scholia-in-platonem.scholia-in-platonem-scholia-vetera scholia_platonem_zurich_0045.1
μένου . δεξιὰ δὲ φαντάζεται τὰ ἀριστερά , ὅτι τοῖς ἐναντίοις μέρει τῆς ὄψεως περὶ τάναντία μέρη γίνεται ἐπαφή παρὰ τὸ καθέστος ἴδος τῆς προσβολῆς · δεξιὰ δὲ τὰ δεξιὰ καὶ τὰ ἀριστερὰ ἀριστερὰ τούναντιον , ὅταν μετα-πέση ξυμπαγνύμενον φ ξυμπήγνυται φώς · τοῦτο δέ , ὅταν ἡ τῶν κατόπτρων λείσθς , ἐνθεν καὶ ἐνθεν ὕψη λαβοῦσα , τὸ δεξιὸν εἰς τὸ ἀριστερὸν μέρος ἀπώσῃ τῆς ὄψεως καὶ θάτερον ἐπὶ θάτερον . κατὰ δὲ τὸ μήκος στραφέν τοῦ προσώπου ταυτόν τοῦτο ὕπιον ἐποίησε πᾶν φαίνεσθαι , τὸ κάτω πρὸς τὸ ἄνω τῆς αὐγῆς τὸ τ᾿ ἄνω πρὸς τὸ κάτω πάλιν ἀπώσαν . ταῦτ᾿ οὖν πάντ᾿ ἐστὶ τῶν ξυναίτιων , οἷς θεὸς ὑπηρετοῦσι χρήται τὴν τοῦ ἀρίστου κατὰ τὸ δυνατὸν ἰδέαν ἀποτελῶν · δοξάζεται δὲ ὑπὸ τῶν πλειόνων οὐ ξυναίτια ἀλλ᾿ αἰτία εἶναι τῶν πάντων , ψύχοντα καὶ θερμαίνοντα πηγνύντα τε καὶ διαχέοντα καὶ ὅσα τοιαῦτα ἀπεργαζόμενα . λόγῳ δὲ οὐδὲνα οὐδὲ νοῦν εἰς οὐδὲν δύ-ναταἰ ἔχειν ἐστί . τῶν γὰρ ὄντων φ νοῦν μόνῳ καθῆσθαι προσήκει , λεκτέον ψυχήν · τοῦτο δὲ ἀόρατον , πῦρ δὲ καὶ ὕδωρ καὶ γῆ καὶ ἀήρ σώματα πάντα ὁρατὰ γέγονε . τὸν δὲ νοῦ καὶ ἐπιστήμης ἐραστὴν ἀνάγκη τὰς τῆς ξυμφρονος φύσεως αἰτίας πρώτας μεταδιώκειν , ὅσαι δὲ ὑπ᾿ ἄλλων μὲν κινουμένων , ἕτερα δ᾿ ἐξ ἀνάγκης κινουμένων γίγνονται , δευτέρας . ποιητέον δὲ κατὰ ταῦτα καὶ ἡμῖν · λεκτέα μὲν ἀμφότερα τὰ τῶν αἰτιῶν γένη , χωρὶς δὲ ὅσαι μετὰ νοῦ καλῶν καὶ ἀγαθῶν δημιουργοὶ καὶ ὅσαι μονοθεῖσαι φρο-νήσεως τὸ τυχὸν ἄτακτον ἕκάστοτε ἐξεργάζονται . τὰ μὲν οὖν τῶν ὀμμάτων ξυμμεταίτια πρὸς τὸ σχεῖν τὴν δύνα-μιν ἣν νῦν εἴληχεν εἰρήθω · τὸ δὲ μέγιστον αὐτῶν εἰς ὠφελείαν ἔργον , δι᾿ ὃ θεὸς αὐθ᾿ ἡμῖν | δεδορήκται , μετὰ p . 47 . τοῦτο ζητεῖον . ὅφισ δὲ κατὰ τὸν ἐμὸν λόγον αἰτία τῆς μεγίστης ὠφελείας γέγονεν ἡμῖν , ὅτι τῶν νῦν λόγων περὶ τοῦ παντὸς λεγομένων οὐδεὶς ἂν ποτε ἐξήρθη μήτε ἄστρα μήτε ἥλιον μήτ᾿ οὐρανὸν ἰδόντων . νῦν δ᾿ ἡμέρα τε καὶ
