scholia-in-homerum.scholia-in-iliadem-scholia-vetera 1.12.7
10 . ὄφρα μὲν Ἕκτωρ ζωός ] ἀπορίαν εἰκότως παρέχει τὰ ἔπη ταῦτα , ἃ περὶ τοῦ τείχους τῶν Ἀχαιῶν ὁ Ὅμηρος ἀναπεφώνηκεν “ ὄφρα μὲν Ἕκτωρ ζωὸς ἔην καὶ μήνιʼ Ἀχιλλεὺς καὶ Πριάμοιο ἄνακτος ἀπόρθητος πόλις ἔπλε , τόφρα δὲ καὶ μέγα τεῖχος Ἀχαιῶν ἔμπεδον ἧεν . ” τὸ γὰρ τεῖχος τῶν Ἀχαιῶν οὐκ ἔμενεν ἔμπεδον ἐφʼ ὅσον ὁ μὲν Ἕκτωρ ἔζη , Ἀχιλλεὺς δὲ ἐμήνιεν , ἡ δὲ τοῦ Πριάμον πόλις ἀνάλωτος ἔμενεν , μετὰ δὲ τὴν ἅλωσιν Ἰλίου καὶ τὸν ἀπόπλουν τῶν Ἀχαιῶν τότε κατερίφθη · ἔτι γὰρ τοῦ πολέμου συνεστῶτος καὶ Ἀχιλλέως μὲν μηνίοντος , Eκτορος δὲ περιόντος καὶ ἀριστεύοντος ὑπὸ τῶν Τρώων τὸ τεῖχος τῶν Ἀχαιῶν κατερίφθη καὶ διοδεύσιμον γέγονε τοῖς πολεμίοις · ὁ μὲν γὰρ Σαρπηδὼν τὰς ἐπάλξεις αὐτοῦ καὶ μέρος τι καταβέβληκεν , ὁ δὲ Ἕκτωρ τοὺς ὀχῆας αὐτοῦ καὶ τὰς πύλας διέρρηξεν , ὁ δὲ Ἄπόλλων σχεδὸν ὅλον αὐτὸ διέλυσε . τὸ καταριφὲν οὖν τεῖχος οὐχ ὑπʼ ἀνθρώπων μόνον , ἀλλὰ καὶ θεῶν ἐν τῷ τῆς μήνιδος χρόνῳ , τοῦτο λέγειν ἀσφαλὲς καὶ ἀρηρὸς ἐν τῷ τοῦ πολέμου καιρῷ διαμεμενηκέναι μέχρι πορθήσεως Ἰλίου ἄπορον εἰς λύσιν . οἱ μὲν οὖν γραμματικοὶ ἀπὸ τοῦ πλείστου μέρους ἀξιοῦσι λέγειν ἔμπεδον · ὀλίγον γὰρ εἶναι τὸ σαλευθὲν ὑπὸ τῶν Τρώων . ἀγνοοῦσι δὲ οὗτοι ὅτι τινὰ , κἄν ἐκ μέρους πάθῃ , οὕτε ἐστὶν ἔμπεδα οὕτε ἀρηρότα . καὶ ἀμφορεὺς διατρηθεὶς , κἂν σχεδὸν ὅλον τὸ κύτος ἄθραυστον ᾖ , οὐκέτʼ ἐστὶν ἔμπεδος ἀμφορεὺς ἀλλʼ ὄστρακον · καὶ τεῖχος οὐκέθʼ οἷόν τε κρύπτειν καὶ φυλάττειν τοὺς τειχίσαντας οὐκέτʼ ἂν εἴη ἔμπεδον τεῖχος , ἀλλὰ σωρὸς λίθων . μήποτʼ οὖν ἡ ἔμπεδον λέξις οὐκ εἴληπται νῦν μεταφορικῶς ἐν ἴσῳ τῷ ἀσφαλὲς καὶ ἀραρὸς , οὐδέ ἐστιν ὅμοιον τῷ “ οὐδέ μοι ἤτορ ἔμπεδον , ἀλλʼ ἀλαλύκτημαι ” ( Il . 10 , 93 ) οὐδὲ τῷ “ ὁ μὲν ἔμπεδον ἡνιόχευεν' ( Il . 