severian-of-gabala.oratio-in-dedicationem-pretiosae-et-uiuificae-crucis 1
Πάλιν ἑορτὴ τῇ ἐκκλησίᾳ καὶ πάλιν μυστήριον , εὐφροσύνη πιστῶν , σωτηρία ψυχῶν , εὐωδία τῷ κόσμῳ . Σήμερον τὴν τῶν ἐγκαινίων τοῦ ζωηφόρου σταυροῦ ἑορτάζομεν πανήγυριν καὶ οὐρανοὶ ἀγάλλονται καὶ ἄγγελοι συγχορεύουσι καὶ θεὸς δοξάζεται . Πάλαι μὲν γὰρ ἐν Κρανίῳ παγεὶς τὴν κατὰ τοῦ θανάτου νίκην ἐβλάστησε , νυνὶ δὲ τῷ κόσμῳ παντὶ ἐπιφανεὶς τὸ κατὰ τοῦ διαβόλου τρόπαιον ἐφανέρωσε καὶ καθάπερ ἔνδοξος ἡ τότε ἡμέρα , οὕτω καὶ αὕτη λαμπρὰς ἡμῖν τὰς ἀκτῖνας ἐκλάμπει · μετέχει γὰρ καὶ αὕτη ἐκείνου τοῦ μυστηρίου καὶ ἐξ ἐκείνου τὸ πᾶν ἕλκει τοῦ θαύματος , κἂν μὴ πρόσφατον τὸ τοῦ σταυροῦ μυστήριον . Ἐν ἐκείνῃ μὲν γὰρ τὴν δεσποτικὴν ἀνεκήρυξε νίκην καὶ δύναμιν , οὐ τοῦ ξύλου ἐνεργήσαντος τὰ ὑπὲρ λόγον θαύματα , ἀλλὰ τοῦ ἐν αὐτῷ παραδοξοποιήσαντος τὰ μόνῳ θεῷ δυνατά , αὕτη δὲ τὴν αὐτοῦ τοῦ σταυροῦ δύναμιν ἐμφανίζει ἡμῖν διὰ τὸ τότε τελεσθὲν μυστήριον . Καὶ μαρτυρεῖ τῷ λόγῳ τῶν πεπραγμένων ἡ ἀλήθεια . Οὐ γὰρ ξύλον ἰδὼν τότε ὁ ἥλιος φόβῳ ἀπεκρύβη οὐδὲ ξύλου φωνὴ τὴν γῆν ἐσάλευσεν , ἀλλὰ τὸν ἑκουσίως ὑπομείναντα δεσπότην τῇ ἰδίᾳ σαρκὶ καὶ τὰς ἐπ’ αὐτῷ ὕβρεις παρὰ τῶν ἀλιτηρίων θεασάμενος ἐτρόμαξε καὶ ἡ γῆ συνέφριξεν . Νυνὶ δὲ ὁ ἐφ’ ὕβρει καὶ ἀτιμίᾳ τοῦ κτίσαντος παρὰ τῶν κακούργων ἐπινοηθεὶς σταυρὸς ἀναδείκνυται ἐνδόξως καὶ θαυματουργεῖ παραδόξως . Τοῦτον βλέποντες ἄγγελοι αἰδοῦνται διὰ τὸ ἐπ’ αὐτῷ μυστήριον · τοῦτον καθορῶντες δαίμονες εἰς φυγὴν τρέπονται · τοῦτον βλέποντες ἄγγελοι δορυφοροῦσι τὴν δι’ αὐτοῦ παρὰ τοῦ ἐν αὐτῷ προσπαγέντος γενομένην εἰρήνην ἀνευφημοῦντες · τοῦτον κατανοοῦντες δαίμονες ἀοράτως μαστιζόμενοι ἐλαύνονται . Ἀλλὰ τί τὰ πρῶτα ἀφέντες τῇ ῥύμῃ τοῦ λόγου τῆς ἐσχάτης ἐξηκολουθήσαμεν ; Ἀπαιτεῖ γὰρ ὁ καιρὸς μνημονεῦσαι ἡμᾶς , τί δὴ ποτε σήμερον ἀρχήν τινὰ τῷ σταυρῷ παρέχομεν κατὰ τὴν τινῶν ὑπόνοιαν πάλαι ὑπὸ Ἰουδαίων ἐφ’ ὕβρει τοῦ δεσπότου , ὡς ἔφην , ἐπινενοημένῳ . Οὐχ ἀρχὴν παρέχομεν τῷ ἤδη ὄντι , ὦ φιλέορτοι , ἀλλὰ τῷ βασιλεύοντι καὶ πρυτανεύοντι ἐφηδυνόμεθα . Καθάπερ γὰρ ὁ Δαυὶδ οὐκ ἀρχὴν τοῦ βασιλεύειν ἐλάμβανεν , ἡνίκα τὴν βασιλείαν ὁ λαὸς ἐνεκαίνιξεν ͵ ἀλλὰ τὴν τοῦ παντὸς γένους Ἰσραὴλ ὑποταγὴν ἑορτὴν πάνδημον καὶ ἐγκαίνια ὠνόμασεν , οὕτως καὶ ἡμεῖς οὐκ ἀρχὴν παρέχομεν πρόσφατον τῷ προλάμποντι , ἀλλὰ σὺν παντὶ ἔθνει καὶ γένει καὶ φυλαῖς καὶ γλώσσαις καὶ λαοῖς ἑορτὴν ὑπερκόσμιον καὶ παγκόσμιον ἄγομεν τῆς πάντων ὁμονοίας εἰς ὑποταγὴν τῷ σωτηρίῳ σταυρῷ τοῦ κυρίου ἡμῶν · οὐ γὰρ ἡμῶν τοῦτο ἐφεύρημα , ὅπερ τῇ μὲν προγνώσει τοῦ θεοῦ ἤδη προώριστο , κἂν ὑπὸ Ἰουδαίων τῶν μισοθέων καὶ κυριοκτόνων κατεσκευάσθη ἐν καιρῷ , ἀλλ’ ἐπειδὴ τότε ἐν μέσῳ τῆς γῆς παγεὶς καθάπερ ἥλιος ἐν χειμῶνι ζοφερῷ καὶ κρυερῷ ἀθρόον τὰς ἀκτῖνας διὰ τοῦ ἐν αὐτῷ τῆς δικαιοσύνης ἡλίου ἐπαφήσας τῇ γῇ τὸ μὲν πάγος τῆς τοῦ διαβόλου τυραννίδος ἔλυσε , τὸν δὲ χειμῶνα τῆς ἀσεβείας διεκρούσατο , τὸν δὲ ἀνθρώπινον καὶ λογικὸν νοῦν καθάπερ τινὰ ἀέρα συνεκέρασε καὶ τὰς κατημελημένας τῶν ἀνθρώπων ψυχὰς ἐργασίαν παντὸς ἔργου ἀγαθοῦ καὶ ἀρετῆς ἁπάσης βλαστάνειν ἐζῳογόνησεν . Κατακρυβεὶς δὲ τῇ τῶν Ἰουδαίων σκοτεινῇ κακοβουλίᾳ ὥσπερ τινὸς νεφέλης ὑποδρομῇ τῇ γῆ τὰ νῦν φαιδρῶς ἀνέτειλε τὸ ἄδυτον φέγγος τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς . Τούτου χάριν ἐγκαινισμὸν καλοῦμεν τὴν ἡμέραν καὶ ἑορτὴν ἄγομεν πανύμνητον τοῦ ἤδη ἑορτασθέντος καὶ δεδοξασμένου . Ἀλλ’ Ἰουδαῖοι μὲν ὡς ἀεὶ καὶ τὰ νῦν διεψεύσθησαν τῆς ἀληθείας τὸν θεϊκὸν θησαυρὸν φθόνῳ τοῦ μὴ πλουτισθῆναι πάντας ὑπὸ τὴν γῆν καταχώσαντες · ὁ δὲ οὐ διέλαθεν οὐδὲ ἐπὶ πολὺ τὴν τῶν πτωχευομένων ὑπερεῖδε ζημίαν , ἀλλ ὥσπερ ἥλιος τὴν συνέχουσαν καὶ ἐφηπλωμένην κακεντρεχείας νεφέλην διαρρήξας καὶ καταφλέξας τῇ ζέσει τοῦ οἰκείου φωτὸς καὶ κράτους τῇ ὅλῃ κτίσει τὰς μαρμαρυγὰς διεπέτασε καὶ τὸν κόσμον φαιδρύνας πάντας τοὺς γυμνοὺς περιέθαλψε καὶ τὴν γῆν ἐπλούτισεν . θαυμάζει δέ , οἶμαι , ὁ ἀκροατής , πῶς οἱ μεμηνότες Ἰουδαῖοι οὐκ εἰς ἅπαν τὸ σωτήριον τοῦτο ξύλον ἢ πυρὶ ἢ ἄλλῳ τινὶ ἀπώλεσαν , ἀλλὰ κατέκρυψαν · πρὸς ὃν ἐροῦμεν , ὅτι καὶ τοῦτο μὲν ἀπωλείας · θεία δὲ οὖσα ἡ ἐμφωλεύουσα τούτου δύναμις συνεχώρησε μὲν οἰκονομικῶς διὰ πολλὰς καὶ ἀναγκαίας , ὡς ἔμοιγε φαίνεται , χρείας ἐργάσασθαι αὐτοὺς τὰ κατὰ γνώμην , ἵνα μειζόνως καὶ ἐν τούτῳ δοξασθῇ , ἀπετείχισε δὲ τῇ κακεντρεχείᾳ τὴν πρὸς ἀφανισμὸν βουλὴν ἐσχάτην αὐτῶν τε καὶ τῶν ἐξ αὐτῶν ἀπειθῶν . Ἐβιάσαντο τοίνυν τὴν ἀένναον καταχῶσαι πηγὴν καὶ τὴν διέξοδον τῶν ζωηφόρων ναμάτων ἠπείχθησαν λυμᾶναι . Ἀλλ’ εἰς μάτην ἐκοπίασαν οἱ ἄφρονες · γέγραπται γάρ · Οὐ κατισχύσει κακία σοφίας . Διὰ τοῦτο τοὺς μὲν ἀνοήτως βιαζομένους τὴν ῥοῦν τοῦ ποταμοῦ τοῦ εὐφραίνοντος τὴν πόλιν τοῦ θεοῦ κατεγέλασεν ἡ ἀκράτητος αὐτοῦ ἄβυσσος ἀμπώτιδος γὰρ τρόπον τοὺς ἐπιτεθέντας αὐτῇ παρ’ αὐτῶν ὅρους σαθρώσασα ἐπέκλυσε τὴν οἰκουμένην κατὰ τὸ γεγραμμένον · Ὡς ποταμὸς ἐπικλύζων εἰρήνην καὶ ὡς