severian-of-gabala.in-iob-sermo-4 4
Ἡμεῖς δέ , ἀδελφοί , οὐ τοιοῦτοι . Θαυμάζεις τὸν δίκαιον ; Σαυτοῦ καταγίνωσκε . Ὅτι πολλάκις ἐάν τις ἐγκαλῇ , οὐ λέγω δούλῳ , ἀλλ’ ὀλίγον ὑποβεβηκότι , ἐὰν ἀποκρίνηται τὰ δίκαια , ὡς ἀναισχυντοῦντα καὶ τολμῶντα ἐξ ἰσοτιμίας φθέγξασθαι ἐπιστομίζει . Ὅλως φησὶ καὶ τολμᾷς ἐξ ἰσοτιμίας φθέγξασθαι ; ἀπαιτεῖς τὸ δίκαιον ; Δέχου τὴν δικαίαν ἰσηγορίαν . Ἐγκαλεῖ ὁ ὑπερήφανος καὶ οὔτε δικαιολογίαν δέχεται οὔτε σιωπὴν δυσωπεῖται . Ἐὰν σιωπήσῃ ὁ ἐγκαλούμενος , κατεγνώσθη , φησίν , οὐκ οἶδε διᾶραι τὰ χείλη · ἐὰν λαλήσῃ , ἐτόλμησέ φησι πρὸς τὸν δεσπότην ῥῆξαι φωνήν . Εἶτα ἄλλος ὑπερηφανίας μεστός , ἐὰν ὑπὲρ τοῦ δικαίου , ὑπὲρ εὐγενοῦς ἀνδρός πείθηται , παρακαλούμενος θεῖναι λόγον πρὸς τὸν ἕτερον καὶ συμβῆναι εἰς εἰρήνην καὶ τὴν κακίαν καταπαῦσαι τῇ ἀγάπῃ , εὐθέως τῇ ὑπερηφανίᾳ φερόμενος λέγει · Ἐγὼ εἰς τοῦτον κατέρχομαι ; Ὢ τῆς ὑπερηφανίας . Ποῦ γὰρ ἕστηκας , ἵνα κατέλθῃς ; Ἐγὼ εἰς τοῦτον κατέρχομαι ; Ὡς τὸν οὐρανὸν πατῶν καὶ τὰς νεφέλας , οὕτω φθέγγεται . Τὴν αὐτὴν γῆν πατεῖς , ἀπὸ τῆς αὐτῆς τρέφῃ , εἰς αὐτὴν ὑποστρέφεις , ἐν αὐτῇ θάπτῃ · καὶ ποῦ κατέρχῃ ; οὐκ αἰδεῖσαι , οὐ δυσωπεῖσαι τὸ πάθος τοῦ κυρίου ; οὐκ αἰδεῖσαι λέγων πρὸς τὸν ὁμότιμον · Ἐγὼ εἰς τοῦτο κατέρχομαι ; οὐκ αἰδεῖσαι ταῦτα λέγειν , ἐννοῶν ὅτι Ἰησοῦς διὰ σὲ κατῆλθε ; Πρὸς τὰς τοιαύτας γνώμας καὶ τὰς τοιαύτας ὑπερηφανίας πρέπει Τί ἀλαζονεύεται γῆ καὶ σποδός ; Ὅμως δὲ εἰς τὸ προκείμενον ἐπανέλθωμεν · Τίς δώσει κριτὴν ἀνὰ μέσον ἐμοῦ καὶ σοῦ ; Ἐπιφαίνεται ἐπὶ τέλει ὁ δίκαιος κριτὴς καὶ φαίνεται αὐτῷ ἀπὸ λαίλαπος καὶ νεφῶν . Φαίνεται Ἰὼβ ἀπὸ νεφῶν ὁ τὸν ὄμβρον τῆς εὐλογίας μέλλων χέειν . Φαίνεται αὐτῷ ἐκ νεφῶν ὁ μέλλων τὸν σπόρον τὸν κοπριζόμενον ἀρδεύειν καὶ διεγείρει τὸν Ἰώβ καὶ νεύει μόνον καὶ διασκορπίζει τὰ πάθη · νεύει μόνον καὶ ἐγείρει τὸν πεπτωκότα Ἀνάστηθι καὶ ζῶσαι ὥσπερ ἀνὴρ τὴν ὀσφύν σου . Ἐρωτήσω δέ σε , σὺ δέ μοι ἀποκρίθητι . Ἐπειδὴ εἰς κρίσιν