ ἄνδρες οὖτοι τὸν σκοπὸν ἀφορίζονται , ἀλλὰ περὶ φωνῶν μὲν ἁπλῶν καὶ λέξεων , διότι λογικῆς ἐστι πραγματείας προοίμιον , καθὸ δὲ σημαντικαὶ τῶν ὄντων εἰσὶ τῶν πρώτων καὶ ἁπλῶν , ἀλλ᾿ οὐ καθὸ παρασχηματίζονται ἢ συσχηματίζονται ἢ πάθη τοιάδε ἀναδέχονται καὶ ἰδέας ἔχου|σι τοιάσδε , ἅπερ ἡ περὶ τῶν λέξεων ὡς λέξεων ἐπίσκεψις πολυπραγμονεῖ . δῆλον δὲ ὅτι , εἰ περὶ τῶν λέξεων , καθὸ σημαίνουσιν , ἀνάγκη καὶ τὰ πράγματα συν ηρτῆσθαι τὰ σημαινόμενα καὶ τὰ νοήματα τὰ κατὰ τὰς σημασίας γινόμενα . διὸ καὶ τί σημαίνει ἑκάστη λέξις ἀναδιδάσκει καὶ τὰ πράγματα καθ᾿ Ἱκάστην κατηγορίαν διορίζεται καὶ τῇ διαιρέσει τῇ αὐτῇ χρῆται καὶ ἐνταῦθα , ὅπου περὶ τῶν σημαντικῶν λέξεών ἐστιν προηγουμένως ὁ σκοπός , καὶ ἐν τῇ Μετὰ τὰ φυσικά , ὅπου περὶ τῶν ὄντων ᾗ ὄντα διδάσκει · παραπλησίως δὲ καὶ ἐν τοῖς λογικοῖς , οἷον ἐν τοῖς Τοπικοῖς , καὶ ἐν τοῖς Νικομαχείοις ἠθικοῖς καὶ ἐν ταῖς ἄλλαις πραγματείαις τῇ εἰς τὰ δέκα ταύτῃ χρῆται διαιρέσει τῶν πρώτων γενῶν , ὡς πανταχοῦ μὲν τῆς αὐτῆς ὂὔσης διαιρέσεως , ἀλλ᾿ ἐνταῦθα μὲν οἰκείως τῇ λογικῇ πραγματείᾳ κατὰ τὰς σημαντικὰς λέξεις λαμβανομένης , ἀλλαχοῦ δὲ οἰκείως τῇ περὶ τῶν ὄντων θεωρίᾳ κατὰ τὴν τῶν ὄντων ὑπόστασιν , οὔτε τῶν σημαvτικῶv λέξεων πάντῃ κεχωρισμένων της τῶν οντων φυσεως οὐτε τῶν οντων απηρτημενων τῶν σημαινειν αὐτα πεφυκότων ὀνομάτων , ἀλλ᾿ οὐδὲ τῶν νοημάτων ἔξω τῆς ἀμφοῖν ὄντων φύσεως · ἓν γὰρ ὄντα πρότερον τὰ τρία ταῦτα διεκρίθησαν ὕστερον . ὁ μὲν γὰρ νοῦς αὐτὰ τὰ πράγματα ὢv καὶ αὐτὴ ἡ νόησις ταὐτὸν ἔχει τά τε ὄντα καὶ τὰ τῶν ὄντων νοήματα διὰ τὴν ἀδιάκριτον ἕνωσιν , καὶ φωνῆς ἐκεῖ οὐδὲν χρεία · ψυχὴ δὲ πρὸς μὲν νοῦν ἐστραμμένη τὰ αὐτὰ δευτέρως ἔχει , ὅτε καὶ γεννητικούς , ἀλλ᾿ οὐ γνωστικοὺς μόνον ἔχει τοὺς ἐν αὐτῇ λόγους , ἀποστᾶσα δὲ ἐκεῖθεν καὶ τοὺς ἐν αὐτῇ λόγους τῶν ὄντων χωρίσασα καὶ διὰ τοῦτο εἰκόνας αὐτοὺς ἀντὶ τῶν πρωτοτύπων ποιήσασα διέστησεν ἀπὸ τῶν πραγμάτων τὴν νόησιν , καὶ τοσύτῳ μᾶλλον , ὅσῳ καὶ τῆς πρὸς τὸν νοῦν ὁμοιότητος ἀπέστη , καὶ λοιπὸν ἀγαπᾷ σύμφωνα τοῖς πράγμασιν προβάλλεσθαι τὰ νοήματα . πεσοῦσα δὲ εἰς γένεσιν καὶ λήθης ἀναπλησθεῖσα ἐδεήθη μὲν ὄψεως , ἐδεήθη δὲ ἀκοῆς πρὸς ἀνάμνησιν · δεῖται γὰρ τοῦ ἤδη τεθεαμένου τὴν ἀλήθειαν διὰ φωνῆς ἀπὸ τῆς ἐννοίας προφερομένης κινοῦντος καὶ τὴν ἐν αὐτῇ τέως ἀπεψυγμένην ἔννοιαν · καὶ οὕτως ἡ τῆς φωνῆς ἐγένετο χρεία προσεχῶς μὲν τοῖς νοήμασιν ἐξομοιοῦσθαι σπευδούσης , δι᾿ ἐκείνων δὲ καὶ τοῖς πράγμασιν ἐφαρμοττούσης καὶ συμφυομένης πρὸς αὐτά , ἵνα μὴ μάτηρ αἱ φωναὶ λέγοιντο ὥσπερ ἡ βλίτυρι , ἀλλὰ κινοῖεν ἐν τῷ ἀκούοντι τὰς ὁμοίας ταῖς κινητικαῖς νοήσεσιν . ἀπὸ γὰρ νοήσεων προϊοῦσαι νοήσεις καὶ αὐταὶ κινοῦσι προσεχῶς καὶ συνάπτουσι τὰς τοῦ μανθάνοντος ταῖς τοῦ διδάσκοντος , μεσότητες ἀμφοῖν γινόμεναι . αἱ δὲ νοήσεις οἰκείως κινηθεῖσαι ἐφαρμόττουσι τοῖς πράγμασιν , καὶ οὕτως γίνεται ἡ τῶν ὄντων γνῶσις καὶ ὁ αὐτοφυὴς ἔρως τῆς ψυχῆς ἀποπίμπλαται . καὶ ἔστιν ἡ φωνὴ πέρας τῆς ψυχικῆς ἐνεργείας , τῶν δὲ περάτων ἐστὶν τὸ ἐπιστρέιν εἰς τὰς ἀρχά · διὸ καὶ ἡ φωνὴ τὰς ἀποστάσας ἀπὸ νοῦ καὶ τῶν ὄντων ψυχὰς καὶ διακριθείσας ἀλλήλων συνάγει τε εἰς ὁμόνοιαν καὶ τοῖς πράγμασιν συναρμόζειν ποιεῖ καὶ πρὸς νοῦν ἀναπέμπει καὶ παρασκευάζει μὴ μόνον ἀφώνους ἐθέλειν εἶναι , ἀλλὰ μηδὲ ἐννοίας τῶν πραγμάτων ἑτέρας ἔχειν . 10 οὕτως οὖν τὰ ἡμωμένως ἐν τῷ νῷ προειλημμένα ἐμέρισεν ἡ ψυχή , μετὰ μέντοι τοῦ φυλάξαι καὶ ἐν τῇ διαιρέσει τὴν ἀλληλουχίαν . ἔστιν οὖν ἐκ τῶν εἰρημένων δῆλον , ὅτι ἐστὶν μὲν ὁ σκοπὸς οἰκεῖος τῇ λογικῇ πραγματείᾳ περὶ τῶν ἁπλῶν καὶ πρώτων καὶ γενικῶν φωνῶν , καθὸ σημαντικαὶ τῶν ὄντων εἰσίν , συνδιδάσκεται δὲ πάντως καὶ τὰ σημαινόμενα ὑπ᾿ αὐτῶν πράγματα 15 καὶ τὰ νοήματα , καθὸ σημαίνεται τὰ πράγματα ὑπὸ τῶν φωνῶν . καὶ ταῦτα καὶ τοῖς Ἀλεξάνδροις καὶ Ἑρμίνῳ καὶ Βοήθῳ καὶ Πορφυρίῳ δοκεῖ καὶ ὁ θεῖος Ἰάμβλιχος ἐπιχηφίζει καὶ Συριανὸς σαφηνίζει καὶ οἱ ἡμέτεροι διδάσκαλοι ἀποδέχονται . ἀλλ᾿ ἐπεὶ δέδεικται περὶ φωνῶν ὁ σκοπός , τῶν δὲ φωνῶν αἱ μέν εἰσιν ἁπλαῖ , αἱ δὲ σύνθετοι , περὶ τῶν ἁπλῶν ἐστι φωνῶν τῶν πρώτων καὶ τὰ πρῶτα καὶ γενικώτατα τῶν ὄντων σημαινουσῶν διὰ μέσων τῶν ἁπλῶν καὶ πρώτων νοημάτων . τὰ δὲ ἁπλᾶ εἰς δεκάδα συνήγαγον οἱ Πυθαγόρειοι , ὡς Ἀρχύτας , ᾧ καὶ Πλάτων συγγέγονεν , ὡς ἐν τῷ Περὶ τῶν καθόλου λόγων ἐδίδαξεν βιβλίῳ , ᾧ καὶ Ἀριστοτέληςκολούθησεν καὶ μέχρι τῶν ὀνομάτων , κατὰ τοσοῦτον μόνον , ὡς δοκεῖ τισι , παραλλάξας , καθόσον τὸ ἓν αὐτὸς οὐ προσλογίζεται τὸ τῶν δέκα περικτικὸν καὶ τὸ κατὰ φύσιν τῶν ὀνμάτων ἀπογινώσκει . Χρήσιμος δὲ ἡ τούτων διδασκαλία πρός τε τῆν τῆς ὅλης φιλοσοφίας καὶ πρὸς τὴν τῆς λογικῆς πραγματείας εἰσαγωγήν . δῆλον γὰρ ὅτι τὰ ἁπλᾶ πρὸς στοιχείωσίν ἐστιν ἐπιτήδεια . διὸ καὶ ὁ γεωμέτρης ἀπὸ τῶν ἁπλουστέρων ἀρχόμενος περὶ τριγώνων πρώτων καὶ τετραγώνων ἐφεξῆς διδάσκει καὶ τότε περὶ πενταγώνων καὶ τῶν ἐφεξῆς πολυγώνων , καὶ οἱ περὶ τοῦ ἀριθμοῦ ἐσπουδακότες τί ἄρτιον καὶ τί περιττὸν καὶ οὕτως τί ἀρτιοπέρισσον ἢ περισσάρτιον . πρὸς δὲ τὴν λογικὴν πραγματείαν ὅτι χρήσιμος ἡ ἀπὸ τῶν ἁπλουστάτων λέξεων ἀρχή , φανερὸν ἐντεῦθεν . ἡ θεωρία καὶ ἡ πρᾶξις ἀνάπαλιν ὁδεύουσιν · καὶ γὰρ ἡ μὲν θεωρία ἀπὸ τοῦ τέλους ἀρξαμένη ὁδῷ πρόεισιν ἐπὶ τὴν ἀρχήν , ἡ δὲ πρᾶξις ἀπὸ τῆς ἀρχῆς ἐπὶ τὸ τέλος ὁδεύει , ὡς ἐπὶ οἰκίας · ἡ μὲν γὰρ θεωρία αὐτῆς τὴν χρείαν εὐθὺς ἐννοεῖ , δι᾿ ἥν ἐστιν οἰκία , ὅτι διὰ σκέπην ἀνέμων καὶ ὄμβρων καὶ καύματος , καὶ ἀρξάμενος ἀπὸ τοῦ τέλους καὶ ὅπως ἂν τοῦτο περιγένοιτο θεωρῶν εὑρίσκει ὅτι σκέπην ἄνευ τοίχων ἐπικεῖσθαι ἀδύνατον , τοὺς δὲ τοίχους ἄνευ θεμελίων οὐχ οἷόν τε ἱδρῦσθαι , ἀλλ᾿ οὐδὲ τούτους καταβληθῆναι πρὸ τοῦ τὴν | γῆν ὀρυχθῆναι , καὶ ἐνταῦθα κατέληξεν , ὅθεν ἡ πρᾶξις ἀρξαμένη πρῶτον μὲν ὀρύττει τὴν γῆν , εἶτα τοῦ θεμελίους καταβάλλεται καὶ τούτοις ἐποικοδομεῖ τοὺς τοίχους καὶ τελευταίαν τὴν ὀροφὴν ἐπιτίθησιν . κἀνταῦθα τούνυν μοι τὸ ὅμοιον παραφύλαττε · ὡς γὰρ τῆς οἰκίας δεόμεθα κωλυούσης τὴν ἀπ’ ἀνέμων καὶ ὄμβρων καὶ καύματος γινομένην φθοράν , οὕτω καὶ τῆς ἀποδείξεως δεόμεθα κωλυούσης τήν τε ἀπὸ τοῦ ψεύδους ἐν τῇ θεωρίᾳ καὶ τὴν ἀπὸ τοῦ κακοῦ ἐν τῇ πράξει κυρίως ἂν καλουμένην φθοράν . καὶ γὰρ ὥσπερ ἐπὶ τῆς θεωρίας ἀντίκειται τῷ ἀληθεῖ τὸ ψεῦδος , οὕτω καὶ ἐν τῇ πρακτικῇ φιλοσοφία̣ ἀντίκειται τῷ ἀγαθῷ τὸ κακόν , καὶ δεόμεθά τινος ὀργάνου τοῦ διακρίνοντος αὐτά , ἵνα μὴ τοῖς ψεύδεσιν ἀντὶ τῶν ἀληθῶν καὶ τοῖς κακοῖς ἀντὶ τῶν ἀγαθῶν περιπίπτωμεν . τοῦτο τέ ἐστιν ἡ ἀπόδειξις , τὸ κριτήριον ἑκάστου τὸ μὴ συγχωροῦν διά τι ἀμυδρὸν ἴσως ἴχνος τοῦ ἀληθοῦς ἢ τοῦ ἀγαθοῦ ἀπατᾶν , ἀλλὰ γυμνοῦν πάντα καὶ βασανίζον . ὥσπερ οὖν τὴν οἰκίαν ὅπως ἂν γένοιτο σκοποῦντες ἐπὶ τὴν ὄρυξιν τῆς γῆς καταλήγομεν , οὕτως καὶ τῆς ἀποδείξεως τὴv γένεσιν σκοποῦντες , ἐπειδὴ ἡ ἀπόδειξις λέγει , τί τίνι ὑπάρχει καὶ τί τίνι οὐχ ὑπάρχει , οὐχ ἁπλῶς , ἀλλὰ καὶ τὴν αἰτίαν προστιθεῖσα , διὰ τί ὑπάρχει ἢ οὐχ ὑπάρχει , δῆλον ὅτι οὐκ ἔστιν ἁπλοῦς λόγος , ἀλλὰ συλλογὴ πλειόνων τοῦ τε ὑπάρχοντος καὶ ᾧ ὑπάρχει καὶ τῆς αἰτίας εἰς δύο τοὐλάχιστον προτάσεις συναγομένων . ὁ γὰρ δεικνὺς ὅτι ἡ ψυχὴ ἀθάνατος διὰ μέσου τοῦ αὐτοκινήτου λέγει οὕτως · ἡ ψυχὴ αὐτοκίνητος , τὸ αὐτοκίνητον ἀθάνατον · καὶ οὕτως ἐπάγει τὸ συμπέρασμα , ὅτι ἡ ψυχὴ ἀθάνατος . συλλογισμὸς οὖν ἀποδεικτικός ἐστιν ἡ ἀπόδειξις . πῶς δὲ ἂν μάθοιμεν τὸv ἀποδεικτικὸν συλλογισμὸν μὴ τὸv ἁπλῶς συλλογισμὸν προμαθόντες ; οὐδὲ γὰρ γράφειν τόνδε τὸν τύπον ἢ τόνδε δυνησόμεθα μὴ ἁπλῶς γράφειν μαθόντες . τὸν δὲ ἁπλῶς συλλογισμὸν πῶς ἔστιν μαθεῖν , εἰ μὴ τὰ ἐξ ὧν συνέστηκεν μάθοιμεν ; αὗται δέ εἰσιν αἱ προτάσεις . ἀλλὰ καὶ αὗται ἐξ ὀνομάτων εἰσὶ καὶ ῥγμάτων , τῶν μὲν ὑποκειμένων , τῶν δὲ κατηγορουμένων . δεῖ οὖν καὶ τῆς τούτων γνώσεως . καὶ οὐδὲ μέχρι τούτων ἔχει τέλος ἡ ἀνάλυσις · προηγεῖται γὰρ καὶ τούτων ἡ τῶν ἁπλῶν φωνῶν θεωρία , καθ᾿ ἣν πάντα ὀνόματά ἐστιv , διότι ἡ πρώτη θέσις τῶν φωνῶν ὡς ονομάτων ἐστίν · δεηθέντες γὰρ οἱ ἄνθρωποι σημαίνειν ἀλλήλοις τὰ πράγματα διὰ τὸ τῆς κοινῆς ἀποστῆναι νοήσεως ἔθεντο τῷδε μὲν ὄνομα σῶμα , τῷδε δὲ δεξιόν , καὶ ἄλλῳ ποιεῖν ἢ πάσχειν , οὔπω διαφορᾶς οὔσης , καθ᾿ ἣν τὰ μὲν ὑπόκειται , τὰ δὲ κατηγορεπῖται καὶ τὰ μὲν προσσημαίνει χρόνον , τὰ δὲ οὔ . προηγεῖται οὖν ἡ τῶν ἁπλῶν φωνῶν θεωρίαν , καὶ ἀπὸ ταύτης ἀρκτέον τῷ τὴν απόδειξιν δημιουργοῦντι . εἰκότως οὖν ἀπὸ τῶν Κατηγοριῶν ἀρχόμεθα , ἐπειδὴ δι᾿ αὐτῶν εἴς τε τὸν σημαντικὸν λόγον καὶ εἰς τὰ σημαινόμενα πράγματα εἰσαγόμεθα ἀπò ἁπλουστέρων ἐπὶ συνθετώτερα . μετὰ γὰρ τὰς ἁπλᾶς φωνὰς τί ὄνομα καὶ τί ῥῆμα μανθάνομεν , ἔπειτα τί κατάφασις καὶ τί ἀπόφασις καὶ τίνες αἱ τούτων διαφοραί , ἅπερ ἐν τῷ Περὶ ἑρμηνείας διδασκόμεθα , εἶτα τί ὅρος καὶ τί πρότασις καὶ συλλογισμὸς καὶ τίνα τὰ τῶν συλλογισμῶν εἴδη καὶ πόσα καθ᾿ ἕκαστον σχήματα καὶ καθ᾿ ἕκαστον σχῆμα πόσοι γίνονται τρόποι , ἅπερ διὰ τῶν Προτέρων ἀναλυτικῶν διδασκόμεθα · καὶ οὕτως εἰς τὴν ἀποδεικτικὴν ἐρχόμεθα πραγματείαν , ἣν Ὑστέρων ἀναλυτικῶν ὁ᾿ Ἀριστοτέλης ἐπέγραψεν . εἰκότως οὖν ἀπὸ τοῦ τῶν Κατηγοριῶν βιβλίου καὶ τῆς λογικῆς πραγματείας καὶ τῆς ὅλης ἀρχόμεθα φιλοσοφίας , καὶ ἔχομεν ἐκ τῶν εἰρημένων καὶ τὴν τάξιν τῆς ἀναγνώσεως τοῦ προκειμένου βιβλίου παραδιδομένην . Ἀλλὰ καὶ τίς ἡ τῆς ἐπιγραφῆς αἰτία ζητεῖν ἄξιον , πρῶτον δέ , κατὰ πόσους ἐπιγέγραπται τρόπους , καὶ τίς τῶν ἐπιγραφῶν ἡ δοκιμωτέρα . καὶ γὰρ οἱ μὲν Πρὸ τῶν τοπικῶν ἐπέγραψαν τὸ βιβλίον , οἱ δὲ Περὶ τῶν γενῶν τοῦ ὄντος , ἄλλοι δὲ Περὶ τῶν δέκα γενῶν , ἄλλοι δὲ Κατηγορίαι δέκα , ἄλλοι δὲ Κατηγορίαι , ὥσπερ καὶ νῦν ἔτι φέρεται . ἀλλ᾿ οἱ μὲν Πρὸ τῶν τοπικῶν ἐπιγράψαντες Γ καὶ ταύτην τῷ βιβλίῳ τὴν τάξιν ἀποδιδόντες ἄτοποι · οὐ γὰρ τῶν τοπικῶν προηγεῖται μόνων , ἀλλ᾿ ἐν μὲν τοῖς λογικοῖς τῆς τε συλλογιστικῆς ἤτοι ἀναλυτικῆς πάσης θεωρίας καὶ τῆς περὶ προτάσεων , ἣν Περὶ ἑρμηνείας ἐπιγράφουσιν , ἐν δὲ τῇ περὶ τῶν ὄντων θεωρίᾳ πάσης ἡγεῖται φιλοσοφίας ἡ τῶν ἁπλῶν παράδοσις , ἅτε περὶ τῶν στοιχειωδεστάτων διδάσκουσα . ἐπειδὴ δὲ οὐχ ὁ τυχών ἐστιν ἀνὴρ ὁ μετὰ τὰς Κατηγορίας εὐθὺς τὰ Τοπικὰ τάξας βιβλία , ἀλλὰ Ἄδραστος ὁ Ἀφροδισιεύς , ἀνὴρ τῶν γνησίων Περιπατητικῶν γεγονώς , ἐν τῷ Περὶ τῆς τάξεως τῆς Ἀριστοτέλους φιλοσοφίας μετὰ τὸ τῶν Κατηγοριῶν βιβίον τὰ Τοπικὰ βούλεται τετάχθαι , τίνα ἂν ἔχοι κἂν πιθανὴν αἰτίαν ἀνδρὸς ἐλλογίμου κρίσις ; ἢ ὅτι προηγεῖσθαι μὲν δεῖ πάντως τὴν τῶν ἁπλῶν φωνῶν γνῶσιν διὰ τοῦ τῶν Κατηγοριῶν βιβλίου , πρὸ δὲ τῆς ἀποδεικτικῆς μεθόδου καὶ τῶν ἀναγκαίως αὐτῆς προγηουμένων συλλογισμῶν καὶ προτάσεως τὴν ἐξ ἐνδόξων καὶ πιθανῶν συλλογιζομένην παραδίδωσιν μέθοδον . διὸ ἐπειδὴ κατὰ συλλογισμόν καὶ αὕτη πρόεισιν , προδιδάσκει καὶ ἐπὶ ταύτης , τί ἐστι κοινὸς συλλογισμός , ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν Προτέρων ἀναλυτικῶν . εἰ γὰρ ἀπὸ τῶν ἐνδόξων ἐπὶ τὰ ἀποδεικτικὰ καὶ ἀπὸ τῶν πιθανῶν ἐπὶ τὰ πάντως ἀληθῆ προϊέναι χρή , εἰκότως , φαίη ἂν Ἄδραστος , ἡ τοπικὴ πραγματεία τῆς τε ἀποδεικτικῆς προηγεῖται καὶ τῶν ἀναγκαίως προλαμβανομένων | τῆς ἀποδείξεως . ἀλλὰ ταῦτα μὲν πιθανῶς , εἴπερ ἄρα καὶ πιθανῶς εἴρηται , ἄτοπος δὲ ὄντως ἡ Πρὸ τῶν τοπικῶν ἐπιγραφὴ γραφὴ τοῦ βιβλίου · αἱ γὰρ ἁπλαῖ φωναὶ τῶν τε προτάσεων τῶν ἀπ᾿ αὐτῶν ἡγοῦνται προσεχῶς καὶ τῶν ἐξ ἐκείνων συλλογισμῶν . οἱ δὲ Περὶ τῶν γενῶν τοῦ ὄντος ἢ πρὸς αὐτὰς ἀντιλογίᾳ , πρὸς τὰ πράγματα ἀφορῶσιν μόνον , ἀλλ᾿ οὐ πρὸς τὸν λογικὸν σκοπόν . τὰ γὰρ γένη τοῦ ὄντος αὐτὰ τὰ πράγματά ἐστιν · ὅτι δὲ οὐ περὶ τῶν ὄντων ὁ σκοπός , ἀλλὰ περὶ τῶν σημαινουσῶν αὐτὰ φωνῶν , καθὸ σημαντικαί , εἴρηται μὲν καὶ πρότερον , σαφῶς δὲ καὶ αὐτὸς ἐνδείκνυται ἕκαστον τῶν εἰρημένων εἰπὼν αὐτὸ μὲν καθ᾿ αὑτὸ ἐν οὐδεμιᾷ καταφάσει λέγεσθαι , τῇ δὲ πρὸς ἄλληλα τούτων συμπλοκῇ κατάφασιν γίνεσθαι · εἰ γὰρ ἡ κατάφασις ἐν φωνῇ καὶ λόγῳ , οὐκ ἂν εἴη περὶ τῶν ὄντων ὁ σκοπός · οὐ γὰρ ἡ τῶν πραγμάτων συμπλοκὴ κατάφασις γίνεται , ἀλλ᾿ ἡ τῶν σημαντικῶν φωνῶν . εἰ δὲ καὶ ἕκαστον τῶν ἐνταῦθα παραδιδομένων ἤτοι οὐσίαν σημαίνειν ἢ ποσὸν ἢ ποιὸν ἢ ἄλλο τί φησι , τὰ δὲ σημαίνοντα οὐχὶ τὰ πράγματά ἐστιν 9σημαίνεται γὰρ ἐκεῖνα ) , ἀλλ᾿ αἱ φωναί , δῆλον ὅτι οὐ περὶ τῶν ὄντων , ἀλλὰ περὶ τῶν σημαινουσῶν τὰ ὄντα φωνῶν ἡ πραγματεία . Ἀλλ᾿ ἐπειδὴ Κατηγορίαι παρὰ τοῖς πλείστοις ἐπιγέγραπται , τὴν αἰτίαν τούτου ζητητέον . οὐ γὰρ δὴ τὰς μετὰ αἰτίας ἐγκλήσεις ὅπως χρὴ ποιεῖσθαι , διὰ τοῦδε τοῦ βιβλίου διδασκόμεθα · ῥητόρων γὰρ ἀλλ᾿ οὐ φιλοσόφων ἡ τοιαύτη σπουδή , καὶ ἀντίκειται τῷ τοιούτῳ κατηγορεῖν τὸ ἀπηγορεῖν , ὅπερ ἐστὶν τὸ ἀπολογεῖσθαι . ἀλλ᾿ ὁ μὲv Πορφύριος ἁπλοϊκώτερον ἐξηγούμενος τὸ ἀγορεύειν φησὶ τὰ πράγματα κατά τι σημαινόμενον κατηγορεῖν λέγεσθαι καὶ ὅλως τὸ λέξιν σημαντικὴν κατὰ πράγματος λέγειν , “ ὥστε , φησίν , πᾶσα ἁπλῆ λέξις σημαντική , ὅταν καθ᾿ οὗ σημαίνηται πράγματος ἀγορευθῇ τε καὶ λεχθῇ , λέγεται κατηγορία ” , οὑτωσὶ καὶ τοῖς ῥήμασιν λέγων . καίτοι τούτῳ γε τῷ λόγῳ καὶ ἡ Σωκράτης καὶ ἡ τῶν μερικῶν ἕκαστον σημαίνουσα ἁπλῆ λέξις κατηγορία ἂν ῥηθείη , καὶ οὕτως οὐ περὶ τῶν γενικωτάτων , ἀλλὰ περὶ ἁπλῶν λέξεων ἔσται ὁ λόγος . ἄμεινον οὖν οἱ ἄλλοι Κατηγορίας ἐπιγεγράφθαι φασὶν διὰ τὸ περὶ τῶν γενικωτάτων εἶναι , ἅπερ ἀεὶ κατηγορεῖσθαι πέφυκεν . τοῦ γὰρ ἀποφαντικοῦ λόγου , ἐν ᾧ τὸ ἀληθὲς συνίσταται καὶ τὸ ψεῦδος , τὸ μέν τί ἐστιν ὑποκείμενον , περὶ οὗ ὁ λόγος , τὸ δὲ περὶ ἐκείνου λεγόμενον , ὅπερ κατηγορούμενον ὡς κατὰ τοῦ ὑποκειμένου λεγομενον καλεῖται · οἷον ‘Σωκράτης ἄνθρωπός ἐστιν’ · ὑπόκειται μὲν ὁ Σωκράτης , κατηγορεῖται δὲ ὁ ἄνθρωπος . καὶ ὑπόκειται μὲν τὸ μερικώτερον , κατηγορεῖται δὲ τὸ καθολικώτερον , καὶ ἀδύνατον ἐπὶ τῶν κυρίως κατηγορουμένων ἀντιστρέψαι · οὐ γὰρ δυνατὸν εἰπεῖν ὅτι ὁ ἄνθρωπος Σωκράτης ἐστὶν οὐδὲ ὅτι τὸ ζῷον ἄνθρωπος . ἔστιν δὲ τὰ μὲν μόνως κατηγορούμενα , ὡς καὶ ἐν τῇ Πορφυρίου Εἰσαγωγῇ εἴρηται , τὰ γενικώτατα γένη , τὰ δὲ μόνως ὑποκείμενα , τὰ ἄτομα . καὶ γὰρ ἐκείνων μὲν τὰ ἄλλα μετέχει , διὸ καὶ λέγεται κατὰ τῶν μετεχόντων · ἐκεῖνα δὲ ἄλλων οὐ μετέχει , διὸ οὐδενὶ ἐκεῖνα πρὸς κατηγορίαν ὑπόκειται · τὰ δὲ ἄτομα μετέχει μὲv τῶν ὑπὲρ αὐτὰ καὶ διὰ τοῦτο ὑπόκειται αὐτοῖς , ὑπ᾿ οὐδενὸς δὲ ὡς ὁλικώτερα μετέχεται καὶ διὰ τοῦτο οὐδενὸς κατηγορεῖται . εἰ τοίνυν περὶ τῶν ἀνωτάτω γενῶν ἐστιν ὁ τοῦ βιβλίου σκοπός , εἰκότως ἐπιγέγραπται Κατηγορίαι . καὶ γὰρ καὶ Ἀρχύτας τὸν αὐτὸν ἔχων σκοπὸν τὸ βιβλίον Περὶ τῶν καθόλου λόγων ἐπέγραψεν , τῶν καθόλου κατηγορουμένων ἀεὶ τῶν ὑφ᾿ ἑαυτά , οὐδέποτε δὲ ὑποκειμένων . εἰ δὲ ξενίζει τὸ ὄνομα παρὰ τὴν συνήθειαν κείμενον , οὐδὲν θαυμαστόν · ἐλλειπόντων γὰρ τῶν ὀνομάτων ὡς πρὸς τὰ πράγματα οἱ φιλόσοφοι οὐ μόνον γινώσκειν τὰ πράγματα βουλόμενοι τὰ τοῖς ἄλλοις ἀγνοούμενα , ἀλλὰ καὶ ἐκφαίνειν τοῖς βουλομένοις μαθεῖν , ποτὲ μὲν ὀνοματοποιεῖν ἀναγκάζονται , ὡς αὐτὸς Αριστοτέλης τὸ τῆς ἐντελεχείας ὄνομα ποιήσας , ἔστιν δὲ ὅτε τοῖς ἐπ᾿ ἄλλων κειμένοις ἐπ᾿ ἄλλων κατεχρήσαντο οἰκείως μεταφέροντες , ὥσπερ νῦν τῷ τῆς κατηγορίας . Κατηγορίαι δὲ ἐπιγέγραπται