scholia-in-homerum.scholia-in-iliadem-scholia-vetera 3.6.114
234 . Γλαύκῳ Κρονίδης φρένας ἐξέλετο Ζεύς ] εἰκότως ὁ Γλαῦκος τοῦ προγόνου τὸ φιλότιμον ἀκούσας Βελλεροφόντου χρυσὸν δωρεῖται πρὸς τὸ παρόν · ἄλλως τε ὑπερήδεται τῇ συντυχίᾳ , γενόμενος ἰδιό - ξενος τοῦ παναρίστου Διομήδους . τὸ δὲ ἐξέλετο ἀντὶ τοῦ ὑπερηύ - ξησε τῇ φιλοτιμίᾳ , ὡς τὸ “ γέρας ἔξελον ” ( Il . 16 , 56 ) . ἢ μᾶλλον αἰτιᾶται αὐτὸν , ὅτι λαμπροῖς ὅπλοις ἐκοσμεῖτο κατὰ ἑαυτοῦ καὶ τῶν συμμάχων · ὅπου γὰρ ταῦτα , εὔκαιρος ἡ τῶν πολεμίων ὁρμή . καὶ πῶς οὐ Διομήδης φρενῶν λείπεται γυμνούμενος , πρὸ μικροῦ τῶν Τρώων παρασπονδησάντων ; τάχα οὖν τὸν ζωστῆρα μόνον καὶ τὸ ξίφος ὡς οἱ περὶ Ἕκτορα ( Il . 7 , 303 ) ἤμειψαν · οὐ γὰρ ἂν τὴν ἀσπίδα πρὸς χάριν ἐδίδουν . ἢ γὰρ ἂν προὔκρινε τὴν Αἴαντος Ἕκτωρ , εἰ ἐδίδοτο , ὑπὲρ τὴν Νέστορος . * Πορφυρίου . διὰ τί ὁ μὲν Γλαῦκος προήχθη εἰς φιλοτιμίαν τοῦ ἀλλάσσειν τὰ ὅπλα χρυσᾶ ὄντα πρὸς Διομήδην , ὁ δὲ ποιητὴς ἐπι - τιμᾷ ὡς οὐ δέον , οὐδʼ εἰ φίλος εἴη . προΐεσθαι πλείονος ἄξιον ; προ - γόνων ὁ Γλαῦκος φιλοτιμίαν ἐξηγησαμένου Διομήδους ἀκούσας οὐκ ᾠήθη δεῖν ἐλαττοῦσθαι ταύτης · “ Οἰνεὺς γάρ ποτε—δέπας ἀμφικύπελλον ” ( 216–220 ) . ταῦτʼ οὖν ἀκούσας ὁ Γλαῦκος προήχθη εἰς φιλοτιμίαν προγονικήν . ὡς γὰρ Βελλεροφόντης ζωστῆρος οὐκ ἀπηξίωσε χρυσοῦν ἔκπωμα δοῦναι καὶ ὅλως χρύσεον δεδώρηται τῷ ξένῳ , οὕτω καὶ αὐτὸς χρυσὸν ὃν εἶχε περικείμενον δοῦναι προήχθη , ἀκούσας παρὰ τοῦ φοβερωτάτου Διομήδους τῶν τότε “ τῷ νῦν σοὶ μὲν ἐγὼ ξεῖνος φίλος Ἄργει μέσσῳ εἰμὶ , σὺ δʼ ἐν Λυκίῃ , ὅτε κεν τῶν δῆμον ἵκωμαι , ” καὶ προσέτι εἰπόντος τοῦ Διομήδους “ τεύχεα δʼ ἀλλήλοις ἐπαμείψομεν , ὄφρα καὶ οἵδε γνῶσιν ὅτι ξεῖνοι πατρώιοι εὐχόμεθʼ εἶναι · ” μικρολογίας γὰρ ἦν αἰτηθέντα τοῖς μὲν ἄλλοις ὑπακοῦσαι , ἀντειπεῖν δὲ πρὸς τὰ δῶρα . ὁ ποιητὴς δὲ , φησὶν Ἀριστο - τέλης , οὐχ ὅτι τὰ πλείονος ἄξια ὄντα προήκατο ἐπιτιμᾷ , ἀλλʼ ὅτι ἐν πολέμῳ καὶ χρώμενος προίετο · οὐδὲν γὰρ ἀλλοιότερον , ὥσπερ ἂν εἰ ἀπέβαλε τὰ ὅπλα . ἐπιτιμᾷ οὖν ὅτι κρείττω προίετο οὐκ εἰς τιμὴν , ἀλλʼ εἰς χρῆσιν · ἀναγκαῖον δὲ τοῦτο δηλῶσαι εἰπόντα τὴν ἀξίαν . τινὲς δὲ οὐ καταμέμφεσθαί φασιν ἐν τῷ φάναι Κρονίδης δὲ φρένας ἐξέλετο Ζεύς . τὸ γὰρ ἐξελεῖν δηλοῖ καὶ τὸ εἰς μέγα ἆραι καὶ αὐξῆσαι , ὡς ἐν τῷ “ κούρην ἣν ἄρα μοι γέρας ἔξελον υἷες Ἀχαιῶν ” ( Il . 