scholia-in-platonem.scholia-in-platonem-scholia-vetera scholia_platonem_zurich_0346.1
Γανυμήδους ἔχων ἀνόμασε , πολλὴ φερομένη πρὸς τὸν ἔρωστήν , ἡ μὲν εἰς αὐτὸν ἔδυ , ἡ δ’ ἀπομεστουμένη ἔξω ἀποφθεῖ · καὶ ὅλον πνεῦμα ἢ τις ἡχὼ ἀπὸ λείαν τε καὶ στερεῶν ἀλλομένη πάλιν ὅθεν ἀφίμθη φέρεται , οὕτω τὸ τοῦ κάλλους φέυμα πάλιν εἰς τὸν καλὸν διὰ τῶν ὀμμάτων ἰών , ἢ πέφυκεν ἐπὶ τὴν ψυχὴν ἰέναι ἀφικόμενον , καὶ ἀναπερσάσαν τὰς διόδους τῶν πτερῶν , ἄρδει τε καὶ θερμὸς πτεροφθεῖν τε , καὶ τὴν τοῦ ἐρωμένου αὐ ψυχὴν ἔρωτος ἐνέπλησεν . ἔρᾶ μὲν οὖν , ὅτου δέ , ἀπορεῖ · καὶ οὐδ’ ὁ τι πίπτονθεν οἶδεν οὐδ’ ἔχει φράσαι , ἀλλ’ ὅλον ἀπ’ ἄλλον ὀφθαλμίας ἀπολελαυκὸς πρόφασιν εἰπεῖν οὐκ ἔχει , ὥσπερ δὲ ἐν κατόπτρῳ ἐν τῷ ἐρώντι ἑαυτὸν ὁρῶν λέληθε καὶ ὅταν μὲν ἐκεῖνος παρῇ , λήγει κατὰ ταῦτά ἐκεῖνῳ ὁδότης · ὅταν δὲ ἀπῇ , κατὰ ταῦτά αὐ ποθεῖ καὶ ποθεῖται , εἰδὼς ὅλον ἔρωτος ἀντέρωτα ἔχων · καλεῖ δὲ αὐτὸν καὶ οἴεται οὐκ ἔρωτα ἀλλὰ φιλίαν εἶναι . ἐπιθυμεῖ δὲ ἐκεῖνῳ παρακλησίως μὲν , ἀσθενεστέρας δέ , ὁρᾶν , ἅπτεσθαι , φιλεῖν , συγκατακεῖσθαι . καὶ ὁὴ , ὅλον εἴκός , ποιεῖ τὸ μετὰ τοῦτο ταχὺ ταῦτα . ἐν οὖν τῇ συγχοιήσει τοῦ μὲν ἔρωστοῦ ὁ ἀκόλαστος ἵππος ἔχει ὅ τι λέγει πρὸς τὸν ἡνίοχον , καὶ ἀξιοῖ ἀντὶ πολλῶν πόνων σμικρὰ ἀπολαῦσαι · ὁ δὲ τῶν παιδικῶν ἔχει μὲν οὐδὲν εἰπεῖν , σπαργῶν δὲ καὶ ἀπορῶν περιβάλλει τὸν ἔρωστήν καὶ φιλεῖ , ὡς σφόδρ’ ἄνδρον ἀσπαζόμενος , ὅταν τε συγκατακείνται , οὕλος ἐστι μὴ ἂν ἀπαρνηθῆναι τὸ αὐτοῦ μέρος χαρίσασθαι τῷ ἐρώντι , εἰ δεηθείη τυχεῖν . ὁ δὲ ὁμοῦξ αὐ μετὰ τοῦ ἡνίοχου πρὸς ταῦτα μετ’ αἰδοῦς καὶ λόγου ἀντιτείνει . ἐὰν μὲν οὖν εἰς τεταγμένην τε δίαιταν καὶ φιλοσοφίαν νικήσῃ τὰ βελτίω τῆς διανοίας ἀγαγόντα , μακάριον μὲν καὶ ὁμονοητικὸν τὸν ἐνθάδε βίον διώγουσιν , ἐγκρατεῖς αὐτῶν καὶ κόσμιοι ὄντες , δουλωσάμενοι μὲν ὅ κακία ψυχῆς ἐνεγίγνετο , ἐλευθερώσαντες δὲ ὅ ἀρετῇ · τελευτήσαντες δὲ οὖν , ὑπόπτεροι καὶ ἑλαφροὶ γενοῦντες , τῶν τριῶν πα -
