severian-of-gabala.in-filium-prodigum 4
Διὰ τί οὖν ὁ νεώτερος κακῶς τοῖς δοθεῖσι ἐχρήσατο ; Αἴνιγμά ἐστι τὸ προκείμενον . Καὶ ὅπως ἄκουε . Ἀπ’ ἀρχῆς ἡ δικαιοσύνη ἦν καὶ ἐφαίνετο καὶ διέλαμπεν . Ἡ δὲ ἁμαρτία νεωτέρα τις ἐπεισήχθη τῷ κόσμῳ καὶ πρόσφατος . Διὰ τοῦτο ὁ πρῶτος υἱὸς οὐ τίθεται ἐν χώρᾳ τοῦ κακῶς δαπανήσαντος . Ἡ γὰρ ἀρχαία δημιουργία ἀπηρτισμένην εἶχε τὴν εὐπρέπειαν , ὅτε καινὸς ἦν ὁ κόσμος , καινὴν χάριν ἐκλάμπων , καινὴν εὐπρέπειαν . Μαρτυρεῖ γὰρ Μωϋσῆς τῷ κάλλει τῆς δημιουργίας λέγων · Καὶ ἦν πάντα καλά , οὐχ ἁπλῶς καλά , ἀλλὰ καὶ λίαν καλά . Ὥστε ἡ δικαιοσύνη πρώτη ἦν καὶ τὸ καλὸν ἀρχαιότατον . Ἡ δὲ ἁμαρτία νεωτέρα ἦν . Ἐπεισῆλθε γὰρ τῇ δικαιοσύνῃ καὶ ἐθόλωσε τὴν εὐπρέπειαν . Διεῖλεν οὖν αὐτοῖς ἐπίσης τὰ ὑπάρχοντα . Διὰ τί ἐπίσης ; Οὐδὲν γὰρ πλέον ἔχουσιν οἱ δίκαιοι ἐν τῷ παρόντι βίῳ , ἐπειδὴ ἀνατέλλει τὸν ἥλιον ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους , καὶ βρέχει ἐπὶ ἀγαθοὺς καὶ πονηρούς . Ἀλλ’ ὁ μὲν εἰς τὴν χώραν τῶν δικαίων εἰκονογραφούμενος οὐκ ἠθέλησε διελεῖν τὸν πατρῷον κλῆρον , ἀλλ’ ἔμεινε ὑπὸ τὴν τοῦ πατρὸς αὐθεντίαν . Ὁ γὰρ δίκαιος πάντοτε τῷ θεῷ ἀκολουθεῖ καὶ εἰς οἰκείαν ἐξουσίαν οὐδὲν παρασπᾶται . Θέλεις δὲ μαθεῖν ὅτι ὁ δίκαιος οὐδὲν θέλει λαβεῖν παρὰ τοῦ θεοῦ , ἀλλὰ μόνῃ τῇ οἰκονομίᾳ καὶ τῇ προνοίᾳ στοιχεῖ τοῦ αὐτοῦ πατρός ; Βοᾷ Δαυὶδ ἐκ τοῦ τάγματος τῶν δικαίων · Τί μοι ὑπάρχει ἐν τῷ οὐρανῷ ; καὶ παρὰ σοῦ τί ἠθέλησα ἐπὶ τῆς γῆς ; Ὁρᾷς ὅτι τὸ τάγμα τῶν δικαίων οὐ βούλεται εἰς ἑαυτὸ ἁρπάσαι τὴν ἐξουσίαν τῶν κτισμάτων · ἀλλ’ ὑπὸ τὴν τοῦ πατρὸς πρόνοιαν θέλει κεῖσθαι τὰ τῆς οἰκονομίας . Ὁ δὲ νεώτερος λαβὼν τὴν πατρικὴν οὐσίαν ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν οὐ τόποις διειργομένην , ἀλλὰ τρόπος ἀπεσχοινισμένην . Ὁ γὰρ ἁμαρτάνων θεοῦ μακράν