severian-of-gabala.in-illud-quomodo-scit-litteras 2
Εἰ τοίνυν , φησὶν ὁ αἱρετικός – ἀνακύπτει γὰρ ἐν τῷ σίτῳ ζιζάνια – , εἰ τοίνυν πηγὴ τῆς σοφίας ἐστὶ καὶ τῆς γνώσεως , πῶς περὶ τῆς ἡμέρας ἐκείνης , τουτέστι , τῆς συντελείας , ἐν ᾗ ἀνάστασις τῶν νεκρῶν καὶ ἡ ἐπιδημία τοῦ σωτῆρος , λέγει ὅτι οὐδεὶς οἶδεν , οὔτε οἱ ἄγγελοι , οὔτε ὁ υἱός , εἰ μὴ ὁ πατήρ . Πῶς τοίνυν πηγὴ σοφίας εἰ ἀγνοεῖ τὸ μέλλον ; Ἐγὼ δέ σε ἠβουλόμην μὴ κακοτέχνως στρέφειν τὸν λόγον , μηδὲ περιστροφὰς λόγων εἰλεῖσθαι , ἀλλὰ τὴν εὐθύτητα τῶν δογμάτων φέρεσθαι . Διὰ τί λέγεις ; Εἰ πηγὴ τῆς σοφίας καὶ θησαυρός ἐστι , πῶς ἀγνοεῖ ; Οἶδα ὅτι βαθὺ τὸ ῥῆμα , πλὴν εἰς τὰ σύντομα ἥξομεν . Δεῖ καταστοχάζεσθαι οὐ τῆς δυνάμεως τοῦ λόγου , ἀλλὰ τῆς δυνάμεως τῶν ἀκουόντων . Φησὶ γὰρ ὁ ἀπόστολος περὶ τοῦ Χριστοῦ · Ὁδηγούμεθα εἰς ἐπίγνωσιν μυστηρίων θεοῦ πατρὸς καὶ Χριστοῦ , ἐν ᾧ πάντες οἱ θησαυροὶ τῆς σοφίας καὶ τῆς γνώσεως ἀπόκρυφοι . Εἰ πάντα ἐν αὐτῷ , οὐδὲν αὐτὸν λανθάνει . Τί οὖν φησι πρὸς τὴν ἀπόφασιν τοῦ σωτῆρος , ὅτι Οὐδεὶς οἶδεν , οὔτε ὁ υἱὸς , εἰ μὴ ὁ πατήρ . Ἐρωτάσθω ὁ αἱρετικός · Τίς μείζων , ἢ ἡμέρα ἢ ὁ πατήρ ; Ὁ γινώσκων τὸν πατέρα , οὐ γινώσκει τὴν ἡμέραν ; Οὐδεὶς οἶδε τὸν πατέρα , εἰ μὴ ὁ υἱός . Τὸν πατέρα οὖν εὗρε · τὴν πηγὴν τῆς γνώσεως οἶδε καὶ τὴν ἡμέραν οὐκ οἶδεν ; Ἀλλ’ ἐνδέχεται , φησίν , εἰδέναι μὲν τὸν πατέρα , ἀγνοεῖν δὲ τὰ ἐν τῷ πατρί . Εἰ ἔστι τι ἐν πατρὶ λανθάνον τὸν υἱόν , ἔστι τι ἐν τῷ υἱῷ λανθάνον τὸν πατέρα . Πόθεν τοῦτο ; Αὐτὸς ὅρον δέδωκεν ὁ πάντων δεσπότης · Καθὼς γινώσκει με ὁ πατήρ , κἀγὼ γινώσκω τὸν πατέρα . Περὶ δὲ τῶν ἀνθρώπων ὅταν διαλέγηται , λέγει · Γινώσκω τὰ ἐμὰ καὶ γινώσκομαι ὑπὸ τῶν ἐμῶν . Οὐ γὰρ ἀνισότης γνώσεως . Ὅπου ἄνισος φύσις , ἄνισος καὶ ἡ γνῶσις . Γινώσκειν ἄνθρωπος δύναται θεόν , οὐ μὴν τὰ ἐν τῷ θεῷ · Γινώσκομεν πάντες πατέρα , ἀλλ’ οὐχ ὡς ὁ υἱός . Ἵνα γινώσκωσί σε τὸν μόνον ἀληθινὸν θεόν . Πάντες γινώσκομεν , ἀλλ’ οὐχ ὡς ἐκεῖνος · Ἄλλως γὰρ ὁ καρπὸς γνωρίζει τῇ ῥίζαν , ἄλλως ἡ ῥίζα τὸν καρπὸν ἑρμηνεύει · ἄλλως οἱ τὸν καρπὸν τρυγῶντες μεταλαμβάνουσιν . Ἐνταῦθα δὲ τρανὴν καὶ ἀσύγχυτον