scholia-in-homerum.scholia-in-iliadem-scholia-vetera 6.20.111
234 . τὸν καὶ ἀνηρείψαντο ] ὑφ᾿ ἓν τὸ “ ἀνηρείψαντο . ” τινὲς δὲ τὸν “ ἄν ” σύνδεσμον ἀνεδέξαντο , ἵνʼ ᾖ ὁ λόγος οὕτω “ τοῦτον δὲ ὅσον ἕνεκα τοῦ κάλλους καὶ ἀνηρείψαντο ἂν οἱ θεοί,ʼ δηλονότι εἰ μὴ ἐτεθνήκει . καὶ γὰρ οὐδέποτε , φασί , παρὰ τῷ ποιητῇ εἰσάγεται οἰνοχοεύων ὁ Γανυμήδης . ἀλλὰ πρὸς τοῦτο λεκτέον , πρῶτον μὲν ὡς οὐδέποτε χωρὶς τοῦ αν ὁ ποιητὴς λέγει τὸ “ ἠρείψαντο · ” ἔπειτα ἐν ἑτέροις λέγει “ δῶχʼ υἷος ποινὴν Γανυμήδεος ” ( Il . 5 . 266 ) . τὸ δὲ πάντων μεῖζον , ὁ “ καί ” συμπλεκτικὸς ἐπιζητεῖ πράγματα ἃ συμπλέκει , ὁ δὲ “ ἄν ” ἀναιρετικός ἐστι τῶν προϋπαρχόντων · πῶς οὖν δύναται συνταχθῆναι ὁ “ ἄν ” τῷ “ καί ” ; εἰ δέ φασιν , ὡς οὐ φαί - νεται διακονούμενος τοῖς θεοῖς , ἴστωσαν ὅτι δύο συμπόσια παρεισά - γονται τῶν θεῶν τῷ ποιητῇ καὶ ἐν μὲν τῷ πρώτῳ γέλωτος ἔνεκεν Ἥφαι - στος ( Il . 1 . 598 ) οἰνοχοεῖ , ἐν δὲ τῷ ἑτέρῳ Ἥβη ( Il . 4 . 2 ) · παρεῖναι γὰρ αὐτὸν οὐκ εἰκὸς εἰς καταστροφὴν Ἰλίου βουλευομένοις θεοῖς . ἀνηρείψαντο θεοί ] Μνασέας μέν φησιν ὑπὸ Ταντάλου ἡρπάσθαι καὶ ἐν κυνηγεσίῳ πεσόντα ταφῆναι ἐν τῷ Μυσίῳ Ὀλύμπῳ κατὰ τὸ ἱερὸν τοῦ Ὀλυμπίου Διός , Δωσιάδης δὲ ἡρπάσθαι ὑπὸ Μίνω · καὶ ὁ λιμὴν ὅθεν ἡρπάσθη Ἁρπάγια καλεῖται · οἱ δὲ Μίνωος ἀξιοῦντος μιγῆναι κατακρημνίσαι ἑαυτόν , τὸν δὲ θάψαι καὶ πλάσασθαι τῷ πατρὶ ὡς θύελλα καὶ νέφος ἥρπασεν αὐτὸν εἰς οὐρανόν · οἳ δὲ μετὰ κυνηγεσίαν ἀφυπνώσαντα διασπαραχθῆναι ὑπὸ θηρῶν , οἳ δὲ κεραυνωθῆναι · ἤρξατο δὲ ἀπὸ Λακώνων παιδεραστεία τῶν γυμνασίας ἐπινοησάντων · τῇ γὰρ εὐεξία τῶν σωμάτων ἐκινήθησαν κατʼ ἀλλήλων . ῥητῶς δέ φησιν , ὅτι οὐ Ζεὺς ἥρπασεν ἀλλʼ οἱ θεοὶ καὶ ἵνα οἰνοχοῇ · ἔθος γὰρ ἦν , ὡς καὶ Σαπφώ φησι ( tr . 139 B . ) , νέους εὐγενεῖς εὐπρεπεῖς οἰνο - χοεῖν · “ κοῦροι μὲν κρητῆρας ” ( Il . 1 . 470 ) . “ νοχόει δʼ υἱὸς Μενε - λάου ” ( Od . 15 . 141 ) · ἴσως οὖν νέου ἀποθανόντος αὐτοῦ ἐπλάσαντο · καὶ ὁ ποιητὴς δὲ τὸ ἀλαζονικὸν τῶν βαρβάρων εἰδὼς οὐχ ἀφʼ ἑαυτοῦ τὸν μῦθον εἶπεν , ἀλλʼ Ἥβην φησὶν οἰνοχοεῖν ( Il . 4 . 2 ) .
