secundus-mullach-fpg1 secundus_mullach_fpg1_0456.4
Ἡ φιλοσοφία ἐστι ζωῆς ἀνθρωπίνης κάθαρσις καὶ τελειότης , κάθαρσις μὲν ἀπὸ τῆς ὑλικῆς ἀλογίας καὶ τοῦ θνητοειδοῦς σώματος , τελειότης δὲ ὡς τῆς οἰκείας εὐζωΐας ἀνάληψις πρὸς τὴν θείαν ὁμοίωσιν ἐπανάγουσα . Ταῦτα δὲ πέφυκεν ἀρετὴ καὶ ἀλήθεια μάλιστα ἀπεργάξεσθαι , ἡ μὲν τὴν ἀμετρίαν τῶν παθῶν ἐφορίζουσα , ἡ δὲ τὸ θεῖον εἶδος τοῖς εὐφυῶς ἔχουσι προσκτωμένη . Δεῖ οὖν πρὸς ταύτην τὴν ἐπιστήμην , τὴν μέλλουσαν ἡμᾶς καθαρoὺς καὶ τελείους ποιεῖν , κανόνας ἔχειν τινὰς ἐν βραχεῖ διωρισμένους , ὧν ἀφορισμούς τινὰς τεχνικούς , ὅπως ἂν ἐν τάξει καὶ εὐμεθόδως πρὸς τὸ τῆς εὐζωΐας τέλος ἀφικώμεθα . Τῶν δὲ τοιούτων κανόνων τῶν πρὸς τὴν ὅλην φιλοσοφίαν συντεινόντων τὰ Πυθαγορικὰ ἐπη τὰ οὕτως ἐπικαλούμενα χρυσᾶ ἐν πρώτοις ἂν θεῖμεν εὐλόγως . Περιέχει γὰρ πάσης φιλοσοφίας πρακτικῆς τε καὶ θεωρητικῆς τὰ καθόλου δόγματα , δι’ ὧν ἂν τις ἀλήθειαν καὶ ἀρετὴν κτήσαιτο καὶ ἑαυτὸν καθαρὸν ἀπολάβοι καὶ τὴν πρὸς θεὸν ὁμοίωσιν εὐτυχῆσει , καὶ ( ὡς φησιν ὁ Πλάτωνος Τίμαιος , τῶν Πυθαγορείων δογμάτων ὁ ἀκριβὴς διδάσκαλος ) ὑγιὴς τε καὶ ὁλόκληρος γενόμενος εἰς τὸ τῆς προτέρας ἀφίκειτο εἶδος ἑαυτοῦ . Καὶ πρῶτα γε τὰ τῆς πρακτικῆς ἀρετῆς παρατίθεται παραγγέλματα . Πρῶτον γὰρ δεῖ τάξαι τὴν ἐν ἡμῖν ἀλογίαν τε καὶ βραμυλίαν · ἔπειτα οὕτως ἐπιβαλεῖν τῇ τῶν θείων γνώσει . Ὡςπερ γὰρ ὀφθαλμῷ λημῶντι καὶ οὐ κεκαθαρμένῳ τὰ σφόδρα φωτεινὰ ἰδεῖν οὐχ οἷόν τε · οὕτω καὶ ψυχῇ μὴ ἀρετῇ κεκτημένῃ τὸ τῆς ἀληθείας ἐνοπτρίσασθαι κάλλος ἀμήχανον . Μὴ καθαρῷ γὰρ καθαροῦ ἐφάπτεσθαι μὴ οὐ θεμιτὸν ἦν . Ἔστι δὲ ἡ μὲν πρακτικὴ φιλοσοφία ἀρετῆς ποιητική , ἀληθείας δὲ ἡ θεωρητική , ὡς καὶ ἐν αὐτοῖς τοῖς ἐπεσι τὴν μὲν πρακτικὴν φιλοσοφίαν ἀνθρωπίνην ἀρετὴν εὑρίσκομεν λεγομένην , τὴν δὲ θεωρητικὴν θείαν ἀρετὴν ὀνομαζομένην , ἐν οἷς συμπεράνας ὁ λόγος τὰ τῆς πολιτικῆς ἀρετῆς παραγγέλματα ,
