secundus-mullach-fpg1 secundus_mullach_fpg1_0458.1
ὑπεραίρειν τὴν ἀξίαν μὴτε ἀπολείπεσθαι ταύτης ἐν ταῖς περὶ αὐτῶν ἐννοίαις , ἀλλὰ τοῦτο αὐτοὺς εἶναι τίθεσθαι , ὁ γεγόνασι , καὶ ταύτῃν ἔχειν τὴν τάξιν ἣν εἴληχασιν , ἐπὶ τὸν δημιουργὸν αὐτῶν θεὸν ἀναφέρει τὸ σέβας , ὃν καὶ θεὸν θεῶν κυρίως ἂν εἴποι τις καὶ θεὸν ὑπατον καὶ ἀριστον . Τὴν δὲ ὡντως ἀξίαν τοῦ κοσμοποιοῦ καὶ ἀριστοτέχνα θεοῦ μόνως ἂν ἐξευροίμεν , εἰ καὶ θεῶν αἴτιον αὐτὸν καὶ ἀτρέπτων λογικῶν οὐσιῶν ποιητὴν ἠσώμεθα . Τούτους γὰρ νῦν ἀθανάτους θεοὺς ὀνόμασεν ὁ λόγος τοὺς ἀεὶ καὶ ὡσαύτως νοοῦντας τὸν δημιουργὸν θεόν , καὶ ἀεὶ πρὸς τὸ ἐκεῖνο ἀγαθὸν συντεταμένους , καὶ ἀπ’ ἐκεῖνο τὸ εἶναι καὶ τὸ εὖ εἶναι ἀμερίστως καὶ ἀτρέπτως λαμβάνοντας , ὡς τῆς δημιουργικῆς αἰτίας αὐτοὺς ὄντας εἰκόνας ἀπαθεῖς καὶ ἀκακύντους . Πρέπει γὰρ τῷ θεῷ καὶ τοιαύτας ὑποστῆσαι ἑαυτοῦ εἰκόνας , καὶ μὴ πάσας τρεπτάς καὶ ἐμπαθεῖς τῇ εἰς κακίαν ὑποφορᾷ , ὅσαι εἰσιν αἱ ἀνθρώπιναι ψυχαί , τῶν λογικῶν φύσεων τὸ ἐσχάτον οὖσαι γένος , ὡσπερ αὐ ἀκρότατον ἦν νῦν τὸ τῶν ἀθανάτων θεῶν λεγόμενον γένος . Καὶ μὴποτε πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῶν ἀνθρωπίνων ψυχῶν ἀθάνατοι θεοὶ οὗτοι ἐκλήθησαν , ὡς μὴ ἀποθνήσκοντες τὴν θεῖαν ὑψώσει , μηδὲ ἐν λήθῃ ποτὲ γιγνόμενοι μὴτε τῆς ἑαυτῶν οὐσίας μὴτε τῆς τοῦ πατρὸς ἀγαθότητος . Τούτοις δὲ ἡ ἀνθρωπίνη ψυχὴ τοῖς πάθεσιν ὑπόκειται , ποτὲ μὲν νοοῦσα τὸν θεὸν καὶ τὴν ἑαυτῆς ἀξίαν ἀπολαμβανοῦσα , ποτὲ δὲ τούτων ἀποπίπτουσα . Διὸ καὶ εἰκόνες θεοὶ ὀνοοῦνται λέγοντο ἂν αἱ ἀνθρώπιναι ψυχαί , ὡς ἀποθνῆσχουσαι ποτε τὴν θεῖαν εὐξοίαν τῇ ἀπὸ θεοῦ φυγῇ , καὶ ἀναβιωσκόμεναι αὐτὴν πάλιν τῇ πρὸς θεὸν ἐπιστροφῇ , καὶ οὕτω μὲν ζῶσαι τὸν θεῖον βίον , ἐκεῖνος δὲ ἀποθνήσκουσαι , ( ὡς οἷον τὴν ἀθανάτῳ οὐσίᾳ θανάτῳ μοίρας μεταλαχεῖν , ) οὐ τῇ εἰς τὸ μὴ εἶναι ἐκβάσει , ἀλλὰ τῇ τοῦ εὖ εἶναι ἀποπτώσει . Θάνατος γὰρ λογικῆς οὐσίας ἀθεσία καὶ ἄνοια , ὃς ἑπεται καὶ ἡ περὶ τὸν βίον ἀμέτρος τῶν παθῶν ἐπανάστασις . Ἐν γὰρ τῇ ἀγνοίᾳ τῶν χρειοτῶνων ἀνάγκη δουλεύειν τοῖς χείροσιν · ὡν ἐλευθεριάζει ἄλλως οὐχ οἷον τε ἡ τῇ δι’ ἀναγνώσεως εἰς νοῦν καὶ θεὸν ἐπιστροφή . Μεταξὺ δὲ τῶν οὕτω λεγομένων ἀθανάτων θεῶν , καὶ τῶν θνητῶν , ὡς εἴπομεν , θεῶν ἀνάγκη γένος τι εἶναι , τιμιώτερον μὲν ἀνθρώπου , καταδεέστερον δὲ θεοῦ , τῇ δι’ ἑαυτοῦ μεσότητι τὰ ἄκρα πρὸς ἄλληλα συνάπτον , ὥστε τὸ πᾶν τῆς λογικῆς δημιουργίας αὐτὸ ἑαυτῷ συνοδεδέσθαι καλῶς . Τοῦτο δὴ τὸ μέσον οὔτε παντελῇ ἀγνοίαν τοῦ θεοῦ ἴσχει ποτὲ , οὔτε παντελῶς ἀκίνητον καὶ ἀεὶ ὡσαύτως ἀξιόμενον γιγνώσιν , ἀλλ’ ἀεὶ μὲν γινώσκει , ἄλλως δὲ καὶ ἄλλως ἐπιβάλλει , καὶ μᾶλλον ἔστιν ὅτε καὶ ἧττον . Τῷ μὲν ἀεὶ γινώσκειν ἀναβέβηκε τοῦ ἀνθρωπίνοῦ γένους , τῷ δὲ μὴ ἀτρέπτως μηδὲ ὡσαύτως ἀεὶ γινώσκειν
