scholia-in-homerum.scholia-in-iliadem-scholia-vetera 3.12.51
127 — 154 . * Πορφυρίου . ἐν τῇ τειχομαχίᾳ τεταράχθαι δοκεῖ τὰ ἔπη ταῦτα . Ἀσίου ἐπελθόντος κατὰ τὰς πύλας τῷ τείχει ἐπιλέγει ὁ ποιητὴς περὶ αὐτοῦ τε καὶ τῶν μετʼ αὐτοῦ “ νήπιοι , ἐν δὲ — οὔρε - σιν ὑψικάρηνοι ” ( 127—132 ) . διὰ γὰρ τούτων εἰπὼν τὸν Λεοντέα καὶ Πολυποίτην πυλάων προπάροιθεν ἑστάναι ὡς δρῦς , ἀναμένοντας ἐπερχόμενον μέγαν Ἄσιον , οὐδὲ φέβοντο , εἶτα ἐπαγαγὼν περὶ τῶν κατὰ τὸν Ἄσιον “ οἱ δʼ ἰθὺς — Οἰνόμαόν τε ” ( 137—140 ) , πάλιν ποιεῖ τοὺς περὶ τὸν Λεοντέα καὶ Πολυποίτην ἔνδον ἐόντας , σὓς πρό - σθεν ἔξω ἑστάναι ἔφη · ἐπάγει γὰρ “ οἱ δʼ ἤτοι — σύεσσιν ἐοικότες ” ( 141—146 ) , καὶ πληρώσας τὴν παραβολὴν ἐπάγει “ ὡς τῶν κόμπει χαλκὸς ἐπὶ στήθεσσι φαεινὸς ἄντην βαλλομένων ” ( 151 ) . διὰ γὰρ τούτων φαίνεται ταραχὴ τῶν ἐπῶν , πρότερον μὲν ὡς ἔξω ἑσταότων , αὖθις δὲ ὡς ἔνδον ὄντων καὶ ἐξιόντων . ὅθεν οἱ μὲν ἠξίουν προτάττειν ταῦτα τὰ ἔπη “ οἱ δʼ ἤτοι εἵως μὲν εὐκνήμιδας Ἀχαιούς , ” ἵνʼ ᾖ τὸ ἀκόλουθον τοιοῦτον , “ ἐν δὲ πύλῃσι δύʼ ἀνέρας εὗρον ἀρίστους , υἷας ὑπερθύμους Λαπιθάων αἰχμητάων · οἱ δʼ ἤτοι εἵως μὲν ἐῦκνήμιδας Ἀχαιοὺς ὄρνυον · ” εἶτα συνάψαντες τοὺς ἐφεξῆς , ὧν ἡ ἀρχὴ “ αὐ - τὰρ ἐπειδὴ τεῖχος , Τρῶας , ἀτὰρ Δαναῶν , ἐκ δὲ τὼ ἀίξαντε , ἀγροτέ - ροισι σύεσσιν , ἀνδρῶν ἠδὲ κυνῶν , ὣς τῶν κόμπει χαλκὸς ἐπὶ στήθεσσι φαεινὸς ἄντην βαλλομένων , λαοῖσιν καθύπερθε , ” εἶτα ἀνατρέχουσιν ἐπὶ τὸ “ τὼ μὲν ἄρα προπάροιθε,ʼ καὶ καταβάντες τοὺς δέκα στί - χους ἄχρι τοῦ “ Ἀσιάδην τʼ Ἀδάμαντα,ʼ ἐπάγουσιν “ οἱ δʼ ἄρα χτρμαδίοισι ” καὶ τὰ ἑξῆς . Ἡφαιστίων δὲ διπλῆν τὴν γραφὴν εἶναι ἔφη , καὶ δεῖν περιγράφειν ἢ τοὺς ι΄ στίχους τοὺς ἀπὸ τοῦ “ τὼ μὲν ἄρα προπάροιθε ” ( 131 ) μέχρι τοῦ “ Ἀσιάδην τʼ Ἀδά - μαντα ” ( 140 ) , ἢ τοὺς ιγ΄ τοὺς ἀπὸ τοῦ “ οἱ δʼ ἤτοι εἵως μὲν ἐύκνή - μιδας Ἀχαιούς ” ( 141 ) μέχρι τοῦ “ λαοῖσιν καθύπερθε ” ( 153 ) . μήποτε δὴ κἂν οὕτως μένῃ ἡ γραφὴ καὶ ἡ τάξις , οὐδὲν ἄτοπον , πρό - τερον μὲν εἰπόντος τοῦ ποιητοῦ ὅτι περὶ τὰς πύλας ἦσαν οἱ περὶ τὸν Πολυποίτην “ ἐν δὲ πύλῃσι δύʼ ἀνέρας εὗρον ἀρίστους,ʼ ἐπισομηνα - μένου τε ὅτι καὶ ἔξωθεν ἑστῶτας εὗρον , εἶτα καὶ ἐπαναδραμόντος , ὅπως περὶ τὰς πύλας