δέδωκε τῆς γνώσεως τὴν ἰσότητα · Καθὼς γινώσκει με ὁ πατήρ , γινώσκω τὸν πατέρα . Εἰ ἔστι τι ἐν τῷ υἱῷ λανθάνον τὸν πατέρα , ἔστιν ἐν τῷ πατρὶ λανθάνον τὸν υἱόν . Εἶτα οὐδὲ ἐκείνην τὴν φωνὴν αἰδῇ , αἱρετικέ , δι’ ἣν ἀποστερεῖς τὸν υἱὸν τῆς γνώσεως ; Ἑτέρῳ λόγῳ τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ὅπερ ἀρνῇ μεῖζον τοῦ υἱοῦ κατὰ τὴν σὴν γνῶσιν ἐργάζῃ . Λέγει γὰρ περὶ τοῦ ἁγίου πνεύματος ὁ Παῦλος · Τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον τὰ πάντα ἐρευνᾷ καὶ τὰ βάθη τοῦ θεοῦ . Τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον οἶδε τὰ βάωη , οδε υἱὸς ἀγνοεῖ τὴν ἡμέραν ; Εἰ τοίνυν φησὶν οἶδε , διὰ τί εἶπεν · Οὐκ οἶδα . Ἀπὸ μὲν τῆς τῶν λογισμῶν ἀκολουθίας καὶ τῆς τῶν γραφῶν μαρτυρίας ἀποδέδεικται , ὅτι πηγὴ τῆς γνώσεως καὶ τῆς σοφίας εστί . Τίνος δὲ ἕνεκεν ἃ ἔχει ἀρνεῖται καὶ τὴν γνῶσιν ἣν αὐτὸς πηγάζει , ταύτην λέγει αὐτὸς μὴ ἔχειν ; Εἶπε γὰρ ὅτι οὐδεὶς οἶδε τὴν ημεραν . Δεῖ δέ , ἀδελφοί , τὸν σκοπὸν τοῦ σωτῆρος ἐρευνᾶν καὶ ἐρωτᾶν τί λέγει καὶ περὶ τίνος καὶ πρὸς τίνας καὶ πότε . Οὐ γὰρ ἔστιν ἁπλῶς βασανίζειν ῥήματα καὶ ἐξετάζειν λεξίδια , ἀλλὰ ταύτης τῆς ἐννοίας καταστοχάζεσθαι τῆς δυνάμεως . Οὐ πάντα γὰρ ὅσα ὁ σωτὴρ διαλέγεται , πρέποντα τῇ οἰκείᾳ ἀξίᾳ διαλέγεται , ἀλλὰ τὰ ἁρμόζοντα τῇ ἡμετέρᾳ ἀσθενείᾳ . Ἄλλως διαλέγεται πιστοῖς , ἄλλως διαλέγεται ἀπίστοις . Οἶδα ταύτην τὴν ἔννοιαν προειρηκὼς ἐν ὑμῖν , ἀλλ’ οὐδὲν κωλύει ὁδεῦσαι διὰ τῆς αὐτῆς ἐννοίας καὶ δεῖξαι ἀληθεύουσαν τὴν ἀπόδειξιν τῶν πραγμάτων . Πρὸς Ἰουδαίους ἦν ὁ λόγος , Ἰουδαίους τοὺς τοσοῦτον ἀπέχοντας τοῦ ὕψους τῆς θεότητος , ὅσον ἀποσχοινίζεται γῆ οὐρανοῦ , Καθ’ ὅσον ἀπέχει ὁ οὐρανὸς ἀπὸ τῆς γῆς , ἀπέχουσιν αἱ ὁδοὶ μου ἀπὸ τῶν ὁδῶν ὑμῶν καὶ αἱ βουλαὶ μου τῶν βουλῶν ὑμῶν . Διελέγετο τοίνυν ἀπίστοις . Καὶ ἐπειδὴ ἐνόμιζον αὐτὸν ἀντίθεόν τινα , ἀντιπολιτευόμενον τῇ θείᾳ γνώσει , καὶ ἐναντίον τῷ νόμῳ Μωϋσέως , πανταχοῦ τὸ ἴδιον ἀξίωμα κρύπτων , ἐπὶ τὴν τοῦ πατρὸς ἀξίαν ἀναφέρει τὸ πᾶν , ἵνα δείξῃ Ἰουδαίους οὐκ αὐτῷ ἀντιλέγοντας , ἀλλὰ τῷ πατρὶ μαχομένους . Ἀλλὰ πρὸς μὲν Ἰουδαίους πολλάκις ἁρμόζει ταῖς