scholia-in-platonem.scholia-in-platonem-scholia-vetera scholia_platonem_zurich_0225.1
μετεχούσης ἐν τῇ γενέσει καὶ θῆλεος καὶ ἄρρενος . ὁ δὲ τῆς οὐρανίας πρῶτον μὲν οὐ μετεχούσης θῆλεος ἀλλ’ ἄρρενος μόνον — καὶ ἐστὶν οὗτος ὁ τῶν παίδων ἔρως — , ἔπειτα πρεσβυτέρας , ὕβρεως ἀμολον . ὅθεν δὴ ἐπὶ τὸ ἄρρεν τρέπονται οἱ ἐκ τούτου τοῦ ἔρωτος ἐκπνοι , τὸ φύσει ἐξομοιωμένεστερον καὶ νοῦν μᾶλλον ἔχον ἀγαπῶντες . καὶ τις ἂν γνοίη καὶ ἐν αὐτῇ τῇ παιδεραστίᾳ τοὺς εἰλκρινῶς ὑπὸ τούτου τοῦ ἔρωτος ἀρμημένους . οὐ γὰρ ἔρωσι παίδων , ἀλλ’ ἐπειδὰν ἤδη ἀρχωνται νοῦν ἔχειν · τοῦτο δὲ κλησιάζει τῷ γενειάσκειν . παρσκευασμένοι γάρ , οἶμαι , εἰσὶν οἱ ἐντεῦθεν ἀρχομένοι ἔρξαν ὡς τὸν βίον ἅπαντα ξυνεσόμενοι καὶ κοινῇ συμβιοσόμενοι , ἀλλ’ οὐκ ἐξαμαρτήσαντες , ἐν ἀφροσύνη λαβόντες ὡς νέον , καταγελάσαντες οἰχήσεσθαι ἐπ’ ἄλλον ἀποτρέχοντες . χρῆν δὲ καὶ νόμον εἶναι μὴ ἔρξαν παίδων , ἵνα μὴ εἰς ἄδηλον πολλὴ σπουδὴ ἀνηλίσκετο · τὸ γὰρ τῶν παίδων τέλος ἄδηλον οἱ τελευταῖ κακίας καὶ ἀρετῆς ψυχῆς τε πέρι καὶ σώματος . οἱ μὲν οὖν ἀγαθοὶ τὸν νόμον τοῦτον αὐτοὶ αὐτοῖς ἐκόντες τίθενται , χρῆν δὲ καὶ τούτους τοὺς πανδήμους ἔραστας προσαναγκάζειν τὸ τοιοῦτον , ὥσπερ καὶ τῶν ἐλευθέρων γυναικῶν προσαναγκαζόμεν αὐτοὺς | καθ’ ὅσον δυνάμεθ’α μὴ ἔρξαν . οὗτοι γάρ εἰσιν οἱ καὶ τὸ ὀνειδος πεποιηκότες , ὥστε τινὰς τολμᾶν λέγειν ὡς αἰσχρὸν χαρίζεσθαι ἔρασταις . λέγουσι δὲ εἰς τούτους ἀποβλέποντες , ὁρῶντες αὐτῶν τὴν ἀκαιρίαν καὶ ἀδικίαν , ἐπεὶ οὐ δὴ πον κοσμίως γε καὶ νομίμως ὁτιοῦν [ πράγμα ] πραττόμενον ψόγον ἂν δικαίως φέροι . Καὶ δὴ καὶ ὁ περὶ τὸν ἔρωτα νόμος ἐν μὲν ταῖς ἄλλαις πόλεσι νοῆσαι ῥάδιος · ἀπλῶς γὰρ ἁρυσται · ὁ δ’ ἐνθάδε καὶ ἐν Λακεδαίμονι ποικίλος . ἐν Ἡλιδὶ μὲν γὰρ καὶ ἐν Βουωτοῖς , καὶ οὐ μὴ σοφοὶ λέγειν , ἀπλῶς νενομοθέτηται καλὸν τὸ χαρίζεσθαι ἔρασταις , καὶ οὐκ ἂν τις εἴποι οὔτε νέος οὔτε παλαιὸς ὡς αἰσχρόν , ἵνα , οἶμαι , μὴ πράγματ’ ἔχωσι λόγῳ πεισάμενοι πείθειν τοὺς νέους , ἄτε