καὶ οὐ Περὶ κατηγοριῶν διὰ τὸ σύνηθες εἶναι πολλάκις τὸ ὄνομα περὶ οὗ ὁ λόγος ἐπ᾿ εὐθείας πτώσεως προγράφειν τοῦ συγγράμματος · οὕτως ὁ 6 περὶ Θεμιστοκλέους λόγος Θεμιστοκλῆς ἐπιγέγραπται καὶ ὁ περὶ πολιτείας Πολιτεία . Ὅτι δὲ γνήσιον τοῦ φιλοσόφου τὸ βιβλίον , μάλιστα μὲν ἡ τῶν ἐννοιῶν πυκνότης καὶ τὸ συνεστραμμένον τῆς φράσεως δηλοῖ κατὰ τὴν νοερὰν τοῦ Ἀριστοτέλος προϊόντα δύναμιν . καὶ αὐτὸς δὲ μέμνηται τοῦ βιβλίου ἐν ἄλλοις , δέκα κατηγορίας αὐτὸ καλῶν , ἵνα μηδὲ ὑπονοήσωμεν τοῦ Ἀρχυτείου μνημονεύειν αὐτὸν ἄλλην ἐπιγραφὴν ἔχοντος · ἢ οὖν καὶ ἐκεῖνα νοθεύειν χρὴ τὰ συγγράμματα , ἐν οἷς μέμνηται τούτου , ἢ μηδὲ τοῦτο ἀθετεῖν . ἀλλὰ καὶ οἱ σπουδαιότατοι τῶν ἑταίρων αὐτοῦ ὡς γνήσιον ἀπεδέξαντο τὸ βιβλίον . πρὸς δὲ τούτοις μὴ τούτου προγραφέντος τῷ Ἀριστοτέλει τοῦ βιβλίου ἄναρχος ἂν ἦν καὶ ἀκέφαλος καὶ πᾶσα μὲν ἡ Ἀριστοτέλους φιλοσοφία , ἐξαιρέτως δὲ ἡ λογικὴ πραγματεία . ἱστορεῖ δὲ ὁ Ἄδραστος ἐν τῷ Περὶ τῆς τάξεως τῶν Ἀριστοτέλους συγγραμμάτων , ὅτι φέρεται καὶ ἄλλο τῶν κατηγοριῶν βιβλίον ὡς Ἀριστοτέλους καὶ αὐτὸ ὂν βραχὺ καὶ σύντομον κατὰ τὴν λέξιν καὶ διαιρέσεσιν ὀλίγαις διαφερόμενον , ἀρχὴν δὲ ἔχον “ Τῶν ὄντων τὸ μέν ἐστιν ” · πλῆθος δὲ στίχων ἑκατέρου τὸ αὐτὸ ἀναγράφει , ὥστε τὸ βραχὺ κατὰ τὴν λέξιν εἶπεν ὠς συντόμως ἑκάστου τῶν ἐπιχειργμάτων | ἐκτιθεμένων . Λοιπὸν δὲ τὸ περὶ τῆς εἰς τὸ καφάλαια διαιρέσεως τοῦ βιβλίου λέγειν ὑπολείπεται , ἃ τινες μὴ ἐπιστήσαντες ὅπως τε κατ’ ἄρθρα διῄρηνται καὶ ὅπως τὴν τε πρὸς τὸν ὅλον σκοπὸν χρείαν ἀποπλγροῦσι καλῶς καὶ τὴν πρὸς ἄλληλα συνέχειαν διασῴζουσιν , στοιβηδὸν κεῖσθαι νομίζουσιν τὰ κεφάλαια κατὰ τὸν ὑπομνηματικὸν τρόπον . καὶ δὴ καὶ ἀντιλέγουσιν αὐτῷ τινες ἀθετοῦντες τὴν διαίρεσιν , οἱ μὲν ὡς πλεοηνάζουσαν μάτην , οἱ δὲ ὡς πολλὰ παρεῖσαν ὥσπερ Κορνοῦτος καὶ Ἀθηνόδωρος , οἵτινες περὶ λέξεων οἰόμενοι τὸν σκοπὸν εἶναι καθὸ λέξεις εἰσίν , πολλὰς λέξεις προβάλλοντες τὰς μὲν κυρίας , τὰς δὲ τροπικάς , ἐλέγχειν οἴονται τὴν διαίρεσιν , ὡς οὐ πάσας τὰς λέξεις περιλαβοῦσαν · οἵ καὶ διαίρεσιν τῶν ὁνομάτων οἴονται ποιεῖσθαι εἰς ὁμώνυμα καὶ συνώνυμα καὶ παρώνυμα καὶ εἶναι τὸ βιβλίον παντοδαπῶν θεωρημάτων σωρείαν ὑπολαμβάνουσιν λογικῶν τε καὶ φυσικῶν καὶ ἡθικῶν καὶ θεολογικῶν · εἶανι γὰρ τὰ μὲν περὶ ὁμωνύμων καὶ συνωνύμων καὶ παρωνύμων σκέμματα λογικά , ἔτι δὲ καὶ τὸ περὶ τῶν ἀντικειμένων , τὰ δὲ περὶ κινήσεως φοσικά , ἠθικὰ δὲ τὰ περὶ ἀρετῆς καὶ κακίας,κ ὥσπερ θεολοτγικὰ τὰ περὶ τῶν δέκα γενῶν φιλοσοφήματα . τὸ δὲ ἀληθὲς οὐχ οὕτως ἔχει · οὔτε γὰρ διαίρεσιν ποιεῖται τῶν ὀνομάτων · οὐ γὰρ ἄν τὰ ἑτερώνυμα καὶ πολυώνυμα παρῆκεν . ἀλλ᾿ ἔστιν , ὡς εἰς μεγάλα μὲρη διελεῖν , τριμερὲς τὸ βιβλίον . καὶ ἐν μὲν τῷ πρώτῳ διαρθροῖ τινα πρὸς τὰς κατηγορίας ἐσόμενα χρήσιμα , τί ἐστιν ὁμώνυμον , τὶ συνώνυμον , τί παρώνυμον · καὶ γὰρ ἔμελλεν ἐρεῖν ὅτι τὰ μὲν ἐν ὑποκειμένῳ ομωνύμως καατηγορεῖται , τὰ δὲ καθ᾿ ὑποκειμένου συνωνύμως , καὶ ὅτι παρωνύμως ἀπὸ τῆς ποιότητος λέγεται τὰ ποιὰ καὶ ἀπὸ τῆς ποσότητος τὰ ποσά · ἵνα τοίνυν μὴ διακόπτηται ἡ συνέχεια τῆς διδασκαλίας περὶ τούτων αὐτοῦ μεταξὺ διδάσκοντος ἢ ἀνερμήνευτα μένοντα τὸν ὅλον λόγον ἀσαφῆ ποιῇ , εἰκότως αὐτῶν προὔλαβεν τὴν διάρθρωσιν . τὸ δὲ δεύτερον κεφάλαιον περὶ αὐτῶν τῶν δέκα γενῶν διεξέρχεται . τὸ δὲ τρίτον περίκ τινων καὶ αὐτὸ διαλέγεται . ὧν ἐν τοῖς περὶ τῶν κατηγοριῶν ἐμνήσθη λόγοις , καὶ τούτων τὴν ἀκριβεστέραν ἔννοιαν παραδίδωσιν , τί τὸ ἅμα λέγων , ἐπειδὴ Γ τὸ πρὸς τι ἅμα εἶπεν ὑφεστάναι , καὶ ποσαχῶς λέγεται τὸ πρότερον , ἵνα μὴ νῦν μὲν αὐτοῦ τήνδε τὴν οὐσίαν προτέραν λέγοντος , ἄλλοτε δὲ ἄλλην , ἀντιφάσκειν αὐτὸν πρὸς ἑαυτὸν ὐπονοήσωμεν , ἀλλ᾿ εἰδείημεν κατὰ ποῖον μὲν ἐκείνη τοῦ προτέρου σημαινόμενον εἴρηται πρώτη , κατὰ ποῖον δὲ αὕτη . καὶ περὶ κινήσεως δὲ λέγει μνησθεὶς αὐτῆς ἐν τῷ ποιεῖν καὶ πάσχειν , καὶ τὰ ἀντικείμενα διαιρεῖται μνημονεύσας καὶ τούτων ἔν τε τοῖς πρὸς τι καὶ τισι τῶν ποιῶν . τί οὖν μὴ καὶ ταῦτα προὔταξεν τοῦ περὶ τῶν κατηγοριῶν λόγου ἢ διὰ τί μὴ κἀκεῖνα μετὰ τὰς κατηγορίας ἐπύηγαγεν ἀπορήσας ὁ Πορφύριος λύει καλῶς τὴν ἀπορίαν · ὅτι ἐκεῖνα μὲν ἄγωνστα παντελῶς ἦν ἀπὸ τῆς συνηθείας , τούτων δὲ ἐννοίας μὲν ἔχομέν τινας , οὐ μὴν ἀκριβῆ διάκρισιν οὐδὲ αὐτῶν · μὴ βουλόμενος οὖν ἐπὶ πολὺ τὸν περὶ αὐτῶν τῶν κατηγοριῶν ἀναβάλλεσθαι λόγον ὑπερέθετο ταῦτο εἰς ὕστερον , οὔτε προδιδάξαι αὐτὰ ἀναγκασθεὶς διὰ τὴν ὁποιανοῦν προϋπάρχουσαν αὐτῶν ὔννοιαν οὔτε ἀτεχνῆ τὴν περὶ αὐτῶν γνῶσιν καταλείπεσθαι τῷ ἀκροατῇ συγχωρῶν · εἰ γὰρ καὶ χρώμεθά τισιν ἀπὸ τῆς συνηθείας ὀνόμασιν , ἀλλ᾿ οὐ γινώσκοντες αὐτῶν τὰς φύσεις ἀκριβῶς , εἰς ἃς οἱ ὀνοματοθέται βλέποντες τεθείκασιν . ταῦτα μὲν οὖν εἰρήσθω περὶ τῆς τοῦ βιβλίου διαιρέσεως εἰς τὰ οἰκεῖα καφάλαια . Εἰ δὲ καὶ ὑπὸ ποῖον μέρος τῆς Ἀριστοτέλους φιλοσοφίας ποθεῖ τις μαθεῖν , δῆλον ὅτι ὑπὸ τὸ ὀργανικόν . τῆς γὰρ λογικῆς πραγματείας δέδεικται τὸ πρῶτον ἐπέχουσα μέρος ἡ περὶ τῶν ἁπλῶν φωνῶν διδασκαλία , ἡ δὲ λογικὴ πᾶσα τὸ ὀργανικόν ἐστι μέρος τῆς ἁπλῶν φιλοσοφίας , ὥσπερ οἱ κανόνες , ὥσπερ αἱ στάθμαι τῶν τεκτόνων τε καὶ οἰκοδόμων . |
Lemmas: πολλός πολύς καταβάλλω φροντίς εἰς ὁ ὁ κατηγορία ὁ Ἀριστοτέλης βιβλίον , οὖον μόνος ὅτι προοίμιον εἰμί ὁ ὅλος φιλοσοφία ( εἴπερ αὐτός μέν ὁ λογικός εἰμί ἀρχή πραγματεία , ὁ δέ λογικός ὁ ὅλος προλαμβάνω δικαίως φιλοσοφία ) , ἀλλά καί ὅτι τρόπος τις περί ἀρχή εἰμί ὁ πρῶτος , ὡς ἐν ὁ περί ὁ σκοπός μανθάνω λόγος . ἄλλος δεῖ κατά ἄλλος ὁ περί οὗτος ὁ βιβλίον πραγματεία ποιέω , ὁ μέν αὐτός μόνος ὁ λέξις ἐπί ὁ σαφής μετατίθημι προθυμέομαι , ὥσπερ Θεμίστιος τε ὁ ευφραδής καί εἰμί τις ἄλλος τοιοῦτος ὁ δέ καί ὁ ἔννοια μέν , αὐτός δέ μόνος ψιλός ὁ ὑπό ὁ Ἀριστοτέλης προτείνω σύντομος ἀπκκλύπτειν σπουδάζω , ὥσπερ ἐν ὁ κατά πεῦσις καί ἀπόκρισις βιβλίον ποιέω ὁ Πορφύριος , ἄλλος δέ πρός οὗτος καί ζήτημα ἐφάπτω μέτριος , ὡς ὁ Ἀφροδισιεύς Ἀλέξανδρος καί Ἑρμῖνος καί ὅσος τοιοῦτος , ὅς καί Μάξιμος ἐγώ τίθημι , ὁ Αἰδέσιος μέν ὁ Ἰαμβλίχειος μαθητής , ἐν δέ ὁ εἰς ὁ κατηγορία ὑπόμνημα πᾶς σχεδόν ὁ Ἀλέξανδρος συνίημι · τις μέντοι καί βαθύς περί αὐτός διάνοια κατά-χράω2 , ὥσπερ ὁ θαυμάσιος Βόηθος . ἄλλος δέ ἀρέσκω ἀπορία μόνος γράφω πρός ὁ λέγω , ὅσπερ Λούκιος τε ποιέω καί μετά αὐτός Νικόστρατος ὁ ὁ Λούκιος ὑποβάλλω , σχεδόν τίς πρός πᾶς ὁ εἴρω κατά ὁ βιβλίον ἔνστασις κομίζω φιλοτιμέομαι , καί οὐδέ εὐλαβής , ἀλλά καταφορικός μᾶλλον καί ἀπηρυθριακότως · πλήν καί οὗτος χάρις , καί ὅτι πραγματειώδης ὁ πολύς ὁ ἀπορία προβάλλω καί ὅτι λύσις τε ὁ ἀπορία ἀφορμή καί ἄλλος πολύς καί καλός θεώρημα ὁ μετά ἑαυτοῦ ἐνδίδωμι . Πλωτῖνος δέ ὁ μέγας ἐπί οὗτος ὁ πραγματειώδης ἐξέτασις ἐν B τρεῖς ὅλος βιβλίον ὁ περι ὁ γένος ὁ εἰμί ἐπιγράφω ὁ 25 ὁ κατηγορία βιβλίον προσάγω . μετά δέ οὗτος ὁ πᾶς ἐγώ ὁ καί αἴτιος Πορφύριος ἐξήγησις τε ἐντελής ὁ βιβλίον καί ὁ ἔνστασις Πασώ λύω οὐ ἄπονος ἐν ἑπτά βιβλίον ποιέω ὁ Γεδαλείῳ προσφωνέω , πολύς καί ὁ στωικός ἐκεῖ δόγμα κατά ὁ κοινωνία ὁ λόγος προσιστορέω . μετά οὗτος δέ ὁ θεῖος Ἰάμβλιχος πολύστιχος καί αὐτός πραγματεία εἰς οὗτος ὁ βιβλίον καταβάλλω , ὁ μέν πολύς ὁ Πορφύριος καί ἐπί αὐτός ὁ λέξις κατακολουθέω , τις δέ ἐπικρίνω ἐκεῖνος καί διαρθρέω ἀκριβής μετά ὁ συστέλλω ὁ ὡς ἐν σχολή πρός ὁ ἔνστασις μακρολογία , πανταχοῦ δέ ὁ νοερός θεωρία ἕκαστος σχεδόν ὁ κεφάλαιος ἐπιτίθημι καί τίς καί ἄλλος πρός οὗτος χρήσιμος ὁ σύγγραμμα προστίθημι · Ἀρχύτας γάρ ὁ Πυθαγορικός καί πρό Ἀριστοτέλης