scholia-in-platonem.scholia-in-platonem-scholia-vetera scholia_platonem_zurich_0429.2
Τὸ δὲ σφαίριον οὐκ ὀρθῶς ἔχει · δηλώσει δὲ σοι Ἀρχέδημος , ἐπειδὰν ἐλθῇ . καὶ δή καὶ περὶ τούδε , ὁ τούτου τιμιώτερόν τ’ ἐστὶ καὶ θειότερον , καὶ μᾶλα σφόδρ’ αὐτῷ δηλωτέον , ὑπὲρ οὗ σὺ πέπομφας ἀπορούμενος . φῆς γὰρ δή κατὰ τὸν ἐκείνου λόγον οὐχ ἰκανῶς ἀποδειχθῆναι σοι περὶ τῆς τοῦ πρώτου φύσεως . φραστέον δή σοι δι’ αἰνιγμῶν , ἐν’ ἂν τι ἡ δέλτος ἡ πόντον ἡ γῆς ἐν πτυχαις πάθῃ , ὁ ἀναγνούς μὴ γνῷ . οὕδε γὰρ ἔχει . περὶ τὸν πάντων βασιλέα πάντ’ ἐστὶ καὶ ἐκείνου ἕνεκα πάντα , καὶ ἐκεῖνο αἴτιον ἀπάντων τῶν καλῶν . δεύτερον δὲ περὶ τὰ δεύτερα , καὶ τρίτον περὶ τὰ τρίτα . ἡ οὖν ἀνθρωπίνη ψυχὴ περὶ αὐτὰ ὀρέγεται μαθεῖν ποτ’ ἃττα ἐστὶ , βλέπουσα εἰς τὰ αὐτῆς συγγενῆ , ὧν οὐδὲν | ἰκανῶς ἔχει . τοῦ δὴ βασιλέως πέρι καὶ ὧν εἶπον , οὐδὲν ἐστὶ τοιούτων . τὸ δὴ μετὰ τοῦτο ἡ ψυχὴ φησιν . ἀλλὰ ποῖόν τι μὴν τοῦτ’ ἐστίν , ὁ καὶ Διονυσίου καὶ Δωρίδος , τὸ ἐρώτημα , ὁ πάντων αἰτίων ἐστι κακῶν ; μᾶλλον δὲ ἡ περὶ τούτου ὠδὶς ἐν τῇ ψυχῇ ἐγγυνομένη , ἣν εἰ μὴ τις ἐξαιρεθήσεται , τῆς ἀληθείας ὄντως οὐ μὴ ποτε τύχῃ . σὺ δὲ τοῦτο πρὸς ἐμὲ ἐν τῷ κήπῳ ὑπὸ ταῖς δάφναις αὐτὸς ἐφησθα ἐννενοηκέναι καὶ εἶναι σόν εὕρημα . καὶ ἐγὼ εἶπον ὅτι τοῦτο εἰ φαίνοιτό σοι οὕτως ἔχειν , πολλῶν ἂν εἴης λόγων ἐμὲ ἀπολελυκώς . οὐ μὴν ἄλλο γε ποτ’ ἐφη ἐντετυχηκέναι τοῦδ’ εὐημοτί , ἀλλὰ ἡ πολλὴ μοι πραγματεία περὶ τούτ’ εἴη . σὺ δὲ ἴσως μὲν ἀκούσας του , τάχα δ’ ἂν θεία μοίρα κατὰ τοῦδ’ ὀρμήσας , ἐπειτα αὐτὸ τοὺς ἀποδείξεις ὡς ἔχων βεβαιῶς οὐ κατέδησας , ἀλλ’ ἄττεες τοτε μὴν οὕτω , τοτε δὲ ἄλλως περὶ τὸ φανταζόμενον , τὸ δὲ οὐδὲν ἐστὶ τοιούτων . καὶ τοῦτο οὐ σοὶ μόνῳ γέγονεν , ἀλλ’ ἐν ἰσθι μηδὲνὰ πώποτε μου τὸ πρῶτον ἀκούσαντα ἔχειν ἄλλως πως ἢ οὕτω κατ’ ἀρχάς , καὶ ὁ μὲν πλεῖω ἔχων πράγματα , ὁ δὲ ἐλάττω