16 , 56 ) · δηλοῖ γὰρ ἣν εἰς τιμὴν γεραίροντες μεταδεδώκασι καὶ τὸ γέρας μου αὔξοντες · γέρας γὰρ ἔξελον , ἐξαίρετον ποιοῦντες . τὰ δὲ γινόμενα ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ θεοῖς εἰώθασιν ἀνάπτειν . τὸ μέντοι “ ἔγχεα δʼ ἀλλήλων ἀλεώμεθα καὶ διʼ ὁμίλου ἀντὶ τοῦ ἐν ὄψει πάντων , ὡς εἰδέναι αὐτοὺς ὅτι ξένοι ἀλλήλων ἐσμέν . ἢ μὴ μόνον ἀλλήλων φειδώμεθα , ἀλλὰ καὶ οἱ ὅμιλοι ἡμῶν . ἀλλʼ οὗτοι μὲν διὰ προγονικὴν φιλίαν τὸν πρὸς ἀλλήλους ἐσπείσαντο πόλεμον , Σαρπηδὼν δὲ καὶ Τληπόλεμος , συγγενεῖς ὄντες καὶ τοῦτο γινώ - σκοντες , συνελθόντες διὰ θανάτου ἐκρίθησαν , τοῦ μὲν ἀποθανόντος , τοῦ δὲ τρωθέντος . οὕτως ἡ λεγομένη συγγένεια πρὸς φιλίαν οὐδὲν συνεργεῖ . * ἄλλως . ἀσύμφορον δοκεῖ εἶναι ἄφρονας καλεῖν τοὺς λαμπροὺς τὰς ψυχάς καὶ ἀποκλείειν τὰς μεγαλοψυχίας τῶν ξένων πρὸς ἀλλή - λους . οἱ μὲν οὖν ἀπὸ τῆς λέξεως λύουσι , τὸ ἐξέλετο ἀποδιδόντες τὸ ἐξαίρετον καὶ ἔκκριτον ἐποίησε , βιαίως πως · οἱ δὲ περίφρασιν εἶναι , κκΓλαύκῳ φρένας ἐξέλετο · μὴ γὰρ ἀμειψάμενος , ἀλλʼ ἀπειθήσας ἀνῃρέθη ἂν , πολὺ βιαιότερον ἀποδιδόντες . οἱ δὲ πρὸς τὸν καιρὸν , ὅτι ὁ χρυσὸς ἐπιτηδειότερος πρὸς τὸν πόλεμον , διὰ τὸ στίλβον τῶν ὅπλων . ἐμοὶ δὲ οὐδ᾿ οὕτως καλῶς · “ καὶ γάρ τε λιταί εἰσι Διὸς κοῦραι μεγάλοιο , χωλαί τε ῥυσαί τε παραβλῶπές τʼ ὀφθαλμώ ” ( Il . 9 , 502 ) .
Lemmas: 234 . Γλαῦκος Κρονίδης φρήν ἐξαιρέω Ζεύς ] εἰκότως ὁ Γλαῦκος ὁ πρόγονος ὁ φιλότιμος ἀκούω Βελλεροφόντης χρυσός δωρέω πρός ὁ πάρειμι · ἄλλως τε ὑπερήδομαι ὁ συντυχία , γίγνομαι ίδιος - ξένος ὁ πανάριστος Διομήδης . ὁ δέ ἐξαιρέω ἀντί ὁ ὑπερεύω - ξέω ὁ φιλοτιμία , ὡς ὁ “ γέρας ἐξαιρέω ” ( Il . 16 , 56 ) . ἢ μᾶλλον αἰτιάομαι αὐτός , ὅτι λαμπρός ὅπλον κοσμέω κατά ἑαυτοῦ καί ὁ σύμμαχος · ὅπου γάρ οὗτος , εὔκαιρος ὁ ὁ πολέμιος ὁρμή . καί πῶς οὖον Διομήδης φρήν λείπω γυμνόω , πρό μικρός ὁ Τρώς παρασπονδέω ; τάχα οὖν ὁ ζωστήρ μόνος καί ὁ ξίφος ὡς ὁ περί Ἕκτωρ ( Il . 7 , 303 ) ἀμείβω · οὖον γάρ εἄν ὁ ἀσπίς πρός χάρις δίδωμι . ἢ γάρ εἄν προκρίνω ὁ Αἴας Ἕκτωρ , εἰμί δίδωμι , ὑπέρ ὁ Νέστωρ . * Πορφύριος . διά τίς ὁ μέν Γλαῦκος προάγω εἰς φιλοτιμία ὁ ἀλλάσσω ὁ ὅπλον χρύσεος εἰμί πρός Διομήδης , ὁ δέ ποιητής ἐπι - τιμάω ὡς οὖον δήω , οὐδέ εἰμί φίλος εἰμί . προΐημι πλείων ἄξιος ; προ - γόνος ὁ Γλαῦκος φιλοτιμία