scholia-in-homerum.scholia-in-iliadem-scholia-vetera 3.6.64
129 . * Πορφυρίου . πῶς , φασὶ , λέγει Διομήδης “ οὐκ ἂν ἔγωγε — Λυκούργου ” καὶ τὰ ἑξῆς ; πῶς γὰρ παραιτεῖσθαι λέγων τὸ θεομα - χεῖν αὐτὸς μὲν δύο τέτρωκε θεοὺς ἤδη , τὸν Διόνυσον δὲ ἐν αὐτοῖς τούτοις μαινόμενον λέγει καὶ πεφευγέναι εἰς θάλασσαν φοβηθέντα ; ἄτοπον γὰρ καὶ ψεύστην ὁμοῦ καὶ βλάσφημον τὸν Διομήδη κατε - λέγχον . λύσις . τὸ μὲν οὖν τρῶσαι θεοὺς οὐ κατὰ προαίρεσιν αὐτοῦ γέγονε , καθ᾿ ὑπηρεσίαν δὲ ἄλλης θεοῦ , κατὰ θεῶν ἕπεσθαι καὶ αὐτῆς κελευσάσης . τοῖς δύο δ᾿ εἰρηκυίας Ἀθηνᾶς μόνοις δεῖν ἐναντιωθῆναι , καὶ διὰ τούτους τὴν ὁμίχλην ἀφελούσης καὶ τὴν ἀπὸ τούτων μόνων ἀγνωσίαν ἀφῃρημένης , προσθείσης δὲ “ μή τί σύ γ᾿ ἀθανάτοισι θεοῖς ἀντικρὺ μάχεσθαι τοῖς ἄλλοις ” ( Il . 5 , 130 ) , καὶ τοῦ Διομή - δους εἰπόντος “ ἀλλ᾿ ἔτι σῶν μέμνημαι ἐφετμέων ἃς ἐπέτειλας , οὔ μ᾿ εἴας μακάρεσσι θεοῖς ἀντικρὺ μάχεσθαι τοῖς ἄλλοις ” ( ib . 818 ) , Γλαύκου δὲ θρασύτερον ἐπιόντος , εὐλαβεῖται μή τις εἴη θεὸς , καὶ τῆς παραγγελίας εἰς μνήμην ἀγείρει , λέγων “ οὐκ ἂν ἔγωγε θεοῖσιν ἐπουρανίοισι μαχοίμην . ” μαινόμενος δὲ ὁ Διόνυσος οὐ κατὰ βλασ - φημίαν εἴρηται , ἀλλὰ παραστατικῶς τῆς τοῦ θεοῦ κατὰ βακχείαν ὁρμῆς . φλέγοντος ἰσχυρῶς καὶ ἀκμάζοντος καὶ ἐρρωμένου ἐν τῇ τῆς χορείας καταστάσει , ὁμοίως τῷ “ μαίνετο δ᾿ ὡς ὅτ᾿ Ἄρης ἐγχέσ - παλος ἢ ὀλοὸν πῦρ ” ( Il . 15 , 605 ) . καὶ ἐν τῇ συνηθείᾳ δὲ ἐπὶ τῶν ὑπερβαλλόντων τοῖς ἔργοις κατ᾿ ἀνδρείαν μαίνεται φαμὲν , μανίαν τὴν ἐνθουσιαστικὴν πρᾶξιν λέγοντες . καὶ Πλάτων δὲ διαιρῶν τὰς μανίας δείκνυσι τὰς ἀγαθάς τε καὶ θείας αἵτινές εἰσι . φυγὴν δὲ Διονύσου , οὐχ ὁ Διομήδης κατέγνωκε . τοῖς δὲ λεγομένοις καὶ κεκρα - τηκόσι μύθοις Ὅμηρος κρίνων αὐτοὺς εἰς χρῆσιν κατὰ καιρὸν τοῖς ἥρωσιν ἀνατέθεικεν . τὰ δὲ κατὰ τὴν Λυκούργειαν οἰκεῖον ἦν εἰδέναι τῷ Διομήδει . Οἰνεὺς γὰρ ὁ πάππος αὐτοῦ ὁμόλεκτρος λέγεται Διονύσῳ γενέσθαι · οἶδεν οὖν εἰκότως τὰ κατὰ τὸν Διόνυσον , καὶ ὁποίου τέλους ἔτυχεν ὁ πρὸς τοῦτον μαχεσάμενος Λυκοῦργος . ἐναρ - γῶς δὲ καὶ ἐν ὀλίγοις καὶ κυρίᾳ τῇ λέξει χρώμενος χορείαν ἀπήγγειλε Βακχῶν · ὁ μὲν γὰρ Λυκοῦργος τὸν πέλεκυν ἀνατετακὼς ὁρᾶται ( οὗτος γάρ ἐστιν ὁ βουπλήξ ) , αἱ δὲ φεύγουσαι κατὰ τὸ ὄρος , οἱ δὲ θύρσοι κείμενοι χαμαὶ , ὁ δὲ Διόνυσος διὰ δέος καταδυόμενος εἰς τὴν θάλασσαν ὡς ἂν ἔτι παῖς , καὶ Θέτις ὑποδεχομένη τοῖς κόλποις ὡς νήπιον ἔτι καὶ παῖδα , τὸν δὲ δεδιότα διὰ τὴν ἀπειλὴν τοῦ ἐπανατεινα - μένου τὸν πέλεκυν ἀνδροφόνου Λυκούργου . καὶ τὸ τὰ θύσθλα δὲ καταχέαι φάναι , ἀλλὰ μὴ ῥῖψαι , τὸ ἁβρὸν τῶν περὶ τὸν Διόνυσον Βακχῶν παραστήσει .
