secundus-mullach-fpg1 secundus_mullach_fpg1_0215.1
τί θαυμαστὸν εἰ Τυρρῆνοι οἱ βάρβαροι αἰσχροῖς οὖσι τελίσκονται παθήμασιν , ὅπου γε Ἀθηναῖοι καὶ τῇ ἄλλῃ Ἑλλάδι ( αἰδοῦμαι καὶ λέγειν , αἰσχυνὴς ἕπλεως ) ἢ περὶ τὴν Διὸ μυθολογία ; ἀλωμένη γὰρ ἡ Διὸ κατὰ ζήτησιν τῆς θυγατρὸς τῆς Κόρης περὶ τὴν Ἐλευσῖνα ἀποχάμνει , καὶ φράσι ἐπικαθίζει λυπουμένη . Τοῦτο τοῖς μυωμένοις ἀπαγορεύεται εἰσέτι νῦν , ἵνα μὴ δοκοῖεν οἱ τετελεσμένοι μιμεῖσθαι τὴν ὀδυρομένην . Ὥκουν δὲ τῆνικάδε τὴν Ἐλευσῖνα οἱ γηγενεῖς · ὀνόματα αὐτοῖς Βαυθὼ καὶ Δυσάυλης καὶ Τριπτόλεμος · ἐπὶ δὲ Εὐμολπὸς τε καὶ Εὐδουλεύς . Βουχολὸς δὲ Τριπτόλεμος ἦν , ποιμὴν δὲ ὁ Εὐμολπος , συβώτης δὲ ὁ Εὐδουλεύς · ἀφ’ ὧν τὸ Εὐμολπίδων καὶ τὸ χρυκων τὸ ἱεροφαντικὸν διὰ τοῦτο Ἀθήνησι γένος ἠνθησεν . Καὶ δὴ ( οὐ γὰρ ἀνῆσω μὴ οὕχι εἰπεῖν ) ξενίσασα ἡ Βαυθὼ τὴν Δηὸν , ὀρέγει κυκεῶντα αὐτῇ . Τῆς δὲ ἀναινομένης λαβεῖν , καὶ πειν οὐκ ἐθελούσης ( πενθὴρης γὰρ ἦν ) περιλαλῆς ἡ Βαυθὼ γενομένη , ὡς ὑπεροραθεῖσα ὤθην , ἀναστέλλεται τὰ αἰδοῖα , καὶ ἐπιδεικνύει τῇ θεῷ · ἡ δὲ τέρεπεται τῇ ὄψει ἡ Διὸ , καὶ μόλις ποτὲ δέχεται τὸ ποτόν , ἵσθεῖσα τῷ θεάματι . Ταῦτ’ ἐστὶ τὰ χρῶμα τῶν Ἀθηναίων μυστηρίων · ταῦτά τοι καὶ Ὀρφεὺς ἀναγράφει . Παραθήσομαι δὲ σοι αὐτὰ τοῦ Ὀρφέως τὰ ἐπη , ἵν’ ἔχῃς μάρτυρα τῆς ἀναισχυντίας τῶν μυσταγωγῶν . Ἦς εἰπούσα κτλ . Repetit hæc iisdem verbis Eusebius Præp . Evang . II , 3 . — Vs . 1 sic immutatus legitur apud Gregorium Nazianzenum in Julian . Orat . III p . 104 : Ὦς εἰπούσα θεὰ δοίους ἀνέσπαρατο μηρούς . Sed hoc memoriæ vitio factum . — Vs . 2 scribēbatur οὐδὲ πρέποντα , quod Hermannus in οὐτι πρέποντα convertit . Porro ἤεν codices præbent ; at sensus requirit ἤεν . — Vs . 3 χειρὶ τέ μιν βίπτασκε γελῶν Βαυθὼς ὑπὸ κόλποις membrana - rum scriptura est , cujus loco Gesnerus edi - dit : χειρὰ θ’ ἔην βίπτεσκε γελῶν Βαυθὼς ὑπὸ κόλπους . Ego βίπτασκε restitui . — Vs . 4 ἡ δ’ ἐπεὶ σὺν μειδῆσε θεά , μειδῆσ’ ἐνὶ θυμῷ codices ; scripsi quod sententia flagitat γήθις’ ἐνὶ θυμῷ . — Longe aliter rem narrat Arnobius quem corrigere supersedemus . Is enim Adv . gentes lib . V p . 175 hæc scripsit : « Baubo accipit ho - spitio Cererem ; sitientī adoris oggerit potio - nem cinnum ; aversatur et respuit dea . Tum vertit Baubo artes et quam serio non quibat allicere , ludibriorum statuit exhilarare mira - culis ; partem illam corporis per quam secus femineum sobolem solet prodere , facit in
