scholia-in-platonem.scholia-in-platonem-scholia-vetera scholia_platonem_zurich_0227.1
πάντα ταῦτα ποιοῦντι χάρις ἑπεταί , καὶ δέδοται ὑπὸ τοῦ νόμου ἄνευ ὀνειδους πράττειν , ὡς πάγκαλον τι πρᾶγμα διαπραττομένον . ὁ δὲ δεινότατον , ὡς γε λέγουσιν οἱ πολλοί , ὅτι καὶ ὀμνύντι μόνῳ συγγνώμη παρὰ θεῶν ἐκβάσιν τὸν ὀρκον · ἀφροδίσιον γὰρ ὄρκον οὐ φασιν εἶναι . οὕτω καὶ οἱ θεοὶ καὶ οἱ ἄνθρωποι πᾶσαν ἔχουσιαν πεποιήκασιν τῷ ἔρωτι , ὡς ὁ νόμος φησιν ὁ ἐνθάδε . ταύτη μὲν οὖν οἴηθείη ἂν τις πάγκαλον νομίζεσθαι ἐν τῇδε τῇ πόλει καὶ τὸ ἔρατν καὶ τὸ φίλους γίγνεσθαι τοῖς ἔρασταις . ἐπεὶδὰν δὲ παιδαγωγούς ἐπιστήσαντες οἱ πατέρες τοῖς ἔρωμένοις μὴ ἕωσι διαλέγεσθαι τοῖς ἔρασταις , καὶ τῷ παιδαγωγῷ ταῦτα προστεταγμένα ἦ , οἱ ἡλικιώται δὲ καὶ ἐταῖροι ὀνειδίζοσιν , ἐὰν τι ὁρῶσι τοιούτω γιγνόμενον , καὶ τοὺς ὀνειδίζοντας αὐ οἱ πρεσβύτεροι μὴ διακωλύσωι μηδὲ λοιδορῶσιν ὡς οὐκ ὀρθῶς λέγοντας , εἰς δὲ ταῦτά τις αὐ βλέψας ἠγησαί’ ἂν πάλιν αἰσχιστον τὸ τοιούτων ἐνθάδε νομίζεσθαι . τὸ δέ , οἶμαι , ἀδ’ ἔχει · οὐχ ἀπλοῦν ἐστιν , ὅπερ ἐξ ἀρχῆς ἐλέχθη , οὔτε καλὸν εἶναι αὐτὸ καδ’ αὐτὸ οὔτε αἰσχρόν , ἀλλὰ καλῶς μὲν πραττόμενον καλόν , αἰσχρῶς δὲ αἰσχρόν . αἰσχρόν μὲν οὖν ἐστι πονηρῷ τε καὶ πονηρῶς χαρίζεσθαι , καλὸν δὲ χρηστῷ τε καὶ καλῶς . πονηρὸς δ’ ἐστιν ἐκεῖνος ὁ ἔραστής ὁ παῖδων ἔρως , ὁ τοῦ σώματος μᾶλλον ἢ τῆς ψυχῆς ἔρως . καὶ γὰρ οὐδὲ μόνιμός ἐστιν , ἄτε οὐ μονίμου ἔρωτὸν πράγματος · ἄμα γὰρ τῷ τοῦ σώματος ἄνθει λήγουτι , οὔπερ ἦρα , οἴζεται ἀποπτάμενος , πολλοὺς λόγους καὶ ὑποσχέσεις καταισχύνας . ὁ δὲ τοῦ ἡθους χρηστοῦ ὄντος ἔραστὴς διὰ βίου μένει , ἄτε μονίμῳ συντακείς . τούτους δὴ βούλεται ὁ | ἡμέτερος νόμος εὖ καὶ καλῶς βασανίζειν , καὶ τοῖς μὲν χαρίσασθαι , τοὺς δὲ διαφεύγειν . διὰ ταῦτα οὖν τοῖς μὲν διώκειν παρακελεύεται , τοῖς δὲ φεύγειν , ἀγνοουθετῶν καὶ βασανίζων ποτέρων ποτὲ ἐστιν ὁ ἔρως καὶ ποτέρων ὁ ἐρώμενος . οὕτω δὴ ὑπὸ ταύτης τῆς αἰτίας πρῶτον μὲν τὸ ἀλίσκεσθαι ταχὺ αἰσχρόν νεοδ -