ἔχοντες τούς τʼ ἔσω παρορμῶντες , ἐπιόντας βλέποντες τοὺς περὶ τὸν Ἄσιον · αὐτοί τε προεκδραμόντες ἀνέμενον πάντες ἔξω τὸν Ἄσιν καὶ γὰρ οὗτος εἷς τρόπος ἑρμηνείας , ἐκ τῶν ὕστερον ἀρξάμενον ἀναδραμεῖν εἰς τὰ πρῶτα καὶ πάλιν συνάψαι ταῦτα τοῖς ὑστέροις . καὶ ἔστι συνήθης ὁ τρόπος τῆς ἑρμηνείας τῷ ποιητῇ . οὕτως γὰρ εὐθὺς κατʼ ἀρχὰς τὴν μῆνιν εἰπὼν κεφαλαιωδῶς , ὅσων κακῶν αἰτία γέγονε τοῖς Ελλησιν , ὕστερον ἐπὶ τὰ αἴτια ἀνα - τρέχει ταύτης , καὶ ἐπεξεργάζεται διʼ ὅλης τῆς ποιήσεως τὰ κατʼ αὐτήν . οὕτω καὶ περὶ τῆς νόσου εἰπὼν “ Λητοῦς καὶ Διὸς υἱὸς , ὃ γὰρ βασιλῆῖ χολωθεὶς νοῦσον ἀνὰ στρατὸν ὦρσε κακὴν , ὀλέκοντο δὲ λαοὶ , οὕνεκα τὸν Χρύσην ἠτίμασεν ἀρητῆρα Ἀτρείδης ” ( Il . 1 , 9 ) , ἑξῆς ἐπέξεισι πῶς ἐπράχθη τὰ κατὰ τὴν νόσον . καὶ ἐνταῦθα τοίνυν εἰπὼν ὅτι περὶ τὰς πύλας εἶχον οἱ περὶ τὸν Λεοντέα καὶ ἀνέμενον πρὸ τῶν πυλῶν ἑστῶτες ἐπερχόμενον τὸν Ἄσιον , ἐπαναδραμὼν ἐξη - γεῖται τὰ κατὰ μέρος , ὅτι τέως μὲν ἔνδον ἦσαν προτρεπόμενοι τοὺς Ἀχαιοὺς ἀμύνεσθαι περὶ νηῶν , εἶτα ἐπειδὴ ἐθεάσαντο τοὺς περὶ τὸν Ἄσιον ἐπιόντας καὶ πεφευγότας τοὺς Ἕλληνας , αὐτοὶ ἀΐξαντες πυλάων πρόσθεν μαχέσθην . τὰ οὖν κεφαλαιωδῶς ἐκτιθέμενα προλαμβάνειν εἴωθε τὸ συμπέρασμα , τὰ δὲ ἀνάπτυξιν ἔχοντα πολλῶν εἰς τὴν ἀρχὴν ἀναδραμόντα , οὕτω κάτεισιν ἐπὶ τὸ τέλος .
Lemmas: 127 — 154 . * Πορφύριος . ἐν ὁ τειχομαχία ταράσσω δοκέω ὁ ἔπος οὗτος . Ἄσιος ἐπέρχομαι κατά ὁ πύλη ὁ τεῖχος ἐπιλέγω ὁ ποιητής περί αὐτός τε καί ὁ μετά αὐτός “ νήπιος , ἐν δέ — ὅρος - βρόχος ὑψικάρηνος ” ( 127—132 ) . διά γάρ οὗτος εἶπον ὁ Λεοντεύς καί Πολυποίτης πύλη προπάροιθε ἵστημι ὡς δρῦς , ἀναμένω ἐπέρχομαι μέγας Ἄσιος , οὐδέ φέβομαι , εἶτα ἐπάγω περί ὁ κατά ὁ Ἄσιος “ ὁ δέ ἰθύς — Οἰνόμαος τε ” ( 137—140 ) , πάλιν ποιέω ὁ περί ὁ Λεοντεύς καί Πολυποίτης ἔνδον εἰμί , σῦς πρό - ς ἔξω ἵστημι φημί · ἐπάγω γάρ “ ὁ δέ ἤτοι — σῦς ἔοικα ” ( 141—146 ) , καί πληρόω ὁ παραβολή ἐπάγω “ ὡς ὁ κομπέω χαλκός ἐπί στῆθος φαεινός ἄντην βάλλω ” ( 151 ) . διά γάρ οὗτος φαίνω ταραχή ὁ ἔπος , πρότερος μέν ὡς ἔξω ἵστημι , αὖθις δέ ὡς ἔνδον εἰμί καί ἔξειμι . ὅθεν ὁ μέν ἀξιόω προτάσσω οὗτος ὁ ἔπος “ ὁ δέ ἤτοι ἠώς μέν ἐϋκνήμις Ἀχαιός , ” ἵνα εἰμί ὁ ἀκόλουθος τοιοῦτος , “ ἐν δέ πύλη δύο ἀνήρ εὑρίσκω ἀγαθός , υἱός ὑπέρθυμος Λαπίθαι αἰχμητής · ὁ δέ ἤτοι ἠώς μέν ἐϋκνήμις Ἀχαιός ὄρνυμι · ” εἶτα συνάπτω ὁ ἐφεξῆς , ὅς ὁ ἀρχή “ αὖος - ἄρα ἐπεί τεῖχος , Τρώς , ἀτάρ Δαναοί , ἐκ δέ ὁ ἀίσσω , ἀγροτέ - ὀξύπρωρος σῦς , ἀνήρ ἠδέ κύω , ὡς ὁ κομπέω χαλκός ἐπί στῆθος φαεινός ἄντην βάλλω , λαός καθύπερθεν , ” εἶτα ἀνατρέχω ἐπί ὁ “ ὁ μέν ἄρα προπάροιθε καί καταβαίνω ὁ δέκα εἰμί - χους ἄχρι ὁ “ Ἀσιάδης τε Ἀδάμας ἐπάγω “ ὁ δέ ἄρα χτρμαδιος ” καί ὁ ἑξῆς . Ἡφαιστίων δέ διπλόος ὁ γραφή εἰμί φημί , καί δήω περιγράφω ἢ ὁ Ι΄ στίχος ὁ ἀπό ὁ “ ὁ μέν ἄρα προπάροιθε ” ( 131 ) μέχρι ὁ “ Ἀσιάδης τε ἀδά - Μάντα ” ( 140 ) , ἢ ὁ ἰ ὁ ἀπό ὁ “ ὁ δέ ἤτοι ἠώς μέν κύω - μίδας Ἀχαιός ” ( 141 ) μέχρι ὁ “ λαός καθύπερθεν ” ( 153 ) . μήποτε δή κἀν οὕτως μένω ὁ γραφή καί ὁ τάξις , οὐδείς ἄτοπος , πρό - τέρος μέν εἶπον ὁ ποιητής ὅτι περί ὁ πύλη εἰμί ὁ περί ὁ Πολυποίτης “ ἐν δέ πύλη δύο ἀνήρ εὑρίσκω ἀρίστης επισομεις - μένω τε ὅτι καί ἔξωθεν ἵστημι εὑρίσκω , εἶτα καί ἐπανατρέχω , ὅπως περί ὁ πύλη ἔχω ὁ τε εἴδομαι παρορμάω , ἔπειμι βλέπω ὁ περί ὁ Ἄσιος · αὐτός τε προεκτρέχω ἀνίημι πᾶς ἔξω ὁ ἄσις καί γάρ οὗτος εἷς τρόπος ἑρμηνεία , ἐκ ὁ ὕστερος ἄρχω ἀνατρέχω εἰς ὁ πρῶτος καί πάλιν συνάπτω οὗτος ὁ ὕστερος . καί εἰμί συνήθης ὁ τρόπος ὁ ἑρμηνεία ὁ ποιητής . οὕτως γάρ εὐθύς κατά ἀρχή ὁ μῆνις εἶπον κεφαλαιώδης , ὅσος κακός αἰτία γίγνομαι ὁ Ἕλλην , ὕστερος ἐπί ὁ αἴτιος ἀνα - τρέχω οὗτος , καί επεξεργάζομαι διά ὅλος ὁ ποίησις ὁ κατά αὐτός . οὗτος καί περί ὁ νόσος εἶπον “ Λητώ καί Ζεύς υἱός , ὅς γάρ βασιλεύς χολόω νοῦσος ἀνά στρατός ὄρνυμι κακός , ὀλέκω δέ λαός , οὕνεκα ὁ Χρύση ἀτιμάζω ἀρητήρ Ἀτρείδης ” ( Il . 1 , 9 ) , ἑξῆς ἐπέξειμι πῶς πράσσω ὁ κατά ὁ νόσος . καί ἐνταῦθα τοίνυν εἶπον ὅτι περί ὁ πύλη ἔχω ὁ περί ὁ Λεοντεύς καί ἀνίημι πρό ὁ πύλη ἵστημι ἐπέρχομαι ὁ Ἄσιος , ἐπανατρέχω ἐξη - γίγνομαι ὁ κατά μέρος , ὅτι τέως μέν ἔνδον εἰμί προσρέπω ὁ Ἀχαιός ἀμύνω περί ναός , εἶτα ἐπεί θεάομαι ὁ περί ὁ Ἄσιος ἔπειμι καί φεύγω ὁ Ἕλλην , αὐτός ἀΐσσω πύλη πρόσθεν μάχομαι . ὁ οὖν κεφαλαιώδης ἐκτίθημι προλαμβάνω εἴωθα ὁ συμπέρασμα , ὁ δέ ἀνάπτυξις ἔχω πολύς εἰς ὁ ἀρχή ἀνατρέχω , οὗτος κατέρχομαι ἐπί ὁ τέλος .