χειμάρρους κατακλύζων δόξαν ἐθνῶν . Ἔδει τοίνυν , ἔδει συγχωρηθῆναι τούτους ὑπὸ τῆς πάντα ὑπερεχούσης νοῦν θείας σοφίας δρᾶσαι τὰ καταθύμια , ὅπως οἱ ἀπαναισχυντήσαντες ἐπὶ τὸ σωτήριον πάθος καὶ ἐμπτυσθέντες παρὰ πάσης τῆς κτίσεως διὰ τῶν γεγονότων σημείων καὶ μηδὲ οὕτως μετανοήσαντες , ᾐσχύνθησαν καὶ τὴν ἀτιμίαν αὐτῶν οὐκ ἔγνωσαν , ἐνέχυρα τῆς σφῶν θρασύτητος καὶ ἰταμότητος καταλείψωσι ταῖς μετέπειτα γενεαῖς τὸν ἐπὶ τοῦ ζωοποιοῦ σταυροῦ τῆς ἀπιστίας ἔλεγχον καὶ οἱ πιστοὶ ποθεινότερον ἀπολάβωσι τὸν ἀκένωτον θησαυρὸν τῆς ζωῆς , δι’ οὗ ἐσφραγίσθησαν εἰς αἰώνιον ζωήν . Οὐχ ὁμοίως γὰρ ἀγαπᾶται τὰ ἐκ ταὐτομάτου προσγινόμενα τοῖς μετὰ πόθου καὶ σπουδῆς εὑρισκομένοις . Ἤιδεισαν γὰρ οἱ δείλαιοι τὰς περὶ αὐτοῦ τῶν προφητῶν φωνὰς καὶ πῶς ὁ μὲν ἔλεγεν · ἡ ῥάβδος σου καὶ ἡ βακτηρία σου , αὐταί μὲ παρεκάλεσαν · ῥάβδος μὲν ποιμαντικὴ κατὰ τῶν λύκων , βακτηρία δὲ εἰς ὑποστηριγμὸν καὶ ἐπανόρθωσιν τῶν καταπεσόντων καὶ κατερρηγμένων ὑπὸ τοῦ ὄφεως · ὁ δέ · εὐλόγηται ξύλον , δι’ οὗ γίνεται δικαιοσύνη · καὶ ἄλλος · φανεροὶ ἔσονται οἱ σφραγιζόμενοι τὸν νόμον μὴ μαθεῖν · καὶ ἕτερος · ἔδωκας τοῖς φοβουμένοις σὲ σημείωσιν τοῦ φυγεῖν ἀπὸ προσώπου τόξου . Διὰ ταῦτα οὖν βασκανίᾳ φαυλότητος φερόμενοι ἀμαυρῶσαι . τὰ καλὰ ἐσπούδασαν καὶ ἅπαξ εἰπὼν ὁ ἄφρων λαὸς ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ · οὐκ ἔστι θεὸς ὁ Χριστός , πάντα κάλων ἐκίνησαν ἀπιστίας πρὸς βεβαίωσιν τῆς οἰκείας ἀπιστίας . Διὰ τοῦτο καὶ θανόντα λοιδοροῦσι καὶ τὸν τάφον τηροῦσι καὶ τὸν σταυρὸν καταχωννύουσι καὶ ἐνεδυναμώθησαν ἐπὶ τῇ ματαιότητι αὐτῶν , ἀπέβη δὲ αὐτῶν πρὸς τοὐναντίον τὰ σπουδάσματα . Ἀβέβαιοι γὰρ αἱ πονηρῶν ἀνθρώπων ἐλπίδες , εἰκαζόντων μὲν τὰ καταθύμια καὶ συμφέροντα τῇ οἰκείᾳ μοχθηρίᾳ , τὰ δὲ παλίμφημα ὑπομενόντων . Καὶ καθάπερ ἐκεῖ εἰς μάτην ἠγρύπνησαν φυλάξαντες τὴν ἀνάστασιν , οὕτως κἀνταῦθα τοῖς κόλποις τῆς γῆς ἐναποθέμενοι καθάπερ ἀποσπάδα τινὰ τὸ ξύλον τῆς ζωῆς τὴν μὲν γῆν ἡγίασαν , τὸν δὲ εὐκοσμότερον καὶ πολυφορώτερον τοῖς τῆς ἀθανασίας καρποῖς ἀνέδειξαν . καὶ τὸ θαυμαστὸν ὅτι τριακόσιά που καὶ τριάκοντα ἔτη ἄσηπτος ἐν τῇ γῇ διεφυλάχθη , ὃ ἀδάπανος θησαυρός . Ὢ γεωργῶν φιλοζημίων . Αὐτοὶ ἐφύτευσαν καὶ ἡμῖν τὸν καρπὸν κατέλιπον · αὐτοὶ τὸν θησαυρὸν ἔχοντες ἑκουσίως ἐπτώχευσαν καὶ ἡμᾶς ἐπλούτισαν . Διὰ τοῦτο ἐγὼ χορεύω καὶ τὴν παγκόσμιον ἑορτάζω ἑορτήν , ὅτι φυτὸν ζωῆς ἐβλάστησε καὶ πρὸς οὐρανὸν ἀνυψώθη · ὅτι κλίμαξ τοῖς πιστοῖς πρὸς οὐρανὸν ἐφάνη · ὅτι τεῖχος ἄρρηκτον τοῖς πεπορθημένοις ἐκτίσθη παρὰ θεοῦ · ὅτι λιμὴν τοῖς χειμαζομένοις ἀνεφάνη · ὅτι τοῖς ἐν σκότει πυρσὸς ἀνήφθη · ὅτι ὅπλον ἀήττητον τοῖς ἀσθενέσιν ἐχαλκεύθη · ὅτι καταφύγιον τοῖς δεδιωγμένοις εὑρέθη . Εὔκαιρον οὖν εἰπεῖν καὶ σήμερον · δόξα ἐν ὑψίστοις θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία . Σήμερον ἀγάλλεται τὰ ξύλα τοῦ παραδείσου καὶ τοῖς κλάδοις προσκροτεῖ · ὅτι εὕρηται φάρμακον τῷ ξύλῳ τῆς παρακοῆς · ὅτι νῦν καλῶς τρυγᾷ τὸ ξύλον τῆς ζωῆς ὁ Ἀδὰμ καὶ ζήσεται εἰς τὸν αἰῶνα · ὅτι πάλιν ἐντρυφᾷ τοῖς τοῦ παραδείσου ἀγαθοῖς ὁ ἄνθρωπος ἐκ τοῦ παραδείσου ἐκβληθείς . Ταύτην ἄγω τὴν ὑπερκόσμιον ἑορτήν , ὅτι ἤγειρε κύριος κέρας σωτηρίας τῷ λαῷ αὐτοῦ . Σταυρὸς γὰρ καὶ ἀέρι τυπούμενος τοσοῦτον ἰσχύει , ὅσον καὶ ἡ πίστις χωρεῖ . Τοῦτον ὀρρωδοῦσι δαίμονες καὶ εἰς φυγὴν τρέπονται τὸ ἐν αὐτῷ θεωροῦντες μυστήριον . Οὗτος στήριγμα κόσμου , σωτηρία ψυχῶν , ὅπλον ἀριστεύουσιν · οὗτος τὸ ὕψος καὶ τὸ βάθος καὶ τὰ ἐφ’ ἑκάτερα πέρατα τῆς οἰκουμένης ἁγιάζει . Τοῦτον ὡς κλίμακα εἶδεν ὁ Ἰακὼβ καὶ τοὺς ἀγγέλους ἀναβαίνοντας καὶ καταβαίνοντας ἐπ’ αὐτόν · δι’ αὐτοῦ γὰρ ἡ ἔχθρα κατελύθη καὶ εἰρήνη ἐβραβεύθη οὐρανίοις καὶ ἐπιγείοις καὶ κατέρχονται μὲν ἄγγελοι ἐπαλείφοντες τοὺς ἀγωνιστάς , ἀνέρχονται δὲ οἱ τῆς εὐσεβείας ἐργάται τὰ βραβεῖα τῆς ἄνω κλήσεως ἀπολαμβάνοντες παρὰ τοῦ ἀγωνοθέτου θεοῦ . Διὰ τοῦτο φησίν · ὁ δὲ κύριος ἐπεστήρικτο ἐπ’ αὐτῆς . Τοῦτον προτυπώσας Μωϋσῆς τὸν Ἀμαλὴκ ἐτροπώσατο . Καταπολεμοῦντα γὰρ καὶ θραύοντα τὸν λαὸν ἰδὼν τὸν ἐχθρὸν καὶ τοῖς ὅπλοις ἐκπορθοῦντα τὴν παρεμβολὴν οὐδεμίαν εὕρετο τοῦ κακοῦ ἀνθρωπίνην βοήθειαν καὶ ἐποχὴν τῶν συμφορῶν . Ὅθεν τὴν μὲν διάνοιαν πρὸς τὸν θεὸν ἀνύψωσε , τοὺς δὲ πόδας πρὸς τὴν ἀκρώρειαν ἐκίνησε τοῦ σκοπέλου καὶ οὕτως τὸ ἀήττητον σύμβολον τοῦ σταυροῦ κατὰ τῶν ἀντιπάλων ἐπάρας τῇ ἐπεκτάσει τῶν χειρῶν δι’ αὐτοῦ τοὺς ἐχθροὺς ἠμύνατο καὶ τὴν ἀοίδιμον τοῦ σωτῆρος νίκην , λέγω δὲ τὴν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ , διὰ τῆς νίκης προεμήνυσεν . Ἀλλ’ ἀντιλέγουσι τῷ λόγῳ οἱ ἐχθροὶ τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ , ὧν τὸ τέλος ἀπώλεια , φάσκοντες εὐχῆς εἶναι εἰκόνα τὴν ἔκτασιν τῶν χειρῶν τοῦ προφήτου καὶ οὐ τοῦ σταυροῦ . Ἀλλ’ οὐ τῇ προσειχῇ τὴν νίκην ἐπέγραψεν ὁ λόγος , ἀλλὰ τῇ εἰκόνι καὶ τῷ σχήματι τῶν χειρῶν · φησὶ γάρ · Ἀνέβη Μωϋσῆς εἰς τὸ ὄρος καὶ ἥπλωσε τὰς χεῖρας αὐτοῦ καὶ ἐγένετο , ἡνίκα ἐξέτεινε ὁ Μωϋσῆς τὰς χεῖρας , ἐνίκα δ’ Ἰσραήλ , καὶ ἡνίκα κατετίθει τὰς χεῖρας , ἐνίκα ὁ Ἀμαλήκ . Εἰ τοίνυν εὐχῆς τὸ ἔργον , ἐχρῆν εἰπεῖν καθάπερ καὶ ἐν Αἰγύπτῳ · Ἐξέτεινε Μωϋσῆς τὰς χεῖρας πρὸς τὸν θεὸν καὶ ἐνίκησεν Ἰσραήλ . Νυνὶ δὲ οὐχ οὕτως , ἀλλὰ τὴν προσευχὴν παρεῖκεν , οὐχ ὡς ἄχρηστον , ἀλλ’ ὡς ὀφείλουσαν παραχωρῆσαι τῇ εἰκόνι τοῦ σταυροῦ τὴν νίκην ταύτην ἐπιγραφῆναι . Ἐν μὲν γὰρ τῇ Αἰγύπτῳ , φησίν , ἐβόησε Μωϋσῆς πρὸς τὴν θεὸν καὶ ἐκόπασεν ἡ ὀργή , ἐνταῦθα δὲ οὐχ οὕτως . Εἰ γὰρ ἐκβιάζει τὸν λόγον , ἀπρόσδεκτον ποιεῖς τοῦ προφήτου τὴν εὐχήν . Τὸ γὰρ ἀναγαγεῖν καὶ καταγαγεῖν πλειστάκις τὰς χεῖρας οὐκ εἰσακουομένου , ἀλλὰ μὴ εἰσακουομένου σημεῖον . Ἀλλ’ ἔκαμε , φησί , Μωϋσῆς τῷ βάρει νικώμενος · καλῶς γε λίαν , ἀλλ’ ὁ τύπος τοῦ ἑκουσίου καὶ ἀοιδίμου πάθους οὐκ ἔκαμεν . Διὰ γοῦν τοῦτο , ἵνα μὴ λυθείσης τῆς εἰκόνος λυθῇ καὶ ἡ νίκη , ἵσταται Ἀαρὼν καὶ Ὢρ καὶ ἐκούφιζον αὐτοῦ τὰς χεῖρας . Δορυφορεῖ τοίνυν τὴν εἰκόνα τοῦ σταυροῦ ἱερωσύνη τε καὶ βασιλεία , ὅτι ὁ μὲν Ἀαρὼν τῆς ἱερωσύνης ἐπέχει τάξιν , ὃ δὲ Ὢρ τῆς βασιλικῆς αὐλῆς πρεσβεῖα ἔφερεν . Ὁρᾷς , ὦ Ἰουδαῖε , διὰ τῶν τύπων φαιδρῶς λάμπουσαν τὴν ἀλήθειαν ; Εἶδες γάρ ποτε τινὰ προσευχόμενον τῷ θεῷ ταὶ παρ’ ἄλλων ὑποστηριζόμενον καὶ ταῦτα καθήμενον ; Ἀλλὰ περὶ τούτου μὲν ἀρκούντως ἔχει ὁ λόγος τοῖς μὴ κνηθομένοις τὴν ἀκοὴν καὶ ἀποστρεφομένοις τὸν λόγον τῆς ἀληθείας . Πάλιν τοῦ σταυροῦ ὁ τύπος ἐγλύκανε Μερρᾶς τὸ ὕδωρ · γέγραπται γάρ · ὑπέδειξε κύριος τῷ Μωϋσῇ ξύλον καὶ ἐνέβαλεν εἰς τὸ ὕδωρ καὶ ἐγλυκάνθη τοῦτο · καὶ τοὺς ὄφεις ἐδίωξε τοῦ λαοῦ · Ἀπέστειλε γάρ , φησίν , εἰς αὐτοὺς ὁ θεὸς διὰ τὸν γογγυσμὸν αὐτῶν ὄφεις θανατοῦντας . Τί οὖν ὁ μέγας ἐκεῖνος καὶ σοφώτατος Μωϋσῆς οὐκ ἀντιτάσσεται τῷ θείῳ προστάγματι οὐδ’ ἀντιμάχεται τῇ κελεύσει τοῦ θεοῦ τυραννικῶς καὶ χερσὶ σταυροτύποις πάλιν ἀποκωλύει τὴν ὀργήν ; Ἐκεῖ μὲν γὰρ κατὰ τοῦ μὴ θεόθεν κεκινημένου τὸ θεῖον ἐπαίρει ὅπλον , ἐνταῦθα δέ , ἐπειδὴ θεόθεν ἡ ἀπόφασις , τὴν θείαν ὑπεισέρχεται φιλανθρωπίαν καὶ λιταῖς ἐξιλάσκεται τὴν ἀπειλὴν καὶ ἴαμα ἐπιτίθησι ὡς μάλαγμα τῇ ὀργῇ τοῦ παίοντος τὸ πρόσταγμα · λέγει γάρ · ποίησον ὄφιν χαλκοῦν καὶ στήσεις αὐτὸν ἐπὶ σημείου καὶ ἔσται , ἐὰν δάκῃ ὄφις ἄνθρωπον , πᾶς ὁ δεδηγμένος αὐτὸν ἰδὼν ζήσεται . Τί βούλεται τὸ ὑπόδειγμα ; Τί ἐπαγγέλλεται ἡ σκιά ; Πῶς ἡ εἰκὼν τοῦ ἐπικαταράτου ζωὴν ἤνεγκε τοῖς ὑμετέροις προγόνοις ; Ὦ ἀνόητοι καὶ ἀπειθεῖς τῇ καρδίᾳ , ἕως τίνος ἀντιλέγετε τῇ ἀληθείᾳ ; Ἀγαπητὲ τοῦ σκότους καὶ ἐχθρὲ τοῦ φωτός , διὰ τί σκανδαλίζῃ εἰς τὸν σταυρὸν τοῦ Χριστοῦ ; Διὰ τί ἐγὼ τοῖς σοῖς ἐμμένω καὶ τὰς ἱστορίας δέχομαι καὶ ὄφιν νεκρὸν χαλκοῦν , βρύοντα ζωὴν τοῖς θνήσκουσιν ἀνθρώποις ; Πιστεύω καὶ οὐκ ἐξανίσταμαι τοῦ λόγου · σὺ δὲ οὐδὲ τῇ τυπικῇ ἱστορίᾳ τοῦ λόγου στοιχεῖς καὶ τῇ ἐκβάσει τῆς ἀληθείας ἀντιλέγεις . Διὰ τί ἀσέβειαν ἡγῇ τὴν εἰς Χριστὸν εὐσέβειαν καὶ φάσκεις · γέγραπται · ἐπικατάρατος ὁ κρεμάμενος ἐπὶ ξύλου ; Οὐκ ἤκουσας ἐπὶ τοῦ ὄφεως · ἐπικατάρατος σὺ ἀπὸ πάντων τῶν θηρίων ; Πῶς οὖν ἡ εἰκὼν τοῦ ἐπικαταράτου ἤνεγκε τῷ λαῷ ἐν συμφορᾷ χειμαζομένῳ σωτηρίαν ; Ἆρα οὐκ ἦν ἀξιοπιστότερον εἰπεῖν , ἐάν τις ὑμῶν δηχθῇ , βλέψει εἰς τὸν οὐρανὸν ἄνω πρὸς τὸν θεὸν καὶ σωθήσεται ἢ εἰς τὴν σκηνὴν τοῦ θεοῦ καὶ ῥυσθήσεται ; Ἀλλὰ ταῦτα πάντα παριδὼν μόνην τοῦ σταυροῦ τὴν εἰκόνα ἔπηξε καὶ ταύτην διὰ τοῦ ἐπικαταράτου ὄφεως . Διὰ τί οὖν ταῦτα ἐποίει Μωϋσῆς εἰπὼν τῷ λαῷ · οὐ ποιήσεις σεαυτῷ γλυπτὸν οὐδὲ χωνευτὸν οὐδὲ πᾶν ὁμοίωμα , ὅσα ἐν τῷ οὐρανῷ ἄνω καὶ ἐν τῇ γῇ κάτω καὶ ὅσα ἐν τοῖς ὕδασιν ὑποκάτω τῆς γῆς ; Ἀλλὰ τί ταῦτα πρὸς τὸν ἀγνώμονα φθέγγομαι · αὐτὸν ἐρωτῶ τὸν νομοθέτην . Εἰπέ , ὦ πιστότατε θεοῦ θεράπον , ὃ ἀπαγορεύεις ποιεῖς , ὃ ἀνατρέπεις κατασκευάζεις ; Ὁ λέγων οὐ ποιήσεις γλυπτόν , ὁ τὸν χωνευθέντα βοῦν κατελάσας , σὺ ὄφιν χαλκουργεῖς ; Καὶ τοῦτο οὐ λάθρα , ἀλλὰ ἀναφανδὸν καὶ πᾶσι γνωστῶς ; Ἀλλ’ ἐκεῖνα , φησίν , ἐνομοθέτησα , ἵνα ἐκκόψω τὰς ὕλας τῆς ἀσεβείας καὶ τὸν λαὸν ἀπαγάγω πάσης ἀποστασίας καὶ εἰδωλολατρείας , νυνὶ δὲ χωνεύω τὸν ὄφιν χρησίμως εἰς προτύπωσιν τῆς ἀληθείας . Καὶ καθάπερ σκηνὴν ἔπηξα καὶ τὰ ἐν αὐτῇ πάντα καὶ Χερουβεὶμ ὁμοίωμα τῶν ἀοράτων διεπέτασα εἰς τὰ ἅγια ὡς τύπον καὶ σκιὰν τῶν μελλόντων , οὕτως καὶ ὄφιν ἐστήλωσα εἰς σωτηρίαν τῷ λαῷ , ἵνα διὰ τῆς πείρας τούτων προγυμνασθῶσι τοῦ σημείου τοῦ σταυροῦ τὴν εἰκόνα καὶ τὸν ἐν αὐτῷ σωτῆρα καὶ λυτρωτὴν μάθωσιν . Καὶ ὅτι ἀψευδέστατος ὁ λόγος , ἀγαπητέ , ἄκουε τοῦ κυρίου τοῦτο βεβαιοῦντος καὶ λέγοντος · Καθὼς Μωϋσῆς ὕψωσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ , οὕτως δεῖ ὑψωθῆναι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου , ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων ἐπ’ αὐτῷ μὴ ἀπόληται , ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον . Εἰπέ , ὦ ἀνόητε Ἰουδαῖε , τί σκανδαλίζῃ εἰς τὸν σταυρὸν τοῦ Χριστοῦ , ὃν σὺ ἔπηξας ; Διὰ τί τὸ μὲν