severian-of-gabala.in-proditionem-servatoris 2
Ὅταν ἴδω τὸν σωτῆρα νίπτοντα τοὺς πόδας τῶν μαθητῶν , λέγω Τί ὑπερηφανεύεται γῆ καὶ σποδός ; Ἐννόησον ἐπικύπτοντα τὸν δεσπότην πρὸς τοὺς πόδας τῶν οἰκετῶν καὶ νίπτοντα . Πῶς ταῦτα λαληθῇ ἢ πῶς σιωπηθῇ ; Λόγος οὐκ ἀρκεσθῇ . Ἡ σιωπὴ ἀγνωμοσύνην ἡμῖν κατηγορεῖ . Καὶ τί ποιήσομεν καὶ εἰπεῖν μὴ ἰσχύοντες ; Ἤρξατο νίπτειν τοὺς πόδας τῶν μαθητῶν καὶ ἐκμάσσειν τῷ λεντίῳ . Οὐδὲ ἓν ὑπηρεσίας εἶδος παρέλιπεν · οὐκ ἐπέτρεψε τὸ μὲν ὕδωρ ἐνθεῖναι παρ’ ἄλλων , ἑαυτῷ δὲ νίψαι . Οὐδὲ ἔνιψε μὲν αὐτός , ἄλλοι δὲ ἀπέμαξαν . Καὶ φαίνεται ἐνταῦθα ξένον τι μυστήριον εἰσηγούμενος τοῖς μαθηταῖς . Ἀγαπήσας φησὶ τοὺς ἰδίους μαθητάς , εἰς τέλος ἠγάπησε Καὶ τοῦ δείπνου γενομένου , ἤδη τοῦ διαβόλου βεβληκότος εἰς τὴν καρδίαν Ἰούδα Σίμωνος Ἰσκαριώτου , ἵνα παραδῷ αὐτόν , ἀναστὰς ἀπέθετο τὰ ἱμάτια . Οὐχ ἁπλῶς τοῦτο εἶπεν , ἀλλ’ ἵνα δείξῃ ὅτι μελετήσαντος τοῦ προδότου τὴν παραδοσίαν οὐκ ὤκνησεν ὁ σωτὴρ αὐτοῦ τοῦ προδότου τοὺς πόδας νίψαι . Καὶ ᾔδει αὐτοῦ τὸν δόλον καὶ ἔνιψε . Τί οὖν ; Προσωποληψία παρὰ τῷ θεῷ ; Μὴ γένοιτο . Ἀεὶ μεταξὺ ἀδικούντων καὶ ἀδικουμένων ἐστὶν ἡ προσωποληψία . Ἐὰν μέντοι ὁ ἀδικούμενος τιμήσῃ τὸν ἀδικοῦντα , οὐ προσωποληψία εστίν , ἀλλὰ ταπεινοφροσύνη . Ἐὰν δὲ ὁ ἀδικούμενος λάθρα μὲν ἐργάζεται τὸ κακόν , σχήματι δὲ φιλανθρωπεύεται , ἐκείνη ἐστὶν ὑπόκρισις . Οἷον ἀπ’ αὐτοῦ τοῦ πράγματος λάβε τὴν ἀπόδειξιν . Ἤιδει Ἰούδας ὁ παραδιδοὺς τὸν δεσπότην , ὅτι ἀσεβὲς ἦν αὐτοῦ . Ὧι γὰρ ἐπεβούλευε φίλημα προσέφερεν . Ὁ δὲ σωτὴρ ἀδικούμενος ἐτίμα τὸν ἀδικοῦντα , ὅπερ οὐκ ἦν ἀδικία , ἀλλὰ ταπεινοφροσύνης ὑπερβολή , καὶ παρὰ θεῷ ἐπαινουμένη καὶ παρὰ ἀνθρώποις θαυμαζομένη Θέλεις ἰδεῖν σχῆμα ; Βλέπε τὸν Ἰωὰβ τὸν