με ἐκάλεσας καὶ εἶπας τίς δώσει κριτὴν ἀνὰ μέσον ἐμοῦ καὶ σοῦ ; , ἀνάστηθι , ὁ γενναῖος ἀγωνιστής , ὁ μὴ πεσὼν τῇ πληγῇ τῆς συμφορᾶς , ἀνάστηθι . Ἐὰν γάρ τις παιδευθεὶς γενναίως ἐνέγκῃ τὴν συμφορὰν καὶ τὴν παιδείαν , ἀκούει παρὰ τοῦ θεοῦ τὸ ἀνάστηθι , ὡς ὅταν λέγῃ τῇ Ἱερουσαλήμ · Ἀνάστηθι , Ἱερουσαλήμ , ἡ πιοῦσα τὸ ποτήριον τοῦ θυμοῦ μου . Περίζωσαι ὡς ἀνὴρ τὴν ὀσφύν σου . Ἐρωτήσω δέ σε , σὺ δέ μοι ἀποκρίθητι . Οὐκ εἶπε · Κρινῶ σε , σὺ δέ μοι ἀποκρίθητι . Οὐ γὰρ ἐκάλεσάς με , φησίν , εἰς κρίσιν , ἀλλ’ ἐκάλεσάς με εἰς τὸ συγκριθῆναί σοι . Δικαστὴν ᾔτησας μεταξὺ ἐμοῦ καὶ σοῦ · σὺ γενοῦ δικαστής . Οἴει ἄλλως σοι κεχρηματικέναι με , ἢ ἵνα ἀναφανῇς δίκαιος ; Νομίζεις , φησί , δι’ ἄλλο τι τὴν συμφορὰν ἐπήγαγον ταύτην ἢ ἵνα δίκαιόν σε ἀναφαίνω ; Καὶ βλέπε τῇ ἀκριβείᾳ τῶν τοιούτων ῥημάτων προσέχων . Οὐκ εἶπεν · Οἴει με ἄλλως σοι κεχρηματικέναι , ἢ ἵνα γένῃ δίκαιος ; Οὐ γὰρ ἡ συμφορὰ αὐτὸν δίκαιον ἐποίησεν , ἀλλὰ δίκαιον ἐγνώρισεν . Οἴει με ἄλλως σοι κεχρηματικέναι , ἢ ἵνα ἀναφανῇς δίκαιος ; Ἐμοὶ μὲν γάρ φησι καὶ πρὸ τῶν ἀγώνων ἦσθα γνώριμος , τῷ δὲ κόσμῳ διὰ τῆς συμφορᾶς γνωρίζῃ , τῷ κόσμῳ διὰ τῆς πάλης κηρύττῃ . Διὰ τοῦτό σοι ἐχρημάτισα , οὐχ ἵνα βλάψω , ἀλλ’ ἵνα στέψω , οὐχ ἵνα καταισχύνω , ἀλλ’ ἵνα λαμπρύνω . Πλὴν ἐπειδὴ διὰ τὴν ἀκακίαν ἐξῆλθες τῶν μέτρων τῆς φύσεως , συνέγνων σου τῇ ἀκεραιότητι . Κἂν γάρ τις ἀπὸ ἀκακίας ἁμάρτῃ , ὁ θεὸς διορθοῦται τὰ ἀπὸ ἀκακίας γινόμενα . Ἐπειδὴ ὅλως ἐκάλεσας θεὸν εἰς κρίσιν , εἰπέ μοι , ποίαν ἔχων πρὸς ἐμὲ ὁμοτιμίαν ἐκάλεσάς με ; Ποῦ ἦς ἐν τῷ θεμελιοῦν με τὴν γῆν ; Σύγχρονος ἐγένου τοῦ ποιητοῦ , ἵνα καλέσῃς αὐτὸν εἰς κρίσιν ; Ὁ μὲν πρὸ τῶν αἰώνων , σὺ δὲ μετὰ πολλοὺς αἰῶνας . Ὅτε ἔπλαττον τὴν γῆν , οὐ παρῆς , ὅτε τὴν θάλατταν , οὐ παρῆς , ἢ ὅσα τοιαῦτα , οὐ παρῆς . Πᾶσα ἡ κτίσις ἐγένετο , καὶ σὺ οὐδαμοῦ ἦσθα . Τὸν οὖν ἀρχαιότερον τῶν αἰώνων , τὸν κτίστην τῆς δημιουργίας εἰς κρίσιν ἐκάλεσας ; Ὅτε ἔτεινα