scholia-in-platonem.scholia-in-platonem-scholia-vetera scholia_platonem_zurich_0265.2
ἐπειδὰν δὲ σοῦ τις ἀκούῃ ἢ τῶν σῶν λόγων , ἄλλου λέγοντος , κἂν πᾶνυ φαῦλος ἦ ὁ λέγων , ἐὰν τε γυνὴ ἀκούῃ ἐὰν τε ἀνὴρ ἐὰν τε μειράκιον , ἐκπεπληγμένοι ἔομεν καὶ κατεχόμεθα . ἐγὼ γοῦν , ὦ ἄνδρες , εἰ μὴ ἔμελλον κομιδῇ δοξεῖν μεθύειν , εἶπον ὁμοῦς ἂν ὑμῖν οἷα δή πέπονθα αὐτὸς ὑπὸ τῶν τούτων λόγων καὶ πάσχω ἔτι καὶ νυνί . ὅταν γὰρ ἀκούω , πολὺ μοι μᾶλλον · ἢ τῶν χορυβαντιῶντων ἢ τε καρδία πηδᾷ καὶ δάκρυα ἐκχέεται ὑπὸ τῶν λόγων τῶν τούτων . ὁρῶ δὲ καὶ ἄλλους παμπόλλους τὰ αὐτὰ πάσχοντας . Περιελθὼν δὲ ἀκούων καὶ ἄλλων ἀγαθῶν ῥητόρων εὖ μὲν ἠγόμην λέγειν , τοιούτων δ’ οὐδὲν ἐπασχον , οὔδὲ τεθορύβητό μου ἡ ψυχή · οὐδ’ ἠγανάκτει ὡς ἀνθρωποθωδῶς διακειμένου . ἀλλ’ ὑπὸ τούτου τοῦ Μαρσόνου πολλάκις δή οὕτω διετέθηρ , | ὥστε μοι δοξαι μὴ βιωτὸν εἶναι ἔχοντι οἷς ἔχω . καὶ ταῦτα , Σώκρατες , οὐκ ἔρεις ὡς οὐκ ἀληθῆ . καὶ ἐν γὰρ νῦν ξυνούδ’ ἐμαντῶ ὅτι εἰ ἐθέλοιμι παρέχειν τὰ ὅτα , οὐκ ἂν καυτερήσομαι , ἀλλὰ ταῦτὰ ἂν πάσοιμι . ἀναγκάζει γὰρ με ὁμολογεῖν ὅτι πολλοῦ ἕνεξ ἂν αὐτὸς ἔτι ἐμαντοῦ μὲν ἀμελῶ , τὰ δ’ ᾿Αθηναίων πράττω . βίᾳ οὖν ὥσπερ ἀπὸ τῶν Σειρήνων ἐπισχόμενος τὰ ὅτα οἴχομαι φεύγων , ἵνα μὴ αὐτοῦ καθήμενος παρὰ τούτῳ καταγρησῶ . πέπονθα δὲ πρὸς τοῦτον μόνον ἀνθρώπων , ὅ οὐκ ἂν τις οἴοιτο ἐν ἐμοὶ ἐνεῖναι , τὸ αἰσχύνεσθαι ὅντινούν · ἐγὼ δὲ τούτον μόνον αἰσχύνομαι .. ξυνούδα γὰρ ἐμαντῶ ἀντιλέγειν μὲν οὐ δυναμένῳ ὡς οὐ δεῖ ποιεῖν ὃ οὗτος κελεύει , ἐπειδὰν δὲ ἀπέλθω , ἠττημένῳ τῆς τιμῆς τῆς ὑπὸ τῶν πολλῶν . δραπετεύω οὖν αὐτὸν καὶ φεύγω , καὶ ὅταν ἴδω , αἰσχύνομαι τὰ ὁμολογημένα . καὶ πολλάκις μὲν ἡδέως ἂν ἴδοιμι αὐτὸν μὴ ὄντα ἐν ἀνθρώποις · εἰ δ’ αὐ τοῦτο γένοιτο , εὖ οἶδα ὅτι πολὺ μείζον ἂν ἀχθοίμην , ὥστε οὐκ ἔχω ὅ τι χρήτούτῳ τῷ ἀνθρώπῳ . Καὶ ὑπὸ μὲν δή τῶν αὐλημάτων καὶ ἐγὼ καὶ ἄλλοι πολλοὶ τοιαῦτα πεπόνθασι
