scholia-in-homerum.scholia-in-iliadem-scholia-vetera 3.1.81
105 . κάκʼ ὀσσόμενος ] παρατηρητέον ὅτι , ὅταν ἐκ προσώπου τινὸς ἐπάγειν μέλλῃ λόγους ὁ ποιητὴς , προσημαίνει οἷος ἔσται ὁ λόγος · εἰ - πόντος γὰρ αὐτοῦ τὸ “ τὸν δʼ ἄῤ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη ὁ Ἀγαμέμνων , ” ὑβριστικούς · καὶ πάλιν “ καί μιν νεικείων ” ( Od . 18 , 9 ) , θεωρητέον εἰ οἱ μέλλοντες ἐπάγεσθαι λόγοι ἔχουσιν ὀνείδη . ὅταν δὲ τὸ “ ὅ σφιν ἐϋφρονέων , ” φρονίμους προσδεκτέον λόγους · καὶ πάλιν ὅταν λέγῃ “ καὶ τότε κουφότερον μετεφώνεε Φαιήκεσσι ” ( Od . 8 , 201 ) , δεῖ ἡμᾶς τῶν λεχθησομένων ὡς κούφων ἀκούειν , Ὀδυσσέως ὑψηγοροῦντος καὶ ἐνταῦθα τοίνυν προδιετύπωσε τοὺς λόγους διὰ τοῦ κακοσσόμενος , οὐχ , ὥς τινες οἴονται , κακῶς ὑποβλεψάμενος , ἀλλʼ ὅτι κακόμαντιν ἀποκαλῶν . ἐπεὶ γὰρ ὄσσα ἐστὶν ἡ θεία φωνὴ , τῆς ὀπὸς δὲ τῶν θεῶν ἀκούουσιν οἱ μάντεις . διὰ τοῦτο κακοφημίζει αὐτὸν εἰς τοῦτο , κακὸν ἄγγελον τῆς Διὸς ὄσσης ἀποκαλῶν . ?? παρατηρεῖν δεῖ ὡς , ὅταν ἐκ προσώπου τινὸς μετάγειν λόγους μέλλῃ τινὰς ὁ ποιητὴς , προλέγει προσημαίνων οἶος ἔσται ὁ λόγος , ἢ μεθʼ οἵας διαθέσεως λεγόμενος . οὕτω γὰρ ὅρον λαβόντες παρὰ τοῦ ποιητοῦ ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς οἷσπερ ὁ ποιητὴς παρήγγειλε τῶν λεγο - μένων ἀκουσόμεθα · οἷον εἰπόντος “ τόνδʼ ἄῤ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη ὁ Ἀγαμέμνων ” ( Il . 1 , 148 ) ὑβριστικοὺς προσδεκτέον ἔσεσθαι τοὺς λόγους , οἷοι ἂν γένοιντο ὑπὸ τοῦ ὑποβλεπομένου · καὶ πάλιν προει - πόντος “ καί μιν νεικείων ἔπεα πτερόεντα προσηύδα ” ( Od . 18 , 9 ) , θεωρητέον εἰ οἱ ἐπάγεσθαι μέλλοντες λόγοι ὀνείδη παρέχουσιν · ὅταν δὲ “ ὅς σφιν ἐϋφρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπε , ” φρονίμους προσ - δεκτέον λόγους · φρονίμου γάρ ἐστι τὰς αἰτίας τῶν ἐνεστηκότων εἰπεῖν καὶ μετὰ ταῦτα ἐπάγειν τὰ ποιητά . τὸ μὲν οὖν ἀγορήσατο δηλοῖ τὴν ἐξήγησιν καὶ φανέρωσιν τῶν ἐνεστηκότων , ὡς ὁ λέγων “ οὔτʼ ἄῤ ὅγʼ εὐχωλῆς ἐπιμέμφεται οὔθʼ ἑκατόμβης , ἀλλʼ ἕνεκ᾿ ἀρητῆρος , ὃν ἠτίμησʼ Ἀγαμέμνων ” ( 1 , 93 ) . τὸ δὲ “ μετέειπε ” τὸ μετὰ ταῦτα ἐπαγαγεῖν ποιητέον · ἐπάγει γὰρ “ εὐδ᾿ ὅγε πρὶν λοι - μοῖο βαρείας χεῖρας ἀφέξει , πρίν γʼ ἀπὸ πατρὶ φίλῳ δόμεναι ” ( 1 , 97 ) καὶ τὰ ἑξῆς , καὶ τὰ ἐπὶ τοῦ Νέστορος “ ὦ πόποι , ἦ μέγα πένθος Ἀχαιίδα γαῖαν ἱκάνει ” ( Il . 1 , 254 ) διήγησιν ἔχει τῶν ἐνε - στώτων ἅπερ ἀγορήσατο . ἐπὶ δὲ τοῦ “ ἀλλὰ πίθεσθε καὶ ὔμμες ” ( 1 , 274 ) μετὰ τὸ διηγήσασθαι τὰ ἐνεστηκότα εἰπεῖν ἃ δεῖ πράττειν . πάλιν ὅταν προείπῃ “ καὶ τότε κουφότερον μετεφώνεε Φαιήκεσσι ” ( Od . 