scholia-in-homerum.scholia-in-iliadem-scholia-vetera 6a.2.14
104 . τὸν Ἑρμῆν ἡγεμόνα τῶν ἅαρίττων παραδιδόασιν , ἐμφαίνοντες ὅτι εὑλόγωπ χαρίζεσθαι δεῦ , καὶ μὴ εἰκῆ ἀλλὰ τοῖς ἀξίοις · ὁ γὰρ ὐχαριστηθεὶς ὀκνηρότερος γίνεται πρὸς τὸ εὐεργετεῖν . τυγχάνει δὲ Ἑρμῆς ὁ λόγ⌈ος ὤν ⌋ , ὃν ἀπέστειλαν πρὸς ἡμᾶς ἐξ οὐρανοῦ οἱ θεοί , μόνον τὸν ἄνθρωπον τῶν ἐπὶ γῆς ζωίων λογικὸν ποιήσαντες , ὃ παρὰ τὰ ἄλλα ἐξοχώτατον εἰχον αὑτοί . ἀνόμασται δὲ ἀπὸ τοῦ ἐρεῖν μή - σασθαι , ὅπερ ἐστὶ λέγειν , ἢ ἀπὸ τοῦ ἔρυμα ἡῶν εἶναι ⌋ καὶ οἶον ὀχύρωμα . διάκτορος δὲ κέκληται ἀπὸ τοῦ διάτορος εἷναι καὶ τρανός , ἢ ἀπὸ τοῦ διάγειν τὰ διανοήματα ἡμῶν εἰς τἀς τῶν πλησίον ψυχάς . καθιεροῦσι δὲ αὑτῷ καὶ τὰς γλώσσας . λέγεται δὲ καὶ ἐριούνιος ἀπὸ τοῦ ⌈ μεγ⌋αλωφελής τις εἷναι , καὶ σῶκος ὡς σωτὴρ τῶν οἴκων . Ἀργειφόντης δὲ λέγεται οἱονεὶ ἀργεφάνrης , ἀπὸ τοῦ λευκῶς πάντα φαίνειν καὶ σαφηνίζειν—τὸ γὰρ λευκὸν ἀργὺν ἐκάλονν οἱ πα - λαιοί — ἢ ἀπὸ τῆς κατὰ ⌈ τὴν φωνὴν ταχυτ⌋ῆτο⌈ς ⌋ · καὶ γὰρ τὸ ταχὺ ἀργὸν λέγεται . χρυσόρραπις δὲ λέγεται , ὅτι πολύτιμός ἐστιν ὁ ἐ αὑτοῦ ῥαπισμός · αἱ γἀρ εῦκαιροι νουθεσίαι πολλοῦ ἄξιαί εἰσιν . λέγεται δὲ καὶ κῆρυξ θεῶν , καὶ διαγγέλλειν αὑτὸν ⌈ ἔφασαν τὰ παρʼ ἐκείνων τοῖς ⌋ ἀνθρώποις , κῆρυξ μὲν ὅτι διἀ φωνῆς μεγίστης πο - ριστά τὰ κατὰ τὸν λόγον σρμαινόμενα ταῖς ἀκοαῖς , ἄγγελος δὲ τῶν θεῶν ἐπεὶ τὸ βούλημα τοῶν θεῶν γινώσκομεν ἐκ τῶν ἐνδεδομένων ἡμῖν κατὰ ⌈ τὸν λόγον ἐννοιῶν . φορεῖ δὲ πέδιλα πτεριω⌋τἀ καὶ διʼ ἀέρος φέρεται · πτερόεις γἀρ ὁ λόγος . διδόασι δὲ αὑτῷ καὶ ῥάβδον , “ ᾖ θέλγει τὰ όμματα τῶν ἀνθρώπων’ ἢ τὰς διανοίας . πλάττεται δὲ καὶ ἄπους καὶ ἄχειρ καὶ τετράγωνος , τετράγωνος μὲν ⌈ ὅτι ἑδραῖος καὶ ἀσφαλής , ἄχειρ δὲ ⌋ καὶ ἄπους ὅτι οὔτε χειρῶν οὔτε ποδῶν δεῖται εἰς τὸ ἀνύειν τὸ ἔργον . ἱδρύεται δὲ καὶ ἐν ταῖς ὁδοῖς , ἐπεὶ πρὸς πᾶσαν πρᾶξιν ἡγεμόνι αὑτῷ χρώμεθα . ἐπεὶ δὲ κοινὸς καὶ ἀνθρώπων καὶ θεῶν , καὶ κοινὸν ἕρμαιον λέγετ ⌈ αι προσάπτουσι δὲ κ⌋αὶ λίθους ⌈ τιῷ ⌋ τούτου ἀγάλματι , δηλοῦντες ὡς ἐκ μικρῶν μεροῶν συνίσταται ὁ προφορικὸς λόγος ( Cornut . Th . c . 16 p . 20 sqq . L . )