Lemmas: μετέχω ἐν ὁ γένεσις καί θῆλυς καί ἄρσην . ὁ δέ ὁ οὐράνιος πρῶτος μέν οὖον μετέχω θῆλυς ἀλλά ἄρσην μόνος — καί εἰμί οὗτος ὁ ὁ παῖς Ἔρως — , ἔπειτα πρέσβυς , ὕβρις ἀμολον . ὅθεν δή ἐπί ὁ ἄρσην τρέπω ὁ ἐκ οὗτος ὁ Ἔρως ἐκπνέω , ὁ φύσις ἐξομοιόω καί νόος μᾶλλον ἔχω ἀγάπη . καί τις εἄν γιγνώσκω καί ἐν αὐτός ὁ παιδεραστία ὁ ειλκριναω ὑπό οὗτος ὁ Ἔρως ἀρμημένους . οὖον γάρ Ἔρως παῖς , ἀλλά ἐπειδάν ἤδη ἄρχω νόος ἔχω · οὗτος δέ κλησιαζομαι ὁ γενειάσκω . παρασκευάζω γάρ , οἴομαι , εἰμί ὁ ἐντεῦθεν ἄρχω ἔρδω ὡς ὁ βίος ἅπας σύνειμι καί κοινός συμβιόω , ἀλλά οὐ ἐξαμαρτάνω , ἐν ἀφροσύνη λαμβάνω ὡς νέος , καταγελάω οἴχομαι ἐπί ἄλλος ἀποτρέχω . χράω δέ καί νόμος εἰμί μή ἔρδω παῖς , ἵνα μή εἰς ἄδηλος πολύς σπουδή ἀναλίσκω · ὁ γάρ ὁ παῖς τέλος ἄδηλος ὁ τελευταῖος κακία καί ἀρετή Ψυχή τε περί καί σῶμα . ὁ μέν οὖν ἀγαθός ὁ νόμος οὗτος αὐτός αὐτός ἑκών τίθημι , χράω δέ καί οὗτος ὁ πάνδημος ἐραστής προσαναγκάζω ὁ τοιοῦτος , ὥσπερ καί ὁ ἐλεύθερος γυνή προσαναγκάζω αὐτός | κατά ὅσος δύναμαι μή ἔρδω . οὗτος γάρ εἰμί ὁ καί ὁ ὄνειδος ποιέω , ὥστε τις τολμάω λέγω ὡς αἰσχρός χαρίζομαι ἐραστής . λέγω δέ εἰς οὗτος ἀποβλέπω , ὁράω αὐτός ὁ ἀκαιρία καί ἀδικία , ἐπεί οὖον δή πως κόσμιος γε καί νόμιμος ὁστισοῦν [ πράγμα ] πράσσω ψόγος εἄν δικαίως φέρω . καί δή καί ὁ περί ὁ Ἔρως νόμος ἐν μέν ὁ ἄλλος πόλις νοέω ῥᾴδιος · ἀπλόος γάρ αρυειμι · ὁ δέ ἐνθάδε καί ἐν Λακεδαίμων ποικίλος . ἐν Ἦλις μέν γάρ καί ἐν βουωτος , καί οὖον μή σοφός λέγω , ἀπλόος νομοθετέω καλός ὁ χαρίζομαι ἐραστής , καί οὐ εἄν τις εἶπον οὔτε νέος οὔτε παλαιός ὡς αἰσχρός , ἵνα , οἴομαι , μή πρᾶγμα ἔχω λόγος πείθω πείθω ὁ νέος , αὔγ-ασμα