σημεῖον ἐκεῖνο ἐγκατέχεις καὶ τὸν ἐπ’ αὐτῷ ὄφιν φυλάττεις καὶ τούτῳ ἐθυμίας ἕως τῶν ἡμερῶν Ἑζεκίου τοῦ βασιλέως , τῇ δὲ ἀληθείᾳ ἀντιπίπτεις ; Καὶ ταῦτα μετὰ τὴν ἐπιστροφὴν τῆς οἰκουμένης , μετὰ τὴν λάμψασαν διὰ τοῦ σταυροῦ ἐν παντὶ κόσμῳ τῆς εὐσεβείας κατάστασιν , μετὰ τὴν πίστιν τῶν ἐθνῶν καὶ τὴν ἔγερσιν καὶ ἁγιασμὸν τῶν ἐκκλησιῶν καὶ τὴν εὐλογίαν τοῦ θεοῦ ἐπὶ τὸν λαὸν αὐτοῦ . Ἀλλ’ ἐρεῖ πάλιν ὁ ἀγνώμων · εἰ ἐπικατάρατος πᾶς ὁ κρεμάμενος ἐπί ξύλου , πῶς εὐλογία ἀπὸ τοιούτου δοθήσεται τοῖς πιστεύουσιν εἰς αὑτὸν ; Ἀκήκοας ἤδη πολλάκις καὶ οὐ πιστεύεις , ὅτι εἰκὼν ἦν τῆς τοῦ Χριστοῦ οἰκονομίας ὁ τύπος τοῦ ὄφεως κατὰ τόνδε τὸν λόγον · ὥσπερ ἐκεῖνος ὁ τύπος τοῦ ὄφεως ἰόν τε καὶ πονηρίαν οὐκ εἶχεν ὄφεως , οὕτω καὶ ὁ σωτὴρ ἐν ὁμοιώματι σαρκὸς ἁμαρτίας ἐπιφανεὶς ἔξω ἦν πάσης ἁμαρτίας κατακρίνων τὴν ἁμαρτίαν ἐν τῇ σαρκί , τουτέστι τὸν διάβολον , ἁμαρτίαν γὰρ οὐκ ἐποίησεν οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ . Καὶ καθάπερ ὁ χαλκοῦς ἐκεῖνος ὄφις εἰκόνα μὲν καὶ τύπον εἶχεν ὄφεως , ἰὸν δὲ καὶ πονηρίαν οὐκ εἶχε καὶ ἄλλων ἰοβολούντων αὐτὸς ὑπὲρ τῶν δακνόντων ἐσταυροῦτο , ὁ μὴ δάκνων μηδὲ πλήξας τινά , οὕτως τῶν ἄλλων ἀνθρώπων ἁμαρτησάντων ὑπὲρ πάντων πάσχει ὁ ἀναμάρτητος Ἰησοῦς , ὅπερ μετὰ τῶν ἄλλων ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ λαοῦ ἤχθη εἰς θάνατον καὶ κύριος παρέδωκεν αὐτὸν ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν . Ἀναμηρύκισαι πάλιν τὸν λόγον . Ὥσπερ ἐκεῖ ἄλλοι οἱ ἐξ ἁμαρτιῶν δακνόμενοι καὶ θνήσκοντες καὶ ἄλλος ὁ ὑπὲρ αὐτῶν σταυρούμενος εἰς τὸ σῶσαι μὲν ἡμᾶς , ἀπολέσαι δὲ τοὺς καταφθείροντας τὸ γένος ἡμῶν , καὶ ὥσπερ ἐκεῖ δύο συνέβαινε τοὺς μὲν θανατοῦντας καταργεῖσθαι , τοὺς δὲ θνήσκοντας ζωοποιεῖσθαι , οὕτως καὶ ἐνταῦθα ἡ τοῦ Χριστοῦ νέκρωσις γέγονε τοῦ μὲν θανάτου νέκρωσις , τοῖς δὲ θνήσκουσι ζωὴν ἀφθαρσίας ἐπήγασεν . Εἰ μὴ Χριστὸς εἰς τὸν Ἅιδην κατέδυσεν , εἰ μὴ ἡ ζωὴ διὰ τοῦ θνητοῦ ἐν θανάτῳ γέγονεν , οὐκ ἂν οἱ ἐν θανάτῳ πρὸς ζωὴν ἐπανῆλθον . Φύσει γὰρ τῆς φθορᾶς προσγενομένης ἐν ἡμῖν ἐκ τῆς παρακοῆς ἀναγκαῖον ἦν τὸν σῶσαι βουλόμενον αὐτὴν τὴν φθοροποιὸν οὐσίαν ἀφανίσαι · τοῦτο δὲ οὐκ ἦν ἑτέρως γενέσθαι , εἰ μή περ ἡ κατὰ φύσιν ζωὴ προσεπλάκη τῷ τὴν φθορὰν δεξαμένῳ , ἀφανίζουσα μὲν τὴν φθοράν , ἀθάνατον δὲ αὐτὸν τοῦ λοιποῦ διὰ τῆς πρὸς τὸν θάνατον δι’ αὐτοῦ συμπλοκῆς ἐν τῇ νεκρώσει τοῦ κατέχοντος αὐτὸν θανάτου ἀνασκευάζουσα παντοδυνάμως . Καὶ τοῦτο Ἐλισσαῖος ἐν Ἰορδάνῃ θαυματουργῶν προεσήμανε διὰ τῶν ὑπερφυῶν σημείων , ἔνθα τῇ καταδύσει τοῦ ξύλου τὴν ἀνάρρησιν τοῦ σιδήρου ἐποιήσατο . Ἀλλὰ γὰρ ἀποδέδεικται σαφῶς , ὅπως ἀποκέκλεισται τοῖς ἐχθροῖς τοῦ σταυροῦ τὸ ὀνειδίζειν ἡμᾶς τὸ σχῆμα τοῦ σταυροῦ . Σὺ δέ , ὦ ἀγαπητέ , ὅταν ἀκούσῃς σταυρὸν καὶ σώματος οἰκονομίαν , πρὸς τὸ ὕψος τῆς τοῦ μονογενοῦς ἐξουσίας ἀνάγαγέ σου τὴν διάνοιαν καὶ μὴ τὸ σχῆμα τὸ διὰ σὲ γενόμενον ταπεινούτω σου τὸ φρόνημα , ἀλλ’ ἡ φιλανθρωπία τοῦ σώσαντος ἀναγαγέτω σε . Σταυρὸς μὲν γὰρ διὰ σέ , ἀξία δὲ θεοῦ οὐ καθαιρεῖται λόγοις , ἀλλ’ οἱ καθαιροῦντες ἑαυτῶν ἐργάζονται τὴν καθαίρεσιν καὶ οἱ ὑψοῦντες ἑαυτῶν τὴν εὐτέλειαν εἰς ὕψος ἀνάγουσιν . Δεῦτε τοίνυν ἑορτάσωμεν κοινῇ τὴν τοῦ σταυροῦ ὕψωσιν · ἀνεῴχθη γὰρ ἡμῖν ὁ οὐράνιος θησαυρός , ἐφανερώθη τοῖς θνητοῖς τὸ ξύλον τῆς ζωῆς . Βοήσωμεν καὶ ἡμεῖς · ἡμῖν δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ . Ποίαν δὲ λέγω καύχησιν ; Τὴν δι’ αὐτοῦ πρὸς τὸν θεὸν ἡμῶν καταλλαγήν , τὴν τοῦ θεοῦ δ αὐτοῦ πρὸς ἡμᾶς ἄφατον ἀγάπην καὶ φιλανθρωπίαν , ὅτι χάριν ἀντὶ χάριτος δι ̓ αὐτοῦ ἀπειλήφαμεν . Ἡ μὲν γὰρ συναγωγὴ θυμιατήριον καὶ συνθέσεως θυμίαμα ἐν τοῖς ἐπερχομένοις ὑπὲρ τῆς τοῦ λαοῦ σωτηρίας τῷ θεῷ πρεσβευτὴν ἐξέπεμπεν , ὅρκους πατέρων καὶ συνθήκας ἀναμιμνήσκουσα τὸν μηδὲν λανθάνοντα , ἡ δὲ ἐκκλησία τὸν σταυρὸν τοῦ σωτῆρος θυμιατήριον πρὸ προσώπου αὐτῆς τῷ θεῷ καὶ πατρὶ ἀνατείνει , οὐ συνθέτου θυμιάματος ἀτμίδα ἀναδιδόντα , ἀλλὰ τοῦ ἀμνοῦ αὐτοῦ καὶ μονογενοῦς υἱοῦ τὴν θυσίαν εἰς ὀσμὴν εὐωδίας φέροντα · οὐχ ὅρκους πατέρων καὶ συνθήκας ἐπαναγινώσκουσα , ἀλλὰ τῆς ἀγάπης αὐτοῦ , ἧς ἠγάπησεν ἡμᾶς , τὸ σημεῖον προτείνουσα , δι’ ἧς τὸν μονογενῆ αὐτοῦ υἱὸν δέδωκεν ὑπὲρ ἡμῶν , τῷ δὲ υἱῷ τῆς ἀφάτου συγκαταβάσεως καὶ τοῦ ἑκουσίου καὶ σωτηριώδους πάθους ἐν τῇ οἰκείᾳ σαρκὶ τὸν σιγῶντα κήρυκα προσφέρουσα καὶ δι’ αὐτοῦ ᾄδουσα · μνήσθητι τῶν οἰκτιρμῶν σου , κύριε · μνήσθητι , ὅτι ἔτι ἁμαρτωλῶν ἡμῶν ὄντων ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέθανες · μνήσθητι τοῦ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ διαβόλου θριάμβου · μνήσθητι τοῦ διὰ σταυροῦ ἐπ’ ἐμὲ ῥαντισμοῦ , τοῦ ἁγίου καὶ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ σου αἵματος · μνήσθητι τῆς ἐπ’ αὐτῷ τοῦ χειρογράφου μου γραμματείου διαρρήξεως · μνήσθητι τῆς ἐπ’ αὐτῷ ἐκτάσεως τῶν ἀχράντων σοὺ χειρῶν πρὸς τὸν πατέρα ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου καταλλαγῆς · μνήσθητι τῆς ἐπ’ αὐτῷ ἐνδόξου καὶ παντίμου ὕβρεως · μνήσθητι , ὅτι δι’ αὐτοῦ ὡς ἐν ἀγκίστρῳ ἐδελέασας τὸν θάνατον λαβεῖν σου τὸ σῶμα πρὸς καθαίρεσιν αὐτοῦ · μνήσθητι , ὅτι ὡς ἀετὸς τὰς πτέρυγάς σου ἐν αὐτῷ ἐφήπλωσας ἡμῖν , ἵνα ὑπὸ τὴν σκιὰν αὐτοῦ αὐλιζόμενοι μὴ φοβηθῶμεν ἀπὸ φόβου νυκτερινοῦ μηδὲ ἀπὸ βέλους πετομένου ἡμέρας ἢ πράγματος ἐν σκότει διαπορευομένου · μνήσθητι , ὅτι ἐν αὐτῷ ἐπιβὰς κατεπάτησας ἀσπίδα καὶ βασιλίσκον καὶ λέοντα καὶ δράκοντα , ὅπως διὰ σοῦ τοῦ δυνατοῦ ἐν πᾶσιν ἀρχὴν λαβόντες καταπατεῖσθαι δείσουσι καὶ τὴν τοῦ σταυροῦ σκιὰν ἐφ’ ἡμῶν τῶν προσκυνούντων σὲ τυπουμένην κατ’ αὐτῶν · μνήσθητι ὁ ποιμὴν ὁ καλός , ὅτι ἐπ’ αὐτῷ τέθεικας τὴν ψυχήν σου ὑπὲρ τῆς ποίμνης σου , ἵνα δι’ αὐτοῦ ὡς διὰ ῥάβδου ἐξωθῶνται οἱ ψυχοφθόροι λύκοι ἀπὸ τῶν προβάτων σου . Ταῦτα ἐκδυσώπει ὑπὲρ ἡμῶν τὸν αὐτοπαράκλητον , τὸν ἕτοιμον εἰς οἰκτιρμούς , τὸν πρόχειρον εἰς συμπάθειαν . Διὰ ταῦτα ἐγὼ χορεύω , ὅτι σταυρὸς ὑψώθη καὶ οἱ ὑψωθέντες καθ’ ἡμῶν ἐταπεινώθησαν , ὅτι βασιλικὴ παὶ ἀνεπιχείρητος σφραγὶς ἐδημοσιεύθη καὶ οἱ ἐπίβουλοι ἔφυγον , ὅτι τεῖχος ᾠκοδομήθη καὶ οἱ πολέμιοι ἔπτηξαν , ὅτι τὸ φῶς ἔλαμψε καὶ τὸ σκότος ἐκποδὼν γέγονε καὶ ἢ ἐκκλησία δοξάζει τριάδα ἄκτιστον , ὁμότιμον καὶ ὁμοούσιον , ἀεισέβαστον καὶ ἀειπροσκύνητον , πατέρα καὶ υἱὸν σὺν ἁγίῳ πνεύματι νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων . Ἀμήν .
Lemmas: πάλιν ἑορτή ὁ ἐκκλησία καί πάλιν μυστήριον , εὐφροσύνη πιστός , σωτηρία ψυχή , εὐωδία ὁ κόσμος . σήμερον ὁ ὁ ἐγκαίνια ὁ ζωηφόρος σταυρός ἑορτάζω πανήγυρις καί οὐρανός ἀγάλλω καί ἄγγελος συγχορεύω καί θεός δοξάζω . πάλη μέν γάρ ἐν κρανίον πήγνυμι ὁ κατά ὁ θάνατος νίκη βλαστάνω , νυνί δέ ὁ κόσμος πᾶς ἐπιφαίνω ὁ κατά ὁ διάβολος τρόπαιον φανερόω καί καθά ἔνδοξος ὁ τότε ἡμέρα , οὕτως καί οὗτος λαμπρός ἐγώ ὁ ἀκτίς ἐκλάμπω · μετέχω γάρ καί οὗτος ἐκεῖνος ὁ μυστήριο καί ἐκ ἐκεῖνος ὁ πᾶς ἕλκω ὁ θαῦμα , κἀν μή πρόσφατος ὁ ὁ σταυρός μυστήριον . ἐν ἐκεῖνος μέν γάρ ὁ δεσποτικός ἀνακηρύσσω νίκη καί δύναμις , οὐ ὁ ξύλο ἐνεργέω ὁ ὑπέρ λόγος θαῦμα , ἀλλά ὁ ἐν αὐτός παραδοξοποιέω ὁ μόνος θεός δυνατός , οὗτος δέ ὁ αὐτός ὁ σταυρός δύναμις ἐμφανίζω ἐγώ διά ὁ τότε τελέω μυστήριον . καί μαρτυρέω ὁ λόγος ὁ πράσσω ὁ ἀλήθεια . οὐ γάρ ξύλον ὁράω τότε ὁ ἥλιος φόβος ἀποκρύπτω οὐδέ ξύλο φωνή ὁ γῆ σαλεύω , ἀλλά ὁ ἑκούσιος ὑπομένω δεσπότης ὁ ἴδιος σάρξ καί ὁ ἐπί αὐτός ὕβρις παρά ὁ ἀλιτήριος θεάομαι τρομάζω καί ὁ γῆ συμφρίσσω . νυνί δέ ὁ ἐπί ὕβρις καί ἀτιμία ὁ κτίζω παρά ὁ κακοῦργος ἐπινοέω σταυρός ἀναδείκνυμι ἔνδοξος καί θαυμασιουργέω παράδοξος . Τοῦτος βλέπω ἄγγελος αἰδέομαι διά ὁ ἐπί αὐτός μυστήριον · οὗτος καθοράω δαίμων εἰς φυγή τρέπω · οὗτος βλέπω ἄγγελος δορυφορέω ὁ διά αὐτός παρά ὁ ἐν αὐτός προσπάσσω γίγνομαι εἰρήνη ἀνευφημέω · οὗτος κατανοέω δαίμων ἀόρατος μαστίζω ἐλαύνω . ἀλλά τίς ὁ πρῶτος ἀφίημι ὁ ῥύμη ὁ λόγος ὁ ἔσχατος ἐξακολουθέω ; ἀπαιτέω γάρ ὁ καιρός μνημονέω ἐγώ , τίς δή ποτέ σήμερον ἀρχή τις ὁ σταυρός παρέχω κατά ὁ τις ὑπόνοια πάλαι ὑπό Ἰουδαῖος ἐπί ὕβρις ὁ δεσπότης , ὡς φημί , ἐπινοέω . οὐχ ἀρχή παρέχω ὁ ἤδη εἰμί , ὦ φιλέορτος , ἀλλά ὁ βασιλεύω καί πρυτανεύω ἐφηδύνω . καθά γάρ ὁ Δαυίδ οὐ ἀρχή ὁ βασιλεύω λαμβάνω , ἡνίκα ὁ βασίλειος ὁ λαός ἐγκαινίζω ͵ ἀλλά ὁ ὁ πᾶς γένος Ἰσραήλ ὑποταγή ἑορτή πάνδημος καί ἐγκαίνια ὀνομάζω , οὕτως καί ἐγώ οὐ ἀρχή παρέχω πρόσφατος ὁ προλάμπω , ἀλλά σύν πᾶς ἔθνος καί γένος καί φυλή καί γλῶσσα καί λαός ἑορτή ὑπερκόσμιος καί παγκόσμιος ἄγω ὁ πᾶς ὁμόνοια εἰς ὑποταγή ὁ σωτήριος σταυρός ὁ κύριος ἐγώ · οὐ γάρ ἐγώ οὗτος ἐφεύρημα , ὅς ὁ μέν πρόγνωσις ὁ θεός ἤδη προορίζω , κἀν ὑπό Ἰουδαῖος ὁ μισόθεος καί κυριοκτόνος κατασκευάζω ἐν καιρός , ἀλλά ἐπεί τότε ἐν μέσος ὁ γῆ πήγνυμι καθά ἥλιος ἐν χειμών ζοφερός καί κρυερός ἀθρόος ὁ ἀκτίς διά ὁ ἐν αὐτός ὁ δικαιοσύνη ἥλιος ἐπαφίημι ὁ γῆ ὁ μέν πάγος Τῆς ὁ διάβολος τυραννίς λύω , ὁ δέ χειμών ὁ ἀσέβεια διακρούω , ὁ δέ ἀνθρώπινος καί λογικός νόος καθά τις αέρας συγκεράννυμι καί ὁ καταμελέω ὁ ἄνθρωπος ψυχή ἐργασία πᾶς έργο ἀγαθός καί ἀρετή ἅπας βλαστάνω ζῳογονέω . κατακρύβω δέ ὁ ὁ Ἰουδαῖος σκοτεινός κακοβουλία ὥσπερ τις νεφέλη ὑποδρομή ὁ γῆ ὁ νῦν φαιδρός ἀνατέλλω ὁ ἄδυτος φέγγος ὁ ξύλο ὁ ζωή . Τοῦτος χάρις ἐγκαινισμός καλέω ὁ ἡμέρα καί ἑορτή ἄγω πανύμνητος ὁ ἤδη ἑορτάζω καί δοξάζω . ἀλλά Ἰουδαῖος μέν ὡς ἀεί καί ὁ νῦν διαψεύδω ὁ ἀλήθεια ὁ θεικός θησαυρός φθόνος ὁ μή πλουτίζω πᾶς ὑπό ὁ γῆ καταχώννυμι · ὁ δέ οὐ διαλανθάνω οὐδέ ἐπί πολύς ὁ ὁ πτωχεύω ὑπεροράω ζημία , ἀλλ' ὥσπερ ἥλιος ὁ συνέχω καί ἐφαπλόω κακεντρέχεια νεφέλη διαρρήγνυμι καί καταφλέγω ὁ ζέσις ὁ οἰκεῖος φάος καί κράτος ὁ ὅλος κτίσις ὁ μαρμαρυγή διαπετάννυμι καί ὁ κόσμος φαιδρύνω πᾶς ὁ γυμνός περιθάλπω καί ὁ γῆ πλουτίζω . θαυμάζω δέ , οἴομαι , ὁ ἀκροατής , πῶς ὁ μαίνομαι Ἰουδαῖος οὐ εἰς ἅπας ὁ σωτήριος οὗτος ξύλον ἢ πῦρ ἢ ἄλλος τις ἀπόλλυμι , ἀλλά κατακρύπτω · πρός ὅς λέγω , ὅτι καί οὗτος μέν ἀπώλεια · θεῖος δέ εἰμί ὁ ἐμφωλεύω οὗτος δύναμις συγχωρέω μέν οἰκονομικός διά πολύς καί ἀναγκαῖος , ὡς ἐγώ φαίνω , χρεία ἐργάζομαι αὐτός ὁ κατά γνώμη , ἵνα μέγας καί ἐν οὗτος δοξάζω , ἀποτειχίζω δέ ὁ κακεντρέχεια ὁ πρός ἀφανισμός βουλή ἔσχατος αὐτός τε καί ὁ ἐκ αὐτός ἀπειθέω . βιάζω τοίνυν ὁ ἀέναος καταχώννυμι πηγή καί ὁ διέξοδος ὁ ζωηφόρος νᾶμα ἐπείγω λυμαίνω . ἀλλά εἰς μάτην κοπιάω ὁ ἄφρων · γράφω γάρ · οὐ κατισχύω κακία σοφία . Ζεύς οὗτος ὁ μέν ἀνόητος βιάζω ὁ ῥόος ὁ ποταμός ὁ εὐφραίνω ὁ πόλις ὁ θεός καταγελάω ὁ ἀκράτητος αὐτός ἄβυσσος ἄμπωτις γάρ τρόπος ὁ ἐπιτίθημι αὐτός παρά αὐτός ὅρος σαθρόω ἐπικλύζω ὁ οἰκουμένη κατά ὁ γράφω · ὡς ποταμός ἐπικλύζω εἰρήνη καί ὡς χειμάρρους κατακλύζω δόξα ἔθνος . δέω τοίνυν , δέω συγχωρέω οὗτος ὑπό ὁ πᾶς ὑπερέχω νόος θεῖος σοφία δράω ὁ καταθύμιος , ὅπως ὁ ἀπαναισχυντέω ἐπί ὁ σωτήριος πάθος καί ἐμπτύω παρά πᾶς ὁ κτίσις διά ὁ γίγνομαι σημεῖον καί μηδέ οὕτως μετανοέω , αἰσχύνω καί ὁ ἀτιμία αὐτός οὐ γιγνώσκω , ἐνέχυρον ὁ σφεῖς θρασύτης καί ἰταμότης καταλείβω ὁ μετέπειτα γενεά ὁ ἐπί ὁ ζωοποιός σταυρός ὁ ἀπιστία ἔλεγχος καί ὁ πιστός ποθεινός ἀπολαμβάνω ὁ ἀκένωτος θησαυρός ὁ ζωή , διά ὅς σφραγίζω εἰς αἰώνιος ζωή . οὐχ ὅμοιος γάρ ἀγαπάω ὁ ἐκ αὐτόματος προσγίγνομαι ὁ μετά πόθος καί σπουδή εὑρίσκω . ὁράω γάρ ὁ δείλαιος ὁ περί αὐτός ὁ προφήτης φωνή καί πῶς ὁ μέν λέγω · ἤ ῥάβδος σύ καί ὁ βακτηρία σύ , αὐτός ἐγώ παρακαλέω · ῥάβδος μέν ποιμαντικός κατά ὁ λύκος , βακτηρία δέ εἰς ὑποστηριγμός καί ἐπανόρθωσις ὁ καταπίπτω καί καταρρήγνυμι ὑπό ὁ ὄφις · ὁ δέ · εὐλογέω ξύλον , διά ὅς γίγνομαι δικαιοσύνη · καί ἄλλος · φανερός εἰμί ὁ σφραγίζω ὁ νόμος μή μανθάνω · καί ἕτερος · δίδωμι ὁ φοβέω σύ σημείωσις ὁ φεύγω ἀπό πρόσωπον τόξον . Ζεύς οὗτος οὖν βασκανία φαυλότης φέρω ἀμαυρόω . ὁ καλός σπουδάζω καί ἅπαξ λέγω ὁ ἄφρων λαός ἐν ὁ καρδία αὐτός · οὐ εἰμί θεός ὁ Χριστός , πᾶς καλός κινέω ἀπιστία πρός βεβαίωσις ὁ οἰκεῖος ἀπιστία . Ζεύς οὗτος καί θνῄσκω λοιδορέω καί ὁ τάφος τηρέω καί ὁ σταυρός καταχώννυμι καί ἐνδυναμόω ἐπί ὁ ματαιότης αὐτός , ἀποβαίνω δέ αὐτός πρός ἐναντίος ὁ σπούδασμα . ἀβέβαιος γάρ ὁ πονηρός ἄνθρωπος ἐλπίς , εἰκάζω μέν ὁ καταθύμιος καί συμφέρω ὁ οἰκεῖος μοχθηρία , ὁ δέ παλίμφημος ὑπομένω . καί καθά ἐκεῖ εἰς μάτην ἀγρυπνέω φυλάσσω ὁ ἀνάστασις , οὕτως ἐνταῦθα ὁ κόλπος ὁ γῆ ἐναποτίθημι καθά ἀποσπάς τις ὁ ξύλον ὁ ζωή ὁ μέν γῆ ἁγιάζω , ὁ δέ εὔκοσμος καί πολύφορος ὁ ὁ ἀθανασία καρπός ἀναδείκνυμι . καί ὁ θαυμαστός ὅτι τριακόσιοι ποῦ καί τριάκοντα ἔτος ἄσηπτος ἐν ὁ γῆ διαφυλάσσω , ὁ ἀδάπανος θησαυρός . ὤ γεωργός φιλοζημια . αὐτός φυτεύω καί ἐγώ ὁ καρπός καταλείπω · αὐτός ὁ θησαυρός ἔχω ἑκούσιος πτωχεύω καί ἐγώ πλουτίζω . Ζεύς οὗτος ἐγώ χορεύω καί ὁ παγκόσμιος ἑορτάζω ἑορτή , ὅτι φυτόν ζωή βλαστάνω καί πρός οὐρανός ἀνυψόω · ὅτι κλῖμαξ ὁ πιστός πρός οὐρανός φαίνω · ὅτι τεῖχος ἄρρηκτος ὁ πορθέω κτίζω παρά θεός · ὅτι λιμήν ὁ χειμάζω ἀναφαίνω · ὅτι ὁ ἐν σκότος πυρσός ἀνάπτω · ὅτι ὅπλον ἀήσσητος ὁ ἀσθενής χαλκεύω · ὅτι καταφύγιον ὁ διώκω εὑρίσκω . Εὔκαιρον οὖν λέγω καί σήμερον · δόξα ἐν ὕψιστος θεός καί ἐπί γῆ εἰρήνη ἐν ἄνθρωπος εὐδοκία . σήμερον ἀγάλλω ὁ ξύλο ὁ παράδεισος καί ὁ κλάδος προσκροτέω · ὅτι εὑρίσκω Φάρμακος ὁ ξύλον ὁ παρακοή · ὅτι νῦν καλός τρυγάω ὁ ξύλον ὁ ζωή ὁ Ἀδάμ καί ζάω εἰς ὁ αἰών · ὅτι πάλιν ἐντρυφάω ὁ ὁ παράδεισος ἀγαθός ὁ ἄνθρωπος ἐκ ὁ παράδεισος ἐκβάλλω . αὐτός ἄγω ὁ ὑπερκόσμιος ἑορτή , ὅτι ἀγείρω κύριος κέρας σωτηρία ὁ λαός αὐτός . Σταυρός γάρ καί ἀήρ τυπόω τοσοῦτος ἰσχύω , ὅσον καί ὁ πίστις χωρέω . οὗτος ὀρρωδέω δαίμων καί εἰς φυγή τρέπω ὁ ἐν αὐτός θεωρέω μυστήριον . οὗτος στήριγμα κόσμος , σωτηρία ψυχή , ὅπλον ἀριστεύω · οὗτος ὁ ὕψος καί ὁ βάθος καί ὁ ἐπί ἑκάτερος πέρας ὁ οἰκουμένη ἁγιάζω . οὗτος ὡς κλῖμαξ ὁράω ὁ Ἰακώβ καί ὁ ἄγγελος ἀναβαίνω καί καταβαίνω ἐπί αὐτός · διά αὐτός γάρ ὁ ἔχθρα καταλύω καί εἰρήνη βραβεύω οὐράνιος καί ἐπίγειος καί κατέρχομαι μέν ἄγγελος ἐπαλείφω ὁ ἀγωνιστής , ἀνέρχομαι δέ ὁ ὁ εὐσέβεια ἐργάτης ὁ βραβεῖον ὁ ἄνω κλῆσις ἀπολαμβάνω παρά ὁ ἀγωνοθέτης θεός . Ζεύς οὗτος φημί · ὁ δέ κύριος ἐπιστηρίζω ἐπί αὐτηες͂ς . οὗτος προτυπόω Μωϋσῆς ὁ Ἀμαλήκ τροπόω . Καταπολεμέω γάρ καί θραύω ὁ λαός ὁράω ὁ ἐχθρός καί ὁ ὅπλον ἐκπορθέω ὁ παρεμβολή οὐδείς εὑρίσκω ὁ κακός ἀνθρώπινος βοήθεια καί ἐποχή ὁ συμφορά . ὅθεν ὁ μέν διάνοια πρός ὁ θεός ἀνυψόω , ὁ δέ πόδι πρός ὁ ἀκρώρεια κινέω ὁ σκόπελος καί οὕτως ὁ ἀήσσητος σύμβολον ὁ σταυρός κατά ὁ ἀντίπαλος ἐπαίρω ὁ ἐπέκτασις ὁ χείρ διά αὐτός ὁ ἐχθρός ἀμύνω καί ὁ ἀοίδιμος ὁ σωτήρ νίκη , λέγω δέ ὁ ἐπί ὁ σταυρός , διά ὁ νίκη προμηνύω . ἀλλά ἀντιλέγω ὁ λόγος ὁ ἐχθρός ὁ σταυρός ὁ Χριστός , ὅς ὁ τέλος ἀπώλεια , φάσκω εὐχή ἔρχομαι εἰκών ὁ ἔκτασις ὁ χείρ ὁ προφήτης καί οὐ ὁ σταυρός . ἀλλά οὐ ὁ προσέχω ὁ νίκη ἐπιγράφω ὁ λόγος , ἀλλά ὁ εἰκών καί ὁ σχῆμα ὁ χείρ · φημί γάρ · ἀναβαίνω Μωϋσῆς εἰς