8 , 201 ) , δεῖ ἡμᾶς τῶν μελλόντων λέγεσθαι λόγων ἀκούειν ὡς κούφων καὶ ἐπηρμένων , ὑψηλολογοῦντος διὰ τὴν νίκην τοῦ Ὀδυσσέως . τοιοῦτον γὰρ τὸ “ τοῦτον νῦν ἐφίκεσθε , νέοι ” καὶ τὰ ἑξῆς · προθεω - ροῦντι γὰρ ἔοικεν ὁ ποιητὴς ἑαυτὸν καὶ προδιατιθέντι τοὺς ἀκου - σομένους περὶ τοῦ εἴδους τῶν λόγων . ἐκ τούτου δὲ πολλὰ ἔνεστι λύειν τῶν παρεωραμένων τοῖς γραμματικοῖς · αὐτίκα τὸ ἐπὶ τοῦ Διὸς “ αὐτίκʼ ἐπειρᾶτο Κρονίδης ἐρεθιζέμεν Ἥρην , κερτομίοις ἐπέεσσι παραβλήδην ἀγορεύων ” ( 4 , 5 ) , μὴ νοήσαντές τινες ὅτι περὶ τοῦ μέλλοντος τρόπου τὸν λόγον εἴρηκεν ἀλλοκότους ἐξηγήσεις πεποίηνται · φασὶ δὲ ὅτι παραβλητικοῖς ἐχρῆτο λόγοις ὁ Ζεὺς παραβάλλων καὶ ἀντεξετάζων τὴν Ἀφροδίτης Ἀλεξάνδρῳ ἐπικουρίαν πρὸς τὴν Ἥρας καὶ Ἀθηνᾶς τῷ Μενελάῳ γιγνομένην . τὸ οὖν παραβλήδην τὸ μὲν τοῦ παραβάλλειν λέγει , ὅπερ εἰώθασι λέγειν συγκρίνειν . καὶ ὅτι τοῦθʼ οὕτως ἔχει δηλοῖ ὁ τοῦ Διὸς λόγος συγκριτικὸς ὤν “ δοιαὶ μὲν Μενελάῳ ἀρηγόνες εἰσὶ θεάων , Ἥρη τʼ Ἀργείη καὶ Ἀλαλκομενηῒς Ἀθήνη · ἀλλʼ ἤτοι ταὶ νόσφι καθήμεναι εἰσορόωσαι τέρπεσθον · τῷ δʼ αὖτε φιλομμειδὴς Ἀφροδίτη αἰεὶ παρμέμβλωκε καὶ αὐτοῦ κῆρας ἀμύνει ” ( 4 , 7 ) . καὶ οὐκ ἔστιν ἁπλῶς παραβολὴ καὶ ἀντεξέτασις , ἀλλʼ οὕτως ἐρεθιστικὴ καὶ κέρτομος ὡς προεῖπον ἔσεσθαι “ δοιαὶ μὲν Μενελάῳ , ” μία δὲ τῷ Ἀλεξάνδρῳ · καὶ ἡ μὲν Ἥρα κηδεμὼν τοῦ Ἄργους κἀκεῖ χρηματίζουσα καὶ διὰ τοῦτο καὶ τοῦ Μενελάου κήδε - σθαι ὀφείλουσα , ἡ δὲ Ἀθηνᾶ ὡς Ἀλαλκομενηῒς , ἡ δὲ Ἀφροδίτη φιλομειδὴς καὶ οὐκ ἀπʼ Ἰλίου , καὶ ὅμως αἱ μὲν νόσφι τοῦ Μενελάον κάθησθε , ἡ δὲ ἀεὶ παρμέμβλωκε , καὶ αἱ μὲν θεωροὶ εἰς τέρψιν τῶν ἀγώνων , ἡ δὲ αὐτοῦ κῆρας ἀμύνει συμπαραμένουσα “ καὶ νῦν ἐξε - σάωσεν ὀϊόμενον θανέεσθαι ” ( 4 , 12 ) . ὀρθῶς ἄρα προείρηκεν ὅτι ἐρεθιστικὸς ὁ λόγος ἔσται καὶ χλευαστικὸς καὶ παραβλητικός . πάλιν ὅταν ἐπὶ τῆς Θέτιδος λέγῃ “ ὣς ἔχετʼ ἐμπεφυυῖα καὶ ἤρετο δεύτερον αὖθις ” ( 1 , 513 ) , τὸ ἤρετο οὐ χρὴ ἀκούειν ἀντὶ τοῦ ἠρώ - τησεν ἁπλῶς , ἀλλʼ ἀντὶ τοῦ ἠρώτα , τὸ ἀληθὲς μαθεῖν θέλουσα · ἐπάγει γὰρ “ νημερτὲς μὲν δή μοι ὑπόσχεο καὶ κατάνευσον ἢ ἀπόειπ᾿ , ἐπεὶ οὔ τοι ἔπι δέος , ὄφῤ εὖ εἰδῶ ὅσσον ἐγῶ μετὰ πᾶσιν ἀτιμοτάτη θεός εἰμι ” ( 1 , 514 ) , ἐπεὶ καὶ ἐν ἄλλοις ἔφη “ εἰρωτᾷς μʼ ἐλθόντα θεὰ θεόν · αὐτὰρ ἐγώ τοι νημερτέως τὸν μῦθον ἐνισπήσω ” ( Od . 5 , 97 ) καὶ “ εἴρεαι τοίνυν ὁππόθεν εἰμέν · ἐγὼ δέ κέ τοι καταλέξω ” ( Od . 3 , 80 ) . οὕτως ἀκουσόμεθα , εἰ τἀληθὲς ἀκοῦσαι βουλόμενος ἐξετάζεις , καὶ τὸ “ Ἑρμείαν ἐρέεινε , Καλυψὼ , δῖα θεάων ” ( Od . 5 , 85 ) . ἐπάγει γὰρ “ αὔδα ὅ τι φρονέεις ” ( Od . 5 , 89 ) . τὸ ἐνι - σπεῖν δὲ παραπλησίως , οὐ μὴν ἁπλῶς τὸ εἰπεῖν , ἀλλʼ ἀληθῶς εἰπεῖν “ αἴ κʼ ἐθέλῃσθα κείνου λυγρὸν ὄλεθρον ἐνισπεῖν , ” καὶ τὸ “ νημερτέως τὸν μῦθον ἐνισπήσω ” ( Od . 