scholia-in-lucianum.scholia-in-lucianum-scholia-vetera-et-recentiora-arethae 29.22
κακὸν ἡγῇ τὸν πόνον ; ναί . τὴν ἡδονὴν δὲ ἀγαθόν ; πάνυ μὲν οὖν : τριχῶς ἔλεγον οἱ Στωικοὶ τὸ ἀγαθόν . τὸ μὲν γὰρ πρῶτον καὶ οἷον πηγῆς ἔχον χώραν , ὅ καὶ ἀφορίζονται ἀγαθὸν εἶναι λέγοντες , ἀφ’ οὗ συμβαίνει ὠφελεῖσθαι τῷ πρώτως εἶναι αἰτίαν καὶ ὑφ’ οὗ . δεύτερον καθὼς συμβαίνει ὠφελεῖσθαι , ὥσπερ εἰ θερμαινόμενός τις ψύχους τῆς νόσου ἀπαλλάττεται · οὐ γὰρ τὸ θερμαίνειν ἀλλὰ τὸ θερμαίνεσθαι αἴτιον τῆς ὠφελείας . καὶ τρίτον ἔλεγον ἀγαθὸν κοινότερον καὶ ἐπὶ τὰ εἰρημένα διατεῖνον τὸ οἱονεὶ ὠφελοῦν , ὅπερ οὐ τοῦ ὄντως ὄντος περιδράττεται ἀλλὰ τοῦ ἐν ὑπολήψει . ὁμοίως τούτοις καὶ τὸ κακὸν εἶναι τριττόν , τό τε ἀφ’ οὗ συμβαίνει βλάπτεσθαι , ὡς ὁ καιόμενος ἀπὸ πυρός , καὶ τὸ καθ’ ὅ , ὡς ὁ χειμῶνος ὕπαιθρος διανυκτερεύσας , καὶ τὸ κοινότερον καὶ ἐπὶ τὰ ὄντως ἀναφερόμενον , ὡς εἰ φάσκοι τις πρὸς τὴν αἴσθησιν ἀποβλέπων τὸν σωφροσύνης ἕνεκεν πόνοις αὐτὸν ἐκδόντα ἀνιαρῶς διακεῖσθαι . τούτων δὲ τῶν ἀγαθῶν τὰ μὲν εἶναι περὶ ψυχήν , τὰ δὲ ἐκτός , εἴτε περὶ σῶμα εἴτε καὶ περὶ τὰ κυρίως ἐκτός , τὰ δὲ οὔτε κατὰ ψυχὴν οὔτε ἐκτός , ὥσπερ ὅσοι φιλίαν μὲν πρὸς ἡμᾶς ἢ τινα σχέσιν οὐκ ἔχουσι τῷ μηδὲ γνωστοὶ ἡμῖν εἶναι , ἄλλως δὲ σπουδαῖοί εἰσι καὶ ἔχοντες ἀρετάς . ἀναλόγως τούτοις καὶ τὰ κακὰ τριττὴν ἔχει διαφοράν . καὶ ἔτι τῶν ἀγαθῶν τὰ μὲν εἶναί φασι διαθέσεις ὡς τὰς ἀρετάς , τὰ δὲ ἕξεις ὡς τὰ ἐπιτηδεύματα , τὰ δὲ οὔτε ἕξεις οὔτε διαθέσεις ὡς αἱ κατὰ τὰς ἀρετὰς ἐνέργειαι , οἷον ἡ φρονίμευσις , ἡ δικαίωσις καὶ τὰ παραπλήσια . ἀνάλογον καὶ αἱ περὶ ψυχὴν κακίαι ὡς φθόνος καὶ φθονερὸς καὶ φθόνησις . καὶ αὖθις τῶν ἀγαθῶν τὰ μὲν εἶναι τελικά , τὰ δὲ ποιητικά , τὰ δὲ καὶ τελικὰ καὶ ποιητικά . ὁ μὲν οὖν φρόνιμος ἄνθρωπος καὶ ὁ φίλος ποιητικὰ ἀγαθά , χαρὰ δὲ καὶ εὐφροσύνη καὶ θάρρος καὶ φρονίμη περιπάτησις τελικὰ μόνον , αἱ δὲ ἀρεταὶ πᾶσαι καὶ τελικὰ καὶ ποιητικά · καὶ γὰρ ἀποτελοῦσι τὴν εὐδαιμμονίαν καὶ συμπληροῦσι , μέρη αὐτῆς γινόμεναι . ἀνάλογον δὲ καὶ ἐπὶ τῶν κακιῶν κατὰ τοὐναντίον τῆς εὐδαιμονίας προϊουσῶν · καὶ γὰρ ὁ κακὸς καὶ ἄφρων καὶ ὁ ἐχθρὸς ποιητικὰ κακά , λύπη δὲ καὶ δυσελπιστία καὶ φόβος καὶ ἀφρονικὴ περιπάτησις καὶ πλημμελὴς κίνησις τελικὰ μόνον . αἱ δὲ κακίαι πᾶσαι καὶ τελικὰ καὶ ποιητικά · καὶ γὰρ ἀποτελοῦσι καὶ συμπληροῦσι τὴν κακοδαιμονίαν . σῶμα δὲ ἐδόξαζον καὶ τὴν διάνοιαν καὶ τὴν ψυχὴν καὶ τὰς ἀρετάς , ψυχὴν μὲν τὸ συμφυὲς καὶ ἔνθερμον ἐν ἡμῖν πνεῦμα λέγγοντες καὶ ζῷον εἶναι αὐτὴν καὶ ζῆν καὶ αἰσθάνεσθαι μάλιστα τὸ ἡγεμονικὸν αὐτῆς μέρος , ὃ καὶ διάνοιαν καλοῦσιν . ἀλλὰ καὶ πᾶσαν ἀρετὴν ζῷόν φασι , ζῴου δὲ τοῦ ἀνθρώπου ὄντος λογικοῦ θνητοῦ φύσει πολιτικοῦ καὶ τὴν ἀρετὴν πᾶσαν τὴν περὶ ἄνθρωπον καὶ τὴν εὐδαιμονίαν καὶ τὸ τέλος λογικὰ εἶναί φασι καὶ τὴν μὲν εὐδαιμονίαν ζωὴν ἀκόλουθον εἶναι καὶ ὁμολογουμένην τῇ φύσει , τὸ δὲ τέλος ὁμοίως τὸ ὁμολογουμένως ζῆν , τοῦτο δέ ἐστι τὸ κατὰ ἕνα λόγον καὶ σύμφωνον ζῆν ὡς τῶν μαχομένως ζώντων κακοδαιμονούντων . Διογένης δὲ αὐτὴν εὐλόγιστον ζωὴν ἐν τῇ τῶν κατὰ φύσιν ἐκλογῇ και ἀπεκλογῇ . τριχῶς δὲ τὸ τέλος φασί , τὸ τελικὸν ἀγαθόν , ὡς ἐν τῇ φιλοσυνθεσίᾳ τὴν ὁμολογίαν λέγουσι τέλος εἶναι , καὶ τὸν σκοπὸν οἷον τὸν ὁμολογούμενον βίον , καὶ τρίτον τέλος τὸ ἔσχατον τῶν ὀρεκτῶν , ἐφ’ ὃ πάντα τὰ ἄλλα ἀναφέρεται . τὰ δὲ μεταξὺ τῶν ἀγαθῶν καὶ κακῶν ἀδιάφορα λέγουσιν , οἷον νόσον , ὑγίειαν , πλοῦτον , πενίαν , σχολὴν , ἀσχολίαν , καὶ ταῦτα διχῶς νοοῦσι , καθ’ ἕνα μὲν τρόπον τὸ μήτε ἀγαθὸν μήτε κακόν , καθ’ ἕτερον δὲ τὸ μήτε ὁρμῆς μήτε ἀφορμῆς ποιητικόν , ὡς τὸ περιττὰς ἢ ἀρτίους ἔχειν τὰς τρίχας . ἀλλὰ καὶ τῶν ἐν ἡμῖν καὶ περὶ ἡμᾶς τὰ μὲν εἶναί φασι κατὰ φύσιν , τὰ δὲ παρὰ φύσιν , τὰ δὲ οὔτε κατὰ φύσιν οὔτε 25 παρὰ φύσιν · κατὰ φύσιν μὲν ἰσχύν , ὑγίειαν , αἰσθητηρίων ἀρτιότητα , παρὰ φύσιν δὲ νόσον , ἀσθένειαν , πήρωσιν καὶ τὰ τοιαῦτα , οὔτε δὲ παρὰ φύσιν οὔτε κατὰ φύσιν ψυχῆς παράστασιν καὶ σώματος , καθὸ ἡ μέν ἐστι φάσεων ψευδῶν δεκτική , ὡς ἐπὶ τῶν ἀλογίστως ἐνισταμένων καὶ καρτερούντων , τὸ δὲ τρωτὸν καὶ πηρώσεως δεκτικὸν καὶ τὰ ὅμοια τούτοις . τῶν δὲ ἀδιαφόρων τὰ μὲν λέγουσι προηγμένα , τὰ δὲ ἀποπροηγμένα , τὰ δὲ οὐδέτερα · καὶ τῶν προηγμένων τὰ μὲν περὶ ψυχὴν εἶναι ὡς εὐφυΐαν , προκοπήν , γνώμην , ὀξύτητα διανοίας καὶ τὰ παραπλήσια , τὰ δὲ περὶ σῶμα ὡς ὑγίειαν , ἰσχύν , εὐαισθησίαν καὶ τὰ ὅμοια · ἐκτὸς δέ ἐστι τέκνα , κτῆσις σύμμετρος , ἀποδοχὴ παρὰ ἀνθρώπων καὶ τὰ ὅμοια . τριχῶς δὲ καὶ τὰ ἀποπροηγμένα φασὶν ἀναλόγως τοῖς προηγμένοις καὶ ἀπονέμουσιν ἑνὶ ἑκάστῳ τῶν τριῶν τῶν ἐπ’ ἐκείνοις ἀποδοθέντων τὰ ἀντικείμενα , οἷον περὶ ψυχὴν ἀποπροηγμένα ἀφυΐαν , ἀπροκοπίαν , δυσμάθειαν , νωθρότητα διανοίας καὶ τὰ ὅμοια , περὶ δὲ σῶμα καχεξίαν , ἀσθένειαν , δυσαισθησίαν , περὶ δὲ τὰ ἐκτὸς πήρωσιν τεκνοποιίας , καταφρόνησιν παρὰ ἀνθρώπων καὶ τὰ ὅμοια . οὔτε δὲ προηγμένα οὔτε ἀποπροηγμένα περὶ ψυχὴν μὲν φαντασίαν καὶ συγκατάθεσιν καὶ ὅσα τοιαῦτα , περὶ σῶμα λευκότητα καὶ χαροπότητα καὶ ἡδονὴν πᾶσαν καὶ πόνον , ἐκτὸς δὲ ὅσα εὐτελῆ ὄντα καὶ μηδὲν χρήσιμον προσφερόμενα μικρὰν παντελῶς παρέχεται χρείαν , ὡς ἡ καὶ παρὰ τῶν ἀνοήτων ἀποδοχή . τῆς δὲ ψυχῆς κυριωτέρας οὔσης τοῦ σώματος πρὸς τὸ κατὰ φύσιν ζῆν δηλονότι καὶ τὰ περὶ ψυχὴν κατὰ φύσιν ὄντα καὶ προηγμένα τὴν ἀξίαν ἔχει τῶν περὶ τὸ σῶμα καὶ τῶν ἐκτός , οἷον εὐφυΐα ψυχῆς πρὸς ἀρετὴν ὑπερέχει τῆς τοῦ σώματος εὐφυΐας καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὁμοίως . ἔτι τῶν ἀδιαφόρων ὁρμῆς μὲν κινητικά ἐστιν , ὅσα κατὰ φύσιν , οἷον ἰσχύς , ἀφορμῆς δὲ τὰ παρὰ φύσιν ὡς νόσος , τὰ δ’ οὔθ’ ὁρμῆς οὔτε ἀφορμῆς ὡς τὸ περιττὰς ἢ ἀρτίους ἔχειν τὰς τρίχας . καὶ ἐπὶ τῶν κατὰ φύσιν ἀδιαφόρων τὰ μέν ἐστι πρῶτα κατὰ φύσιν ὡς κίνησις ἢ σχέσις κατὰ τοὺς σπερματικοὺς λόγους γινομένη οἷον ὑγίεια καὶ αἴσθησις , λέγω δὲ τὴν κατάληψιν καὶ ἰσχύν , κατὰ μετοχὴν δέ , ὅσα μετέχει κινήσεως καὶ σχέσεως κατὰ τοὺς σπερματικοὺς λόγους , οἷον χεὶρ ἀρτία καὶ σῶμα ὑγιεινὸν καὶ αἴσθησις μὴ πεπηρωμένη . πάντα δὲ τὰ κατὰ φύσιν ληπτά ἐστι , φασί , τὰ δὲ παρὰ φύσιν ἄληπτα , καὶ τῶν κατὰ φύσιν δι’ ἑαυτὰ εἶναι ληπτά , ὅσα ὁρμῆς ἐστι κινητικὰ καταστρεπτικῶς ἐπ’ αὐτὰ ἢ ἐπὶ τὸ ἀντέχεσθαι αὐτῶν , οἷον ὑγίεια , εὐαισθησία , ἀπονία , κάλλος σώματος , τὰ δὲ δι’ ἕτερα , ὅσα ὁρμῆς ἐστι κινητικά , ἀνεκτικῶς ἐφ’ ἕτερα καὶ μὴ καταστρεπτικῶς , οἷον πλοῦτος καὶ δόξα καὶ τὰ ὅμοια · οὐδὲν γὰρ τούτων δι’ ἑαυτὸ αἱρετόν ἐστιν , ἀλλ’ ὁ μὲν πλοῦτος διὰ τρυφὴν ἢ εὐεργεσίαν τοῦ πέλας , ἡ δὲ δόξα δι’ ἀλαζονείαν , ἡ δὲ ὑγίεια καὶ εὐαισθησία δι’ ἑαυτὰ αἱρετά . ~ Vφ
Lemmas: κακός ἡγέομαι ὁ πόνος ; ναί . ὁ ἡδονά δέ ἀγαθός ; πάνυ μέν οὖν : τριχῶς λέγω ὁ στωϊκός ὁ ἀγαθός . ὁ μέν γάρ πρῶτος καί οἷος πηγή ἔχω χώρα , ὅς καί ἀφορίζω ἀγαθός εἰμί λέγω , ἀπό ὅς συμβαίνω ὠφελέω ὁ πρῶτος εἰμί αἴτιος καί ὑπό ὅς . δύο καθώς συμβαίνω ὠφελέω , ὥσπερ εἰμί θερμαίνω τις ψῦχος ὁ νόσος ἀπαλλάσσω · οὖον γάρ ὁ θερμαίνω ἀλλά ὁ θερμαίνω αἴτιος ὁ ὠφέλεια . καί τρίτος λέγω ἀγαθός κοινός καί ἐπί ὁ εἴρω διατείνω ὁ οἱονεί ὠφελέω , ὅσπερ οὖον ὁ εἰμί εἰμί περιδράσσομαι ἀλλά ὁ ἐν ὑπολαμβάνω . ὁμοίως οὗτος καί ὁ κακός εἰμί τριττός , ὁ τε ἀπό ὅς συμβαίνω βλάπτω , ὡς ὁ καίω ἀπό πῦρ , καί ὁ κατά ὅς , ὡς ὁ χειμών ὕπαιθρος διανυκτερεύω , καί ὁ κοινός καί ἐπί ὁ εἰμί ἀναφέρω , ὡς εἰμί φάσκω τις πρός ὁ αἴσθησις ἀποβλέπω ὁ σωφροσύνη ἕνεκα πόνος αὐτός ἐκδίδωμι ἀνιαρός διάκειμαι . οὗτος δέ ὁ ἀγαθός ὁ μέν εἰμί περί Ψυχή , ὁ δέ ἐκτός , εἴτε περί σῶμα εἴτε καί περί ὁ κύριος ἐκτός , ὁ δέ οὔτε κατά ψυχή οὔτε ἐκτός , ὥσπερ ὅσος φίλιος μέν πρός ἐγώ ἢ τις σχέσις οὐ ἔχω ὁ μηδέ γνωστός ἐγώ εἰμί , ἄλλως δέ σπουδαῖος εἰμί καί ἔχω ἀρετή . ἀνάλογος οὗτος καί ὁ κακός τρισσός ἔχω διαφορά . καί ἔτι ὁ ἀγαθός ὁ μέν εἰμί φημί διάθεσις ὡς ὁ ἀρετή , ὁ δέ ἔχω ὡς ὁ ἐπιτήδευμα , ὁ δέ οὔτε ἔχω οὔτε διάθεσις ὡς ὁ κατά ὁ ἀρετή ἐνέργεια , οἷος ὁ φρονίμευσις , ὁ δικαίωσις καί ὁ παραπλήσιος . ἀνάλογος καί ὁ περί ψυχή κακία ὡς φθόνος καί φθονερός καί φθόνησις . καί αὖθις ὁ ἀγαθός ὁ μέν εἰμί τελικός , ὁ δέ ποιητικός , ὁ δέ καί τελικός καί ποιητικός . ὁ μέν οὖν φρόνιμος ἄνθρωπος καί ὁ φίλος ποιητικός ἀγαθός , χαρά δέ καί Εὐφρόσυνος καί θάρσος καί Φρονίμη περιπάτησις τελικός μόνος , ὁ δέ ἀρετή πᾶς καί τελικός καί ποιητικός · καί γάρ ἀποτελέω ὁ εὐδαιμονία καί συμπληρόω , μέρος αὐτός γίγνομαι . ἀνάλογος δέ καί ἐπί ὁ κακία κατά ἐναντίος ὁ εὐδαιμονία πρόειμι · καί γάρ ὁ κακός καί ἄφρων καί ὁ ἐχθρός ποιητικός κακός , λύπη δέ καί δυσελπιστία καί φόβος καί ἀφρονικός περιπάτησις καί πλημμελής κίνησις τελικός μόνος . ὁ δέ κακία πᾶς καί τελικός καί ποιητικός · καί γάρ ἀποτελέω καί συμπληρόω ὁ κακοδαιμονία . σῶμα δέ δοξάζω καί ὁ διάνοια καί ὁ ψυχή καί ὁ ἀρετή , ψυχή μέν ὁ συμφυής καί ἔνθερμος ἐν ἐγώ πνεῦμα λέγω καί ζῷον εἰμί αὐτός καί ζῶ καί αἰσθάνομαι μάλιστα ὁ ἡγεμονικός αὐτός μέρος , ὅς καί διάνοια καλέω . ἀλλά καί πᾶς ἀρετή ζώιον φημί , ζῷον δέ ὁ ἄνθρωπος εἰμί λογικός θνητός φύσις πολιτικός καί ὁ ἀρετή πᾶς ὁ περί ἄνθρωπος καί ὁ εὐδαιμονία καί ὁ τέλος λογικός εἰμί φημί καί ὁ μέν εὐδαιμονία ζωή ἀκόλουθος εἰμί καί ὁμολογέω ὁ φύσις , ὁ δέ τέλος ὁμοίως ὁ ὁμολογουμένως ζῶ , οὗτος δέ εἰμί ὁ κατά εἷς λόγος καί σύμφωνος ζῶ ὡς ὁ μαχομένως ζῶ κακοδαιμονέω . Διογένης δέ αὐτός εὐλόγιστος ζωή ἐν ὁ ὁ κατά φύσις ἐκλογή και ἀπεκλογή . τριχῶς δέ ὁ τέλος φημί , ὁ τελικός ἀγαθός , ὡς ἐν ὁ φιλοσυνθεσία ὁ ὁμολογία λέγω τέλος εἰμί , καί ὁ σκοπός οἷος ὁ ὁμολογέω βίος , καί τρίτος τέλος ὁ ἔσχατος ὁ ὀρεκτός , ἐπί ὅς πᾶς ὁ ἄλλος ἀναφέρω . ὁ δέ μεταξύ ὁ ἀγαθός καί κακός ἀδιάφορος λέγω , οἷος νόσος , ὑγίεια , πλοῦτος , πενία , σχολή , ἀσχολία , καί οὗτος διχῶς νοέω , κατά εἷς μέν τρόπος ὁ μήτε ἀγαθός μήτε κακός , κατά ἕτερος δέ ὁ μήτε ὁρμή μήτε ἀφορμή ποιητικός , ὡς ὁ περισσός ἢ ἄρτιος ἔχω ὁ θρίξ . ἀλλά καί ὁ ἐν ἐγώ καί περί ἐγώ ὁ μέν εἰμί φημί κατά φύσις , ὁ δέ παρά φύσις , ὁ δέ οὔτε κατά φύσις οὔτε 25 παρά φύσις · κατά φύσις μέν ἰσχύς , ὑγίεια , αἰσθητήριον ἀρτιότης , παρά φύσις δέ νόσος , ἀσθένεια , πήρωσις καί ὁ τοιοῦτος , οὔτε δέ παρά φύσις οὔτε κατά φύσις Ψυχή παράστασις καί σῶμα , καθό ὁ μέν εἰμί φάσις ψευδής δεκτικός , ὡς ἐπί ὁ ἀλογίστως ἐνίστημι καί καρτερέω , ὁ δέ τρωτός καί πήρωσις δεκτικός καί ὁ ὅμοιος οὗτος . ὁ δέ ἀδιάφορος ὁ μέν λέγω προηγμένα , ὁ δέ ἀποπροάγω , ὁ δέ οὐδέτερος · καί ὁ προάγω ὁ μέν περί ψυχή εἰμί ὡς εὐφυΐα , προκοπή , γνώμη , ὀξύτης διάνοια καί ὁ παραπλήσιος , ὁ δέ περί σῶμα ὡς ὑγίεια , ἰσχύς , εὐαισθησία καί ὁ ὅμοιος · ἐκτός δέ εἰμί τέκνον , κτῆσις σύμμετρος , ἀποδοχή παρά ἄνθρωπος καί ὁ ὅμοιος . τριχῶς δέ καί ὁ ἀποπροάγω φημί ἀνάλογος ὁ προάγω καί ἀπονέμω εἷς ἕκαστος ὁ τρεῖς ὁ ἐπί ἐκεῖνος ἀποδίδωμι ὁ ἀντίκειμαι , οἷος περί ψυχή ἀποπροάγω ἀφυία , ἀπροκοπία , δυσμάθεια , νωθρότης διάνοια καί ὁ ὅμοιος , περί δέ σῶμα καχεξία , ἀσθένεια , δυσαισθησία , περί δέ ὁ ἐκτός πήρωσις τεκνοποιΐα , καταφρόνησις παρά ἄνθρωπος καί ὁ ὅμοιος . οὔτε δέ προηγμένα οὔτε ἀποπροάγω περί ψυχή μέν φαντασία καί συγκατάθεσις καί ὅσος τοιοῦτος , περί σῶμα λευκότης καί χαροπότης καί ἡδονά πᾶς καί πόνος , ἐκτός δέ ὅσος εὐτελής εἰμί καί μηδείς χρήσιμος προσφέρω μικρός παντελῶς παρέχω χρεία , ὡς ὁ καί παρά ὁ ἀνόητος ἀποδοχή . ὁ δέ Ψυχή κύριος εἰμί ὁ σῶμα πρός ὁ κατά φύσις ζῶ δηλονότι καί ὁ περί ψυχή κατά φύσις εἰμί καί προηγμένα ὁ ἄξιος ἔχω ὁ περί ὁ σῶμα καί ὁ ἐκτός , οἷος εὐφυΐα Ψυχή πρός ἀρετή ὑπερέχω ὁ ὁ σῶμα εὐφυΐα καί ἐπί ὁ ἄλλος ὁμοίως . ἔτι ὁ ἀδιάφορος ὁρμή μέν κινητικός εἰμί , ὅσος κατά φύσις , οἷος ἰσχύς , ἀφορμή δέ ὁ παρά φύσις ὡς νόσος , ὁ δέ οὔτε ὁρμή οὔτε ἀφορμή ὡς ὁ περισσός ἢ ἄρτιος ἔχω ὁ θρίξ . καί ἐπί ὁ κατά φύσις ἀδιάφορος ὁ μέν εἰμί πρῶτος κατά φύσις ὡς κίνησις ἢ σχέσις κατά ὁ σπερματικός λόγος γίγνομαι οἷος ὑγίεια καί αἴσθησις , λέγω δέ ὁ κατάληψις καί ἰσχύς , κατά μετοχή δέ , ὅσος μετέχω κίνησις καί σχέσις κατά ὁ σπερματικός λόγος , οἷος χείρ ἄρτιος καί σῶμα ὑγιεινός καί αἴσθησις μή πηρόω . πᾶς δέ ὁ κατά φύσις ληπτός εἰμί , φημί , ὁ δέ παρά φύσις ἄληπτος , καί ὁ κατά φύσις διά ἑαυτοῦ εἰμί ληπτός , ὅσος ὁρμή εἰμί κινητικός καταστρεπτικῶς ἐπί αὐτός ἢ ἐπί ὁ ἀντέχω αὐτός , οἷος ὑγίεια , εὐαισθησία , ἀπονία , κάλλος σῶμα , ὁ δέ διά ἕτερος , ὅσος ὁρμή εἰμί κινητικός , ἀνεκτικός ἐπί ἕτερος καί μή καταστρεπτικῶς , οἷος πλοῦτος καί δόξα καί ὁ ὅμοιος · οὐδείς γάρ οὗτος διά ἑαυτοῦ αἱρετός εἰμί , ἀλλά ὁ μέν πλοῦτος διά τρυφή ἢ εὐεργεσία ὁ πέλας , ὁ δέ δόξα διά ἀλαζονεία , ὁ δέ ὑγίεια καί εὐαισθησία διά ἑαυτοῦ αἱρετός . ~ Vφ