σπαρτίον ἐπὶ τῆς γῆς , ὅτε τοὺς στύλους αὐτῆς ἥδρασα , ὅτε μετήγαγον ἐκ κοιλίας μητρὸς αὐτῆς , ὅτε ἐτίκτετο ἡ θάλασσα , ποῦ ἦς ; ὅτε αὐτὴν ἐσκέπασα νεφέλῃ , ὁμίχλῃ δὲ αὐτὴν περιέβαλον , ποῦ ἦς ; Καθάπτεται αὐτοῦ ὡς ἀναξίως φθεγξαμένου , ἀπὸ ἀκακίας μέν , πλὴν ἀπ’ ἀγνοίας . Καὶ τί ποιεῖ ; Οὐκ ἐπὶ πάντων αὐτὸν ἐλέγχει , ἀλλ’ ὡς φίλον ἰδίᾳ διορθοῦται . Ὡς οὖν εἶπε ταῦτα καὶ τὰ τούτοις παραπλήσια – οὐ γὰρ καιρός ἐστι κατὰ μέρος πᾶσαν λέξιν ἑρμηνεῦσαι , καὶ ὁ Ἰὼβ ἐπιγνώμων ἑαυτοῦ γενόμενος · ὁ γὰρ δίκαιος ἐκ πρώτου ἐλέγχου διορθοῦται τὸ σφάλμα – , Κύριε , ἀκοῇ μὲν ὠτὸς ἤκουόν σου τὸ πρότερον , νυνὶ δὲ ὁ ὀφθαλμός μου εἶδέ σε καὶ ἐξουδένησα ἐμαυτόν · ἥγημαι δὲ ἐμαυτὸν γῆν καὶ σποδόν . Καί · Ἅπαξ ἐλάλησα , ἐπὶ δὲ τῷ δευτέρῳ οὐ προσθήσω . Βλέπε , πῶς ἀνακαλεῖται τὸ σφάλμα ὁ καλῶς τὴν μέμψιν δεξάμενος . Ἅπαξ ἐλάλησα · καὶ τοῦτο ἀπὸ ἀκακίας , οὐκ ἀπὸ πονηρίας · Ἐπὶ δὲ τῷ δευτέρῳ οὐ προσθήσω . Τίς γάρ εἰμι ἐγὼ κρινόμενος ἐναντίον κυρίου ; Ἃ μὴ προέγνω ὁ Ἰὼβ δι’ ἀκακίαν , μανθάνει μετὰ τὸν ἔλεγχον . Εἶτα τί ὁ θεός ; Οὐ συγχωρεῖ αὐτῷ παραιτήσασθαι τὴν κρίσιν , ἀλλά Οὐχί , ἀλλὰ ζῶσαι ὥσπερ ἀνὴρ τὴν ὀσφύν σου . Στῆθι , φησίν , ὡς ἀνήρ . Μὴ νομίσῃς , ὅτι διὰ τοῦτό σε κατέπληξα τῇ δυναστείᾳ φεύγων τὸ δίκαιον , ἀλλὰ διωρθωσάμην σου τὴν ἀκακίαν . Τὴν μέντοι κρίσιν οὐ παραιτοῦμαι · κρῖνόν με δικαίως , καὶ ἀπαίτει λόγον τῶν γινομένων . Ἐκρίθης , ἵνα στεφθῇς , ἐκρίθης , ἵνα ἀγασθῇς ἐν πάσῃ τῇ ὑπ’ οὐρανόν . Πρὸ τοῦ πάθους μία σε γωνία ἐγνώριζε , μετὰ τὸ πάθος πᾶσα γνωρίσει ἡ ὑπ’ οὐρανόν . Ἡ κοπρία σου παντὸς βασιλικοῦ διαδήματος λαμπροτέρα γίνεται . Οἱ τὸ διάδημα φέροντες ἐπιθυμοῦσιν ἰδεῖν σου καὶ τὸν ἀγῶνα καὶ τὸν πόνον τῶν ἀθλημάτων . Παράδεισόν σου ἐποίησα τὴν κοπρίαν , ἐγεώργησα πρὸς εὐσέβειαν , φυτὸν ἐπουράνιον ἀνέδειξα . Ἔλαβες τὰ ἐπουράνια , δέχου καὶ τὰ ἐπίγεια , λάμβανε τὰ πάντα εἰς τὸ διπλάσιον . Ἐνταῦθα μάθε , πᾶς Χριστιανός , τὴν σὴν ἐλπίδα , τὴν