ὁ εἰς δέκα ὁ πρῶτος γένος ποιέω διαίρεσις ἐν ὁ βεβλίῳ ὅς περι ὁ πᾶς ἐκεῖνος επιγράφω καί ὁ τε γνώρισμα αὐτός διά παράδειγμα ἐναργής σαφηνίζω καί τάξις ὅς ἔχω πρός ἀλλήλων καί ὁ κατά εἶδος διαφορά ἕκαστος καί ὁ ὑπάρχω αὐτός κοινῶς τε καί ἰδίως Γ ὑποδείκνυμι αὐτός ἐν ὁ προσήκω τόπος ὁ ὁ Ἀρχύτας παράγω ἐκεῖνος τε νοερός συσπείρω ἐξαπλόω καί ὁ συμφωνία ὁ πρός αὐτός ὁ Ἀριστοτέλης ἐπιδείκνυμι καί εἰμί πού τίς διάφωνος εἰμί ( ὀλίγος δέ οὗτος ) , καί οὗτος ὑπό ὄψις ἄγω ὁ φιλομαθής , μηδέ ὁ αἴτιος ὁ διαφωνία ἀνεξέταστος καταλείπω , εἰκότως , διότι φαίνω πανταχοῦ ὁ Ἀρχύτης κατακολουθέω ὁ Ἀριστοτέλης βούλομαι . καί Δέξιππος δέ ὁ Ἰαμβλίχειος καί αὐτός μέν ὁ ὁ Ἀριστοτέλης βιβλίον σύντομος ἐξηγέομαι , προηγουμένως δέ ὁ Πλωτῖνος ἀπορία ὡς ἐν διάλογος προτείνω αὐτός διαλύω προτίθημι , οὐδείς οὐδέ οὗτος σχεδόν ὁ Πορφύριος καί Ἰάμβλιχος προστίθημι . τοσοῦτος τοίνυν ὁ κλεινός ἐν φιλοσοφία περί ὁ ὁ κατηγορία βιβλίον γίγνομαι σπουδή καταγέλαστος εὐθύς ἀπό ἀρχή εἄν δοκέω γράφω τίς καί αὐτός τολμάω , εἰμί μή αἴτιος εὔλογος ἐπιδείκνυμι ὁ τόλμημα . ἐγώ γάρ ἐντυγχάνω μέν καί τις ὁ εἴρω σύγγραμμα , ἐπιμελής δέ ὡς οἷος τε εἰμί ὁ Ἰάμβλιχος παρακολουθέω ἀπογράφω , καί αὐτός πολλαχοῦ ὁ λέγω ὁ φιλόσοφος χράω , ὁ δέ σκοπός εἰμί ἐγώ ὁ ἀπογραφεύς ἅμα μέν ὡς εἄν δύναμαι ἐκ ὁ γράφω ἀκριβής ὁ εἴρω κατανόησις προσλαμβάνω , ἅμα δέ ὁ ὑψηλός νόος ὁ ἀνήρ καί ὁ πολύς ἄβατος ἐπί ὁ σαφής τε καί σύμμετρος κατάγω , ἐκ τρίτος δέ καί ὁ πολύς πλῆθος ὁ πολυειδής συγγαμμάτων ἐπί μικρός ὁπωσοῦν συστέλλω , οὐ οὕτως ὡς ὁ φιλόσοφος Συριανός εἰς μικρός , ἀλλά μετά ὁ μηδείς ὡς δυνατός ὁ ἀναγκαῖος παραλείπω . εἰμί δέ τίς καί αὐτός ἰσχύω προστίθημι , καί ὑπέρ οὗτος ὁ ἀνήρ οὗτος μετά ὁ θεός χάρις , ὑπό ὅς χειραγωγέω ἢ ἀπορία οὐ ἀπόβλητος ἢ διάρθρωσις ὁ εἴρω ἄξιος τις ὁ λόγος προστίθημι · συμβουλεύω μέντοι ὁ ἐντυγχάνω μηδέποτε ὁ Πορφύριος μάλιστα καί Ἰάμβλιχος καταφρονέω σύγγραμμα ἐπί οὗτος ὁ σχολικός , ἀλλά εἴπερ ἄρα , ὡς εἰσαγωγή καί γυμνάσιον οὗτος χράω πρός ἀκριβής ὁ ἐκεῖνος ὁ ἀνήρ εἴρω κατάληψις . ἐπεί δέ πρῶτος ὁ Ἀριστοτέλης ὁ ὁ κατηγορία ἐντυγχάνω βιβλίον , εἷς δέ ὁ κατά φιλοσοφία αἵρεσις εἰμί ὁ ᾿αριστοτελος περιπατητικός παθητικός καλέω , ῥητέος πρῶτος , κατά πόσος καί ποῖος τρόπος ὁ ὀνομασία ἔχω ὁ κατά φιλοσοφία αἵρεσις , δύο , τίς ὁ διαίρεσις ὁ Αριστοτελικός σύγγραμμα , ἵνα καί ὁ πρόκειμαι ὅπου χορός τάσσω γίγνομαι δῆλος , τρίτος , πόθεν ἀρκτέος ὁ ᾿αριστοτελος σύγγραμμα , τέταρτος , τίς ὁ τέλος εἰμί ὁ ᾿αριστοτελος φιλοσοφία , πέμπτος , τίς ὁ ἄγω ἐγώ πρός ὁ τέλος , ἕκτος , τίς ὁ εἶδος ὁ Αριστοτελικός σύγγραμμα , ἕβδομος , διά τίς ὁ ἀσάφεια ἐπιτηδεύω ὁ φιλόσοφος , ὄγδοος , ποῖος δεῖ ὁ ἐξηγητής εἰμί ὁ τοιοῦτος λόγος , ἔνατος , ποῖος δεῖ ὁ ἀκροατής παραλαμβάνω , δέκατος , πόσος δεῖ προλαμβάνω ἕκαστος Ἀριστοτελικός πραγματεία κεφάλαιος καί ποῖος καί διά ποῖος αἴτιος . ὁ μέν οὖν κατά φιλοσοφία αἵρεσις ἑπταχῶς ὀνομάζω , ἢ ἀπό ὁ συνίστημι ὁ αἵρεσις ὡς Πυθαγόρειος καί πλατωνικός , ἢ ἀπό ὁ ὁ αἱρεσιάρχης πατρίς ὡς κυργναικεω ὁ ἀπό Ἀρίστιππος καί Μεγαρικός ὁ ἀπό Εὐκλείδης καί ελεατικός ὁ ἀπό Ξενοφάνης καί Παρμενίδης , ἢ ἀπό ὁ τόπος ἐν ὅς διατρίβω ψιλοσοφουντα ὡς Ἀκαδημαικός καί στωϊκός , ἢ ἀπό συμβαίνω ἐνέργεια ὡς περιπατητικός , ἢ ἀπό ὁ ἐν ὁ φιλοσοφέω κρίσις ὡς ἐφεκτικός ὁ ἀπό Πύρρων , ἢ ἀπό ὁ τέλος ὅς προτίθημι ὁ ἑαυτοῦ φιλοσοφία ὡς Ηδονικιί ὁ Ἐπικούρειος , ὁ ἀπό ὁ εἶδος ὁ ζωή ὡς ὁ Κυνικιί · ἄλλος γάρ ὁ τέλος ὅς στοχάζομαι καί ἄλλος ὁ εἶδος ὁ ἐπιτήδευσις · οὖον γάρ διά ἡδονή ὁ Ἐπικούρειος ὁ ἡδονά θηράω , ἀλλά διά πόνος μάλιστα καί ἐγκράτεια . ὁ δέ Ἀριστοτελικός συγγραμάτων ὁ μέν εἰμί μερικός , ὡς ὁ Ἐπιστολή πρός εἷς τις καί περί μερικός τις γράφω πρᾶγμα , ὁ δέ καθόλου , ὁ δέ καί μεταξύ , ὡς ὁ περι ζῷον καί φυτός ἱστορία , οὖον περί μερικός εἰμί πάντῃ τις · περί γάρ εἶδος εἰμί ζῷον . ἀλλά ὁ μέν μερικός καί ὁ μέσος μένω νάω ἀδιαίρετος · ὁ δέ καθόλου ὁ μέν εἰμί υπομνηματικός , ὅσος πρός ὑπόμνησις οἰκεῖος καί πλείων βάσανος συντάσσω ὁ φιλόσοφος , ὅς ὁ μέν μονοειδής εἰμί , ὡς περί εἷς τις ὑπομιμνῄσκω , ὁ δέ ποικίλος , ὡς περί πλείων . δοκέω δέ ὁ υπομνηματικός μή πάντῃ σπουδή ἄξιος εἰμί · διό οὐδέ πιστόω ἀεί αὐτός ὁ ὁ φιλόσοφος δόγμα . ὁ μέντοι Ἀλέξανδρος ὁ υπομνηματικός καί συμφορέω φημί εἰμί καί μή πρός εἷς σκοπός ἀναφέρω · διό καί πρός ἀντιδιαστολή οὗτος συνταγματικά ὁ ἕτερος λέγω . ὁ δέ συνταγματικός ὁ μέν εἰμί διαλογικός , ὁ δέ αυτοπρόσωπος , καί ὁ αυτοπρόσωπος ὁ μέν εἰμί θεωρητικός , ὁ δέ πρακτικός , ὁ δέ ὀργανικός , καί ὁ θεωρητικός ὁ μέν θεολογικός , ὡς ὁ μετά ὁ φυσικός , ὁ δέ φυσιολογικός , ὡς ὁ φυσικός ἀκρόασις καί ὁ ἕπομαι οὗτος πραγματεία , ὁ δέ μαθηματικός , οἷος γεωμετρικός τε αὐτός γράφω καί μηχανικός βιβλίον . ὁ δέ πρακτικός ὁ μέν ἠθικός , ὡς ὁ τε Νικομάχεια καί Εὐδήμειος καί ὁ ἐπιγράφω Μεγάλα , ὁ δέ οἰκονομικός , ὁ δέ πολιτικός , ὡς ὁ οἰκονομικός καί πολιτικός ἐπιγεγραμμένοι λόγος . ὁ δέ ὀργανικός ὁ μέν περί αὐτός εἰμί ὁ ἀποδεικτικός μέθοδος , ὁ δέ περί ὁ πρό αὐτός , ὡς ὁ Πρότερος ἀναλυτικός καί ὁ περι ἑρμηνεία καί ὁ κατηγορία , ὁ δέ περί ὁ ὁ ἀπόδειξις ὑποδύομαι , ὡς ὁ τόπος καί ὁ σοφιστικός ἔλεγχος2 καί ὁ Ρητορικός τέχνη . οὗτος μέν οὖν ὁ ὁλοσχερής ὁ Ἀριστοτελικός σύγγραμμα διαίρεσις . περι δέ ὁ τρίτος ῥητέος , πόθεν ἄρχω δεῖ ὁ Ἀριστοτελικός σύγγραμμα · μετά γάρ ὁ διαίρεσις ἀκόλουθος ὁ περί οὗτος λόγος . τις μέν οὖν ἀπό ὁ ὀργανικός φημί ἄρχω δήω · οὗτος γάρ ἐγώ ἐμποιέω ὁ διακρίνω ἐν μέν ὁ πρᾶξις ὁ ἀγαθός καί κακός , ἐν δέ ὁ γνῶσις ὁ ἀληθής καί ὁ ψεῦδος , ὥστε καί ὁ πρακτικός καί ὁ γνωστικός σύγγραμμα προηγέομαι χρή ὁ ὁ διακριτικός ἐγώ δύναμις παρέχω . εἰμί δέ καί ἐπί ὁ ἄλλος τέχνη φαίνω προηγέομαι ὁ ὁ ἄργανος γνῶσις , | οἶος τεκτονικός , χαλκευτικός , καί ἐπί ιστρικεω δέ , πολύς μᾶλλον καί οὗτος μόνος ὁ τε ζωή ἐγώ καί ὁ γνῶσις ἐπιτρέπω . πῶς οὖν ἄνευ ἀπόδειξις ἢ ὁ πρακτικός ἢ ὁ θεωρητικός λόγος ἐντυγχάνω οὖον αὐτός πείθω ὁ ἄνευ ὁ ερμαϊκός μῶλυς παρά ὁ Κίρκη εἶμι καί θέλγω ὑπό ὁ παρά ἕκαστος πιθανός λέγω ; τις δέ ἀπό ὁ ἠθικός προστάσσω ποιέω ὁ ἀρχή · ὁ γάρ ὄργανον , φημί , ὁ μέσος εἰμί καί δυνατός αὐτός καί εὕω καί κακῶς χράω · δηλόω δέ καί ὁ πολύς ὁ ῥήτωρ καί ὁ σοφιστής . δήω οὖν πρότερος ὁ χράω ὁ ὄργανον ζωή μέτριος παρασκευάζω . οὖον γάρ τοιοῦτος εἰμί ὁ ὁ οικοδομικός καί κυβερνητικός γνῶσις , οἷος ὁ φιλοσοφία , ἀλλά οὗτος ζωτικός · δεῖ οὖν πρῶτος ὁ ἀπό ὁ ἠθικός κατάρτυσις , οὐ ἀποδεικτικός , ἀλλά ὀρθοδοξαστικός ὁ ἠθικός παραλαμβάνω ἐγώ κατά ὁ αὐτοφυής περί ὁ εἰμί ἔννοια . ἀλλά εἰμί μέν ὁ ἠθικός Ἀριστοτέλης κατηχέω μόνος εἰμί παραινετικός καί ἀναπόδεικτος , οἷος πολύς παρά ὁ πυθαγόρειος λέγω , ὀρθῶς ἔχω ἐν οὗτος ἄρχω προκαταρτύω διά αὐτός ὁ ἦθος · εἰμί δέ καί ἐκεῖνος μετά διαίρεσις καί ἀπόδειξις ὁ ἐπιστημονικός παραδίδωμι Ἀριστοτέλης , πῶς ἄνευ ὁ ἀποδεικτικός μέθοδος εἶμι ἐπί αὐτός δύναμαι τίς πλέω ἀνύω ; μήποτε οὖν δεῖ πάντως ἠθικός προκατήχησις , ἀλλά οὖον διά ὁ Ἀριστοτέλης ἠθικός παραδίδωμι - μένω , ἀλλά διά ἄγραφος συνεθισμός καί ὁ ἄτεχνος παραίνεσις ἄγραφος τε καί ἔγγραφος ὁ ἦθος ἐγώ ἀπευθύνω , καί τότε ὁ λογικός τε καί ἀποδεικτικός μέθοδος · καί μετά ἐκεῖνος ὁ τε περί ἠθέω ἐπιστημονικός λόγος καί ὁ ὁ περί ὁ εἰμί θεωρία ἐπιστημονικός δύναμαι παραδέχομαι . τέταρτος δέ εἰμί ὁ προβάλλω ὁ τέλος ὁ Ἀριστοτελικός φιλοσοφία εὑρίσκω · ἐκ οὗτος γάρ καί ὁ σεμνός αὐτός θεάομαι . τέλος τοίνυν