οἰκείαις αὐτῶν προαιρέσεσι τὰς λέξεις προσφέρων , οὐχ ὅτι τοῖς ἡμετέροις ἤθεσι συμμεταβάλλεται ὁ θεῖος λόγος , ἀλλ’ ὅτι ὡς ἰατρὸς ἁρμόζοντα φάρμακα τοῖς τραύμασιν ἐπάγει , ἐν Ἰουδαίοις ἐξεταζόμενος τοῖς ἀπηρνημένοις αὐτοῦ οὐ μόνον τὴν θεότητα , ἀλλὰ καὶ τὴν ἀνθρωπότητα . Ἐννόησον γὰρ ὅσον ἀπεῖχον τοῦ φαντασθῆναι υἱὸν θεοῦ , ὅτι οὐδὲ ἄνθρωπον καθεστηκότα τὸν κύριον ὑπελάμβανον . Ἔλεγον γὰρ δαίμονιον ἔχει καὶ δαιμονιῶντα ὑπελάμβανον τὸν υἱὸν τοῦ θεοῦ . Ἐπεὶ τοίνυν ἑώρα Ἰουδαίους ἀντιλέγοντας καὶ τοὺς ἑαυτοῦ μαθητὰς ὡς ἀνθρώπους πολυπραγμονοῦντας τὰ μέλλοντα . Φίλον γὰρ ἀεὶ τοῖς ἀνθρώποις τοῖς μέλλουσιν ἐπιβαλεῖν καὶ τὰ μέλλοντα προειδέναι . Ἀμέλει γοῦν καὶ ἐν τῇ κοινῇ ἀναστροφῇ , ἐάν τις ἃ μανθάνουσι πάντες μετὰ μίαν ἡμέραν , προλαβὼν μάθῃ πρὸ μιᾶς ἡμέρας , χαίρει ὡς μέγα τι εὑρηκὼς καὶ ὥσπερ ὁ πάντων τὴν γνῶσιν λαβών . Φίλον οὖν τοῖς ἀνθρώποις τὰ μέλλοντα διερευνᾶν . Εἶδε τοίνυν τοῦτον τὸν πόθον ἐν τοῖς ἀποστόλοις ἀκμάζοντα ὁ σωτὴρ καὶ ζέοντα τὸν ἔρωτα περὶ τὴν γνῶσιν τῶν μελλόντων καὶ ἃ ἔχει ἀρνεῖται , ἵνα κολάσῃ τὴν ἄκαιρον ἐπιθυμίαν . Πότε ἀποκαθιστᾷς τὴν βασιλείαν τοῦ Ἰσραήλ ; Εἶτα ἐπιστομίζων τὴν ἀνθρωπίνην προπέτειαν τὴν βουλομένην ἐπιβαλεῖν τοῖς μέλλουσι , καὶ τὰ τοῦ θεοῦ περιεργάζεσθαι λέγει · Οὐκ ἔστιν ὑμῶν γνῶναι χρόνους ἢ καιρούς . Ὑπερβαίνει τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν τὸ μέτρον τῆς γνώσεως . Μὴ πολυπραγμόνει τὰ μέλλοντα πρὸ τῶν πραγμάτων , ἀλλ’ ἐκδέχου μόνον καὶ πίστευε τοῖς μέλλουσι · Παρασκεύασον σεαυτὸν πρὸς τὴν τοῦ μέλλοντος δικαστοῦ παρουσίαν . Ἐκεῖ φρόντισον , οὐχ ἵνα μάθῃς πότε ἡ ἡμέρα , ἀλλ’ ἵνα μάθῃς ποταπή σοι ἀπαντήσῃ ἡμέρα . Διὰ τοῦτο ὁ προφήτης τοὺς πολυπραγμονοῦντας περὶ ταύτης τῆς ἡμέρας καὶ λέγοντας · Πότε ἔρχεται ἡ κρίσις , πότε ἡ ἀνάστασις ; μεμφόμενος καὶ ἐπιστομίζων ἔλεγεν · Οὐαί , οἱ ζητοῦντες τὴν ἡμέραν κυρίου . Ἵνα τί αὕτη ὑμῖν ἡ ἡμέρα τοῦ κυρίου ; Ἀντὶ τοῦ · Διὰ τί σπουδάζετε ἰδεῖν τὴν ἡμέραν κυρίου ; Ἡ ἡμέρα κυρίου πικρὰ καὶ σκληρὰ τέτακται , δυνατὴ ἡμέρα ὀργῆς , ἡ ἡμέρα ἐκείνη , θλίψεως καὶ ἀνάγκης . Τὸν φόβον παρέστησεν , ἵνα