scholia-in-platonem.scholia-in-platonem-scholia-vetera scholia_platonem_zurich_0814.1
τοῦτο συνέβαινεν ἐπὶ πλεῖονα χρόνον , διαλειπόντων ποτὲ μικρὸν καὶ γενομένης βραχείας ἡσυχίας » ἄνδρες « ἔφη » δίκασται , μικρὸν μου χρόνον ἀνάσχεσθε , καὶ συγχωρήσατέ μοι λόγον οὐ πάλαι γεγενηθότα διηγήσασθαι . « τῶν δὲ συγχωρησάντων διὰ τὸ μέγα τι ὑπολαβεῖν τὸ ὑπ’ αὐτοῦ μέλλον λέγεσθαι , » νεανίσκος τις « ἔφη » τῶν ἐπὶ φιλολογίαν εἰς τὴν πόλιν ἡμῶν παραγεγονότων , ὅτε ἀποτρέχειν ἐμελλεν , ἐμιοθώσατο ὄνον πρὸς τὸ τὰ σκεύη αὐτοῦ διακομισθᾶσθαι μέχρι Μεγαρέων . ὑπὸ κύνα δὲ τῆς ὥρας ὑπαρχούσης , κατὰ τὸ μέσον τῆς ἡμέρας ἐκκαιοῦντος τοῦ ἡλίου σφοδρότερον , οὔτε τὸ ὑποζύγιον συνέβαινεν ἐθέλειν ὁδοιπορεῖν οὔτε αὐτὸν ἀκολουθεῖν δύνασθαι .. καταλδσαντος οὖν τὸ φορτίον τοῦ ὀνηλάτου , καὶ τὸν ὄνον στήσαντος ἐκτὸς τῆς ὁδοῦ , μὴ δυνάμενος ὑπομεῖναι τὸ καύμα , ἀλλὰ κακῶς διακειμένος ὑπὸ τὴν τοῦ ὄνου σκιὰν ὑποδὸς μένειν οἷός τε ἦν . τοῦ δὲ ὀνηλάτου ἐκείνου μὲν καλύοντος , ἑαυτῷ δὲ ἐπιβάλλειν λέγοντος διὰ τὸ καὶ τὸν ὄνον ἴδιον εἶναι καὶ τὴν ἀπ’ αὐτοῦ σκιὰν ὑπάρχειν ἰδίαν · μεμισθωκέναι γὰρ μόνον τὸν ὄνον διακομιδῦντα αὐτοῦ τὰ σκεύη , οὐ μὴν τὴν σκιὰν αὐτοῦ . ὡς δὲ καὶ ὁ νεανίσκος ἀντέλεγε πάλιν , φάσκων τὴν ἡμέραν ὅλην αὐτοῦ τὸν ὄνον εἶναι , καὶ πολλὴν ἀντιλογίαν συνέβαινεν ἐκ τούτου γίνεσθαι , ἕως εἰς μάχην ἤρμησαν . « ἐπεὶ δ’ ὁ μὲν ταῦτα εἰπὼν κατέβαινεν ἀπὸ τοῦ βήματος , οἱ δὲ δίκασται κατεῖχον ἀξιοῦντες τὸ γεγενηθὲν πέρας ἐξηγήσασθαι , ἐπιστραφεὶς » ἄνδρες « εἶπεν , » ὑπὲρ μὲν ὄνου σκιᾶς βούλεσθε ἀκούσαι , ὑπὲρ ἀνθρώπου δὲ κινδυνεύοντος τῷ βίῳ καλῦτε λέγειν ; « καὶ οὕτω τοὺς δικαστάς , συγχωρήσαντας ὀρθῶς ὑπὸ τοῦ ῥήτορος ἐπιπεπλήχθαι , λέγειν ἔρειναι . ὧθεν τὸ τε τοῦ διηγήματος εὐστοχον καὶ τὸ τοῦ φρονήματος παρρησιαστικὸν διαμνημονευθὲν παροιμίας ἔλαβε τάξιν .
Lemmas: οὗτος συμβαίνω ἐπί πλείων χρόνος , διαλείπω ποτέ μικρός καί γίγνομαι βραχύς ἡσυχία » ἀνήρ « φημί » δικαστής , μικρός ἐγώ χρόνος ἀνέχω , καί συγχωρέω ἐγώ λόγος οὖον πάλαι γίγνομαι διηγέομαι . « ὁ δέ συγχωρέω διά ὁ μέγας τίς ὑπολαμβάνω ὁ ὑπό αὐτός μέλλω λέγω , » νεανίσκος τις « φημί » ὁ ἐπί φιλολογία εἰς ὁ πόλις ἐγώ παραγίγνομαι , ὅτε ἀποτρέχω μέλλω , ἐμιοθώσατο ὄνος πρός ὁ ὁ σκεῦος αὐτός διακομίζω μέχρι Μεγαρεύς . ὑπό κύω δέ ὁ ὥρα ὑπάρχω , κατά ὁ μέσος ὁ ἡμέρα ἐκκαίω ὁ ἥλιος σφοδρός , οὔτε ὁ ὑποζύγιον συμβαίνω ἐθέλω ὁδοιπορέω οὔτε αὐτός ἀκολουθέω δύναμαι .. καταλδσαντος οὖν ὁ φορτίον ὁ ὀνηλάτης , καί ὁ ὄνος ἵστημι ἐκτός ὁ ὁδός , μή δύναμαι ὑπομένω ὁ καύμα , ἀλλά κακῶς διάκειμαι ὑπό ὁ ὁ ὄνος σκιά ὑποδίδωμι μένω οἷος τε εἰμί . ὁ δέ ὀνηλάτης ἐκεῖνος μέν καλέω , ἑαυτοῦ δέ ἐπιβάλλω λέγω διά ὁ καί ὁ ὄνος ἴδιος εἰμί καί ὁ ἀπό αὐτός σκιά ὑπάρχω ἴδιος · μισθόω γάρ μόνος ὁ ὄνος διακομίζω αὐτός ὁ σκεῦος , οὖον μήv ὁ σκιά αὐτός . ὡς δέ καί ὁ νεανίσκος ἀντιλέγω πάλιν , φάσκω ὁ ἡμέρα ὅλος αὐτός ὁ ὄνος εἰμί , καί πολύς ἀντιλογία συμβαίνω ἐκ οὗτος γίγνομαι , ἠώς εἰς μάχη ἤρμησαν . « ἐπεί δέ ὁ μέν οὗτος εἶπον καταβαίνω ἀπό ὁ βῆμα , ὁ δέ δικαστής κατέχω ἄξιος ὁ γίγνομαι πέρας ἐξηγέομαι , ἐπιστρέφω » ἀνήρ « εἶπον , » ὑπέρ μέν ὄνος σκιά βούλομαι ἀκούω , ὑπέρ ἄνθρωπος δέ κινδυνεύω ὁ βίος καλῦτε λέγω ; « καί οὗτος ὁ δικαστής , συγχωρέω ὀρθῶς ὑπό ὁ ῥήτωρ ἐπιπλήσσω , λέγω εἴρω . ὤθω ὁ τε ὁ διήγημα εὔστοχος καί ὁ ὁ φρόνημα παρρησιαστικός διαμνημονεύω παροιμία λαμβάνω τάξις .