secundus-mullach-fpg1 secundus_mullach_fpg1_0330.2
syichii auctoritate defendit . Postrema , quae non satis assecutus est Spaldingius , illustrantur a Pseudoplutarcho de Placit . philos . I , 5 : 'Ἐπμεδοχλῆς δὲ κόσμον μὲν ἕνα , οὐ μέντοι τὸ πᾶν εἶναι τὸν κόσμον , ἀλλ’ ὀλίγον τι τοῦ παντός · μέρος , τὸ δὲ λοιπὸν ἀρχὴν εἶναι ὕλην ( ἀπερήγματο ) . 37 . " Ἐπὶ δὲ οὐδὲν ἄτοπον εἰ μὴ πᾶντῃ ὁμοῖόν ἐστιν . Haec eodem modo in cod . Lips . leguntur , nisi quod initio inverso ordine ἐπὶ δὲ οὐδὲν invenitur . 38 . Εἰ γὰρ ἔστιν ὕδωρ ἅπαν ἢ πῦρ ἢ δ , τι δὴ ἄλλο τοιούτων , οὐδὲν κωλύει · πλεῖω εἶπεν τοῦ ὄντος ἑνός , εἰ δὴ δι’ ἕκαστον ὁμοῖον αὐτὸ ἑαυτῷ . καὶ γὰρ μανόν , τὸ δὲ πυκνὸν εἶναι , μὴ ὄντος ἐν τῷ μανῷ κενού . οὐδὲν κωλύειν γὰρ , τῷ μανῷ οὐχ ἔστιν ἐν τισι μέρεσι χωρὶς ἀποκακριμένον τὸ κενόν , ὡς τὸ τοῦ ὅλου , τὸ μὲν εἶναι πυκνόν , καὶ τοῦτὶ δὲ ἔστι μανόν τὸ πᾶν οὕτως ἔχον · ἀλλ’ ὁμοίως ἅπαν πλήρῃς ὄν , ὁμοίως ἥττον πλήρῃς ἔστι τοῦ πυκνοῦ . εἰ δὲ καὶ ἔστιν , ἀγένητόν ἐστιν , καὶ διὰ τοῦτο δοθεῖν ἀπειρον εἶναι , καὶ μηδὲ ἐνδέχεσθαι ἄλλο καὶ ἄλλο ἀπειρον εἶναι , διὰ τοῦτο καὶ ἐν τούτῳ μὴν προσαγορευτέον καὶ ἀδύνατον · πῶς γὰρ ἂν τὸ ἀπειρον δσον ἤ τὸ κενὸν μὴ ὅλον ἂν οὗν τε εἴη ; Difficillimus locus . Initio εἰ γὰρ ἔστιν ὕδωρ recte restituit Bekkerus pro eo quod in Aldina prima et aliis edd . est εἰς γὰρ ἔστιν ; deinde pro εἰ δὴ δι’ ἕκαστον cod . Lips . bene suppediit εἰ δὴ δεῖ ἕκαστον . Felicianus videtur εἰ δὴ μὴ ἕκαστον legisse . Mox pro οὐδὲν κωλύειν γὰρ , τῷ μανῷ οὐχ ἔστιν in membrana Lipsiensi reperitur οὐδὲν κωλύειν γὰρ τὸ μανὸν οὐχ ἔστιν . Tum pro τὸ μὲν εἶναι πυκνόν , καὶ τοῦτὶ δὲ ἔστι μανόν idem cod . exhibet τὸ μὲν πυκνὸν εἶναι ( inverso ordine ) καὶ τοῦτ’ ἤδη ἔστι μανόν . In sequentibus pro vulg . ἀγένητόν ἐστιν , καὶ διὰ τοῦτο δοθεῖν ἀπειρον εἶναι , καὶ μηδὲ ἐνδέχεσθαι ibidem exstat ἀγένητόν ἐστι , καὶ διὰ τοῦτο ἀπειρον δοθεῖν εἶναι , καὶ μὴ ἐνδέχεσθαι . Praete - rea pro διὰ τοῦτο καὶ ἐν τούτῳ ἤδη προσαγορευτέον Cod . ille διὰ τί καὶ ἐν τούτῳ ἤδη προσαγορευτέον . Denique pro πῶς γὰρ ἂν τὸ ἀπειρον δσον ἤ τὸ κενὸν μὴ ὅλον ἂν οὗν τε εἴη idem praebet πῶς γὰρ ἤ τὸ ἀπειρον δσον ἤ τὸ μὴ ὅλον ἂν εἴναι εἴη . Quid in universum his verbis significetur sponte patere existimo , licet admodum sint corrupta . Nimirum Melisso stuenti , ens plenum ac solidum esse neque den - sitate ac raritate variatum ( cf . fragm . 