ἀρχιστράτηγον τοῦ Δαυίδ . Κατέσχε τὸν Ἀβνάρ , ἄλλον ἀρχιστράτηγον , καὶ φιλίας προσέφερε ῥήματα καὶ λάθρα ἐνέπηξε τὸ ξίφος τῇ λαγόνι . Ἀδελφὸν ἐκάλει καὶ ὡς ἐχθρὸν ἀνῄρει . Διὰ τοῦτο κακὸν ἡ ὑπόκρισις . Ἀλλαχοῦ δὲ ὅταν ὁ ἀδικούμενος εὐεργετήσῃ τὸν ἀδικοῦντα , ἐπαίνου ἐστὶ τὸ ἔργον . Ὁ Ἰακὼβ ἐφοβεῖτο τὸν ἴδιον ἀδελφὸν τὸν Ἠσαῦ καὶ παρεκάλει τὸν θεὸν λέγων · Ἐξελοῦ με ἐκ χειρὸς τοῦ ἀδελφοῦ μου , μὴ ἐλθὼν ἀποκτείνῃ με . Ὅτε μέντοι εἶδεν αὐτὸν , τιμᾷ καὶ λέγει · Εἶδον τὸν πρόσωπόν σου ὡς ἂν τις ἴδῃ πρόσωπον θεοῦ . Ἰδὼν δὲ αὐτὸν ὡς πολέμιον , ὡς φονέα , ἐπειδὴ ᾔδει ὅτι οὐκ ἔλεγεν ἵνα ἐπιβουλεύσῃ , ἀλλ’ ἵνα ἐπιβουλὴν φύγῃ , συνέγνω ὁ θεός . Οὕτω τις ἐὰν φιλίας προσενέγκῃ ῥήματα , οὐχ ἵνα δολιεύσηται , ἀλλ’ ἵνα τὸν δόλον ἐκφύγῃ , οὐκ ἀγανακτεῖ ὁ θεός . Αὐτοῦ γάρ ἐστι διδάσκαλος . Λόγος ὑποπίπτων ἀποστρέφει ὀργήν . Ἤδη οὖν , φησί , τοῦ διαβόλου βεβληκότος εἰς τὴν καρδίαν Ἰούδα παραδοῦναι τὸν σωτῆρα , ὁ σωτὴρ νικῆσαι θέλων τὴν ἀγνωμοσύνην τῇ φιλανθρωπίᾳ καὶ τῇ ἐπιεικείᾳ τὴν ἀλαζονείαν λῦσαι , ἔνιψεν αὐτοῦ τοὺς πόδας . Ἐγὼ οὐ τοσοῦτον θαυμάζω τὸν δεσπότην τὰ ἴδια ποιοῦντα – Ἔργον γὰρ ἦν αὐτοῦ ἡ ἐπιείκεια . – ὅσον ἐκεῖνον δόλου γέμοντα . Ποίᾳ καρδίᾳ προέτεινε τοὺς πόδας ; Πῶς ἔβλεπε τὰς ἁγίας χεῖρας τοῦ δεσπότου περὶ τοὺς πόδας αὐτοῦ στρεφομένας ; Πῶς οὐκ ἐνάρκησε ; Πῶς οὐκ ἔφριξεν ; Ἀλλ’ ὅμως ἡ ἀνεξίκακος φύσις μακροθυμεῖ . Φαίνεται δὲ καὶ πρῶτον νίψας αὐτόν . Διὰ τί ; Εἰ μὴ ἔνιψε τοὺς πόδας τοῦ προδότου , ἀλλὰ νίπτων τῶν ἄλλων αὐτὸν κατέλιπε , κἀκεῖνο ἦν τοῦ δεσπότου ἀλλότριον καὶ ὁ Ἰούδας εὔλογον ἔλαβεν ἀφορμήν . Αὐτός με ἀφώρισεν · αὐτός με ἠλλοτρίωσε · πάντων ἔνιψε τοὺς πόδας , ἐμὲ δὲ κατέγνω . Ποίᾳ ψυχῇ ἐδυνάμην εἶναι μετ’ αὐτοῦ ; Εἶδεν ὁ θεὸς καρδίαν