ὁ ὄρος καί ἁπλόω ὁ χείρ αὐτός καί γίνομαι , ἡνίκα ἐκτείνω ὁ Μωϋσῆς ὁ χείρ , νικάω δέ Ἰσραήλ , καί ἡνίκα κατατίθημι ὁ χείρ , νικάω ὁ Ἀμαλήκ . εἰμί τοίνυν εὐχή ὁ ἔργον , χρή λέγω καθά καί ἐν Αἴγυπτος · ἐκτείνω Μωϋσῆς ὁ χείρ πρός ὁ θεός καί νικάω Ἰσραήλ . νυνί δέ οὐ οὕτως , ἀλλά ὁ προσευχή παρείκω , οὐ ὡς ἄχρηστος , ἀλλά ὡς ὀφείλω παραχωρέω ὁ εἰκών ὁ σταυρός ὁ νίκη οὗτος ἐπιγράφω . ἐν μέν γάρ ὁ Αἴγυπτος , φημί , βοάω Μωϋσῆς πρός ὁ θεός καί κοπάζω ὁ ὀργή , ἐνταῦθα δέ οὐ οὕτως . εἰμί γάρ εκβιάζω ὁ λόγος , ἀπρόσδεκτος ποιέω ὁ προφήτης ὁ εὐχή . Τέ γάρ ἀνάγω καί κατάγω πλειστάκις ὁ χείρ οὐ εἰσακούω , ἀλλά μή εἰσακούω σημεῖον . ἀλλά κάμνω , φημί , Μωϋσῆς ὁ βάρος νικάω · καλός γε λίαν , ἀλλά ὁ τύπος ὁ ἑκούσιος καί ἀοίδιμος πάθος οὐ κάμνω . Ζεύς γοῦν οὗτος , ἵνα μή λύω ὁ εἰκών λύω καί ὁ νίκη , ἵστημι Ἀαρών καί Ὤρ καί κουφίζω αὐτός ὁ χείρ . δορυφορέω τοίνυν ὁ εἰκών ὁ σταυρός ἱερωσύνη τε καί βασίλειος , ὅτι ὁ μέν Ἀαρών ὁ ἱερωσύνη ἐπέχω τάξις , ὁ δέ Ὤρ ὁ βασιλικός αὐλή πρεσβεῖον φέρω . Όρας , ὦ Ἰουδαῖος , διά ὁ τύπος φαιδρός λάμπω ὁ ἀλήθεια ; εἶδον γάρ ποτέ τις προσεύχομαι ὁ θεός ὁ παρά ἄλλος ὑποστηρίζω καί οὗτος κάθημαι ; ἀλλά περί οὗτος μέν ἀρκούντως ἔχω ὁ λόγος ὁ μή κνάω ὁ ἀκοή καί ἀποστρέφω ὁ λόγος ὁ ἀλήθεια . πάλιν ὁ σταυρός ὁ τύπος γλυκαίνω Μερρή ὁ ὕδωρ · γράφω γάρ · ὑποδείκνυμι κύριος ὁ Μωϋσῆς ξύλον καί ἐμβάλλω εἰς ὁ ὕδωρ καί γλυκαίνω οὗτος · καί ὁ ὄφις διώκω ὁ λαός · ἀποστέλλω γάρ , φημί , εἰς αὐτός ὁ θεός διά ὁ γογγυσμός αὐτός ὄφις θανατόω . τις οὖν ὁ μέγας ἐκεῖνος καί σοφός Μωϋσῆς οὐ ἀντιτάσσω ὁ θεῖος πρόσταγμα οὐδέ ἀντιμάχομαι ὁ κέλευσις ὁ θεός τυραννικός καί χείρ σταυρότυπος πάλιν ἀποκωλύω ὁ ὀργή ; ἐκεῖ μέν γάρ κατά ὁ μή θεόθεν κινέω ὁ θεῖος ἐπαίρω ὅπλον , ἐνταῦθα δέ , ἐπεί θεόθεν ὁ ἀπόφασις , ὁ θεῖος ὑπεισέρχομαι φιλανθρωπία καί λιτός ἐξιλάσκομαι ὁ ἀπειλή καί ἴαμα ἐπιτίθημι ὡς μάλαγμα ὁ ὀργή ὁ παίω ὁ πρόσταγμα · λέγω γάρ · ποιέω ὄφις χάλκεος καί ἵστημι αὐτός ἐπί σημεῖον καί εἰμί , ἐάν δάκνω ὄφις ἄνθρωπος , πᾶς ὁ δάκνω αὐτός ὁράω ζάω . Τι βούλομαι ὁ ὑπόδειγμα ; Τι ἐπαγγέλλω ὁ σκιά ; πῶς ὁ εἰκών ὁ ἐπικατάρατος ζωή φέρω ὁ ὑμέτερος πρόγονος ; ὦ ἀνόητος καί ἀπειθής ὁ καρδία , ἠώς τίς ἀντιλέγω ὁ ἀλήθεια ; Ἀγαπητός ὁ σκότος καί ἐχθρός ὁ φάος , διά τίς σκανδαλίζω εἰς ὁ σταυρός ὁ Χριστός ; Ζεύς τίς ἐγώ ὁ σός ἐμμένω καί ὁ ἱστορία δέχομαι καί ὄφις νεκρός χάλκεος , βρύω ζωή ὁ θνῄσκω ἄνθρωπος ; πιστεύω καί οὐ ἐξανίστημι ὁ λόγος · σύ δέ οὐδέ ὁ τυπικός ἱστορία ὁ λόγος στοιχέω καί ὁ ἔκβασις ὁ ἀλήθεια ἀντιλέγω . Ζεύς τίς ἀσέβεια ἡγέομαι ὁ εἰς Χριστός εὐσέβεια καί φάσκω · γράφω · ἐπικατάρατος ὁ κρεμάννυμι ἐπί ξύλο ; οὐ ἀκούω ἐπί ὁ ὄφις · ἐπικατάρατος σύ ἀπό πᾶς ὁ θηρίον ; πῶς οὖν ὁ εἰκών ὁ ἐπικατάρατος φέρω ὁ λαός ἐν συμφορά χειμάζω σωτηρία ; ἆρα οὐ εἰμί ἀξιόπιστος λέγω , ἐάν τις σύ δάκνω , βλέπω εἰς ὁ οὐρανός ἄνω πρός ὁ θεός καί σῴζω ἢ εἰς ὁ σκῆνος ὁ θεός καί ῥύομαι ; ἀλλά οὗτος πᾶς παροράω μόνος ὁ σταυρός ὁ εἰκών πήγνυμι καί οὗτος διά ὁ ἐπικατάρατος ὄφις . Ζεύς τίς οὖν οὗτος ποιέω Μωϋσῆς λέγω ὁ λαός · οὐ ποιέω σεαυτοῦ γλυπτός οὐδέ χωνευτός οὐδέ πᾶς ὁμοίωμα , ὅσος ἐν ὁ οὐρανός ἄνω καί ἐν ὁ γῆ κάτω καί ὅσος ἐν ὁ ὕδωρ ὑποκάτω ὁ γῆ ; ἀλλά τίς οὗτος πρός ὁ ἀγνώμων φθέγγομαι · αὐτός ρωτώ ὁ νομοθέτης . ἐπές , ὦ πιστός θεός θεράπων , ὁ απαγορεύω ποιέω , ὁ ἀνατρέπω κατασκευάζω ; ὁ λέγω οὐ ποιέω γλυπτός , ὁ ὁ χωνεύω βοῦς κατελαύνω , σύ ὄφις χαλκουργέω ; καί οὗτος οὐ λάθρῃ , ἀλλά ἀναφανδόν καί πᾶς γνωστός ; ἀλλά ἐκεῖνος , φημί , νομοθετέω , ἵνα ἐκκόπτω ὁ ὕλη ὁ ἀσέβεια καί ὁ λαός ἀπάγω πᾶς ἀποστασία καί εἰδωλολατρία , νυνί δέ χωνεύω ὁ ὄφις χρήσιμος εἰς προτύπωσις ὁ ἀλήθεια . καί καθά σκῆνος πήγνυμι καί ὁ ἐν αὐτός πᾶς καί χερουβίν ὁμοίωμα ὁ ἀόρατος διαπετάννυμι εἰς ὁ ἅγιος ὡς τύπος καί σκιά ὁ μέλλω , οὕτως καί ὄφις στηλώνω εἰς σωτηρία ὁ λαός , ἵνα διά ὁ πεῖρα οὗτος προγυμνάζω ὁ σημεῖον ὁ σταυρός ὁ εἰκών καί ὁ ἐν αὐτός σωτήρ καί λυτρωτής μανθάνω . καί ὅτι ἀψευδής ὁ λόγος , ἀγαπητός , ἀκούω ὁ κύριος οὗτος βεβαιόω καί λέγω · καθώς Μωϋσῆς ὑψόω ὁ ὄφις ἐν ὁ ἐρῆμος , οὕτως δέω ὑψόω ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος , ἵνα πᾶς ὁ πιστεύω ἐπί αὐτός μή ἀπόλλυμι , ἀλλά ἔχω ζωή αἰώνιος . ἐπές , ὦ ἀνόητος Ἰουδαῖος , τίς σκανδαλίζω εἰς ὁ σταυρός ὁ Χριστός , ὅς σύ πήγνυμι ; Ζεύς τίς ὁ μέν σημεῖον ἐκεῖνος ἐγκατέχω καί ὁ ἐπί αὐτός ὄφις φυλάσσω καί οὗτος θυμιάω ἠώς ὁ ἡμέρα Ἑζεκίου ὁ βασιλεύς , ὁ δέ ἀλήθεια ἀντιπίπτω ; καί οὗτος μετά ὁ ἐπιστροφή ὁ οἰκουμένη , μετά ὁ λάμπω διά ὁ σταυρός ἐν πᾶς κόσμος ὁ εὐσέβεια κατάστασις , μετά ὁ πίστις ὁ ἔθνος καί ὁ ἔγερσις καί ἁγιασμός ὁ ἐκκλησία καί ὁ εὐλογία ὁ θεός ἐπί ὁ λαός αὐτός . ἀλλά λέγω πάλιν ὁ ἀγνώμων · εἰμί ἐπικατάρατος πᾶς ὁ κρεμάννυμι ἐπί ξύλο , πῶς εὐλογία ἀπό τοιοῦτος δίδωμι ὁ πιστεύω εἰς ἑαυτοῦ ; ἀκούω ἤδη πολλάκις καί οὐ πιστεύω , ὅτι εἰκών εἰμί ὁ ὁ Χριστός οἰκονομία ὁ τύπος ὁ ὄφις κατά ὅδε ὁ λόγος · ὥσπερ ἐκεῖνος ὁ τύπος ὁ ὄφις ἰός τε καί πονηρία οὐ ἔχω ὄφις , οὕτως καί ὁ σωτήρ ἐν ὁμοίωμα σάρξ ἁμαρτία ἐπιφαίνω ἔξω εἰμί πᾶς ἁμαρτία κατακρίνω ὁ ἁμαρτία ἐν ὁ σάρξ , τουτέστι ὁ διάβολος , ἁμαρτία γάρ οὐ ποιέω οὐδέ εὑρίσκω δόλος ἐν ὁ στόμα αὐτός . καί καθά ὁ χάλκεος ἐκεῖνος ὄφις εἰκών μέν καί τύπος ἔχω ὄφις , ἰός δέ καί πονηρία οὐ ἔχω καί ἄλλος ἰοβολέω αὐτός ὑπέρ ὁ δάκνω σταυρόω , ὁ μή δάκνω μηδέ πλήσσω τις , οὕτως ὁ ἄλλος ἄνθρωπος ἁμαρτάνω ὑπέρ πᾶς πάσχω ὁ ἀναμάρτητος Ἰησοῦς , ὅς μετά ὁ ἄλλος ἀπό ὁ ἁμαρτία ὁ λαός ἄγω εἰς θάνατος καί κύριος παραδίδωμι αὐτός ὁ ἁμαρτία ἐγώ . αναμηρυκισος πάλιν ὁ λόγος . ὥσπερ ἐκεῖ ἄλλος ὁ ἐκ ἁμαρτία δάκνω καί θνήσκω καί ἄλλος ὁ ὑπέρ αὐτός σταυρόω εἰς ὁ σῴζω μέν ἐγώ , ἀπόλλυμι δέ ὁ καταφθείρω ὁ γένος ἐγώ , καί ὥσπερ ἐκεῖ δύο συμβαίνω ὁ μέν θανατόω καταργέω , ὁ δέ θνήσκω ζῳοποιέω , οὕτως καί ἐνταῦθα ὁ ὁ Χριστός νέκρωσις γίγνομαι ὁ μέν θάνατος νέκρωσις , ὁ δέ θνῄσκω ζωή ἀφθαρσία ἐπάγω . εἰμί μή Χριστός εἰς ὁ ᾍδης καταδύω , εἰμί μή ὁ ζωή διά ὁ θνητός ἐν θάνατος γίγνομαι , οὐ ἄν ὁ ἐν θάνατος πρός ζωή ἐπανέρχομαι . Φύσις γάρ ὁ φθορά προσγίγνομαι ἐν ἐγώ ἐκ ὁ παρακοή ἀναγκαῖος εἰμί ὁ σῴζω βούλομαι αὐτός ὁ φθοροποιός οὐσία ἀφανίζω · οὗτος δέ οὐ εἰμί ἑτέρως γίγνομαι , εἰμί μή περ ὁ κατά φύσις ζωή προσπλέκω ὁ ὁ φθορά δείκνυμι , ἀφανίζω μέν ὁ φθορά , ἀθάνατος δέ αὐτός ὁ λοιπός διά ὁ πρός ὁ θάνατος διά αὐτός συμπλοκή ἐν ὁ νέκρωσις ὁ κατέχω αὐτός θάνατος ἀνασκευάζω παντοδυνάμως . καί οὗτος Ἐλισσαῖος ἐν Ἰορδάνης θαυματουργός προσημαίνω διά ὁ ὑπερφυής σημεῖον , ἔνθα ὁ κατάδυσις ὁ ξύλο ὁ ἀνάρρησις ὁ σίδηρος ποιέω . ἀλλά γάρ ἀποδείκνυμι σαφής , ὅπως ἀποκλείω ὁ ἐχθρός ὁ σταυρός ὁ ὀνειδίζω ἐγώ ὁ σχῆμα ὁ σταυρός . σύ δέ , ὦ ἀγαπητός , ὅταν ἀκούω σταυρός καί σῶμα οἰκονομία , πρός ὁ ὕψος ὁ ὁ μονογενής ἐξουσία ἀνάγω σύ ὁ διάνοια καί μή ὁ σχῆμα ὁ διά σύ γίγνομαι ταπεινόω σύ ὁ φρόνημα , ἀλλά ὁ φιλανθρωπία ὁ σῴζω ἀνάγω σύ . Σταυρός μέν γάρ διά σύ , ἄξιος δέ θεός οὐ καθαιρέω λόγος , ἀλλά ὁ καθαιρέω ἑαυτοῦ ἐργάζομαι ὁ καθαίρεσις καί ὁ ὑψόω ἑαυτοῦ ὁ εὐτέλεια εἰς ὕψος ἀνάγω . δεῦτε τοίνυν ἑορτάζω κοινός ὁ ὁ σταυρός ὕψωσις · ἀνοίγνυμι γάρ ἐγώ ὁ οὐράνιος θησαυρός , φανερόω ὁ θνητός ὁ ξύλον ὁ ζωή . βοάω καί ἐγώ · ἐγώ δέ μή γίγνομαι καυχάομαι εἰμί μή ἐν ὁ σταυρός ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός . Ποίας δέ λέγω καύχησις ; Τά διά αὐτός πρός ὁ θεός ἐγώ καταλλαγή , ὁ ὁ θεός δ αὐτός πρός ἐγώ ἄφατος ἀγάπη καί φιλανθρωπία , ὅτι χάρις ἀντί χάρις διά ̓ αὐτός ἀπολαμβάνω . ὁ μέν γάρ συναγωγή θυμιατήριον καί σύνθεσις θυμίαμα ἐν ὁ ἐπέρχομαι ὑπέρ ὁ ὁ λαός σωτηρία ὁ θεός πρεσβευτής ἐκπέμπω , ὅρκος πατήρ καί συνθήκη ἀναμιμνήσκω ὁ μηδείς λανθάνω , ὁ δέ ἐκκλησία ὁ σταυρός ὁ σωτήρ θυμιατήριον πρό πρόσωπον αὐτηες͂ς ὁ θεός καί πατήρ ἀνατείνω , οὐ σύνθετος θυμίαμα ἀτμίς ἀναδίδωμι , ἀλλά ὁ ἀμνός αὐτός καί μονογενής υἱός ὁ θυσία εἰς ὀσμή εὐωδία φέρω · οὐ ὅρκος πατήρ καί συνθήκη ἐπαναγιγνώσκω , ἀλλά ὁ ἀγάπη αὐτός , ὅς ἀγαπάω ἐγώ , ὁ σημεῖον προτείνω , διά ὅς ὁ μονογενής αὐτός υἱός δίδωμι ὑπέρ ἐγώ , ὁ δέ υἱός ὁ ἄφατος συγκατάβασις καί ὁ ἑκούσιος καί σωτηριώδης πάθος ἐν ὁ οἰκεῖος σάρξ ὁ σιγάω κῆρυξ προσφέρω καί διά αὐτός ἀείδω · μιμνήσκω ὁ οἰκτιρμός σύ , κύριος · μιμνήσκω , ὅτι ἔτι ἁμαρτωλός ἐγώ εἰμί ὑπέρ ἐγώ ἀποθνῄσκω · μιμνήσκω ὁ ἐν ὁ σταυρός ὁ διάβολος θρίαμβος · μιμνήσκω ὁ διά σταυρός ἐπί ἐγώ ῥαντισμός , ὁ ἅγιος καί τίμιος καί ζωοποιός σύ αἷμα · μιμνήσκω ὁ ἐπί αὐτός ὁ χειρόγραφος ἐγώ γραμματεῖον διάρρηξις · μιμνήσκω ὁ ἐπί αὐτός ἔκτασις ὁ ἄχραντος σός χείρ πρός ὁ πατέρας ὑπέρ ὁ ὁ κόσμος καταλλαγή · μιμνήσκω ὁ ἐπί αὐτός ἔνδοξος καί πάντιμος ὕβρις · μιμνήσκω , ὅτι διά αὐτός ὡς ἐν ἄγκιστρον δελεάζω ὁ θάνατος λαμβάνω σύ ὁ σῶμα πρός καθαίρεσις αὐτός · μιμνήσκω , ὅτι ὡς ἀετός ὁ πτέρυξ σύ ἐν αὐτός ἐφαπλόω ἐγώ , ἵνα ὑπό ὁ σκιά αὐτός αὐλίζομαι μή φοβέω ἀπό φόβος νυκτερινός μηδέ ἀπό βέλος πέτομαι ἡμέρα ἢ πρᾶγμα ἐν σκότος διαπορεύω · μιμνήσκω , ὅτι ἐν αὐτός ἐπιβαίνω καταπατέω ἀσπίς καί βασιλίσκος καί λέων καί δράκων , ὅπως διά σύ ὁ δυνατός ἐν πᾶς ἀρχή λαμβάνω καταπατέω δείδω καί ὁ ὁ σταυρός σκιά ἐπί ἐγώ ὁ προσκυνέω σύ τύπτω κατά αὐτός · μιμνήσκω ὁ ποιμήν ὁ καλός , ὅτι ἐπί αὐτός τίθημι ὁ ψυχή σύ ὑπέρ ὁ ποίμνη σύ , ἵνα διά αὐτός ὡς διά ῥάβδος ἐξωθέω ὁ ψυχοφθόρος λύκος ἀπό ὁ πρόβατον σύ . Ταΰς ἐκδυσωπέω ὑπέρ ἐγώ ὁ αὐτοπαράκλητος , ὁ ἑτοῖμος εἰς οἰκτιρμός , ὁ πρόχειρος εἰς συμπάθεια . Ζεύς οὗτος ἐγώ χορεύω , ὅτι σταυρός ὑψόω καί ὁ ὑψόω κατά ἐγώ ταπεινόω , ὅτι βασιλικός παι ἀνεπιχείρητος σφραγίς δημοσιεύω καί ὁ ἐπίβουλος φεύγω , ὅτι τεῖχος οἰκοδομέω καί ὁ πολέμιος πτήσσω , ὅτι ὁ φάος λάμπω καί ὁ σκότος ἐκποδών γίγνομαι καί ἢ ἐκκλησία δοξάζω τριάς ἄκτιστον , ὁμότιμος καί ὁμοούσιος , ἀεισέβαστος καί αειπροσκυνεω , πατέρας καί υἱός σύν ἅγιος πνεῦμα νῦν καί ἀεί καί εἰς ὁ αἰών ὁ αἰών . ἀμήν .