secundus-mullach-fpg1 secundus_mullach_fpg1_0305.2
clem , ita tamen , ut ἡ omitteremus et ἡμεῖς in ἡμέες converteremus . Pergit Aristocles εἶναι ἔχον καὶ τὸ ἔον τοιούτων , σὸν πρώτων ἐδόξεν ἡμῖν εἶναι , sed hæc apud Simplicium rectius sic enuntiata sunt εἶναι γὰρ ἕκαστον τοιούτων , σὸν περ τὸ πρώτων ἐδόξεν ἡμῖν . Verba ἀλλ’ αἰεὶ εἶναι ἕκαστον σὸν περ ἐστιν sumsimus e Simplicio , qui tamen ἀεὶ habet ; Aristocles ἑτερον , ἀλλ’ εἶναι ὁμοῖον , σὸν περ ἐστὶ ἕκαστον . Sequentia vulgo sic eduntur : νῦν δὲ φαμεν ὀρθῶς ὁρᾶν καὶ ἀκούειν καὶ συνιέναι , δοκεῖ δὲ ἡμῖν τὸ τε θερμὸν ψυχρὸν γίνεσθαι καὶ τὸ ψυχρὸν θερμόν , καὶ τὸ σκληρὸν μαλακὸν καὶ τὸ μαλακὸν σκληρόν καὶ τὸ ζῶν ( Arist . ζῶν , Simpl . ζῶν ) ἀποθνῄσκειν καὶ ἐκ μὴ ζῶντος γίνεσθαι , καὶ ταῦτα πάντα ἑτεροιοῦσθαι καὶ ὅ,τι ἦν τε καὶ ὃ νῦν ἐστιν ( h . v . om . Simpl . ) οὐδὲν ὁμοῖον εἶναι · ἀλλ’ ὃ τε σίδηρος σκληρὸς ἔων τῷ δακτύλῳ καταπρίεσθαι ὁμοῦ ῥέων καὶ χρυσὸς καὶ λίθος καὶ ἄλλο ὅ,τι ἰσχυρὸν δοκεῖ εἶναι πᾶν · ὥστε συμβαίνει μήτε ὁρᾶν μήτε τὰ ὄντα γινώσκειν , ἐξ ὑδατὸς τε γῆ καὶ λίθοις γίνεσθαι . Quæ si quis attente legerit , corrupta esse animadvertet . Bergkius p . 30 extrema in hunc modum emendat et transponit : ἀλλ’ ὃ τε σίδηρος σκληρὸς ἔων τῷ δακτύλῳ καταπρίεσθαι ὁμοῦ ῥέων καὶ χρυσὸς καὶ λίθος καὶ ἄλλο , ὅ,τι ἰσχυρὸν δοκεῖ εἶναι πᾶν , ἐξ ὑδατὸς τε γῆ καὶ λίθοι γίνεσθαι , ὥστε συμβαίνειν μήτε ὁρᾶν μήτε τὰ ὄντα γινώσκειν . Quum enim Melissus de rerum sub sensus cadentium vicissitudine disputet isque derogat fidem , quoniam sæpe in contrarium vertant ex aliam ex alia formam induant , ejusque rei exempla proferat , velut ferrum , quod usu confieri solitum e duro molle fiat : Bergkius pro ὁμοῦ ῥέων una voce ὁμοῦ ῥέων scribendum esse arbitratur . Namque existimat philosophum dicere , ferrum si digito vicinum sit , confieri eumque ferreos potissimum annulos , quorum frequens apud veteres usus fuit , respexisse . Quocirca apposite ad rem citat Ovid . Art . am . I , 473 :
Lemmas: clem , ita tamen , ut ὁ omitteremus et ἐγώ in σήες converteremus . Pergit Aristocles εἰμί ἔχω καί ὁ εἰμί τοιοῦτος , σός πρῶτος δοκέω ἐγώ εἰμί , sed hæc apud Simplicium rectius sic enuntiata sunt εἰμί γάρ ἕκαστος τοιοῦτος , σός περ ὁ πρῶτος δοκέω ἐγώ . Verba ἀλλά ἀεί εἰμί ἕκαστος σός περ εἰμί sumsimus e Simplicio , qui tamen ἀεί habet ; Aristocles ἕτερος , ἀλλά εἰμί ὅμοιος , σός περ εἰμί ἕκαστος . Sequentia vulgo sic eduntur : νῦν δέ φημί ὀρθῶς ὁράω καί ἀκούω καί συνίημι , δοκέω δέ ἐγώ ὁ τε θερμός ψυχρός γίγνομαι καί ὁ ψυχρός θερμός , καί ὁ σκληρός μαλακός καί ὁ μαλακός σκληρός καί ὁ ζῶ ( Arist . ζῶ , Simpl . ζῶ ) ἀποθνῄσκω καί ἐκ μή ζῶ γίγνομαι , καί οὗτος πᾶς ἑτεροιόω καί ὅστις εἰμί τε καί ὅς νῦν εἰμί ( h . v . om . Simpl . ) οὐδείς ὅμοιος εἰμί · ἀλλά ὅς τε σίδηρος σκληρός ἐάω ὁ δάκτυλος καταπρίω ὁμοῦ ῥέω καί χρυσός καί λίθος καί ἄλλος ὅστις ἰσχυρός δοκέω εἰμί πᾶς · ὥστε συμβαίνω μήτε ὁράω μήτε ὁ εἰμί γιγνώσκω , ἐκ ὑδατὸς τε γῆ καί λίθος γίγνομαι . Quæ si quis attente legerit , corrupta esse animadvertet . Bergkius p . 30 extrema in hunc modum emendat et transponit : ἀλλά ὅς τε σίδηρος σκληρός ἐάω ὁ δάκτυλος καταπρίω ὁμοῦ ῥέω καί χρυσός καί λίθος καί ἄλλος , ὅστις ἰσχυρός δοκέω εἰμί πᾶς , ἐκ ὑδατὸς τε γῆ καί λίθος γίγνομαι , ὥστε συμβαίνω μήτε ὁράω μήτε ὁ εἰμί γιγνώσκω . Quum enim Melissus de rerum sub sensus cadentium vicissitudine disputet isque derogat fidem , quoniam sæpe in contrarium vertant ex aliam ex alia formam induant , ejusque rei exempla proferat , velut ferrum , quod usu confieri solitum e duro molle fiat : Bergkius pro ὁμοῦ ῥέω una voce ὁμοῦ ῥέω scribendum esse arbitratur . Namque existimat philosophum dicere , ferrum si digito vicinum sit , confieri eumque ferreos potissimum annulos , quorum frequens apud veteres usus fuit , respexisse . Quocirca apposite ad rem citat Ovid . Art . am . I , 473 :