scholia-in-platonem.scholia-in-platonem-scholia-vetera scholia_platonem_zurich_0249.2
Τί τοῦτο ; Τὸ ὀρθὰ δοξάζειν καὶ ἄνευ τοῦ ἔχειν λόγον δούναι οὐκ οἶσθ’ , ἔφη , ὅτι οὔτε ἐπίστασθαι ἐστίν · ἄλογον γὰρ πρᾶγμα πῶς ἂν εἴη ἐπιστήμη ; οὔτε ἀμαθία · τὸ γὰρ τοῦ ὄντος τυγχάνον πῶς ἂν εἴη ἀμαθία ; ἔστι δὲ τῇ ποιν τοιούτων ἡ ὀρθὴ δόξα , μετὰ μὲν φρονήσεως καὶ ἀμαθίας . Ἀληθῆ , ἦν δ’ ἐγώ , λέγεις . Μὴ τοίνυν ἀνάγκαζε , ὦ μὴ καλὸν ἐστίν , αἰσχρὸν εἶναι , μηδὲ ὁ μὴ ἀγαθόν , κακόν . οὕτω δὲ καὶ τὸν Ἔρωτα ἐπειδὴ αὐτὸς ὁμολογεῖς μὴ εἶναι ἀγαθὸν μηδὲ καλόν , μηδὲν τι μᾶλλον οἶον δεῖν αὐτὸν αἰσχρὸν καὶ κακὸν εἶναι , ἀλλὰ τι μεταξὺ , ἔφη , τούτων . Καὶ μήν , ἦν δ’ ἐγώ , ὁμολογεῖται γε παρὰ πάντων μέγας θεὸς εἶναι . Τῶν μὴ εἰδότων , ἔφη , πάντων λέγεις ἢ καὶ τῶν εἰδότων ; Ἐνυμπάντων μὲν οὖν . Καὶ ἡ γελώσασα , Καὶ πῶς ἂν , ἔφη , ὦ Σώκρατες , ὁμολογεῖτο μέγας θεὸς εἶναι παρὰ τούτων , οἵ φασιν αὐτὸν οὐδὲ θεὸν εἶναι ; Τίνες οὗτοι ; ἦν δ’ ἐγώ . Εἰς μέν , ἔφη , σύ , μία δ’ ἐγώ . Καγὼ εἶπον , Πῶς τοῦτο , ἔφη , λέγεις ; Καὶ ἡ , Ῥαδίως , ἔφη . λέγε γὰρ μοι , οὐ πάντας θεοὺς φῆς εὐδαίμονας εἶναι καὶ καλοὺς ; ἢ τολμήσεις ἂν τινὰ μὴ φάναι καλὸν τε καὶ εὐδαίμονα θεὸν εἶναι ; Μὰ Δι’ οὐκ ἔγωγ’ , ἔφη . Εὐδαίμονας δὲ δή λέγεις οὐ τοῖς τἀγαθὰ καὶ τὰ καλά κεκτημένους ; Πάνυ γε . Ἀλλὰ μὴν Ἔρωτά γε ὡμολόγηκας δι’ ἐνδειαν τῶν ἀγαθῶν καὶ καλῶν ἐπιθυμεῖν αὐτῶν τούτων ὧν ἐνδεῖς ἐστιν . Ὁμολόγηκα γάρ . Πῶς ἂν οὖν θεὸς εἴη ὁ γε τῶν καλῶν καὶ ἀγαθῶν ἄμοιρος ; Οὐδαμῶς , ὡς γ’ ἐοικεν . Ὡρᾶς οὖν , ἔφη , ὅτι καὶ σύ Ἔρωτα οὐ θεὸν νομίζεις ; Τί οὖν ἂν , ἔφη , εἴ ὁ Ἔρως ; θνητός ; Ἡμιστά γε . Ἀλλὰ τί μήν ; Ὡσπερ τὰ πρότερα , ἔφη , μεταξὺ θνητοῦ καὶ ἀθανάτου . Τί οὖν , ὦ Διοτίμα ; Δαιμών μέγας , ὦ Σώκρατες · καὶ γὰρ πᾶν τὸ δαιμόνιον μεταξὺ ἐστὶ θεοῦ τε καὶ θνητοῦ . Τίνα , ἦν δ’ ἐγώ , δύναμιν ἔχον ; Ἐξηγεῖσθον καὶ διαπορθμεῦον θεοῖς τὰ παρ’ ἀνθρώπων καὶ ἀνθρώποις τὰ παρὰ θεῶν , τῶν μὲν τὰς
