scholia-in-platonem.scholia-in-platonem-scholia-vetera scholia_platonem_zurich_0267.1
διαλεχθεις ἂν μοι καὶ συνημερεύσας ὤχετο ἀπιών . μετὰ ταῦτα ἐγγυμνάζεσθαι προὔκαλόνμην αὐτὸν καὶ συνεγυμνάζομην , ὡς τι ἐνταῦθα περανῶν . συνεγυμνάζετο οὖν μοι καὶ προσεπάλαιε πολλάκις οὐδενὸς παρόντος . καὶ τί δεῖ λέγειν ; οὐδὲν γὰρ μοι πλέον ἦν . ἐπειδὴ δὲ οὐδαμῇ ταύτῃ ἤρτυον , ἔδοξέ μοι ἐπιθετέον εἶναι τῷ ἀνδρὶ κατὰ τὸ κατερὸν καὶ οὐκ ἀντεῖτον , ἐπειδὴπερ ἐγχεχειρῆρη , ἀλλὰ ἰστέον ἤδη τί ἐστι τὸ πρᾶγμα . προκαλοῦμαι δὴ αὐτὸν πρὸς τὸ συνδειπνεῖν , ἀτεργῶς ὥσπερ ἐραστὴς παιδικοῖς ἐπιβουλεύων . καὶ μοι οὐδὲ τοῦτο ταχὺ ὑπήκουσεν , ὅμως δ' οὖν χρόνῳ ἐπείσθη . ἐπειδὴ δὲ ἀφίκετο τὸ πρᾶτον , δειπνήσας ἀπιέναι ἐβούλετο . καὶ τότε μὲν αἰσχυνόμενος ἀφήκα αὐτόν · αὐθὶς δὲ ἐπιβουλεύσας , ἐπειδὴ ἐδεδειπνήκει , διελεγόμην πόρρω τῶν νυκτῶν , καὶ ἐπειδὴ ἐβούλετο ἀπιέναι , σκηπτόμενος ὅτι ὀψὲ εἴη , προσηγόρευσσα αὐτὸν μένειν . ἀνεπαύετο οὖν ἐν τῇ ἐχομένῃ ἐμοῦ κλίνῃ , ἐν ᾗπερ ἐδείπνει , καὶ οὐδεὶς ἐν τῷ δίχῳματι ἄλλος καθῆσθεν ἢ ἡμεῖς . μέχρι μὲν οὖν δή δεῦρο τοῦ λόγου καλῶς ἂν ἔχοι καὶ πρὸς ὧντινοῦν λέγειν · τὸ δ' ἐπεῖθὲν οὐκ ἂν μου ἠκούσατε λέγοντος , εἰ μὴ πρῶτον μὲν , τὸ λεγόμενον , οἷνος ἄνευ τε παιδῶν καὶ μετὰ παιδῶν ἦν ἀληθής , ἐπειτα ἀφανίσαι Σωκράτους ἔργον ὑπεφράντον εἰς ἐπαινον ἐλθόντα ἀδικόν μοι φαίνεται . ἐτι δὲ τὸ τοῦ δηχθέντος ὑπὸ τοῦ ἔχως πάθος κάμω ἔχει . φασὶ γὰρ πού τινα τοῦτο παθόντα οὐκ ἐθέλειν λέγειν οἷον ἦν πλὴν τοῖς δεδηγμένοις , ὡς μόνοις | γνωσομένοις τε καὶ συγγνωσομένοις εἰ πᾶν ἐτόλμα ὁρᾶν τε καὶ λέγειν ὑπὸ τῆς ὀδύνης . ἐγὼ οὖν δεδηγμένος τε ὑπὸ ἀλγεινοτέρου καὶ τὸ ἀλγεινότατον ὧν ἂν τις δηχθείη , — τὴν καρδίαν ἢ ψυχὴν γὰρ ἢ ὅ τι δεῖ αὐτὸ ὀνομάσαι πληγεῖς τε καὶ δηχθεὶς ὑπὸ τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ λόγων , οἱ ἔχονται ἐχίδνης ἀγριωτερὸν , νέου ψυχῆς μὴ ἀφνοῦς ὅταν λάβωνται , καὶ ποοῦσι ὁρᾶν τε καὶ λέγειν ὅτιοῦν , καὶ ὁρᾶν αὐ Φαίδρον ,
