severianus.in-illud-quando-ipsi-subiciet-omnia-olim-sub-auctore-joanne 6
Ἀλλὰ μηδέν σε , ἀδελφέ , ἐπιλάβῃ τῶν προειρημένων ὅτι Ἀπ’ ἐμαυτοῦ τοῦτο οὐ λαλῶ , ἐντολήν μοι δέδωκεν ὁ πατήρ , τί εἴπω καὶ τί λαλήσω . Φοβοῦμαι , μὴ τὰ κατὰ τῶν αἱρετικῶν ἀγωνιστικῶς λεγόμενα εἰς δόγμα ἐκλάβῃς ἐκκλησιαστικὸν παραγραψάμενος τὴν ἔννοιαν τοῦ κηρύγματος . Ὥσπερ ὁ λόγος ἡμῖν τῇ προτέρᾳ διϊσχυρίζετο περὶ τῆς ἀποστολικῆς ἐννοίας ἀπολογούμενος , ὅτι οὐ πάντα δογματικῶς κηρύττουσιν οἱ ἀπόστολοι , ἀλλὰ τὰ μὲν δογματικῶς , τὰ δὲ οἰκονομικῶς ὑποτίθενται , οὕτως εὑρίσκω καὶ αὐτὴν τὴν πηγὴν τῆς ἀληθείας τὸν δεσπότην τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν οὐ πρὸς τὴν ἀξίαν τὴν ἑαυτοῦ δογματικῶς φθεγγόμενον , ἀλλ’ οἰκονομικῶς πρὸς τὴν ἀσθένειαν τοῦ λαοῦ συγκατιόντα . Ἆρα γάρ , εἰπέ μοι ἀδελφέ , ὅταν λέγῃ ὁ τῆς ἀληθείας δεσπότης · Ἐὰν ἐγὼ μαρτυρῶ περὶ ἐμαυτοῦ , ἡ μαρτυρία μου οὐκ ἔστιν ἀληθής , ἀκολουθήσω τῇ λέξει ; ἀκολουθήσω τῷ ῥήματι ; Ὑβρίσω τὴν ἀξίαν διὰ τὴν οἰκονομίαν ; Ἀλλ’ οὐδὲ βουλομένῳ μοι ἀγνωμονεῖν συγχωρεῖ μοι ὁ δεσπότης · ἀποκλείσει γάρ μου τὴν κακὴν ἔννοιαν , ἐὰν κακῶς ἀκολουθήσω τῇ λέξει , κἀμοῦ τῆς φωνῆς ἐπιλαμβάνεται ὡς ἄλλως θεολογούσης τὰ ἅγια , ὡς ἁπλῶς συγχεούσης καὶ ὑβριζούσης τὴν ἀξίαν · ἐπειδή φησι συγκατέβην τοῖς Ἰουδαίοις καὶ εἶπον ὅτι Ἐὰν ἐγὼ μαρτυρῶ περὶ ἐμαυτοῦ , οὐκ ἔστιν ἡ μαρτυρία μου ἀληθής , ἥρπασας τὴν λέξιν εἰς βλασφημίαν ; Οὐκ ἤκουσάς μου ἀλλαχοῦ λέγοντος · Κἂν ἐγὼ μαρτυρῶ περὶ ἐμαυτοῦ , ἡ μαρτυρία μου ἀληθής ἐστιν ; Τί οὖν , ἀδελφοί ; Ἐναντία ἑαυτῇ προφέρει ἡ ἀλήθεια ; Μὴ γένοιτο . Ἀλλ’ ἑτέρως μὲν πρὸς τοὺς συντρόφους τῆς ἀληθείας , ἑτέρως δὲ πρὸς τοὺς ἀπεσχοινισμένους τῆς ἀληθείας φθέγγεται οὐκ αὐτὴ μεταβαλλομένη , ἀλλὰ πρὸς τὰς προαιρέσεις ἁρμοζομένη . Ἐγὼ ἀπ’ ἐμαυτοῦ οὐ λαλῶ , ὁ πατήρ μοι ἐντολὴν δέδωκε , τί εἴπω καὶ τί λαλήσω ; Ἐπειδὴ ἐνόμισαν αὐτὸν ἐχθρὸν εἶναι τῷ Μωσαϊκῷ νόμῳ καὶ ὑπεναντία διατάττεσθαι τῷ πατρὶ τῷ διὰ τοῦ νόμου τὸ σάββατον τιμῶντι καὶ ἐδόκει εἰς ὄψιν ἀντιπολιτεύεσθαι ἡ νέα διαθήκη τῇ παλαιᾷ καταστάσει · βουλόμενος οὖν δεῖξαι , ὡς οὐκ ἀντιπολιτεύεται τῷ θεῷ οὐδὲ ἐναντίον κηρύττει τῷ νόμῳ , Ἐγὼ ἀπ’ ἐμαυτοῦ οὐ λαλῶ – ὡς ὑμεῖς ὑπονοεῖτε – , ἀλλ’ αὐτός μοι ἐντολὴν ἔδωκεν , ὁ παρ’ ὑμῶν προσκυνούμενος , μονονουχὶ διδάσκων αὐτούς , ὅτι ἐὰν αὐτὰ παραγράψησθε , οὐ τὴν ἐμὴν διδασκαλίαν παραγράφεσθε , ἀλλὰ τῷ παρ’ ὑμῖν ὁμολογουμένῳ θεῷ προσκρούετε · ἐπεί , ἀδελφοί , οὕτως οἰκτρῶς , οὕτως ταπεινῶς , οὕτως χαμαιπετῶς ἐκλαμβάνω τοῦ Χριστοῦ τὸν λόγον , ὡς ἐν δουλικῇ τάξει παραλαμβάνειν Ἀπ’ ἐμαυτοῦ οὐδὲν ποιῶ , ὁ πατὴρ ἐντολάς μοι δέδωκε , τί εἴπω καὶ τί λαλήσω . Ἀλλ’ ὁρᾷς , εἰς ὅσον βάθος ἀσεβείας ἔρχομαι οὕτως ὑπολαμβάνων ; Ποιῶ γὰρ αὐτὸν οὐ μόνον τοῦ πατρὸς κατώτερον , ἀλλὰ καὶ τῶν ἀποστόλων ἐλάττονα · Καὶ ὅπως , ἄκουε . Περὶ δὲ τῶν παρθένων ἐπιταγὴν κυρίου οὐκ ἔχω , γνώμην δὲ δίδωμι . Παῦλος ἄνευ ἐπιταγῆς φθέγγεται , ὁ Χριστὸς οὐδὲν λαλεῖν ἀφ’ ἑαυτοῦ δύναται ; Περὶ δὲ τῶν παρθένων ἐπιταγὴν κυρίου οὐκ ἔχω , γνώμην δὲ δίδωμι . Παύλῳ ἐπιτρέπεις καὶ ἄνευ ἐπιταγῆς γνωμοδοτεῖν , Χριστὸν δὲ ἀποκλείεις ὑπὸ ζυγὸν δουλείας καὶ Ἀπ’ ἐμαυτοῦ οὐδὲν λαλῶ ; Εἶτα οὖν , ὡς ἔφθην εἰπών , ὅτι ἄλλως τοῖς συντρόφοις τῆς ἀληθείας διαλέγεται , ἄλλως τοῖς ἀπεσχοινισμένοις , μὴ γὰρ Ἰουδαῖοι ὑπενόουν αὐτὸν εἶναι υἱὸν θεοῦ ; Μὴ γὰρ Ἰουδαῖοι εἰς ἔννοιαν ἐλάμβανον θεὸν λόγον ; Οὐκ ἤκουσας , οἷα περὶ αὐτοῦ φασιν ; Οὗτος ὁ ἄνθρωπος οὐκ ἔστι τοῦ θεοῦ , ὅτι τὸ σάββατον οὐ τηρεῖ . Ἄνθρωπον θεοῦ οὐχ ὑπελάμβανον , καὶ ἀξίαν μονογενοῦς ἐνενόουν ; Ἔλεγον γοῦν πάλιν οἱ αὐτοὶ περὶ τοῦ σωτῆρος · Οἴδαμεν , ὅτι οὗτος ἁμαρτωλός ἐστιν , ὅτι τὸ σάββατον οὐ τηρεῖ · περὶ ἁμαρτωλοῦ δόξαν ἔχοντες καὶ περὶ ἀνθρώπου ἀπεσχοινισμένου ἀληθείας , ὅλως θεότητος κἂν εἰς τὴν τυχοῦσαν φαντασίαν ἐχώρουν ;
