severian-of-gabala.in-filium-prodigum 17
Γένοιτο δὲ ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ ξύλου ἐκείνου φυγεῖν καὶ προσδραμεῖν τῷ ξύλῳ τῆς ζωῆς , τῷ φυτῷ τοῦ σταυροῦ , τῷ ἀνθήσαντι καρποὺς δικαιοσύνης , τῷ παρθενίαν βλαστήσαντι καὶ ἁγιωσύνην πηγάσαντι , καὶ καρποὺς διαφόρους ἀποτίσαντι , πολλοῖς καὶ διαφόροις κομῶντας τοῖς πλεονεκτήμασι , τῷ ἐν ταύτῃ τῇ πήξει τῇ αἰσθητῇ τοῦ ξύλου τὴν μεγίστην ἐκείνην καὶ ξένην σωτηρίαν , οὐχ ἣν ὁ σωτὴρ μυστικῶς ᾠκονόμησεν , ἀλλ’ ἣν ὁ λῃστὴς ἐκεῖνος προφανῶς ἀπεσύλησεν , ἡμῖν πρυτανεύσαντι . Ἐπειδὴ γὰρ ὁ Ἀδὰμ διὰ ξύλου ἐξωρίσθη τοῦ παραδείσου – Δίκαιος εἶ κύριε καὶ εὐθεῖς αἱ κρίσεις σου – · ὅτι διὰ μίαν ἁμαρτίαν ὁ Ἀδὰμ ἐξορίζεται καὶ διὰ μίαν πιστὴν ὁμολογίαν εἰσάγεται ὁ λῃστὴς εἰς τὸν παράδεισον , σταυροῦσαι μετὰ παρανόμων καὶ σώζεις παρανόμους . Λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ λῃστής · Κύριε , μνήσθητι μου , ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου . Καὶ ὁ μὲν λῃστὴς οὗτος οὐκ ἐπαύσατο λῃστεύειν , ἕως μετὰ τῶν ἄλλων καὶ αὐτὴν τὴν βασιλείαν ἐσύλησεν . Ἀλλ’ ὁ ἕτερος λῃστὴς ὀνειδίζει τῷ κυρίῳ · Εἰ υἱὸς εἶ τοῦ θεοῦ , καὶ σεαυτὸν σῶσον καὶ ἡμᾶς . Τὰ ῥήματα τοῦ λῃστοῦ ἀδελφά εἰσιν τῶν Ἰουδαϊκῶν . Καὶ γὰρ ἐκεῖνοι ἔλεγον · Εἰ υἱὸς εἰ τοῦ θεοῦ , κατάβηθι ἀπὸ τοῦ σταυροῦ , καὶ πιστεύομέν σοι . Ὁρᾷς τὰ τέκνα τοῦ διαβόλου πῶς σύμφωνον ἔχει τὴν μάθησιν τῆς ἀσεβείας ; Σῶσόν φησι σαυτὸν καὶ ἡμᾶς . Τί οὖν ὁ μακάριος λῃστής ; Συνηγορεῖ τῷ κυρίῳ καὶ λαμβάνει τάξιν κριτοῦ ὁ κατάκριτος καὶ ἄρχεται δικάζειν τῇ ἀληθείᾳ · Οὐδὲ φοβῇ σὺ τὸν θεόν , ὅτι ἐν τῷ αὐτῷ κρίματί ἐσμεν · καὶ ἡμεῖς μὲν δικαίως · ἄξια γὰρ ὧν ἐπράξαμεν , ἀπολαμβάνομεν · οὗτος δὲ τί ἐποίησεν ; Εἰπέ μοι , ὦ λῃστά , ἐπὶ Πιλάτου διὰ τί μὴ συντόμως ὡμολόγησας ; Διὰ τί μετὰ μυρίας βασάνους τότε οὐκ εἶπας ἃ ἐποίησας ; Ἄλλο ἦν ἄνθρωπος δικαστής · ἄλλο θεὸς