5 , 98 ) ἤτοι ἀναμαρτήτως τἀληθὲς ἐρῶ · κεῖται γὰρ ὡς εἰ ἔλεγεν , ἐπαληθεύσομαί σοι , ἀψευδῆ τὸν λόγον ἐρῶ , καὶ τὸ “ ἔννεπε οὖν ” ἀληθῆ λέγε “ τίς γὰρ τῶν ὄχʼ ἄριστος ἔην σύ μοι ἔννεπε , Μοῦσα , ” καὶ τὸ “ ἄειδε ” πάλιν ἀληθῆ ἐν ποιήμασι λέγε · ἀοιδὴ γὰρ ἡ ποίησις . εἰπὼν οὖν “ ἀλλʼ ἄγε δὴ μετάβηθι καὶ ἵππου κόσμον ἄεισον ” ( Od . 8 , 491 ) ἐπάγει “ αἴ κεν δή μοι ταῦτα κατὰ μοῖραν καταλέξῃς , ” ὅπερ ἐν ἄλλοις “ πάντα κατʼ αἶσαν ἔειπες , ἀγακλεές ” ( Il . 17 , 716 ) . τί οὖν τὸ “ κατʼ αἶσαν ” εἰπών φησι “ οὐδʼ ἄν ἔγωγε ἄλλα παρὲξ εἴποιμι παρακλιδὸν , οὐδʼ ἀπατήσω ” ( Od . 5 , 347 ) ; καὶ ὅταν δὴ προείπῃ “ εἶθαρ δὲ προσείπῃ ” ( Il . 13 , 353 ) , τὸ εὐθὺ καὶ ἀληθὲς καὶ φανερὸν ἀκουσόμεθα , ὅπερ πάλιν ἔφη “ ἔπος ἀντίον ηὔδα ” ( Il . 4 , 265 ) . ἐξηγήσατο τὸ ἄντι - κρυς καὶ διαρρήδην , ὃ ἐν ἄλλοις ἔφη “ ἀντικρὺ δʼ ἀπόφημι . ” τοῦ γὰρ εὐθέος λόγου δύναμις τὸ μὴ παρὲξ εἰπεῖν , ἀλλὰ μηδὲ παρεκ - κλῖναι , καθάπερ ἐπὶ τῶν οὕτω βαδιζόντων , καὶ τὸ ἀντίον δὲ ηὔδα ἐξηγήσατο “ τῶν οὐδέν τοι ἐγὼ κρύψω ἔπος ” ( Od . 4 , 537 ) . . . . . . . . . . οἱ γὰρ ἰθὺ καὶ κ . . ἰόντες οὐ κρυπτάζονται . κρύπτουσι δὲ μάλιστα οἱ κλέπτοντες , ὅθεν ἐπὶ τοῦ ἀπατῶντος “ κλέπτε νόῳ ” ( 1 , 132 ) . ὅς χʼ ἕτερον μὲν κεύθῃ ἐνὶ φρεσὶν . ἄλλο δὲ εἴπῃ ” ( 9 , 313 ) . * τὸ κακοσσόμενος οὐ σημαίνει τὸ κακῶς ὑποβλεψάμενος · οὐ γὰρ σἷόν τε τὸ κακῶς συναλεῖψαι διὰ τὸ σύμφωνον , οὐδʼ ἔστιν ὅπου τὸ ὑποβλέψασθαι ὄσσεσθαι λέγει , ἀλλὰ σημαίνει τὸ κακοσσόμενος ( ἐν συνθέτῳ γὰρ εἴρηται ) κακόμαντις . ἐπεὶ γὰρ ὄσσα ἡ θεία φωνὴ , ἣν καὶ Διὸς ἄγγελον ἔφη — “ μετὰ δέ σφισιν ὅσσα δεδῄει , ὀτρύνουσʼ ἰέναι , Διὸς ἄγγελος ” ( Il . 2 , 93 ) — , Διὸς δὲ ἄγγελοι καὶ οἱ μάν - τεις , καὶ τῆς ὀπὸς τῶν θεῶν ἀκούουσιν , ἥτις ἐστὶν ὅσσα ( “ ὣς γὰρ ἐγὼν ὄπ᾿ ἄκουσα θεῶν ” ( Il . 7 , 53 ) ἀπὸ τῆς ὄσσης πεποίηκε τὸ κα - κοσσόμενος , ἀντὶ τοῦ ὡς κακόμαντιν αὐτὸν ὀνειδίζων , ὡς εἰ ἔλεγε κακὸν ἄγγελον τῆς Διὸς ὅσσης ἀποκαλῶν . οὐδὲ γάρ ἐστιν ἁπλῶς κακολογῶν , ὅτι οὐδὲ ὄσσαν ἁπλῶς τὴν φωνὴν σημαίνει , ἀλλὰ τὴν θείαν · ἀλλʼ ἔστιν ὡς ἐπὶ κακῷ χρώμενον τῇ θείᾳ φωνῇ λοιδορῶν . εἴρηκε δὲ καὶ ἐν ἄλλοις “ οὐ μὲν γάρ τοι ἐγὼ κακὸν ὀσσομένη τόδʼ ἱκάνω , ἀλλʼ ἀγαθὰ φρονέουσα ” ( Il . 24 , 172 ) , οὐ κακὸν κληδονιζο - μένη · καὶ “ ὀσσόμενος πατέῤ ἐσθλὸν ἐνὶ φρεσί ” ( Od . 1 , 115 ) . σημαίνει ὁ ἐν αὑτῷ κληδονιζόμενος καὶ εὐχόμενος θείας τυχεῖν φήμης περὶ τῆς ἐπανόδου τοῦ πατρός . καὶ τὸ “ οὔ ποτέ μοι θάνατον προτιόσσετο θυμός ” ( Od . 14 , 219 ) ἀντὶ τοῦ προεμαντεύετο . καὶ ὅτι μᾶλλον ἀπὸ τῆς ὄσσης τὸ ὄσσεσθαι αὐτὸς ἐδήλωσεν ἐπὶ τῶν μνη - στήρων λέγων “ ἐς δʼ ἰδέτην πάντων κεφαλὰς , ὄσσοντο δʼ ὄλεθρον ” ( Od . 2 , 152 ) , τουτέστιν ἐμαντεύοντο τοῖς μνηστῆρσιν ὄλεθρον . τοῦτο ἐπʼ ἄλλου ἐξηγήσατο εἰπὼν “ Ξάνθε , τί μοι θάνατον μαντεύεαι ” ( Il . 19 , 420 ) ; τὴν δὲ ὄσσαν ὅτι θεία φωνὴ , ἐξηγεῖται λέγων “ ἢ ὄσσαν ἀκούσας ἐκ Διός ” ( Od . 