Lemmas: 129 . * Πορφύριος . πῶς , φημί , λέγω Διομήδης “ οὐ εἄν ἔγωγε — Λυκοῦργος ” καί ὁ ἑξῆς ; πῶς γάρ παραιτέομαι λέγω ὁ θεομα - χέω αὐτός μέν δύο τιτρώσκω θεός ἤδη , ὁ Διόνυσος δέ ἐν αὐτός οὗτος μαίνομαι λέγω καί φεύγω εἰς θάλασσα φοβέω ; ἄτοπος γάρ καί ψεύστης ὁμοῦ καί βλάσφημος ὁ Διομήδης κάτω - λέγχον . λύσις . ὁ μέν οὖν τιτρώσκω θεός οὖον κατά προαίρεσις αὐτός γίγνομαι , κατά ὑπηρεσία δέ ἄλλος θεός , κατά θεός ἕπω καί αὐτός κελεύω . ὁ δύο δέ λέγω Ἀθηνᾶ μόνος δήω ἐναντιόομαι , καί διά οὗτος ὁ ὁμίχλη ἀφαιρέω καί ὁ ἀπό οὗτος μόνος ἀγνωσία ἀφαιρέω , προστίθημι δέ “ μή τίς σῦς γε ἀθάνατος θεός ἀντικρύ μάχομαι ὁ ἄλλος ” ( Il . 5 , 130 ) , καί ὁ Διόμη - δίδωμι εἶπον “ ἀλλά ἔτι σός μιμνήσκω ἐφετμή ὅς ἐπιτέλλω , οὖον εἷς ἐάω μάκαρ θεός ἀντικρύ μάχομαι ὁ ἄλλος ” ( ib . 818 ) , Γλαῦκος δέ θρασύς ἔπειμι , εὐλαβέομαι μή τις εἰμί θεός , καί ὁ παραγγελία εἰς μνήμη ἀγείρω , λέγω “ οὐ εἄν ἔγωγε θεός ἐπουράνιος μάχομαι . ” μαίνομαι δέ ὁ Διόνυσος οὖον κατά βλας - φημία εἴρω , ἀλλά παραστατικός ὁ ὁ θεός κατά βακχεία ὁρμή . φλέγω ἰσχυρῶς καί ἀκμάζω καί ῥώννυμι ἐν ὁ ὁ χορεία κατάστασις , ὁμοίως ὁ “ μαίνομαι δέ ὡς ὅτι Ἄρης ἐγχές - πηλός ἢ ὀλοός πῦρ ” ( Il . 15 , 605 ) . καί ἐν ὁ συνήθεια δέ ἐπί ὁ ὑπερβάλλω ὁ ἔργον κατά ἀνδρεῖος μαίνομαι φημί , μανία ὁ ἐνθουσιαστικός πρᾶξις λέγω . καί Πλάτων δέ διαιρέω ὁ μανία δείκνυμι ὁ ἀγαθός τε καί θεῖος ὅστις εἰμί . φυγή δέ Διόνυσος , οὐ ὁ Διομήδης καταγιγνώσκω . ὁ δέ λέγω καί Κρής - τήκω μῦθος Ὅμηρος κρίνω αὐτός εἰς χρῆσις κατά καιρός ὁ ἥρως ἀνατίθημι . ὁ δέ κατά ὁ Λυκούργεια οἰκέω εἰμί οἶδα ὁ Διομήδης . Οἰνεύς γάρ ὁ πάππος αὐτός ὁμόλεκτρος λέγω Διόνυσος γίγνομαι · οἶδα οὖν εἰκότως ὁ κατά ὁ Διόνυσος , καί ὁποῖος τέλος τυγχάνω ὁ πρός οὗτος μάχομαι Λυκοῦργος . ἐναρ - γόος δέ καί ἐν ὀλίγος καί κύριος ὁ λέγω χράω χορεία ἀπαγγέλλω Βάκχη · ὁ μέν γάρ Λυκοῦργος ὁ πέλεκυς ἀνατείνω ὁράω ( οὗτος γάρ εἰμί ὁ βουπλήξ ) , ὁ δέ φεύγω κατά ὁ ὄρος , ὁ δέ θύρσος κεῖμαι χαμαί , ὁ δέ Διόνυσος διά δέος καταδύω εἰς ὁ θάλασσα ὡς εἄν ἔτι παῖς , καί Θέτις ὑποδέχομαι ὁ κόλπος ὡς νήπιος ἔτι καί παῖς , ὁ δέ δείδω διά ὁ ἀπειλή ὁ ἐπανατείνω - μένω ὁ πέλεκυς ἀνδροφόνος Λυκοῦργος . καί ὁ ὁ θύσθλα δέ καταχέω φαίνω , ἀλλά μή ῥίπτω , ὁ ἁβρός ὁ περί ὁ Διόνυσος Βάκχη παρίστημι .