severian-of-gabala.in-iob-sermo-4 3
Οὕτω πάντες ἔπασχον οἱ δίκαιοι καὶ ἀπεδυσπέτουν πρὸς τὴν δυσκολίαν τοῦ κόσμου . Ἀλλὰ μὴ ταῦτα λαβὼν ἐκλάβῃς εἰς συμφωνίαν τῆς σῆς προαιρέσεως · μὴ εἴπῃς · Μὴ βελτίων ἐγώ εἰμι τοῦ Ἱερεμίου τοῦ καταβοήσαντος τοῦ κόσμου ; μὴ τὰ ῥήματα τῆς ἰάσεως γένηταί σοι τραύματα . Ταῦτα δὲ γέγραπται , ἵνα μάθῃς ὅσον ἀγῶνα διήθλησαν , ὅσων κινδύνων μεστὸν τὸν βίον διεξῆλθον . θέλεις μαθεῖν , οἷος ὀφείλεις εἶναι ; Μάθε τὰ μετὰ τὴν χάριν · Ἔπαθον προφῆται , ἔπαθον δὲ καὶ οἱ ἀπόστολοι · ἀλλ’ οἱ μὲν πάσχοντες ἤλγουν , οἱ δὲ πάσχοντες ἐκαυχῶντο . Ἦλθε Παῦλος εἰς μέσον πάσχων μέν , οὐ κλαίων δέ , τυπτόμενος , ἀλλ’ οὐκ ἀποδυρόμενος , βασανιζόμενος , ἀλλὰ καυχώμενος . Οὐ μόνον δέ , ἀλλὰ καὶ καυχώμεθα ἐν ταῖς θλίψεσιν , εἰδότες ὅτι ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται , ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν , ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα , ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνεται . Καὶ πάλιν , τυπτηθέντες οἱ ἀπόστολοι ἐπορεύοντο χαίροντες ἀπὸ προσώπου τοῦ συνεδρίου , ὅτι κατηξιώθησαν ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ ἀτιμασθῆναι . Μὴ τοίνυν τὰ πρὸ τῆς χάριτος ἐκλάβῃς εἰς ἀκολουθίαν τῆς χάριτος . Εἴρηται γὰρ ἡμῖν ταῦτα , ἵνα μάθῃς ἐκ τῶν πόνων τὴν ἐλπίδα . Οὕτω καὶ ὁ Ἰὼβ καταρᾶται τὴν ἡμέραν καὶ πάσχει τὴν ψυχὴν καὶ οὐ βασανίζει τὴν ψυχὴν τῇ ἀσεβείᾳ , ἀλλ’ ἀνέχεται τῶν τραυμάτων καὶ οὐ τραυματίζει τὴν ψυχὴν τῇ βλασφημίᾳ . Εἶτα , ἐπειδὴ δεῖ συντεμεῖν , συντόμως ὑμῖν ἀνακεφαλαιώσομεν τὴν ὑπόθεσιν · Ἐν τῷ ἀγῶνι τῷ κατὰ τὸν Ἰώβ πλὴν τοῦ θεοῦ πάντες ἠγνόουν τὸν σκοπὸν τοῦ ἀγῶνος · Ἰὼβ οὐκ ᾔδει ἐπὶ τίνι ἠγωνίζετο , οὐκ ᾔδει , ὅτι εἰς γυμνασίαν αὐτῷ προβέβληται τὰ παλαίσματα . Οἱ φίλοι ἠγνόουν τὸν σκοπὸν τοῦ θεοῦ , ὁ διάβολος ἠγνόει τὸ μέλλον . Εἰ γὰρ ᾔδει , ὅτι ἐνικᾶτο , οὐκ ἂν ἐπεχείρησεν . Ὁ Ἰὼβ οὐκ ᾔδει τὸ ἀποβησόμενον ἐκ τοῦ ἀγῶνος . Ὅτι μὲν ὁ θεὸς κατὰ συγχώρησιν