scholia-in-homerum.scholia-in-iliadem-scholia-vetera 1.praef
. . . ἦ τὸ ἔφη · ὁ δὲ τοῦτο μὴ νοήσας , ἀλλὰ λαβὼν πάλιν τὸ φη ἀντὶ τοῦ ως ὑπέταξεν ἐκ περισσοῦ ( Il . 14 , 500 . ) πέφραδέ τε Τρώεσσι καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα . σημειοῦται δὲ πρὸς τὸν αὐτὸν ἀπεριστίκτῳ διπλῇ τὰς ὁμωνυμίας ἁπάσας , ὅτι οὐ νοήσας τὸ τοιοῦτον ἔγραψεν ὁτὲ μὲν Πυλαιμένεα , ὁτὲ δὲ Κυλαιμένεα . πρὸς μὲν δὴ Ζηνόδοτον αὐτῷ ἡ παράθεσις τῆς περιεστιγμένης διπλῆς πρὸς ἑκάστην γραφὴν ἀκριβέστερον θεωρεῖ - ται . τὸν δὲ ὀβελὸν ἔλαβεν ἐκ τῆς Ζηνοδότου διορθώσεως · παρετίθει δὲ αὐτὸν τοῖς ἐκβαλλομένοις ἐκ τῆς ποιήσεως στίχοις ὡς τοῖς νεκροῖς τῶν ἀνθρώπων . τῆς δὲ ἀθετήσεως διττὸς αὐτῷ ὁ λόγος . ὁ μὲν γάρ ἐστι σημαίνων ὅτι οὐχ Ὁμήρου τὸ ἔπος , ὡς ἐλέγετο ἐπὶ τοῦ ( Od . 11 , 603 . ) τέρπεται ἐν θαλίῃ καὶ ἔχει καλλίσφυρον Ἥβην . ἀδύνατον γὰρ τὴν διηνεκῶς παρθένον παραδεδομένην γεγαμῆσθαι . ὁ δὲ αἰτίαν ἐπιφέρει ὡς τῶν ποιημάτων ἐν τῇ τάξει διημαρτημένων . ὅταν δʼ ὁ Ἀγαμέμνων λέγῃ πρὸς τὸν Ἀχιλλέα ( Il . 1 , 177 . ) αἰεὶ γάρ τοι ἔρις τε φίλη πόλεμοί τε μάχαι τε , ἐνταῦθα ἠθετῆσθαί φησι , χάριν τοῦ βασιλέως ὀφείλοντος . εἰ τοιοῦ - τός ἐστιν ἐν πολέμῳ ὁ κατʼ ἐπικουρίαν ἥκων . διόπερ ἐπὶ μὲν τοῦ λε - γομένου ὑπʼ Ἀγαμέμνονος ὀβελὸς παρακείσεται καὶ πρὸς τούτῳ ἀστερίσκος · δηλοῖ δὲ τοῦτο , ὅπου ἂν ᾖ κείμενος σὺν τῷ ὀβελῷ , ὅτι Ὁμήρου μέν ἐστι , φαύλως δʼ ἐνταῦθα κεῖται . ἔστι δὲ καὶ ἕτερος τρόπος τῆς ἀθετήσεως , ὅταν τοῖς αὐτοῖς στίχοις πολλάκις χρῆται , ὁτὲ μὲν οἰκείοις περιτιθεὶς προσώποις τὰ λεγόμενα , ὁτὲ δὲ οὒ , ὡς ἔγει τὰ τοῦ Κύκλωπος τοῦ ἀνημερωτάτου ῥήματα ὑπὸ τοῦ συνετω - τάτου Νέστορος λεγόμενα πρὸς Τηλέμαχον · ( Od . 3 , 73 . 9 , 253 . ) ὦ ξεῖνοι , τίνες ἐστέ ; πόθεν πλεῖθʼ ὑγρὰ κέλευθα ; ἡ τι κατὰ πρῆξιν , ἢ μαψιδίως ἀλάλησθε , οἷά τε ληῖστῆρες , ὑπεὶρ ἅλα , τοίτʼ ἀλόωνται ψυχὰς παρθέμενοι . ταῦτα γὰρ ἥρμοζεν ὑπὸ τοῦ Κύκλωπος Ὀδυσσεῖ εἰρῆσθαι , οὐχ ὑπὸ Νέστορος Τηλεμάχῳ . . . . . . . .
Lemmas: . . . εἰμί ὁ φημί · ὁ δέ οὗτος μή νοέω , ἀλλά λαμβάνω πάλιν ὁ φημί ἀντί ὁ ως ὑποτάσσω ἐκ περισσός ( Il . 14 , 500 . ) φράζω τε Τρώς καί εὔχομαι ἔπος αὐδάω . σημειόω δέ πρός ὁ αὐτός ἀπερίστικτος διπλόος ὁ ὁμωνυμία ἅπας , ὅτι οὖον νοέω ὁ τοιοῦτος γράφω ὁτὲ μέν Πυλαιμένης , ὁτὲ δέ κυλαιμενος . πρός μέν δή Ζηνόδοτος αὐτός ὁ παράθεσις ὁ περιστίζω διπλόος πρός ἕκαστος γραφή ἀκριβής θεωρέω - ὁ . ὁ δέ ὀβελός λαμβάνω ἐκ ὁ Ζηνόδοτος διόρθωσις · παρατίθημι δέ αὐτός ὁ ἐκβάλλω ἐκ ὁ ποίησις στίχος ὡς ὁ νεκρός ὁ ἄνθρωπος . ὁ δέ αθέτηση δισσός αὐτός ὁ λόγος . ὁ μέν γάρ εἰμί σημαίνω ὅτι οὐ Ὅμηρος ὁ ἔπος , ὡς λέγω ἐπί ὁ ( Od . 11 , 603 . ) τέρπω ἐν θαλία καί ἔχω καλλίσφυρος Ἥβη . ἀδύνατος γάρ ὁ διηνεκής παρθένος παραδίδωμι γαμέω . ὁ δέ αἴτιος ἐπιφέρω ὡς ὁ ποίημα ἐν ὁ τάξις διαμαρτάνω . ὅταν δέ ὁ Ἀγαμέμνων λέγω πρός ὁ Ἀχιλλεύς ( Il . 1 , 177 . ) ἀεί γάρ ὅς Ἔρις τε φίλος πόλεμος τε μάχη τε , ἐνταῦθα ἀθετέω φημί , χάρις ὁ βασιλεύς ὀφείλω . εἰμί οιὁ - ὅς εἰμί ἐν πόλεμος ὁ κατά ἐπικουρία ἥκω . διόπερ ἐπί μέν ὁ λεʹ - γομενω ὑπό Ἀγαμέμνων ὀβελός παράκειμαι καί πρός οὗτος ἀστερίσκος · δηλόω δέ οὗτος , ὅπου εἄν εἰμί κεῖμαι σύν ὁ ὀβελός , ὅτι Ὅμηρος μέν εἰμί , φαῦλος δέ ἐνταῦθα κεῖμαι . εἰμί δέ καί ἕτερος τρόπος ὁ αθέτηση , ὅταν ὁ αὐτός στίχος πολλάκις χράω , ὁτὲ μέν οἰκέω περιτίθημι πρόσωπον ὁ λέγω , ὁτὲ δέ οὖον , ὡς ἐγώ ὁ ὁ Κύκλωψ ὁ ἀνήμερος ῥῆμα ὑπό ὁ συνίημι - Τάτου Νέστωρ λέγω πρός Τηλέμαχος · ( Od . 3 , 73 . 9 , 253 . ) εἰμί ξένος , τίς εἰμί ; πόθεν πλείω ὑγρός κέλευθος ; ὁ τίς κατά πρᾶξις , ἢ μαψιδίως ἀλάομαι , οἷος τε ληῖστῆρες , ὑπέρ ἅλς , τέῳ ἀλάομαι ψυχή παρατίθημι . οὗτος γάρ ἁρμόζω ὑπό ὁ Κύκλωψ Ὀδυσσεύς εἴρω , οὐ ὑπό Νέστωρ Τηλέμαχος . . . . . . . .