κολάσῃ τὴν προπέτειαν . Ἐπεὶ οὖν ἐπόθουν εἰδέναι τὰ μέλλοντα τὴν ἀνθρωπίνην τάξιν ὑπερβαίνοντα , ὁ σωτὴρ ἔλεγεν · Οὐκ ἔστιν ἡμῶν γνῶναι χρόνους ἢ καιρούς . Ἀλλ’ ἵνα μὴ νομισθῇ κατὰ φθόνον κωλύειν τὴν γνῶσιν , συμπεριλαμβάνει ἑαυτὸν τοῖς ἀγνοοῦσιν , ἵνα παραμυθήσεται τῶν ἀνθρώπων τὴν ἄγνοιαν . Οὐκ οἴδασί φησιν οὔτε οἱ ἄγγελοι . Τί φαντάζεσθε ὑπὲρ ἀγγέλους ; Οὐδὲ ὁ υἱὸς οἶδε . Διὰ τί ὑπὲρ ἐμὲ φαντάζῃ ; Ὅταν ἀκούσῃς υἱόν , μέρισον τῇ διανοίᾳ τὸ πρᾶγμα . Υἱὸς γὰρ λέγεται κατὰ κοινοῦ καὶ ἡ θεότης καὶ ἡ ἀνθρωπότης . Καὶ ἵνα μάθῃς ὅτι υἱὸν καλεῖ ἡ γραφὴ καὶ τὴν σάρκα τοῦ σωτῆρος καὶ τὴν οἰκονομίαν , λέγει ἀλλαχοῦ · Καὶ τὸ αἷμα Ἰησοῦ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ καθαρίσει ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας . Τὸ αἷμα οὐ θεότης , ἀλλὰ ἀνθρωπότης . Οὕτω καὶ τὴν ἀνθρωπότητα υἱὸν ὀνομάζει . Καὶ ὅταν εἴπωμεν · Ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ ἔπαθεν , ὁμολογοῦμεν τί τὸ παθητόν , τι τὸ ἀπαθές . ὅταν εἴπωμεν ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ ὁ μονογενὴς ἐσταυρώθη , μερίζομεν τὸ ἀπαθὲς καὶ χωρίζομεν τὸ παθητόν . Καὶ γὰρ ἐφ’ ἡμῶν τῶν ἀνθρώπων πολιτεύεται ῥήματα , ἃ κατὰ πάσης μὲν τῆς ἀνθρωπίνης ὑποστάσεως εὑρίσκεται , μερίζεται δὲ τῇ ἐπινοίᾳ τοῦ λογισμοῦ . Ἐὰν εἴπωμεν ὅτι ὁ δεῖνα τέθνηκε , νοοῦμεν τί τὸ τεθνηκός , σῶμα , καὶ τί τὸ ἀθάνατον , ἡ ψυχή . Καὶ οὐκ ἐπειδὴ κατὰ παντὸς τοῦ ὀνόματος ἡ τοῦ θανάτου προσηγορία φέρεται , τὸ πᾶν τοῦ ἀνθρώπου λέγομεν ἀπολέσθαι . Οὐ γὰρ πάντως ἀνάγκη λέγειν Τὸ σῶμα τοῦδε ἀπέθανε . Καὶ τὸ μὲν ὄνομα κοινὴν δέχεται τοῦ θανάτου τὴν προσηγορίαν · ὁ δὲ λογισμὸς τέμνει τὴν προσηγορίαν , τί τὸ ἀποθανόν , τί δὲ τὸ μὴ τεθνηκός . Ἐπεὶ οὖν καὶ ὁ σωτὴρ κοινὴν ἀποφαίνεται φωνὴν τοῦ θανάτου κατὰ τῶν ἁγίων λέγων · Παραστήσουσιν ὑμᾶς εἰς συνέδρια καὶ ἐπὶ ἡγεμόνας καὶ βασιλεῖς ἀχθήσεσθε ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ ἀποκτενοῦσιν ὑμᾶς . Καὶ ἀπεφήνατο κοινῇ , διέτεμε δὲ αὐτὸς τῇ ἰδίᾳ διδασκαλίᾳ . Μὴ φοβηθῆτε γάρ φησιν ἀπὸ τῶν ἀποκτενόντων τὸ σῶμα , τὴν δὲ ψυχὴν μὴ δυναμένων ἀποκτεῖναι . Τοῦτο