scholia-in-homerum.scholia-in-iliadem-scholia-vetera 3.3.26
39 . * ἐκ ποίας αἰτίας τὸν Ἀλέξανδρον ὀνειδίζων τοιαῦτα προφέρει “ Δύσπαρι , εἶδος ἄριστε , γυναιμανὲς , ἠπεροπευτὰ , αἴθʼ ὄφελες ” καὶ τὰ λοιπὰ τῆς λοιδορίας ; λοιδόρου γὰρ πάθος τὸ μετὰ ἐννέα ἔτη εἰς τοιαύτας λοιδορίας ἐκπίπτειν . κἂν τοιοῦτος δὲ ᾖ , διὰ τί εἰς τοιαύτας κατηνέχθη ζητοῦσι . τὸ μὲν γὰρ ὅτι γυναιμανὴς καὶ ἠπεροπευτὴς , ὃ σημαίνει τὸν ἀπατεῶνα , ἐξ ὧν δέδρακε περὶ τὴν Ἑλένην εἶχεν ὀνειδΐζειν , τὸ δὲ “ ἢ οὕτω λώβην τʼ ἔμεναι καὶ ὑπόψιον ἄλλων ” καὶ τὸ ἀριστέα μὲν αὐτὸν ὑπολαβεῖν καὶ πρόμον τοὺς Ἕλληνας , χαίρειν δὲ ὅτι οὐκ ἔστι βίη ἐν αὐτῷ , πόθεν στοχάζεται ὅτι ἀριστέα καὶ πρόμον αὐτὸν εἶναι ὑπενόουν , καὶ πάλιν ὅτι ἔγνωσαν δειλὸν ὄντα καὶ ἄνανδρον , νῦν τε διὰ τί ταῦτα προφέρει ; οὐ γὰρ δὴ ὥσπερ Ὅμηρος πρώτην μάχην ταύτην ὑφίσταται ἐν ποιήσει καὶ ταῖς ἀληθείαις πρώτη ἦν , ἵνα λόγον ἔχῃ ὁ τοῦ Ἕκτορος ὀνει - δισμὸς , εἰ μὴ ἄρα λοίδορον ἐπιδεῖξαι βούλεται καὶ ὀργίλον ἄλλως τὸν Ἕκτορα . ῥητέον οὖν ὅτι , ἐπεὶ συνέμιξαν ἀλλήλοις θέλοντες , φησὶν ὅτι “ Τρωσὶ μὲν προμάχιζεν Ἀλέξανδρος παρδαλέην ὤμοισιν ἔχων ” καὶ τὰ λοιπὰ , “ Ἀργείους προκαλίζετο ἀντίβιον μαχέ - σασθαι ” ( Il . 3 , 16—20 ) . ὁ δʼ ἐν τοῖς προμάχοις γινόμενος καὶ προκαλούμενος πάντας τοὺς ἀριστέας εἰς μάχην ὑποληφθείη ἂν ἀριστεὺς εἶναι πρόμαχος · πάλιν δʼ οὗτος , ἡνίκα τὸν Μενέλαον θεασά - μενος κατεπλάγη καὶ ἀναστρέψας ἐκ τῶν προμάχων εἰς τὸ πλῆθος κατέδυ δείσας Ἀτρέως υἱὸν καταγέλαστος γίνεται καὶ ἄλλως ἀλαζών τε καὶ ἀπατεὼν καὶ ἐν φανερῷ τοῖς πᾶσι διεφθαρμένος . ἐπεὶ τοίνυν ὁ Ἕκτωρ ἐκπηδῶντα εἰς τοὺς προμάχους ἐθεάσατο καὶ πάλιν ἐκπλαγέντα , ὅτε εἶθε τὸν Μενέλαον , εἰς τὸ πλῆθος ὑπονοστοῦντα διὰ δέος καὶ φόβον , πρίν τι παθεῖν καὶ κινδυνεῦσαι ἐξ αὐτῶν τῶν πᾶσιν ὀφθέντων εἰς τὰς λοιδορίας παρήχθη · ἀπατεὼν γὰρ ὁ τοιοῦτος καὶ ἄλλως ἀλαζὼν καὶ ἠπεροπευτὴς καὶ ὑπόψιος