δικαστής . Ἐκείνῳ ἐπειρώμην κρύπτειν τῷ μὴ εἰδότι τὰ ἐγκάρδια · τούτῳ οὐ κρύπτω ἐμβατεύοντι ταῖς καρδίαις . Διὰ τί οὐχ ὡμολόγησας ἐπὶ Πιλάτου συντόμως ; Ὅτι ἐκεῖ τῇ ὁμολογίᾳ εἵπετο ἡ τιμωρία · ἐνταῦθα δὲ τῇ ὁμολογίᾳ ἕπεται ἡ σωτηρία · Λέγε γὰρ σὺ τὰς ἀνομίας σου πρῶτος , ἵνα δικαιωθῇς . Ἦν οὖν ἰδεῖν τὸν σωτῆρα ἐν μέσῳ τῶν λῃστῶν ζυγὸν δικαιοσύνης . Ἦν οὖν ἰδεῖν ταλαντεύοντα πίστιν καὶ ἀπιστίαν καὶ δικαιοσύνην καὶ ἀδικίαν . Εἵλκυσε μέσον τὸ τῆς δικαιοσύνης κριτήριον · καὶ ὁ μὲν τῇ ἀπιστίᾳ ἐμβαρυνόμενος καθείλκετο · ὁ δὲ τῇ πίστει μετεωριζόμενος ἀνήγετο . Ἡμεῖς δή φησιν ἄξια ὧν ἐποιήσαμεν ἀπολαμβάνομεν · οὗτος δὲ τί ; . Καὶ νῦν βλέπω φησὶν ἀδικίαν καὶ ξένην · δίκαιον μετὰ ἀδίκων σταυρούμενον καὶ τὴν εὐνομίαν μετὰ τῆς παρανομίας κολαζομένην . Ἡμεῖς μὲν ἄξια ὧν ἐποιήσαμεν ἀπολαμβάνομεν · οὗτος δὲ τί ἐποίησεν ; Ἡμεῖς ἐποιήσαμεν φόνους καὶ ζῶντας ἐνεκρώσαμεν , οὗτος νεκροὺς ἐζωοποίησε καὶ θανάτου βίαν παρέλυσεν . Ἡμεῖς ἀλλότρια ἐσυλήσαμεν · οὗτος καὶ τὰ ἴδια διδόναι παρακελεύεται . Ἡμεῖς τοὺς οὐδὲν ἀδικήσαντας ἀπεκτείναμεν · οὗτος καὶ τοὺς ἐχθροὺς ἀγαπᾶν ἐδίδαξεν . Ἄδικος ἡ κρίσις . Εἶτα ἔργα τούτου κολάσεως ἄξια , τὰ ἡμέτερα ἀφέσεως ἄξια ; Κρίνατε τὴν ἀλήθειαν . Ἡ κακία φευγέτω · ἡ δικαιοσύνη τιμάσθω . Ἀλλ’ ἐγενετο μὲν ταῦτα πονηρίᾳ Ἰουδαϊκῇ · ἐπληροῦτο δὲ μυσταγωγία προφητικὴ διαρρήδην περὶ τοῦ σωτῆρος φάσκουσα · Καὶ μετὰ ἀνόμων ἐλογίσθη ὁ δίκαιος . Ἀλλ’ ὁ μὲν μακάριος λῃστὴς οὕτως ἐφιλοσόφει · οὕτω τοὺς παρόντας ἐπαίδευε , δι’ ὧν τὸν ἕτερον ὠνείδιζεν . Ὡς δὲ εἶδε νεκρὰν τῶν παρόντων τὴν ἀκοήν , στρέφεται λοιπὸν ἐπὶ τὸν εἰδότα τὰ ἐγκάρδια καί φησι πρὸς τὸν κύριον · Κύριε , μνήσθητι μου ἐν τῇ βασιλείᾳ σου . Σταυρούμενον βλέπεις καὶ κύριον ὁμολογεῖς ; καταδίκου σχῆμα ὁρᾷς καὶ βασιλέως ἀξίαν κηρύττεις ; Καὶ τί θαυμάζομεν , ἀδελφοί , εἰ Εἰ γὰρ ἔγνωσαν , οὐκ ἂν τὸν κύριον τῆς δόξης ἐσταύρωσαν ; τοῦτο κηρύττει ὁ Παῦλος μετὰ τοσαύτην μυσταγωγίαν , μετὰ τὰ θαύματα , μετὰ τὰ σημεῖα , μετὰ μυρίας ἐνεργείας , μετὰ τὴν ἀνάστασιν , μετὰ τὴν ἀνάληψιν . Ὁ δὲ λῃστὴς ἀκμαζούσης τῆς φαινομένης ὕβρεως σταυροῦ πεπηγμένου . κύριον καλεῖ τὸν ἐσταυρωμένον καί φησι πρὸς αὐτόν · Κύριε , μνήσθητί μου , ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου . Τί ἐποίησας ἄξιον μνήμης ; Τί δὲ οὐκ ἐποίησας ἄξιον τιμωρίας ; οὐκ ἐφόνευσας ; οὐκ ἔκλεψας ; οὐκ ἐλῄστευσας ; Μυρίοις κακοῖς ἐμπεφυρμένος ἀξιοῖς μνησθῆναί σου τῆς ἀδικίας τὴν πηγὴν τῆς δικαιοσύνης ; Ναί , Κύριε , δίκαιος εἶ καὶ εὐθεῖς αἱ κρίσεις σου . Ἀντίδος μοι κατὰ τὴν δικαιοσύνην σου . Ἐγὼ εἶδόν σου τὴν φαινομένην ὕβριν καὶ τὸν σταυρὸν καὶ τὸ ὄνειδος τῶν παρανόμων · καὶ οὐ βλέπω τὴν φαινομένην ὕβριν , ἀλλὰ τὴν κρυπτομένην βασιλείαν . Ἐγὼ ἃ ὁρῶ παρορῶ · σὺ οὐ παρορᾷς μου τὰ φαινόμενα πταίσματα καὶ ἀποδέχῃ τὴν πίστιν τῆς διανοίας ; Μνήσθητί μου , κύριε . Ὢ τῆς δικαίας κρίσεως . Μνήσθητί μου ἐν τῇ βασιλείᾳ σου . Οὐκ ἔστι δίκαιον , κύριε , τὸν μὲν διάβολον ἕνα τῶν μαθητῶν ποιῆσαι προδότην · ἀπὸ δὲ τῶν μαθητῶν τοῦ διαβόλου σε μὴ μεταβαλεῖν εἰς εὐαγγελιστήν . Τὸν μαθητὴν τῆς ἀληθείας ἥρπασεν ἡ ἀδικία · τὸν μαθητὴν τῆς ἀδικίας οὐ μεταβαλεῖ ἡ ἀλήθεια ;
Lemmas: γίγνομαι δέ ἐγώ ἀπό ὁ ξύλο ἐκεῖνος φεύγω καί προστρέχω ὁ ξύλον ὁ ζωή , ὁ φυτόν ὁ σταυρός , ὁ ἀνθέω καρπός δικαιοσύνη , ὁ παρθενίας βλαστάνω καί ἁγιωσύνη πήγνυμι , καί καρπός διάφορος ἀποτίνω , πολύς καί διάφορος κομάω ὁ πλεονέκτημα , ὁ ἐν οὗτος ὁ πῆξις ὁ αἰσθητός ὁ ξύλο ὁ μέγας ἐκεῖνος καί ξένος σωτηρία , οὐ ὅς ὁ σωτήρ μυστικός οἰκονομέω , ἀλλά ὅς ὁ λῃστής ἐκεῖνος προφανής ἀποσυλάω , ἐγώ πρυτανεύω . Ἐπειδή γάρ ὁ Ἀδάμ διά ξύλο ἐξορίζω ὁ παράδεισος – Δίκαιος εἰμί κύριος καί εὐθύς ὁ κρίσις σύ – · ὅτι διά εἷς ἁμαρτία ὁ Ἀδάμ ἐξορίζω καί διά εἷς πιστός ὁμολογία εἰσάγω ὁ λῃστής εἰς ὁ παράδεισος , σταυρόω μετά παράνομος καί σῴζω παράνομος . Λέγος πρός αὐτός ὁ λῃστής · κύριος , μιμνήσκω ἐγώ , ὅταν ἔρχομαι ἐν ὁ βασίλεια σύ . καί ὁ μέν λῃστής οὗτος οὐ παύω λῃστεύω , ἠώς μετά ὁ ἄλλος καί αὐτός ὁ βασίλειος συλάω . ἀλλά ὁ ἕτερος λῃστής ὀνειδίζω ὁ κύριος · εἰμί γιός εἰμί ὁ θεός , καί σεαυτοῦ σῴζω καί ἐγώ . Τά ῥῆμα ὁ λῃστής ἀδελφός εἰμί ὁ Ἰουδαϊκός . καί γάρ ἐκεῖνος λέγω · εἰμί γιός εἰμί ὁ θεός , καταβαίνω ἀπό ὁ σταυρός , καί πιστεύω σύ . Όρας ὁ τέκνον ὁ διάβολος πῶς σύμφωνος ἔχω ὁ μάθησις ὁ ἀσέβεια ; Σῶσος φημί σεαυτοῦ καί ἐγώ . τις οὖν ὁ μακάριος λῃστής ; συνηγορέω ὁ κύριος καί λαμβάνω τάξις κριτής ὁ κατάκριτος καί ἄρχω δικάζω ὁ ἀλήθεια · οὐδέ φοβέω σύ ὁ θεός , ὅτι ἐν ὁ αὐτός κρίμα εἰμί · καί ἐγώ μέν δίκαιος · ἄξιος γάρ ὅς πράσσω , ἀπολαμβάνω · οὗτος δέ τίς ποιέω ; λέγω ἐγώ , ὦ λῃστής , ἐπί Πιλᾶτος διά τίς μή σύντομος ὁμολογέω ; Ζεύς τίς μετά μυρίος βάσανος τότε οὐ λέγω ὅς ποιέω ; ἄλλος εἰμί ἄνθρωπος δικαστής · ἄλλος θεός δικαστής . ἐκεῖνος πειράω κρύπτω ὁ μή οἶδα ὁ ἐγκάρδιος · οὗτος οὐ κρύπτω ἐμβατεύω ὁ καρδία . Ζεύς τίς οὐ ὁμολογέω ἐπί Πιλᾶτος σύντομος ; ὅτι ἐκεῖ ὁ ὁμολογία ἕπομαι ὁ τιμωρία · ἐνταῦθα δέ ὁ ὁμολογία ἕπομαι ὁ σωτηρία · λέγω γάρ σύ ὁ ἀνομία σύ πρῶτος , ἵνα δικαιόω . Ἦς οὖν ὁράω ὁ σωτήρ ἐν μέσος ὁ λῃστής ζυγόν δικαιοσύνη . Ἦς οὖν ὁράω ταλαντεύω πίστις καί ἀπιστία καί δικαιοσύνη καί ἀδικία . ἕλκω μέσος ὁ ὁ δικαιοσύνη κριτήριον · καί ὁ μέν ὁ ἀπιστία ἐμβαρυνόμενος καθέλκω · ὁ δέ ὁ πίστις μετεωρίζω ἀνάγω . Ἡμεῖς δή φημί ἄξιος ὅς ποιέω ἀπολαμβάνω · οὗτος δέ τίς ; . καί νῦν βλέπω φημί ἀδικία καί ξένος · δίκαιος μετά ἄδικος σταυρόω καί ὁ εὐνομία μετά ὁ παρανομία κολάζω . Ἡμεῖς μέν ἄξιος ὅς ποιέω ἀπολαμβάνω · οὗτος δέ τι ποιέω ; Ἡμεῖς ποιέω φόνος καί ζάω νεκρόω , οὗτος νεκρός ζῳοποιέω καί θάνατος βία παραλύω . Ἡμεῖς ἀλλότριος συλάω · οὗτος καί ὁ ἴδιος δίδωμι παρακελεύομαι . Ἡμεῖς ὁ οὐδείς ἀδικέω ἀποκτείνω · οὗτος καί ὁ ἐχθρός ἀγαπάω διδάσκω . Ἄδικος ὁ κρίσις . εἶτα έργο οὗτος κόλασις ἄξιος , ὁ ἡμέτερος ἄφεσις ἄξιος ; κρίνω ὁ ἀλήθεια . ὁ κακία φεύγω · ὁ δικαιοσύνη τιμάω . ἀλλά γίγνομαι μέν οὗτος πονηρία Ἰουδαϊκός · πληρόω δέ μυσταγωγία προφητικός διαρρήδην περί ὁ σωτήρ φάσκω · καί μετά ἄνομος λογίζομαι ὁ δίκαιος . ἀλλά ὁ μέν μακάριος λῃστής οὕτως φιλοσοφέω · οὕτως ὁ πάρειμι παιδεύω , διά ὅς ὁ ἕτερος ὀνειδίζω . ὡς δέ ὁράω νεκρός ὁ πάρειμι ὁ ἀκοή , στρέφω λοιπός ἐπί ὁ οἶδα ὁ ἐγκάρδιος καί φημί πρός ὁ κύριος · κύριος , μιμνήσκω ἐγώ ἐν ὁ βασίλεια σύ . σταυρόω βλέπω καί κύριος ὁμολογέω ; κατάδικος σχῆμα ορώ καί βασιλεύς ἄξιος κηρύσσω ; καί τίς θαυμάζω , ἀδελφός , εἰμί εἰμί γάρ γιγνώσκω , οὐ ἄν ὁ κύριος ὁ δόξα σταυρόω ; οὗτος κηρύσσω ὁ Παῦλος μετά τοσοῦτος μυσταγωγία , μετά ὁ θαῦμα , μετά ὁ σημεῖον , μετά μυρίος ἐνέργεια , μετά ὁ ἀνάστασις , μετά ὁ ἀνάληψις . ὁ δέ λῃστής ἀκμάζω ὁ φαίνω ὕβρις σταυρός πηγμένος . κύριος καλέω ὁ σταυρόω καί φημί πρός αὐτός · κύριος , μιμνῄσκω ἐγώ , ὅταν ἔρχομαι ἐν ὁ βασίλεια σύ . τις ποιέω ἄξιος μνήμη ; τις δέ οὐ ποιέω ἄξιος τιμωρία ; οὐ φονεύω ; οὐ κλέπτω ; οὐ λῃστεύω ; μυρίος κακός ἐμφύρω ἀξιόω μιμνῄσκω σύ ὁ ἀδικία ὁ πηγή ὁ δικαιοσύνη ; Ναίς , κύριος , δίκαιος εἰμί καί εὐθύς ὁ κρίσις σύ . ἀντιδίδωμι ἐγώ κατά ὁ δικαιοσύνη σύ . ἐγώ ὁράω σύ ὁ φαίνω ὕβρις καί ὁ σταυρός καί ὁ ὄνειδος ὁ παράνομος · καί οὐ βλέπω ὁ φαίνω ὕβρις , ἀλλά ὁ κρύπτω βασίλειος . ἐγώ ὅς ὁράω παροράω · σύ οὐ παροράω ἐγώ ὁ φαίνω πταῖσμα καί ἀποδέχομαι ὁ πίστις ὁ διάνοια ; μιμνῄσκω ἐγώ , κύριος . ὤ ὁ δίκαιος κρίσις . μιμνῄσκω ἐγώ ἐν ὁ βασίλεια σύ . οὐ εἰμί δίκαιος , κύριος , ὁ μέν διάβολος εἷς ὁ μαθητής ποιέω προδότης · ἀπό δέ ὁ μαθητής ὁ διάβολος σύ μή μεταβάλλω εἰς εὐαγγελιστής . Τώς μαθητής ὁ ἀλήθεια ἁρπάζω ὁ ἀδικία · ὁ μαθητής ὁ ἀδικία οὐ μεταβάλλω ὁ ἀλήθεια ;