Lemmas: ἐπειδάν δέ σύ τις ἀκούω ἢ ὁ σός λόγος , ἄλλος λέγω , κἀν πάνυ φαῦλος εἰμί ὁ λέγω , ἐάν τε γυνή ἀκούω ἐάν τε ἀνήρ ἐάν τε μειράκιον , ἐκπλήσσω ἀρτύω καί κατέχω . ἐγώ γοῦν , εἰμί ἀνήρ , εἰμί μή μέλλω κομιδή δοκέω μεθύω , εἶπον ὁμός εἄν σύ οἷος δή πάσχω αὐτός ὑπό ὁ οὗτος λόγος καί πάσχω ἔτι καί νυνί . ὅταν γάρ ἀκούω , πολύς ἐγώ μᾶλλον · ἢ ὁ κορυβαντιάω ἢ τε καρδία πηδάω καί δάκρυ ἐκχέω ὑπό ὁ λόγος ὁ οὗτος . ὁράω δέ καί ἄλλος παμπολύς ὁ αὐτός πάσχω . περιέρχομαι δέ ἀκούω καί ἄλλος ἀγαθός ῥήτωρ εὕω μέν ἄγω λέγω , τοιοῦτος δέ οὐδείς πάσχω , οὐδέ θορυβέω ἐγώ ὁ ψυχή · οὐδέ ἀγανακτέω ὡς ἀνθρωποθωδῶς διάκειμαι . ἀλλά ὑπό οὗτος ὁ μαρσονοος πολλάκις δή οὗτος διατίθημι , | ὥστε ἐγώ δόξα μή βιωτός εἰμί ἔχω ὅς ἔχω . καί οὗτος , Σωκράτης , οὐ εἴρω ὡς οὐ ἀληθής . καί ἐν γάρ νῦν ξυνούδ’ μανθάνω ὅτι εἰμί ἐθέλω παρέχω ὁ ὄτα , οὐ εἄν κατερέω , ἀλλά οὗτος εἄν πάσσω . ἀναγκάζω γάρ ἐγώ ὁμολογέω ὅτι πολύς ἕνος εἄν αὐτός ἔτι μαντός μέν ἀμελέω , ὁ δέ Ἀθηναῖος πράσσω . βία οὖν ὥσπερ ἀπό ὁ Σειρήν ἐπέχω ὁ ὄτα οἴχομαι φεύγω , ἵνα μή αὐτός κάθημαι παρά οὗτος καταγράφω . πάσχω δέ πρός οὗτος μόνος ἄνθρωπος , ὅς οὐ εἄν τις οἴομαι ἐν ἐγώ ἔνειμι , ὁ αἰσχύνω ὅς · ἐγώ δέ οὗτος μόνος αἰσχύνω .. ξυνούδα γάρ μανθάνω ἀντιλέγω μέν οὖον δύναμαι ὡς οὖον δεῖ ποιέω ὅς οὗτος κελεύω , ἐπειδάν δέ ἀπέρχομαι , ἀτάω ὁ τιμή ὁ ὑπό ὁ πολύς . δραπετεύω οὖν αὐτός καί φεύγω , καί ὅταν ὁράω , αἰσχύνω ὁ ομολογημένος . καί πολλάκις μέν ἡδύς εἄν ὁράω αὐτός μή εἰμί ἐν ἄνθρωπος · εἰμί δέ αὖος οὗτος γίγνομαι , εὕω οἶδα ὅτι πολύς μείζων εἄν ἄχθομαι , ὥστε οὐ ἔχω ὅς τίς χρήτος ὁ ἄνθρωπος . καί ὑπό μέν δή ὁ αὔλημα καί ἐγώ καί ἄλλος πολύς τοιοῦτος πάσχω