scholia-in-homerum.scholia-in-iliadem-scholia-vetera 4.15.14
21 . ταῦτα ὁ Ὕπνος παρέλιπε , πόνον καὶ λύπην τῇ Ἥρᾳ φέροντα · ἃ δὲ εἶπεν ἐκεῖνος , νῦν ὁ Ζεὺς παρέλιπεν · οὐ γὰρ κατὰ ἀπόντος ἔδει θρασύνεσθαι . τὸ δὲ ἐκρέμω ἀπὸ τοῦ ἐκρέμασο ἐκρέμαο ἐκρέμω . * καὶ ἔμπροσθεν περὶ τούτων εἴρηται ἱκανῶς , ἀκριβῶς δὲ νῦν . διὰ γὰρ τούτων ὁ ποιητὴς τὴν κοσμικὴν αἰνίττεται φύσιν , Δία μὲν καὶ Ζῆνα τὸν ἀνωτάτω ὑποτιθέμενος ἀέρα διάπυρον , Ἥραν δὲ τὸν δεύ - τερον · καὶ ταύτην φησὶν ὑπὸ Ὠκεανοῦ τεθράφθαι , ἐπειδὴ ἐκ τῆς τῶν ὑγρῶν ἀναθυμιάσεως γίνεται ὁ ἀήρ . ἄκμονας δὲ γῆν καὶ θάλασ - σαν λέγει . χρυσοῦν δὲ δεσμὸν τὸ αἰθέριον πῦρ , ὄτι ἐν τῷ ἀνωτάτω μέρει συνῆπται αὐτῷ ὁ ἀήρ . καὶ ῥιπτόμενον τὸν Ἥφαιστον εἰς θά - λασσαν , παρόσον μεταβάλλει εἰς ἄλληλα τὰ στοιχεῖα , πῦρ μὲν εἰς ἀέρα , ἀέρα δὲ εἰς ὕδωρ . χαλκεύοντα δὲ ἐν . Ὠκεανῷ , ὅτι τὰ στερρὰ τῆς διʼ ὕδατος καὶ πυρὸς ἐργασίας τυγχάνει . καὶ Ἡσίοδος Οὐρανὸν μὲν λέγει τὴν ἐκπύρωσιν , Κρόνον δὲ τὸν ἄνωθεν κρουνηδὸν ἐπιφερό - μενον ὄμβρον , Ῥέαν δὲ τὴν ἐπιφερομένην ὕδασι γῆν , ἐκτομὴν δὲ Οὐρανοῦ τὴν τοῦ πυρώδους ἐξ ὑγρῶν σβέσιν , λίθον δὲ καταπινόμενον ὑπὸ Κρόνου , ἐπειδήπερ ἡ μεταβολὴ τῶν ὑγρῶν εἰς στερρότητα πήγνυται · κρύπτεσθαι δὲ τὸν Δία διὰ τὸ τὸ ζῆν ἐπικρατεῖν τῷ τῷ χειμῶνι τοὺς καρποὺς ἀφανίζεσθαι πλεοναζόντων τῶν ὑγρῶν . * Ἡρακλείτου . ἡ τῶν ἐπιφυομένων τῷ Ὁμῄρῳ τόλμα τοὺς τῆς Ἥρας δεσμοὺς αἰτιᾶται , καὶ νομίζουσιν ὕλην τινὰ δαψιλῆ τῆς ἀθέου πρὸς Ὅμηρον ἔχειν μανίας “ ἢ οὐ μέμνῃ ὅτε τʼ ἐκρέμω ὑψόθεν , ἐκ δὲ ποδοῖ ϊν ἄκμονας—ἐκρέμω . ” λέληθε δʼ αὐτοὺς ὅτι τούτοις τοῖς ἔπεσιν ἡ τοῦ παντὸς ἐκτεθεολόγηται γένεσις , καὶ τὰ συνεχῶς ᾀδόμενα τέσσαρα στοιχεῖα τούτων τῶν στίχων ἐστὶ τάξις , καθάπερ ἤδη μοι λέλεκται , πρῶτος αἰθὴρ , καὶ μετὰ τοῦτον ἀὴρ , εἶθ᾿ ὕδωρ τε καὶ γῆ τελευταία , τὰ πάντων δημιουργὰ στοιχεῖα . ταῦτα δʼ ἀλλήλοις ἐπι - κιρνώμενα ζωογόνα τε καὶ τῶν ἀψύχων ἀρχίγονα καθίσταται . Ζεὺς τοίνυν ὁ πρῶτος τὸν