1 , 282 ) . λέγει δὲ αὐτὴν καὶ κλη - δόνα · “ ἤλυθον , εἴ τινά μοι καὶ κληδόνα πατρὸς ἐνίσποις ” ( Od . 4 , 317 ) . κληδὼν δὲ παρὰ τὸ κλέος διδόναι καὶ φέρειν · “ ἢ ὄσσαν ἀκούσας , ἥ τε κλέος μάλιστα φέρει ἀνθρώποισι . ” καὶ αὐτὸς ὁ Τηλέμαχος “ πατρὸς ἐμοῦ ” φησὶ “ κλέος εὐρὺ μετέρχομαι , ἤν που ἀκούσω ” ( Od . 3 , 83 ) . καὶ “ ᾤχετο πευσόμενος μετὰ σὸν κλέος , εἴ που ἔτʼ εἴης ” ( Od . 13 , 415 ) . καὶ ἡ μεγάλη καὶ ἔνδοξος φήμη καὶ κληδὼν μέγα κλέος · “ πεύθετο γὰρ Κύπρονδε μέγα κλέος , οὕνεκʼ Ἀχαιοὶ νήεσσʼ ἐς Τροίαν ἀναπλεύσασθαι ἔμελλον ” ( Il . 11 , 21 ) . τὴν δὲ ὄσσαν , οὖσαν θείαν φήμην , καὶ ὀμφὴν προσαγορεύει · “ θείη δέ μιν ἀμφέχυτʼ ὀμφή ” ( Il . 2 , 41 ) . καὶ τὸ “ ἔνθα πανομφαίῳ Ζηνὶ ῥέζεσκον Ἀχαιοί ” ( Il . 8 , 250 ) , ἐπειδὴ ἡ ὄσσα καὶ ἡ ὀμφὴ Διὸς ἄγγελός ἐστιν . ἔστι δέ τις ἄλλη ἡ δήμου φήμη , ἡ ὑπὸ τοῦ δήμου διαδιδομένη περί τινος ἀγγελία , ὡς τὸ “ εὐνήν τʼ αἰδομένη πόσιος δήμοιό τε φήμην ” ( Od . 16 . 75 ) , καὶ πάλιν “ χαλεπὴ δʼ ἔχε δήμου φήμη ” ( Od . 14 , 239 ) . καὶ ἀγορὰ πολύφημος ( Od . 2 , 150 ) , ἐν ᾗ πολλὰ φατίζεται . ἤδη δὲ φήμην καὶ τὴν κληδόνα που εἴρηκεν · “ φήμην δʼ ἐξ οἴκοιο γυνὴ προέηκεν ἀλετρίς ” ( Od . 20 , 105 ) · ὥστε ὄσσα μὲν καὶ ὀμφὴ καὶ κληδὼν ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ , φήμη δὲ καὶ ἐπὶ τῆς θείας κληδόνος καὶ ἐπὶ τῆς ἀνθρωπίνης διαλαλήσεως . οἴεται γὰρ θείαν εἶναι φωνὴν Ὅμηρος , ἧς τοὺς μάντεις ἀκούειν · “ ὣς γὰρ ἐγὼν ὄπ᾿ ἄκουσα θεῶν ” ( Il . 7 , 53 ) . ταύτην δὲ μεταδίδοσθαι μηδενὸς προκατάρξαντος ἀνθρώπου ἐκ τῆς οἰκείας βουλήσεως “ ὄσσα δʼ ἄῤ ἄγγελος ὦκα κατὰ πτόλιν ᾤχετο πάντη μνηστήρων στυγερὸν θάνατον καὶ κῆῤ ἐνέπουσα . ” παρὰ γὰρ τὴν ὄπα τὸ ἐνέπουσα . τὸ μὲν κακοσσόμενος σημαίνειν τὸ εἰρημένον . τὸ δὲ κρήγυον οὐκ οἶδ᾿ ὅπως σημαίνειν τὸ ἀληθὲς ἀποδεδώκασιν αὐτοῦ ἀντιτιθέντος οὐ τῷ ψευδεῖ , ἀλλὰ τῷ κακῷ τὸ κρήγυον . ἀντίκειται δὲ τῷ κακῷ οὐ τὸ ἀληθὲς , ἀλλὰ τὸ ἀγαθόν . “ οὐπώποτέ μοι τὸ κρήγυον εἶπες , ἀεί τοι τὰ κάκʼ ἐστὶ φίλα φρεσὶ μαντεύεσθαι . ” ἔστι δὲ τὸ κρήγυον τὸ τῷ κέαρι ἡδὺ καὶ προσηνὲς ὃ ταυτὸν τῷ θυμῆρες . καὶ ἐν ἄλλῳ “ οὐδέ τι πω παρὰ μοῖραν ἔπος νηκερδὲς ἔειπες . ” οὐ γὰρ παρὰ τὸ προσῆκον τὰ κακὰ ἠγόρευσας καὶ ὁ νηκερδὴς οὖν ἐναντίος καὶ μὴ φειδόμενος τοῦ ἀγορεύειν τὰ κακά . οὐπώποτε τὰ κρήγυα λέγει . οἶμαι δὲ ὅμοιον εἶναι τὸ μάντι κακῶν τῷ αἰναρέτη , ὃ σημαίνει κακωτικὴν ἀρετὴν κεκτημένε , καὶ τῷ ὀλοόφρων · σημαίνει γὰρ τὸν βλαπτικὴν ἔχοντα φρόνησιν . καὶ οὐλόμενος ὁ ὀλοὸν ἔχων τὸ μένος , οὐλομένη δὲ ἡ μῆνις ἡ ἐξ ὀλοοῦ μένους γεννηθεῖσα . ὁ γὰρ ταύτην ἔχων ὀλοός . “ ἀλλʼ ὀλοῷ Ἀχιλῆι θεοὶ βούλεσθʼ ἐπαρήγειν ” ( Il . 