συντετριμμένην καὶ οὐκ ἠθέλησε τὸ ἀφ’ ἑαυτοῦ συντριβόμενον αὐτὸς συντρίψαι . Καὶ τοῦτο ἦν τὸ κάλαμον συντετριμμένον μὴ κατεάξῃς . Ὅμως ἔνιψε τῶν μαθητῶν τοὺς πόδας . Ἦλθε τελευταῖον ἐπὶ τὸν Πέτρον . Ἐν ὅσῳ δὲ τοὺς ἄλλους ἔνιπτεν ὁ σωτήρ , ἐννοεῖ Πέτρος τὸ ἀξίωμα τοῦ δεσπότου καὶ τὴν εὐτέλειαν τῶν ἀνθρώπων , τὸ ταπεινὸν τῶν ἀνθρώπων καὶ τὴν δόξαν τοῦ δεδοξασμένου , καὶ ὥρισε παρ’ ἑαυτῷ τὸ μὴ καταδέξασθαι . Ἦλθε πρὸς αὐτὸν ὁ σωτὴρ καὶ λέγει ἐκεῖνος · Κύριε , σὺ μου νίπτεις τοὺς πόδας ; . Σὺ εἶ ὁ νεκροὺς ἐγείρων , ὁ λεπροὺς καθαρίζων – Τὸ γὰρ σὺ πολλὴν ἔχει δύναμιν . Σὺ , ᾧ ἐγὼ ἐμαρτύρησα ὅτι σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ τοῦ ζῶντος . Εἰ μὲν ἀπὸ ἀγνοίας εἶπον , συνέβη ἂν ὑπόνοιαν ἀνθρωπίνην εἶναι . Εἰ δὲ σύ μου τὴν φωνὴν ἐσφράγισας λέγων ὅτι ὁ πατήρ μου ὁ ἐν οὐρανοῖς ἀπεκάλυψέ σοι , ἀνέχῃ οἰκέτου πόδας πλῦναι χερσὶ δεσπότου ; Οὐ μὴ νίψεις τοὺς πόδας εἰς τὸν αἰῶνα . Τί οὖν ὁ σωτήρ ; Διεσκέδασε τὴν φωνὴν αὐτοῦ . Ὃ ποιῶ φησι νῦν σὺ οὐκ οἶδας , γνώσῃ δὲ μετὰ ταῦτα , ἀντὶ τοῦ ἀγνοεῖς μου τὸν σκοπὸν τοῦ ποιοῦντος . Οὐκ ἠνείχετο , ἀλλὰ ταῦτα ἀκούσας λέγει · Οὐ μή μου νίψεις τοὺς πόδας εἰς τὸν αἰῶνα . Ἔδειξε ψυχὴν ἀδάμαντος σκληροτέραν . Προσήνεγκε δὲ ὁ σωτὴρ τὸ ἑαυτοῦ πῦρ καὶ ἐποίησε τὴν ἀδάμαντα ψυχὴν κηροῦ ἁπαλωτέραν . Ὥστε , φησί , καὶ μονότονος καὶ φιλόνεικος λῦσόν σου τὴν ἔνστασιν . Εἰ μή σου νίψω τοὺς πόδας , οὐκ ἔχεις μέρος μετ’ ἐμοῦ . Καὶ ὁ μονότονος καὶ ὁ φιλόνεικος λέγει · Κύριε , μὴ μόνον τοὺς πόδας , ἀλλὰ τὰς καὶ χεῖρας καὶ τὴν κεφαλήν . Τὸ κεφάλαιον ἀπεστέρει καὶ μετὰ τόκου ἀπέδωκε . Χριστιανῶν ἦθος οὐκ ἐστὶ μονότονον . Οὐ δεῖ Χριστιανῶν ἔμφιλον ἦθος ἔχειν . Οὐ δεῖ αὐτὸν ποικίλον εἶναι εἰς ἐπιβουλήν , ἀλλ’ ἀπολύτροπον εἰς ἀρετήν . Οἷον δεῖ εἶναι , φαιδρὸν μὲν ἐν καιρῷ φαιδρότητος , στυγνὸν δὲ ἐν καιρῷ λύπης , Χαίρειν μετὰ χαιρόντων , νηστεύειν μετὰ νηστευόντων , κλαίειν μετὰ κλαιόντων . Τοῦτο γάρ ἐστιν Εἴτε ἐσθίετε , εἴτε πίνετε , πάντα εἰς δόξαν θεοῦ ποιεῖτε . Οὐδὲν οὖν ὤνησεν ἡ Πέτρου μονοτονία . Ἐλύθη γὰρ ὡς καὶ ἄλλου . Ὅτε ἦλθεν ὁ Χριστὸς βαπτισθῆναι ὑπὸ Ἰωάννου , λέγει αὐτῷ ὁ βαπτιστής · Κύριε , ἐγὼ χρείαν ἔχω ὑπὸ σοῦ βαπτισθῆναι καὶ σὺ ἔρχῃ πρός με ; Λέγει αὐτῷ ὁ σωτήρ · Ἄφες ἄρτι . Μὴ φιλονείκει , μὴ ἀνθίστασο , ὅτι θεία ἐστὶν ἡ γνώμη . Μὴ πρὸ καιροῦ γυμνώσῃς τὸ ἀξίωμα . Ἔασόν με πληρῶσαι τὴν τάξιν καὶ δεῖξαι ἀληθῶς ὅτι ἄνθρωπον ἔλαβον , ἵνα διὰ τοῦ ἀνθρώπου τοῦ ἀληθινοῦ θεὸν ἀναφανῶ . Μόνον εἶπεν · Ἄφες ἄρτι , καὶ εὐθέως ἐπισημαίνεται ὁ εὐαγγελιστής · Τότε ἀφῆκεν αὐτὸν βαπτισθῆναι . Ἐφιλονείκησεν ὡς εὐσεβὴς καὶ ὑπήκουσεν ὡς φιλόθεος . Ὁ ὢν δέσποτα κύριε , σὺ οἶδας ὅτι νεώτερός εἰμι . Καὶ εἶπε κύριος πρός με · Μὴ λέγε ὅτι νεώτερος ἐγώ εἰμι , ὅτι πρὸς οὓς ἂν ἐχαποστελῶ σε , πορεύσῃ . Ἔλυσε τὴν μονοτονίαν ἡ εὐτονία . Προχείρισαι ἄλλον . Ἰσχνόφωνος γάρ εἰμι καὶ βραδύγλωσσος . Ἀλλ’ οὐκ ἐνέδωκεν .
Lemmas: ὅταν ὁράω ὁ σωτήρ νίπτω ὁ πόδι ὁ μαθητής , λέγω Τι ὑπερηφανεύω γῆ καί σποδός ; ἐννοέω ἐπικύπτω ὁ δεσπότης πρός ὁ πόδι ὁ οἰκέτης καί νίπτω . Πῶς οὗτος λαλέω ἢ πῶς σιωπάω ; Λόγος οὐ ἀρκέω . ὁ σιωπή ἀγνωμοσύνη ἐγώ κατηγορέω . καί τίς ποιέω καί λέγω μή ἰσχύω ; ἄρχω νίζω ὁ πόδι ὁ μαθητής καί ἐκμάσσω ὁ λέντιον . οὐδέ εἷς ὑπηρεσία εἶδος παραλείπω · οὐ ἐπιτρέπω ὁ μέν ὕδωρ ἐντίθημι παρά ἄλλος , ἑαυτοῦ δέ νίζω . οὐδέ νίζω μέν αὐτός , ἄλλος δέ απομάσσω . καί φαίνω ἐνταῦθα ξένος τίς μυστήριον εἰσηγέομαι ὁ μαθητής . ἀγαπάω φημί ὁ ἴδιος μαθητής , εἰς