καί ὁ ὅδε ὁ ἀνήρ φιλοσοφία κατά μέν ὁ ἦθος ὁ διά ὁ ἀρετή καί γάρ οἶδα αὐτός ἐπιστημονικός καί σέβομαι καί λαμπρός ὁ φωνή ἀναβοάω “ οὐ ἀγαθός πολυκοιρανία ” , κοινός δέ ἄμφω τέλος ὁ ἐπιβάλλον ἄνθρωπος ὁ τέλειος εὐδαιμονία , πρός ὅς οὐδείς ὑπερβολή οὐδείς ὁ ἄκρως φιλοσοφέω καταλείπω Ἀριστοτέλης , οὐδέ ἄνθρωπος ἔτι καλέω ἄξιος , ἀλλά θεός ὁ εἰς ἐκεῖνος ἀνατρέχω · τοιοῦτος γάρ ἐν ὁ τελευταῖος ὁ Νικομαχεῖον ἠθικός μεγαληγορέω . πρός δέ ὁ τοιοῦτος ἄγω τέλος ἅπας ὁ ὁ φιλόσοφος σύγγραμμα , ὁ μέν ὁ ἀποδεικτικός παρασκευάζω μέθοδος , ὁ δέ ὁ ἦθος διά ὁ ἀρετή κοσμέω , ὁ δέ ὁ γνῶσις διά ὁ φυσικός ἐπί ὁ ὑπέρ φύσις ἀνάγω . εἶδος δέ ὁ Ἀριστοτελικός ἑρμηνεία ὁ κατά τε ὁ νόος καί ὁ λέξις συστρέφω καί νοερός καί γοργός . ἢ γάρ ὁ λύσις εὐθύς ἐπάγω ὁ ἀπορία ἢ πολύς ἐπισυνάπτω ἀπορία εἷς λύω καί οὗτος σύντομος διαλύω πᾶς , οὐδαμοῦ δέ ἐθέλω ὁ ἐνάργεια ἐξίστημι . διττός δέ εἰμί ἐνάργεια εἰς πίστις , ὁ μέν ἀπό νόος , ὁ δέ ἀπό αἴσθησις , ὁ μετά αἴσθησις ζῶ διαλέγω ὁ ἀπό ὁ αἴσθησις προτιμάω · διά καί ὁ ἀναγκαστικός αὐτός ὁ ἀπόδειξις ὑπάρχω , ὡς καί ὁ μή πείθω διά τις οὐ εὐτυχέω πρόληψις ὅμως ἀναγκάζω ἐπιστομίζω . πανταχοῦ δέ ἐθέλω ὁ φύσις μή ἐξίστημι , ἀλλά καί ὁ ὑπέρ ὁ φύσις κατά ὁ πρός ὁ φύσις θεωρέω σχέσις , ὥσπερ ὁ θεῖος Πλάτων ἀνάπαλιν κατά ὁ Πυθαγόρειος ἔθος καί ὁ φυσικός ἐπισκέπτομαι καθό ὁ ὑπέρ φύσις μετέχω . οὖον μήv οὐδέ μῦθος οὐδέ συμβολικός αἴνιγμα , ὡς ὁ πρό αὐτός τις , Ἀριστοτέλης χράω , ἀλλά ἀντί πᾶς ἄλλος παραπέτασμα ὁ ἀσάφεια προτιμάω . ζητέω δέ καί οὗτος ὁ αἴτιος ὁ λόγος κατά ὁ ἕβδομος ὁ προβάλλω καί καλῶς εἰς αὐτός αὐτοφυής ἐμπίτνω . ὁ γάρ παλαιός νομίζω μή δήω καί ὁ σκυτοτόμος ὁ ἑαυτοῦ σοφία προτίθημι εἰς πάρεργον ἀντίληψις διά ὁ προφαίνω σαφήνεια ὁ μέν μῦθος , ὁ δέ σύμβολον αὐτός ἐπικρύπτω ὡς ὁ παραπέτασμα ὁ ἀπόρρητος ὁ ἱερός . Ἀριστοτέλης δέ ὁ ἀσάφεια προτιμάω , ἴσως μέν καί ὁ ἀόριστος ὁ μῦθος καί ὁ σύμβολον ὁ τοιοῦτος ) , ἴσως δέ καί γυμναστικός εἰς ἀγχίνοια ὑπολαμβάνω ὁ τοιοῦτος ἀσάφεια . δράω δέ ὅμως ὅσπερ βούλομαι , ὁ ῥᾴθυμος οὐδέ ὁ μυθικός ψυχαγωγία προτείνω ἄξιος , ἀλλά οὕτως αὐτός ἀποσκευάζω , ὡς πᾶς ἀσαφής μαρτυρέω . ὅτι γάρ οὐ ἀσθένεια λόγος ὁ ἀσαφής αὐτός ὁ σύγγραμμα ἐπιγίγνομαι , οἶδα μέν καί ὁ μέτριος λόγος παρακολουθέω δύναμαι , ὅτι πολύς ἐμφαίνω λεκτικός δύναμις ὁ Ἀριστοτέλης ἑρμηνεία , ὡς διά ὀλίγος πολλάκις συλλαβή παραδίδωμι , ὅσος οὐ ἄν τις ἐν πολύς περίοδος διδάσκω · δῆλος δέ καί ἐκ ὅς ἐν ὅς βούλομαι σαφής διδάσκω , ὡς ἐν ὁ μετέωρος καί ὁ τοπικός καί ὁ γνήσιος αὐτός πολιτεία , ὅσπερ διά ὁ κοινός ὁ θεώρημα σαφής ἀπαγγέλλω σύνοιδα . ὁ δέ δύναμαι σαφῶς εἶπον δηλόω μάλιστα ὁ ὁ Ἐπιστολή αὐτός χαρακτήρ ὁ ἀνά χείρ διάλογος ὡς ἐπιστολή προσήκω μετά εὐπερπείας ἐπιστολικός καί οὐδέ εἰμί τις ὁ συγγιγνώσκω Ἀριστοτέλης περί ὁ ἐπιστολικός χαρακτήρ προσόμοιος . ὁ δέ ἄξιος ὁ Ἀριστοτελικός σύγγραμμα ἐξηγητής δεῖ μή πάντῃ ὁ ἐκεῖνος μεγαλόνοια ἀπολείπω . | δεῖ δέ καί ὁ πανταχοῦ ὁ φιλόσοφος Σόφω γράφω ἔμπειρος εἰμί καί ὁ Ἀριστοτελικός συνήθεια ἐπιστήμων . δεῖ δέ καί κρίσις ἀδέκαστος ἔχω , ὡς μηδέ ὁ καλῶς λέγω κακόσχολος ἐκδέχομαι ἀδόκιμος δείκνυμι μηδέ εἰμί τίς δήω ἐπίστασις , πάντῃ πάντως ἄπταιστος φιλονεικέω ἀποδείκνυμι , ὡς εἰς ὁ αἵρεσις ἑαυτοῦ ἐγγράφω ὁ φιλόσοφος . δεῖ δέ οἴομαι καί ὁ πρός Πλάτων λέγω αὐτός μή πρός ὁ λέξις ἀποβλέπω μόνος διαφωνία ὁ φιλόσοφος καταψηφίζομαι , ἀλλά εἰς ὁ νόος ἀφοράω ὁ ἐν ὁ πλεῖστος συμφωνία αὐτός ἀνιχνεύω . καί ὁ ἀκροατής δήω καλός τε εἰμί καί σπουδή ἱκανῶς καί προὔργου πᾶς ποιέω ὁ ἐπί πολύς ὁ Ἀριστοτελικός νόημα ἐξέτασις κατά ἑαυτοῦ γε καί μετά ὁ ὁμοίως φιλομαθής . φυλάσσω δέ χρή ὁ ἐριστικός φλυαρία , εἰς ὅς πολύς ὁ Ἀριστοτέλης συγγίγνομαι ἀποπίπτω . ὁ γάρ φιλόσοφος ὁ ἀνέλεγκτος ὁ ἐπιστήμη ὅρος ὁ πᾶς ἀποδείκνυμι σπουδάζω ὁ περισσός σοφός καί πρός ὁ ἐναγρῆ ἀντιλέγω ἐθίζω ὁ ὄμμα ὁ ἑαυτοῦ Ψυχή ἀποτυφλόω , πρός ὅς ἀρκέω ὁ ὁ Ἀριστοτέλης εἶπον , ὅτι ἢ αἴσθησις ἢ κόλασις δήω · εἰμί μέν γάρ μή ἐφιστάνω φιλονεικέω , αἴσθησις · εἰμί δέ ἐφιστάνω μέν , ἐπί λόγος δέ δύναμις φιλοτιμέομαι , κόλασις . Δέκατος λοιπός εἰμί ὁ προτίθημι , πόσος χρή κεφάλαιος καί τίς ὁ Ἀριστοτέλης πραγματεία προδιαρθρόω . καί εἰμί οὗτος ὁ σκοπός , ὁ χρήσιμος , ὁ ὁ ἐπιγραφή αἰτία , ὁ τάξις ὁ ἀνάγνωσις , εἰμί γνήσιος ὁ φιλόσοφος ὁ βιβλίον , ὁ εἰς ὁ κεφάλαιος διαίρεσις · οὐ ἄτοπος δέ ἴσως ζητέω καί ὑπό ποῖος μέρος αὐτός ὁ φιλοσοφία ἀνάγω . ὁ φημί γάρ σκοπός ὀρθῶς γιγνώσκω ὁρίζω καί κατευθύνω ὁ διάνοια ἐγώ , ἵνα μή ἐπί ἄλλος καί ἄλλος πετρόω μάτης , ἀλλά πρός αὐτός ὅπαντα ἀναφέρω . ὁ δέ χρήσιμος προφαίνω σύντονος ἐγώ καί πρόθυμος ἐργάζομαι . ὁ δέ αἰτία ὁ ἐπιγραφή , ὅταν σαφής εἰμί τυγχάνω , οὐ ἐνοχλέω , καί E προσαφηνίζω δέ βεβαιόω ὁ σκοπός . καί ὁ γνήσιος δέ , ὅσπερ , ἐγώ δοκέω , πρό πᾶς ἐσθίω ὁ ἄλλος βασανίζω , ἀναγκαῖος προλαμβάνω · πάσχω γάρ τίς καί ὑπό ὁ ὁ πρόσωπον δόξα , καί οὐ ἄτοπος , διά ὁ μή πάντῃ παρασκευάζω πρός ὁ ὁ ἀληθής διάκρισις , ἀλλά ἀγαπάω ἐν τις ὁ ὁ ἀγαθός ἕπω . πολύς γάρ γράω καί νόθος βιβλίον κατά ἐκεῖνος μάλιστα ὁ χρόνος , ὅτε πολύς ὁ βασιλεύς περί ὁ βιβλιοθήκη σπουδάζω πολύς χρυσίον ὁ ἀποξενόω ὁ βιβλίον ὀνέομαι . ὁ δέ εἰς ὁ κεφάλαιος ὁ βιβλίον διαίρεσις οἷος κατά ἄρθρον τέμνω μιμέομαι ὁ ἀνατομικός παρά ὁ ἰατρός θεωρία · ὡς γάρ ἐκεῖνος ὁ εἰς ὁ ὅλος τείνω χρεία ἕκαστος ὁ μόριον διά ὁ ἀνατομή εὑρίσκω καί γνῶσις ἀκριβής ὁ σύνθετος παρέχω παραγυμνόω ὁ ἁπλόος , οὕτως καί οὗτος διαιρέω ὁ ὅλος ὑπό ὄψις μᾶλλον ἄγω , καί ὁ ἕκαστος παρίστημι χρεία πρός ὁ ὅλος σκοπός . καί ὁ δείκνυμι δέ ὑπό ποῖος ἀνάγω μέρος ὁ ὁ μέρος πρός ὁ ὅλος παρέχω σύνταξις . ἰστέον δέ , ὅτι οὐ ἀεί οὗτος πᾶς δήω θιαρθρωσις · πολλάκις γάρ ὁ χρήσιμος ὁ σκοπός συναναφαίνω καί ὁ ἐπιγραφή πᾶς δῆλος καθίστημι , ὡς ὁ περι ψθχῆς , καί ὁ γνήσιος οὐ ἐπί πᾶς δήω κατασκευή , ἀλλά ἐπί οὖν εἰμί τις ὅλως ἀντιλογία ἀφορμή . εἶδον οὖν καί ἐπί ὁ πρόκειμαι βιβλίον ὁ προβάλλω κεφάλαιος ἕκαστος . καί πρῶτος τίς ὁ σκοπός θεωρέω , ἐπεί καί παρά ὁ ἐλλόγιμος διαμφισβητέω φαίνω . ὅτι μέν γάρ περί δέκα τις ἁπλόος ποιέω ὁ λόγος , ὅσπερ γένος καλέω ὡς ὁλικός , πρόδηλος . οὗτος δέ ὁ μέν φωνή εἰμί λέγω καί περί φωνή ἁπλόος εἰμί ὁ σκοπός φημί καί ὅτι μέρος εἰμί ὁ λογικός ὁ πρῶτος · ὡς οὖν ὁ περί ὁ πρότασις βιβλίον περί φωνή εἰμί συντίθημι , ἀλλά οὐ περί πρᾶγμα , οὕτως καί οὗτος περί ὁ μέρος ὁ πρότασις εἰμί περί φωνή εἄν εἰμί . ἔτι δέ ἄρχω ὁ λόγος ὁ Ἀριστοτέλης “ ὁ λέγω , φημί , ὁ μέν κατά συμπλοκή , ὁ δέ ἄνευ συμπλοκή λέγω ” , καί πάλιν “ ὁ κατά μηδείς συμπλοκή λέγω ἕκαστος ἤτοι οὐσία σημαίνω ” , ὡς περί ὁ φωνή εἰμί ὁ πρόθεσις ὁ σημαίνω , καί μετά ὁ ὁ δέκα γένος ἀπαρίθμησις “ ἕκαστος , φημί , ὁ εἴρω αὐτός μέν κατά ἑαυτοῦ ἐν οὐδείς κατάφασις λέγω , ὁ δέ πρός ἀλλήλων οὗτος συμπλοκή κατάφασις γίγνομαι · ” ὁ γάρ ὁ φωνή συμπλοκή γίγνομαι κατάφασις , ἀλλά οὐ ὁ πρᾶγμα . ἄλλος δέ οὗτος μέν οὐ ἀποδέχομαι ὁ σκοπός · οὖον γάρ φιλόσοφος ὁ περί φωνή θεωρέω , ἀλλά γραμματικός μᾶλλον ὁ τε πάθος καί ὁ σχηματισμός καί παρασχηματισμός αὐτός καί ὁ κυριότης καί ὁ ἰδέα ἐπισκοπέω · περί δέ ὁ εἰμί αὐτός ὁ ὑπό ὁ φωνή σημαίνω εἰμί λέγω ὁ σκοπός καί οὗτος εἰμί ὁ λέγω . καί μάρτυς καί οὗτος ὁ Ἀριστοτέλης παρέχω λέγω “ ὁ εἰμί ὁ μέν κατά ὑπόκειμαι τις λέγω ” , ὡς περί ὁ εἰμί εἰμί ὁ διαίρεσις , καί πάλιν “ οὐσία δέ εἰμί ὁ κύριος καί πρῶτος καί μάλιστα λέγω ” , ὥστε περί ὁ εἰμί οὖσις καί ὁ ἄλλος ὁ εἰμί ὁ λόγος . ἀλλά καί οὗτος