Lemmas: διαλέγω εἄν ἐγώ καί συνημερεύω ἀχεύω ἄπειμι . μετά οὗτος ἐγγυμνάζω προκαλέω αὐτός καί συγγυμνάζω , ὡς τίς ἐνταῦθα περαίνω . συγγυμνάζω οὖν ἐγώ καί προσπαλαίω πολλάκις οὐδείς πάρειμι . καί τίς δεῖ λέγω ; οὐδείς γάρ ἐγώ πλέω εἰμί . ἐπεί δέ οὐδαμῇ οὗτος ἀρτύω , δοκέω ἐγώ ἐπιθετέον εἰμί ὁ ἀνήρ κατά ὁ κατερός καί οὐ ἀντιάω , ἐπεί ἐγχειρέω , ἀλλά ἰστέον ἤδη τίς εἰμί ὁ πρᾶγμα . προκαλέω δή αὐτός πρός ὁ συνδειπνέω , ἀτεργῶς ὥσπερ ἐραστής παιδικός ἐπιβουλεύω . καί ἐγώ οὐδέ οὗτος ταχύς ὑπακούω , ὅμως δέ οὖν χρόνος πείθω . ἐπεί δέ ἀφικνέομαι ὁ πρῶτος , δειπνέω ἀφίημι βούλομαι . καί τότε μέν αἰσχύνω ἀφίημι αὐτός · αὐθίς δέ ἐπιβουλεύω , ἐπεί δειπνέω , διαλέγω πόρρω ὁ νύξ , καί ἐπεί βούλομαι ἀφίημι , σκήπτω ὅτι ὀψέ εἰμί , προσαγορεύω αὐτός μένω . ἀναπαύω οὖν ἐν ὁ ἔχω ἐγώ κλίνη , ἐν ὅσπερ δειπνέω , καί οὐδείς ἐν ὁ διχωμα ἄλλος κάθημαι ἢ ἐγώ . μέχρι μέν οὖν δή δεῦρο ὁ λόγος καλῶς εἄν ἔχω καί πρός ὅστις λέγω · ὁ δέ πείθω οὐ εἄν ἐγώ ἀκούω λέγω , εἰμί μή πρῶτος μέν , ὁ λέγω , ὅνος ἄνευ τε παῖς καί μετά παῖς εἰμί ἀληθής , ἔπειτα ἀφανίζω Σωκράτης ἔργον ὑπεφράντον εἰς ἔπαινος ἔρχομαι ἄδικος ἐγώ φαίνω . ἔτι δέ ὁ ὁ δάκνω ὑπό ὁ ἔχω πάθος κάμνω ἔχω . φημί γάρ πού τις οὗτος πάθος οὐ ἐθέλω λέγω οἷος εἰμί πλήν ὁ δάκνω , ὡς μόνος | γιγνώσκω τε καί συγγιγνώσκω εἰμί πᾶς τολμάω ὁράω τε καί λέγω ὑπό ὁ ὀδύνη . ἐγώ οὖν δάκνω τε ὑπό ἀλγεινός καί ὁ ἀλγεινός ὅς εἄν τις δάκνω , — ὁ Καρδία ἢ ψυχή γάρ ἢ ὅς τίς δεῖ αὐτός ὀνομάζω πλήσσω τε καί δάκνω ὑπό ὁ ἐν φιλοσοφία λόγος , ὁ ἔχω ἔχιδνα ἄγριος , νέος Ψυχή μή ἀφνέω ὅταν λαμβάνω , καί ποιέω ὁράω τε καί λέγω ὁσ́τσιοῦν , καί ὁράω αὖος Φαῖδρος ,