scholia-in-isocratem.scholia-in-isocratem-scholia-vetera 2.1
ΛΟΙΠΟΝ δὲ χωρεῖν ἤδη ἀνάγκη ἐπʼ αὐτὰς τὰς ἐξηγήσεις τῶν λόγων αὐτοῦ , πρώτας ποιουμένους τὰς παραινέσεις · ἤδη γὰρ καὶ τὴν αἰτίαν προειρήκαμεν . ἀνάγονται δὲ αἱ παραινέσεις ὑπὸ τὸ συμβουλευτικὸν εἶδος , κέκληνται δὲ παραινέσεις παρὰ τὸν αἶνον , ὅ ἐστι τὴν συμβουλὴν , ὡς καὶ Ἡσίοδος “ νῦν δʼ αἶνον βασιλεῦσι · ” στάσιν δὲ οὐκ ἐπιδέχονται · οὐ γὰρ ἔχουσι τὸν ἀντιλέγοντα . καιρὸς μὲν ἤδη , ὡς εἴπομεν , ἐπʼ αὐτὰς λοιπὸν χωρεῖν τῶν λόγων τὰς ἐξηγήσεις · ἀλλʼ ἐπειδὴ ἀναγκαῖον πρὸ αὐτῶν τῶν ἐξηγήσεων προηγεῖσθαι τὰς ὑποθέσεις καὶ τοὺς σκοποὺς τῶν λόγων , δεικτέον πρῶτον τοῦ λόγου τὴν ὑπόθεσιν . Ἱππόνικός τις , ὡς ἔχει ὁ πολὺς λόγος , Κύπριος μὲν ἦν τῷ γένει , Ἰσοκράτους δὲ φίλος τοῦ σοφιστοῦ · οὗτος τελευτήσας κατέλειψε παῖδα , ὀνόματι Δημόνικον . τοῦτον Ἰσοκράτης ὁρῶν παῖδα ὄντα καὶ πολλῆς ἐπιμελείας λόγων δεόμενον , γράφει αὐτῷ ὑποθήκας , ὅπως δεῖ ζῆν αὐτὸν διδάξαι βουλόμενος , ὥσπερ ἣν εἶχε πρὸς τὸν πατέρα εὔνοιαν παραπέμψαι καὶ μέχρι τοῦ παιδὸς , ὡς καὶ ἐν αὐτῇ τῇ ἀρχῇ τοῦ λόγου τοῦτο προοιμιάζεται . συμβουλεύει δὲ αὐτῷ , γράψας διʼ ἐπιστολῆς · οὐ γὰρ ἐδύνατο καταλεῖψαι τὰς Ἀθήνας διὰ τοὺς μαθητάς . τινὲς δὲ ἐπιχειροῦσι λέγειν τὸν λόγον “ ἐπιστολὴ πρὸς “ Δημόνικον . ” καὶ ἡ μὲν φαινομένη ὑπόθεσις αὕτη · εἰρήκαμεν δὲ ἐν τοῖς ἄνω ὡς ὅτι κοινωφελεῖς αὑτοῦ βούλεται ποιήσασθαι τὰς παραινέσεις καὶ συμβουλεῦσαι πῶς δεῖ ζῆν τὸν ἰδιώτην · καὶ τοῦτο ποιεῖ ἐνταῦθα διὰ τοῦ Δημονίκου , καὶ τὸ πῶς δεῖ βασιλεύειν προβαλλόμενος τὸν Νικοκλέα · φεύγων δὲ τὸ φορτικὸν οὐ φανερῶς ἐπιφέρει τοῖς ἑαυτοῦ λόγοις τὸν ἴδιον σκοπόν . ἄρχεται δὲ ἀπὸ θείων . εἶτα εἰς γονέας μεταβαίνει , εἶτα φίλους καὶ οἶκον καὶ πατρίδα , τήν τε δίαιταν καὶ τὴν περὶ τὸ σῶμα καὶ τὴν περὶ ψυχήν . χωρητέον οὖν λοιπὸν καὶ ἐπὶ τὸ προοίμιον · εἴρηται δὲ προοίμιον παρὰ τὸν οἶμον , ὅ ἐστιν ὁδόν · Ἡσίοδος “ μακρός τε οἶμος καὶ ὄρθιος ἐπʼ αὐτήν . ” ὁδὸς δὲ τοῦ λόγου οἱ ἀγῶνες καὶ αἱ πράξεις .