ὑπεροχὴν τῆς σῆς ἐπαγγελίας . Τῷ Ἰὼβ μὲν γὰρ διπλασίονα ἐπαγγέλλεται καὶ διπλάσια δίδωσιν , Ὃς ἀφῆκε πατέρα ἢ μητέρα ἢ ἀδελφὰς ἕνεκεν ἐμοῦ , ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει . Ἀλλ’ ἐκεῖνο πρόσεχε ἀκριβῶς , ὅπως τὸν μὲν φίλον ἰδίᾳ διορθοῦται , τοὺς δὲ φίλους τοῦ Ἰὼβ ἐλέγχει παρρησίᾳ . Ἵνα τί οὐκ ἐλαλήσατε ὀρθὰ κατὰ τοῦ θεράποντός μου Ἰώβ ; Ἀλλ’ , ὦ δικαιοκρίτα , ὑπὲρ σοῦ τὸν λόγον ἐθέμεθα , τὴν σὴν δικαιοσύνην ἐκηρύξαμεν , κατεψηφισάμεθα ἀνθρώπου , τὴν δὲ σὴν δικαιοσύνην ἀθώαν ἐδείξαμεν . Ἐνταῦθα οὖν πρόσεχε τῇ δικαιοκρισίᾳ τοῦ θεοῦ . Εἰ γὰρ τὸν ὑπὲρ αὐτοῦ λέγοντα κατὰ τοῦ δικαίου οὐ δέχεται , τοὺς κατὰ τοῦ δικαίου λέγοντας παρὰ τὸ δίκαιον δέξεται ; Καὶ νῦν , εἰ μὴ διὰ τὸν δοῦλόν μου Ἰώβ , ἀπώλεσα ἂν ὑμᾶς . Ὁμοῦ οὖν καὶ ἐλέγχει καὶ διασώζει · σώζει μὲν διὰ τὸ μηδὲν πονηρὸν κατὰ τοῦ θεοῦ λέγειν , ἐλέγχει δὲ τὸν δίκαιον τὴν ἀκεραιότητα ἐπανορθούμενος · καὶ τιμᾷ μὲν τοὺς φίλους δι’ ἐκεῖνον , τιμᾷ δὲ τὸν δίκαιον διὰ τὴν ἄθλησιν καὶ δίδωσιν αὐτῷ διπλάσιον καὶ ἀπὸ σκότους αὐτοῦ τὸ φῶς ἔλαμψε καὶ τότε καὶ νῦν . Ἓν δ’ ἔτι εἰρηκότες δείξωμεν τὴν ὑπεροχήν . Ἔλαβε τὰ πρόβατα εἰς τὸ διπλάσιον , βόας , καμήλους , ὄνους εἰς τὸ διπλάσιον , τὰ δὲ τέκνα ἀπολέσας δέκα , εἴκοσιν οὐκ ἔλαβεν . Ἐνταῦθα ζητητέον , πῶς τὰ κτήνη μὲν εἰς τὸ διπλάσιον , τὰ δὲ τέκνα εἰς τὸ ἁπλοῦν . Ἐπειδὴ τὰ κτήνη μὲν καὶ τὰ κτήματα ἀπολλύμενα τέλειον ἀπώλοντο , ἄνθρωπος δὲ ἀποθανὼν εἰς ζωὴν διαφυλάττεται καὶ εἰς ἀνάστασιν ἐγείρεται . Οὐ δίδωσιν αὐτῷ εἰς τὸ διπλάσιον τὰ τέκνα , ἵνα μὴ ἐκκόψῃ τὴν ἐλπίδα τῶν ἀπελθόντων , ἀλλὰ ἵνα δείξῃ αὐτῷ , ὅτι κἀκεῖνοι , εἰ καὶ προηρπάγησαν , ἀλλὰ ζῶσι . Κἀκεῖνοι μὲν πάντες χορηγοῦνται αὐτῷ · οὐ δίδωσι δὲ αὐτῷ πλὴν δέκα , ἵνα εὑρεθῇ Ἰὼβ οὐκ ἀπὸ ζωῆς εἰς θάνατον , ἀλλ’ ἀπ’ οἴκου εἰς οἶκον μεταβαίνων . Δέκα γὰρ αὐτὸν τελέσαντα τὸν βίον μέχρι τάφου προέπεμψαν , δέκα πάλιν αὐτὸν ἐν τῇ τῆς ἀναστάσεως ἡμέρᾳ ἀπὸ τοῦ τάφου εἰς βασιλείαν