24 , 39 ) . ταῦτα μὲν οὖν ἔστι λέγειν τοῖς ἀγαθόν τι κεκτημένοις καὶ διὰ τοῦδε βλάπτουσι καὶ μὴ ὠφελοῦσιν . ἥ τε γὰρ ἀρετὴ καὶ ἡ φρόνησις καὶ τὸ μένος καὶ ἡ μαντικὴ τῶν ἀγαθῶν , οἱ δὲ μὴ διʼ αὐτῶν ὠφελοῦντες , ἀλλὰ λυποῦντες εἰκότως ὡς ἐπὶ κακῷ κεκτημένοι τὸ ἀγαθὸν διαβάλλονται . ἀλλὰ δὴ εἴωθε συντιθέναι εἰς διαβολὴν τινῶν ὡς δυσωνύμων , οἷον τὸ δύσπαρι καὶ τὸ “ μῆτερ ἐμὴ δύσμητερ ” ( Od . 23 , 97 ) . καὶ “ ἦ τάχα Ἶρος Ἄϊρος ” ( Od . 18 , 73 ) . ἔστι γὰρ ὁ κακόϊρος ὡς ἡ ἄμορφος γυνὴ καὶ τὴν Ἰλιον “ κακοΐλιον οὐκ ὀνομαστήν ” ( Od . 19 , 260 ) . διὰ γὰρ τοῦ οὐκ ὀνομαστὴν τὸ δυσώνυμον ἐπεσημήνατο .
Lemmas: 105 . κακός ὄσσομαι ] παρατηρητέον ὅτι , ὅταν ἐκ πρόσωπον τις ἐπάγω μέλλω λόγος ὁ ποιητής , προσημαίνω οἷος εἰμί ὁ λόγος · εἰμί - πόντος γάρ αὐτός ὁ “ ὁ δέ ἄρα ὑπόδρα εἶδον πρόσφημι ὁ Ἀγαμέμνων , ” ὑβριστικός · καί πάλιν “ καί ὅς νεικέω ” ( Od . 18 , 9 ) , θεωρητέον εἰμί ὁ μέλλω ἐπάγω λόγος ἔχω ὄνειδος . ὅταν δέ ὁ “ ὅς σφεῖς εὐφρονέων , ” φρόνιμος προσδεκτέος λόγος · καί πάλιν ὅταν λέγω “ καί τότε κοῦφος μεταφωνέω Φαίαξ ” ( Od . 8 , 201 ) , δεῖ ἐγώ ὁ λέγω ὡς κοῦφος ἀκούω , Ὀδυσσεύς ὑψηγορέω καί ἐνταῦθα τοίνυν προδιατυπόω ὁ λόγος διά ὁ κακόω , οὐ , ὅς τις οἴομαι , κακῶς ὑποβλέπω , ἀλλά ὅτι κακόμαντις ἀποκαλέω . ἐπεί γάρ ὄσσα εἰμί ὁ θεῖος φωνή , ὁ ὄψ δέ ὁ θεός ἀκούω ὁ μάντις . διά οὗτος κακοφημίζω αὐτός εἰς οὗτος , κακός ἄγγελος ὁ Ζεύς ὄσσα ἀποκαλέω . ?? παρατηρέω δεῖ ὡς , ὅταν ἐκ πρόσωπον τις μετάγω λόγος μέλλω τις ὁ ποιητής , προλέγω προσημαίνω οἶος εἰμί ὁ λόγος , ἢ μετά οἷος διάθεσις λέγω . οὗτος γάρ ὅρος λαμβάνω παρά ὁ ποιητής ἐπί ὁ αὐτός ὅσπερ ὁ ποιητής παραγγέλλω ὁ λεγο - Μένων ἀκούω · οἷος εἶπον “ ὅδε ἄρα ὑπόδρα εἶδον πρόσφημι ὁ Ἀγαμέμνων ” ( Il . 1 , 148 ) ὑβριστικός προσδεκτέος εἰμί ὁ λόγος , οἷος εἄν γίγνομαι ὑπό ὁ ὑποβλέπω · καί πάλιν πρόειμι - πόντος “ καί ὅς νεικέω ἔπος πτερόεις προσαυδάω ” ( Od . 18 , 9 ) , θεωρητέον εἰμί ὁ ἐπάγω μέλλω λόγος ὄνειδος παρέχω · ὅταν δέ “ ὅς σφεῖς εὐφρονέων ἀγοράομαι καί μεταφωνέω , ” φρόνιμος προς - δεκτέος λόγος · φρόνιμος γάρ εἰμί ὁ αἴτιος ὁ ἐνίστημι εἶπον καί μετά οὗτος ἐπάγω ὁ ποιητής . ὁ μέν οὖν ἀγοράομαι δηλόω ὁ ἐξήγησις καί φανέρωσις ὁ ἐνίστημι , ὡς ὁ λέγω “ οὔτε ἄρα ὅσγε εὐχωλή ἐπιμέμφομαι οὔτε ἑκατόμβη , ἀλλά ἕνεκα ἀρητήρ , ὅς ἀτιμάζω Ἀγαμέμνων ” ( 1 , 93 ) . ὁ δέ “ μεταφωνέω ” ὁ μετά οὗτος ἐπάγω ποιητέος · ἐπάγω γάρ “ εὐδο ὅσγε πρίν Λόι - μοῖος βαρύς χείρ ἀπέχω , πρίν γε ἀπό πατήρ φίλος δίδωμι ” ( 1 , 97 ) καί ὁ ἑξῆς , καί ὁ ἐπί ὁ Νέστωρ “ εἰμί πόποι , εἰμί μέγας πένθος Ἀχαιίς γαῖα ἱκάνω ” ( Il . 1 , 254 ) διήγησις ἔχω ὁ ἐνε - στώτης ὅσπερ ἀγοράομαι . ἐπί δέ ὁ “ ἀλλά πείθω καί ὑμεῖς ” ( 1 , 274 ) μετά ὁ διηγέομαι ὁ ἐνίστημι εἶπον ὁ δεῖ πράσσω . πάλιν ὅταν προεῖπον “ καί τότε κοῦφος μεταφωνέω Φαίαξ ” ( Od . 