ἐστιν , ἀδελφοί , οὐ τόπῳ ἀλλὰ τρόπῳ , κατὰ τὸ εἰρημένον ὅτι Ἰδοὺ οἱ μακρύνοντες ἑαυτοὺς ἀπὸ σοῦ ἀπολοῦνται . Λαβὼν δὲ τὴν οὐσίαν τὴν πατρικὴν ἐσκόρπισεν αὐτὴν ἀσώτως ζῶν ἐν αὐτῇ · Ἣν παρέλαβεν δημιουργίαν τῇ ἁμαρτίαν ἐμόλυνεν . Ἔλαβε τὸν ἥλιον εἰς ἀπόλαυσιν καὶ τὸ δῶρον ὡς θεὸν προσεκύνησεν · ἔλαβε πηγὰς εἰς τρυφὴν καὶ τὸ δῶρον θεὸν ἐνόμισεν . Ἠγνοήθη ὁ χαρισάμενος καὶ ἐτιμήθη τὰ χαρίσματα , ὡς ἀποδυσπετεῖ βοῶν ὁ Παῦλος · Καὶ ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει παρὰ τὸν κτίσαντα . Ἡ αὐτὴ κρίσις , ἡ αὐτὴ πατρικὴ οὐσία . Καὶ ὁ μὲν καλῶς αὐτῇ ἐχρήσατο , ὁ δὲ κακῶς . Τάγμα τοῦτο κἀκεῖνο καλῶς καὶ ἐναντίως . Ὁ εὐσεβὴς ὁρᾷ τὸ κάλλος τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἀπὸ τοῦ κάλλους τὸν γενεσιουργὸν ἐννοεῖ · Ὄψομαι γάρ φησι τοὺς οὐρανοὺς ἔργα τῶν δακτύλων σου . Εἶδε τὸ κάλλος καὶ εὐχαρίστησε τῷ τοιοῦτον κάλλος ἐργασαμένῳ · εἶδε τὸν κόσμον καὶ εὐφήμησε τὸν κοσμήσαντα . Ὁ γὰρ εὐσεβὴς τὴν μὲν κτίσιν ἐπαινεῖ , τὸν δὲ κτίστην προσκυνεῖ . Οἱ εὐσεβεῖς ὅταν φεύγωσι τὴν προσκύνησιν τῶν φαινομένων , οὐ τὴν κτίσιν ὑβρίζουσιν , ἀλλὰ τῷ δεσπότῃ τὴν τιμὴν ἀπονέμουσιν . Οὐ μισεῖ πιστὸς ἥλιον , ἐπειδὴ μὴ σέβει τὸ φῶς μετὰ τῶν ἀσεβῶν , ἀλλὰ μέτρον ἐπιτίθησι τῇ τιμῇ . Καὶ τιμᾷ καὶ ἀγαπᾷ ὡς θεοῦ δῶρα τὰ φαινόμενα . Θέλεις ἰδεῖν πῶς ὁρᾷ ὁ εὐσεβὴς καὶ θαυμάζει τὸ κάλλος καὶ τὴν προσκύνησιν τῷ κτίστῃ ταμιεύεται ; Λέγει τις τῶν σοφῶν – τῶν κατὰ τὴν εὐσέβειαν λέγω σοφῶν – · Ἥλιος ἐλάμπων ἐν ὑψίστοις κυρίου , σκεῦος θαυμαστόν , ἔργον ἰσχυρόν , ἀκτῖνας πυροειδεῖς ἐκφυσῶν , καταλάμπων τὸν οὐρανόν . Καὶ τί εὐθέως ; Μέγας ὁ κύριος ὁ ποιήσας αὐτόν . Καὶ τὸ κάλλος ἐκήρυξε καὶ τὸν τεχνίτην οὐκ ἔκρυψεν . Ὁ δὲ ἀσεβὴς κακῶς εἶδε τοὺς οὐρανοὺς διηγουμένους δόξαν θεοῦ , οὐ λόγοις , ἀλλὰ τῷ κάλλει τῆς δημιουργίας . Οὐ γὰρ φωνήν ποτε ἔρρηξεν ὁ οὐρανός , ἀλλὰ φωνῆς ἐνεργεστέραν ἀφίησι μαρτυρίαν διὰ τῆς εὐπρεπείας . Καὶ σιωπῶν ὁ οὐρανὸς διηγεῖται δόξαν θεοῦ ; Πάνυ μὲν οὖν . Τὰ σὰ γράμματα σιωπῶντα λαλεῖ · Στοιχεῖα δὲ θεοῦ σιωπῶντα οὐ φθέγγεται ; Ἔλαβες γὰρ τὸ γεῦμα τῆς εὐσεβείας · ἀπὸ τοῦ γεύματος τὸ πᾶν λάμβανε τῆς ἀληθείας . Ἐξέτασον τὸ μέρος τοῦ ἀσεβοῦς , πῶς ἀπὸ τῶν αὐτῶν προσκόπτει , ἀφ’ ὧν ὁ δίκαιος δικαιοῦται . Ὁρᾷ σελήνην , καὶ προσκυνεῖ · ὁρᾷ τὰ ἄστρα , καὶ σέβει · ὁρᾷ τὴν θάλασσαν , καὶ θεοποιεῖ . Οἱ ἐπὶ τῆς Βαβυλωνίας καμίνου , οἱ ἐν αὐτῇ εἰσελθόντες , μετὰ τῆς σωτηρίου καὶ καλῆς ὁμολογίας ὕμνουν τὸν θεὸν διὰ τῶν ἔργων , λέγοντες · Εὐλογεῖτε πάντα τὰ ἔργα κυρίου τὸν κύριον . Ἀρκεῖ μὲν οὖν ταύτην εἰπόντας τὴν φωνὴν παῦσαι τὸν ὕμνον . Οὐ γὰρ τῷ μήκει τῶν ὕμνων , ἀλλὰ τῇ προθέσει τῶν ὑμνούντων θεὸς ἐπαναπαύεται . Διὰ τοῦ τοίνυν εἰπεῖν Πάντα τὰ ἔργα , πάντα περιελαμβάνετο καὶ οὐ χρεία ἦν ἑτέρας προσθήκης . Ἀλλ’ ἐπειδὴ οὐχ ἑαυτοῖς ἐκήρυττον , τὸν δὲ θεὸν ὕμνουν καὶ διὰ τοῦ ὕμνου τοὺς παρεστῶτας Χαλδαίους ἐπαίδευον , ἀναγκαίως διὰ πάσης αὐτῆς ὁδεύει τῆς κτίσεως ὁ ὕμνος , ἵνα μάθωσιν οἱ πεπλανημένοι Χαλδαῖοι , τί τὸ ὑμνούμενον καὶ τίνα τὰ ὑμνοῦντα .
Lemmas: Ζεύς τίς οὖν ὁ νέος κακῶς ὁ δίδωμι χράω ; αἴνιγμα εἰμί ὁ πρόκειμαι . καί ὅπως ἀκούω . ἀπό ἀρχή ὁ δικαιοσύνη εἰμί καί φαίνω καί διαλάμπω . ὁ δέ ἁμαρτία νέος τις ἐπεισάγω ὁ κόσμος καί πρόσφατος . Ζεύς οὗτος ὁ πρῶτος γιός οὐ τίθημι ἐν χώρα ὁ κακῶς δαπανάω . ὁ γάρ ἀρχαῖος δημιουργία ἀπαρτίζω ἔχω ὁ εὐπρέπεια , ὅτε καινός εἰμί ὁ κόσμος , καινός χάρις ἐκλάμπω , καινός εὐπρέπεια . μαρτυρέω γάρ Μωϋσῆς ὁ κάλλος ὁ δημιουργία λέγω · καί εἰμί πᾶς καλός , οὐ ἁπλῶς καλός , ἀλλά καί λίαν καλός . Ὥστος ὁ δικαιοσύνη πρῶτος εἰμί καί ὁ καλός ἀρχαῖος . ὁ δέ ἁμαρτία νέος