Lemmas: 104 . ὁ Ἑρμῆς ἡγεμών ὁ ἅρα παραδίδωμι , ἐμφαίνω ὅτι εὔλογος χαρίζομαι δήω , καί μή εἰκῇ ἀλλά ὁ ἄξιος · ὁ γάρ εὐχαριστέω ὀκνηρός γίγνομαι πρός ὁ εὐεργετέω . τυγχάνω δέ Ἑρμῆς ὁ λόγος εἰμί ⌋ , ὅς ἀποστέλλω πρός ἐγώ ἐκ οὐρανός ὁ θεός , μόνος ὁ ἄνθρωπος ὁ ἐπί γῆ ζῷον λογικός ποιέω , ὅς παρά ὁ ἄλλος ἔξοχος εἰχω αὐτός . ἄνομαι δέ ἀπό ὁ εἴρω μή - σάω , ὅσπερ εἰμί λέγω , ἢ ἀπό ὁ ἔρυμα ἠϊών εἰμί ⌋ καί οἶος ὀχύρωμα . διάκτορος δέ καλέω ἀπό ὁ διάτορος ἵημι καί τρανής , ἢ ἀπό ὁ διάγω ὁ διανόημα ἐγώ εἰς εἰς ὁ πλησίος Ψυχή . καθιερόω δέ ἑαυτοῦ καί ὁ γλῶσσα . λέγω δέ καί ἐριούνιος ἀπό ὁ ⌈ μεγαλωφελής τις ἵημι , καί Σῶκος ὡς σωτήρ ὁ οἶκος . ἀργεϊφόντης δέ λέγω οἱονεί ἀργεφάνrης , ἀπό ὁ λευκός πᾶς φαίνω καί σαφηνίζω γάρ λευκός ἀργός καλέω ὁ πῃ - λαιός — ἢ ἀπό ὁ κατά ⌈ ὁ φωνή ταχυτής ⌋ · καί γάρ ὁ ταχύς ἀργός1 λέγω . χρυσόρραπις δέ λέγω , ὅτι Πολυτίμος εἰμί ὁ εἰ αὐτός ῥαπισμός · ὁ γάρ εύκαιρος νουθεσία πολύς ἄξιος εἰμί . λέγω δέ καί κῆρυξ θεός , καί διαγγέλλω ἑαυτοῦ ⌈ φημί ὁ παρά ἐκεῖνος ὁ ⌋ ἄνθρωπος , κῆρυξ μέν ὅτι διά φωνή μέγας ἀπό - Ρίστα ὁ κατά ὁ λόγος σρμαινόμενα ὁ ἀκοή , ἄγγελος δέ ὁ θεός ἐπεί ὁ βούλημα τοῶν θεός γιγνώσκω ἐκ ὁ ἐνδίδωμι ἐγώ κατά ⌈ ὁ λόγος ἔννοια . φορέω δέ πέδιλον πτεριω⌋τἀ καί διά ἀήρ φέρω · πτερόεις γάρ ὁ λόγος . δίδωμι δέ ἑαυτοῦ καί ῥάβδος , “ εἰμί θέλγω ὁ ὄμμα ὁ ἀνθρώπων’ ἢ ὁ διάνοια . πλάσσω δέ καί ἄπους καί ἄχειρ καί τετράγωνος , τετράγωνος μέν ⌈ ὅτι ἑδραῖος καί ἀσφαλής , ἄχειρ δέ ⌋ καί ἄπους ὅτι οὔτε χείρ οὔτε πούς δήω εἰς ὁ ἀνύω ὁ ἔργον . ἱδρύω δέ καί ἐν ὁ ὁδός , ἐπεί πρός πᾶς πρᾶξις ἡγεμών ἑαυτοῦ χράω . ἐπεί δέ κοινός καί ἄνθρωπος καί θεός , καί κοινός ἕρμαιον λέγω3 ⌈ ὁ προσάπτω δέ καί λίθος ⌈ τίω ⌋ οὗτος ἄγαλμα , δηλόω ὡς ἐκ μικρός μέρομαι συνίστημι ὁ προφορικός λόγος ( Cornut . Th . c . 16 p . 20 sqq . L . )