Lemmas: λοιπός δέ χωρέω ἤδη ἀνάγκη ἐπί αὐτός ὁ ἐξήγησις ὁ λόγος αὐτός , πρῶτος ποιέω ὁ παραίνεση · ἤδη γάρ καί ὁ αἰτία προλέγω . ἀνάγω δέ ὁ παραίνεση ὑπό ὁ συμβουλευτικός εἶδος , καλέω δέ παραίνεση παρά ὁ αἶνος , ὁ εἰμί ὁ συμβουλή , ὡς καί Ἡσίοδος “ νῦν δέ αἶνος βασιλεύς · ” στάσις δέ οὐ ἐπιδέχομαι · οὐ γάρ ἔχω ὁ ἀντιλέγω . καιρός μέν ἤδη , ὡς λέγω , ἐπί αὐτός λοιπός χωρέω ὁ λόγος ὁ ἐξήγησις · ἀλλά ἐπεί ἀναγκαῖος πρό αὐτός ὁ ἐξήγησις προηγέομαι ὁ ὑπόθεσις καί ὁ σκοπός ὁ λόγος , δείκνυμι πρῶτος ὁ λόγος ὁ ὑπόθεσις . Ἱππόνικος τις , ὡς ἔχω ὁ πολύς λόγος , κύπριος μέν εἰμί ὁ γένος , Ἰσοκράτης δέ φίλος ὁ σοφιστής · οὗτος τελευτάω καταλείβω παῖς , ὄνομα Δημόνικος . οὗτος Ἰσοκράτης ὁράω παῖς εἰμί καί πολύς ἐπιμέλεια λόγος δέω , γράφω αὐτός ὑποθήκη , ὅπως δέω ζάω αὐτός διδάσκω βούλομαι , ὥσπερ ὅς ἔχω πρός ὁ πατέρας εὔνοια παραπέμπω καί μέχρι ὁ παῖς , ὡς καί ἐν αὐτός ὁ ἀρχή ὁ λόγος οὗτος προοιμιάζομαι . συμβουλεύω δέ αὐτός , γράφω διά ἐπιστολή · οὐ γάρ δύναμαι καταλείβω ὁ Ἀθῆναι διά ὁ μαθητής . τις δέ ἐπιχειρέω λέγω ὁ λόγος “ ἐπιστολή πρός “ Δημόνικος . ” καί ὁ μέν φαίνω ὑπόθεσις οὗτος · λέγω δέ ἐν ὁ ἄνω ὡς ὅτι κοινωφελής αὐτός βούλομαι ποιέω ὁ παραίνεση καί συμβουλεύω πῶς δέω ζάω ὁ ἰδιώτης · καί οὗτος ποιέω ἐνταῦθα διά ὁ Δημονίκος , καί ὁ πῶς δέω βασιλεύω προβάλλω ὁ Νικοκλῆς · φεύγω δέ ὁ φορτικός οὐ φανερός ἐπιφέρω ὁ ἑαυτοῦ λόγος ὁ ἴδιος σκοπός . ἄρχω δέ ἀπό θεῖος . εἶτα εἰς γονεύς μεταβαίνω , εἶτα φίλος καί οἶκος καί πατρίς , ὁ τε δίαιτα καί ὁ περί ὁ σῶμα καί ὁ περί ψυχή . χωρέω οὖν λοιπός καί ἐπί ὁ προοίμιον · λέγω δέ προοίμιον παρά ὁ οἶμος , ὁ εἰμί ὁδός · Ἡσίοδος “ μακρός τε οἶμος καί ὄρθιος ἐπί αὐτός . ” οὐδός δέ ὁ λόγος ὁ ἀγών καί ὁ πρᾶξις .