scholia-in-platonem.scholia-in-platonem-scholia-vetera scholia_platonem_zurich_0721.1
ζωά τε καὶ φυτὰ καὶ τὰ παραπλήσια · καὶ διανοητὰ μὲν τὰ μαθηματικὰ τε καὶ ἐπιστητὰ γένῃ , γεωμετρίαν , ἀστρονομίαν καὶ τὰ τούτοις ἀδελφά , νοητὰ δὲ τὰς ἰδέας τε καὶ ὄντως ὄσας οὐσίας . ἀνάλογον οὖν ἔχειν ὡς τὰ εἰκαστὰ πρὸς τὰ αἰσθητὰ τε καὶ φυσικὰ σώματα , οὕτω τὰ διανοητὰ πρὸς τὰ νοητά . εἰκόνας τε γὰρ τῶν νοητῶν εἶναι τὰ διανοητά , ὡς τὰ εἰκαστὰ τῶν αἰσθητῶν , τὰ τε αἰσθητὰ καὶ νοητὰ τῇ μᾶλλον καὶ ἧττον ἀληθείᾳ τῶν εἰκασθέντων καὶ διανοητῶν διαφρίσθαι · τὰ μὲν γὰρ μᾶλλον τὰ δὲ ἧττον ἀληθῆ εἶναι . καθ’ αὐτὰ μὲν γὰρ καὶ οὐκ ἐν ἄλλοις ὑφεστάναι τὰ αἰσθητά , σκιὰς δὲ καὶ εἴδωλα τοῖς αἰσθητοῖς παρφυρίσασθαι , ἐν ἐκείνοις καὶ οὐ καθ’ αὐτὰ ὄντα · καὶ διὰ τοῦτο ἐκείνων ὑποσκαθέντων μηδὲ ταῦτα φαίνεσθαι ἔτι . εἶναι δὲ καὶ ταῦτα αἰσθητὰ μὲν τῷ γένει , ὅτε δὴ τῇ αἰσθήσει ὑποπίπτοντα , εἰκαστὰ δὲ μᾶλλον καὶ δοξαστὰ εἶναι . οὕτω δὲ καὶ τὰ διανοητὰ τῶν νοητῶν εἶναι εἰκόνας καὶ εἴδωλα , ὥστε μηδὲ αὐτὰ κυρίως ἀλλ’ ἐξ ἀφαιρέσεως ὄντα , καὶ πρὸς τὰ καθ’ αὐτὰ τε καὶ ὄντως ὄντα , τὰ νοητὰ δηλονότι , τὴν ἀναφορὰν ἔχοντα . διὸ καὶ τὴν ψυχὴν τὰ μὲν αἰσθητὰ καὶ νοητὰ πρῶτα τε καὶ αὐτόθεν γινώσκειν , ὥσπερ καὶ ὑφίσταται πρῶτα , τὰ δὲ εἰκαστὰ καὶ διανοητὰ δεύτερα , ὡς καὶ δεύτερα ὑφίσταται . ὥσπερ γὰρ οὐ μένει ἐν τοῖς εἰκαστοῖς τῇ δόξῃ ταῦτα περιλαβοῦσα , ἀλλὰ ζητεῖ τὰ καθ’ αὐτὰ ὑφιστάμενα , οἷς ἕπεται τὰ εἰκάσματα , οὕτω καὶ τὰ ἐπιστητὰ καὶ διανοητὰ θεωροῦσα καὶ διανοουμένη οἷον τριγώνων ἰδρυμένων διὰ μέσον καὶ τὰ παραπλήσια , οὐ περὶ τούτων διανοεῖται , ἀλλ’ ἐκείνων πέρι οἷς ταῦτα ἔοικε . ταῖς τε γὰρ εἰκόσι τὰ περὶ τὰ μαθήματα γένῃ εἶναι ἀνάλογον , καὶ τὴν αὐτῶν γνώσιν ταῖς τῶν εἰδώλων εἰκασίαις ἔχειν τινὰ ὁμοιότητα . ἀπὸ τε γὰρ τῶν νοήσεων τὴν τῶν μαθηματικῶν
Lemmas: ζωή τε καί φυτόν καί ὁ παραπλήσιος · καί διανοητός μέν ὁ μαθηματικός τε καί ἐπιστητός γίγνομαι , γεωμετρία , ἀστρονομία καί ὁ οὗτος ἀδελφός , νοητός δέ ὁ ἰδέα τε καί εἰμί ὅσος οὐσία . ἀνάλογος οὖν ἔχω ὡς ὁ εἰκαστής πρός ὁ αἰσθητός τε καί φυσικός σῶμα , οὗτος ὁ διανοητός πρός ὁ νοητός . εἰκών τε γάρ ὁ νοητός εἰμί ὁ διανοητής , ὡς ὁ εἰκαστής ὁ αἰσθητής , ὁ τε αἰσθητός καί νοητός ὁ μᾶλλον καί κακός ἀλήθεια ὁ εἰκάζω καί διανοητής διαφρίσσω · ὁ μέν γάρ μᾶλλον ὁ δέ κακός ἀληθής εἰμί . κατά αὐτός μέν γάρ καί οὐ ἐν ἄλλος ὑφίστημι ὁ αἰσθητής , σκιά δέ καί εἴδωλον ὁ αἰσθητός παρφυρισαω , ἐν ἐκεῖνος καί οὖον κατά αὐτός εἰμί · καί διά οὗτος ἐκεῖνος ὑποσκαθέντων μηδέ οὗτος φαίνω ἔτι . εἰμί δέ καί οὗτος αἰσθητός μέν ὁ γένος , ὅτε δή ὁ αἴσθησις ὑποπίπτω , εἰκαστής δέ μᾶλλον καί δοξαστός εἰμί . οὗτος δέ καί ὁ διανοητός ὁ νοητός εἰμί εἰκών καί εἴδωλον , ὥστε μηδέ αὐτός κύριος ἀλλά ἐκ ἀφαίρεσις εἰμί , καί πρός ὁ κατά αὐτός τε καί εἰμί εἰμί , ὁ νοητός δηλονότι , ὁ ἀναφορά ἔχω . διό καί ὁ ψυχή ὁ μέν αἰσθητός καί νοητός πρῶτος τε καί αὐτόθεν γιγνώσκω , ὥσπερ καί ὑφίστημι πρῶτος , ὁ δέ εἰκαστής καί διανοητός δύο , ὡς καί δύο ὑφίστημι . ὥσπερ γάρ οὖον μένω ἐν ὁ ἕκαστος ὁ δόξα οὗτος περιλαμβάνω , ἀλλά ζητέω ὁ κατά αὐτός ὑφιστάω , ὅς ἕπω ὁ εἴκασμα , οὗτος καί ὁ ἐπιστητός καί διανοητός θεωρέω καί διανοέομαι οἷος τρίγωνος ιδρυμένος διά μέσος καί ὁ παραπλήσιος , οὖον περί οὗτος διανοέομαι , ἀλλά ἐκεῖνος περί ὅς οὗτος ἔοικα . ὁ τε γάρ εἰκών ὁ περί ὁ μάθημα γίγνομαι εἰμί ἀνάλογος , καί ὁ αὐτός γνῶσις ὁ ὁ εἴδωλον εἰκασία ἔχω τις ὁμοιότης . ἀπό τε γάρ ὁ νόησις ὁ ὁ μαθηματικός