τέλος ἀγαπάω καί ὁ δεῖπνον γίγνομαι , ἤδη ὁ διάβολος βάλλω εἰς ὁ καρδία Ἰούδας Σίμων Ἰσκαριώτης , ἵνα παραβλέπω αὐτός , ἀνίστημι ἀποτίθημι ὁ ἱμάτιον . οὐ ἁπλῶς οὗτος λέγω , ἀλλά ἵνα δείκνυμι ὅτι μελετάω ὁ προδότης ὁ παραδίδωμι οὐ ὀκνέω ὁ σωτήρ αὐτός ὁ προδότης ὁ πόδι νίζω . καί οἶδα αὐτός ὁ δόλος καί νίζω . τις οὖν ; προσωποληψία παρά ὁ θεός ; μή γίγνομαι . Ἀεῖ μεταξύ ἀδικέω καί ἀδικέω εἰμί ὁ προσωποληψία . ἐάν μέντοι ὁ ἀδικέω τιμάω ὁ ἀδικέω , οὐ προσωποληψία εἰμί , ἀλλά ταπεινοφροσύνη . ἐάν δέ ὁ ἀδικέω λάθρῃ μέν ἐργάζομαι ὁ κακός , σχῆμα δέ φιλανθρωπεύομαι , ἐκεῖνος εἰμί ὑπόκρισις . οἷος ἀπό αὐτός ὁ πρᾶγμα λαμβάνω ὁ ἀπόδειξις . ἀιδέω Ἰούδας ὁ παραδίδωμι ὁ δεσπότης , ὅτι ἀσεβής εἰμί αὐτός . ὅς γάρ ἐπιβουλεύω φίλημα προσφέρω . ὁ δέ σωτήρ ἀδικέω τιμάω ὁ ἀδικέω , ὅς οὐ εἰμί ἀδικία , ἀλλά ταπεινοφροσύνη ὑπερβολή , καί παρά θεός ἐπαινέω καί παρά ἄνθρωπος θαυμάζω θέλω ὁράω σχῆμα ; βλέπω ὁ Ἰωάβ ὁ ἀρχιστράτηγος ὁ Δαυίδ . κατέχω ὁ Ἀβνάρ , ἄλλος ἀρχιστράτηγος , καί φίλιος προσφέρω ῥῆμα καί λάθρῃ ἐμπήγνυμι ὁ ξίφος ὁ λαγών . ἀδελφός καλέω καί ὡς ἐχθρός ἀναιρέω . Ζεύς οὗτος κακός ὁ ὑπόκρισις . ἀλλαχοῦ δέ ὅταν ὁ ἀδικέω εὐεργετέω ὁ ἀδικέω , ἔπαινος εἰμί ὁ ἔργον . ὁ Ἰακώβ φοβέω ὁ ἴδιος ἀδελφός ὁ Ἡσαῦ καί παρακαλέω ὁ θεός λέγω · ἐξαιρέω ἐγώ ἐκ χείρ ὁ ἀδελφός ἐγώ , μή ἔρχομαι ἀποκτείνω ἐγώ . Ὅτε μέντοι ὁράω αὐτός , τιμάω καί λέγω · εἶδον ὁ πρόσωπον σύ ὡς ἄν τις εἶδον πρόσωπον θεός . ὁράω δέ αὐτός ὡς πολέμιος , ὡς φονεύς , ἐπεί οἶδα ὅτι οὐ λέγω ἵνα ἐπιβουλεύω , ἀλλά ἵνα ἐπιβουλή φεύγω , συγγιγνώσκω ὁ θεός . οὕτως τις ἐάν φίλιος προσφέρω ῥῆμα , οὐ ἵνα δολιεύω , ἀλλά ἵνα ὁ δόλος ἐκφεύγω , οὐ ἀγανακτέω ὁ θεός . αὐτός γάρ εἰμί διδάσκαλος . Λόγος ὑποπίπτω ἀποστρέφω