8 , 201 ) , δεῖ ἐγώ ὁ μέλλω λέγω λόγος ἀκούω ὡς κοῦφος καί ἐπαίρω , ὑψηλολογέω διά ὁ Νίκη ὁ Ὀδυσσεύς . τοιοῦτος γάρ ὁ “ οὗτος νῦν ἐφίημι , νέος ” καί ὁ ἑξῆς · προθέω - Ρούντι γάρ ἔοικα ὁ ποιητής ἑαυτοῦ καί προδιατίθημι ὁ ἀκέω - σομενος περί ὁ εἶδος ὁ λόγος . ἐκ οὗτος δέ πολύς ἔνειμι λύω ὁ παροράω ὁ γραμματικός · αὐτίκα ὁ ἐπί ὁ Ζεύς “ αὐτίκα πειράω Κρονίδης ἐρεθίζω Ἥρα , κερτόμιος ἔπος παραβλήδην ἀγορεύω ” ( 4 , 5 ) , μή νοέω τις ὅτι περί ὁ μέλλω τρόπος ὁ λόγος εἴρω ἀλλόκοτος ἐξήγησις ποιέω · φημί δέ ὅτι παραβλητικός χράω λόγος ὁ Ζεύς παραβάλλω καί ἀντεξετάζω ὁ Ἀφροδίτη Ἀλέξανδρος ἐπικουρία πρός ὁ Ἥρα καί Ἀθηνᾶ ὁ Μενέλαος γίγνομαι . ὁ οὖν παραβλήδην ὁ μέν ὁ παραβάλλω λέγω , ὅσπερ εἴωθα λέγω συγκρίνω . καί ὅτι οὗτος οὕτως ἔχω δηλόω ὁ ὁ Ζεύς λόγος συγκριτικός εἰμί “ δοιοί μέν Μενέλαος ἀρηγών εἰμί θεός , Ἥρα τε Ἀργεῖος καί Ἀλαλκομενηίς Ἀθήνη · ἀλλά ἤτοι ὁ νόσφι κάθημαι εἰσοράω τέρπω · ὁ δέ αὖτε φιλομμειδής Ἀφροδίτη ἀεί παραβλώσκω καί αὐτός κῆρ ἀμύνω ” ( 4 , 7 ) . καί οὐ εἰμί ἁπλόος παραβολή καί ἀντεξέτασις , ἀλλά οὕτως ἐρεθιστικός καί κέρτομος ὡς προεῖπον εἰμί “ δοιοί μέν Μενέλαος , ” εἷς δέ ὁ Ἀλέξανδρος · καί ὁ μέν Ἥρα κηδεμών ὁ Ἄργος ἐκεῖ χρηματίζω καί διά οὗτος καί ὁ Μενέλαος κήδω - ἕπομαι ὀφείλω , ὁ δέ Ἀθηνᾶ ὡς Ἀλαλκομενηίς , ὁ δέ Ἀφροδίτη φιλομμειδής καί οὐ ἀπό Ἴλιον , καί ὅμως ὁ μέν νόσφι ὁ Μενέλαος κάθημαι , ὁ δέ ἀεί παραβλώσκω , καί ὁ μέν θεωρός εἰς τέρψις ὁ ἀγών , ὁ δέ αὐτός κῆρ ἀμύνω συμπαραμένω “ καί νῦν ἔξω - σῴζω οἴομαι θνῄσκω ” ( 4 , 12 ) . ὀρθῶς ἄρα προαγορεύω ὅτι ἐρεθιστικός ὁ λόγος εἰμί καί χλευαστικός καί παραβλητικός . πάλιν ὅταν ἐπί ὁ Θέτις λέγω “ ὡς ἔχω ἐμφύω καί ἔρομαι δύο αὖθις ” ( 1 , 513 ) , ὁ ἔρομαι οὖον χρή ἀκούω ἀντί ὁ Ἡρώ - τησεν ἁπλόος , ἀλλά ἀντί ὁ ἐρωτάω , ὁ ἀληθής μανθάνω ἐθέλω · ἐπάγω γάρ “ νημερτής μέν δή ἐγώ ὑπισχνέομαι καί κατανεύω ἢ ἀπεῖπον , ἐπεί οὖον ὅς ἐπί δέος , ὄφρα εὕω οἶδα ὅσος ἔσσομαι μετά πᾶς ἄτιμος θεός εἰμί ” ( 1 , 514 ) , ἐπεί καί ἐν ἄλλος φημί “ ἐρωτάω εἷς ἔρχομαι θεά θεός · ἀτάρ ἐγώ ὅς νημερτέως ὁ μῦθος ἐνέπω ” ( Od . 5 , 97 ) καί “ εἴρω τοίνυν ὁπόθεν εἰμί · ἐγώ δέ κε ὅς καταλέγω ” ( Od . 3 , 80 ) . οὕτως ἀκούω , εἰμί ἀληθής ἀκούω βούλομαι ἐξετάζω , καί ὁ “ Ἑρμῆς ἐρεείνω , Καλυψώ , δῖος θεός ” ( Od . 5 , 85 ) . ἐπάγω γάρ “ αὐδάω ὅς τίς φρονέω ” ( Od . 5 , 89 ) . ὁ ἐνι - σπένδω δέ παραπλήσιος , οὖον μήv ἁπλόος ὁ εἶπον , ἀλλά ἀληθής εἶπον “ ἀεί καί ἐθέλω ἐκεῖνος λυγρός ὄλεθρος ἐνέπω , ” καί ὁ “ νημερτέως ὁ μῦθος ἐνέπω ” ( Od . 5 , 98 ) ἤτοι ἀναμάρτητος ἀληθής εἴρω · κεῖμαι γάρ ὡς εἰμί λέγω , ἐπαληθεύω σύ , ἀψευδής ὁ λόγος εἴρω , καί ὁ “ ἐνέπω οὖν ” ἀληθής λέγω “ τίς γάρ ὁ ὅτε ἀγαθός εἰμί σῦς ἐγώ ἐνέπω , Μοῦσα , ” καί ὁ “ ἀείδω ” πάλιν ἀληθής ἐν ποίημα λέγω · ἀοιδή γάρ ὁ ποίησις . εἶπον οὖν “ ἀλλά ἄγω δή μεταβαίνω καί ἵππος κόσμος ἀείδω ” ( Od . 