ἐκδέδωκεν , ᾔδει ὁ Ἰὼβ οὐ προγινώσκων , ἀλλὰ μαθὼν παρὰ θεοῦ . Ὁ δὲ διάβολος οὐκ ᾔδει , εἰς ποῖον τέλος ἀπαντήσει τὰ παλαίσματα . Εἰ γὰρ ᾔδει , οὐκ ἂν ἐπεχείρησεν , ἵνα μὴ χείρονα τὴν αἰσχύνην ἐφελκύσηται . Ἀλλ’ ὃ ἔπαθεν ἐπὶ τῶν μαρτύρων , τοῦτο ἔπαθε καὶ ἐπὶ τοῦ Ἰώβ . Ἀνεῖλε μάρτυρας , ἵνα σβέσῃ τὴν ἐκκλησίαν , οὐκ εἰδώς , ὅτι μετὰ τοὺς μάρτυρας ἀνθήσει ἡ ἐκκλησία . Πάντες οὖν ἠγνόουν πλὴν τοῦ θεοῦ . Οἱ φίλοι ἀγνοοῦντες τὸν σκοπὸν τοῦ θεοῦ , ἀγνοοῦντες καὶ τοῦ Ἰὼβ τὴν δοκιμασίαν εἵλοντο ὡς ἐν συγκρίσει ἀγνοίας μᾶλλον καταδικάσαι τὸν Ἰὼβ ὡς ἄξια πάσχοντα ἢ καταγνῶναι τοῦ θεοῦ ὡς ἀναξίως δικάσαντος . Πρόσεχε ἀκριβῶς . Εἵλοντο κατακρῖναι ἄνθρωπον ὡς ἄξια πάσχοντα τῆς ἑαυτοῦ ἁμαρτίας ἢ εἰπεῖν κατὰ τοῦ θεοῦ , ὅτι ἀναξίως ἐδίκασε . Καὶ ἑνὶ μὲν μέρει κατὰ σκοποῦ ἐφέροντο τὸν θεὸν ἀδικίας ἐκτὸς λέγοντες , ἑνὶ δὲ μέρει διημάρτανον κατακρίνοντες τὸν ἀθῶον . Ἡ δὲ ἄγνοια ἀπολογεῖται ὑπὲρ τῶν ἀγνοούντων , καὶ ἀπόδεκτοι , ὅτι ἐν ἀγνοίᾳ φιλοσοφοῦσι καὶ οὐ καταψηφίζονται βλέποντες τὴν θεοῦ δικαιοσύνην . Τὴν μὲν τοῦ Ἰὼβ δικαιοσύνην παραγράφονται , τὴν δὲ τοῦ θεοῦ ἀνυμνοῦσιν . Εἶτα Ἰὼβ ἄρχεται παρὰ τῶν φίλων ἐλέγχεσθαι , καί Πότε ἀληθινοὶ πρόρριζοι ἀπώλοντο ; πότε εἶδες δικαίους ὁλορρίζους ἀπολλυμένους ; Εἰ μὴ ἥμαρτες , φησί , καὶ ἄξια ἁμαρτίας ἐποίησας , οὐκ ἂν ἀδίκως ἠδίκησέ σε ὁ δίκαιος . Πολλαί σού εἰσιν ἁμαρτίαι . Εἰ δὲ σὺ οὐχ ἥμαρτες , πόθεν τοῦτο , εἰ μὴ οἱ υἱοί σου ἥμαρτον ; Πολλάκις δὲ χήραν ἠδίκησας , ὀρφανοὺς ἔθλιψας . Εἰ δὲ ταῦτα γέγονε , καὶ ὁ θεὸς δικαίως ταύτην τὴν ψῆφον ἐπήγαγεν . Ὁ Ἰὼβ συνῄδει μὲν ἑαυτῷ μηδὲν τοιοῦτον πεποιηκότι , συνῄδει δὲ καὶ τῷ θεῷ μὴ ἀδίκως κρίνοντι . Ἐπεὶ οὖν εἶδεν ὁ Ἰώβ , ὅτι παρὰ τοῖς ἀνθρώποις μὲν κατακέκριται , ἡ δὲ συνείδησις αὐτὸν οὐ κατακρίνει καὶ ὁ θεὸς αὐτοῦ οὐ καταγινώσκει , ἐπειδὴ οὐκ εἶχε πείθειν ἀνθρώπους , μεταφέρει τὸν λόγον ἐπὶ τὸν κριτήν καὶ στρέφει τὸ ὄμμα τῆς ψυχῆς πρὸς τὰ ἄνω οὐ βλασφημῶν , ἀλλὰ δυσωπῶν , καί Ὁ ἐπιστάμενος τὸν