ὀργή . ἤδη οὖν , φημί , ὁ διάβολος βάλλω εἰς ὁ καρδία Ἰούδας παραδίδωμι ὁ σωτήρ , ὁ σωτήρ νικάω ἐθέλω ὁ ἀγνωμοσύνη ὁ φιλανθρωπία καί ὁ ἐπιείκεια ὁ ἀλαζονεία λύω , νίζω αὐτός ὁ πόδι . ἐγώ οὐ τοσοῦτος θαυμάζω ὁ δεσπότης ὁ ἴδιος ποιέω – ἔργον γάρ εἰμί αὐτός ὁ ἐπιείκεια . – ὅσον ἐκεῖνος δόλος γέμω . Πόα καρδία προτείνω ὁ πόδι ; πῶς βλέπω ὁ ἅγιος χείρ ὁ δεσπότης περί ὁ πόδι αὐτός στρέφω ; Πῶς οὐ ναρκάω ; πῶς οὐ φρίσσω ; ἀλλά ὅμως ὁ ἀνεξίκακος φύσις μακροθυμέω . φαίνω δέ καί πρῶτος νίζω αὐτός . Ζεύς τίς ; εἰμί μή νίζω ὁ πόδι ὁ προδότης , ἀλλά νίζω ὁ ἄλλος αὐτός καταλείπω , ἐͅκεῖνο εἰμί ὁ δεσπότης ἀλλότριος καί ὁ Ἰούδας εὔλογος λαμβάνω ἀφορμή . αὐτός ἐγώ ἀφορίζω · αὐτός ἐγώ ἀλλοτριόω · πᾶς νίζω ὁ πόδι , ἐγώ δέ καταγιγνώσκω . Πόα ψυχή δύναμαι ἔρχομαι μετά αὐτός ; εἶδον ὁ θεός καρδία συντρίβω καί οὐ ἐθέλω ὁ ἀπό ἑαυτοῦ συντρίβω αὐτός συντρίβω . καί οὗτος εἰμί ὁ κάλαμος συντρίβω μή κατάγνυμι . ὅμως νίζω ὁ μαθητής ὁ πόδι . ἔρχομαι τελευταῖος ἐπί ὁ Πέτρος . ἐν ὅσος δέ ὁ ἄλλος νίζω ὁ σωτήρ , ἐννοέω Πέτρος ὁ ἀξίωμα ὁ δεσπότης καί ὁ εὐτέλεια ὁ ἄνθρωπος , ὁ ταπεινός ὁ ἄνθρωπος καί ὁ δόξα ὁ δοξάζω , καί ὁρίζω παρά ἑαυτοῦ ὁ μή καταδέχομαι . ἔρχομαι πρός αὐτός ὁ σωτήρ καί λέγω ἐκεῖνος · κύριος , σύ ἐγώ νίζω ὁ πόδι ; . σύ εἰμί ὁ νεκρός ἐγείρω , ὁ λεπρός καθαρίζω – Τέ γάρ σύ πολύς ἔχω δύναμις . σύ , ὅς ἐγώ μαρτυρέω ὅτι σύ εἰμί ὁ Χριστός ὁ γιός ὁ θεός ὁ ζάω . εἰμί μέν ἀπό ἄγνοια λέγω , συμβαίνω ἄν ὑπόνοια ἀνθρώπινος ἔρχομαι . εἰμί δέ σῦς ἐγώ ὁ φωνή σφραγίζω λέγω ὅτι ὁ πατήρ ἐγώ ὁ ἐν οὐρανός ἀποκαλύπτω σύ , ἀνέχω οἰκέτης πόδι πλύνω χείρ δεσπότης ; οὐ μή νίζω ὁ πόδι εἰς ὁ αἰών . τις οὖν ὁ σωτήρ ; διασκεδάννυμι ὁ φωνή αὐτός . ὅς ποιέω φημί νῦν σύ οὐ οἶδα , γιγνώσκω