ἄλλων λώβη καὶ φθορά . τὸ γὰρ “ λώβην τʼ ἔμεναι καὶ ὑπόψιον ἄλλων ” σημαίνει ὅτι μὴ μόνον ἐφθαρμένος ἐστὶν , ἀλλὰ καὶ πᾶσι πρόδηλος . εἰ γὰρ , φησὶ , λώβη ( τοῦτο γὰρ σημαίνει τὸ ἔμεναι ) καὶ γινώσκῃ ὑπὸ τὰς ὄψεις πάντων ὅτι τοιοῦτος εἶ , ἀλλʼ οὐκ ὢν λέληθας καὶ ὑπολαμβάνουσι μέν σε Ἀχαιοὶ ἀριστέα ἐκ τοῦ Τρωσὶ προμα - χίζειν καὶ Ἀργείων προκαλίζεσθαι πάντας ἀρίστους . “ οὐκ ἔστι δὲ βίη φρεσί ” ( Il . 3 , 45 ) . “ κατεπλάγη γὰρ φίλον ἦτορ ” ( Il . 3 , 31 ) . ἀλλʼ ἐπεὶ τὸν Μενέλαον ἰδὼν πεφόβηται εἰκότως καὶ τὸ “ οὐκ ἂν δὴ μείνειας ἀρηίφιλον Μενέλαον ” ( Il . 3 , 52 ) εἴρηται . καὶ ἐπειδὴ πάντες αὐτὸν εἶδον ἐν τοῖς προμάχοις καὶ πάλιν κρυπτό - μενον ἐν τῷ πλήθει πάντων ἔφη τὴν λώβην ἔχειν ὡς πάντων αὐτῷ φοβερῶν ὄντων , ὥσπερ Μενέλαον , διότι ἠδίκησε τὴν γυναῖκα ἁρπάσας , ἰδὼν ἐξεπλάγη . οὐκ ἐκείνου οὖν γυναῖκα , φησὶ , λαβῶν ἔχεις μόνου , ἀλλὰ “ νυὸν ἀνδρῶν αἰχμητάων ” ( Il . 3 , 49 ) . τούτων μὲν νύμφην — πάντες γὰρ αὐτὴν ἐμνηστεύοντο οἱ ἄριστοι—Μενελάου δὲ γεγο - νυῖαν “ θαλερὴν παράκοιτιν ” ( Il . 3 , 53 ) . ἐκ τῶν οὖν νῦν ὑπὸ Ἀλεξάνδρου γεγονότων ὀνειδισμὸς γίνεται , ἀλλʼ οὐκ ἐκ λοιδόρου καὶ εἰς ὕβριν ἐπιφόρου διανοίας τοῦ Ἕκτορος . τὸ δὲ “ Ἀργείων προ - καλίζετο πάντας ἀρίστους ἀντίβιον μαχέσασθαι ” ἀμφίβολον , πότερον αὐτὸς πάλλων προεκαλεῖτο τοὺς ἀρίστους τῶν Ἑλλήνων αὐτῷ μαχέ - σασθαι ἢ πάλλων τὰ δόρατα προεκαλεῖτο πάντας τοὺς ἀρίστους τῶν Τρώων Ἀργείοις ἀντίβιον μαχέσασθαι · ἢ γὰρ τοὺς ἀρίστους τῶν Ἑλλήνων αὐτὸς προεκαλεῖτο μάχεσθαι κραδαίνων τὰ δόρατα ἢ τῶν Τρώων πάντας τοὺς ἀρίστους προυκαλεῖτο Ἀργείοις ἀντίβιον μαχέ - σασθαι . Δύσπαρι ] ἠθικῶς τὸ τῆς παρονομασίας προσέρριψε τῷ ὀνόματι δυσχεραίνων , ὡς καὶ Κακοΐλιόν πού φησιν ἡ Πηνελόπη ( Od . 19 , 260 et 597 . 23 , 19 ) . ἐπὶ δὲ τῷ εἴδει , ἐφʼ ᾧ καὶ μεγαλύνεται , διασύρει αὐτόν . ὄνειδος δέ ἐστιν εἶδος οὐχ ὁμοιούμενον ψυχῆ , ὡς τὲ “ Ἕκτορ εἶδος ἄριστε ” ( Il . 17 , 142 ) καὶ “ σὲ δὲ μή τι νόον κατελεγχέτω εἶδος . ” γυναιμανὴς δὲ ὁ τὰς γυναῖκας ὡς μαινάδας τῇ τῆς ὥρας ποιῶν ἀπάτῃ , ἢ ὁ ἐπʼ αὐταῖς μαινόμενος .
Lemmas: 39 . * ἐκ Ποίας αἴτιος ὁ Ἀλέξανδρος ὀνειδίζω τοιοῦτος προφέρω “ Δύσπαρις , εἶδος ἀγαθός , γυναιμανής , ἠπεροπευτής , εἴτε ὀφείλω ” καί ὁ λοιπάς ὁ λοιδορία ; λοίδορος γάρ πάθος ὁ μετά ἐννέα ἔτος εἰς τοιοῦτος λοιδορία ἐκπίπτω . κἀν τοιοῦτος δέ εἰμί , διά τίς εἰς τοιοῦτος καταφέρω ζητέω . ὁ μέν γάρ ὅτι γυναιμανής καί ἠπεροπευτής , ὅς σημαίνω ὁ ἀπατεών , ἐκ ὅς δράω περί ὁ Ἑλένη ἔχω ὀνειδίζω , ὁ δέ “ ἢ οὗτος λώβη τε εἰμί καί ὑπόψιος ἄλλος ” καί ὁ Ἀριστεύς μέν αὐτός ὑπολαμβάνω καί πρόμος ὁ Ἕλλην , χαίρω δέ ὅτι οὐ εἰμί βίαιος ἐν αὐτός , πόθεν στοχάζομαι ὅτι Ἀριστεύς καί πρόμος αὐτός εἰμί ὑπονοέω , καί πάλιν ὅτι γιγνώσκω δειλός εἰμί καί ἄνανδρος , νῦν τε διά τίς οὗτος προφέρω ; οὖον γάρ δή ὥσπερ Ὅμηρος πρῶτος μάχη οὗτος ὑφίστημι ἐν ποιέω καί ὁ ἀλήθεια πρῶτος εἰμί , ἵνα λόγος ἔχω ὁ ὁ Ἕκτωρ ὀνέω - δισμὸς , εἰμί μή ἄρα λοίδορος ἐπιδείκνυμι βούλομαι καί ὀργίλος ἄλλως ὁ Ἕκτωρ . ῥητέος οὖν ὅτι , ἐπεί συμμίγνυμι ἀλλήλων ἐθέλω , φημί ὅτι “ Τρώς μέν προμαχίζω Ἀλέξανδρος παρδαλέη ὦμος ἔχω ” καί ὁ λοιπάς , “ Ἀργεῖος προκαλίζομαι ἀντίβιος μάχος - σάω ” ( Il . 3 , 16—20 ) . ὁ δέ ἐν ὁ πρόμαχος γίγνομαι καί προκαλέω πᾶς ὁ Ἀριστεύς εἰς μάχη ὑπολαμβάνω εἄν ἀριστεύς εἰμί πρόμαχος · πάλιν δέ οὗτος , ἡνίκα ὁ Μενέλαος θεάομαι - μένος καταπλήσσω καί ἀναστρέφω ἐκ ὁ πρόμαχος εἰς ὁ πλῆθος καταδύω δείδω Ἀτρεύς υἱός καταγέλαστος γίγνομαι καί ἄλλως ἀλαζών τε καί ἀπατεών καί ἐν φανερός ὁ πᾶς διαφθείρω . ἐπεί τοίνυν ὁ Ἕκτωρ ἐκπηδάω εἰς ὁ πρόμαχος θεάομαι καί πάλιν ἐκπλήσσω , ὅτε εἴθε ὁ Μενέλαος , εἰς ὁ πλῆθος ὑπονοστέω διά δέος καί φόβος , πρίν τίς πάσχω καί κινδυνεύω ἐκ αὐτός ὁ πᾶς ὁράω εἰς ὁ λοιδορία παράγω · ἀπατεών γάρ ὁ τοιοῦτος καί ἄλλως ἀλαζών