scylitzes-continuatus.continuatio-scylitzae skylitzes0.79
[ 160 ] τοσούτου πλήθους ἑκηβόλοις τε βέλεσιν ἀποβαλόντες τοὺς ἵππους καὶ πεζοὶ ὑπολειφθέντες σύμπαντες οὐδ' οὕτως ἐνέδωκαν . Πίπτουσι δ' ὅμως πολλοὶ καὶ Τοῦρκοι δὲ δεκάκις τοσοῦτοι . Ἁλίσκεται δὲ ὅ τε καῖσαρ καὶ ὁ Ρουσέλιος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ . Οἱ δ' ὑπολειφθέντες τῶν Φράγκων εἰς τὸ τῆς Μεταβολῆς φρούριον συμφυγόντες μετὰ τῆς τοῦ Ρουσελίου γυναικὸς δι' ἐπιμελείας ἐποιοῦντο τὴν τούτου φυλακὴν καὶ συντήρησιν . Οἱ δὲ Τοῦρκοι τὸν μὲν Ρουσέλιον ποδοκάκῃ ἀσφαλισάμενοι , τὸν καίσαρα ἄνετον εἶχον καὶ ἐν τῇ ἰδίᾳ ἦγον τιμῇ . Τοῦ δὲ τιμήματος τῶν ἑαλωκότων ἐπιζητουμένου ἔσπευδε μὲν ὠνήσασθαι τούτους ὁ βασιλεύς · ἐπικατέλαβε γὰρ καὶ ὁ Μαλέσης , ἄρτι ἀπολυθεὶς παρὰ τοῦ καίσαρος , καὶ αὐτίκα εἰς ὑπερορίαν στέλλεται καὶ δημεύσει καθυποβάλλεται , αἰχμαλωσίας αἰχμαλωσίαν , τῆς σὺν τῷ Διογένει τὴν τοῦ Ρουσελίου , καὶ δήμευσιν καὶ ἐξορίαν τούτων ἀνταλλαξάμενος . Ἀλλ' ἡ τοῦ Ρουσελίου γυνὴ τὸν οἰκεῖον ἄνδρα σπουδῇ πολλῇ ἐλυτρώσατο . Ὅθεν οἱ παρὰ τοῦ βασιλέως σταλέντες τὸν καίσαρα μόνον λυτρωσάμενοι ἀνθυπέστρεψαν . Ἐν δὲ τῇ Προποντίδι γενόμενος , εὐλαβηθεὶς μή πως ὡς ὕποπτος καὶ ἀποστάτης νομισθεὶς πάθῃ τι φλαῦρον καὶ ἀνήκεστον , τὴν κοσμικὴν ἀποβαλλόμενος ἐσθῆτα τὴν τρίχα κείρεται καὶ τὰ μοναχῶν ἀμφιέννυται , καὶ οὕτως ἐν εὐτελεῖ τῷ σχήματι τοῖς βασιλείοις παρέβαλεν . Ἐξ ὧν ἁπάντων οἱ εὖ φρονοῦντες τὴν θεομηνίαν συνελογίζοντο , καὶ ὅπως αὐτοῖς τὸ θεῖον ἐκπεπολέμηται διὰ τὴν τῶν θείων ἐντολῶν καὶ ἐνταλμάτων παρόρασιν καὶ ἀθέτησιν , ἃς καίπερ ἑαυτοῖς συνεπιστάμενοι εἰς πολέμους μεγάλους καὶ κινδύνους , μὴ πρότερον τὸν Θεὸν ἱλεωσάμενοι , τὰς Ρωμαϊκὰς δυνάμεις εἰσάγουσι , καὶ πάσχοντες κακῶς καὶ ἡττώμενοι ἀφειδῶς αἴσθησιν οὐ λαμβάνουσι τῆς τοῦ θείου νεμέσεως . Οἱ δὲ πάλαι Ρωμαῖοι οὐχ οὕτω ποιοῦντες τὰς φοβερὰς ἐκείνας καὶ ᾀδομένας στρατηγίας κατώρθουν , ἀρετῆς δὲ καὶ δικαιοσύνης καὶ ἀγάπης καὶ ἀληθείας ἀντιποιούμενοι καὶ ἁπλῶς πᾶν καλὸν καὶ ἀγαθόν , ὡς δυνατόν , μετερχόμενοι · διὸ καὶ τὸ θεῖον συμπαρῆν αὐτοῖς , καὶ παντὶ τρόπῳ τοὺς ἐναντίους κατηγωνίζοντο . Εἰσελθόντος δὲ τοῦ καίσαρος ἔδοξε μὲν ὁ κρατῶν ἠνυκέναι τὸ πᾶν , ἠνιᾶτο δὲ τῇ τοῦ Ρουσελίου ἀστοχίᾳ · τὴν γὰρ τῶν ὁμογενῶν ἀπώλειαν καὶ τὴν ὑφαίρεσιν τῆς ἀρχῆς καὶ τὸ σφάττεσθαι τοὺς χριστιανοὺς καὶ δῃοῦσθαι τὰς κώμας καὶ τὰς χώρας ἀφανίζεσθαι καὶ ἀναστατοῦσθαι ἐν δευτέρῳ ἐτίθετο . Ὁ δέ γε Ρουσέλιος ἄρας ἐκ τοῦ τῆς Μεταβολῆς φρουρίου μετὰ τῶν ὑπολελειμμένων Φράγκων στρατιωτῶν καὶ τῆς συνεύνου καὶ τῶν παίδων καὶ τῶν ὑπαρχόντων αὑτῷ διὰ μέσης τῆς χώρας ἀτρέστως ἐβάδιζε , καὶ τὸ θέμα τῶν Ἀρμενιακῶν καταλαβὼν τοῖς προτέροις αὑτοῦ κάστροις ἀποκατέστη , κἀκεῖθεν ἐκδρομὰς κατὰ τῶν Τούρκων ποιούμενος ἀπεῖρξεν αὐτοὺς τῶν κατὰ τοῦ τοιούτου θέματος ἐφόδων . Ὁ δὲ βασιλεὺς ἐνωτιζόμενος ταῦτα μᾶλλον ἐνόμιζε συμφέρον τοὺς Τούρκους ἔχειν τὰ Ρωμαίων ἢ τὸν Ρουσέλιον χωρεῖσθαι ἐν τόπῳ ἑνί , παρὰ τοῦ Νικηφόρου πρὸς τοῦτο νυττόμενος καὶ διεγειρόμενος . Στέλλει τοίνυν τινὰ τῶν εὐπατριδῶν , τὴν μὲν ἡλικίαν νέον , δραστήριον δὲ καὶ ἄλλως ἐχέφρονα , τὸν πρόεδρον Ἀλέξιον τὸν Κομνηνόν , ὃς ἐν τῷ ἄστει τῆς Ἀμασείας γενόμενος ἐκαραδόκει τὸ μέλλον . Ὁ δὲ Ρουσέλιος συνθήκας καὶ φιλίας μετὰ τοῦ τῶν Τούρκων ἐξάρχοντος θέμενος συνῆλθε τούτοις ἐψιλωμένος στρατιωτῶν ὡς ἤδη συνήθης καὶ ἐθάς . Ἐν μιᾷ δὲ συνδειπνῶν αὐτοῖς ἁλίσκεται καὶ δεσμώτης ἀποδείκνυται · ἀπατᾶν γὰρ Ρωμαίους ἐνωμότως παρὰ τοῖς Τούρκοις καὶ λόγος ἐνδόσιμος καὶ ἀλογοθέτητος . Τοῦτον χρημάτων πολλῶν ὁ πρόεδρος Ἀλέξιος ὠνησάμενος εἰς βασιλέα ἀπάγει δέσμιον . Παραδοὺς οὖν ὁ βασιλεὺς τοῖς βασανισταῖς ξεσμοῖς ἀνηκέστοις διὰ βουνεύρων ὥς τινα δοῦλον δραπέτην ᾐκίσατο , καὶ εἰς ἕνα τῶν ζοφωδεστάτων ἐγκλείσας πύργων ἀτημέλητον εἶχεν ἁλύσεσι δέσμιον .
Lemmas: [ 160 ] τοσοῦτος πλῆθος ἑκηβόλος τε βέλος ἀποβάλλω ὁ ἵππος καί πεζός ὑπολείπω σύμπας οὐδέ οὕτως ἐνδίδωμι . πίπτω δέ ὅμως πολύς καί Τοῦρκος δέ δέκα τοσοῦτος . ἁλίσκομαι δέ ὅς τε Καῖσαρ καί ὁ Ρουσέλιος καί ὁ σύν αὐτός . ὁ δέ ὑπολείπω ὁ Φράγκος εἰς ὁ ὁ μεταβολεύς φρούριον συμφεύγω μετά ὁ ὁ Ρουσελίου γυνή διά ἐπιμέλεια ποιέω ὁ οὗτος φυλακή καί συντήρησις . ὁ δέ Τοῦρκος ὁ μέν Ρουσέλιον ποδοκάκη ἀσφαλίζομαι , ὁ Καῖσαρ ἀνίημι ἔχω καί ἐν ὁ ἴδιος ἄγω τιμή . ὁ δέ τίμημα ὁ ἁλίσκομαι ἐπιζητέω σπεύδω μέν ὠνέομαι οὗτος ὁ βασιλεύς · ἐπικαταλαμβάνω γάρ καί ὁ Μαλέσης , ἄρτι ἀπολύω παρά ὁ Καῖσαρ , καί αὐτίκα εἰς ὑπερορία στέλλω καί δήμευσις καθυποβάλλω , αἰχμαλωσία αἰχμαλωσία , ὁ σύν ὁ Διογένης ὁ ὁ Ρουσελίου , καί δήμευσις καί ἐξορία οὗτος ἀνταλλάσσω . ἀλλά ὁ ὁ Ρουσελίου γυνή ὁ οἰκέω ἀνήρ σπουδή πολύς λυτρόω . ὅθεν ὁ παρά ὁ βασιλεύς στέλλω ὁ Καῖσαρ μόνος λυτρόω ἀνθυποστρέφω . ἐν δέ ὁ Προποντίς γίγνομαι , εὐλαβέομαι μή πως ὡς ὕποπτος καί ἀποστάτης νομίζω πάσχω τίς φλαῦρος καί ἀνήκεστος , ὁ κοσμικός ἀποβάλλω ἐσθής ὁ θρίξ κείρω καί ὁ μοναχός ἀμφιέννυμι , καί οὕτως ἐν εὐτελής ὁ σχῆμα ὁ βασίλειος παραβάλλω . ἐς ὅς ἅπας ὁ εὕω φρονέω ὁ θεομηνία συλλογίζομαι , καί ὅπως αὐτός ὁ θέω ἐκπολεμέω διά ὁ ὁ θεῖον ἐντολή καί ἔνταλμα παρόρασις καί ἀθέτησις , ὅς καίπερ ἑαυτοῦ συνεπίσταμαι εἰς πόλεμος μέγας καί κίνδυνος , μή πρότερος ὁ θεός ἱλεόω , ὁ Ρωμαϊκός δύναμις εἰσάγω , καί πάσχω κακῶς καί ἡσσάομαι ἀφειδής αἴσθησις οὖον λαμβάνω ὁ ὁ θεῖον νέμεσις . ὁ δέ πάλαι Ρωμαῖος οὐ οὗτος ποιέω ὁ φοβερός ἐκεῖνος καί ἀείδω στρατηγία κατορθόω , ἀρετή δέ καί δικαιοσύνη καί ἀγάπη καί ἀλήθεια ἀντιποιέω καί ἁπλόος πᾶς καλός καί ἀγαθός , ὡς δυνατός , μετέρχομαι · διό καί ὁ θέω συμπάρειμι αὐτός , καί πᾶς τρόπος ὁ ἐναντίος καταγωνίζομαι . εἰσέρχομαι δέ ὁ Καῖσαρ δοκέω μέν ὁ κράτος ἀνύω ὁ πᾶς , ἀνιάω δέ ὁ ὁ Ρουσελίου ἀστοχία · ὁ γάρ ὁ ὁμογενής ἀπώλεια καί ὁ ὑφαίρεσις ὁ ἀρχή καί ὁ σφάζω ὁ χριστιανός καί δῃόω ὁ κώμη καί ὁ χώρα ἀφανίζω καί ἀναστατόω ἐν δύο τίθημι . ὁ δέ γε Ρουσέλιος ἀείρω ἐκ ὁ ὁ μεταβολεύς φρούριον μετά ὁ ὑπολείπω Φράγκος στρατιώτης καί ὁ σύνευνος καί ὁ παῖς καί ὁ ὑπάρχω ἑαυτοῦ διά μέσος ὁ χώρα ἄτρεστος βαδίζω , καί ὁ θέμα ὁ Ἀρμενιακός καταλαμβάνω ὁ πρότερος αὐτός κάστρον ἀποκαθίστημι , ἐκεῖθεν ἐκδρομή κατά ὁ Τοῦρκος ποιέω ἀπείργω αὐτός ὁ κατά ὁ τοιοῦτος θέμα ἔφοδος . ὁ δέ βασιλεύς ἐνωτίζω οὗτος μᾶλλον νομίζω συμφέρω ὁ Τοῦρκος ἔχω ὁ Ῥωμαῖος ἢ ὁ Ρουσέλιον χωρέω ἐν τόπος εἷς , παρά ὁ Νικηφόρου πρός οὗτος νύσσω καί διεγείρω . στέλλω τοίνυν τις ὁ εὐπατρίδης , ὁ μέν ἡλικία νέος , δραστήριος δέ καί ἄλλως ἐχέφρων , ὁ πρόεδρος Ἀλέξιος ὁ Κομνηνός , ὅς ἐν ὁ Ἄστυ ὁ Ἀμάσεια γίγνομαι καραδοκέω ὁ μέλλω . ὁ δέ Ρουσέλιος συνθήκη καί φίλιος μετά ὁ ὁ Τοῦρκος ἐξάρχων τίθημι συνέρχομαι οὗτος ψιλόω στρατιώτης ὡς ἤδη συνήθης καί ἐθάς . ἐν εἷς δέ συνδειπνέω αὐτός ἁλίσκομαι καί δεσμώτης ἀποδείκνυμι · ἀπατάω γάρ Ῥωμαῖος ἐνώμοτος παρά ὁ Τοῦρκος καί λόγος ἐνδόσιμος καί ἀλογοθέτητος . οὗτος χρῆμα πολύς ὁ πρόεδρος Ἀλέξιος ὠνέομαι εἰς βασιλεύς ἀπάγω δέσμιος . παραδίδωμι οὖν ὁ βασιλεύς ὁ βασανιστής ξεσμός ἀνήκεστος διά βούνευρο ὅς τις δοῦλος δραπέτης αἰκίζω , καί εἰς εἷς ὁ ζοφώδης ἐγκλείω πύργος ἀτημέλητος ἔχω ἅλυσις δέσμιος .