8 , 491 ) ἐπάγω “ ἀεί ἄν δή ἐγώ οὗτος κατά μοῖρα καταλέγω , ” ὅσπερ ἐν ἄλλος “ πᾶς κατά αἶσα εἶπον , ἀγακλεής ” ( Il . 17 , 716 ) . τίς οὖν ὁ “ κατά αἶσα ” εἶπον φημί “ οὐδέ ἄν ἔγωγε ἄλλος παρέξ εἶπον παρακλιδόν , οὐδέ ἀπατάω ” ( Od . 5 , 347 ) ; καί ὅταν δή προεῖπον “ εἶθαρ δέ προσεῖπον ” ( Il . 13 , 353 ) , ὁ εὐθύς2 καί ἀληθής καί φανερός ἀκούω , ὅσπερ πάλιν φημί “ ἔπος ἀντίος αὐδάω ” ( Il . 4 , 265 ) . ἐξηγέομαι ὁ Αἴας - Κρυς καί διαρρήδην , ὅς ἐν ἄλλος φημί “ ἀντικρύ δέ ἀπόφημι . ” ὁ γάρ εὐθύς λόγος δύναμις ὁ μή παρέξ εἶπον , ἀλλά μηδέ παρέκ - κλίνη , καθάπερ ἐπί ὁ οὗτος βαδίζω , καί ὁ ἀντίος δέ αὐδάω ἐξηγέομαι “ ὁ οὐδείς ὅς ἐγώ κρύπτω ἔπος ” ( Od . 4 , 537 ) . . . . . . . . . . ὁ γάρ ἰθύς1 καί Κ . . εἶμι οὖον κρυπτάζω . κρύπτω δέ μάλιστα ὁ κλέπτω , ὅθεν ἐπί ὁ ἀπατάω “ κλέπτω νόος ” ( 1 , 132 ) . ὅς καί ἕτερος μέν κεύθω ἐν φρήν . ἄλλος δέ εἶπον ” ( 9 , 313 ) . * ὁ κακόω οὖον σημαίνω ὁ κακῶς ὑποβλέπω · οὖον γάρ σίον τε ὁ κακῶς συναλείφω διά ὁ σύμφωνος , οὐδέ εἰμί ὅπου ὁ ὑποβλέπω ὄσσομαι λέγω , ἀλλά σημαίνω ὁ κακόω ( ἐν σύνθετος γάρ εἴρω ) κακόμαντις . ἐπεί γάρ ὄσσα ὁ θεῖος φωνή , ὅς καί Ζεύς ἄγγελος φημί — “ μετά δέ σφεῖς ὅσος δαίω , ὀτρύνω εἶμι , Ζεύς ἄγγελος ” ( Il . 2 , 93 ) — , Ζεύς δέ ἄγγελος καί ὁ μείς - Τεῖς , καί ὁ ὄψ ὁ θεός ἀκούω , ὅστις εἰμί ὅσος ( “ ὡς γάρ ἐγώ ὑπό ἀκούω θεός ” ( Il . 7 , 53 ) ἀπό ὁ ὄσσα ποιέω ὁ ἄν - κοσσόμενος , ἀντί ὁ ὡς κακόμαντις αὐτός ὀνειδίζω , ὡς εἰμί λέγω κακός ἄγγελος ὁ Ζεύς ὅσος ἀποκαλέω . οὐδέ γάρ εἰμί ἁπλόος κακολογέω , ὅτι οὐδέ ὄσσα ἁπλόος ὁ φωνή σημαίνω , ἀλλά ὁ θεῖος · ἀλλά εἰμί ὡς ἐπί κακός χράω ὁ θεῖος φωνή λοιδορέω . εἴρω δέ καί ἐν ἄλλος “ οὖον μέν γάρ ὅς ἐγώ κακός ὄσσομαι ὅδε ἱκάνω , ἀλλά ἀγαθός φρονέω ” ( Il . 24 , 172 ) , οὖον κακός κληδονίζω - μένω · καί “ ὄσσομαι πατήρ ἐσθλός ἐν φρήν ” ( Od . 1 , 115 ) . σημαίνω ὁ ἐν ἑαυτοῦ κληδονίζω καί εὔχομαι θεῖος τυγχάνω φήμη περί ὁ ἐπάνοδος ὁ πατήρ . καί ὁ “ οὖον ποτός ἐγώ θάνατος προτιόσσομαι θυμός ” ( Od . 14 , 219 ) ἀντί ὁ προμαντεύομαι . καί ὅτι μᾶλλον ἀπό ὁ ὄσσα ὁ ὄσσομαι αὐτός δηλόω ἐπί ὁ μνη - στῆρον λέγω “ εἰς δέ ὁράω πᾶς κεφαλή , ὄσσομαι δέ ὄλεθρος ” ( Od . 2 , 152 ) , τουτέστιν μαντεύομαι ὁ μνηστήρ ὄλεθρος . οὗτος ἐπί ἄλλος ἐξηγέομαι εἶπον “ Ξάνθος , τίς ἐγώ θάνατος μαντεύομαι ” ( Il . 19 , 420 ) ; ὁ δέ ὄσσα ὅτι θεῖος φωνή , ἐξηγέομαι λέγω “ ἢ ὄσσα ἀκούω ἐκ Ζεύς ” ( Od . 1 , 282 ) . λέγω δέ αὐτός καί καλέω - δόνα · “ ἔρχομαι , εἰμί τις ἐγώ καί κληδών πατήρ ἐνέπω ” ( Od . 4 , 317 ) . κληδών δέ παρά ὁ κλέος δίδωμι καί φέρω · “ ἢ ὄσσα ἀκούω , ὅς τε κλέος μάλιστα φέρω ἄνθρωπος . ” καί αὐτός ὁ Τηλέμαχος “ πατήρ ἐγώ ” φημί “ κλέος εὐρύς μετέρχομαι , ἐάν ποῦ ἀκούω ” ( Od . 