Lemmas: ὁ δέ σφαιρίον οὐ ὀρθῶς ἔχω · δήλωσις δέ σύ Ἀρχέδημος , ἐπειδάν ἔρχομαι . καί δή καί περί ὅδε , ὁ οὗτος τίμιος τε εἰμί καί θεῖος , καί μῆλον σφόδρα αὐτός δηλωτέον , ὑπέρ ὅς σύ πέμπω ἀπορέω . φημί γάρ δή κατά ὁ ἐκεῖνος λόγος οὐ ἱκανῶς ἀποδείκνυμι σύ περί ὁ ὁ πρῶτος φύσις . φραστέον δή σύ διά αἰνιγμός , ἐν εἄν τίς ὁ δέλτος ὁ πόντος ὁ γῆ ἐν πτυχή πάσχω , ὁ ἀναγιγνώσκω μή γιγνώσκω . οὐδέ γάρ ἔχω . περί ὁ πᾶς βασιλεύς πᾶς εἰμί καί ἐκεῖνος ἕνεκα πᾶς , καί ἐκεῖνος αἴτιος ἀπαντάω ὁ καλός . δύο δέ περί ὁ δύο , καί τρίτος περί ὁ τρίτος . ὁ οὖν ἀνθρώπινος ψυχή περί αὐτός ὀρέγω μανθάνω πρός ὅστις εἰμί , βλέπω εἰς ὁ αὐτός συγγενής , ὅς οὐδείς | ἱκανῶς ἔχω . ὁ δή βασιλεύς περί καί ὅς εἶπον , οὐδείς εἰμί τοιοῦτος . ὁ δή μετά οὗτος ὁ ψυχή φημί . ἀλλά ποῖος τίς μήv οὗτος εἰμί , ὁ καί Διονύσιος καί Δωρίς , ὁ ἐρώτημα , ὁ πᾶς αἴτιος εἰμί κακός ; μᾶλλον δέ ὁ περί οὗτος ὠδίς ἐν ὁ Ψυχή ἐγγίγνομαι , ὅς εἰμί μή τις ἐξαιρέω , ὁ ἀλήθεια εἰμί οὖον μή ποτός τυγχάνω . σύ δέ οὗτος πρός ἐγώ ἐν ὁ κῆπος ὑπό ὁ δάφνη αὐτός φημί ἐννοέω καί εἰμί σός εὕρημα . καί ἐγώ εἶπον ὅτι οὗτος εἰμί φαίνω σύ οὕτως ἔχω , πολύς εἄν εἰμί λόγος ἐγώ ἀπολύω . οὖον μήv ἄλλος γε πρός φημί ἐντυγχάνω ὅδε εὐημοτί , ἀλλά ὁ πολύς ἐγώ πραγματεία περί οὗτος εἰμί . σύ δέ ἴσως μέν ἀκούω ὁ , τάχα δέ εἄν θεῖος μοῖρα κατά ὅδε ὁρμάω , ἔπειτα αὐτός ὁ ἀποδείκνυμι ὡς ἔχω βεβαίως οὖον καταδέω , ἀλλά ἄτος τότε μήv οὗτος , τότε δέ ἄλλως περί ὁ φαντάζω , ὁ δέ οὐδείς εἰμί τοιοῦτος . καί οὗτος οὖον σύ μόνος γίγνομαι , ἀλλά ἐν εἰμί μηδείς πώποτε ἐγώ ὁ πρῶτος ἀκούω ἔχω ἄλλως πως ἢ οὗτος κατά ἀρχή , καί ὁ μέν πλείων ἔχω πρᾶγμα , ὁ δέ μικρός