εἰμί . ἐπεισέρχομαι γάρ ὁ δικαιοσύνη καί θολώνω ὁ εὐπρέπεια . διαιρέω οὖν αὐτός ἐπίσης ὁ ὑπάρχω . Ζεύς τίς ἐπίσης ; οὐδείς γάρ πλείων ἔχω ὁ δίκαιος ἐν ὁ πάρειμι βίος , ἐπεί ἀνατέλλω ὁ ἥλιος ἐπί δίκαιος καί ἄδικος , καί βρέχω ἐπί ἀγαθός καί πονηρός . ἀλλά ὁ μέν εἰς ὁ χώρα ὁ δίκαιος εἰκονογραφέω οὐ ἐθέλω διαιρέω ὁ πατρῷος κλῆρος , ἀλλά μένω ὑπό ὁ ὁ πατήρ αὐθεντία . ὁ γάρ δίκαιος πάντοτε ὁ θεός ἀκολουθέω καί εἰς οἰκεῖος ἐξουσία οὐδείς παρασπάω . ἐθέλω δέ μανθάνω ὅτι ὁ δίκαιος οὐδείς ἐθέλω λαμβάνω παρά ὁ θεός , ἀλλά μόνος ὁ οἰκονομία καί ὁ πρόνοια στοιχέω ὁ αὐτός πατέρας ; Βόα Δαυίδ ἐκ ὁ τάγμα ὁ δίκαιος · τις ἐγώ ὑπάρχω ἐν ὁ οὐρανός ; καί παρά σύ τίς ἐθέλω ἐπί ὁ γῆ ; Όρας ὅτι ὁ τάγμα ὁ δίκαιος οὐ βούλομαι εἰς ἑαυτοῦ ἁρπάζω ὁ ἐξουσία ὁ κτίσμα · ἀλλά ὑπό ὁ ὁ πατήρ πρόνοια ἐθέλω κεῖμαι ὁ ὁ οἰκονομία . ὁ δέ νέος λαμβάνω ὁ πατρικός οὐσία ἀποδημέω εἰς χώρα μακρός οὐ τόπος διείργω , ἀλλά τρόπος ἀποσχοινίζω . ὁ γάρ ἁμαρτάνω θεός μακρός εἰμί , ἀδελφός , οὐ τόπος ἀλλά τρόπος , κατά ὁ λέγω ὅτι ἰδέ ὁ μακρύνω ἑαυτοῦ ἀπό σύ ἀπόλλυμι . λαμβάνω δέ ὁ οὐσία ὁ πατρικός σκορπίζω αὐτός ἄσωτος ζάω ἐν αὐτός · ἥς παραλαμβάνω δημιουργία ὁ ἁμαρτία μολύνω . λαμβάνω ὁ ἥλιος εἰς ἀπόλαυσις καί ὁ δῶρον ὡς θεός προσκυνέω · λαμβάνω πηγή εἰς τρυφή καί ὁ δῶρον θεός νομίζω . ἀγνοέω ὁ χαρίζομαι καί τιμάω ὁ χάρισμα , ὡς ἀποδυσπετέω βοῦς ὁ Παῦλος · καί λατρεύω ὁ κτίσις παρά ὁ κτίζω . ὁ αὐτός κρίσις , ὁ αὐτός πατρικός οὐσία . καί ὁ μέν καλός αὐτός χράω , ὁ δέ κακῶς . τάγμα οὗτος ἐͅκεῖνο καλός καί ἐναντίος . ὁ εὐσεβής ορά ὁ κάλλος ὁ οὐρανός καί ἀπό ὁ κάλλος ὁ γενεσιουργός ἐννοέω · ὁράω γάρ φημί ὁ οὐρανός έργο ὁ δάκτυλος σύ . εἶδον ὁ κάλλος καί εὐχαριστέω ὁ τοιοῦτος κάλλος ἐργάζομαι · ὁράω ὁ κόσμος καί εὐφημέω ὁ κοσμέω . ὁ γάρ εὐσεβής ὁ μέν κτίσις