Lemmas: τίς θαυμαστός εἰμί Τυρρηνός ὁ βάρβαρος αἰσχρός εἰμί τελίσκω πάθημα , ὅπου γε Ἀθηναῖος καί ὁ ἄλλος Ἑλλάς ( αἰδέομαι καί λέγω , αἰσχύνη πλεῖος ) ἢ περί ὁ Διὸ μυθολογία ; ἀλάομαι γάρ ὁ Διὸ κατά ζήτησις ὁ θυγάτηρ ὁ Κόρη περί ὁ Ἐλευσίς ἀποχέω , καί φράσις ἐπικαθίζω λυπέω . οὗτος ὁ μυάω ἀπαγορεύω εἰσέτι νῦν , ἵνα μή δοκέω ὁ τελέω μιμέομαι ὁ ὀδύρομαι . οἰκέω δέ τηνικάδε ὁ Ἐλευσίς ὁ γηγενής · ὄνομα αὐτός Βαυθὼ καί Δυσαύλης καί Τριπτόλεμος · ἐπί δέ Εὔμολπος τε καί ευδουλαας . Βουχολὸς δέ Τριπτόλεμος εἰμί , ποιμήν δέ ὁ Εὔμολπος , συβώτης δέ ὁ ευδουλαας · ἀπό ὅς ὁ Εὐμολπίδης καί ὁ χρυκως ὁ ἱεροφαντικός διά οὗτος Ἀθήνησι γένος ἀνθέω . καί δή ( οὖον γάρ ἀνίημι μή οὐ εἶπον ) ξενίζω ὁ Βαυθὼ ὁ δήω , ὀρέγω κυκεών αὐτός . ὁ δέ ἀναίνομαι λαμβάνω , καί Πέιν οὐ ἐθέλω ( πενθήρης γάρ εἰμί ) περιλαλέω ὁ Βαυθὼ γίγνομαι , ὡς ὑπεροράω ὠθέω , ἀναστέλλω ὁ αἰδοῖος , καί ἐπιδείκνυμι ὁ θεός · ὁ δέ τέρπω ὁ ὁράω ὁ Διὸ , καί μόλις ποτέ δέχομαι ὁ ποτός , ἵζω ὁ θέαμα . ταῦτα εἰμί ὁ χρῶμα ὁ Ἀθηναῖος μυστήριον · οὗτος ὅς καί Ὀρφεύς ἀναγράφω . παρατίθημι δέ σύ αὐτός ὁ Ὀρφεύς ὁ ἐπη , ἵνα ἔχω μάρτυς ὁ ἀναισχυντία ὁ μυσταγωγός . εἰμί εἶπον κτλ . Repetit hæc iisdem verbis Eusebius Præp . Evang . II , 3 . — Vs . 1 sic immutatus legitur apud Gregorium Nazianzenum in Julian . Orat . III p . 104 : οὖς εἶπον θεά δοιός ἀνασπείρω μηρός . Sed hoc memoriæ vitio factum . — Vs . 2 scribēbatur οὐδέ πρέπω , quod Hermannus in οὔτις πρέπω convertit . Porro εἰμί codices præbent ; at sensus requirit εἰμί . — Vs . 3 χείρ τε ὅς βιπτάζω γελάω Βαυθὼς ὑπό κόλπος membrana - rum scriptura est , cujus loco Gesnerus edi - dit : χείρ ὁ εἰμί βίπτεσκε γελάω Βαυθὼς ὑπό κόλπος . Ego βιπτάζω restitui . — Vs . 4 ὁ δέ ἐπεί σύν μειδάω θεός , μειδάω ἐν θυμός codices ; scripsi quod sententia flagitat γηθία ἐν θυμός . — Longe aliter rem narrat Arnobius quem corrigere supersedemus . Is enim Adv . gentes lib . V p . 175 hæc scripsit : « Baubo accipit ho - spitio Cererem ; sitientī adoris oggerit potio - nem cinnum ; aversatur et respuit dea . Tum vertit Baubo artes et quam serio non quibat allicere , ludibriorum statuit exhilarare mira - culis ; partem illam corporis per quam secus femineum sobolem solet prodere , facit in