Lemmas: πᾶς οὗτος ποιέω χάρις ἕπω , καί δίδωμι ὑπό ὁ νόμος ἄνευ ὄνειδος πράσσω , ὡς πάγκαλος τίς πρᾶγμα διαπράσσω . ὁ δέ δεινός , ὡς γε λέγω ὁ πολύς , ὅτι καί ὄμνυμι μόνος συγγνώμη παρά θεός ἔκβασις ὁ Ὅρκος · Ἀφροδίσιος γάρ Ὅρκος οὖον φημί εἰμί . οὗτος καί ὁ θεός καί ὁ ἄνθρωπος πᾶς ἔχω ποιέω ὁ Ἔρως , ὡς ὁ νόμος φημί ὁ ἐνθάδε . οὗτος μέν οὖν οἴομαι εἄν τις πάγκαλος νομίζω ἐν ὅδε ὁ πόλις καί ὁ ἔραμαι καί ὁ φίλος γίγνομαι ὁ ἐραστής . ἐπειδάν δέ παιδαγωγός ἐφίστημι ὁ πατήρ ὁ ἐράω μή εἰμί διαλέγω ὁ ἐραστής , καί ὁ παιδαγωγός οὗτος προστάσσω εἰμί , ὁ ἡλικιώτης δέ καί ἑταῖρος ὀνειδίζω , ἐάν τίς ὁράω τοιοῦτος γίγνομαι , καί ὁ ὀνειδίζω αὖος ὁ πρέσβυς μή διακωλύω μηδέ λοιδορέω ὡς οὐ ὀρθῶς λέγω , εἰς δέ οὗτος τις αὖος βλέπω ἡγέομαι εἄν πάλιν αισχιστος ὁ τοιοῦτος ἐνθάδε νομίζω . ὁ δέ , οἴομαι , ἀς ἔχω · οὐ ἀπολόω εἰμί , ὅσπερ ἐκ ἀρχή λέγω , οὔτε καλός εἰμί αὐτός κάδος αὐτός οὔτε αἰσχρός , ἀλλά καλῶς μέν πράσσω καλός , αἰσχρῶς δέ αἰσχρός . αἰσχρός μέν οὖν εἰμί πονηρός τε καί πονηρός χαρίζομαι , καλός δέ χρηστός τε καί καλῶς . πονηρός δέ εἰμί ἐκεῖνος ὁ ἐραστής ὁ παῖς Ἔρως , ὁ ὁ σῶμα μᾶλλον ἢ ὁ Ψυχή Ἔρως . καί γάρ οὐδέ μόνιμος εἰμί , αὔγ-ασμα οὖον μόνιμος ἐράω πρᾶγμα · ἄμη γάρ ὁ ὁ σῶμα ἄνθος λήγω , οὐ ἆρα , οἴζω ἀποπέτομαι , πολύς λόγος καί ὑπόσχεσις καταισχύνω . ὁ δέ ὁ ἦθος χρηστός εἰμί ἐραστής διά βίος μένω , αὔγ-ασμα μόνιμος συντήκω . οὗτος δή βούλομαι ὁ | ἡμέτερος νόμος εὕω καί καλῶς βασανίζω , καί ὁ μέν χαρίζομαι , ὁ δέ διαφεύγω . διά οὗτος οὖν ὁ μέν διώκω παρακελεύομαι , ὁ δέ φεύγω , ἀγνοέω καί βασανίζω πότερος ποτέ εἰμί ὁ Ἔρως καί πότερος ὁ ἐράω . οὗτος δή ὑπό οὗτος ὁ αἴτιος πρῶτος μέν ὁ ἁλίσκομαι ταχύς αἰσχρός νεοδ -