ἑαυτοῦ ἀέρα κατέστησε , στερεοὶ δʼ ἄκμονες ὑπὸ ταῖς ἐσχάταις αὐτοῦ τοῦ ἀέρος βάσεσιν ὕδωρ τε καὶ γῆ . καὶ τοῦτο ὅτι τοιοῦτόν ἐστιν , ἐφʼ ἑκάστης λέξεως , εἴ τις ἀληθῶς ἐθέλοι σκο - πεῖν τἀληθὲς , εὑρήσει . “ ἢ οὐ μέμνῃ ὅτε τʼ ἐκρέμω ὑψόθεν · ” ἀπὸ γὰρ τῶν ἀνωτάτω καὶ μετεώρων τόπων φασὶν αὐτὴν ἀπηρτῆσθαι . “ περὶ χερσὶ δὲ δεσμὸν ἴηλα χρύσεον , ἄρρηκτον . ” τί τοῦτο τὸ καινὸν αἴνιγμα τῆς κολακευούσης τιμωρίας ; πῶς ὀργιζόμενος ὁ Ζεὺς πολυ - τελεῖ δεσμῷ τὴν κολαζομένην ἠμύνατο , χρυσοῦν ἀντὶ κραταιοτέρου σιδήρου τὸν δεσμὸν ἐπινοήσας ; ἀλλʼ ἔοικε τὸ μεταίχμιον αἰθέρος τε καὶ ἀέρος χρυσῷ μάλιστα τὴν χρόαν ἐμφερὲς εἶναι . πάνυ δὲ πιθα - νῶς , καθʼ ὃ μέρος ἀλλήλοις ἐπισυνάπτουσι . λήγων μὲν γὰρ ὁ αἰθὴρ , ἀρχόμενος δὲ μετʼ ἐκεῖνον ὁ ἀὴρ , χρυσοῦν ὑπεστήσαντο δεσμόν . ἐπι - φέρει γοῦν “ σὺ δʼ ἐν αἰθέρι καὶ νεφέλῃσιν ἐκρέμω , ” τὸν ἄχρι νεφῶν τόπον ὁρίσας μέτρον ἀέρος . ἐκ δὲ τῶν τελευταίων μερῶν τοῦ ἀέρος , ἃ καλεῖ πόδας , ἀπήρτησε στιβαρὰ βρίθη , γῆν τε καὶ ὕδωρ . “ ἐκ δὲ ποδοῖϊν ἄκμονας ἧκα δύω . ” πῶς ἂν εἶπε δεσμὸν ἄρρηκτον , αὐτίκα τῆς Ἥρας λυθείσης , εἴγε τῷ μύθῳ προσεκτέον ; ἀλλʼ ἐπειδήπερ ἡ τῶν ὅλων ἁρμονία δεσμοῖς ἀρραγέσι συνωχύρωται καὶ δυσχερὴς ἡ τοῦ παντὸς εἰς τἀναντία μεταβολὴ , τὸ μὴ δυνηθὲν ἂν διαζευχθῆναί ποτε κυρίως ὠνόμασεν ἄρρηκτον . ταύτην δὲ τὴν τετράδα τῶν στοι - χείων καὶ μετὰ μικρὸν ἐν τοῖς ὅρκοις διεσάφησεν Ἥρα · “ ἴστω νῦν τόδε γαῖα καὶ οὐρανὸς εὐρὺς ὕπερθε καὶ τὸ κατειβόμενον Στυγὸς ὕδωρ ” ( 36 ) · τρισὶ γὰρ ὅρκοις τὴν ὁμόφυλον αὑτῇ καὶ συγγενῆ φύσιν ὠνόμασεν , ὕδωρ τε καὶ γῆν καὶ τὸν ὕπερθεν οὐρανὸν , τουτέστι τὸν αἰθέρα · τέταρτον γάρ στοιχεῖον ἦν ἡ ὀμνύουσα . διαπορῶν γέ τοι καὶ ἐπὶ πολλοῖς ἀλληγορικῶς παριστάναι βουλόμενος ταυτὶ τὰ στοιχεῖα , καὶ μετʼ ὀλίγον ἐν τοῖς Ποσειδῶνος πρὸς Ἶριν λόγοις αὐτὰ τάδʼ ὑφίσταται , λέγων “ ἤτοι ἐγὼν ἔλαχον ναιέμεν αἰεὶ πολιὴν ἅλα , παλλομένην , Ἀΐδης δʼ ἔλαχε ζόφον ἠερόεντα , Ζεὺς δʼ ἔλαχʼ οὐρανὸν