Lemmas: τις οὗτος ; ὁ ὀρθός δοξάζω καί ἄνευ ὁ ἔχω λόγος δίδωμι οὐ οἶδα , φημί , ὅτι οὔτε ἐφίστημι εἰμί · ἄλογος γάρ πρᾶγμα πῶς εἄν εἰμί ἐπιστήμη ; οὔτε ἀμαθία · ὁ γάρ ὁ εἰμί τυγχάνω πῶς εἄν εἰμί ἀμαθία ; εἰμί δέ ὁ ποῖ τοιοῦτος ὁ ὀρθός δόξα , μετά μέν φρόνησις καί ἀμαθία . ἀληθής , εἰμί δέ ἐγώ , λέγω . μή τοίνυν ἀναγκάζω , εἰμί μή καλός εἰμί , αἰσχρός εἰμί , μηδέ ὁ μή ἀγαθός , κακός . οὗτος δέ καί ὁ Ἔρως ἐπεί αὐτός ὁμολογέω μή εἰμί ἀγαθός μηδέ καλός , μηδείς τίς μᾶλλον οἶος δήω αὐτός αἰσχρός καί κακός εἰμί , ἀλλά τίς μεταξύ , φημί , οὗτος . καί μείς , εἰμί δέ ἐγώ , ὁμολογέω γε παρά πᾶς μέγας θεός εἰμί . ὁ μή οἶδα , φημί , πᾶς λέγω ἢ καί ὁ οἶδα ; Ἐνυμπάντων μέν οὖν . καί ὁ γελάω , καί πῶς εἄν , φημί , εἰμί Σωκράτης , ομολογώ μέγας θεός εἰμί παρά οὗτος , ὁ φημί αὐτός οὐδέ θεός εἰμί ; τίνω οὗτος ; εἰμί δέ ἐγώ . εἰς μέν , φημί , σῦς , εἷς δέ ἐγώ . κἀγώ εἶπον , Πῶς οὗτος , φημί , λέγω ; καί ὁ , ῥᾳδίως , φημί . λέγω γάρ ἐγώ , οὖον πᾶς θεός φημί εὐδαίμων εἰμί καί καλός ; ἢ τολμάω εἄν τις μή φαίνω καλός τε καί εὐδαίμων θεός εἰμί ; μά διά οὐ ἐγώ , φημί . Εὐδαίμων δέ δή λέγω οὖον ὁ ἀγαθός καί ὁ καλός κτάομαι ; πάνυ γε . ἀλλά μήv Ἔρως γε ὁμολογέω διά ἔνδεια ὁ ἀγαθός καί καλός ἐπιθυμέω αὐτός οὗτος ὅς ἐνδέω εἰμί . Ὁμολόγηκα γάρ . Πῶς εἄν οὖν θεός εἰμί ὁ γε ὁ καλός καί ἀγαθός ἄμοιρος ; οὐδαμός , ὡς γε ἔοικα . Ὡρᾶς οὖν , φημί , ὅτι καί σῦς Ἔρως οὖον θεός νομίζω ; τις οὖν εἄν , φημί , εἰμί ὁ Ἔρως ; θνητός ; Ἡμιστά γε . ἀλλά τίς μείς ; ὡς ὁ πρότερος , φημί , μεταξύ θνητός καί ἀθάνατος . τις οὖν , εἰμί Διοτίμα ; Δαίμων μέγας , εἰμί Σωκράτης · καί γάρ πᾶς ὁ δαιμόνιον μεταξύ εἰμί θεός τε καί θνητός . τίς , εἰμί δέ ἐγώ , δύναμις ἔχω ; ἐξηγέομαι καί διαπορθμεύω θεός ὁ παρά ἄνθρωπος καί ἄνθρωπος ὁ παρά θεός , ὁ μέν ὁ