καὶ ἐν ἑτέρῳ ποιεῖ ὁ σωτήρ . Ὥσπερ γὰρ ἐνταῦθα τὴν γνῶσιν ἔχων τῶν ἁπάντων λέγει · Οὐδεὶς οἶδε τὴν ἡμέραν , οὐδὲ ὁ υἱός . ἀντὶ τοῦ οὐδὲ ἐγὼ τὸ φαινόμενον σχῆμα . οὐ γὰρ ὁ υἱὸς ἀγνοεῖ , ἐν ᾧ πάντες οἱ θησαυροὶ τῆς σοφίας καὶ τῆς γνώσεως ἀπόκρυφοι . Οὐκ ἀγνοεῖ ὁ γινώσκων τὸν πατέρα καθὼς γινώσκεται ὑπὸ τοῦ πατρός . Ἔχεις τοίνυν τὴν λύσιν , ὅτι τὸ ὄνομα τοῦ υἱοῦ λαμβάνεται καὶ εἰς τὸ τῆς θεότητος ἀξίωμα , καὶ εἰς τὸ τῆς οἰκονομίας σχῆμα . Ἀγνοεῖ τοίνυν κατὰ τὸ σχῆμα τῆς ἀνθρωπότητος , ὁ γινώσκων τὰ πάντα κατὰ τὴν δύναμιν τῆς θεότητος .
Lemmas: εἰμί τοίνυν , φημί ὁ αἱρετικός – ἀνακύπτω γάρ ἐν ὁ σῖτος ζιζάνιον – , εἰμί τοίνυν πηγή ὁ σοφία εἰμί καί ὁ γνῶσις , πῶς περί ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος , τουτέστι , ὁ συντέλεια , ἐν ὅς ἀνάστασις ὁ νεκρός καί ὁ ἐπιδημία ὁ σωτήρ , λέγω ὅτι οὐδείς οἶδα , οὔτε ὁ ἄγγελος , οὔτε ὁ γιός , εἰμί μή ὁ πατήρ . Πῶς τοίνυν πηγή σοφία εἰμί ἀγνοέω ὁ μέλλω ; ἐγώ δέ σύ βούλομαι μή κακότεχνος στρέφω ὁ λόγος , μηδέ περιστροφή λόγος εἰλέω , ἀλλά ὁ εὐθύτης ὁ δόγμα φέρω . Ζεύς τίς λέγω ; εἰμί πηγή ὁ σοφία καί θησαυρός εἰμί , πῶς ἀγνοέω ; οἶδα ὅτι βαθύς ὁ ῥῆμα , πλήν εἰς ὁ σύντομος ἥκω . Δεύς καταστοχάζομαι οὐ ὁ δύναμις ὁ λόγος , ἀλλά ὁ δύναμις ὁ ἀκούω . φημί γάρ ὁ ἀπόστολος περί ὁ Χριστός · ὁδηγέω εἰς ἐπίγνωσις μυστήριον θεός πατήρ καί Χριστός , ἐν ὅς πᾶς ὁ θησαυρός ὁ σοφία καί ὁ γνῶσις ἀπόκρυφος . εἰμί πᾶς ἐν αὐτός , οὐδείς αὐτός λανθάνω . τις οὖν φημί πρός ὁ ἀπόφασις ὁ σωτήρ , ὅτι οὐδείς οἶδα , οὔτε ὁ γιός , εἰμί μή ὁ πατήρ . ἐρωτάω ὁ αἱρετικός · Τῖς μέγας , ἢ ἡμέρα ἢ ὁ πατήρ ; ὁ γιγνώσκω ὁ πατέρας , οὐ γιγνώσκω ὁ ἡμέρα ; οὐδείς οἶδα ὁ πατέρας , εἰμί μή ὁ γιός . ὁ πατέρας οὖν εὑρίσκω · ὁ πηγή ὁ γνῶσις οἶδα καί ὁ ἡμέρα οὐ οἶδα ; ἀλλά ἐνδέχομαι , φημί , οἶδα μέν ὁ πατέρας , ἀγνοέω δέ ὁ ἐν ὁ πατήρ . εἰμί εἰμί τίς ἐν πατήρ λανθάνω ὁ υἱός , εἰμί τίς ἐν ὁ υἱός λανθάνω ὁ πατέρας . πόθεν οὗτος ; αὐτός ὅρος δίδωμι ὁ πᾶς δεσπότης · καθώς γιγνώσκω ἐγώ ὁ πατήρ , ἐγώ γιγνώσκω ὁ πατέρας . περι δέ ὁ ἄνθρωπος ὅταν διαλέγω , λέγω · γιγνώσκω ὁ ἐμός καί γιγνώσκω ὑπό