3 , 83 ) . καί “ οἴχομαι πυνθάνομαι μετά σός κλέος , εἰμί ποῦ ἔτι εἰμί ” ( Od . 13 , 415 ) . καί ὁ μέγας καί ἔνδοξος φήμη καί κληδών μέγας κλέος · “ πυνθάνομαι γάρ Κύπρονδε μέγας κλέος , οὕνεκα Ἀχαιός ναῦς εἰς Τροία ἀναπλέω μέλλω ” ( Il . 11 , 21 ) . ὁ δέ ὄσσα , εἰμί θεῖος φήμη , καί ὀμφή προσαγορεύω · “ τίθημι δέ ὅς ἀμφέχυτʼ ὀμφή ” ( Il . 2 , 41 ) . καί ὁ “ ἔνθα πανομφαῖος Ζεύς ῥέζω Ἀχαιός ” ( Il . 8 , 250 ) , ἐπεί ὁ ὄσσα καί ὁ ὀμφή Ζεύς ἄγγελος εἰμί . εἰμί δέ τις ἄλλος ὁ δῆμος φήμη , ὁ ὑπό ὁ δῆμος διαδίδωμι περί τις ἀγγελία , ὡς ὁ “ εὐνή τε αἰδέομαι πόσις δῆμος τε φήμη ” ( Od . 16 . 75 ) , καί πάλιν “ χαλεπός δέ ἔχω δῆμος φήμη ” ( Od . 14 , 239 ) . καί ἀγορά πολύφημος ( Od . 2 , 150 ) , ἐν ὅς πολύς φατίζω . ἤδη δέ φήμη καί ὁ κληδών ποῦ εἴρω · “ φήμη δέ ἐκ οἶκος γυνή προΐημι ἀλετρίς ” ( Od . 20 , 105 ) · ὥστε ὄσσα μέν καί ὀμφή καί κληδών ἐπί ὁ αὐτός , φήμη δέ καί ἐπί ὁ θεῖος κληδών καί ἐπί ὁ ἀνθρώπινος διαλάλησις . οἴομαι γάρ θεῖος εἰμί φωνή Ὅμηρος , ὅς ὁ μάντις ἀκούω · “ ὡς γάρ ἐγώ ὑπό ἀκούω θεός ” ( Il . 7 , 53 ) . οὗτος δέ μεταδίδωμι μηδείς προκατάρχομαι ἄνθρωπος ἐκ ὁ οἰκεῖος βούλησις “ ὄσσα δέ ἄρα ἄγγελος ὦκα κατά πόλις οἴχομαι πάντῃ μνηστήρ στυγερός θάνατος καί κῆρ ἐνέπω . ” παρά γάρ ὁ ὄψ ὁ ἐνέπω . ὁ μέν κακόω σημαίνω ὁ εἴρω . ὁ δέ κρήγυος οὐ οἶδα ὅπως σημαίνω ὁ ἀληθής ἀποδίδωμι αὐτός ἀντιτίθημι οὖον ὁ ψευδής , ἀλλά ὁ κακός ὁ κρήγυος . ἀντίκειμαι δέ ὁ κακός οὖον ὁ ἀληθής , ἀλλά ὁ ἀγαθός . “ οὐπώποτε ἐγώ ὁ κρήγυος εἶπον , ἀεί ὅς ὁ κακός εἰμί φίλος φρήν μαντεύομαι . ” εἰμί δέ ὁ κρήγυος ὁ ὁ κέαρ ἡδύς καί προσηνής ὅς τατός ὁ θυμαρής . καί ἐν ἄλλος “ οὐδέ τίς πω παρά μοῖρα ἔπος νηκερδής εἶπον . ” οὖον γάρ παρά ὁ προσήκω ὁ κακός ἀγορεύω καί ὁ νηκερδής οὖν ἐναντίος καί μή φείδομαι ὁ ἀγορεύω ὁ κακός . οὐπώποτε ὁ κρήγυος λέγω . οἴομαι δέ ὅμοιος εἰμί ὁ μάντις κακός ὁ αἰναρέτης , ὅς σημαίνω κακωτικός ἀρετή κτάομαι , καί ὁ ὀλοόφρων · σημαίνω γάρ ὁ βλαπτικός ἔχω φρόνησις . καί οὐλόμενος ὁ ὀλοός ἔχω ὁ μένος , οὐλόμενος δέ ὁ μῆνις ὁ ἐκ ὀλοός μένος γεννάω . ὁ γάρ οὗτος ἔχω ὀλοός . “ ἀλλά ὀλοός Ἀχιλλεύς θεός βούλομαι ἐπαρήγω ” ( Il . 24 , 39 ) . οὗτος μέν οὖν εἰμί λέγω ὁ ἀγαθός τίς κτάομαι καί διά ὅδε βλάπτω καί μή ὠφελέω . ὅς τε γάρ ἀρετή καί ὁ φρόνησις καί ὁ μένος καί ὁ μαντικός ὁ ἀγαθός , ὁ δέ μή διά αὐτός ὠφελέω , ἀλλά λυπέω εἰκότως ὡς ἐπί κακός κτάομαι ὁ ἀγαθός διαβάλλω . ἀλλά δή εἴωθα συντίθημι εἰς διαβολή τις ὡς δυσωνυμέω , οἷος ὁ δύσπαρις καί ὁ “ μήτηρ ἐμός δυσμήτηρ ” ( Od . 23 , 97 ) . καί “ εἰμί τάχα Ἶρος ἄιρος ” ( Od . 18 , 73 ) . εἰμί γάρ ὁ κακοιερος ὡς ὁ ἄμορφος γυνή καί ὁ Ἴλιον “ Κακοΐλιος οὐ ὀνομαστός ” ( Od . 19 , 260 ) . διά γάρ ὁ οὐ ὀνομαστός ὁ δυσώνυμος ἐπισημαίνω .