scholia-in-homerum.scholia-in-iliadem-scholia-vetera 3.6.132
265 . * ζητεῖται πῶς ποτὲ ἐναντία ἑαυτῷ ὁ ποιητὴς λέγει · προει - πῶν γὰρ “ ἀνδρὶ δὲ κεκμηῶτι μένος μέγα οἶνος ἀέξει ” νῦν ἐπάγει . “ μή μʼ ἀπογυιώσῃς μένεος , ἀλκῆς τε λάθωμαι . ” ἡ μὲν οὖν ὑπὸ πολλῶν γενομένη λύσις τοῦ ζητήματος τοιαύτη , ὅτι ἕτερὸν ἐστι πρόσ - ωπον Ἑκάβης τὸ λέγον ὠφέλιμον εἶναι τὸν οἶνον , ἕτερον δὲ τὸ τοῦ Ἕκτορος τὸ ἀρνούμενον · οὐδὲν δὲ θαυμαστὸν εἰ παρὰ τῷ ποιητῇ ἐναντία λέγεται ὑπὸ διαφόρων φωνῶν · ὅσα μὲν γὰρ ἔφη αὐτὸς ἀφʼ ἑαυτοῦ καὶ ἐξ ἰδίου προσώπου , ταῦτα δεῖ ἀκόλουθα εἶναι καὶ μὴ ἐναντία ἀλλήλοις · ὅσα δὲ προσώποις περιτίθησιν , οὐκ αὐτοῦ εἰσὶν , ἀλλὰ τῶν λεγόντων νοεῖται · ὅθεν καὶ ἐπιδέχεται πολλάκις διαφω - νίαν , ὥσπερ καὶ ἐν τούτοις . ἡ μὲν γὰρ Ἑκάβη οὐκ εἰδυῖα τὸν κάματον τῶν ἀνδρῶν ταύτης ἐστὶ τῆς γνώμης , ὁ δὲ Ἕκτωρ μάλιστα ἐπιστάμενος ἀντιλέγει . ἔπειτα καὶ ἡ μὲν πρεσβῦτις ἦν , χαίρει δὲ τῷ οἴνῳ ἡ ἡλικία αὕτη · ἐπωφελὴς γὰρ ταύτῃ ἐστὶν ὁ οἶνος , θερμὸς ὢν καὶ ὑγρὸς ψυχρᾷ οὔσῃ καὶ ξηρᾷ , καὶ ἀναρρώννυσιν αὐτήν · ὁ δὲ Ἕκτωρ νέος ἦν καὶ ἀκμαῖος . ἄμεινον δέ ἐστιν ἐκεῖνο λέγειν , καὶ δεικνύειν ἑκάτερον τῶν εἰρημένων ἔχεσθαι λόγου , καὶ μὴ εἶναι ἐναντία τὰ περὶ τοῦ οἴνου λεγόμενα , ἐὰν σκοπῇ τις ὅτι ἐπὶ παντὸς πράγμα - τος ὁ καιρὸς καὶ τὸ μέτρον πολὺ διαλλάττει . οὕτως οὖν καὶ ἐπὶ τούτου · τῷ μὲν γὰρ μέτρια πεπονηκότι πρὸς ἰσχὺν ὁ οἶνος συμφέρει , τὸν δὲ πάνυ κεκμηκότα σφάλλει · ὅπερ συμβέβηκε τῷ Ἕκτορι , οὐ μόνον δὲ ἐπὶ τοῦ πολέμου , ἀλλὰ καὶ ὑπὸ τοῦ ἐπὶ τὴν πόλιν δρόμου . ἄλλως τε καὶ οὐδὲ σιτίου οὐδενὸς ἐγέγευστο · ἡ γὰρ τροφὴ σὺν τῷ οἴνῳ τὸ πλεῖστον συμβάλλεται εἰς δύναμιν , ὥσπερ καὶ ἀλλαχοῦ εἶπεν ὁ ποιητὴς “ σίτου καὶ οἴνου , τὸ γὰρ μένος ἐστὶ καὶ ἀλκή ” ( Il . 9 , 706 ) καὶ πάλιν “ ὃς δέ κʼ ἀνὴρ οἴνοιο κορεσσάμενος καὶ ἐδωδῆς ἀνδράσι δυσμενέεσσι πανημέριον πολεμίζει ” ( Il . 19 , 168 ) καὶ τὰ λοιπά . λύεται δὲ τὸ προκείμενον καὶ οὕτως , ὅτι τὸ μένος διχῶς κεῖται , καὶ ἐπὶ θυμοῦ καὶ ὀργῆς καὶ δυνάμεως . ἡ μὲν οὖν Ἑκάβη φύσει τοῦ πιόντος οἶνον τὴν δύναμιν αὔξειν λέγει , ὁ δὲ μα - ραίνεσθαι τὸν θυμὸν καὶ τὴν ὀργὴν τοῦ πιόντος λέγει ὑπὸ τοῦ οἴνου · ὥστε μὴ κεῖσθαι ἐναντία .