ἀντίκειμαι | ὁ ὁ λογικός πραγματείς μέρος εἰμί ὁ πρόκειμαι βιβλίον , περί δέ ὁ εἰμί ὅς εἰμί εἰμί ὁ μετά ὁ φυσικός καί ὅλως ὁ πρῶτος πραγματεύομαι φιλοσοφία . ἄλλος δέ οὔτε περί ὁ σημαίνω φωνή οὔτε περί ὁ σημαίνω πρᾶγμα εἰμί λέγω ὁ σκοπός , ἀλλά περί ὁ ἁπλόος νόημα · εἰμί γάρ περί ὁ δέκα γένος ὁ λόγος ἐν οὗτος , οὗτος δέ ὕστερος καί ἐννοηματικός , περί νόημα εἄν εἰμί ὁ λόγος · ὅτι δή περί ὁ λέγω εἰμί , σαφῶς εἶπον ὁ Ἀριστοτέλης , ὁ δέ λέγω καί λεκτός ὁ νόημα εἰμί , ὡς καί ὁ στωϊκός δοκέω . ἐσθίω δέ οὗτος ἐννοέω , ὅτι ὁ περί νόημα καθό νόημα λέγω οὖον λογικός , ἀλλά εἰμί περί Ψυχή εἰμί πραγματεία . ἀλλά οὗτος μέν ἕκαστος ἀτελής ἀντιλαμβάνω ὁ σκοπός · διό καί πᾶς ὁ Ἀριστοτέλης μαρτύρομαι ὡς μερικός ἀληθεύω καί κατηγορέω ἀλλήλων εἰκός καί αὐτός πάλιν εὐθύνω δικαίως . ὁράω δέ καί ὁ τέλειος ἀντιλαμβάνω , ὅς ἐν πρῶτος κατά ἐμός εἰμί γνώμη ὁ Ἀφροδισιεύς Ἀλέξανδρος , ἀρχή λέγω εἰμί ὁ λογικός πραγματεία οὗτος ὁ βιβλίον , “ ἐπεί , φημί , ὁ λόγος σημαίνω ὁ ὁ μόριον αὐτός ὁ πρῶτος σημαίωειν · τίς δέ εἰμί ὁ ὑπό ὁ πρῶτος καί ἁπλόος μόριον ὁ λόγος σημαίνω νόημα βούλομαι δηλόω διαιρέω ὁ εἰμί οὐ εἰς ὁ κατά εἰκαστής ( / ἀπερίληπτος γάρ οὗτος καί ἄγνωστος διά τε ὁ πλῆθος καί ὁ παντοῖος μεταβολή ) , ἀλλά εἰς ὁ ἄνω2 γένος ὁ δέκα οὗτος , ὅσπερ κατηγορία ἐκάλεσεν,κ ὡςκ γενικός καί αὐτός μέν μηδείς ὑπόκειμαι , κατηγορέω δέ ὁ ἄλλος , ὥστε περί ὁ ἁπλόος καί γενικός ὁ λόγος μόριον εἰμί ὁ σκοπός ὁ ὁ ἁπλόος πρᾶγμα σημαίνω καί ὁ περί ὁ ἁπλόος πρᾶγμα ἁπλόος νόημα ” . ὁ δέ αὐτός γίγνομαι δόξα καί ὁ Αἰγαῖος Ἀλέξανδρος . ὁ δεῖ Πορφύριος σκοπός εἰμί ὁ βιβλίον φημί ἐν τε ὁ πρός Γεδάλειον καί ἐν ὁ κατά πεῦσις καί ἀπόκρισις περί ὁ κατηγορέω Μένων · οὗτος δέ εἰμί ὁ ἁπλόος φωνή ὁ σημαντικός ὁ πράγμα , καθό σημαντικός εἰμί , ἀλλά ὅς καθό λέγω ἁπλόος . καθ[ο μέν γάρ λέγω , ἄλλος ἔχω πραγματεία , ὅς ἐν ὁ περι ὁ ὁ λόγος στοιχεῖον ὅς τε Θεόφραστος ἀνακινέω καί ὁ περί αὐτός γράφω οἷος πότερος ὄνομα καί ῥῆμα ὁ λόγος στοισχεῖα ἢ καί ἄρθρον καί σύνδεσμος κακί ἄλλος τις ( λέξις δέ καί οὗτος μέρος , λόγος δέ ὄνομα καί ῥῆμα ) , καί τις ὁ κύριος λέξις , τις δέ ὁ μεταφορικός , καί τίς ὁ πάθος αὐτός , οἶος τίς ἀποκοπή , τίς ἀφαίρεσις , τίς ὁ ἁπλόος , τίς ὁ σύνθετος , τίς ὁ ὑποσύνθετος καί ὅσος τοιοῦτος , καί ὅσος περί ἰδέα εἴρω , τίς ὁ σαφής ἐν ὁ λέξις , τίς ὁ μεγαλοπεπές , τίς ὁ ἡδύς καί πιθανός · καθό μέντοι σημαντικός εἰμί ὁ λέξις , κατά ὁ γένος ὁ εἰμί ἀφορίζω . καί ὁ μέν λέξις κατηγορία λέγω ὡς κατά ὁ πρᾶγμα ἀγορεύω , ὁ δέ πεᾶγμα κατηγόρημα . ὁ οὖν κατηγορία ἤτοι πρᾶγμα εἰμί μετά ὁ σημαίνω αὐτός λέξις ἢ ὁ σημαντικός λέξις , καθόσον εἰμί σημαντικός , ἑκατέρως ἔχω καί ὁ πρᾶγμα ὁ κατηγορία . ἤπειρος δέ εἰμί ὁ κατά μέρος καί ἀκατάληπτος , εἰς δέκα γένος ὁ ἤπειρος ἀνάγω ὁ Ἀριστοτέλης , ὁ μέν οὐσία πᾶς εἰς εἷς συναιρέω ὁ ἄνω2 οὐσία , ὅς εἰμί καί λέξις σημαντικός αὐτός ὁ οὐσία σύμβολον εἰμί ὁ ἐν ὁ εἰμί οὐσία , εἴτε ὑπόστασις εἰμί εἴτε ἄχρι ἐπίνοια ὑφίστημι · οὐδείς γάρ οὗτος ὁ κατηγορία διαφέρω · οὖον γάρ καθό ἐν ὑπόστασις εἰμί ὁ πρᾶγμα δηλόω ὑπό ὁ κατηγορία , ἀλλά καθό ἀπινόω ἤτοι εἰμί ἢ ὡς εἰμί . ὁμοίως δέ καί ὁ κατά ἕκαστος ποσός ἐπί ὁ γενικός ποσός ἀνάγω ἄλλος γίγνομαι κατηγορία , ὁ ἄνω2 λέξις ὁ ποσός , κατά ὁ ἄνω2 πρᾶγμα ἀγορεύω . οὕτως δέ καί ὁ ποιός . ἕτερος δέ τίς γένος εἰμί ὁ πρός τίς , ὑπό ὅς πᾶς ἀνάγω ὁ πρός ἄλλος τίς πως ἔχω , καί κατηγορία ἄλλος ὁ πρός τίς λέξις , ὑπό ὅς ὁ διπλάσιος ὁ ἥμισυς , δοῦλος δεσπότης , πατήρ υἱός καί ὁ τοιοῦτος . ὁ δέ κάθημαι καί ἵστημι καί κατάκειμαι ἄλλος γένος ποιέω ὁ κεῖμαι . ὁ δέ ἀμφιέννυμι καί ὁπλίζω ὑπό ὁ ἔχω ἀνάγω , ὁ δέ ἐν Λύκειον καί ἐν Ἀκαδημία ὑπό εἷς γένος ὁ ποῦ . καί ὁ ποτέ γένος εἰμί ἄλλος περιέχω ὁ ὁ χρόνος εἶδος καί μέρος . ὁ δέ τέμνω καί καίω εἰς ὁ ποιέω , ὥσπερ ὁ τέμνω καί καίω εἰς ὁ πάσχω . προστίθημι δέ καί ὁ ὁ Βόηθος ὁ Πορφύριος πολύς ἀγχίνοια γέμω καί εἰς ὁ αὐτός τείνω ὁ εἴρω . λέγω γάρ καί ἐκεῖνος , ὅτι κατά μέν ὁ ὄνομα καί ὁ ῥῆμα ὁ διαίρεσις εἰς ὁ ὁ λόγος γίγνομαι στοιχεῖον , κατά δέ ὁ κατηγορία ὁ διαίρεσις γίγνομαι , καθό σχέσις ἔχω ὁ λέγω πρός ὁ εἰμί , σημαντικός οὗτος εἰμί . “ διό , φημί , ὁ σύνδεσμος ἐν μέν ὁ λέγω εὑρίσκω , ὁ δέ κατηγορία ἐκπίπτω · οὐδείς γάρ ὁ εἰμί δηλόω , οὔτε οὐσία οὔτε ποιός οὔτε ἄλλος τίς τοιοῦτος ” . δῆλος οὖν ὁ εἴρω , ὅτι οὔτε περί φωνή ψιλός οὔτε περί αὐτός ὁ εἰμί ὅς εἰμί εἰμί οὔτε περί ὁ νόημα μόνος ὁ ἀνήρ οὗτος ὁ σκοπός ἀφορίζω , ἀλλά περί φωνή μέν ἁπλόος καί λέξις , διότι λογικός εἰμί πραγματεία προοίμιον , καθό δέ σημαντικός ὁ εἰμί εἰμί ὁ πρῶτος καί ἁπλόος , ἀλλά οὖον καθό παρασχηματίζω ἢ συσχηματίζω ἢ πάθος τοιόσδε ἀναδέχομαι καί ἰδέα ἔχω τοιόσδε , ὅσπερ ὁ περί ὁ λέξις ὡς λέξις ἐπίσκεψις πολυπραγμονέω . δῆλος δέ ὅτι , εἰμί περί ὁ λέξις , καθό σημαίνω , ἀνάγκη καί ὁ πρᾶγμα σῦς ἀρτάω ὁ σημαίνω καί ὁ νόημα ὁ κατά ὁ σημασία γίγνομαι . διό καί τίς σημαίνω ἕκαστος λέξις ἀναδιδάσκω καί ὁ πρᾶγμα κατά Ἱκάστην κατηγορία διορίζω καί ὁ διαίρεσις ὁ αὐτός χράω καί ἐνταῦθα , ὅπου περί ὁ σημαντικός λέξις εἰμί προηγουμένως ὁ σκοπός , καί ἐν ὁ μετά ὁ φυσικός , ὅπου περί ὁ εἰμί ὅς εἰμί διδάσκω · παραπλήσιος δέ καί ἐν ὁ λογικός , οἷος ἐν ὁ τοπικός , καί ἐν ὁ Νικομαχεῖον ἠθικός καί ἐν ὁ ἄλλος πραγματεία ὁ εἰς ὁ δέκα οὗτος χράω διαίρεσις ὁ πρῶτος γένος , ὡς πανταχοῦ μέν ὁ αὐτός εἰμί διαίρεσις , ἀλλά ἐνταῦθα μέν οἰκεῖος ὁ λογικός πραγματεία κατά ὁ σημαντικός λέγω λαμβάνω , ἀλλαχοῦ δέ οἰκεῖος ὁ περί ὁ εἰμί θεωρία κατά ὁ ὁ εἰμί ὑπόστασις , οὔτε ὁ σημαvτικῶv λέξις πάντῃ χωρίζω ὁ ὁ εἰμί φύσις οὐ ὁ εἰμί απηρτημενων ὁ σημαίνω αὐτός φύζω ὄνομα , ἀλλά οὐδέ ὁ νόημα ἔξω ὁ ἄμφω εἰμί φύσις · εἷς γάρ εἰμί πρότερος ὁ τρεῖς οὗτος διακρίνω ὕστερος . ὁ μέν γάρ νόος αὐτός ὁ πρᾶγμα ὅς καί αὐτός ὁ νόησις αὐτός ἔχω ὁ τε εἰμί καί ὁ ὁ εἰμί νόημα διά ὁ ἀδιάκριτος ἕνωσις , καί φωνή ἐκεῖ οὐδείς χρεία · ψυχή δέ πρός μέν νόος στρέφω ὁ αὐτός δύο ἔχω , ὅτε καί γεννητικός , ἀλλά οὖον γνωστικός μόνος ἔχω ὁ ἐν αὐτός λόγος , ἀφίστημι δέ ἐκεῖθεν καί ὁ ἐν αὐτός λόγος ὁ εἰμί χωρίζω καί διά οὗτος εἰκών αὐτός ἀντί ὁ πρωτότυπος ποιέω διΐστημι ἀπό ὁ πρᾶγμα ὁ νόησις , καί τοσύτῳ μᾶλλον , ὅσος καί ὁ πρός ὁ νόος ὁμοιότης ἀφίστημι , καί λοιπός ἀγαπάω σύμφωνος ὁ πρᾶγμα προβάλλω ὁ νόημα . πίπτω δέ εἰς γένεσις καί λήθη ἀναπίμπλημι δήω μέν ὄψις , δήω δέ ἀκοή πρός ἀνάμνησις · δήω γάρ ὁ ἤδη θεάομαι ὁ ἀλήθεια διά φωνή ἀπό ὁ ἔννοια προφέρω κινέω καί ὁ ἐν αὐτός τέως ἀποψύχω ἔννοια · καί οὕτως ὁ ὁ φωνή γίγνομαι χρεία προσεχῶς μέν ὁ νόημα ἐξομοιόω σπεύδω , διά ἐκεῖνος δέ καί ὁ πρᾶγμα ἐφαρμόζω καί συμφύω πρός αὐτός , ἵνα μή μήτηρ ὁ φωνή λέγω ὥσπερ ὁ βλίτυρι , ἀλλά κινέω ἐν ὁ ἀκούω ὁ ὅμοιος ὁ κινητικός νόησις . ἀπό γάρ νόησις πρόειμι νοέω καί αὐτός κινέω προσεχῶς καί συνάπτω ὁ ὁ μανθάνω ὁ ὁ διδάσκω , μεσότης ἄμφω γίγνομαι . ὁ δέ νοέω οἰκεῖος κινέω ἐφαρμόζω ὁ πρᾶγμα , καί οὕτως γίγνομαι ὁ ὁ εἰμί γνῶσις καί ὁ αὐτοφυής Ἔρως ὁ Ψυχή ἀποπίμπλημι . καί εἰμί ὁ φωνή πέρας ὁ ψυχικός ἐνέργεια , ὁ δέ πέρας εἰμί ὁ ἐπιστρέιν εἰς ὁ ἀρχή · διό καί ὁ φωνή ὁ ἀφίστημι ἀπό νόος καί ὁ εἰμί ψυχή καί διακρίνω ἀλλήλων συνάγω τε εἰς ὁμόνοια καί ὁ πρᾶγμα συναρμόζω ποιέω καί πρός νόος ἀναπέμπω καί παρασκευάζω μή μόνος ἄφωνος ἐθέλω εἰμί , ἀλλά μηδέ ἔννοια ὁ πρᾶγμα ἕτερος ἔχω . 