εὐρὺν ἐν αἰθέρι καὶ νεφέλῃσιν · γαῖα δέ τοι ξυνὴ πάντων καὶ μακρὸς Ὄλυμπος ” ( 190 ) . οὐ μὰ Δί᾿ , οὐ κλῆρος ὁ μυθευόμενος ἐν Σικυῶνι ταῦτα , καὶ διαίρεσις ἀδελφῶν οὕτως ἀνώμαλος ὡς οὐρανὸν ἀντιτι - θέναι θαλάσσῃ καὶ Ταρτάρῳ . πᾶς γὰρ ὁ μῦθος ἠλληγόρηται περὶ τῶν τεσσάρων στοιχείων , πατὴρ δὲ τῶν ὅλων ὁ χρόνος , καὶ τελείως ἀμήχανον γενέσθαι τι τῶν ὄντων δίχα χρόνου · διὸ ῥίζα τῶν στοι - χείων οὗτός ἐστιν . μητέρα δʼ αὐτοῖς ἔνειμεν εἶναι Ῥέαν , ἐπειδὴ ῥύσει τινὶ καὶ ἀεννάῳ κινήσει τὸ πᾶν οἰκονομεῖται . χρόνου δὲ καὶ ῥύσεως τέκνα γῆν τε καὶ ὕδωρ αἰθέρα τε καὶ ἀέρα σὺν αὐτῷ ὑπεστήσατο . καὶ τῇ μὲν πυρώδει φύσει τόπον ἔνειμεν οὐρανὸν , τὴν δʼ ὑγρὰν οὐσίαν Ποσειδῶνι προσέθηκε · τρίτον δὲ Ἅιδην , τὸν ἀφώτιστον ἀέρα δηλοῖ · κοινὸν δʼ ἀπάντων καὶ ἑδραιότατον στοιχεῖον ἀπεφήνατο εἶναι τὴν γῆν , ὥσπερ ἑστίαν τινὰ τῆς τῶν ὅλων δημιουργίας · “ γαῖα δέ τι ξυνὴ πάντων καὶ μακρὸς Ὄλυμπος . ” διὰ τοῦτο δέ μοι δοκεῖ συνεχῶς ἀλληγορεῖν ὑπὲρ αὐτῶν , ἵνα ἡ δοκοῦσα τοῖς ἔπεσιν ἐφεδρεύειν ἀσά - φεια σαφὴς τῷ διηνεκεῖ τῆς παραδόσεως ᾖ . ἠλάστεον ] ἄλαστα ταῦτα εἶναι ἔφασκον , ἢ ἐταράσσοντο , παρὰ τὴν ἄλην . μακρὸν , καθὸ καὶ ὄρος καλεῖται . τὸν δὲ οὐρανὸν εὐρὺν καλεῖ .
Lemmas: 21 . οὗτος ὁ Ὕπνος παραλείπω , πόνος καί λύπη ὁ Ἥρα φέρω · ὁ δέ εἶπον ἐκεῖνος , νῦν ὁ Ζεύς παραλείπω · οὖον γάρ κατά ἄπειμι ἐσθίω θρασύνω . ὁ δέ κρεμάννυμι ἀπό ὁ κρεμάννυμι κρεμάννυμι κρεμάννυμι . * καί ἔμπροσθεν περί οὗτος εἴρω ἱκανῶς , ἀκριβῶς δέ νῦν . διά γάρ οὗτος ὁ ποιητής ὁ κοσμικός αἰνίσσομαι φύσις , Ζεύς μέν καί Ζεύς ὁ ἄνω2 ὑποτίθημι ἀήρ διάπυρος , Ἥρα δέ ὁ δήω - τέρος · καί οὗτος φημί ὑπό Ὠκεανός τρέφω , ἐπεί ἐκ ὁ ὁ ὑγρός ἀναθυμίασις γίγνομαι ὁ ἀήρ . ἄκμων δέ γῆ καί Θαλῆς - σάω λέγω . χρύσεος δέ δεσμός ὁ αἰθέριος πῦρ , ὅστις ἐν ὁ ἄνω2 μέρος συνάπτω αὐτός ὁ ἀήρ . καί ῥίπτω ὁ Ἥφαιστος εἰς ἀνταπόλλυμι - λανθάνω , παρόσον μεταβάλλω εἰς ἀλλήλων ὁ στοιχεῖον , πῦρ μέν εἰς ἀήρ , ἀήρ δέ εἰς ὕδωρ . χαλκεύω