νοῦν τῶν ἀνθρώπων , ἵνα τί με ἔθου κατεντευκτήν σου ; Σὺ ἐποίησάς με κατεντυγχάνειν τῆς σῆς δικαιοσύνης · οἶδάς μου τὴν καρδίαν . Εἶτα μέγα τι φθέγγεται Ἰώβ , οὐκ ἀπὸ κακίας , ἀλλ’ ἀπ’ ἀκακίας · καί , ἵνα τὰ πολλὰ εἰς ὀλίγα συντέμω – πολλὴ γὰρ ἡ ὕλη τῆς δικαιολογίας – , Τίς δώσει κριτὴν ἀνὰ μέσον ἐμοῦ καὶ σοῦ , ἵνα γνῷ τὸ πόσαι εἰσὶν αἱ ἁμαρτίαι μου , ὅτι οὕτω με ἔκρινας ; Φοβερὸν τὸ ῥῆμα , ἀλλ’ ἀπ’ ἀκακίας . Προλαβὼν γὰρ οὐκ ἔστι κατ’ αὐτὸν ἄκακος · τῷ δὲ ἀκάκῳ οὐδεὶς τὸ ῥῆμα εἰς πονηρίαν λογίζεται . Ἀεὶ γάρ , ἀδελφοί , πάντες ἡμεῖς οἱ ἄνθρωποι , μήτι γε θεός , οὐ τοῖς πράγμασι δικάζομεν , ἀλλὰ τῇ προθέσει τῶν ποιούντων . Ὑβρίζει υἱὸς πατέρα , καὶ τὸ πρᾶγμα ἀφόρητον καὶ τῷ πάσχοντι καὶ τῷ ἀκούοντι · καὶ πατραλοίας ὁ τοιοῦτος καλεῖται καὶ μητραλοίας καὶ ἀνόσιος καὶ παράνομος , ὅτι φωνὴν ἐναντίαν ἔρρηξε πατρί , ὅτι ἐτόλμησε δυσφημῆσαι τὴν ἑαυτοῦ ῥίζαν . Ταῦτα δὲ πάσχει καὶ κατακρίνεται ὁ ἐπὶ τῶν τελείων ὢν λογισμῶν · παιδίον δὲ ἄκακον , κἂν τύπτῃ τὸν πατέρα ἢ τὴν μητέρα ἢ καὶ ὑβρίσῃ πάσης εὐφροσύνης ποθεινότερον . Πολλάκις μητέρες ἐρεθίζουσι τὰ τέκνα εἰς ὕβριν φέρουσαι , οὐ τῇ ὕβρει , ἀλλὰ τῇ ἀκακίᾳ καὶ τῷ ἀκεραίῳ καὶ ἀφελεῖ τοῦ ἤθους ἐπαγαλλόμεναι . Ἔτι δὲ ἔχεται ἀκακίας · δέχεται τὰ παρὰ τοῦ Ἰώβ εἰς κρίσιν καλούμενος παρ’ αὐτοῦ . Φοβερὸν τὸ ῥῆμα οἰκέτην δεσπότην καλεῖν εἰς κρίσιν , ἄνθρωπον θεόν , τὸ πλάσμα τὸν πλάσαντα , τὸν πηλόν τὸν κατασκευάσαντα · ἀλλ’ ὅμως , ὡς ἔφθην εἰπών , ἀκακίας τὸ ῥῆμα , οὐ πονηρίας . Πλὴν ὅμως , ἀδελφοί , ἡ ἀκακία οὐκ ἦν ἐκτὸς συνέσεως , ἀλλ’ ἐντὸς πάσης σοφίας . Θέλεις γὰρ τὸ ἀκριβέστερον μαθεῖν ; Οὐδὲν ᾔτησεν ὁ Ἰώβ , ὧν μὴ ἐποίησεν . Ἤιδει ἑαυτὸν οἰκέτην τοῦ θεοῦ , ᾔδει τὸν θεὸν ἑαυτοῦ δεσπότην . Ἀλλ’ ἐπειδὴ καὶ αὐτὸς πολλάκις κρινόμενος πρὸς τοὺς ἑαυτοῦ δούλους , ἔδωκεν αὐτοῖς ἰσηγορίας ἀξίαν , καὶ εἴ ποτε ἐδοκιμάζετο πρὸς αὐτῷ δοῦλος , οὐχ ὡς δοῦλον ἐπεστόμιζεν , ἀλλὰ τὴν δικαιολογίαν ἐλάμβανεν · ὃ ἐποίησεν , ᾔτησε πειθόμενος ᾧ μέτρῳ μετρεῖτε , ἀντιμετρηθήσεται ὑμῖν . Καί φησι · Τίς δώσει κριτήν ; Καὶ πότε δούλῳ ἐφύλαξας ἰσηγορίαν ; Ἄκουε αὐτοῦ , ὅτε τὰς ἀρετὰς ἀπαριθμεῖται , καὶ τοῦτο οὐκ ἀπὸ φιλοτιμίας , ἀλλ’ ἀπ’ ἀκακίας Οὐκ ἀπεποιησάμην κρῖμα θεράποντός μου καὶ θεραπαινίδος μου κρινομένων αὐτῶν πρός με . Δώσω ἀπόκρισιν τῷ θεῷ . Μὴ οὐχὶ ὡς ἐγὼ ἐπλάσθη ; Ταῦτα ἐννοῶν τῷ κοινῷ τῆς φύσεως παρεῖχε τὸ κοινὸν τῆς ἰσηγορίας .
Lemmas: οὕτως πᾶς πάσχω ὁ δίκαιος καί ἀποδύω πρός ὁ δυσκολία ὁ κόσμος . ἀλλά μή οὗτος λαμβάνω ἐκλαμβάνω εἰς συμφωνία ὁ σός προαίρεσις · μή λέγω · μή ἀγαθός ἐγώ εἰμί ὁ Ἱερεμίας ὁ καταβοάω ὁ κόσμος ; μή ὁ ῥῆμα ὁ ἴασις γίγνομαι σύ τραῦμα . οὗτος δέ γράφω , ἵνα μανθάνω ὅσον ἀγών διαθλέω , ὅσος κίνδυνος μεστός ὁ βίος διεξέρχομαι . θέλω μανθάνω , οἷος ὀφείλω ἔρχομαι ; Μαθέ ὁ μετά ὁ χάρις · πάσχω προφήτης , πάσχω δέ καί ὁ ἀπόστολος · ἀλλά ὁ μέν πάσχω ἀλγέω , ὁ δέ πάσχω καυχάομαι . ἔρχομαι Παῦλος εἰς μέσος πάσχω μέν , οὐ κλαίω δέ , τύπτω , ἀλλά οὐ ἀποδύρομαι , βασανίζω , ἀλλά καυχάομαι . οὐ μόνος δέ , ἀλλά καί καυχάομαι ἐν ὁ θλῖψις , οἶδα ὅτι ὁ θλῖψις ὑπομονή κατεργάζομαι , ὁ δέ ὑπομονή δοκιμή , ὁ δέ δοκιμή ἐλπίς , ὁ δέ Ἐλπὶς οὐ καταισχύνω . καί πάλιν , τύπτω ὁ ἀπόστολος πορεύω χαίρω ἀπό πρόσωπον ὁ συνέδριον , ὅτι καταξιόω ὑπέρ ὁ ὄνομα ὁ Χριστός ἀτιμάζω . μή τοίνυν ὁ πρό ὁ χάρις ἐκλαμβάνω εἰς ἀκολουθία ὁ χάρις . εἶπον γάρ ἐγώ οὗτος , ἵνα μανθάνω ἐκ ὁ πόνος ὁ ἐλπίς . οὕτως καί ὁ Ἰώβ καταράομαι ὁ ἡμέρα καί πάσχω ὁ ψυχή καί οὐ βασανίζω ὁ ψυχή ὁ ἀσέβεια , ἀλλά ἀνέχω ὁ τραῦμα καί οὐ τραυματίζω ὁ ψυχή ὁ βλασφημία . εἶτα , ἐπεί δέω συντέμνω , σύντομος σύ ἀνακεφαλαιόω ὁ ὑπόθεσις · ἐν ὁ ἀγών ὁ κατά ὁ Ἰώβ πλήν ὁ θεός πᾶς ἀγνοέω ὁ σκοπός ὁ ἀγών · Ἰώβ οὐ οἶδα ἐπί τίς ἀγωνίζομαι , οὐ οἶδα , ὅτι εἰς γυμνασία αὐτός προβάλλω ὁ πάλαισμα . ὁ φίλος ἀγνοέω ὁ σκοπός ὁ θεός , ὁ διάβολος ἀγνοέω ὁ μέλλω . εἰμί γάρ οἶδα , ὅτι νικάω , οὐ ἄν ἐπιχειρέω . ὁ Ἰώβ οὐ οἶδα ὁ ἀποβαίνω ἐκ ὁ ἀγών . Ὅτι μέν ὁ θεός κατά συγχώρησις