Lemmas: 265 . * ζητέω πῶς ποτέ ἐναντίος ἑαυτοῦ ὁ ποιητής λέγω · πρόειμι - ποῦ γάρ “ ἀνήρ δέ κάμνω μένος μέγας οἶνος αὐξάνω ” νῦν ἐπάγω . “ μή εἷς ἀπογυιόω μένος , ἀλκή τε λανθάνω . ” ὁ μέν οὖν ὑπό πολύς γίγνομαι λύσις ὁ ζήτημα τοιοῦτος , ὅτι ἕτερος εἰμί πρός - ὦπον Ἑκάβη ὁ λέγω ὠφέλιμος εἰμί ὁ οἶνος , ἕτερος δέ ὁ ὁ Ἕκτωρ ὁ ἀρνέομαι · οὐδείς δέ θαυμαστός εἰμί παρά ὁ ποιητής ἐναντίος λέγω ὑπό διάφορος φωνή · ὅσος μέν γάρ φημί αὐτός ἀπό ἑαυτοῦ καί ἐκ ἴδιος πρόσωπον , οὗτος δεῖ ἀκόλουθος εἰμί καί μή ἐναντίος ἀλλήλων · ὅσος δέ πρόσωπον περιτίθημι , οὐ αὐτός εἰμί , ἀλλά ὁ λέγω νοέω · ὅθεν καί ἐπιδέχομαι πολλάκις διαφω - νία , ὥσπερ καί ἐν οὗτος . ὁ μέν γάρ Ἑκάβη οὐ οἶδα ὁ κάματος ὁ ἀνήρ οὗτος εἰμί ὁ γνώμη , ὁ δέ Ἕκτωρ μάλιστα ἐπίσταμαι ἀντιλέγω . ἔπειτα καί ὁ μέν πρεσβύτης εἰμί , χαίρω δέ ὁ οἶνος ὁ ἡλικία οὗτος · ἐπωφελής γάρ οὗτος εἰμί ὁ οἶνος , θερμός εἰμί καί ὑγρός ψυχρός εἰμί καί ξηρός , καί ἀναρρώννυμι αὐτός · ὁ δέ Ἕκτωρ νέος εἰμί καί ἀκμαῖος . ἀγαθός δέ εἰμί ἐκεῖνος λέγω , καί δείκνυμι ἑκάτερος ὁ εἴρω ἔχω λόγος , καί μή εἰμί ἐναντίος ὁ περί ὁ οἶνος λέγω , ἐάν σκοπέω τις ὅτι ἐπί πᾶς πράγμα - ὅς ὁ καιρός καί ὁ μέτρον πολύς διαλλάσσω . οὕτως οὖν καί ἐπί οὗτος · ὁ μέν γάρ μέτριος πονέω πρός ἰσχύς ὁ οἶνος συμφέρω , ὁ δέ πάνυ κάμνω σφάλλω · ὅσπερ συμβαίνω ὁ Ἕκτωρ , οὖον μόνος δέ ἐπί ὁ πόλεμος , ἀλλά καί ὑπό ὁ ἐπί ὁ πόλις δρόμος . ἄλλως τε καί οὐδέ σιτίον οὐδείς γεύω · ὁ γάρ τροφή σύν ὁ οἶνος ὁ πλεῖστος συμβάλλω εἰς δύναμις , ὥσπερ καί ἀλλαχοῦ εἶπον ὁ ποιητής “ σῖτος καί οἶνος , ὁ γάρ μένος εἰμί καί ἀλκή ” ( Il . 9 , 706 ) καί πάλιν “ ὅς δέ καί ἀνήρ οἶνος κορέννυμι καί ἐδωδή ἀνήρ δυσμενής πανημέριος πολεμέω ” ( Il . 19 , 168 ) καί ὁ λοιπός . λύω δέ ὁ πρόκειμαι καί οὕτως , ὅτι ὁ μένος διχῶς κεῖμαι , καί ἐπί θυμός καί ὀργή καί δύναμις . ὁ μέν οὖν Ἑκάβη φύσις ὁ πίνω οἶνος ὁ δύναμις αὐξάνω λέγω , ὁ δέ μή - ῥαίνω ὁ θυμός καί ὁ ὀργή ὁ πίνω λέγω ὑπό ὁ οἶνος · ὥστε μή κεῖμαι ἐναντίος .