10 οὕτως οὖν ὁ ἡμωμένως ἐν ὁ νάω προλαμβάνω μερίζω ὁ ψυχή , μετά μέντοι ὁ φυλάσσω καί ἐν ὁ διαίρεσις ὁ ἀλληλουχία . εἰμί οὖν ἐκ ὁ εἴρω δῆλος , ὅτι εἰμί μέν ὁ σκοπός οἰκεῖος ὁ λογικός πραγματεία περί ὁ ἁπλόος καί πρῶτος καί γενικός φωνή , καθό σημαντικός ὁ εἰμί εἰμί , συνδιδάσκω δέ πάντως καί ὁ σημαίνω ὑπό αὐτός πρᾶγμα 15 καί ὁ νόημα , καθό σημαίνω ὁ πρᾶγμα ὑπό ὁ φωνή . καί οὗτος καί ὁ Ἀλέξανδρος καί Ἑρμῖνος καί Βόηθος καί Πορφύριος δοκέω καί ὁ θεῖος Ἰάμβλιχος επιχηφιζεω καί Συριανός σαφηνίζω καί ὁ ἡμέτερος διδάσκαλος ἀποδέχομαι . ἀλλά ἐπεί δείκνυμι περί φωνή ὁ σκοπός , ὁ δέ φωνή ὁ μέν εἰμί ἁπλόος , ὁ δέ σύνθετος , περί ὁ ἁπλόος εἰμί φωνή ὁ πρῶτος καί ὁ πρῶτος καί γενικός ὁ εἰμί σημαίνω διά μέσος ὁ ἁπλόος καί πρῶτος νόημα . ὁ δέ ἁπλόος εἰς δεκάς συνάγω ὁ Πυθαγόρειος , ὡς Ἀρχύτας , ὅς καί Πλάτων συγγίγνομαι , ὡς ἐν ὁ περι ὁ καθόλου λόγος διδάσκω βιβλίον , ὅς καί Ἀριστοτέληςκολούθησεν καί μέχρι ὁ ὄνομα , κατά τοσοῦτος μόνος , ὡς δοκέω τις , παραλλάσσω , καθόσον ὁ εἷς αὐτός οὖον προσλογίζομαι ὁ ὁ δέκα περικτικὸν καί ὁ κατά φύσις ὁ ὄνομα ἀπογιγνώσκω . Χρήσιμος δέ ὁ οὗτος διδασκαλία πρός τε ὁ ὁ ὅλος φιλοσοφία καί πρός ὁ ὁ λογικός πραγματεία εἰσαγωγή . δῆλος γάρ ὅτι ὁ ἁπλόος πρός στοιχείωσις εἰμί ἐπιτήδειος . διό καί ὁ γεωμέτρης ἀπό ὁ ἁπλόος ἄρχω περί τρίγωνος πρῶτος καί τετράγωνος ἐφεξῆς διδάσκω καί τότε περί πεντάγωνος καί ὁ ἐφεξῆς πολύγωνος , καί ὁ περί ὁ ἀριθμός σπουδάζω τίς ἄρτιος καί τίς περισσός καί οὕτως τίς ἀρτιοπέρισσος ἢ περισσάρτιος . πρός δέ ὁ λογικός πραγματεία ὅτι χρήσιμος ὁ ἀπό ὁ ἁπλόος λέξις ἀρχή , φανερός ἐντεῦθεν . ὁ θεωρία καί ὁ πρᾶξις ἀνάπαλιν ὁδεύω · καί γάρ ὁ μέν θεωρία ἀπό ὁ τέλος ἄρχω ὁδός πρόειμι ἐπί ὁ ἀρχή , ὁ δέ πρᾶξις ἀπό ὁ ἀρχή ἐπί ὁ τέλος ὁδεύω , ὡς ἐπί οἰκίον · ὁ μέν γάρ θεωρία αὐτός ὁ χρεία εὐθύς ἐννοέω , διά ὅς εἰμί οἰκίον , ὅτι διά σκέπη ἄνεμος καί ὄμβρος καί καῦμα , καί ἄρχω ἀπό ὁ τέλος καί ὅπως εἄν οὗτος περιγίγνομαι θεωρός εὑρίσκω ὅτι σκέπη ἄνευ τοῖχος ἐπίκειμαι ἀδύνατος , ὁ δέ τοῖχος ἄνευ θεμέλιος οὐ οἷος τε ἱδρύω , ἀλλά οὐδέ οὗτος καταβάλλω πρό ὁ ὁ | γῆ ὀρύσσω , καί ἐνταῦθα καταλήγω , ὅθεν ὁ πρᾶξις ἄρχω πρῶτος μέν ὀρύσσω ὁ γῆ , εἶτα ὁ θεμέλιος καταβάλλω καί οὗτος ἐποικοδομέω ὁ τοῖχος καί τελευταῖος ὁ ὀροφή ἐπιτίθημι . ἐνταῦθα τούνυν ἐγώ ὁ ὅμοιος παραφυλάττω · ὡς γάρ ὁ οἰκίον δήω κωλύω ὁ ἀπό ἄνεμος καί ὄμβρος καί καῦμα γίγνομαι φθορά , οὗτος καί ὁ ἀπόδειξις δήω κωλύω ὁ τε ἀπό ὁ ψεῦδος ἐν ὁ θεωρία καί ὁ ἀπό ὁ κακός ἐν ὁ πρᾶξις κύριος εἄν καλέω φθορά . καί γάρ ὥσπερ ἐπί ὁ θεωρία ἀντίκειμαι ὁ ἀληθής ὁ ψεῦδος , οὗτος καί ἐν ὁ πρακτικός φιλοσοφία ἀντίκειμαι ὁ ἀγαθός ὁ κακός , καί δέω τις ὄργανον ὁ διακρίνω αὐτός , ἵνα μή ὁ ψεῦδος ἀντί ὁ ἀληθής καί ὁ κακός ἀντί ὁ ἀγαθός περιπίπτω . οὗτος τε εἰμί ὁ ἀπόδειξις , ὁ κριτήριον ἕκαστος ὁ μή συγχωρέω διά τίς ἀμυδρός ἴσως ἴχνος ὁ ἀληθής ἢ ὁ ἀγαθός ἀπατάω , ἀλλά γυμνόω πᾶς καί βασανίζω . ὥσπερ οὖν ὁ οἰκίον ὅπως εἄν γίγνομαι σκοπός ἐπί ὁ ὄρυξ ὁ γῆ καταλήγω , οὕτως καί ὁ ἀπόδειξις ὅς γένεσις σκοπός , ἐπεί ὁ ἀπόδειξις λέγω , τίς τίς ὑπάρχω καί τίς τίς οὐ ὑπάρχω , οὐ ἁπλόος , ἀλλά καί ὁ αἴτιος προστίθημι , διά τίς ὑπάρχω ἢ οὐ ὑπάρχω , δῆλος ὅτι οὐ εἰμί ἁπλόος λόγος , ἀλλά συλλογή πλείων ὁ τε ὑπάρχω καί ὅς ὑπάρχω καί ὁ αἴτιος εἰς δύο τοὐλάχιστον πρότασις συνάγω . ὁ γάρ δείκνυμι ὅτι ὁ ψυχή ἀθάνατος διά μέσος ὁ αὐτοκίνητος λέγω οὕτως · ὁ ψυχή αὐτοκίνητος , ὁ αὐτοκίνητον ἀθάνατος · καί οὕτως ἐπάγω ὁ συμπέρασμα , ὅτι ὁ ψυχή ἀθάνατος . συλλογισμός οὖν ἀποδεικτικός εἰμί ὁ ἀπόδειξις . πῶς δέ εἄν μανθάνω ὅς ἀποδεικτικός συλλογισμός μή ὅς ἁπλόος συλλογισμός προμανθάνω ; οὐδέ γάρ γράφω ὅδε ὁ τύπος ἢ ὅδε δύναμαι μή ἁπλόος γράφω μανθάνω . ὁ δέ ἁπλόος συλλογισμός πῶς εἰμί μανθάνω , εἰμί μή ὁ ἐκ ὅς συνίστημι μανθάνω ; οὗτος δέ εἰμί ὁ πρότασις . ἀλλά καί οὗτος ἐκ ὄνομα εἰμί καί ῥγμάτων , ὁ μέν ὑπόκειμαι , ὁ δέ κατηγορέω . δεῖ οὖν καί ὁ οὗτος γνῶσις . καί οὐδέ μέχρι οὗτος ἔχω τέλος ὁ ἀνάλυσις · προηγέομαι γάρ καί οὗτος ὁ ὁ ἁπλόος φωνή θεωρία , κατά ὅς πᾶς ὄνομα ἐστιv , διότι ὁ πρῶτος θέσις ὁ φωνή ὡς ὄνομα εἰμί · δήω γάρ ὁ ἄνθρωπος σημαίνω ἀλλήλων ὁ πρᾶγμα διά ὁ ὁ κοινός ἀφίστημι νόησις τίθημι ὅδε μέν ὄνομα σῶμα , ὅδε δέ δεξιός , καί ἄλλος ποιέω ἢ πάσχω , οὔπω διαφορά εἰμί , κατά ὅς ὁ μέν ὑπόκειμαι , ὁ δέ κατηγορεπιος καί ὁ μέν προσσημαίνω χρόνος , ὁ δέ οὖον . προηγέομαι οὖν ὁ ὁ ἁπλόος φωνή θεωρία , καί ἀπό οὗτος ἀρκτέος ὁ ὁ ἀπόδειξις δημιουργέω . εἰκότως οὖν ἀπό ὁ κατηγορία ἄρχω , ἐπεί διά αὐτός εἰς τε ὁ σημαντικός λόγος καί εἰς ὁ σημαίνω πρᾶγμα εἰσάγω ἀπò ἁπλόος ἐπί σύνθετος . μετά γάρ ὁ ἁπλόος φωνή τίς ὄνομα καί τίς ῥῆμα μανθάνω , ἔπειτα τίς κατάφασις καί τίς ἀπόφασις καί τίς ὁ οὗτος διαφορά , ὅσπερ ἐν ὁ περι ἑρμηνεία διδάσκω , εἶτα τίς ὅρος καί τίς πρότασις καί συλλογισμός καί τίς ὁ ὁ συλλογισμός εἶδος καί πόσος κατά ἕκαστος σχῆμα καί κατά ἕκαστος σχῆμα πόσος γίγνομαι τρόπος , ὅσπερ διά ὁ Πρότερος ἀναλυτικός διδάσκω · καί οὕτως εἰς ὁ ἀποδεικτικός ἔρχομαι πραγματεία , ὅς ὕστερος ἀναλυτικός οὐ Ἀριστοτέλης ἐπιγράφω . εἰκότως οὖν ἀπό ὁ ὁ κατηγορία βιβλίον καί ὁ λογικός πραγματεία καί ὁ ὅλος ἄρχω φιλοσοφία , καί ἔχω ἐκ ὁ εἴρω καί ὁ τάξις ὁ ἀνάγνωσις ὁ πρόκειμαι βιβλίον παραδίδωμι . ἀλλά καί τίς ὁ ὁ ἐπιγραφή αἰτία ζητέω ἄξιος , πρῶτος δέ , κατά πόσος ἐπιγράφω τρόπος , καί τίς ὁ ἐπιγραφή ὁ δόκιμος . καί γάρ ὁ μέν πρό ὁ τοπικός ἐπιγράφω ὁ βιβλίον , ὁ δέ περι ὁ γένος ὁ εἰμί , ἄλλος δέ περι ὁ δέκα γένος , ἄλλος δέ κατηγορία δέκα , ἄλλος δέ κατηγορία , ὥσπερ καί νῦν ἔτι φέρω . ἀλλά ὁ μέν πρό ὁ τοπικός ἐπιγράφω Γ καί οὗτος ὁ βιβλίον ὁ τάξις ἀποδίδωμι ἄτοπος · οὖον γάρ ὁ τοπικός προηγέομαι μόνος , ἀλλά ἐν μέν ὁ λογικός ὁ τε συλλογιστικός ἤτοι ἀναλυτικός πᾶς θεωρία καί ὁ περί πρότασις , ὅς περι ἑρμηνεία ἐπιγράφω , ἐν δέ ὁ περί ὁ εἰμί θεωρία πᾶς ἡγέομαι φιλοσοφία ὁ ὁ ἁπλόος παράδοσις , ἅτε περί ὁ στοιχειώδης διδάσκω . ἐπεί δέ οὐ ὁ τυγχάνω εἰμί ἀνήρ ὁ μετά ὁ κατηγορία εὐθύς ὁ τοπικός τάσσω βιβλίον , ἀλλά Ἄδραστος ὁ Ἀφροδισιεύς , ἀνήρ ὁ γνήσιος περιπατητικός γίγνομαι , ἐν ὁ περι ὁ τάξις ὁ Ἀριστοτέλης φιλοσοφία μετά ὁ ὁ κατηγορία βιβίος ὁ τοπικός βούλομαι τάσσω , τίς εἄν ἔχω κἀν πιθανός αἴτιος ἀνήρ ἐλλόγιμος κρίσις ; ἢ ὅτι προηγέομαι μέν δεῖ πάντως ὁ ὁ ἁπλόος φωνή γνῶσις διά ὁ ὁ κατηγορία βιβλίον , πρό δέ ὁ ἀποδεικτικός μέθοδος καί ὁ ἀναγκαῖος αὐτός προγηουμην συλλογισμός καί πρότασις ὁ ἐκ ἔνδοξος καί πιθανός συλλογίζομαι παραδίδωμι μέθοδος . διό ἐπεί κατά συλλογισμός καί οὗτος πρόειμι , προδιδάσκω καί ἐπί οὗτος , τίς εἰμί κοινός συλλογισμός , ὥσπερ καί ἐπί ὁ Πρότερος ἀναλυτικός . εἰμί γάρ ἀπό ὁ ἔνδοξος ἐπί ὁ ἀποδεικτικός καί ἀπό ὁ πιθανός ἐπί ὁ πάντως ἀληθής προΐημι χρή , εἰκότως , φημί εἄν Ἄδραστος , ὁ τοπικός πραγματεία ὁ τε ἀποδεικτικός προηγέομαι καί ὁ ἀναγκαῖος προλαμβάνω | ὁ ἀπόδειξις . ἀλλά οὗτος μέν πιθανός , εἴπερ ἄρα καί πιθανός εἴρω , ἄτοπος δέ εἰμί ὁ πρό ὁ τοπικός ἐπιγραφή γραφή ὁ βιβλίον · ὁ γάρ ἁπλόος φωνή ὁ τε πρότασις ὁ ἀπό αὐτός ἡγέομαι προσεχῶς καί ὁ ἐκ ἐκεῖνος συλλογισμός . ὁ δέ περι ὁ γένος ὁ εἰμί ἢ πρός αὐτός ἀντιλογία , πρός ὁ πρᾶγμα ἀφοράω μόνος , ἀλλά οὖον πρός ὁ λογικός σκοπός . ὁ γάρ γένος ὁ εἰμί αὐτός ὁ πρᾶγμα εἰμί · ὅτι δέ οὖον περί ὁ εἰμί ὁ σκοπός , ἀλλά περί ὁ σημαίνω αὐτός φωνή , καθό σημαντικός , εἴρω μέν καί πρότερος , σαφῶς δέ καί αὐτός ἐνδείκνυμι ἕκαστος ὁ εἴρω εἶπον αὐτός μέν κατά ἑαυτοῦ ἐν οὐδείς κατάφασις λέγω , ὁ δέ πρός ἀλλήλων οὗτος συμπλοκή κατάφασις γίγνομαι · εἰμί γάρ ὁ κατάφασις ἐν φωνή καί