23 , 641 ) . ἀλλὰ κυρίως νῦν ἐξ - ενήνεκται , τὸ πέδον ἐχούσης ἐντεταγμένον τῆς λέξεως , ὥστε σημαίνοι ἂν ὅτι ἐν τῷ πεδίῳ κείμενον καὶ μὴ ἁλίπλοον · ἀντέθηκε γὰρ τὸ ἔμπεδον τῷ ἁλιπλόῳ , τὸ ἐν τῷ πεδίῳ πρὸς τὸ αθις ἁλίπλουν γιγνό - μενον · οὐ γὰρ ἔφη τόφρα δὲ καὶ μέγα τεῖχος ἀπόρθητον ἦν καὶ ἄθραυστον , ἀλλʼ ἔμπεδον , καὶ πάλιν “ οὔτι πολὺν χρόνον ἔμπεδον ἦεν . ” τί οὖν πάσχει ὕστερον ; τῶν ποταμῶν πάντων , φησὶν , “ ὁμόσε στόματʼ ἔτραπε Φοῖβος Ἀπόλλων — λεῖα δʼ ἐποίησεν παρʼ ἀγάρροον Ἑλλήσποντον ” ( 24—31 ) . ὥστε εἰ καὶ πεπτωκὸς ἦν τὸ τεῖχος , ἀλλʼ ἐπὶ τῷ πέδῳ ἦν τὰ πτώματα καὶ τὰ θεμέλια · ὕστερον δὲ πάντα διʼ ὕδατος εἰς θάλασσάν φησιν ἐξενεχθῆναι . συνεστώσης δὲ τῆς πόλεως οὐδὲν τοῦ τείχους ἁλίπλουν γέγονεν , οὐδʼ ὅτε Ξάνθος ἐπλήμμυρε κατʼ Ἀχιλλέως · καὶ τὸ κατὰ μεταφορὰν δʼ ἔμπεδον , τὸ σημαῖνον τὸ ἀκίνητον , ἀπὸ τῶν ἐν τῷ πεδίῳ μενόντων ἀκινήτων λέγεται . τὸ δὲ τεῖχος κατʼ αὐτὸ μὲν ἐκινήθη , ἐκ μέντοι τοῦ πεδίου οὐ κατηνέχθη ἐπὶ θάλασσαν , ὅπερ φησὶν αὐτὸ ὕστερον παθεῖν .
Lemmas: 10 . ὄφρα μέν Ἕκτωρ ζωός ] ἀπορία εἰκότως παρέχω ὁ ἔπος οὗτος , ὁ περί ὁ τεῖχος ὁ Ἀχαιός ὁ Ὅμηρος ἀναφωνέω “ ὄφρα μέν Ἕκτωρ ζωός εἰμί καί μῆνις Ἀχιλλεύς καί Πρίαμος ἄναξ ἀπόρθητος πόλις πέλω , τόφρα δέ καί μέγας τεῖχος Ἀχαιός ἔμπεδος εἰμί . ” ὁ γάρ τεῖχος ὁ Ἀχαιός οὐ μένω ἔμπεδος ἐπί ὅσος ὁ μέν Ἕκτωρ ζῶ , Ἀχιλλεύς δέ μηνίω , ὁ δέ ὁ Πρίαμος πόλις ἀνάλωτος μένω , μετά δέ ὁ ἅλωσις Ἴλιον καί ὁ ἀπόπλοος ὁ Ἀχαιός τότε καταρρίπτω · ἔτι γάρ ὁ πόλεμος συνίστημι καί Ἀχιλλεύς μέν μηνίω , Eκτορος δέ περίειμι καί ἀριστεύω ὑπό ὁ Τρώς ὁ τεῖχος ὁ Ἀχαιός καταρρίπτω καί διοδεύσιμος γίγνομαι ὁ πολέμιος · ὁ μέν γάρ Σαρπηδών ὁ ἔπαλξις αὐτός καί μέρος τίς καταβάλλω , ὁ δέ Ἕκτωρ ὁ ὀχεύς αὐτός καί ὁ πύλη διαρρήγνυμι , ὁ δέ Ἀπόλλων σχεδόν ὅλος αὐτός διαλύω . ὁ καταρίπτω οὖν τεῖχος οὐ ὑπό ἄνθρωπος μόνος , ἀλλά καί θεός ἐν ὁ ὁ μῆνις χρόνος , οὗτος λέγω ἀσφαλής καί ἀραρίσκω ἐν ὁ ὁ πόλεμος καιρός διαμένω μέχρι πόρθησις Ἴλιον ἄπορος εἰς λύσις . ὁ μέν οὖν γραμματικός ἀπό ὁ πλεῖστος μέρος ἀξιόω λέγω ἔμπεδος · ὀλίγος γάρ εἰμί ὁ σαλεύω ὑπό ὁ Τρώς . ἀγνοέω δέ οὗτος ὅτι τις , ἄν ἐκ μέρος πάσχω , ἵημι εἰμί ἔμπεδος ἵημι ἀραρίσκω . καί ἀμφορεύς διατρέω , κἀν σχεδόν ὅλος ὁ κύτος ἄθραυστος εἰμί , οὐκέτι εἰμί ἔμπεδος ἀμφορεύς ἀλλά ὄστρακον · καί τεῖχος οὐκέτι οἷος τε κρύπτω καί φυλάσσω ὁ τειχίζω οὐκέτι εἄν εἰμί ἔμπεδος τεῖχος , ἀλλά σωρός λίθος . μήποτε οὖν ὁ ἔμπεδος λέξις οὐ λαμβάνω νῦν μεταφορικός ἐν ἴσος ὁ ἀσφαλής καί ἀραρίσκω , οὐδέ εἰμί ὅμοιος ὁ “ οὐδέ ἐγώ ἦτορ ἔμπεδος , ἀλλά ἀλαλύκτημαι ” ( Il . 10 , 93 ) οὐδέ ὁ “ ὁ μέν ἔμπεδος ἡνιοχεύω ( Il . 23 , 641 ) . ἀλλά κύριος νῦν ἐκ - φέρω , ὁ πέδον ἔχω ἐντάσσω ὁ λέξις , ὥστε σημαίνω εἄν ὅτι ἐν ὁ πεδίον κεῖμαι καί μή ἁλίπλοος · ἀνατίθημι γάρ ὁ ἔμπεδος ὁ ἁλίπλοος , ὁ ἐν ὁ πεδίον πρός ὁ Ἄθις αλιπλοος γιγνο - μένω · οὖον γάρ φημί τόφρα δέ καί μέγας τεῖχος ἀπόρθητος εἰμί καί ἄθραυστος , ἀλλά ἔμπεδος , καί πάλιν “ οὔτις πολύς χρόνος ἔμπεδος εἰμί . ” τίς οὖν πάσχω ὕστερος ; ὁ ποταμός πᾶς , φημί , “ ὁμόσε στόμα τρέπω Φοῖβος Ἀπόλλων — λεῖος δέ ποιέω παρά ἀγάρροος Ἑλλήσποντος ” ( 24—31 ) . ὥστε εἰμί καί πίπτω εἰμί ὁ τεῖχος , ἀλλά ἐπί ὁ πέδον εἰμί ὁ πτῶμα καί ὁ θεμέλιος · ὕστερος δέ πᾶς διά ὕδωρ εἰς θάλασσα φημί ἐκφέρω . συνίστημι δέ ὁ πόλις οὐδείς ὁ τεῖχος αλιπλοος γίγνομαι , οὐδέ ὅτε Ξάνθος πλημμυρ́ω κατά Ἀχιλλεύς · καί ὁ κατά μεταφορά δέ ἔμπεδος , ὁ σημαίνω ὁ ἀκίνητος , ἀπό ὁ ἐν ὁ πεδίον μένω ἀκίνητος λέγω . ὁ δέ τεῖχος κατά αὐτός μέν κινέω , ἐκ μέντοι ὁ πεδίον οὖον καταφέρω ἐπί θάλασσα , ὅσπερ φημί αὐτός ὕστερος πάσχω .