Lemmas: ὁ φιλοσοφία εἰμί ζωή ἀνθρώπινος κάθαρσις καί τελειότης , κάθαρσις μέν ἀπό ὁ ὑλικός ἀλογία καί ὁ θνητοειδής σῶμα , τελειότης δέ ὡς ὁ οἰκεῖος εὐζωΐα ἀνάληψις πρός ὁ θεῖος ὁμοίωσις ἐπανάγω . οὗτος δέ φύω ἀρετή καί ἀλήθεια μάλιστα ἀπεργάζομαι , ὁ μέν ὁ ἀμετρία ὁ πάθος φορίζω , ὁ δέ ὁ θέω εἶδος ὁ εὐφυής ἔχω προσκτάομαι . Δεύς οὖν πρός οὗτος ὁ ἐπιστήμη , ὁ μέλλω ἐγώ καθαρός καί τέλειος ποιέω , κανών ἔχω τις ἐν βραχύς διορίζω , ὅς ἀφορισμός τις τεχνικός , ὅπως εἄν ἐν τάξις καί εὐμέθοδος πρός ὁ ὁ εὐζωΐα τέλος ἀφικνέομαι . ὁ δέ τοιοῦτος κανών ὁ πρός ὁ ὅλος φιλοσοφία συντείνω ὁ Πυθαγορικός ἐπη ὁ οὕτως ἐπικαλέω χρύσεος ἐν πρῶτος εἄν τίθημι εὔλογος . περιέχω γάρ πᾶς φιλοσοφία πρακτικός τε καί θεωρητικός ὁ καθόλου δόγμα , διά ὅς εἄν τις ἀλήθεια καί ἀρετή κτάομαι καί ἑαυτοῦ καθαρός ἀπολαμβάνω καί ὁ πρός θεός ὁμοίωσις εὐτυχέω , καί ( ὡς φημί ὁ Πλάτων Τίμαιος , ὁ Πυθαγόρειος δόγμα ὁ ἀκριβής διδάσκαλος ) ὑγιής τε καί ὁλόκληρος γίγνομαι εἰς ὁ ὁ πρότερος ἀφικνέομαι εἶδος ἑαυτοῦ . καί πρῶτος γε ὁ ὁ πρακτικός ἀρετή παρατίθημι παράγγελμα . Πρῶτος γάρ δεῖ τάσσω ὁ ἐν ἐγώ ἀλογία τε καί βραμυλίαν · ἔπειτα οὕτως ἐπιβάλλω ὁ ὁ θεῖον γνῶσις . ὡς γάρ ὀφθαλμός λημάω καί οὖον κκ́γαθαρμαι ὁ σφόδρα φωτεινός ὁράω οὐ οἷος τε · οὗτος καί Ψυχή μή ἀρετή κτάομαι ὁ ὁ ἀλήθεια ἐνοπτρίζω κάλλος ἀμήχανος . μή καθαρός γάρ καθαρός ἐφάπτω μή οὖον θεμιτός εἰμί . εἰμί δέ ὁ μέν πρακτικός φιλοσοφία ἀρετή ποιητικός , ἀλήθεια δέ ὁ θεωρητικός , ὡς καί ἐν αὐτός ὁ ἔπος ὁ μέν πρακτικός φιλοσοφία ἀνθρώπινος ἀρετή εὑρίσκω λέγω , ὁ δέ θεωρητικός θεῖος ἀρετή ὀνομάζω , ἐν ὅς συμπεραίνω ὁ λόγος ὁ ὁ πολιτικός ἀρετή παράγγελμα ,