δέ ἐν . Ὠκεανός , ὅτι ὁ στερρός ὁ διά ὕδωρ καί πυρός ἐργασία τυγχάνω . καί Ἡσίοδος Οὐρανός μέν λέγω ὁ ἐκπύρωσις , Κρόνος δέ ὁ ἄνωθεν κρουνηδόν ἐπιφέρω - μένω ὄμβρος , Ῥέα δέ ὁ ἐπιφέρω ὕδωρ γῆ , ἐκτομή δέ Οὐρανός ὁ ὁ πυρώδης ἐκ ὑγρός σβέσις , λίθος δέ καταπίνω ὑπό Κρόνος , ἐπεί ὁ μεταβολή ὁ ὑγρός εἰς στερρότης πήγνυμι · κρύπτω δέ ὁ Ζεύς διά ὁ ὁ ζῶ ἐπικρατέω ὁ ὁ χειμών ὁ καρπός1 ἀφανίζω πλεονάζω ὁ ὑγρός . * Ἡράκλειτος . ὁ ὁ ἐπιφύω ὁ Ὅμηρος τόλμα ὁ ὁ Ἥρα δεσμός αἰτιάομαι , καί νομίζω ὕλη τις δαψιλής ὁ ἄθεος πρός Ὅμηρος ἔχω μανία “ ἢ οὖον μιμνήσκω ὅτε τε κρεμάννυμι ὑψόθεν , ἐκ δέ ποδόω ἐν ἄκμονας—ἐκρέμω . ” λανθάνω δέ αὐτός ὅτι οὗτος ὁ ἔπος ὁ ὁ πᾶς ἐκθεολογέω γένεσις , καί ὁ συνεχῶς ἀείδω τέσσαρες στοιχεῖον οὗτος ὁ στίχος εἰμί τάξις , καθάπερ ἤδη ἐγώ λέγω , πρῶτος αἰθήρ , καί μετά οὗτος ἀήρ , εἶτα ὕδωρ τε καί γῆ τελευταῖος , ὁ πᾶς δημιουργός στοιχεῖον . οὗτος δέ ἀλλήλων ἐπι - κιρνώμενα ζωογόνος τε καί ὁ ἄψυχος ἀρχίγονος καθίστημι . Ζεύς τοίνυν ὁ πρῶτος ὁ ἑαυτοῦ ἀήρ καθίστημι , στερεός δέ ἄκμων ὑπό ὁ ἔσχατος αὐτός ὁ ἀήρ βάσις ὕδωρ τε καί γῆ . καί οὗτος ὅτι τοιοῦτος εἰμί , ἐπί ἕκαστος λέξις , εἰμί τις ἀληθής ἐθέλω σκο - πεῖν ἀληθής , εὑρίσκω . “ ἢ οὖον μιμνήσκω ὅτε τε κρεμάννυμι ὑψόθεν · ” ἀπό γάρ ὁ ἄνω2 καί μετέωρος τόπος φημί αὐτός ἀπαρτάω . “ περί χείρ δέ δεσμός ἰάλλω χρύσεος , ἄρρηκτος . ” τίς οὗτος ὁ καινός αἴνιγμα ὁ κολακεύω τιμωρία ; πῶς ὀργίζω ὁ Ζεύς πολύς - τελέω δεσμός ὁ κολάζω ἀμύνω , χρύσεος ἀντί κραταῖος σίδηρος ὁ δεσμός ἐπινοέω ; ἀλλά ἔοικα ὁ μεταίχμιος αἰθήρ τε καί ἀήρ χρυσός μάλιστα ὁ χροιά ἐμφερής εἰμί . πάνυ δέ πίθη - Νῶς , κατά ὅς μέρος ἀλλήλων ἐπισυνάπτω . λήγω μέν γάρ ὁ αἰθήρ , ἄρχω δέ μετά ἐκεῖνος ὁ ἀήρ , χρύσεος ὑφίστημι δεσμός . ἐπι - φέρω γοῦν “ σύ δέ ἐν αἰθήρ καί νεφέλη κρεμάννυμι , ” ὁ ἄχρι νέφος τόπος ὁρίζω μέτρον ἀήρ . ἐκ δέ ὁ τελευταῖος μέρος ὁ ἀήρ , ὁ καλέω πούς , ἀπαρτάω στιβαρός βρίθω , γῆ τε καί ὕδωρ . “ ἐκ δέ πούς ἄκμων