5 ) plura argumenta opposuit Aristoteles . Singula autem sic corrigio : " Ἐπὶ δὲ οὐδὲν ἄτοπον εἰ μὴ πᾶντῃ ὁμοῖόν ἐστιν . Εἰ γὰρ ἔστιν ὕδωρ ἅπαν ἢ πῦρ ἢ δ , τι δὴ ἄλλο τοιούτων , οὐδὲν κωλύει πλεῖω εἶπεν τοῦ ὄντος ἑνός , εἰ δὴ δεῖ ἕκαστον ὁμοιον αὐτὸ ἑαυτῷ εἶναι . Οὐ γὰρ τὸ μὲν μανόν , τὸ δὲ πυκνὸν εἶναι , μὴ ὄντος ἐν τῷ μανῷ κενού . Οὐδὲν δὲ κωλύει τῷ μανῷ ἐνεῖναι ἐν τισι μέρεσι χωρὶς ἀποκεκριμένον τὸ κενόν , ὥστε τοῦ ὅλου τὸ μὲν πυκνὸν εἶναι τὸ δὲ μανόν , τὸ πᾶν οὕτως ἔχον · ἀλλ’ ὁμοίως ἅπαν πλήρῃς ὄν , τὸ μανὸν οὐχ ἥττον πλήρῃς ἔστι τοῦ πυκνοῦ . Εἰ δὲ καὶ ἀγένητόν ἐστι , πῶς ἐν διὰ τοῦτο ἀπειρον δοθεῖν εἴη , καὶ μὴ ἐνδέχεσθαι ἄλλο καὶ ἄλλο ἀπειρον εἶναι ; διὰ τί καὶ ἐν τούτῳ ἤδη προσαγορευτέον καὶ ἀπειρον ; πῶς γὰρ ἂν τὸ ἀπειρον εἴη δσον τὸ ὅλον ἂν εἴναι εἴη ; Haec ita interpretamur : « Praeterea nihil absurdi est , si , quum uuum sit , non ubique simile fuerit . Si enim sit aqua universum vel ignis vel quodcunque aliud tale , nihil vetat , quin plura ( variaque ) ejus quod unum sit membra esse dicamus , siquidem oportet unumquodque sui simile esse membrum . Namque non aliud rarum , aliud densum esse ( ait Melissus ) quum in raro non insit vacuum . At nihil impedit , quominus in raro separatim posito quibusdam in partibus vacuum insit , ita ut totius aliud membrum sit densum , aliud rarum , quoniam univer - sum ita se habet : sed si universum ( ut vult Melissus ) similiter plenum est , rarum non minus plenum est quam densum . Si vero etiam non sit ortum , quomodo ideo concedatur in - finitum esse , neque fieri posse , ut aliud atque aliud infini - tum sit . Cur et unum hoc jam vocandum et infinitum ? Quomodo enim infinitum tantum sit , quantum totum esse posse arbitramur ? » Verba οὐδὲν κωλύει πλεῖω εἶπεν τοῦ ὄντος ἑνός male vertuntur a Feliciano : nihil vetat , quin plura quam unum ens esse dicamus ; hoc enim graece sonat πλεῖω εἶπεν ἑνός ὄντος . Sed fortasse in suo exemplari ita scriptum offenderat . Structura τὸ πᾶν οὕτως ἔχον nihil habet inso - lens , sed quum idem valeat quod τὸ πᾶν τοιούτον ὄν , absolu - te ponitur , ut in illo