scholia-in-theocritum.scholia-vetera-et-recentiora scholia_oppianum_bussemaker_didot_0031.9
τὴν ὀλίγην ἢ μικράν . — Ἄλλως . Τυτὸὺν δ’ ὅσσον ἄπιοθεν : Ἀπωθεν δὲ τοῦ γέροντος , μετὰ τὸν γέροντα τὸν κατὰ τὴν θάλασσαν πονοῦμενον , τοσοῦτον διάστημα , ὅσον ὀλίγον . τοῦτο γὰρ δύναται τὸ ὀλίγον ὅσον , προταττόμενον ἐχὸν τὸ ὀλίγον τοῦ ὅσον · καθὰ τὸ ὅστις ἔχει τὸ ὅς τοῦ τις προσταττόμενον · ἀ ἐν τῇ διαιρέσει τοῦ λόγου ὑστερον ἐξ ἀνάγκης ἀποδίδεται , οἷον , τίς ὁς τάδε ἐποίησε ; καί , τοσοῦτον ἀπέχει τόδε τοῦδε , ὅσον ὀλίγον ἐν ᾧ τὸ ὅσον ἀπὸ ἴσου διαστήματος , ἑτέρου ἐγνωσμένου , ἀπαιτεῖ τὸν λόγον δείκνυσθαι · εἶτα , ὡςπερ μὴ προχείρου τούτου ὄντος , τὸ ὀλίγον ἀποδίδεται καθολικῶς , ὅφ’ ᾧ τόδε τὸ διάστημα καὶ τόδε εἰσίν · ὡςπερ εἰ τις πρὸς τὸ τίς ὧδε ἐστί ; τὸ ἄνθρωπος ἀποδοίη · τοῦ τίς τὴν ὑπόστασιν ἀπαιτοῦντος , καὶ τὸ ἄτομον . ὡςπερ δὲ τὸ ὅσον ἐν τοῖς τοιούτοις ὑποτάττεται , κατὰ τὰ αὐτὰ ταῦτα καὶ τὸ οἷον ἀκολουθίαν ἔχει ὑποτετάχθαι . — Τυτὸὺν δ’ ὅσσον : Τὸ πᾶν οὕτως · Μετὰ τὸν γέροντα δέ , τὸν κατὰ τὴν θάλασσαν πονοῦμενον , τοσοῦτον διάστημα ὅσον ὀλίγον , ἀλῶα , ἤγοῦν ἄμπελος , βαιρεῖται καλῶς σταφυλαῖς πυρναφαῖς , ἤγοῦν πυραφαῖς ἤδη , πεπειροῖς δηλονότι , ἤν μικρὸς τις παῖς φυλάσσει ἐπὶ τοῖς φραγμοῖς καθήμενος . — Ὄσσον , ἐκ παραλλήλου ἀττικῶς . ἀλιτ . , τοῦ ἐν τῇ ἀλὶ τρυχομένου . M . Gen . σαπροῦ , ἀμαρτωλοῦ , ὑπὸ τῆς θαλάσσης δαμαζομένου . K . 46 . πυρναφαῖς : Ὠρίμοις , περαχούσαις . ( παρὰ τῶν ἀκτίνων γὰρ πυρούμεναι πεπαίνονται . Vat . 6 . ) οἱ δὲ πλεῖστοι ὅσον ἐννέα τεσσαράκοντα πέντε ἔτη τὴν ἡλικίαν ὀνομάζουσιν . — Ἀμφ . : Ὁμοιον τῷ ( Hom . Od . N , 73 ) Οἱ δὲ δύο σκόπελοι , ὁ μὲν οὐρανὸν εὐρὺν ἵκανε . τοῦτο δὲ τὸ σχῆμα οὐκ ἔχει κίνδυνον . οὐ γὰρ ἀφ’ ἑτέρου προσώπου ἐφ’ ἕτερον ἢ μετάβασις γίνεται , ἵνα δέται πλάγιασμοῦ , ἀλλὰ τὸ ὅλον εἰς μέρη . ταῦτό δὲ τὸ ὅλον τοῖς μέρεσιν . ἔχει δὲ τὸ πᾶν οὕτως · Δύο δὲ ἀλιώπεκες περὶ αὐτόν , ἡ μὲν ἀνὰ τοὺς ὄρχους , ἤγοῦν τὰς συστοιχίας τῆς ἀμπέλου , στρέφεται , βλάψουσα τὴν σταφυλὴν τὴν εἰς βρώσιν ἐπιτηδείαν · ἡ δὲ ἐπὶ πήρα , ἤγοῦν κατὰ τῆς πήρας τῆς τὸν ἄρτον τοῦ παιδὸς ἐχούσης , πάντα δόλον κατασκευάζουσα , τὸ παιδίον οὐ πρότερον ἕασειν φησί , πρὶν ἂν καύση αὐτὸ ἐπὶ τοῖς ξηροῖς , ἀντὶ τοῦ ἐπὶ τοῖς ξένοις , ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀνύδρων τόπων , ἢ ἀχράτιστον , ἤγοῦν οὐδενὸς ἔχρατές . ὅτι δὲ ἀπὸ τοῦ κρατῶ συντετέλη τὸ ἀχράτιστον , δῆλον μὲν ἀπὸ τοῦ βραχὺ ἔχειν τὸ κρα · τὸ δὲ πρὶν ἐνίοτε μὲν μετὰ ἀπαρεμφάτου λέγεται · οἷον , πρὶν γενέσθαι τόδε , ἐγένετο τόδε · ἐνίοτε δὲ μετὰ ὁριστικοῦ · οἷον , πρὶν ποιήσω τόδε , ἐποίησα τόδε . δοκεῖ δὲ μετὰ ἀπαρεμφάτου μὲν λέγεσθαι ἐπὶ τοῦ ποιοῦμένου πράγματος , μετὰ ὁριστικοῦ δὲ ἐπὶ τοῦ ποιοῦντος αὐτό . — Ἄν’ : Ὄρχος ὄρχατου διαφέρει . ὄρχος γάρ ἐστιν ὁ βόθρος , εἰς ὃν ἐντίθεται τὸ φυτὸν πρὸς μοσχέαν , παρὰ τὸ ὄρύσσω , ὄρχόν τινα ὄντα · ὄρχατον δὲ τὴν ἐπίστιγχν φυτείαν , παρὰ τὸ ἔργε -
Lemmas: ὁ ὀλίγος ἢ μικρός . — ἄλλος . τυος δέ ὅσος ἄπειμι : ἄπωθεν δέ ὁ γέρων , μετά ὁ γέρων ὁ κατά ὁ θάλασσα πονέω , τοσοῦτος διάστημα , ὅσος ὀλίγος . οὗτος γάρ δύναμαι ὁ ὀλίγος ὅσος , προτάσσω ἔχω ὁ ὀλίγος ὁ ὅσος · καθά ὁ ὅστις ἔχω ὁ ὅς ὁ τις προστάσσω · ὅς ἐν ὁ διαίρεσις ὁ λόγος ὕστερος ἐκ ἀνάγκη αποδίδομαι , οἷος , τίς ὅς ὅδε ποιέω ; καί , τοσοῦτος ἀπέχω ὅδε ὅδε , ὅσος ὀλίγος ἐν ὅς ὁ ὅσος ἀπό ἴσος διάστημα , ἕτερος γιγνώσκω , ἀπαιτέω ὁ λόγος δείκνυμι · εἶτα , ὡς μή πρόχειρος οὗτος εἰμί , ὁ ὀλίγος αποδίδομαι καθολικός , ὑπό ὅς ὅδε ὁ διάστημα καί ὅδε εἰμί · ὡς εἰμί τις πρός ὁ τίς ὧδε εἰμί ; ὁ ἄνθρωπος ἀποδίδωμι · ὁ τίς ὁ ὑπόστασις ἀπαιτέω , καί ὁ ἄτομος . ὡς δέ ὁ ὅσος ἐν ὁ τοιοῦτος ὑποτάσσω , κατά ὁ αὐτός οὗτος καί ὁ οἷος ἀκολουθία ἔχω ὑποτάσσω . — τυος δέ ὅσος : ὁ πᾶς οὕτως · μετά ὁ γέρων δέ , ὁ κατά ὁ θάλασσα πονέω , τοσοῦτος διάστημα ὅσος ὀλίγος , ἅλως , ἤγουν ἄμπελος , βαιρεω καλῶς σταφυλή πυρναφαῖς , ἤγουν πυραφη ἤδη , πείρω δηλονότι , ἐάν μικρός τις παῖς φυλάσσω ἐπί ὁ φραγμός κάθημαι . — ὅσος , ἐκ παράλληλος ἀττικῶς . Αλίτ . , ὁ ἐν ὁ ἅλς τρύχω . M . Gen . σαπρός , ἁμαρτωλός , ὑπό ὁ θάλασσα δαμάζω . K . 46 . πυρναφαῖς : ώριμος , περαχουω . ( παρά ὁ ἀκτίς γάρ πυρόω πεπαίνω . Vat . 6 . ) ὁ δέ πλεῖστος ὅσος ἐννέα τεσσαράκοντα πέντε ἔτος ὁ ἡλικία ὀνομάζω . — ἀμφί . : Ὅμοιος ὁ ( Hom . Od . N , 73 ) ὁ δέ δύο σκόπελος , ὁ μέν οὐρανός εὐρύς ἱκάνω . οὗτος δέ ὁ σχῆμα οὐ ἔχω κίνδυνος . οὖον γάρ ἀπό ἕτερος πρόσωπον ἐπί ἕτερος ἢ μετάβασις γίγνομαι , ἵνα δετάομαι πλαγιασμός , ἀλλά ὁ ὅλος εἰς μέρος . αὐτός δέ ὁ ὅλος ὁ μέρος . ἔχω δέ ὁ πᾶς οὕτως · δύο δέ ἀλιώπεκες περί αὐτός , ὁ μέν ἀνά ὁ ὄρχος , ἤγουν ὁ συστοιχία ὁ ἄμπελος , στρέφω , βλάπτω ὁ σταφυλή ὁ εἰς βρῶσις ἐπιτήδειος · ὁ δέ ἐπί πήρα , ἤγουν κατά ὁ πήρα ὁ ὁ ἄρτος ὁ παῖς ἔχω , πᾶς δόλος κατασκευάζω , ὁ παιδίον οὖον πρότερος ἐάω φημί , πρίν εἄν καίω αὐτός ἐπί ὁ ξηρός , ἀντί ὁ ἐπί ὁ ξένος , ἀπό μεταφορά ὁ ἄνυδρος τόπος , ἢ ἀκράτιστος , ἤγουν οὐδείς χράω . ὅτι δέ ἀπό ὁ κρατέω συντέλλω ὁ ἀκράτιστος , δῆλος μέν ἀπό ὁ βραχύς ἔχω ὁ Κρής · ὁ δέ πρίν ἐνίοτε μέν μετά ἀπαρέμφατος λέγω · οἷος , πρίν γίγνομαι ὅδε , γίγνομαι ὅδε · ἐνίοτε δέ μετά ὁριστικός · οἷος , πρίν ποιέω ὅδε , ποιέω ὅδε . δοκέω δέ μετά ἀπαρέμφατος μέν λέγω ἐπί ὁ ποιέω πρᾶγμα , μετά ὁριστικός δέ ἐπί ὁ ποιέω αὐτός . — ἄνω : ὄρχος ὄρχατος διαφέρω . ὄρχος γάρ εἰμί ὁ βόθρος , εἰς ὅς ἐντίθημι ὁ φυτόν πρός μοσχέαν , παρά ὁ ὀρύσσω , ὄρχος τις εἰμί · ὄρχατος δέ ὁ ἐπίστιγχν φυτεία , παρά ὁ ἔργω -