Lemmas: ἀλλά μηδείς σύ , ἀδελφός , ἐπιλαμβάνω ὁ προλέγω ὅτι ἀπό ἐμαυτοῦ οὗτος οὐ λαλέω , ἐντολή ἐγώ δίδωμι ὁ πατήρ , τίς λέγω καί τίς λαλέω . φοβέω , μή ὁ κατά ὁ αἱρετικός ἀγωνιστικός λέγω εἰς δόγμα ἐκλαμβάνω ἐκκλησιαστικός παραγράφω ὁ ἔννοια ὁ κήρυγμα . ὥσπερ ὁ λόγος ἐγώ ὁ πρότερος διϊσχυρίζομαι περί ὁ ἀποστολικός ἔννοια ἀπολογέομαι , ὅτι οὐ πᾶς δογματικός κηρύσσω ὁ ἀπόστολος , ἀλλά ὁ μέν δογματικός , ὁ δέ οἰκονομικός ὑποτίθημι , οὕτως εὑρίσκω καί αὐτός ὁ πηγή ὁ ἀλήθεια ὁ δεσπότης ὁ ἀπόστολος καί προφήτης οὐ πρός ὁ ἄξιος ὁ ἑαυτοῦ δογματικός φθέγγομαι , ἀλλά οἰκονομικός πρός ὁ ἀσθένεια ὁ λαός συγκάτειμι . ἆρα γάρ , λέγω ἐγώ ἀδελφός , ὅταν λέγω ὁ ὁ ἀλήθεια δεσπότης · ἐάν ἐγώ μαρτυρέω περί ἐμαυτοῦ , ὁ μαρτυρία ἐγώ οὐ εἰμί ἀληθής , ἀκολουθέω ὁ λέξις ; ἀκολουθέω ὁ ῥῆμα ; ὑβρίζω ὁ ἄξιος διά ὁ οἰκονομία ; ἀλλά οὐδέ βούλομαι ἐγώ ἀγνωμονέω συγχωρέω ἐγώ ὁ δεσπότης · ἀποκλείω γάρ ἐγώ ὁ κακός ἔννοια , ἐάν κακῶς ἀκολουθέω ὁ λέξις , ἐγώ ὁ φωνή ἐπιλαμβάνω ὡς ἄλλως θεολογέω ὁ ἅγιος , ὡς ἁπλῶς συγχέω καί ὑβρίζω ὁ ἄξιος · ἐπειδή φημί συγκαταβαίνω ὁ Ἰουδαῖος καί λέγω ὅτι ἐάν ἐγώ μαρτυρέω περί ἐμαυτοῦ , οὐ εἰμί ὁ μαρτυρία ἐγώ ἀληθής , ἁρπάζω ὁ λέξις εἰς βλασφημία ; οὐ ἀκούω ἐγώ ἀλλαχοῦ λέγω · κἀν ἐγώ μαρτυρέω περί ἐμαυτοῦ , ὁ μαρτυρία ἐγώ ἀληθής εἰμί ; τις οὖν , ἀδελφός ; ἐναντίος ἑαυτοῦ προφέρω ὁ ἀλήθεια ; Μή γίγνομαι . ἀλλά ἑτέρως μέν πρός ὁ σύντροφος ὁ ἀλήθεια , ἑτέρως δέ πρός ὁ ἀποσχοινίζω ὁ ἀλήθεια φθέγγομαι οὐ αὐτός μεταβάλλω , ἀλλά πρός ὁ προαίρεσις ἁρμόζω . ἐγώ ἀπό ἐμαυτοῦ οὐ λαλέω , ὁ πατήρ ἐγώ ἐντολή δίδωμι , τίς λέγω καί τίς