quod annectit scriptor incise verba ἀλλ’ ὁμοίως ἅπαν πλήρῃς ὄν . Porro illa καὶ μὴ ἐνδέχεσθαι ἄλλο καὶ ἄλλο ἀπειρον εἶναι abunde explicantur Xenophanis decreto , cujus paulo superius facta est mentio . Denique ultima δσον τὸ ὅλον ἂν εἴναι εἴη ita converti , ut τὸ δυντιπὸν ἂν eo exprimerem vocabulo quod infinitivis adjunctum ad graecae particulae vim declarandam unum omnium maxime valet . Cf . Hermanni de particul . ἂν lib . IV cap . 2 ( Opusc . t . IV p . 179 ) . p . 976 . b . 12 . 'Ἀκίνητον δ’ εἶναι φησιν εἰ κενὸν μὴ ἔστιν . " Ἁπαντα γὰρ κινεῖσθαι τῷ ἀλλάττειν τόπον . Πρῶτον μὲν οὖν τοῦτο πολλοῖς οὐ συνδοκεῖ , ἀλλ’ εἶναι τι κενόν , οὐ μέντοι τοῦτὸ γέ τι σῶμα εἶναι , ἀλλ’ εἶναι καὶ δ’ Ἡσίοδος ἐν τῇ γενέσει πρῶτον τὸ χάος φησὶ γενέσθαι , ὡς δὲ χῶρον πρῶτον ὑπάρχειν τοῖς οὖσι . τοιούτον δέ τι καὶ τὸ κενόν , οἷον ἀγγεῖον τι ἂν μέσον εἶναι ζητοῦμεν . Ita Bekkerus , qui hic jam e cod . Lips . εἰ κενὸν μὴ ἔστι , quod et Felicianus expressit , pro vulgato ἔ . κ . μὲν ἐστι restituit , deinde ex eodem cod . κινεῖσθαι pro - κινεῖσθαι depromsit , denique τοῦτὸ γέ τι pro τὸ γέ τι vulga - vit . Sed ὡς δὲ χώραν ferri non posse jam Füllebornius viderat , quod in Lipsiensi libro legitur ὡς δσον χώραν scri - bendum esse suspicatus . Praeterea parum recte inane quasi vasculum quoddam esse perhibetur ; immo conveniebat illud inane cum eo quod in vasculis videtur esse vacuo comparari . Neque alio utebantur exemplo qui nihil esse inane docebant . Quare Bergkius emendavit : οἷον ἀγγεῖον τι ἂν μέσον κενόν , εἶναι ζητοῦμεν . Extrema igitur sic conformanda : ἀλλ’ οἷον καὶ δ’ Ἡσίοδος ἐν τῇ γενέσει πρῶτον τὸ χάος φησὶ γενέσθαι , ὡς δὲον χῶρον πρῶτον ὑπάρχειν τοῖς οὖσι , τοιούτον δέ τι καὶ τὸ κενόν , οἷον ἀγγεῖον τι ἂν μέσον κενόν , εἶναι ζητοῦμεν . Cf . Aristot . Phys . Auscult . IV , 6 : τὸν μέσον δὲ τρόπον ὑποληπτέον εἶναι τοῦ φυσικοῦ θεωρήσει καὶ περὶ κενού , εἰ ἔστιν ἢ μή , καὶ πῶς ἔστιν ἢ τί ἔστιν , ὅπερ καὶ περὶ τόπου · καὶ γὰρ παραπλήσιον ἔχει τὴν τὴς ἀπιστίας καὶ τὴν πίστιν διὰ τῶν ὑπολαμβανομένων · οἷον γὰρ τόπον τινὰ καὶ ἀγγεῖον τὸ κενὸν τιθέασιν οἱ λέγοντες , δοκεῖ δὲ πλήρῃς μὲν εἶναι , ὅταν ἔχῃ τὸν ὄγκον οὐ δεκτικὸν εἶναι , ὅταν δὲ στερηθῇ , κενόν , ὡς τὸ αὐτὸ μὲν ἐν κενόν καὶ πλήρῃς καὶ τόπον , τὸ δ’ εἶναι αὐτοῖς οὐ ταῦτό ὄν . Adde sub finem capitis μαρτι
Lemmas: syichii auctoritate defendit . Postrema , quae non satis assecutus est Spaldingius , illustrantur a Pseudoplutarcho de Placit . philos . I , 5 : 'επμεδοχλεω δέ κόσμος μέν εἷς , οὖον μέντοι ὁ πᾶς εἰμί ὁ κόσμος , ἀλλά ὀλίγος τίς ὁ πᾶς · μέρος , ὁ δέ λοιπός ἀρχή εἰμί ὕλη ( ἀπερήγματο ) . 37 . " ἐπί δέ οὐδείς ἄτοπος εἰμί μή πάντῃ ὅμοιος εἰμί . Haec eodem modo in cod . Lips . leguntur , nisi quod initio inverso ordine ἐπί δέ οὐδείς invenitur . 38 . εἰμί γάρ εἰμί ὕδωρ ἅπας ἢ πῦρ ἢ δ , τίς δή ἄλλος τοιοῦτος , οὐδείς κωλύω · πλείων εἶπον ὁ εἰμί εἷς , εἰμί δή διά ἕκαστος ὅμοιος αὐτός ἑαυτοῦ . καί γάρ μανός , ὁ δέ πυκνός εἰμί , μή εἰμί ἐν ὁ μανός κενός . οὐδείς κωλύω γάρ , ὁ μανός οὐ εἰμί ἐν τις μέρος Χωρὶς αποκακριμενω ὁ κενός , ὡς ὁ ὁ ὅλος , ὁ μέν εἰμί πυκνός , καί τοῦτος δέ εἰμί μανός ὁ πᾶς οὕτως ἔχω · ἀλλά ὁμοίως ἅπας πλήρης εἰμί , ὁμοίως ἥσσων πλήρης εἰμί ὁ πυκνός . εἰμί δέ καί εἰμί , ἀγένητος εἰμί , καί διά οὗτος δίνω ἤπειρος εἰμί , καί μηδέ ἐνδέχομαι ἄλλος καί ἄλλος ἤπειρος εἰμί , διά οὗτος καί ἐν οὗτος μήv προσαγορευτέος καί ἀδύνατος · πῶς γάρ εἄν ὁ ἤπειρος δίδωμι ἤ ὁ κενός μή ὅλος εἄν ἐν τε εἰμί ; Difficillimus locus . Initio εἰμί γάρ εἰμί ὕδωρ recte restituit Bekkerus pro eo quod in Aldina prima et aliis edd . est εἰς γάρ εἰμί ; deinde pro εἰμί δή διά ἕκαστος cod . Lips . bene suppediit εἰμί δή δεῖ ἕκαστος . Felicianus videtur εἰμί δή μή ἕκαστος legisse . Mox pro οὐδείς κωλύω γάρ , ὁ μανός οὐ εἰμί in membrana Lipsiensi reperitur οὐδείς κωλύω γάρ ὁ μανός οὐ εἰμί . Tum pro ὁ μέν εἰμί πυκνός , καί τοῦτος δέ εἰμί μανός idem cod . exhibet ὁ μέν πυκνός εἰμί ( inverso ordine ) καί οὗτος ἤδη εἰμί μανός . In sequentibus pro vulg . ἀγένητος εἰμί , καί διά οὗτος δίνω ἤπειρος εἰμί , καί μηδέ ἐνδέχομαι ibidem exstat ἀγένητος εἰμί , καί διά οὗτος ἤπειρος δίνω εἰμί , καί μή ἐνδέχομαι . Praete - rea pro διά οὗτος καί ἐν οὗτος ἤδη προσαγορευτέος Cod . ille διά τίς καί ἐν οὗτος ἤδη προσαγορευτέος . Denique pro πῶς γάρ εἄν ὁ ἤπειρος δίδωμι ἤ ὁ κενός μή ὅλος εἄν ἐν τε εἰμί idem praebet πῶς γάρ ἤ ὁ ἤπειρος δίδωμι ἤ ὁ μή ὅλος εἄν εἶμι εἰμί . Quid in universum his verbis significetur sponte patere existimo , licet admodum sint corrupta . Nimirum Melisso stuenti , ens plenum ac solidum esse neque den - sitate ac raritate variatum ( cf . fragm . 