severian-of-gabala.in-illud-in-qua-potestate-haec-facis 7
Ἄκουε Ὅταν ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ , ἐκείνου προειρηκότος , ὅτι τὴν δόξαν μου ἑτέρῳ οὐ δώσω . Ἐρεύνησον τὸ ῥῆμα καὶ εὑρήσεις τὸ νόημα . Τὴν δόξαν μου , οὐκ εἷπε , τῷ υἱῷ μου οὐ δώσω , ἀλλ’ ἑτέρῳ οὐ δώσω . Τὸ δὲ ἕτερόν ἐστι τὸ τῆς οἰκειότητος ἀλλότριον καὶ τῆς φύσεως ἀπεσχοινισμένον . Ὁ δὲ υἱὸς οὐκ ἐστιν ἕτερος . Ἐγὼ γὰρ καὶ ὁ πατὴρ ἓν ἐσμεν . Ἀποδέδεικται τοίνυν σαφῶς τὸ ἵνα γινώσκωσί σε τὸν μόνον ἀληθινὸν θεόν , οὐκ ἀναιρεῖν τὸ εἶναι τὸν υἱὸν θεὸν ἀληθινόν . Μὴ συνεκβάλῃς τὸν λόγον εἰς διαβολήν , ὡς τοῦ νοήματος μετεώρου καταλειφθέντος · ὅπερ πεπόνθασί τινες τῶν ἀδελφῶν περὶ τοῦ ποτηρίου . Ὡς γὰρ λύσιν μὴ λαβόντος τοῦ νοήματος , οὕτως ἐπήγαγον τὰ ἐγκλήματα . Ἐκκρεμῆ γάρ , φησὶ , καὶ μετέωρον κατέλιπε τὴν ἐξέτασιν . Τί δὲ ἦν , ἀδελφοί , πλέον εἰπεῖν ; τί πρὸς ἀπόδειξιν ἔδει τοῖς προειρημένοις ; Πρῶτον μὲν γὰρ εἰ δυνατὸν , παρελθάτω ἀπ’ ἐμοῦ τὸ ποτήριον καὶ πρὸς τὸ ὑπὸ τῆς λέξεως ὑποβαλλόμενον – δοκεῖ γάρ πως ἡ λέξις ὑφ’ ἑτέραν ἐξουσίαν τάττειν τὸν ἱκετεύοντα – παρεθέμεθα τὴν φωνὴν ἐκείνην τὴν τοῦ κυρίου πάσης ὡς ἀληθῶς θεϊκῆς αὐθεντίας γέμουσαν καὶ τὴν τοῦ λέγοντος ἀξίαν παριστῶσαν . Ἐξουσίαν ἔχω θεῖναι τὴν ψυχήν μου , καὶ ἐξουσίαν ἔχω λαβεῖν αὐτήν · καὶ ὅτι τὸ μὲν ἔχω τῆς θεότητος ἴδιον , τὸ δὲ εἰ δυνατόν , παρελθάτω ἀπ’ ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο ἐκ προσώπου τῆς σαρκὸς ἐλέγετο καὶ οὐκ ἐκ προσώπου τῆς θεότητος · Καὶ ἐπὶ τούτων αὐτὴν πάλιν τὴν δεσποτικὴν ἐστήσαμεν μαρτυρίαν ἐπισφραγίζουσαν . Διὸ ἔλεγε · Τὸ πνεῦμα πρόθυμον , ἡ δὲ σὰρξ ἀσθενής · καὶ ἐπεσημηνάμεθα ὅτι δὴ τῶν ἀτοπωτάτων ἐστίν , αὐτοῦ τοῦ κυρίου τῆς σαρκὸς ἐπιγράφοντος , ἡμᾶς τῇ αὐθεντίᾳ τῆς θεότητος ἐπιρρίπτειν τοῦ ῥήματος τὴν εὐτέλειαν . Ἀλλ’ ὥστε καὶ τὸν σκοπὸν τοῦ κυρίου παραστήσωμεν , τίνος ἕνεκεν ἔλεγε παρελθάτω ἀπ’ ἐμοῦ τὸ ποτήριον , ὡς οὐ φεύγων τοῦ σταυροῦ τὴν οἰκονομίαν παρῃτεῖτο τὸν θάνατον ἀλλὰ διὰ τοὺς ἀπείρους τῇ οἰκονομίᾳ μέλλειν ἐπὶ τῷ σταυρῷ σκανδαλίζεσθαι , ταύτῃ κέχρηται τῇ φωνῇ . Καὶ πάλιν ἠκολούθησε ταύτῃ τῇ ἐννοίᾳ ἡ μαρτυρία . Προσεύχεσθε , ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν . Ἕτεροι δὲ ἐσυκοφάντησαν , ὡς ἡμῶν εἰρηκότων · Εἰ ἐνδέχεται ἑτέρῳ τρόπῳ θανάτου τὴν οἰκονομίαν ἐκπληρῶσαι . Τοῦτο δὲ οὔτε εἴρηται , οὔτε λεχθήσεται . Οὐκ εἶπον ἑτέρῳ θανάτῳ · ἀλλ’ εἶπον ἑτέρῳ τρόπῳ τὴν οἰκονομίαν πληρωθῆναι , τουτέστιν , ἐκτὸς θανάτου . Τὸ γὰρ ποτήριον ἡρμήνευσα · τὸ δὲ ἑτέρως , ὡς τὸ ἐκτὸς θανάτου . Καὶ τοῦτο ἐγένετο , οὐχ ὡς ἀληθῶς παραιτουμένου τοῦ κυρίου τὸν θάνατον ὑπὲρ τοῦ κόσμου , ἀλλὰ τὴν τῆς σαρκὸς ἀσθένειαν πιστουμένου , ὅτι σὰρξ ἦν ἀληθῶς τὸ δειλιοῦν , τὸ ταραττόμενον . Τὸ γὰρ πνεῦμα πρόθυμον , ἡ δὲ σὰρξ ἀσθενής . Τῇ σαρκὶ τὰ ῥήματα τῆς ἀσθενείας ἐπέγραψεν , οὐ τῆς θεότητος τὴν αὐθεντίαν ἔτρωσε . Τί διαβάλλεις ἃ μὴ λέγω ; Τί συκοφαντεῖς ἃ μὴ κηρύττω ; Ἕτερον τρόπον εἶπον οὐ θανάτου , ἀλλ’ οἰκονομίας . Οὐ γὰρ εἴρηται · Εἰ δυνατόν , ἀμειφθήτω τὸ ποτήριον τοῦτο . Τῆς σαρκὸς ἡ ἀσθένεια · τῆς ἐνανθρωπήσεως τὸ πάθος . Φθέγγεται τὰ τῆς ἀσθενείας ῥήματα , ἵνα δείξῃ ὅτι ταύτην ἐνδέδυται τὴν φύσιν τὴν δειλιῶσαν τὸν θάνατον . Ἵνα δὲ μὴ πάλιν τῇ λέξει δουλεύσῃς ἐκ περιουσίας κἀκεῖνο παρήγαγον , ὅτι ποῖος λόγος , τοὺς μὲν ἀποστόλους γενναίως τὸν θάνατον καταπατεῖν , τὸν δὲ τῶν ἀποστόλων κύριον δεδιέναι καὶ τρέμειν τὴν τοῦ θανάτου πεῖραν ; Ἑρῶ δὲ καὶ ταῦτα νῦν , ἀδελφοί . Παῦλος οὐ μόνον δεθῆναι , ἀλλὰ καὶ ἀποθανεῖν ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ νεανιεύεται καὶ ὁ Παύλου κύριος παραιτεῖται τὸν θάνατον ; Καὶ Παύλου μὲν οὐ συνθρύπτεται ἡ καρδία , ἡ δὲ τοῦ Χριστοῦ ψυχὴ ταράττεται ; Νῦν γάρ φησιν ἡ ψυχή μου τετάρακται . Ταῦτα πάντα ὑπὸ μάρτυσιν ὑμῖν ἐφθεγξάμην . Ἀλλ’ οὐ πείθει σε ταῦτα ; Ἀλλὰ τὸ εἰ δυνατὸν ἔτι σκανδαλίζει σε ; Ναί , φησί . Συνέλθωμεν , ἀδελφοί , τῷ φιλονείκῳ · φιλονεικήσωμεν τῇ δυνάμει τῆς ἀληθείας ἐγεῖραι τοὺς πεσόντας τῇ ἀσθενείᾳ τῆς ἀπιστίας . Εἰ εἶχεν ἐξουσίαν ὁ Χριστός , οὐκ ἂν εἶπε τὸ εἰ δυνατόν , παρελθάτω . Οὐκοῦν καὶ τῶν θεὸν αἰτίασαι , διὰ τοῦ νόμου κεχρημένον τινὶ λέξει , πολὺ τῆς αὐτοῦ ἐξουσίας κεχωρισμένῃ . Λέγει γὰρ πρὸς τὸν Μωϋσέα , ὅτε ελάλει ἐκ τοῦ ὄρους Σινᾶ , διὰ τῆς μεγάλης ἐκείνης καὶ φοβερᾶς ἐπιφανείας · ὅτε πᾶς ὁ λαὸς ἔτρεμεν , ἀκούων φωνὴν θεοῦ ζῶντος · Ὁ πάντων ἔχων τὴν ἐξουσίαν καὶ πάντα διέπων τοῖς πᾶσι , λέγει τῷ Μωϋσεῖ , ὁ θεὸς ὁ τὰ πάντα διδούς · Τίς δώσει οὕτως εἶναι τὴν καρδίαν αὐτῶν ἐν αὐτοῖς , ὥστε φοβεῖσθαί με καὶ φυλάξασθαι πάσας τῆς ἡμέρας , ἵνα εὖ ᾖ αὐτοῖς καὶ τοῖς τέκνοις αὐτῶν ; Λέγει ὁ θεός · Τίς δώσει τῷ λαῷ τούτῳ καρδίαν ; Καὶ τίς , ὢ δέσποτα , ὑπὲρ σὲ στερεός , ἵνα δῷ ; Οὐ σὺ εἶ ὁ διδοὺς πάντα καὶ μάλιστα τὰ εἰς εὐσέβειαν συντείνοντα ; Εἰ μὴ σὺ ἦσθα ὁ διδοὺς καρδίαν ἀγαθὴν τοῖς ἀγαπῶσί σε · εἰ μὴ σὺ εἶ ὁ διδούς , πῶς σοι Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί , ὁ θεός ; Καρδίαν καθαρὰν παρὰ σοῦ αἰτοῦσιν οἱ προφῆται καὶ τὰ ἄλλα δῶρα τὰ ἀγαθὰ καὶ τῆς καρδίας καθαρότητα · καὶ λέγεις ἀνθρωπίνῃ κεχρημένος φωνῇ · Τίς δώσει τῷ λαῷ τούτῳ καρδίαν ; . Καὶ τίς ὁ πλεῖόν σου διδούς ; Πλὴν εἰ καὶ σὺ ὡς ἀγαθὸς οὕτως ἐφθέγξω , ἀλλ’ ὁ μακάριος Μωϋσῆς οὐκ ἠκολούθησέ σου τῇ λέξει , ἀλλ’ ἐκήρυξέ σου τὴν ἀξίαν , ἔδειξε τὴν αὐθεντίαν , ἐγνώρισέ σου τὴν δυναστείαν . Λέγει τῷ λαῷ Ἔδωκεν ὑμῖν κύριος ὁ θεὸς καρδίαν εἰδέναι , καὶ ὀφθαλμοὺς βλέπειν , καὶ ὦτα ἀκούειν , ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης .
Lemmas: ἀκούω ὅταν ἔρχομαι ὁ γιός ὁ ἄνθρωπος ἐν ὁ δόξα ὁ πατήρ αὐτός , ἐκεῖνος προλέγω , ὅτι ὁ δόξα ἐγώ ἕτερος οὐ δίνω . ἐρευνάω ὁ ῥῆμα καί εὑρίσκω ὁ νόημα . Τά δόξα ἐγώ , οὐ λέγω , ὁ υἱός ἐγώ οὐ δίνω , ἀλλά ἕτερος οὐ δίνω . Τέ δέ ἕτερος εἰμί ὁ ὁ οἰκειότης ἀλλότριος καί ὁ φύσις ἀποσχοινίζω . ὁ δέ γιός οὐ εἰμί ἕτερος . ἐγώ γάρ καί ὁ πατήρ εἷς εἰμί . ἀποδείκνυμι τοίνυν σαφής ὁ ἵνα γιγνώσκω σύ ὁ μόνος ἀληθινός θεός , οὐ ἀναιρέω ὁ ἔρχομαι ὁ υἱός θεός ἀληθινός . Μή συνεκβάλλω ὁ λόγος εἰς διαβολή , ὡς ὁ νόημα μετέωρος καταλείπω · ὅς πάσχω τις ὁ ἀδελφός περί ὁ ποτήριον . ὡς γάρ λύσις μή λαμβάνω ὁ νόημα , οὕτως ἐπάγω ὁ ἔγκλημα . ἐκκρεμής