παραδέξονται καὶ τῶν ἀπορρήτων ἐκείνων καὶ αἰωνίων ἀγαθῶν ἀπολαύσουσιν ὁμοθυμαδόν · ὧν γένοιτο πάντας ἡμᾶς καταξιωθῆναι , χάριτι καὶ φιλανθρωπίᾳ τοῦ κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ , ᾧ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος , νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας . Ἀμήν .
Lemmas: Ἡμεῖς δέ , ἀδελφός , οὐ τοιοῦτος . θαυμάζω ὁ δίκαιος ; σεαυτοῦ καταγιγνώσκω . ὅστις πολλάκις ἐάν τις ἐγκαλέω , οὐ λέγω δοῦλος , ἀλλά ὀλίγος ὑποβαίνω , ἐάν ἀποκρίνω ὁ δίκαιος , ὡς ἀναισχυντέω καί τολμάω ἐκ ἰσοτιμία φθέγγομαι ἐπιστομίζω . ὅλος φημί καί τολμάω ἐκ ἰσοτιμία φθέγγομαι ; ἀπαιτέω ὁ δίκαιος ; δέχομαι ὁ δίκαιος ἰσηγορία . ἐγκαλέω ὁ ὑπερήφανος καί οὔτε δικαιολογία δέχομαι οὔτε σιωπή δυσωπέω . ἐάν σιωπάω ὁ ἐγκαλέω , καταγιγνώσκω , φημί , οὐ οἶδα διαίρω ὁ χεῖλος · ἐάν λαλέω , τολμάω φημί πρός ὁ δεσπότης ῥήγνυμι φωνή . εἶτα ἄλλος ὑπερηφανία μεστός , ἐάν ὑπέρ ὁ δίκαιος , ὑπέρ εὐγενής ἀνήρ πείθω , παρακαλέω τίθημι λόγος πρός ὁ ἕτερος καί συμβαίνω εἰς εἰρήνη καί ὁ κακία καταπαύω ὁ ἀγάπη , εὐθύς ὁ ὑπερηφανία φέρω λέγω · ἐγώ εἰς οὗτος κατέρχομαι ; ὤ ὁ ὑπερηφανία . ποῦ γάρ ἵστημι , ἵνα κατέρχομαι ; ἐγώ εἰς οὗτος κατέρχομαι ; ὡς ὁ οὐρανός πατέω καί ὁ νεφέλη , οὕτως φθέγγομαι . Τά αὐτός γῆ πατέω , ἀπό ὁ αὐτηες͂ς τρέφω , εἰς αὐτός ὑποστρέφω , ἐν αὐτός θάπτω · καί ποῦ κατέρχομαι ; οὐ αἰδέομαι , οὐ δυσωπέω ὁ πάθος ὁ κύριος ; οὐ αἰδέομαι λέγω πρός ὁ ὁμότιμος · ἐγώ εἰς οὗτος κατέρχομαι ; οὐ αἰδέομαι οὗτος λέγω , ἐννοέω ὅτι Ἰησοῦς διά σύ κατέρχομαι ; πρός ὁ τοιοῦτος γνώμη καί ὁ τοιοῦτος ὑπερηφανία πρέπω Τι ἀλαζονεύομαι γῆ καί σποδός ; ὅμως δέ εἰς ὁ πρόκειμαι ἐπανέρχομαι · Τῖς δίδωμι κριτής ἀνά μέσος ἐγώ καί σύ ; ἐπιφαίνω ἐπί τέλος ὁ δίκαιος κριτής καί φαίνω αὐτός ἀπό λαῖλαψ καί νέφος . φαίνω Ἰώβ ἀπό νέφος ὁ ὁ ὄμβρος ὁ εὐλογία μέλλω χέω . φαίνω αὐτός ἐκ νέφος ὁ μέλλω ὁ σπόρος ὁ κοπρίζω ἀρδεύω καί διεγείρω ὁ Ἰώβ καί