ἐξηγέομαι Διομήδης ἀκούω οὐ οἴομαι δήω ἐλασσόω οὗτος · “ Οἰνεύς γάρ ποτε—δέπας ἀμφικύπελλος ” ( 216–220 ) . αὐτός οὖν ἀκούω ὁ Γλαῦκος προάγω εἰς φιλοτιμία προγονικός . ὡς γάρ Βελλεροφόντης ζωστήρ οὐ ἀπαξιόω χρύσεος ἔκπωμα δίδωμι καί ὅλως χρύσεος δωρέω ὁ ξένος , οὗτος καί αὐτός χρυσός ὅς ἔχω περίκειμαι δίδωμι προάγω , ἀκούω παρά ὁ φοβερός Διομήδης ὁ τότε “ ὁ νῦν σύ μέν ἐγώ ξένος φίλος Ἄργος μέσος εἰμί , σύ δέ ἐν Λύκιος , ὅτε ἄν ὁ δῆμος ἱκνέομαι , ” καί προσέτι εἶπον ὁ Διομήδης “ τεῦχος δέ ἀλλήλων ἐπαμείβω , ὄφρα καί ὅδε γνῶσις ὅτι ξένος πατρώιος εὔχομαι εἰμί · ” μικρολογία γάρ εἰμί αἰτέω ὁ μέν ἄλλος ὑπακούω , ἀντιλέγω δέ πρός ὁ Δῶρα . ὁ ποιητής δέ , φημί Αρίστο - Τέλης , οὐ ὅτι ὁ πλείων ἄξιος εἰμί προΐημι ἐπιτιμάω , ἀλλά ὅτι ἐν πόλεμος καί χράω προίημι · οὐδείς γάρ ἀλλοῖος , ὥσπερ εἄν εἰμί ἀποβάλλω ὁ ὅπλον . ἐπιτιμάω οὖν ὅτι ἀγαθός προίημι οὐ εἰς τιμή , ἀλλά εἰς χρῆσις · ἀναγκαῖος δέ οὗτος δηλόω εἶπον ὁ ἄξιος . τις δέ οὖον καταμέμφομαι φημί ἐν ὁ φαίνω Κρονίδης δέ φρήν ἐξαιρέω Ζεύς . ὁ γάρ ἐξαιρέω δηλόω καί ὁ εἰς μέγας ἀείρω καί αὐξάνω , ὡς ἐν ὁ “ κόρη ὅς ἄρα ἐγώ γέρας ἐξαιρέω υἱός Ἀχαιός ” ( Il . 16 , 56 ) · δηλόω γάρ ὅς εἰς τιμή γεραίρω μεταδίδωμι καί ὁ γέρας ἐγώ αὐξάνω · γέρας γάρ ἐξαιρέω , ἐξαίρω ποιέω . ὁ δέ γίγνομαι ὡς ἐπί ὁ πολύς θεός εἴωθα ἀνάπτω . ὁ μέντοι “ ἔγχος δέ ἀλλήλων ἀλέω καί διά ὅμιλος ἀντί ὁ ἐν ὁράω πᾶς , ὡς οἶδα αὐτός ὅτι ξένος ἀλλήλων εἰμί . ἢ μή μόνος ἀλλήλων φείδομαι , ἀλλά καί ὁ ὅμιλος ἐγώ . ἀλλά οὗτος μέν διά προγονικός φίλιος ὁ πρός ἀλλήλων σπένδω πόλεμος , Σαρπηδών δέ καί Τληπόλεμος , συγγενής εἰμί καί οὗτος γινώ - ἔχω , συνέρχομαι διά θάνατος κρίνω , ὁ μέν ἀποθνῄσκω , ὁ δέ τιτρώσκω . οὕτως ὁ λέγω συγγένεια πρός φίλιος οὐδείς συνεργέω . * ἄλλως . ἀσύμφορος δοκέω εἰμί ἄφρων καλέω ὁ λαμπρός ὁ Ψυχή καί ἀποκλείω ὁ μεγαλοψυχία ὁ ξένος πρός ἀλλά - Λοῦς . ὁ μέν οὖν ἀπό ὁ λέξις λύω , ὁ ἐξαιρέω ἀποδίδωμι ὁ ἐξαίρω καί ἔκκριτος ποιέω , βίαιος πως · ὁ δέ περίφρασις εἰμί , κκΓλαύκῳ φρήν ἐξαιρέω · μή γάρ ἀμείβω , ἀλλά ἀπειθέω ἀναιρέω εἄν , πολύς βίαιος ἀποδίδωμι . ὁ δέ πρός ὁ καιρός , ὅτι ὁ χρυσός ἐπιτήδειος πρός ὁ πόλεμος , διά ὁ στίλβω ὁ ὅπλον . ἐγώ δέ οὐδέ οὕτως καλῶς · “ καί γάρ τε λιτός εἰμί Ζεύς κόρη μέγας , χωλός τε ῥυσός τε παραβλώψ τε ὀφθαλμός ” ( Il . 9 , 502 ) .