γάρ , φημί , καί μετέωρος καταλείπω ὁ ἐξέτασις . Τι δέ εἰμί , ἀδελφός , πλείων λέγω ; τίς πρός ἀπόδειξις δέω ὁ προλέγω ; Πρῶτος μέν γάρ εἰμί δυνατός , παρέρχομαι ἀπό ἐγώ ὁ ποτήριον καί πρός ὁ ὑπό ὁ λέξις ὑποβάλλω – δοκέω γάρ πως ὁ λέξις ὑπό ἕτερος ἐξουσία τάσσω ὁ ἱκετεύω – παρατίθημι ὁ φωνή ἐκεῖνος ὁ ὁ κύριος πᾶς ὡς ἀληθῶς θεῖος αὐθεντία γέμω καί ὁ ὁ λέγω ἄξιος παρίστημι . Ἐξουσία ἔχω τίθημι ὁ ψυχή ἐγώ , καί ἐξουσία ἔχω λαμβάνω αὐτός · καί ὅτι ὁ μέν ἔχω ὁ θεότης ἴδιος , ὁ δέ εἰμί δυνατός , παρέρχομαι ἀπό ἐγώ ὁ ποτήριον οὗτος ἐκ πρόσωπον ὁ σάρξ λέγω καί οὐ ἐκ πρόσωπον ὁ θεότης · καί ἐπί οὗτος αὐτός πάλιν ὁ δεσποτικός ἵστημι μαρτυρία ἐπισφραγίζω . Διὸ λέγω · Τέ πνεῦμα πρόθυμος , ὁ δέ σάρξ ἀσθενής · καί ἐπισημαίνω ὅτι δή ὁ ἄτοπος εἰμί , αὐτός ὁ κύριος ὁ σάρξ ἐπιγράφω , ἐγώ ὁ αὐθεντία ὁ θεότης ἐπιρριπτέω ὁ ῥῆμα ὁ εὐτέλεια . ἀλλά ὥστε καί ὁ σκοπός ὁ κύριος παρίστημι , τίς ἕνεκα λέγω παρέρχομαι ἀπό ἐγώ ὁ ποτήριον , ὡς οὐ φεύγω ὁ σταυρός ὁ οἰκονομία παραιτέομαι ὁ θάνατος ἀλλά διά ὁ ἤπειρος ὁ οἰκονομία μέλλω ἐπί ὁ σταυρός σκανδαλίζω , οὗτος χράω ὁ φωνή . καί πάλιν ἀκολουθέω οὗτος ὁ ἔννοια ὁ μαρτυρία . προσεύχομαι , ἵνα μή εἰσέρχομαι εἰς πειρασμός . ἕτερος δέ συκοφαντώ , ὡς ἐγώ λέγω · εἰμί ἐνδέχομαι ἕτερος τρόπος θάνατος ὁ οἰκονομία ἐκπληρόω . Τοῦτης δέ οὔτε λέγω , οὔτε λέγω . οὐ λέγω ἕτερος θάνατος · ἀλλά λέγω ἕτερος τρόπος ὁ οἰκονομία πληρόω , τουτέστι , ἐκτός θάνατος . Τέ γάρ ποτήριον ἑρμηνεύω · ὁ δέ ἑτέρως , ὡς ὁ ἐκτός θάνατος . καί οὗτος γίνομαι , οὐ ὡς ἀληθῶς παραιτέομαι ὁ κύριος ὁ θάνατος ὑπέρ ὁ κόσμος , ἀλλά ὁ ὁ σάρξ ἀσθένεια πιστόω , ὅτι σάρξ εἰμί ἀληθῶς ὁ δειλιάω , ὁ ταράσσω . Τέ γάρ πνεῦμα πρόθυμος , ὁ δέ σάρξ ἀσθενής . Τά σάρξ ὁ ῥῆμα ὁ ἀσθένεια ἐπιγράφω , οὐ ὁ θεότης ὁ αὐθεντία τιτρώσκω . τις διαβάλλω ὅς μή λέγω ; τις συκοφαντέω ὅς μή κηρύσσω ; ἕτερος τρόπος λέγω οὐ θάνατος , ἀλλά οἰκονομία . οὐ γάρ λέγω · εἰμί δυνατός , ἀμείβω ὁ ποτήριον οὗτος . ὁ σάρξ ὁ ἀσθένεια · ὁ ἐνανθρώπησις ὁ πάθος . φθέγγομαι ὁ ὁ ἀσθένεια ῥῆμα , ἵνα δείκνυμι ὅτι