καί ἠπεροπευτής καί ὑπόψιος ἄλλος λώβη καί φθορά . ὁ γάρ “ λώβη τε εἰμί καί ὑπόψιος ἄλλος ” σημαίνω ὅτι μή μόνος φθείρω εἰμί , ἀλλά καί πᾶς πρόδηλος . εἰμί γάρ , φημί , λώβη ( οὗτος γάρ σημαίνω ὁ εἰμί ) καί γιγνώσκω ὑπό ὁ ὄψις πᾶς ὅτι τοιοῦτος εἰμί , ἀλλά οὐ εἰμί λανθάνω καί ὑπολαμβάνω μέν σύ Ἀχαιός Ἀριστεύς ἐκ ὁ Τρώς Πρόμα - χιζεω καί Ἀργεῖος προκαλίζομαι πᾶς ἀγαθός . “ οὐ εἰμί δέ βίαιος φρήν ” ( Il . 3 , 45 ) . “ καταπλήσσω γάρ φίλος ἦτορ ” ( Il . 3 , 31 ) . ἀλλά ἐπεί ὁ Μενέλαος εἶδον φοβέω εἰκότως καί ὁ “ οὐ εἄν δή μένω ἀρηΐφιλος Μενέλαος ” ( Il . 3 , 52 ) εἴρω . καί ἐπεί πᾶς αὐτός εἶδον ἐν ὁ πρόμαχος καί πάλιν κρυπτό - μένω ἐν ὁ πλῆθος πᾶς φημί ὁ λώβη ἔχω ὡς πᾶς αὐτός φοβερός εἰμί , ὥσπερ Μενέλαος , διότι ἀδικέω ὁ γυνή ἁρπάζω , εἶδον ἐκπλήσσω . οὐ ἐκεῖνος οὖν γυνή , φημί , λαβή ἔχω μόνος , ἀλλά “ νυός ἀνήρ αἰχμητής ” ( Il . 3 , 49 ) . οὗτος μέν νύμφη — πᾶς γάρ αὐτός μνηστεύω ὁ ἄριστοι—Μενελάου δέ γίγνομαι - νυῖαν “ θαλερός παράκοιτις ” ( Il . 3 , 53 ) . ἐκ ὁ οὖν νῦν ὑπό Ἀλέξανδρος γίγνομαι ὀνειδισμός γίγνομαι , ἀλλά οὐ ἐκ λοίδορος καί εἰς ὕβρις ἐπίφορος διάνοια ὁ Ἕκτωρ . ὁ δέ “ Ἀργεῖος προ - καλίζομαι πᾶς ἀγαθός ἀντίβιος μάχομαι ” ἀμφίβολος , πότερος αὐτός πάλλω προκαλέω ὁ ἀγαθός ὁ Ἕλλην αὐτός μάχος - σάω ἢ πάλλω ὁ δόρυ προκαλέω πᾶς ὁ ἀγαθός ὁ Τρώς Ἀργεῖος ἀντίβιος μάχομαι · ἢ γάρ ὁ ἀγαθός ὁ Ἕλλην αὐτός προκαλέω μάχομαι κραδαίνω ὁ δόρυ ἢ ὁ Τρώς πᾶς ὁ ἀγαθός προκαλέω Ἀργεῖος ἀντίβιος μάχος - σάω . Δύσπαρις ] ἠθικός ὁ ὁ παρονομασία προσρίπτω ὁ ὄνομα δυσχεραίνω , ὡς καί Κακοΐλιος πού φημί ὁ Πηνελόπη ( Od . 19 , 260 et 597 . 23 , 19 ) . ἐπί δέ ὁ εἶδος , ἐπί ὅς καί μεγαλύνω , διασύρω αὐτός . ὄνειδος δέ εἰμί εἶδος οὐ ὁμοιόω Ψυχή , ὡς τε “ Ἕκτωρ εἶδος ἀγαθός ” ( Il . 17 , 142 ) καί “ σύ δέ μή τίς νόος κατελέγχω εἶδος . ” γυναιμανής δέ ὁ ὁ γυνή ὡς μαινάς ὁ ὁ ὥρα ποιέω ἀπάτη , ἢ ὁ ἐπί αὐτός μαίνομαι .