Lemmas: 234 . ὁ καί ἀνερείπομαι ] ὑπό εἷς ὁ “ ἀνερείπομαι . ” τις δέ ὁ “ ἄν ” σύνδεσμος ἀναδέχομαι , ἵνα εἰμί ὁ λόγος οὗτος “ οὗτος δέ ὅσος ἕνεκα ὁ κάλλος καί ἀνερείπομαι εἄν ὁ οἶος δηλονότι εἰμί μή θνῄσκω . καί γάρ οὐδέποτε , φημί , παρά ὁ ποιητής εἰσάγω οἰνοχοεύω ὁ Γανυμήδης . ἀλλά πρός οὗτος λεκτέος , πρῶτος μέν ὡς οὐδέποτε Χωρὶς ὁ αν ὁ ποιητής λέγω ὁ “ ἐρείπω · ” ἔπειτα ἐν ἕτερος λέγω “ δίδωμι υἱός ποινή Γανυμήδης ” ( Il . 5 . 266 ) . ὁ δέ πᾶς μείζων , ὁ “ καί ” συμπλεκτικός ἐπιζητέω πρᾶγμα ὁ συμπλέκω , ὁ δέ “ ἄν ” ἀναιρετικός εἰμί ὁ προυπάρχω · πῶς οὖν δύναμαι συντάσσω ὁ “ ἄν ” ὁ “ καί ” ; εἰμί δέ φημί , ὡς οὖον φή - νω διακονέω ὁ θεός , οἶδα ὅτι δύο συμπόσιον πείρω - γοντ ὁ θεός ὁ ποιητής καί ἐν μέν ὁ πρῶτος γέλως ἐνέλκω ἁφή - Στος ( Il . 1 . 598 ) οἰνοχοεύς , ἐν δέ ὁ ἕτερος Ἥβη ( Il . 4 . 2 ) · πάρειμι γάρ αὐτός οὐ εἰκός εἰς καταστροφή Ἴλιον βουλεύω θεός . ἀνερείπομαι θεός ] Μνασέας μέν φημί ὑπό Τάνταλος ἁρπάζω καί ἐν κυνηγέσιον πίπτω θάπτω ἐν ὁ Μύσιος Ὄλυμπος κατά ὁ ἱερόν ὁ Ὀλύμπιος Ζεύς , Δωσιάδης δέ ἁρπάζω ὑπό Μίνως · καί ὁ λιμήν ὅθεν ἁρπάζω Ἁρπάγιον καλέω · ὁ δέ Μίνως ἄξιος μίγνυμι κατακρημνίζω ἑαυτοῦ , ὁ δέ θάπτω καί πλάσσω ὁ πατήρ ὡς θύελλα καί νέφος ἁρπάζω αὐτός εἰς οὐρανός · ἕ δέ μετά κυνηγεσία ἀφυπνόω διασπαράσσω ὑπό θήρ , ἕ δέ κεραυνόω · ἄρχω δέ ἀπό Λάκων παιδεραστεία ὁ γυμνασία ἐπινοέω · ὁ γάρ εὐεξία ὁ σῶμα κινέω κατά ἀλλήλων . ῥητός δέ φημί , ὅτι οὖον Ζεύς ἁρπάζω ἀλλά ὁ θεός καί ἵνα οἰνοχόη · ἔθος γάρ εἰμί , ὡς καί Σαπφώ φημί ( tr . 139 B . ) , νέος εὐγενής εὐπρεπής οίνος - χόω · “ κόρος μέν κρατήρ ” ( Il . 1 . 470 ) . “ νοχοω δέ υἱός Μένω - Λάου ” ( Od . 15 . 141 ) · ἴσως οὖν νέος ἀποθνῄσκω αὐτός πλάσσω · καί ὁ ποιητής δέ ὁ ἀλαζονικός ὁ βάρβαρος εἰδοί οὐ ἀπό ἑαυτοῦ ὁ μῦθος εἶπον , ἀλλά Ἥβη φημί οἰνοχοέω ( Il . 4 . 2 ) .