Lemmas: μένω . δεξιός δέ φαντάζω ὁ ἀριστερός , ὅτι ὁ ἐναντίος μέρος ὁ ὄψις περί τἀναντία μέρος γίγνομαι ἐπαφή παρά ὁ καθίστημι ἄπατρις ὁ προσβολή · δεξιός δέ ὁ δεξιός καί ὁ ἀριστερός ἀριστερός τουναντίον , ὅταν μεταπίπτω συμπήγνυμι φ συμπήγνυμι φάος · οὗτος δέ , ὅταν ὁ ὁ κάτοπτρον λείσθς , ἐν καί ἐν ὕψος λαμβάνω , ὁ δεξιός εἰς ὁ ἀριστερός μέρος ἀπωθέω ὁ ὄψις καί ἕτερος ἐπί ἕτερος . κατά δέ ὁ μήκος στρέφω ὁ πρόσωπον αὐτός οὗτος Ὕπιος ποιέω πᾶς φαίνω , ὁ κάτω πρός ὁ ἄνω ὁ αὐγή ὁ τε ἄνω πρός ὁ κάτω πάλιν ἀπωθέω . αὐτός οὖν πᾶς εἰμί ὁ συναίτιος , ὅς θεός ὑπηρετέω χράω ὁ ὁ ἀγαθός κατά ὁ δυνατός ἰδέα ἀποτελέω · δοξάζω δέ ὑπό ὁ πλείων οὖον συναίτιος ἀλλά αἰτία εἰμί ὁ πᾶς , ψύχω καί θερμαίνω πήγνυμι τε καί διαχέω καί ὅσος τοιοῦτος ἀπεργάζομαι . λόγος δέ οὐδείς οὐδέ νόος εἰς οὐδείς δύναμαι ἔχω εἰμί . ὁ γάρ εἰμί φ νόος μόνος κάθημαι προσήκω , λεκτέος Ψυχή · οὗτος δέ ἀόρατος , πῦρ δέ καί ὕδωρ καί γῆ καί ἀήρ σῶμα πᾶς ὁρατός γίγνομαι . ὁ δέ νόος καί ἐπιστήμη ἐραστής ἀνάγκη ὁ ὁ συμφρονέω φύσις αἴτιος πρῶτος μεταδιώκω , ὅσος δέ ὑπό ἄλλος μέν κινέω , ἕτερος δέ ἐκ ἀνάγκη κινέω γίγνομαι , δύο . ποιητέος δέ κατά οὗτος καί ἐγώ · λεκτέος μέν ἀμφότερος ὁ ὁ αἰτία γένος , Χωρὶς δέ ὅσος μετά νόος καλός καί ἀγαθός δημιουργός καί ὅσος μονοθεω φρόνησις ὁ τυγχάνω ἄτακτος ἑκάστοτε ἐξεργάζομαι . ὁ μέν οὖν ὁ ὄμμα συμμεταίτιος πρός ὁ ἔχω ὁ δύναμις ὅς νῦν λαγχάνω εἴρω · ὁ δέ μέγας αὐτός εἰς ὠφέλεια ἔργον , διά ὅς θεός αὐτω ἐγώ | δέρω , μετά p . 47 . οὗτος ζητέω . ὄφις δέ κατά ὁ ἐμός λόγος αἰτία ὁ μέγας ὠφέλεια γίγνομαι ἐγώ , ὅτι ὁ νῦν λόγος περί ὁ πᾶς λέγω οὐδείς εἄν ποτός ἐξαίρω μήτε ἄστρον μήτε ἥλιος μήτε οὐρανός ὁράω . νῦν δέ ἡμέρα τε καί