λαλέω ; ἐπεί νομίζω αὐτός ἐχθρός ἔρχομαι ὁ Μωσαϊκός νόμος καί ὑπεναντίος διατάσσω ὁ πατήρ ὁ διά ὁ νόμος ὁ σάββατον τιμάω καί δοκέω εἰς ὄψις ἀντιπολιτεύομαι ὁ νέος διαθήκη ὁ παλαιός κατάστασις · βούλομαι οὖν δείκνυμι , ὡς οὐ αντιπολιτεύομαι ὁ θεός οὐδέ ἐναντίος κηρύσσω ὁ νόμος , ἐγώ ἀπό ἐμαυτοῦ οὐ λαλέω – ὡς σύ ὑπονοέω – , ἀλλά αὐτός ἐγώ ἐντολή δίδωμι , ὁ παρά σύ προσκυνέω , μονονού διδάσκω αὐτός , ὅτι ἐάν αὐτός παραγράφω , οὐ ὁ ἐμός διδασκαλία παραγράφω , ἀλλά ὁ παρά σύ ὁμολογέω θεός προσκρούω · ἐπεί , ἀδελφός , οὕτως οἰκτρός , οὕτως ταπεινός , οὕτως χαμαιπετής ἐκλαμβάνω ὁ Χριστός ὁ λόγος , ὡς ἐν δουλικός τάξις παραλαμβάνω ἀπό ἐμαυτοῦ οὐδείς ποιέω , ὁ πατήρ ἐντολή ἐγώ δίδωμι , τίς λέγω καί τίς λαλέω . ἀλλά ορώ , εἰς ὅσον βάθος ἀσέβεια ἔρχομαι οὕτως ὑπολαμβάνω ; ποιός γάρ αὐτός οὐ μόνος ὁ πατήρ κατώτερος , ἀλλά καί ὁ ἀπόστολος μικρός · καί ὅπως , ἀκούω . περι δέ ὁ παρθένος ἐπιταγή κύριος οὐ ἔχω , γνώμη δέ δίδωμι . Παῦλος ἄνευ ἐπιταγή φθέγγομαι , ὁ Χριστός οὐδείς λαλέω ἀπό ἑαυτοῦ δύναμαι ; περι δέ ὁ παρθένος ἐπιταγή κύριος οὐ ἔχω , γνώμη δέ δίδωμι . Παῦλος ἐπιτρέπω καί ἄνευ ἐπιταγή γνωμοδοτέω , Χριστός δέ ἀποκλείω ὑπό ζυγόν δουλεία καί ἀπό ἐμαυτοῦ οὐδείς λαλέω ; εἶτα οὖν , ὡς φθάνω λέγω , ὅτι ἄλλως ὁ σύντροφος ὁ ἀλήθεια διαλέγω , ἄλλως ὁ ἀποσχοινίζω , μή γάρ Ἰουδαῖος ὑπονοέω αὐτός ἔρχομαι υἱός θεός ; μή γάρ Ἰουδαῖος εἰς ἔννοια λαμβάνω θεός λόγος ; οὐ ἀκούω , οἷος περί αὐτός φημί ; οὗτος ὁ ἄνθρωπος οὐ εἰμί ὁ θεός , ὅτι ὁ σάββατον οὐ τηρέω . Ἄνθρωπος θεός οὐ ὑπολαμβάνω , καί ἄξιος μονογενής ἐννοέω ; λέγω γοῦν πάλιν ὁ αὐτός περί ὁ σωτήρ · οἶδα , ὅτι οὗτος ἁμαρτωλός εἰμί , ὅτι ὁ σάββατον οὐ τηρέω · περί ἁμαρτωλός δόξα ἔχω καί περί ἄνθρωπος ἀποσχοινίζω ἀλήθεια , ὅλος θεότης κἀν εἰς ὁ τυγχάνω φαντασία χωρέω ;