5 ) plura argumenta opposuit Aristoteles . Singula autem sic corrigio : " ἐπί δέ οὐδείς ἄτοπος εἰμί μή πάντῃ ὅμοιος εἰμί . εἰμί γάρ εἰμί ὕδωρ ἅπας ἢ πῦρ ἢ δ , τίς δή ἄλλος τοιοῦτος , οὐδείς κωλύω πλείων εἶπον ὁ εἰμί εἷς , εἰμί δή δεῖ ἕκαστος ὅμοιος αὐτός ἑαυτοῦ εἰμί . οὖον γάρ ὁ μέν μανός , ὁ δέ πυκνός εἰμί , μή εἰμί ἐν ὁ μανός κενός . οὐδείς δέ κωλύω ὁ μανός ἔνειμι ἐν τις μέρος Χωρὶς ἀποκρίνω ὁ κενός , ὥστε ὁ ὅλος ὁ μέν πυκνός εἰμί ὁ δέ μανός , ὁ πᾶς οὕτως ἔχω · ἀλλά ὁμοίως ἅπας πλήρης εἰμί , ὁ μανός οὐ ἥσσων πλήρης εἰμί ὁ πυκνός . εἰμί δέ καί ἀγένητος εἰμί , πῶς ἐν διά οὗτος ἤπειρος δίνω εἰμί , καί μή ἐνδέχομαι ἄλλος καί ἄλλος ἤπειρος εἰμί ; διά τίς καί ἐν οὗτος ἤδη προσαγορευτέος καί ἤπειρος ; πῶς γάρ εἄν ὁ ἤπειρος εἰμί δίδωμι ὁ ὅλος εἄν εἶμι εἰμί ; Haec ita interpretamur : « Praeterea nihil absurdi est , si , quum uuum sit , non ubique simile fuerit . Si enim sit aqua universum vel ignis vel quodcunque aliud tale , nihil vetat , quin plura ( variaque ) ejus quod unum sit membra esse dicamus , siquidem oportet unumquodque sui simile esse membrum . Namque non aliud rarum , aliud densum esse ( ait Melissus ) quum in raro non insit vacuum . At nihil impedit , quominus in raro separatim posito quibusdam in partibus vacuum insit , ita ut totius aliud membrum sit densum , aliud rarum , quoniam univer - sum ita se habet : sed si universum ( ut vult Melissus ) similiter plenum est , rarum non minus plenum est quam densum . Si vero etiam non sit ortum , quomodo ideo concedatur in - finitum esse , neque fieri posse , ut aliud atque aliud infini - tum sit . Cur et unum hoc jam vocandum et infinitum ? Quomodo enim infinitum tantum sit , quantum totum esse posse arbitramur ? » Verba οὐδείς κωλύω πλείων εἶπον ὁ εἰμί εἷς male vertuntur a Feliciano : nihil vetat , quin plura quam unum ens esse dicamus ; hoc enim graece sonat πλείων εἶπον εἷς εἰμί . Sed fortasse in suo exemplari ita scriptum offenderat . Structura ὁ πᾶς οὕτως ἔχω nihil habet inso - lens , sed quum idem valeat quod ὁ πᾶς τοιοῦτος εἰμί , absolu - te ponitur , ut in illo quod annectit