δέ μετά οὗτος , ἀντί ὁ ἀγνοέω ἐγώ ὁ σκοπός ὁ ποιέω . οὐ ἀνέχω , ἀλλά οὗτος ἀκούω λέγω · οὐ μή ἐγώ νίζω ὁ πόδι εἰς ὁ αἰών . δείκνυμι ψυχή ἀδάμας σκληρός . προσφέρω δέ ὁ σωτήρ ὁ ἑαυτοῦ πῦρ καί ποιέω ὁ ἀδάμας ψυχή κηρός ἁπαλός . Ὥστος , φημί , καί μονότονος καί φιλόνεικος λύω σύ ὁ ἔνστασις . εἰμί μή σύ νίζω ὁ πόδι , οὐ ἔχω μέρος μετά ἐγώ . καί ὁ μονότονος καί ὁ φιλόνεικος λέγω · κύριος , μή μόνος ὁ πόδι , ἀλλά ὁ καί χείρ καί ὁ κεφαλή . Τέ κεφάλαιος ἀποστερέω καί μετά τόκος ἀποδίδωμι . Χριστιανός ἦθος οὐ εἰμί μονότονος . οὐ δέω Χριστιανός ἔμφυλος ἦθος ἔχω . οὐ δέω αὐτός ποικίλος ἔρχομαι εἰς ἐπιβουλή , ἀλλά ἀπολύτροπος εἰς ἀρετή . οἷος δέω ἔρχομαι , φαιδρός μέν ἐν καιρός φαιδρότης , στυγνός δέ ἐν καιρός λύπη , χαίρω μετά χαίρω , νηστεύω μετά νηστεύω , κλαίω μετά κλαίω . οὗτος γάρ εἰμί εἴτε ἐσθίω , εἴτε πίνω , πᾶς εἰς δόξα θεός ποιέω . οὐδείς οὖν ὀνίνημι ὁ Πέτρος μονοτονία . λύω γάρ ὡς καί ἄλλος . Ὅτε ἔρχομαι ὁ Χριστός βαπτίζω ὑπό Ἰωάννης , λέγω αὐτός ὁ βαπτιστής · κύριος , ἐγώ χρεία ἔχω ὑπό σύ βαπτίζω καί σύ ἔρχομαι πρός ἐγώ ; λέγος αὐτός ὁ σωτήρ · ἄφες ἄρτι . Μή φιλονεικέω , μή ἀνθίστημι , ὅτι θεῖος εἰμί ὁ γνώμη . μή πρό καιρός γυμνόω ὁ ἀξίωμα . ἀίω ἐγώ πληρόω ὁ τάξις καί δείκνυμι ἀληθῶς ὅτι ἄνθρωπος λαμβάνω , ἵνα διά ὁ ἄνθρωπος ὁ ἀληθινός θεός αναφαίνομαι . Μόνος λέγω · ἄφες ἄρτι , καί εὐθύς ἐπισημαίνω ὁ εὐαγγελιστής · τότε ἀφίημι αὐτός βαπτίζω . φιλονεικέω ὡς εὐσεβής καί ὑπακούω ὡς φιλόθεος . ὁ εἰμί δεσπότης κύριος , σύ οἶδα ὅτι νέος εἰμί . καί λέγω κύριος πρός ἐγώ · μή λέγω ὅτι νέος ἐγώ εἰμί , ὅτι πρός ὅς ἄν εχαποστελλω σύ , πορεύω . λύω ὁ μονοτονία ὁ εὐτονία . προχειρίζω ἄλλος . ἰσχνόφωνος γάρ εἰμί καί βραδύγλωσσος . ἀλλά οὐ ἐνδίδωμι .