Lemmas: ὑπεραίρω ὁ ἄξιος μήτε ἀπολείπω οὗτος ἐν ὁ περί αὐτός ἔννοια , ἀλλά οὗτος αὐτός εἰμί τίθημι , ὁ γίγνομαι , καί οὗτος ἔχω ὁ τάξις ὅς λαγχάνω , ἐπί ὁ δημιουργός αὐτός θεός ἀναφέρω ὁ σέβας , ὅς καί θεός θεός κύριος εἄν εἶπον τις καί θεός ὕπατος καί ἀγαθός . ὁ δέ εἰμί ἄξιος ὁ κοσμοποιός καί ἀριστοτέχνης θεός μόνος εἄν ἐξευρίσκω , εἰμί καί θεός αἴτιος αὐτός καί ἄτρεπτος λογικός οὐσία ποιητής ἀσάω . οὗτος γάρ νῦν ἀθάνατος θεός ονομάζω ὁ λόγος ὁ ἀεί καί ὡσαύτως νοέω ὁ δημιουργός θεός , καί ἀεί πρός ὁ ἐκεῖνος ἀγαθός συντείνω , καί ἀπό ἐκεῖνος ὁ εἰμί καί ὁ εὕω εἰμί ἀμέριστος καί ἄτρεπτος λαμβάνω , ὡς ὁ δημιουργικός αἴτιος αὐτός εἰμί εἰκών ἀπαθής καί ἀκάκυντος . πρέπω γάρ ὁ θεός καί τοιοῦτος ὑφίστημι ἑαυτοῦ εἰκών , καί μή πᾶς τρεπτός καί ἐμπαθής ὁ εἰς κακία ὑποφορά , ὅσος εἰμί ὁ ἀνθρώπινος Ψυχή , ὁ λογικός φύσις ὁ σχάζω εἰμί γένος , ὡς αὖος ἄκρος εἰμί νῦν ὁ ὁ ἀθάνατος θεός λέγω γένος . καί μήποτε πρός ἀντιδιαστολή ὁ ἀνθρώπινος Ψυχή ἀθάνατος θεός οὗτος καλέω , ὡς μή ἀποθνῄσκω ὁ θεῖος ὑψόω , μηδέ ἐν λήθη ποτέ γίγνομαι μήτε ὁ ἑαυτοῦ οὐσία μήτε ὁ ὁ πατήρ ἀγαθότης . οὗτος δέ ὁ ἀνθρώπινος ψυχή ὁ πάθος ὑπόκειμαι , ποτέ μέν νοέω ὁ θεός καί ὁ ἑαυτοῦ ἄξιος ἀπολαμβάνω , ποτέ δέ οὗτος ἀποπίπτω . Διὸ καί εἰκών θεός ὄνομαι λέγω εἄν ὁ ἀνθρώπινος Ψυχή , ὡς ἀποθνῄσκω ποτός ὁ θεῖος ευξοεις ὁ ἀπό θεός φυγή , καί ἀναβιώσκω αὐτός πάλιν ὁ πρός θεός ἐπιστροφή , καί οὗτος μέν ζώννυμι ὁ θέω βίος , ἐκεῖνος δέ ἀποθνῄσκω , ( ὡς οἷος ὁ ἀθάνατος οὐσία θάνατος μοῖρα μεταλαγχάνω , ) οὖον ὁ εἰς ὁ μή εἰμί ἔκβασις , ἀλλά ὁ ὁ εὕω εἰμί ἀπόπτωσις . Θάνατος γάρ λογικός οὐσία ἀθεσία καί ἄνοια , ὅς ἕπω καί ὁ περί ὁ βίος ἄμετρος ὁ πάθος ἐπανάστασις . ἐν γάρ ὁ ἄγνοια ὁ χρειοτῶνων ἀνάγκη δουλεύω ὁ χείρων · ὡς ἐλευθεριάζω ἄλλως οὐ οἷος τε ὁ ὁ διά ἀνάγνωσις εἰς νόος καί θεός ἐπιστροφή . μεταξύ δέ ὁ οὗτος λέγω ἀθάνατος θεός , καί ὁ θνητός , ὡς εἶπον , θεός ἀνάγκη γένος τίς εἰμί , τίμιος μέν ἄνθρωπος , καταδεής δέ θεός , ὁ διά ἑαυτοῦ μεσότης ὁ ἄκρος πρός ἀλλήλων συνάπτω , ὥστε ὁ πᾶς ὁ λογικός δημιουργία αὐτός ἑαυτοῦ συνοδηω καλῶς . οὗτος δή ὁ μέσος οὔτε Παντελή ἄγνοια ὁ θεός ἴσχω ποτέ , οὔτε παντελῶς ἀκίνητος καί ἀεί ὡσαύτως ἀξιόω γίγνομαι , ἀλλά ἀεί μέν γιγνώσκω , ἄλλως δέ καί ἄλλως ἐπιβάλλω , καί μᾶλλον εἰμί ὅτε καί κακός . ὁ μέν ἀεί γιγνώσκω ἀναβαίνω ὁ ἀνθρώπινος γένος , ὁ δέ μή ἄτρεπτος μηδέ ὡσαύτως ἀεί γιγνώσκω