severus-philosophy.peri-yuxh-s-fragmentum 1
Περὶ δὲ τῆς κατὰ Πλάτωνα ψυχῆς , ἥν φησιν ἐξ ἀπαθοῦς καὶ παθητῆς οὐσίας συστῆναι ὑπὸ τοῦ θεοῦ , ὡς ἐκ λευκοῦ καὶ μέλανος τῶν μέσων τι χρωμάτων , ἐκεῖνα ἔχομεν εἰπεῖν · ὅτι ἀνάγκη , χρόνῳ διαστάσεως αὐτῶν γιγνομένης , ἀφανισθῆναι αὐτήν , ὡς τὴν τοῦ μέσου χρώματος σύστασιν , ἐπὶ τὰ οἰκεῖα ἑκάστου ἐξ ὧν συνέστη , ἐν χρόνῳ φύσει χωριζομένου . Εἰ δὲ τοῦτο , φθαρτὴν ἀποφανοῦμεν , ἀλλ’ οὐκ ἀθάνατον τὴν ψυχήν . Εἰ γὰρ τοῦτο ὁμολογεῖται , μηδὲν τῶν ἐν τῇ φύσει ὄντων ἄνευ τοῦ ἐναντίου εἶναι , τά τε ἐν τῷ κόσμῳ ἐκ τῆς τῶν ἐναντίων φύσεως ὑπὸ θεοῦ κεκοσμῆσθαι , φιλίαν αὐτοῖς καὶ κοινωνίαν ἐμποιήσαντος αὐτοῦ , οἷον τῷ ξηρῷ πρὸς τὸ ὑγρόν , καὶ τῷ θερμῷ πρὸς τὸ ψυχρόν , τῷ τε βαρεῖ πρὸς τὸ κοῦφον , λευκῷ τε πρὸς τὸ μέλαν , γλυκεῖ τε πρὸς τὸ πικρόν , σκληρῷ τε πρὸς τὸ μαλακόν , τῇ τε ἀπαθεῖ οὐσίᾳ πρὸς τὴν παθητήν , καὶ πᾶσι τοῖς τοιούτοις μίαν ἄλλην πάντων κοινωνίαν · τὰ δὲ κραθέντα καὶ μιχθέντα χωρισμὸν τὸν ἀπ’ ἀλλήλων ἐν χρόνῳ φύσει ἐπιδέχεται · ἡ δὲ ψυχὴ ἐξ ἀπαθοῦς καὶ παθητῆς οὐσίας γεγονέναι ὑποκείσεται , ἀνάγκη ὡς τὸ μέσον χρῶμα , οὕτω καὶ ταύτην ἐν χρόνῳ φύτει ἀφανισθῆναι , τῶν ἐν τῇ συστάσει αὐτῆς ἐναντίων ἐπὶ τὴν οἰκείαν φύσιν ἐπειγομένων . Ἦ γὰρ οὐχ ὁρῶμεν καὶ τὸ φύσει βαρύ , κᾂν ὑφ’ ἡμῶν , ἤ τινος ἔξωθεν φυσικῆς προσγενομένης αὐτῷ κουφότητος , ἄνω φέρηται , ὡς αὐτὸ ὁμοίως ἐπὶ τὴν οἰκείαν φύσιν κάτω βιάζεται ; ὁμοίως δὲ καὶ τὸ φύσει κοῦφον , κατὰ τὰς ὁμοίας ἔξωθεν αἰτίας κάτω φερόμενον , ὡς αὐτὸ ὁμοίως ἐπὶ τὰ ἄνω βιάζεται ; Τὰ γὰρ ἐκ δύο τινῶν ἀλλήλοις ἐναντίων εἰς ταὐτὸν συναχθέντα , ἀδύνατον ἐν τῷ αὐτῷ ἀεὶ εἶναι , μὴ τρίτου τινὸς τῆς τῶν ὄντων οὐσίας ἀεὶ ἐνόντος αὐτοῖς . Ἀλλὰ γὰρ οὐκ ἔστι ψυχὴ τρίτον τι πρᾶγμα ἐκ δύο ἐναντίων ἀλλήλοις σύνθετον , ἁπλοῦν δὲ καὶ τῇ αὐτοῦ φύσει ἀπαθὲς καὶ ἀσώματον . Ὅθεν Πλάτων καὶ οἱ μετ’ αὐτοῦ ἀθάνατον αὐτὴν ἔφασαν εἶναι . Ἐπειδὴ δὲ τὸν ἄνθρωπον ἐκ ψυχῆς καὶ σώματος κοινός ἐστι πάντων λόγος γεγονέναι , τὰ δ’ ἐν ἡμῖν ἄνευ σώματος ἑκουσίως καὶ ἀκουσίως γιγνόμενα πάθη , τῆς ψυχῆς εἶναι λέγεται , οἱ μὲν πολλοὶ τούτῳ τεκμαιρόμενοι παθητὴν εἶναι τὴν οὐσίαν αὐτῆς , θνητὴν αὐτὴν εἶναι λέγουσι , καὶ σωματοειδῆ , ἀλλ’ οὐκ ἀσώματον . Ὁ δὲ Πλάτων , τῷ φύσει αὐτῆς ἀπαθεῖ προσηναγκάσθη τὴν παθητὴν οὐσίαν προσυφᾶναι . Ὅτι δὲ μὴ ἑτέρως ἔχει , ἐξ ὧν ἑκάτεροι εἰρήκασι , Πλάτων τε καὶ οἱ ἄλλοι , πειρασόμεθα τῷ λόγῳ , τὰς ἐν ἡμῖν ἐνεργούσας δυνάμεις παραθέντες , προσβιβάσαι . Ταῦτά μοι ἀπὸ τῶν Σεβήρου τοῦ Πλατωνικοῦ περὶ ψυχῆς προκείσθω .