ἵημι δύο . ” πῶς εἄν εἶπον δεσμός ἄρρηκτος , αὐτίκα ὁ Ἥρα λύω , εἰ ὁ μῦθος προσεκτέος ; ἀλλά ἐπεί ὁ ὁ ὅλος ἁρμονία δεσμός ἀρραγής συνοχυρόω καί δυσχερής ὁ ὁ πᾶς εἰς τἀναντία μεταβολή , ὁ μή δύναμαι εἄν διαζεύγνυμι ποτός κύριος ὀνομάζω ἄρρηκτος . οὗτος δέ ὁ τετράς ὁ στος - χέω καί μετά μικρός ἐν ὁ Ὅρκος διασαφέω Ἥρα · “ οἶδα νῦν ὅδε γαῖα καί οὐρανός εὐρύς ὕπερθεν καί ὁ κατείβω Στύξ ὕδωρ ” ( 36 ) · τρεῖς γάρ Ὅρκος ὁ ὁμόφυλος ἑαυτοῦ καί συγγενής φύσις ὀνομάζω , ὕδωρ τε καί γῆ καί ὁ ὕπερθεν οὐρανός , τουτέστι ὁ αἰθήρ · τέταρτος γάρ στοιχεῖον εἰμί ὁ ὄμνυμι . διαπορέω γε ὅς καί ἐπί πολύς ἀλληγορικός παρίστημι βούλομαι οὗτος ὁ στοιχεῖον , καί μετά ὀλίγος ἐν ὁ Ποσειδῶν πρός Ἶρις λόγος αὐτός ὅδε ὑφίστημι , λέγω “ ἤτοι ἐγώ λαγχάνω ναίω ἀεί πολιός ἅλς , πάλλω , ᾍδης δέ λαγχάνω ζόφος ἠερόεις , Ζεύς δέ λαγχάνω οὐρανός εὐρύς ἐν αἰθήρ καί νεφέλη · γαῖα δέ ὅς ξυνός πᾶς καί μακρός Ὄλυμπος ” ( 190 ) . οὖον μά διά , οὖον κλῆρος ὁ μυθεύω ἐν Σικυών οὗτος , καί διαίρεσις ἀδελφός οὕτως ἀνώμαλος ὡς οὐρανός ἀντιτι - Θεναί θάλασσα καί Τάρταρος . πᾶς γάρ ὁ μῦθος ἀλληγορέω περί ὁ τέσσαρες στοιχεῖον , πατήρ δέ ὁ ὅλος ὁ χρόνος , καί τέλειος ἀμήχανος γίγνομαι τίς ὁ εἰμί δίχα χρόνος · διό ῥίζα ὁ στος - χέω οὗτος εἰμί . μήτηρ δέ αὐτός νέμω εἰμί Ῥέα , ἐπεί ῥύσις τις καί ἀέναος κινέω ὁ πᾶς οἰκονομέω . χρόνος δέ καί ῥύσις τέκνον γῆ τε καί ὕδωρ αἰθήρ τε καί ἀήρ σύν αὐτός ὑφίστημι . καί ὁ μέν πυρώδης φύσις τόπος νέμω οὐρανός , ὁ δέ ὑγρός οὐσία Ποσειδῶν προστίθημι · τρίτος δέ Ἅιδην , ὁ ἀφώτιστος ἀήρ δηλόω · κοινός δέ ἀπαντάω καί ἑδραῖος στοιχεῖον ἀποφαίνω εἰμί ὁ γῆ , ὥσπερ ἑστία τις ὁ ὁ ὅλος δημιουργία · “ γαῖα δέ τίς ξυνός πᾶς καί μακρός Ὄλυμπος . ” διά οὗτος δέ ἐγώ δοκέω συνεχῶς ἀλληγορέω ὑπέρ αὐτός , ἵνα ὁ δοκέω ὁ ἔπος ἐφεδρεύω Ἀσά - Φειά σαφής ὁ διηνεκής ὁ παράδοσις εἰμί . ἀλαστέω ] ἄλαστος οὗτος εἰμί φάσκω , ἢ ταράσσω , παρά ὁ ἄλη . μακρός , καθό καί ὄρος καλέω . ὁ δέ οὐρανός εὐρύς καλέω .