νεύω μόνος καί διασκορπίζω ὁ πάθος · νεύω μόνος καί ἐγείρω ὁ πίπτω ἀνίστημι καί ζάω ὥσπερ ἀνήρ ὁ ὀσφῦς σύ . ἐρωτάω δέ σύ , σύ δέ ἐγώ ἀποκρίνω . Ἐπειδή εἰς κρίσις ἐγώ καλέω καί λέγω τίς δίδωμι κριτής ἀνά μέσος ἐγώ καί σύ ; , ἀνίστημι , ὁ γενναῖος ἀγωνιστής , ὁ μή πίπτω ὁ πληγή ὁ συμφορά , ἀνίστημι . ἐάν γάρ τις παιδεύω γενναῖος φέρω ὁ συμφορά καί ὁ παιδεία , ἀκούω παρά ὁ θεός ὁ ἀνίστημι , ὡς ὅταν λέγω ὁ Ἱερουσαλήμ · ἀνίστημι , Ἱερουσαλήμ , ὁ πίνω ὁ ποτήριον ὁ θυμός ἐγώ . περιζώννυμαι ὡς ἀνήρ ὁ ὀσφῦς σύ . ἐρωτάω δέ σύ , σύ δέ ἐγώ ἀποκρίνω . οὐ λέγω · κρίνω σύ , σύ δέ ἐγώ ἀποκρίνω . οὐ γάρ καλέω ἐγώ , φημί , εἰς κρίσις , ἀλλά καλέω ἐγώ εἰς ὁ συγκρίνω σύ . δικαστής αἰτέω μεταξύ ἐγώ καί σύ · σύ γίγνομαι δικαστής . οἴομαι ἄλλως σύ χρηματίζω ἐγώ , ἢ ἵνα ἀναφαίνω δίκαιος ; νομίζω , φημί , διά ἄλλος τίς ὁ συμφορά ἐπάγω οὗτος ἢ ἵνα δίκαιος σύ ἀναφαίνω ; καί βλέπω ὁ ἀκρίβεια ὁ τοιοῦτος ῥῆμα προσέχω . οὐ λέγω · οἴομαι ἐγώ ἄλλως σύ χρηματίζω , ἢ ἵνα γίγνομαι δίκαιος ; οὐ γάρ ὁ συμφορά αὐτός δίκαιος ποιέω , ἀλλά δίκαιος γνωρίζω . οἴομαι ἐγώ ἄλλως σύ χρηματίζω , ἢ ἵνα ἀναφαίνω δίκαιος ; ἐμός μέν γάρ φημί καί πρό ὁ ἀγών εἰμί γνώριμος , ὁ δέ κόσμος διά ὁ συμφορά γνωρίζω , ὁ κόσμος διά ὁ πάλη κηρύσσω . Ζεύς τούτος σύ χρηματίζω , οὐ ἵνα βλάπτω , ἀλλά ἵνα στέφω , οὐ ἵνα καταισχύνω , ἀλλά ἵνα λαμπρύνω . πλήν ἐπεί διά ὁ ἀκακία ἐξέρχομαι ὁ μέτρον ὁ φύσις , συγγιγνώσκω σύ ὁ ἀκεραιότης . κἀν γάρ τις ἀπό ἀκακία ἁμαρτάνω , ὁ θεός διορθόω ὁ ἀπό ἀκακία γίγνομαι . Ἐπειδή ὅλος καλέω θεός εἰς κρίσις , λέγω ἐγώ , ποῖος ἔχω πρός ἐγώ ὁμοτιμία καλέω ἐγώ ; πός εἰμί ἐν ὁ θεμελιόω ἐγώ ὁ γῆ ; σύγχρονος γίγνομαι ὁ ποιητής , ἵνα καλέω αὐτός εἰς κρίσις ; ὁ μέν πρό ὁ αἰών , σύ δέ μετά πολύς αἰών . Ὅτε πλήσσω ὁ γῆ , οὐ πάρειμι , ὅτε ὁ θάλασσα , οὐ πάρειμι , ἢ ὅσος τοιοῦτος , οὐ πάρειμι . πᾶσα ὁ κτίσις γίνομαι , καί σύ οὐδαμοῦ εἰμί . Τώς οὖν ἀρχαῖος ὁ αἰών , ὁ κτίστης ὁ δημιουργία εἰς