Lemmas: περι δέ ὁ κατά Πλάτων ψυχή , ὅς φημί ἐκ ἀπαθής καί παθητός οὐσία συνίστημι ὑπό ὁ θεός , ὡς ἐκ λευκός καί μέλας ὁ μέσος τίς χρῶμα , ἐκεῖνος ἔχω λέγω · ὅτι ἀνάγκη , χρόνος διάστασις αὐτός γίγνομαι , ἀφανίζω αὐτός , ὡς ὁ ὁ μέσος χρῶμα σύστασις , ἐπί ὁ οἰκεῖος ἕκαστος ἐκ ὅς συνίστημι , ἐν χρόνος φύσις χωρίζω . εἰμί δέ οὗτος , φθαρτός ἀποφαίνω , ἀλλά οὐ ἀθάνατος ὁ ψυχή . εἰμί γάρ οὗτος ὁμολογέω , μηδείς ὁ ἐν ὁ φύσις εἰμί ἄνευ ὁ ἐναντίος ἔρχομαι , ὁ τε ἐν ὁ κόσμος ἐκ ὁ ὁ ἐναντίος φύσις ὑπό θεός κοσμέω , φίλιος αὐτός καί κοινωνία ἐμποιέω αὐτός , οἷος ὁ ξηρός πρός ὁ ὑγρός , καί ὁ θερμός πρός ὁ ψυχρός , ὁ τε βαρύς πρός ὁ κοῦφος , λευκός τε πρός ὁ μέλας , γλυκή τε πρός ὁ πικρός , σκληρός τε πρός ὁ μαλακός , ὁ τε ἀπαθής οὐσία πρός ὁ παθητός , καί πᾶς ὁ τοιοῦτος εἷς ἄλλος πᾶς κοινωνία · ὁ δέ κεράννυμι καί μείγνυμι χωρισμός ὁ ἀπό ἀλλήλων ἐν χρόνος φύσις ἐπιδέχομαι · ὁ δέ ψυχή ἐκ ἀπαθής καί παθητός οὐσία γίγνομαι ὑπόκειμαι , ἀνάγκη ὡς ὁ μέσος χρῶμα , οὕτως καί οὗτος ἐν χρόνος φύω ἀφανίζω , ὁ ἐν ὁ σύστασις αὐτηες͂ς ἐναντίος ἐπί ὁ οἰκεῖος φύσις ἐπείγω . εἰμί γάρ οὐ ὁράω καί ὁ φύσις βαρύς , ἔͅν ὑπό ἐγώ , ἤ τις ἔξωθεν φυσικός προσγίγνομαι αὐτός κουφότης , ἄνω φέρω , ὡς αὐτός ὅμοιος ἐπί ὁ οἰκεῖος φύσις κάτω βιάζω ; ὅμοιος δέ καί ὁ φύσις κοῦφος , κατά ὁ ὅμοιος ἔξωθεν αἰτία κάτω φέρω , ὡς αὐτός ὅμοιος ἐπί ὁ ἄνω βιάζω ; Τά γάρ ἐκ δύο τις ἀλλήλων ἐναντίος εἰς αὐτός συνάγω , ἀδύνατος ἐν ὁ αὐτός ἀεί ἔρχομαι , μή τρίτος τις ὁ ὁ εἰμί οὐσία ἀεί ἔνειμι αὐτός . ἀλλά γάρ οὐ εἰμί ψυχή τρίτος τίς πρᾶγμα ἐκ δύο ἐναντίος ἀλλήλων σύνθετος , ἁπλόος δέ καί ὁ αὐτός φύσις ἀπαθής καί ἀσώματος . ὅθεν Πλάτων καί ὁ μετά αὐτός ἀθάνατος αὐτός φημί ἔρχομαι . ἐπειδή δέ ὁ ἄνθρωπος ἐκ ψυχή καί σῶμα κοινός εἰμί πᾶς λόγος γίγνομαι , ὁ δέ ἐν ἐγώ ἄνευ σῶμα ἑκούσιος καί ἀκούσιος γίγνομαι πάθος , ὁ ψυχή ἔρχομαι λέγω , ὁ μέν πολύς οὗτος τεκμαίρομαι παθητός ἔρχομαι ὁ οὐσία αὐτηες͂ς , θνητός αὐτός ἔρχομαι λέγω , καί σωματοειδής , ἀλλά οὐ ἀσώματος . ὁ δέ Πλάτων , ὁ φύσις αὐτηες͂ς ἀπαθής προσαναγκάζω ὁ παθητός οὐσία προσυφαίνω . ὅτι δέ μή ἑτέρως ἔχω , ἐκ ὅς ἑκάτερος λέγω , Πλάτων τε καί ὁ ἄλλος , πειράω ὁ λόγος , ὁ ἐν ἐγώ ἐνεργέω δύναμις παρατίθημι , προσβιβάζω . ταῦτα ἐγώ ἀπό ὁ Σεβῆρος ὁ Πλατωνικός περί ψυχή πρόκειμαι .