scholia-in-homerum.scholia-in-iliadem-scholia-vetera 4.14.178
346 . * ἦ ῥα , καὶ ἀγκὰς ] πολλήν τινα χλεύην καὶ μακρὸν ἡγοῦντο κατάγελων τοὺς ἀκαίρους Διὸς ὕπνους ἐν Ἴδῃ καὶ τὴν ὄρειον ὥσπερ ἀλόγοις ζῴοις ὑπεστρωμένηνεὐνὴν , ἐν ᾗ δυσὶ τοῖς ἀφρονεστάτοις πάθεσι δεδούλωται Ζεὺς , ἤγουν ἔρωτι καὶ ὕπνῳ . νομίζω τοίνυν ἔγωγε αὐτὰ ταῦτα διʼ ἀλληγορίας ἐαρινὴν ὥραν ἔτους εἶναι , καθʼ ἣν ἅπαντα φυτὰ καὶ πᾶσα χλόη ἐκ γῆς ἀνίεται , τοῦ παγετώδους ἡσυχῆ λυο - μένου κρύους . ὑφίσταται δὲ τὴν Ἥραν , τουτέστι τὸν ἀέρα , στυγνὸν ἀπὸ χειμῶνος ἔτι καὶ κατηφῆ · διὰ τοῦτο , οἶμαι , πιθανῶς φησὶ “ στυγερὸς δʼ αὐτῇ ἔπλετο θυμός ” ( 158 ) . μετὰ μικρὸν δὲ ἀποκρου - σαμένη τὸ συννεφὲς τῆς ἀηδίας “ λύματα πάντα κάθηρεν , ἀλείψατο δὲ λίπʼ ἐλαίῳ ἀμβροσίῳ ἑανῷ ” ( 171 ) ἡ λιπαρὰ καὶ γόνιμος ὥρα · διὰ τοῦτο μετὰ τῆς τῶν ἀνθέων εὐωδίας ὑποσημαίνεται τοιούτῳ χρί - σματι τὴν Ἥραν ἀλειψαμένην . τούς τε πλοκάμους αὐτήν φησιν ἀναπλέξασθαι “ καλοὺς , ἀμβροσίους , ἐκ κράατος ἀθανάτοιο ” ( 175 ) , τὴν τῶν φυτῶν αἰνιττόμενος αὔξην , ἐπειδὴ δένδρον ἅπαν κομᾷ καὶ θριξὶν ὁμοίως ἀπὸ τῶν κλάδων ἀναρτᾶται τὰ φύλλα . δίδωσι δὲ ἐγκόλπιον τῷ ἀέρι καὶ τὸν κεστὸν ἱμάντα “ ἔνθʼ ἔνι μὲν φιλότης , ἐν δʼ ἵμερος , ἐν δʼ ὀαριστύς ” ( 216 ) , ἐπειδήπερ αὕτη μάλιστα τοῦ ἔτους ἡ ὥρα τὸ τερπνότατον ἐπεκληρώσατο τῶν ἡδονῶν μέρος · οὔτε γὰρ ὑπὸ τοῦ κρύους λίαν πεπήγαμεν οὔτʼ ἄγαν θαλπόμεθα , μεταίχ - μιον δέ τι τῆς ἑκατέρωθεν εὐκρασίας ἐν τοῖς σώμασιν ἀνεῖται . τοῦ - τον τοίνυν τὸν ἀέρα συνέμιξεν Ὅμηρος μετὰ μικρὸν τῷ αἰθέρι · διὰ τοῦτο ἐπὶ τῆς ὑψηλοτάτης ἀκρωρείας καταλαμβάνεται ὁ Ζεὺς , ἐν ᾗ “ διʼ ἠέρος αἰθέῤ ἵκανεν . ” ἔνθα δὲ κίρναται καθὲν ἀναμιχθεὶς ὁ ἀὴρ τῷ αἰθέρι , ἐμφαντικῶς τοῖς ὀνόμασιν εἶπεν “ ἦ ῥα , καὶ ἀγκὰς ἔμαρπτε Κρόνου παῖς ἣν παράκοιτιν · ” ἀγκαλίζεται γὰρ ἐν κύκλῳ περιέχων ὁ αἰθὴρ ὑφηπλωμένον αὐτῷ τὸν ἀέρα . τῆς δὲ συνόδου καὶ κράσεως αὐτοῦ τὸ πέρας ἐδήλωσε τὴν ἐαρινὴν , εἰπὼν “ τοῖσι δʼ ὑπὸ χθὼν δῖα φύεν νεοθηλέα ποίην , λωτόν θʼ ἑρσήεντα ἰδὲ κρόκον ἠδʼ ὑάκινθον πυκνὸν καὶ μαλακὸν , ὃς ἀπὸ χθονὸς ὑψόσʼ ἔεργεν . ” ἴδια στέφη ταῦτα τῆς ἀρτιθαλοῦς ὥρας , ἐπειδὰν ἐκ τῶν χειμερινῶν παγετῶν ἡ γῆ στερίφη καὶ μεμυκυῖα πηγὰς κυοφορουμένας ἔνδον ὠδῖνος ἐκ - φήνῃ . προσεπισφραγιζόμενος δὲ τοῦτο τὸν λωτὸν εἶπεν ἑρσήεντα τὸν δροσερὸν τῆς ἐαρινῆς καταστάσεως ἐμφανέστερον ποιῶν καιρόν . “ ἐπὶ δὲ νεφέλην ἕσσαντο καλὴν , χρυσείην , στιλπναὶ δʼ ἀπέπιπτον ἔερσαι . ” τίς ἀγνοεῖ τοῦτο , ὅτι χειμῶνος μὲν ἐπάλληλα πυκνώματα τῶν νεφῶν ἐκμελαίνεται , καὶ μετὰ θολερᾶς ἀχλύος κατηφὴς ἅπας ὁ οὐρανὸς ἀμαυροῦται , τοῦ δὲ ἔαρος ὑποσχίζοντος ἀργὰ τὰ νέφη μαλακῶς ὑποσπείρεται ταῖς ἡλιακαῖς ἀκτῖσιν ἐναγκαλιζόμενα , καὶ παραπλήσιόν τι χρυσαῖς μαρμαρυγαῖς ἀποστίλβει ; τοῦτο δὴ τὸ περὶ τὴν Ἴδην κορυφαῖον ἡμῖν νέφος τῆς ἐαρινῆς ὕρας δημιουργὸν Ὅμηρος ἐδήλωσεν .
Lemmas: 346 . * εἰμί ἄρα , καί ἀγκάς ] πολύς τις χλεύη καί μακρός ἡγέομαι κατάγελως ὁ ἄκαιρος Ζεύς ὕπνος ἐν Ἴδη καί ὁ ὄρειον ὥσπερ ἄλογος ζῷον υπεστρωμενηνευνη , ἐν ὅς δύο ὁ ἄφρων πάθος δουλόω Ζεύς , ἤγουν Ἔρως καί ὕπνος . νομίζω τοίνυν ἔγωγε αὐτός οὗτος διά ἀλληγορία ἐαρινός ὥρα ἔτος εἰμί , κατά ὅς ἅπας φυτόν καί πᾶς χλόη ἐκ γῆ ἀνίημι , ὁ παγετώδης ἡσυχῆ λύω - μένω κρύος . ὑφίστημι δέ ὁ Ἥρα , τουτέστι ὁ ἀήρ , στυγνός ἀπό χειμών ἔτι καί κατηφής · διά οὗτος , οἴομαι , πιθανός φημί “ στυγερός δέ αὐτός πέλω θυμός ” ( 158 ) . μετά μικρός δέ ἀποκρούω - σαμένος ὁ συννεφής ὁ ἀηδία “ λῦμα πᾶς καθαίρω , ἀλείφω δέ λίπος ἔλαιον ἀμβρόσιος ἑανός ” ( 171 ) ὁ λιπαρός καί γόνιμος ὥρα · διά οὗτος μετά ὁ ὁ ἄνθος εὐωδία ὑποσημαίνω τοιοῦτος χρία - σματι ὁ Ἥρα ἀλείφω . ὁ τε πλόκαμος αὐτός φημί ἀναπλέκω “ καλός , ἀμβρόσιος , ἐκ κράς ἀθάνατος ” ( 175 ) , ὁ ὁ φυτός αἰνίσσομαι αὔξη , ἐπεί δένδρον ἅπας κομάω καί θρίξ ὁμοίως ἀπό ὁ κλάδος αναρτώ ὁ φύλλον . δίδωμι δέ ἐγκόλπιον ὁ ἀήρ καί ὁ κεστός ἱμάς “ ἔνθα ἐν μέν φιλότης , ἐν δέ ἵμερος , ἐν δέ ὀαριστύς ” ( 216 ) , ἐπεί οὗτος μάλιστα ὁ ἔτος ὁ ὥρα ὁ τερπνός ἐπικληρόω ὁ ἡδονή μέρος · οὔτε γάρ ὑπό ὁ κρύος λίαν πήγνυμι οὔτε ἄγαν θάλπω , μεταίχ - μιαίνω δέ τίς ὁ ἑκατέρωθεν εὐκρασία ἐν ὁ σῶμα ἀνίημι . ὁ - ὁ τοίνυν ὁ ἀήρ συμμίγνυμι Ὅμηρος μετά μικρός ὁ αἰθήρ · διά οὗτος ἐπί ὁ ὑψηλός ἀκρώρεια καταλαμβάνω ὁ Ζεύς , ἐν ὅς “ διά ἀήρ αἰθήρ ἱκάνω . ” ἔνθα δέ κεράννυμι καθίημι ἀναμίσγω ὁ ἀήρ ὁ αἰθήρ , ἐμφαντικός ὁ ὄνομα εἶπον “ εἰμί ἄρα , καί ἀγκάς μάρπτω Κρόνος παῖς ὅς παράκοιτις · ” ἀγκαλίζομαι γάρ ἐν κύκλος περιέχω ὁ αἰθήρ ὑφαπλόω αὐτός ὁ ἀήρ . ὁ δέ σύνοδος καί κρᾶσις αὐτός ὁ πέρας δηλόω ὁ ἐαρινός , εἶπον “ ὅς δέ ὑπό χθών δῖος φύω νεοθηλής ποῖος , λωτός ὁ ἑρσήεις ἰδέ κρόκος ἤδη ὑάκινθος πυκνός καί μαλακός , ὅς ἀπό χθών ὑψόσε ἐέργω . ” ἴδιος στέφω οὗτος ὁ ἀρτιθαλής ὥρα , ἐπειδάν ἐκ ὁ χειμερινός παγετός ὁ γῆ στέριφος καί μύω πηγή κυοφορέω ἔνδον ὠδίς ἐκ - φαίνω . προσεπισφραγίζομαι δέ οὗτος ὁ λωτός εἶπον ἑρσήεις ὁ δροσερός ὁ ἐαρινός κατάστασις ἐμφανής ποιέω καιρός . “ ἐπί δέ νεφέλη ἕννυμι καλός , χρύσεος , στιλπνός δέ ἀποπίπτω ἔρσα . ” τίς ἀγνοέω οὗτος , ὅτι χειμών μέν ἐπάλληλος πύκνωμα ὁ νέφος ἐκμελαίνομαι , καί μετά θολερός ἀχλύς κατηφής ἅπας ὁ οὐρανός ἀμαυρόω , ὁ δέ ἔαρ ὑποσχίζω ἀργός2 ὁ νέφος μαλακός ὑποσπείρω ὁ ἡλιακός ἀκτίς ἐναγκαλίζω , καί παραπλήσιος τίς χρύσεος μαρμαρυγή ἀποστίλβω ; οὗτος δή ὁ περί ὁ Ἴδη κορυφαῖος ἐγώ νέφος ὁ ἐαρινός σύμμαρτυς δημιουργός Ὅμηρος δηλόω .