κρίσις καλέω ; ὅτε τείνω σπαρτίον ἐπί ὁ γῆ , ὅτε ὁ στῦλος αὐτηες͂ς δράω , ὅτε μετάγω ἐκ κοιλία μήτηρ αὐτηες͂ς , ὅτε τίκτω ὁ θάλασσα , ποῦ εἰμί ; ὅτε αὐτός σκεπάζω νεφέλη , ὁμίχλη δέ αὐτός περιβάλλω , ποῦ εἰμί ; καθάπτω αὐτός ὡς ἀνάξιος φθέγγομαι , ἀπό ἀκακία μέν , πλήν ἀπό ἄγνοια . καί τίς ποιέω ; οὐ ἐπί πᾶς αὐτός ἔλεγχος , ἀλλά ὡς φίλος ἴδιος διορθόω . ὡς οὖν λέγω οὗτος καί ὁ οὗτος παραπλήσιος – οὐ γάρ καιρός εἰμί κατά μέρος πᾶς λέξις ἑρμηνεύω , καί ὁ Ἰώβ ἐπιγνώμων ἑαυτοῦ γίγνομαι · ὁ γάρ δίκαιος ἐκ πρῶτος ἔλεγχος διορθόω ὁ σφάλμα – , κύριος , ἀκοή μέν οὖς ἀκούω σύ ὁ πρότερος , νυνί δέ ὁ ὀφθαλμός ἐγώ ὁράω σύ καί ἐξουδενέω ἐμαυτοῦ · ἡγέομαι δέ ἐμαυτοῦ γῆ καί σποδός . καί · ἅπαξ λαλέω , ἐπί δέ ὁ δεύτερος οὐ προστίθημι . βλέπω , πῶς ἀνακαλέω ὁ σφάλμα ὁ καλός ὁ μέμψις δέχομαι . ἅπαξ λαλέω · καί οὗτος ἀπό ἀκακία , οὐ ἀπό πονηρία · ἐπί δέ ὁ δεύτερος οὐ προστίθημι . Τῖς γάρ εἰμί ἐγώ κρίνω ἐναντίον κύριος ; ὅς μή προγιγνώσκω ὁ Ἰώβ διά ἀκακία , μανθάνω μετά ὁ ἔλεγχος . εἶτα τίς ὁ θεός ; οὐ συγχωρέω αὐτός παραιτέομαι ὁ κρίσις , ἀλλά οὐ , ἀλλά ζάω ὥσπερ ἀνήρ ὁ ὀσφῦς σύ . ἵστημι , φημί , ὡς ἀνήρ . μή νομίζω , ὅτι διά τούτος σύ καταπλήσσω ὁ δυναστεία φεύγω ὁ δίκαιος , ἀλλά διορθόω σύ ὁ ἀκακία . Τά μέντοι κρίσις οὐ παραιτέομαι · κρίνω ἐγώ δίκαιος , καί ἀπαιτέω λόγος ὁ γίγνομαι . κρίνω , ἵνα στέφω , κρίνω , ἵνα ἄγαμαι ἐν πᾶς ὁ ὑπό οὐρανός . πρό ὁ πάθος εἷς σύ γωνία γνωρίζω , μετά ὁ πάθος πᾶς γνωρίζω ὁ ὑπό οὐρανός . ὁ κοπρία σύ πᾶς βασιλικός διάδημα λαμπρός γίγνομαι . ὁ ὁ διάδημα φέρω ἐπιθυμέω ὁράω σύ καί ὁ ἀγών καί ὁ πόνος ὁ ἄθλημα . παράδεισος σύ ποιέω ὁ κοπρίας , γεωργέω πρός εὐσέβεια , φυτόν ἐπουράνιος αναδεικνύω . λαμβάνω ὁ ἐπουράνιος , δέχομαι καί ὁ ἐπίγειος , λαμβάνω ὁ πᾶς εἰς ὁ διπλάσιος . ἐνταῦθα μαθαίνω , πᾶς Χριστιανός , ὁ σός ἐλπίς , ὁ ὑπεροχή ὁ σός ἐπαγγελία . ὁ Ἰώβ μέν γάρ διπλάσιος ἐπαγγέλλω καί διπλάσιος δίδωμι , ὅς ἀφίημι πατέρας ἢ μήτηρ ἢ ἀδελφή ἕνεκα ἐγώ , ἑκατονταπλάσιος λαμβάνω καί ζωή αἰώνιος κληρονομέω . ἀλλά ἐκεῖνος προσέχω ἀκριβῶς , ὅπως ὁ μέν φίλος ἴδιος διορθόω , ὁ δέ φίλος ὁ Ἰώβ ἔλεγχος παρρησία . ἵνα τίς οὐ λαλέω ὀρθός κατά ὁ θεράπων ἐγώ Ἰώβ ; ἀλλά , ὦ Δικαιοκρίτα , ὑπέρ σύ ὁ λόγος τίθημι , ὁ σός δικαιοσύνη κηρύσσω , καταψηφίζομαι ἄνθρωπος , ὁ δέ σός δικαιοσύνη ἀθῷος δείκνυμι . ἐνταῦθα οὖν προσέχω ὁ δικαιοκρισία ὁ θεός . εἰμί γάρ ὁ ὑπέρ αὐτός λέγω κατά ὁ δίκαιος οὐ δέχομαι , ὁ κατά ὁ δίκαιος λέγω παρά ὁ δίκαιος δέχομαι ; καί νῦν , εἰμί μή διά ὁ δοῦλος ἐγώ Ἰώβ , ἀπόλλυμι ἄν σύ . ὁμοῦ οὖν καί ἔλεγχος καί διασῴζω · σῴζω μέν διά ὁ μηδείς πονηρός κατά ὁ θεός λέγω , ἔλεγχος δέ ὁ δίκαιος ὁ ἀκεραιότης ἐπανορθόω · καί τιμάω μέν ὁ φίλος διά ἐκεῖνος , τιμάω δέ ὁ δίκαιος διά ὁ ἄθλησις καί δίδωμι αὐτός διπλάσιος καί ἀπό σκότος αὐτός ὁ φάος λάμπω καί τότε καί νῦν . Εἷς δέ ἔτι λέγω δείκνυμι ὁ ὑπεροχή . λαμβάνω ὁ πρόβατον εἰς ὁ διπλάσιος , βοῦς , κάμηλος , ὄνος εἰς ὁ διπλάσιος , ὁ δέ τέκνον ἀπόλλυμι δέκα , εἴκοσι οὐ λαμβάνω . ἐνταῦθα ζητέω , πῶς ὁ κτῆνος μέν εἰς ὁ διπλάσιος , ὁ δέ τέκνον εἰς ὁ ἁπλόος . Ἐπειδή ὁ κτῆνος μέν καί ὁ κτῆμα ἀπόλλυμι τέλειος ἀπόλλυμι , ἄνθρωπος δέ ἀποθνήσκω εἰς ζωή διαφυλάσσω καί εἰς ἀνάστασις ἐγείρω . οὐ δίδωμι αὐτός εἰς ὁ διπλάσιος ὁ τέκνον , ἵνα μή ἐκκόπτω ὁ ἐλπίς ὁ ἀπέρχομαι , ἀλλά ἵνα δείκνυμι αὐτός , ὅτι ἐκεῖνος , εἰμί καί προαρπάζω , ἀλλά ζάω . ἐκεῖνος μέν πᾶς χορηγέω αὐτός · οὐ δίδωμι δέ αὐτός πλήν δέκα , ἵνα εὑρίσκω Ἰώβ οὐ ἀπό ζωή εἰς θάνατος , ἀλλά ἀπό οἶκος εἰς οἶκος μεταβαίνω . δέκα γάρ αὐτός τελέω ὁ βίος μέχρι τάφος προπέμπω , δέκα πάλιν αὐτός ἐν ὁ ὁ ἀνάστασις ἡμέρα ἀπό ὁ τάφος εἰς βασίλειος παραδέχομαι καί ὁ ἀπόρρητος ἐκεῖνος καί αἰώνιος ἀγαθός ἀπολαύω ὁμοθυμαδόν · ὅς γίγνομαι πᾶς ἐγώ καταξιόω , χάρις καί φιλανθρωπία ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός , ὅς ὁ δόξα καί ὁ κράτος , νῦν καί ἀεί καί εἰς ὁ αἰών . ἀμήν .