ὁ ἐμός . οὐ γάρ ἀνισότης γνῶσις . ὅπου ἄνισος φύσις , ἄνισος καί ὁ γνῶσις . γινώσκω ἄνθρωπος δύναμαι θεός , οὐ μήν ὁ ἐν ὁ θεός · γιγνώσκω πᾶς πατέρας , ἀλλά οὐ ὡς ὁ γιός . ἵνα γιγνώσκω σύ ὁ μόνος ἀληθινός θεός . Παντές γιγνώσκω , ἀλλά οὐ ὡς ἐκεῖνος · ἄλλως γάρ ὁ καρπός γνωρίζω ὁ ῥίζα , ἄλλως ὁ ῥίζα ὁ καρπός ἑρμηνεύω · ἄλλως ὁ ὁ καρπός τρυγάω μεταλαμβάνω . ἐνταῦθα δέ τρανός καί ἀσύγχυτος δίδωμι ὁ γνῶσις ὁ ἰσότης · καθώς γιγνώσκω ἐγώ ὁ πατήρ , γιγνώσκω ὁ πατέρας . εἰμί εἰμί τίς ἐν ὁ υἱός λανθάνω ὁ πατέρας , εἰμί ἐν ὁ πατήρ λανθάνω ὁ υἱός . εἶτα οὐδέ ἐκεῖνος ὁ φωνή αἰδέομαι , αἱρετικός , διά ὅς ἀποστερέω ὁ υἱός ὁ γνῶσις ; ἕτερος λόγος ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος ὅς ἀρνέομαι μέγας ὁ υἱός κατά ὁ σός γνῶσις ἐργάζομαι . Λέγος γάρ περί ὁ ἅγιος πνεῦμα ὁ Παῦλος · Τέ πνεῦμα ὁ ἅγιος ὁ πᾶς ἐρευνάω καί ὁ βάθος ὁ θεός . Τέ πνεῦμα ὁ ἅγιος οἶδα ὁ βάω , ὅδε γιός ἀγνοέω ὁ ἡμέρα ; εἰμί τοίνυν φημί οἶδα , διά τίς λέγω · Οὐκ οἶδα . ἀπό μέν ὁ ὁ λογισμός ἀκολουθία καί ὁ ὁ γραφεύς μαρτυρία ἀποδείκνυμι , ὅτι πηγή ὁ γνῶσις καί ὁ σοφία εἰμί . Τίνος δέ ἕνεκα ὅς ἔχω ἀρνέομαι καί ὁ γνῶσις ὅς αὐτός πηγάζω , οὗτος λέγω αὐτός μή ἔχω ; λέγω γάρ ὅτι οὐδείς οἶδα ὁ ἡμέρα . δέω δέ , ἀδελφός , ὁ σκοπός ὁ σωτήρ ἐρευνάω καί ἐρωτάω τίς λέγω καί περί τίς καί πρός τίς καί πότε . οὐ γάρ εἰμί ἁπλῶς βασανίζω ῥῆμα καί ἐξετάζω λεξίδιον , ἀλλά οὗτος ὁ ἔννοια καταστοχάζομαι ὁ δύναμις . οὐ πᾶς γάρ ὅσος ὁ σωτήρ διαλέγω , πρέπω ὁ οἰκεῖος ἄξιος διαλέγω , ἀλλά ὁ ἁρμόζω ὁ ἡμέτερος ἀσθένεια . ἄλλως διαλέγω πιστός , ἄλλως διαλέγω ἄπιστος . Οἶδα οὗτος ὁ ἔννοια προλέγω ἐν σύ , ἀλλά οὐδείς κωλύω ὁδεύω διά ὁ αὐτηες͂ς ἔννοια καί δείκνυμι ἀληθεύω ὁ ἀπόδειξις ὁ πρᾶγμα . πρός Ἰουδαῖος εἰμί ὁ λόγος , Ἰουδαῖος ὁ τοσοῦτος ἀπέχω ὁ ὕψος ὁ θεότης , ὅσον ἀποσχοινίζω γῆ οὐρανός , κατά ὅσον ἀπέχω ὁ οὐρανός ἀπό ὁ γῆ , ἀπέχω ὁ ὁδός ἐγώ ἀπό ὁ ὀδούς σύ καί ὁ βουλή ἐγώ ὁ βουλή σύ . διαλέγω τοίνυν ἄπιστος . καί ἐπεί νομίζω αὐτός ἀντίθεος τις , ἀντιπολιτεύομαι ὁ θεῖος γνῶσις , καί ἐναντίος ὁ νόμος Μωϋσῆς , πανταχοῦ ὁ ἴδιος ἀξίωμα κρύπτω , ἐπί ὁ ὁ πατήρ ἄξιος ἀναφέρω ὁ πᾶς , ἵνα δείκνυμι Ἰουδαῖος οὐ αὐτός ἀντιλέγω , ἀλλά ὁ πατήρ μάχομαι . ἀλλά πρός μέν Ἰουδαῖος πολλάκις ἁρμόζω ὁ οἰκεῖος αὐτός προαίρεσις ὁ λέξις προσφέρω , οὐ ὅτι ὁ ἡμέτερος ἦθος συμμεταβάλλω ὁ θεῖος λόγος , ἀλλά ὅτι ὡς ἰατρός ἁρμόζω φάρμακον ὁ τραῦμα ἐπάγω , ἐν Ἰουδαῖος ἐξετάζω ὁ ἀπαρνέομαι αὐτός οὐ μόνος ὁ θεότης , ἀλλά καί ὁ ἀνθρωπότης . ἐννοέω γάρ ὅσον ἀπέχω ὁ φαντάζω υἱός θεός , ὅτι οὐδέ ἄνθρωπος καθίστημι ὁ κύριος ὑπολαμβάνω . Ἔλεγος γάρ δαιμόνιον ἔχω καί δαιμονιάω ὑπολαμβάνω ὁ υἱός ὁ θεός . ἐπεί τοίνυν ὁράω Ἰουδαῖος ἀντιλέγω καί ὁ ἑαυτοῦ μαθητής ὡς ἄνθρωπος πολυπραγμονέω ὁ μέλλω . Φίλον γάρ ἀεί ὁ ἄνθρωπος ὁ μέλλω ἐπιβάλλω καί ὁ μέλλω πρόοιδα . ἀμέλει γοῦν καί ἐν ὁ κοινός ἀναστροφή , ἐάν τις ὅς μανθάνω πᾶς μετά εἷς ἡμέρα , προλαμβάνω μανθάνω πρό εἷς ἡμέρα , χαίρω ὡς μέγας τίς εὑρίσκω καί ὥσπερ ὁ πᾶς ὁ γνῶσις λαμβάνω . Φίλον οὖν ὁ ἄνθρωπος ὁ μέλλω διερευνάω . εἶδον τοίνυν οὗτος ὁ πόθος ἐν ὁ ἀπόστολος ἀκμάζω ὁ σωτήρ καί ζέω ὁ ἔρως περί ὁ γνῶσις ὁ μέλλω καί ὅς ἔχω ἀρνέομαι , ἵνα κολάζω ὁ ἄκαιρος ἐπιθυμία . πότος ἀποκαθίστημι ὁ βασίλειος ὁ Ἰσραήλ ; εἶτα ἐπιστομίζω ὁ ἀνθρώπινος προπέτεια ὁ βούλομαι ἐπιβάλλω ὁ μέλλω , καί ὁ ὁ θεός περιεργάζομαι λέγω · οὐ εἰμί σύ γιγνώσκω χρόνος ἢ καιρός . ὑπερβαίνω ὁ ἀνθρώπινος φύσις ὁ μέτρον ὁ γνῶσις . μή πολυπραγμονέω ὁ μέλλω πρό ὁ πρᾶγμα , ἀλλά ἐκδέχομαι μόνος καί πιστεύω ὁ μέλλω · παρασκευάζω σεαυτοῦ πρός ὁ ὁ μέλλω δικαστής παρουσία . ἐκεῖ φροντίζω , οὐ ἵνα μανθάνω πότε ὁ ἡμέρα , ἀλλά ἵνα μανθάνω ποδαπός σύ ἀπαντάω ἡμέρα . Ζεύς οὗτος ὁ προφήτης ὁ πολυπραγμονέω περί οὗτος ὁ ἡμέρα καί λέγω · Πότος ἔρχομαι ὁ κρίσις , πότε ὁ ἀνάστασις ; μέμφομαι καί ἐπιστομίζω λέγω · οὐαί , ὁ ζητέω ὁ ἡμέρα κύριος . ἵνα τίς οὗτος σύ ὁ ἡμέρα ὁ κύριος ; ἀντί ὁ · Ζεύς τίς σπουδάζω ὁράω ὁ ἡμέρα κύριος ; ὁ ἡμέρα κύριος πικρός καί σκληρός τάσσω , δυνατός ἡμέρα ὀργή , ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος , θλῖψις καί ἀνάγκη . ὁ φόβος παρίστημι , ἵνα κολάζω ὁ προπέτεια . Ἐπεί οὖν ποθέω οἶδα ὁ μέλλω ὁ ἀνθρώπινος τάξις ὑπερβαίνω , ὁ σωτήρ λέγω · οὐ εἰμί ἐγώ γιγνώσκω χρόνος ἢ καιρός . ἀλλά ἵνα μή νομίζω κατά φθόνος κωλύω ὁ γνῶσις , συμπεριλαμβάνω ἑαυτοῦ ὁ ἀγνοέω , ἵνα παραμυθέομαι ὁ ἄνθρωπος ὁ ἄγνοια . οὐ οἶδα φημί οὔτε ὁ ἄγγελος . τις φαντάζω ὑπέρ ἄγγελος ; οὐδέ ὁ γιός οἶδα . Ζεύς τίς ὑπέρ ἐγώ φαντάζω ; ὅταν ἀκούω υἱός , μερίζω ὁ διάνοια ὁ πρᾶγμα . υἱός γάρ λέγω κατά κοινός καί ὁ θεότης καί ὁ ἀνθρωπότης . καί ἵνα μανθάνω ὅτι υἱός καλέω ὁ γραφή καί ὁ σάρκα ὁ σωτήρ καί ὁ οἰκονομία , λέγω ἀλλαχοῦ · καί ὁ αἷμα Ἰησοῦς ὁ υἱός αὐτός καθαρίζω ἐγώ ἀπό πᾶς ἁμαρτία . Τέ αἷμα οὐ θεότης , ἀλλά ἀνθρωπότης . οὕτως καί ὁ ἀνθρωπότης υἱός ὀνομάζω . καί ὅταν λέγω · ὁ γιός ὁ θεός πάσχω , ὁμολογέω τίς ὁ παθητός , τίς ὁ ἀπαθής . ὅταν λέγω ὅτι ὁ γιός ὁ θεός ὁ μονογενής σταυρόω , μερίζω ὁ ἀπαθής καί χωρίζω ὁ παθητός . καί γάρ ἐπί ἐγώ Τεῖς ἄνθρωπος πολιτεύω ῥῆμα , ὅς κατά πᾶς μέν ὁ ἀνθρώπινος ὑπόστασις εὑρίσκω , μερίζω δέ ὁ ἐπίνοια ὁ λογισμός . ἐάν λέγω ὅτι ὁ δεῖνα θνῄσκω , νοέω τίς ὁ θνῄσκω , σῶμα , καί τίς ὁ ἀθάνατος , ὁ Ψυχή . καί οὐ ἐπεί κατά πᾶς ὁ ὄνομα ὁ ὁ θάνατος προσηγορία φέρω , ὁ πᾶς ὁ ἄνθρωπος λέγω ἀπόλλυμι . οὐ γάρ πάντως ἀνάγκη λέγω Τέ σῶμα ὅδε ἀποθνῄσκω . καί ὁ μέν ὄνομα κοινός δέχομαι ὁ θάνατος ὁ προσηγορία · ὁ δέ λογισμός τέμνω ὁ προσηγορία , τίς ὁ ἀποθνῄσκω , τίς δέ ὁ μή θνῄσκω . ἐπεί οὖν καί ὁ σωτήρ κοινός ἀποφαίνω φωνή ὁ θάνατος κατά ὁ ἅγιος λέγω · παρίστημι σύ εἰς συνέδριον καί ἐπί ηγεμόνας καί βασιλεύς ἄγω ἕνεκα ἐγώ καί ἀποκτείνω σύ . καί ἀποφαίνω κοινός , διατέμνω δέ αὐτός ὁ ἴδιος διδασκαλία . μή φοβέω γάρ φημί ἀπό ὁ ἀποκτένω ὁ σῶμα , ὁ δέ ψυχή μή δύναμαι ἀποκτείνω . Τοῦτης καί ἐν ἕτερος ποιέω ὁ σωτήρ . ὥσπερ γάρ ἐνταῦθα ὁ γνῶσις ἔχω ὁ ἅπας λέγω · οὐδείς οἶδα ὁ ἡμέρα , οὐδέ ὁ γιός . ἀντί ὁ οὐδέ ἐγώ ὁ φαίνω σχῆμα . οὐ γάρ ὁ γιός ἀγνοέω , ἐν ὅς πᾶς ὁ θησαυρός ὁ σοφία καί ὁ γνῶσις ἀπόκρυφος . οὐ ἀγνοέω ὁ γιγνώσκω ὁ πατέρας καθώς γιγνώσκω ὑπό ὁ πατέρας . ἔχω τοίνυν ὁ λύσις , ὅτι ὁ ὄνομα ὁ υἱός λαμβάνω καί εἰς ὁ ὁ θεότης ἀξίωμα , καί εἰς ὁ ὁ οἰκονομία σχῆμα . ἀγνοέω τοίνυν κατά ὁ σχῆμα ὁ ἀνθρωπότης , ὁ γιγνώσκω ὁ πᾶς κατά ὁ δύναμις ὁ θεότης .