scriptor incise verba ἀλλά ὁμοίως ἅπας πλήρης εἰμί . Porro illa καί μή ἐνδέχομαι ἄλλος καί ἄλλος ἤπειρος εἰμί abunde explicantur Xenophanis decreto , cujus paulo superius facta est mentio . Denique ultima δίδωμι ὁ ὅλος εἄν εἶμι εἰμί ita converti , ut ὁ δυντιπως εἄν eo exprimerem vocabulo quod infinitivis adjunctum ad graecae particulae vim declarandam unum omnium maxime valet . Cf . Hermanni de particul . εἄν lib . IV cap . 2 ( Opusc . t . IV p . 179 ) . p . 976 . b . 12 . Ἀκίνητος δέ εἰμί φημί εἰμί κενός μή εἰμί . " ἅπας γάρ κινέω ὁ ἀλλάσσω τόπος . Πρῶτος μέν οὖν οὗτος πολύς οὖον συνδοκέω , ἀλλά εἰμί τίς κενός , οὖον μέντοι οὗτος γε τίς σῶμα εἰμί , ἀλλά εἰμί καί δέ Ἡσίοδος ἐν ὁ γένεσις πρῶτος ὁ χάος φημί γίγνομαι , ὡς δέ χῶρος πρῶτος ὑπάρχω ὁ εἰμί . τοιοῦτος δέ τίς καί ὁ κενός , οἷος ἀγγεῖον τίς εἄν μέσος εἰμί ζητέω . Ita Bekkerus , qui hic jam e cod . Lips . εἰμί κενός μή εἰμί , quod et Felicianus expressit , pro vulgato ἔ . Κ . μέν εἰμί restituit , deinde ex eodem cod . κινέω pro - κινέω depromsit , denique οὗτος γε τίς pro ὁ γε τίς vulga - vit . Sed ὡς δέ χώρα ferri non posse jam Füllebornius viderat , quod in Lipsiensi libro legitur ὡς δίδωμι χώρα scri - bendum esse suspicatus . Praeterea parum recte inane quasi vasculum quoddam esse perhibetur ; immo conveniebat illud inane cum eo quod in vasculis videtur esse vacuo comparari . Neque alio utebantur exemplo qui nihil esse inane docebant . Quare Bergkius emendavit : οἷος ἀγγεῖον τίς εἄν μέσος κενός , εἰμί ζητέω . Extrema igitur sic conformanda : ἀλλά οἷος καί δέ Ἡσίοδος ἐν ὁ γένεσις πρῶτος ὁ χάος φημί γίγνομαι , ὡς δήω χῶρος πρῶτος ὑπάρχω ὁ εἰμί , τοιοῦτος δέ τίς καί ὁ κενός , οἷος ἀγγεῖον τίς εἄν μέσος κενός , εἰμί ζητέω . Cf . Aristot . Phys . Auscult . IV , 6 : ὁ μέσος δέ τρόπος ὑποληπτέον εἰμί ὁ φυσικός θεωρέω καί περί κενός , εἰμί εἰμί ἢ μή , καί πῶς εἰμί ἢ τίς εἰμί , ὅσπερ καί περί τόπος · καί γάρ παραπλήσιος ἔχω ὁ σής ἀπιστία καί ὁ πίστις διά ὁ ὑπολαμβάνω · οἷος γάρ τόπος τις καί ἀγγεῖον ὁ κενός τίθημι ὁ λέγω , δοκέω δέ πλήρης μέν εἰμί , ὅταν ἔχω ὁ ὄγκος οὖον δεκτικός εἰμί , ὅταν δέ στερέω , κενός , ὡς ὁ αὐτός μέν ἐν κενός καί πλήρης καί τόπος , ὁ δέ εἰμί αὐτός οὖον αὐτός εἰμί . Adde sub finem capitis Μαρτί