οὗτος ἐνδύω ὁ φύσις ὁ δειλιάω ὁ θάνατος . ἵνα δέ μή πάλιν ὁ λέξις δουλεύω ἐκ περιουσία ἐͅκεῖνο παράγω , ὅτι ποῖος λόγος , ὁ μέν ἀπόστολος γενναῖος ὁ θάνατος καταπατέω , ὁ δέ ὁ ἀπόστολος κύριος δείδω καί τρέμω ὁ ὁ θάνατος πεῖρα ; λέγω δέ καί οὗτος νῦν , ἀδελφός . Παῦλος οὐ μόνος δέω , ἀλλά καί ἀποθνῄσκω ὑπέρ ὁ ὄνομα ὁ Χριστός νεανιεύομαι καί ὁ Παῦλος κύριος παραιτέομαι ὁ θάνατος ; καί Παῦλος μέν οὐ συνθρύπτω ὁ Καρδίη , ὁ δέ ὁ Χριστός ψυχή ταράσσω ; νῦν γάρ φημί ὁ Ψυχή ἐγώ ταράσσω . Ταΰς πᾶς ὑπό μάρτυς σύ φθέγγομαι . ἀλλά οὐ πείθω σύ οὗτος ; ἀλλά ὁ εἰμί δυνατός ἔτι σκανδαλίζω σύ ; Ναίς , φημί . συνέρχομαι , ἀδελφός , ὁ φιλόνικος · φιλονεικέω ὁ δύναμις ὁ ἀλήθεια ἐγείρω ὁ πίπτω ὁ ἀσθένεια ὁ ἀπιστία . εἰμί ἔχω ἐξουσία ὁ Χριστός , οὐ ἄν λέγω ὁ εἰμί δυνατός , παρέρχομαι . Οὐκοῦν καί ὁ θεός αἰτιάομαι , διά ὁ νόμος χράω τις λέξις , πολύς ὁ αὐτός ἐξουσία χωρίζω . λέγος γάρ πρός ὁ Μωϋσῆς , ὅτε λαλέω ἐκ ὁ ὄρος Σινᾶ , διά ὁ μέγας ἐκεῖνος καί φοβερός ἐπιφάνεια · ὅτε πᾶς ὁ λαός τρέμω , ἀκούω φωνή θεός ζάω · ὁ πᾶς ἔχω ὁ ἐξουσία καί πᾶς διέπω ὁ πᾶς , λέγω ὁ Μωϋσῆς , ὁ θεός ὁ ὁ πᾶς δίδωμι · Τῖς δίδωμι οὕτως ἔρχομαι ὁ καρδία αὐτός ἐν αὐτός , ὥστε φοβέω ἐγώ καί φυλάσσω πᾶς ὁ ἡμέρα , ἵνα εὖ εἰμί αὐτός καί ὁ τέκνον αὐτός ; Λέγος ὁ θεός · Τῖς δίδωμι ὁ λαός οὗτος καρδία ; καί τίς , ὦ δεσπότης , ὑπέρ σύ στερεός , ἵνα δίδωμι ; οὖον σύ εἰμί ὁ δίδωμι πᾶς καί μάλιστα ὁ εἰς εὐσέβεια συντείνω ; εἰμί μή σύ εἰμί ὁ δίδωμι καρδία ἀγαθός ὁ ἀγαπάω σύ · εἰμί μή σύ εἰμί ὁ δίδωμι , πῶς σύ Καρδία καθαρός κτίζω ἐν ἐγώ , ὁ θεός ; Καρδία καθαρός παρά σύ αἰτέω ὁ προφήτης καί ὁ ἄλλος δῶρον ὁ ἀγαθός καί ὁ καρδία καθαρότης · καί λέγω ἀνθρώπινος χράω φωνή · Τῖς δίδωμι ὁ λαός οὗτος καρδία ; . καί τίς ὁ πολύς σύ δίδωμι ; πλήν εἰμί καί σύ ὡς ἀγαθός οὕτως φθέγγομαι , ἀλλά ὁ μακάριος Μωϋσῆς οὐ ἀκολουθέω σύ ὁ λέξις , ἀλλά κηρύσσω σύ ὁ ἄξιος , δείκνυμι ὁ αὐθεντία , γνωρίζω σύ ὁ δυναστεία . Λέγος ὁ λαός δίδωμι σύ κύριος ὁ θεός καρδία οἶδα , καί ὀφθαλμός βλέπω , καί ἄτη ἀκούω , ἠώς ὁ ἡμέρα οὗτος .