ἐπαινέω , ὁ δέ κτίστης προσκυνέω . όϊ εὐσεβής ὅταν φεύγω ὁ προσκύνησις ὁ φαίνω , οὐ ὁ κτίσις ὑβρίζω , ἀλλά ὁ δεσπότης ὁ τιμή ἀπονέμω . οὐ μισέω πιστός ἥλιος , ἐπεί μή σέβω ὁ φάος μετά ὁ ἀσεβής , ἀλλά μέτρον ἐπιτίθημι ὁ τιμή . καί τιμάω καί ἀγαπάω ὡς θεός δῶρον ὁ φαίνω . ἐθέλω ὁράω πῶς ορά ὁ εὐσεβής καί θαυμάζω ὁ κάλλος καί ὁ προσκύνησις ὁ κτίστης ταμιεύω ; Λέγος τις ὁ σοφός – ὁ κατά ὁ εὐσέβεια λέγω σοφός – · Ἥλιος λάμπω ἐν ὕψιστος κύριος , σκεῦος θαυμαστός , ἔργον ἰσχυρός , ἀκτίς πυροειδής ἐκφυσάω , καταλάμπω ὁ οὐρανός . καί τίς εὐθύς ; Μέγας ὁ κύριος ὁ ποιέω αὐτός . καί ὁ κάλλος κηρύσσω καί ὁ τεχνίτης οὐ κρύπτω . ὁ δέ ἀσεβής κακῶς ὁράω ὁ οὐρανός διηγέομαι δόξα θεός , οὐ λόγος , ἀλλά ὁ κάλλος ὁ δημιουργία . οὐ γάρ φωνή ποτέ ῥήγνυμι ὁ οὐρανός , ἀλλά φωνή ἐνεργός ἀφίημι μαρτυρία διά ὁ εὐπρέπεια . καί σιωπή ὁ οὐρανός διηγέομαι δόξα θεός ; πάνυ μέν οὖν . Τά σός γράμμα σιωπάω λαλέω · Στοιχεῖα δέ θεός σιωπάω οὐ φθέγγομαι ; λαμβάνω γάρ ὁ γεῦμα ὁ εὐσέβεια · ἀπό ὁ γεῦμα ὁ πᾶς λαμβάνω ὁ ἀλήθεια . ἐξετάζω ὁ μέρος ὁ ἀσεβής , πῶς ἀπό ὁ αὐτός προσκόπτω , ἀπό ὅς ὁ δίκαιος δικαιόω . Όρα σελήνη , καί προσκυνέω · ορά ὁ ἄστρον , καί σέβω · ορά ὁ θάλασσα , καί θεοποιέω . ὁ ἐπί ὁ Βαβυλώνιος κάμινος , ὁ ἐν αὐτός εἰσέρχομαι , μετά ὁ σωτήριος καί καλός ὁμολογία ὑμνέω ὁ θεός διά ὁ ἔργον , λέγω · εὐλογέω πᾶς ὁ έργο κύριος ὁ κύριος . ἀρκέω μέν οὖν οὗτος λέγω ὁ φωνή παύω ὁ ὕμνος . οὐ γάρ ὁ μῆκος ὁ ὕμνος , ἀλλά ὁ πρόθεσις ὁ ὑμνέω θεός ἐπαναπαύω . Ζεύς ὁ τοίνυν λέγω Πάν ὁ έργο , πᾶς περιλαμβάνω καί οὐ χρεῖος εἰμί ἕτερος προσθήκη . ἀλλά ἐπεί οὐ ἑαυτοῦ κηρύσσω , ὁ δέ θεός ὑμνέω καί διά ὁ ὕμνος ὁ παρίστημι Χαλδαῖος παιδεύω , ἀναγκαῖος διά πᾶς αὐτηες͂ς ὁδεύω ὁ κτίσις ὁ ὕμνος , ἵνα μανθάνω ὁ πλανάω Χαλδαῖος , τίς ὁ ὑμνέω καί τίς ὁ ὑμνέω .