ἐκδίδωμι , οἶδα ὁ Ἰώβ οὐ προγιγνώσκω , ἀλλά μανθάνω παρά θεός . ὁ δέ διάβολος οὐ οἶδα , εἰς ποῖος τέλος ἀπαντάω ὁ πάλαισμα . εἰμί γάρ οἶδα , οὐ ἄν ἐπιχειρέω , ἵνα μή χείρων ὁ αἰσχύνη ἐφέλκω . ἀλλά ὁ πάσχω ἐπί ὁ μάρτυς , οὗτος πάσχω καί ἐπί ὁ Ἰώβ . ἀναιρέω μάρτυς , ἵνα σβέννυμι ὁ ἐκκλησία , οὐ οἶδα , ὅτι μετά ὁ μάρτυς ἀνατίθημι ὁ ἐκκλησία . Παντές οὖν ἀγνοέω πλήν ὁ θεός . ὁ φίλος ἀγνοέω ὁ σκοπός ὁ θεός , ἀγνοέω καί ὁ Ἰώβ ὁ δοκιμασία αἱρέω ὡς ἐν σύγκρισις ἄγνοια μᾶλλον καταδικάζω ὁ Ἰώβ ὡς ἄξιος πάσχω ἢ καταγιγνώσκω ὁ θεός ὡς ἀνάξιος δικάζω . προσέχω ἀκριβῶς . αἱρέω κατακρίνω ἄνθρωπος ὡς ἄξιος πάσχω ὁ ἑαυτοῦ ἁμαρτία ἢ λέγω κατά ὁ θεός , ὅτι ἀνάξιος δικάζω . καί εἷς μέν μέρος κατά σκοπός φέρω ὁ θεός ἀδικία ἐκτός λέγω , εἷς δέ μέρος διαμαρτάνω κατακρίνω ὁ ἀθῶος . ὁ δέ ἄγνοια ἀπολογέομαι ὑπέρ ὁ ἀγνοέω , καί ἀποδεκτός , ὅτι ἐν ἄγνοια φιλοσοφέω καί οὐ καταψηφίζομαι βλέπω ὁ θεός δικαιοσύνη . Τά μέν ὁ Ἰώβ δικαιοσύνη παραγράφω , ὁ δέ ὁ θεός ἀνυμνέω . εἶτα Ἰώβ ἄρχω παρά ὁ φίλος ἐλέγχω , καί Πότος ἀληθινός πρόρριζος ἀπόλλυμι ; πότε ὁράω δίκαιος ὁλόρριζος ἀπόλλυμι ; εἰμί μή ἁμαρτάνω , φημί , καί ἄξιος ἁμαρτία ποιέω , οὐ ἄν ἄδικος ἀδικέω σύ ὁ δίκαιος . Πολύς σῦς εἰμί ἁμαρτία . εἰμί δέ σύ οὐ ἁμαρτάνω , πόθεν οὗτος , εἰμί μή ὁ υἱός σύ αμαραταίνω ; πολλάκις δέ χήρα ἀδικέω , ὀρφανός θλίβω . εἰμί δέ οὗτος γίγνομαι , καί ὁ θεός δίκαιος οὗτος ὁ ψῆφος ἐπάγω . ὁ Ἰώβ σύνοιδα μέν ἑαυτοῦ μηδείς τοιοῦτος ποιέω , σύνοιδα δέ καί ὁ θεός μή ἄδικος κρίνω . ἐπεί οὖν ὁράω ὁ Ἰώβ , ὅτι παρά ὁ ἄνθρωπος μέν κατακρίνω , ὁ δέ συνείδησις αὐτός οὐ κατακρίνω καί ὁ θεός αὐτός οὐ καταγιγνώσκω , ἐπεί οὐ ἔχω πείθω ἄνθρωπος , μεταφέρω ὁ λόγος ἐπί ὁ κριτής καί στρέφω ὁ ὄμμα ὁ ψυχή πρός ὁ ἄνω οὐ βλασφημέω , ἀλλά δυσωπέω , καί ὁ ἐπίσταμαι ὁ νόος ὁ ἄνθρωπος , ἵνα τίς ἐγώ τίθημι κατεντευκτής σύ ; σύ ποιέω ἐγώ κατεντυγχάνω ὁ σός δικαιοσύνη · οἶδα ἐγώ ὁ καρδία . εἶτα μέγας τίς φθέγγομαι Ἰώβ , οὐ ἀπό κακία , ἀλλά ἀπό ἀκακία · καί , ἵνα ὁ πολύς εἰς ὀλίγος συντέμνω – πολύς γάρ ὁ ὕλη ὁ δικαιολογία – , Τῖς δίδωμι κριτής ἀνά μέσος ἐγώ καί σύ , ἵνα γιγνώσκω ὁ πόσος εἰμί ὁ ἁμαρτία ἐγώ , ὅτι οὕτως ἐγώ κρίνω ; φοβερός ὁ ῥῆμα , ἀλλά ἀπό ἀκακία . προλαμβάνω γάρ οὐ εἰμί κατά αὐτός ἄκακος · ὁ δέ ἄκακος οὐδείς ὁ ῥῆμα εἰς πονηρία λογίζομαι . Ἀεῖ γάρ , ἀδελφός , πᾶς ἐγώ ὁ ἄνθρωπος , μῆτις γε θεός , οὐ ὁ πρᾶγμα δικάζω , ἀλλά ὁ πρόθεσις ὁ ποιέω . ὑβρίζω γιός πατέρας , καί ὁ πρᾶγμα ἀφόρητος καί ὁ πάσχω καί ὁ ἀκούω · καί πατραλοίας ὁ τοιοῦτος καλέω καί μητραλοίας καί ἀνόσιος καί παράνομος , ὅτι φωνή ἐναντίος ῥήγνυμι πατήρ , ὅτι τολμάω δυσφημέω ὁ ἑαυτοῦ ῥίζα . Ταΰς δέ πάσχω καί κατακρίνω ὁ ἐπί ὁ τέλειος εἰμί λογισμός · παιδίον δέ ἄκακος , κἀν τύπτω ὁ πατέρας ἢ ὁ μήτηρ ἢ καί ὑβρίζω πᾶς εὐφροσύνη ποθεινός . πολλάκις μήτηρ ἐρεθίζω ὁ τέκνον εἰς ὕβρις φέρω , οὐ ὁ ὕβρις , ἀλλά ὁ ἀκακία καί ὁ ἀκέραιος καί ἀφελής ὁ ἦθος ἐπαγαλλόμεναι . ἔτι δέ ἔχω ἀκακία · δέχομαι ὁ παρά ὁ Ἰώβ εἰς κρίσις καλώ παρά αὐτός . Φοβερός ὁ ῥῆμα οἰκέτης δεσπότης καλέω εἰς κρίσις , ἄνθρωπος θεός , ὁ πλάσμα ὁ πλάσσω , ὁ πηλός ὁ κατασκευάζω · ἀλλά ὅμως , ὡς φθάνω λέγω , ἀκακία ὁ ῥῆμα , οὐ πονηρία . πλήν ὅμως , ἀδελφός , ὁ ἀκακία οὐ εἰμί ἐκτός σύνεσις , ἀλλά ἐντός πᾶς σοφία . ἐθέλω γάρ ὁ ἀκριβής μανθάνω ; οὐδείς αἰτέω ὁ Ἰώβ , ὅς μή ποιέω . ἀιδέω ἑαυτοῦ οἰκέτης ὁ θεός , οἶδα ὁ θεός ἑαυτοῦ δεσπότης . ἀλλά ἐπεί καί αὐτός πολλάκις κρίνω πρός ὁ ἑαυτοῦ δοῦλος , δίδωμι αὐτός ἰσηγορία ἄξιος , καί εἰμί ποτέ δοκιμάζω πρός αὐτός δοῦλος , οὐ ὡς δοῦλος ἐπιστομίζω , ἀλλά ὁ δικαιολογία λαμβάνω · ὁ ποιέω , αἰτέω πείθω ὅς μέτρον μετρέω , ἀντιμετρέω σύ . καί φημί · Τῖς δίδωμι κριτής ; καί πότε δοῦλος φυλάσσω ἰσηγορία ; Ἄκουος αὐτός , ὅτε ὁ ἀρετή απαριθμώ , καί οὗτος οὐ ἀπό φιλοτιμία , ἀλλά ἀπό ἀκακία οὐ ἀποποιέω κρίμα θεράπων ἐγώ καί θεραπαινίς ἐγώ κρίνω αὐτός πρός ἐγώ . δίνω ἀπόκρισις ὁ θεός . μή οὐ ὡς ἐγώ πλάσσω ; Ταΰς ἐννοέω ὁ κοινός ὁ φύσις παρέχω ὁ κοινός ὁ ἰσηγορία .