λόγος , οὐ εἄν εἰμί περί ὁ εἰμί ὁ σκοπός · οὖον γάρ ὁ ὁ πρᾶγμα συμπλοκή κατάφασις γίγνομαι , ἀλλά ὁ ὁ σημαντικός φωνή . εἰμί δέ καί ἕκαστος ὁ ἐνταῦθα παραδίδωμι ἤτοι οὐσία σημαίνω ἢ ποσός ἢ ποιός ἢ ἄλλος τίς φημί , ὁ δέ σημαίνω οὐ ὁ πρᾶγμα εἰμί σημαίνω γάρ ἐκεῖνος ) , ἀλλά ὁ φωνή , δῆλος ὅτι οὖον περί ὁ εἰμί , ἀλλά περί ὁ σημαίνω ὁ εἰμί φωνή ὁ πραγματεία . ἀλλά ἐπεί κατηγορία παρά ὁ πλεῖστος ἐπιγράφω , ὁ αἴτιος οὗτος ζητητέος . οὖον γάρ δή ὁ μετά αἴτιος ἔγκλησις ὅπως χρή ποιέω , διά ὅδε ὁ βιβλίον διδάσκω · ῥήτωρ γάρ ἀλλά οὖον φιλόσοφος ὁ τοιοῦτος σπουδή , καί ἀντίκειμαι ὁ τοιοῦτος κατηγορέω ὁ ἀπαγορεύω , ὅσπερ εἰμί ὁ ἀπολογέομαι . ἀλλά ὁ ὅς Πορφύριος ἁπλοϊκός ἐξηγέομαι ὁ ἀγορεύω φημί ὁ πρᾶγμα κατά τίς σημαίνω κατηγορέω λέγω καί ὅλως ὁ λέξις σημαντικός κατά πρᾶγμα λέγω , “ ὥστε , φημί , πᾶς ἁπλόος λέξις σημαντικός , ὅταν κατά ὅς σημαίνω πρᾶγμα ἀγορεύω τε καί λέγω , λέγω κατηγορία ” , οὑτωσί καί ὁ ῥῆμα λέγω . καίτοι οὗτος γε ὁ λόγος καί ὁ Σωκράτης καί ὁ ὁ μερικός ἕκαστος σημαίνω ἁπλόος λέξις κατηγορία εἄν εἴρω , καί οὕτως οὖον περί ὁ γενικός , ἀλλά περί ἁπλόος λέξις εἰμί ὁ λόγος . ἀγαθός οὖν ὁ ἄλλος κατηγορία ἐπιγράφω φημί διά ὁ περί ὁ γενικός εἰμί , ὅσπερ ἀεί κατηγορέω φύω . ὁ γάρ ἀποφαντικός λόγος , ἐν ὅς ὁ ἀληθής συνίστημι καί ὁ ψεῦδος , ὁ μέν τίς εἰμί ὑπόκειμαι , περί ὅς ὁ λόγος , ὁ δέ περί ἐκεῖνος λέγω , ὅσπερ κατηγορέω ὡς κατά ὁ ὑπόκειμαι λέγω καλέω · οἷος Σωκράτης ἄνθρωπος ἐστιν’ · ὑπόκειμαι μέν ὁ Σωκράτης , κατηγορέω δέ ὁ ἄνθρωπος . καί ὑπόκειμαι μέν ὁ μερικός , κατηγορέω δέ ὁ καθολικός , καί ἀδύνατος ἐπί ὁ κύριος κατηγορέω ἀντιστρέφω · οὖον γάρ δυνατός εἶπον ὅτι ὁ ἄνθρωπος Σωκράτης εἰμί οὐδέ ὅτι ὁ ζῷον ἄνθρωπος . εἰμί δέ ὁ μέν μόνος κατηγορέω , ὡς καί ἐν ὁ Πορφύριος εἰσαγωγή εἴρω , ὁ γενικός γένος , ὁ δέ μόνος ὑπόκειμαι , ὁ ἄτομος . καί γάρ ἐκεῖνος μέν ὁ ἄλλος μετέχω , διό καί λέγω κατά ὁ μετέχω · ἐκεῖνος δέ ἄλλος οὖον μετέχω , διό οὐδείς ἐκεῖνος πρός κατηγορία ὑπόκειμαι · ὁ δέ ἄτομος μετέχω ὅς ὁ ὑπέρ αὐτός καί διά οὗτος ὑπόκειμαι αὐτός , ὑπό οὐδείς δέ ὡς ὁλικός μετέχω καί διά οὗτος οὐδείς κατηγορέω . εἰμί τοίνυν περί ὁ ἄνω2 γένος εἰμί ὁ ὁ βιβλίον σκοπός , εἰκότως ἐπιγράφω κατηγορία . καί γάρ καί Ἀρχύτας ὁ αὐτός ἔχω σκοπός ὁ βιβλίον περι ὁ καθόλου λόγος ἐπιγράφω , ὁ καθόλου κατηγορέω ἀεί ὁ ὑπό ἑαυτοῦ , οὐδέποτε δέ ὑπόκειμαι . εἰμί δέ ξενίζω ὁ ὄνομα παρά ὁ συνήθεια κεῖμαι , οὐδείς θαυμαστός · ἐλλείπω γάρ ὁ ὄνομα ὡς πρός ὁ πρᾶγμα ὁ φιλόσοφος οὖον μόνος γιγνώσκω ὁ πρᾶγμα βούλομαι ὁ ὁ ἄλλος ἀγνοέω , ἀλλά καί ἐκφαίνω ὁ βούλομαι μανθάνω , ποτέ μέν ὀνοματοποιέω ἀναγκάζω , ὡς αὐτός Αριστοτέλης ὁ ὁ ἐντελέχεια ὄνομα ποιέω , εἰμί δέ ὅτε ὁ ἐπί ἄλλος κεῖμαι ἐπί ἄλλος κατά-χράω2 οἰκεῖος μεταφέρω , ὥσπερ νῦν ὁ ὁ κατηγορία . κατηγορία δέ ἐπιγράφω καί οὖον περι κατηγορία διά ὁ συνήθης εἰμί πολλάκις ὁ ὄνομα περί ὅς ὁ λόγος ἐπί εὐθύς πτῶσις προγράφω ὁ σύγγραμμα · οὕτως ὁ 6 περί Θεμιστοκλῆς λόγος Θεμιστοκλῆς ἐπιγράφω καί ὁ περί πολιτεία Πολιτεία . ὅτι2 δέ γνήσιος ὁ φιλόσοφος ὁ βιβλίον , μάλιστα μέν ὁ ὁ ἔννοια πυκνότης καί ὁ συστρέφω ὁ φράσις δηλόω κατά ὁ νοερός ὁ Ἀριστοτέλης πρόειμι δύναμις . καί αὐτός δέ μιμνήσκω ὁ βιβλίον ἐν ἄλλος , δέκα κατηγορία αὐτός καλός , ἵνα μηδέ ὑπονοέω ὁ Ἀρχύτειος μνημονεύω αὐτός ἄλλος ἐπιγραφή ἔχω · ἢ οὖν καί ἐκεῖνος νοθεύω χρή ὁ σύγγραμμα , ἐν ὅς μιμνήσκω οὗτος , ἢ μηδέ οὗτος ἀθετέω . ἀλλά καί ὁ σπουδαῖος ὁ ἑταῖρος αὐτός ὡς γνήσιος ἀποδείκνυμι ὁ βιβλίον . πρός δέ οὗτος μή οὗτος προγράφω ὁ Ἀριστοτέλης ὁ βιβλίον ἄναρχος εἄν εἰμί καί ἀκέφαλος καί πᾶς μέν ὁ Ἀριστοτέλης φιλοσοφία , ἐξαίρετος δέ ὁ λογικός πραγματεία . ἱστορέω δέ ὁ Ἄδραστος ἐν ὁ περι ὁ τάξις ὁ Ἀριστοτέλης σύγγραμμα , ὅτι φέρω καί ἄλλος ὁ κατηγορία βιβλίον ὡς Ἀριστοτέλης καί αὐτός εἰμί βραχύς καί σύντομος κατά ὁ λέξις καί διαίρεσις ὀλίγος διαφέρω , ἀρχή δέ ἔχω “ ὁ εἰμί ὁ μέν εἰμί ” · πλῆθος δέ στίχος ἑκάτερος ὁ αὐτός ἀναγράφω , ὥστε ὁ βραχύς κατά ὁ λέξις εἶπον ὡς σύντομος ἕκαστος ὁ ἐπιχειργμάτων | ἐκτίθημι . λοιπός δέ ὁ περί ὁ εἰς ὁ καφάλαια διαίρεσις ὁ βιβλίον λέγω ὑπολείπω , ὁ τις μή ἐφίστημι ὅπως τε κατά ἄρθρον διαιρέω καί ὅπως ὁ τε πρός ὁ ὅλος σκοπός χρεία ἀποπλήσσω καλῶς καί ὁ πρός ἀλλήλων συνέχεια διασῴζω , στοιβηδόν κεῖμαι νομίζω ὁ κεφάλαιος κατά ὁ ὑπομνηματικός τρόπος . καί δή καί ἀντιλέγω αὐτός τις ἀθετέω ὁ διαίρεσις , ὁ μέν ὡς πλεονάζω μάτην , ὁ δέ ὡς πολύς παρέζομαι ὥσπερ Κορνοῦτος καί Ἀθηνόδωρος , ὅστις περί λέξις οἴομαι ὁ σκοπός εἰμί καθό λέγω εἰμί , πολύς λέγω προβάλλω ὁ μέν κύριος , ὁ δέ τροπικός , ἐλέγχω οἴομαι ὁ διαίρεσις , ὡς οὖον πᾶς ὁ λέγω περιλαμβάνω · ὁ καί διαίρεσις ὁ ὁν͂ομα οἴομαι ποιέω εἰς ὁμώνυμος καί συνώνυμος καί παρώνυμος καί εἰμί ὁ βιβλίον παντοδαπής θεώρημα σωρεία ὑπολαμβάνω λογικός τε καί φυσικός καί ἠθικός καί θεολογικός · εἶμι γάρ ὁ μέν περί ὁμώνυμος καί συνώνυμος καί παρώνυμος σκέμμα λογικός , ἔτι δέ καί ὁ περί ὁ ἀντίκειμαι , ὁ δέ περί κίνησις φοσικας , ἠθικός δέ ὁ περί ἀρετή καί κακίας,κ ὥσπερ θεολογικός ὁ περί ὁ δέκα γένος φιλοσόφημα . ὁ δέ ἀληθής οὐ οὕτως ἔχω · οὔτε γάρ διαίρεσις ποιέω ὁ ὄνομα · οὖον γάρ ἄν ὁ ἑτερώνυμος καί πολυώνυμος παρίημι . ἀλλά εἰμί , ὡς εἰς μέγας μέρος διαιρέω , τριμερής ὁ βιβλίον . καί ἐν μέν ὁ πρῶτος διαρθρόω τις πρός ὁ κατηγορία εἰμί χρήσιμος , τίς εἰμί ὁμώνυμος , τίς συνώνυμος , τίς παρώνυμος · καί γάρ μέλλω εἴρω ὅτι ὁ μέν ἐν ὑπόκειμαι ὁμώνυμος κατηγορέω , ὁ δέ κατά ὑπόκειμαι συνώνυμος , καί ὅτι παρώνυμος ἀπό ὁ ποιότης λέγω ὁ ποιός καί ἀπό ὁ ποσότης ὁ ποσός · ἵνα τοίνυν μή διακόπτω ὁ συνέχεια ὁ διδασκαλία περί οὗτος αὐτός μεταξύ διδάσκω ἢ ἀνερμήνευτος Μένων ὁ ὅλος λόγος ἀσαφής ποιέω , εἰκότως αὐτός προλαμβάνω ὁ διάρθρωσις . ὁ δέ δύο κεφάλαιος περί αὐτός ὁ δέκα γένος διεξέρχομαι . ὁ δέ τρίτος περίκος τίνω καί αὐτός διαλέγω . ὅς ἐν ὁ περί ὁ κατηγορία μιμνήσκω λόγος , καί οὗτος ὁ ἀκριβής ἔννοια παραδίδωμι , τίς ὁ ἅμα λέγω , ἐπεί Γ ὁ πρός τίς ἅμα εἶπον ὑφίστημι , καί ποσαχῶς λέγω ὁ πρότερος , ἵνα μή νῦν μέν αὐτός ὅδε ὁ οὐσία πρότερος λέγω , ἄλλοτε δέ ἄλλος , ἀντιφάσκω αὐτός πρός ἑαυτοῦ ὑπονοέω , ἀλλά οἶδα κατά ποῖος μέν ἐκεῖνος ὁ πρότερος σημαίνω εἴρω πρῶτος , κατά ποῖος δέ οὗτος . καί περί κίνησις δέ λέγω μιμνήσκω αὐτός ἐν ὁ ποιέω καί πάσχω , καί ὁ ἀντίκειμαι διαιρέω μνημονεύω καί οὗτος ἐν τε ὁ πρός τίς καί τις ὁ ποιέω . τίς οὖν μή καί οὗτος προτάσσω ὁ περί ὁ κατηγορία λόγος ἢ διά τίς μή ἐκεῖνος μετά ὁ κατηγορία επυαγω ἀπορέω ὁ Πορφύριος λύω καλῶς ὁ ἀπορία · ὅτι ἐκεῖνος μέν ἄγων παντελῶς εἰμί ἀπό ὁ συνήθεια , οὗτος δέ ἔννοια μέν ἔχω τις , οὖον μήv ἀκριβής διάκρισις οὐδέ αὐτός · μή βούλομαι οὖν ἐπί πολύς ὁ περί αὐτός ὁ κατηγορία ἀναβάλλω λόγος ὑπερτίθημι ταῦτο εἰς ὕστερος , οὔτε προδιδάσκω αὐτός ἀναγκάζω διά ὁ ὁποῖος προυπάρχω αὐτός υννοεις οὔτε ἀτεχνέω ὁ περί αὐτός γνῶσις καταλείπω ὁ ἀκροατής συγχωρέω · εἰμί γάρ καί χράω τις ἀπό ὁ συνήθεια ὄνομα , ἀλλά οὖον γιγνώσκω αὐτός ὁ φύσις ἀκριβῶς , εἰς ὅς ὁ ὀνοματοθέτης βλέπω τίθημι . οὗτος μέν οὖν εἴρω περί ὁ ὁ βιβλίον διαίρεσις εἰς ὁ οἰκεῖος καφάλαια . εἰμί δέ καί ὑπό ποῖος μέρος ὁ Ἀριστοτέλης φιλοσοφία ποθέω τις μανθάνω , δῆλος ὅτι ὑπό ὁ ὀργανικός . ὁ γάρ λογικός πραγματεία δείκνυμι ὁ πρῶτος ἐπέχω μέρος ὁ περί ὁ ἁπλόος φωνή διδασκαλία , ὁ δέ λογικός πᾶς ὁ ὀργανικός εἰμί μέρος ὁ ἁπλόος φιλοσοφία , ὥσπερ ὁ κανών , ὥσπερ ὁ στάθμη ὁ τέκτων τε καί οἰκοδόμος . |