Lemmas: Γανυμήδης ἔχω ἀνόμασε , πολύς φέρω πρός ὁ ἐράω , ὁ μέν εἰς αὐτός δύο , ὁ δέ απομεστοω ἔξω ἀποφθάνω · καί ὅλος πνεῦμα ἢ τις ἠχώ ἀπό λεῖος τε καί στερεός ἅλλομαι πάλιν ὅθεν ἄφιμος φέρω , οὗτος ὁ ὁ κάλλος φύω πάλιν εἰς ὁ καλός διά ὁ ὄμμα εἶμι , ἢ φύω ἐπί ὁ ψυχή εἶμι ἀφικνέομαι , καί ἀναπεράω ὁ δίοδος ὁ πτερόν , ἄρδω τε καί θερμός πτεροφθεῖν τε , καί ὁ ὁ ἐράω αὖος ψυχή Ἔρως ἐμπίμπλημι . ἄρα μέν οὖν , ὅστις δέ , ἀπορέω · καί οὐδέ ὁ τίς πίπτω οἶδα οὐδέ ἔχω φράζω , ἀλλά ὅλος ἀπό ἄλλος ὀφθαλμίας ἀπολαύω πρόφασις εἶπον οὐ ἔχω , ὥσπερ δέ ἐν κάτοπτρον ἐν ὁ ἐράω ἑαυτοῦ ὁράω λανθάνω καί ὅταν μέν ἐκεῖνος πείρω , λήγω κατά οὗτος ἐκεῖνος ὅδος · ὅταν δέ ἄπειμι , κατά οὗτος αὖος ποθέω καί ποθέω , εἰδοί ὅλος Ἔρως ἀντέρως ἔχω · καλέω δέ αὐτός καί οἴομαι οὐ Ἔρως ἀλλά φίλιος εἰμί . ἐπιθυμέω δέ ἐκεῖνος παράκλησις μέν , ἀσθενής δέ , ὁράω , ἅπτω , φιλέω , συγκατάκειμαι . καί οηʹ , ὅλος εἰκός , ποιέω ὁ μετά οὗτος ταχύς οὗτος . ἐν οὖν ὁ συγχοιιημι ὁ μέν ῥώννυμι ὁ Ἀκόλαστος ἵππος ἔχω ὅς τίς λέγω πρός ὁ ἡνίοχος , καί ἀξιόω ἀντί πολύς πόνος μικρός ἀπολαύω · ὁ δέ ὁ παιδικός ἔχω μέν οὐδείς εἶπον , σπαργάω δέ καί ἀπορέω περιβάλλω ὁ ἐράω καί φιλέω , ὡς σφόδρα Ἄνδρος ἀσπάζομαι , ὅταν τε συγκατάκειμαι , ὅλος εἰμί μή εἄν ἀπαρνέομαι ὁ αὐτός μέρος χαρίζομαι ὁ ἐράω , εἰμί δήω τυγχάνω . ὁ δέ ὁμός αὖος μετά ὁ ηνίοχος πρός οὗτος μετά αἰδώς καί λόγος ἀντιτείνω . ἐάν μέν οὖν εἰς τάσσω τε δίαιτα καί φιλοσοφία νικάω ὁ ἀγαθός ὁ διάνοια ἄγω , μακάριος μέν καί ὁμονοητικός ὁ ἐνθάδε βίος διώκω , ἐγκρατής αὐτός καί κόσμιος εἰμί , δουλόω μέν ὅς κακία Ψυχή ἐγγίγνομαι , ἐλευθερόω δέ ὅς ἀρετή · τελευτάω δέ οὖν , ὑπόπτερος καί ἐλαφρός γίγνομαι , ὁ τρεῖς πῃ -