scholia-in-homerum.scholia-in-iliadem-scholia-vetera 3.2.178
305 . * “ ἡμεῖς δʼ ἀμφὶ περὶ κρήνην ἱεροὺς κατὰ βωμούς ” μέχρι τοῦ “ τῷ δεκάτῳ δὲ πόλιν αἱρήσομεν εὐρυάγυιαν ” ( 329 ) . περὶ τού - των τῶν ἐπῶν ἠπόρησεν ὁ Ἀριστοτέλης τοιαῦτα . διὰ τί ὁ Κάλχας , εἰ μὲν οὐδὲν ἦν τέρας τὸ γινόμενον , ἐξηγεῖται ὡς τέρας ; τί γὰρ ἄτοπον ὑπὸ ὄφεως στρουθοὺς κατέδεσθαι , ἢ τούτους ὀκτὼ εἶναι ; περὶ δὲ τοῦ λίθον γενέσθαι οὐδὲν λέγει , ὃ ἦν μέγα , εἰ μὴ ἄρα εἰς τὸν ἀπόπλουν ἐσήμαινεν , ὥς τινές φασιν . οὐκ ἔδει δὲ ἀναμνῆσαι · εἰκὸς γὰρ ἦν ὑπολαβεῖν · καὶ εἰ μή τις ἔλεγε , καὶ τότε ἀξίως ἔλεγε τοῦτο , ὅτι οὐδὲ ἀπέδωκεν ἂν εἴη τὸ τέρας · ἐνάτη γὰρ ἦν ἡ μήτηρ , δεκάτῳ δὲ τὸ Ἴλιον ἥλω . φησὶν οὖν μὴ εἰς τὸν νόστον εἰρῆσθαι τὰ περὶ τῆς ἀπολιθώσεως τοῦ δράκοντος , διὸ οὐδʼ ἐποίησε λέγοντα · οὔτε γὰρ πάντες ἄνοστοι ἐγένοντο , γελοῖός τʼ ἂν ἦν οὐκ ἀποτρέπων τοῦ πλοῦ , ἀλλὰ πλεῖν προτρεπόμενος σὓς ἐδήλου τὰ σημεῖα μὴ ἐπανήξειν . μή - ποτʼ οὖν , φησὶ , τὸ σημεῖον , τὸ λίθον γενέσθαι , βραδυτῆτος σημεῖον ἦν , ὅπερ ἤδη ἐγεγόνει καὶ οὐκέτʼ ἦν φοβερόν . ἐλήφθη δὲ ἐν ἔτεσιν ἐννέα · τοῦ δεκάτου γὰρ ἔτους ἀρχομένου ἐγένετο , ἀριθμεῖ δὲ τὰ ὁλόκληρα ἔτη , ὥστε συνᾴδει ὀρθῶς ὁ ἀριθμὸς τῶν ἀπολωλότων καὶ τῶν ἐτῶν . οἱ δὲ τὰ περὶ οἰωνιστικῆς τῆς καθʼ Ὅμηρον γράψαντες τὴν μὲν νεοττιὰν , ὡς ἂν ἐπʼ ἄκρων τῆς πλατάνου κειμένην τῶν κλάδων οὖσαν ἐνάερον , εἰλῆφθαί φασι πρὸς τὴν ἠνεμόεσσαν πόλιν · τοὺς δʼ ἐνοικοῦντας ἐν αὐτῇ στρουθοὺς στρατὸν εἶναι ἀλλοεθνῆ · πολλοὶ γὰρ ἐπίκουροι πολλέων ἐκ πολίων κατῴκουν τὴν πόλιν . πτηνοὶ γὰρ ἀέρι μᾶλλον ἢ χώρᾳ οἰκειότεροι . τὸ δὲ ξύλον τῆς πλατάνου , νεαροῦ ξύλου καὶ ὑδρηλοῦ , δι᾿ οὗ ὁ δράκων ἐπίγειον ἀνύει πορείαν ἐπὶ τοὺς στρου - θούς . ἐδήλου οὖν διότι πολὺς στρατὸς πορείαν ποιησάμενος διαπόντιον , νηίτης περάσας , διὰ τῆς χώρας ἐπιπεσεῖσθαι τοῖς Τρωσὶν ἔμελλεν . ἐπίγειος γὰρ ὁ ὄφις · διὰ ξύλου οὖν ἕρπων ὑδρηλοῦ τὴν διὰ νηῶν πορείαν ἐδήλου , εἶτʼ ἀπόβασιν καὶ διὰ τῆς χώρας ἔφοδον τοῖς τὴν ἠνεμόεσσαν κατοικοῦσι πόλιν . τὸ δὲ πετάλοις ὑποπεπτηῶτας εἶναι τοὺς στρουθοὺς δηλοῦν τὸ ἀβέβαιον τῆς εὐθαλείας τῶν κατοικούντων τὴν πόλιν · φυλλορροεῖ γὰρ τὰ δένδρα . στρουθοὺς δὲ καὶ οὐκ ἄλλα ὄρνεα παρείληφεν , ὅτι ἱερὰ μὲν Ἀφροδίτης ἡ στρουθὸς , κατωφερέ - στατον δὲ ζῷον καὶ λάγνιστον · οἰκεῖοι δὲ τῇ Ἀφροδίτῃ οἱ Τρῶες , καὶ λαγνείας εἵνεκα τὸν πόλεμον ἐνστησάμενοι , ὥσπερ τῆς Ἀθηνᾶς ἱερὸς ὁ δράκων . φίλοι δὲ Ἀθηνᾶς οἱ Ἕλληνες , σὓς τῷ σημείῳ ὁ δράκων ἐσήμανεν . ὁ δὲ τῶν στρουθῶν ἀριθμὸς τῶν ἐτῶν ἐδήλου τὸν ἀριθμόν . ἐτήσιος γὰρ ἡ γένεσις ὄρνισι . καὶ ὀκτὼ μὲν ἔτη ἐν οἷς ἤσαν ἀπόρθητοι μικρὰ ταῦτα , τὸ δὲ ἔνατον , ἐν ᾧ τὸ τέλος , τὸ κεφά - λαιον ἂν εἴη τοῦ χρόνου , ὥστε οἰκεία ἡ μήτηρ τῷ χρόνῳ τούτῳ . ἐννέα δὲ καὶ οὐ δέκα ὁ ἀριθμὸς ὅτι τοῦ πολέμου ὁ χρόνος ἀριθμεῖται , οὐ τῆς ἁλώσεως . τί γάρ φησιν ; “ ὣς ἡμεῖς τοσσαῦτʼ ἔτεα πολεμίζομεν αὖθι ” ἐννέα ἔτεα , ὧν τὸ ἔνατον τὸ κεφάλαιον περιεῖχε τῶν κακῶν καὶ περιοχὴν τῶν παρελθόντων ὀκτὼ “ τῷ δεκάτῳ δὲ πόλιν αἱρήσομεν . ” μετὰ γὰρ τὴν μητέρα τῶν στρουθῶν καὶ τὸ ἔνατον ἔτος ἑτοίμη ἦν ληφ - θῆναι ἡ νεοττιὰ καὶ ἡ πόλις ἡ τῶν Τρώων , ἡ ἰαχή τε τῆς μητρὸς καὶ τῶν τριζόντων νεοττῶν τὴν οἰμωγὴν ἐδήλου τῶν ἁλισκομένων . ἡ δὲ τοῦ δράκοντος ἀπολίθωσις κατὰ μὲν Ἀριστοτέλην τὴν βραδητῆτα ἐδήλου καὶ τὸ σκληρὸν τοῦ πολέμου , κατὰ δὲ ἄλλους τὴν τῆς πόλεως ἐρή - μωσιν , καὶ τοῦ μὲν ζωτικοῦ παντὸς κένωσιν , τῶν δὲ λίθων καὶ οἰκο - δομημάτων κατάλυσιν τῶν Τρώων ἁλόντων Ἑλλήνων ἀποπλευσάντων . τὸ δὲ δέκατον ἔτος ὅπερ διὰ τοῦ δράκοντος δεκάτου ὄντος ἐν τοῖς σημείοις ἀριθμεῖται λαμβανόμενον τὸ αὐτὸ , εἰς μὲν τοὺς Ἕλληνας γίνεται λίθος μένων καὶ ἀρίζηλος πᾶσιν διακένωμα ὢν καὶ λίθους μεμενηκέναι τοῦ πολέμου καταλυθέντος · ὥστε τὸν δράκοντα ἐπιόντα μὲν δηλοῦν τὴν ἔφοδον τῶν Ἑλλήνων , διὰ δὲ τῆς πλατάνου τὴν διὰ τῶν νεῶν γινομένην , κατεσθίοντα δὲ τοὺς ἐννέα στρουθοὺς μετὰ τῆς μητρὸς σημαίνειν μὲν τὸν ἐνναετῆ πόλεμον , ἀπολιθούμενον δὲ δέκατον ἐν τοῖς σημείοις αὐτὸν ἐρημίαν δηλοῦν τὴν ἐν τῷ δεκάτῳ ἔτει τῶν Ἑλλήνων ἀποστάντων καὶ τῆς πόλεως ἐν λίθοις μόνοις καταλειφθεί - σης , παντός τε τοῦ ἐμψύχου ἔκ τε αὐτῆς καὶ τῶν περὶ αὐτὴν καθη - μένων κενωθέντος . ἐμήνυε δὲ ἡ εἰς παράδοξον καὶ θαυμαστὸν μετα - βολὴ τὴν τῶν κατειργασμένων ἐπὶ πλεῖστον μνήμην . ἡ δὲ ἔδρα τῶν ὀρνίθων καὶ ἡ ἐν τῇ νεοττιᾷ τῶν στρουθῶν καθέδρα ἐδήλου τοὺς ἐνδομυχοῦντας καὶ ἐν τῇ πόλει κατακλείστους Τρῶας . οἱ δὲ βεβαιό - τερόν φασιν εἶναι τὰ διὰ τῶν καθεδρῶν ἢ ὅσα πετόμενοι σημαίνουσιν ὄρνιθες . ὥσπερ γὰρ πετόμενοι μηνύουσι ταχύτερον οὕτω πάντα ἔσεσ - θαι , οὕτω καθεζόμενοι ποιοῦσι χρόνια καὶ παράμονα . τὸ δὲ καὶ περιπέτεσθαι τὴν νεοττιὰν τὴν μητέρα ἀεὶ καὶ μὴ πόρρω ἀποχωρεῖν ἐδήλου ὅτι καὶ οἱ ἐκ τῆς πόλεως ἐξιόντες αὐτόθι περὶ τὴν πόλιν καὶ οὐ πόρρω χωρεῖν ἔμελλον , ἀλλὰ ζῆν περὶ αὐτὴν “ χρειοῖ ἀναγκαίῃ πρό τε παίδων καὶ πρὸ γυναικῶν . ” τὴν δὲ νεοττιὰν οὐ διέφθειρεν ὁ δράκων ὅτι οὐκ ἐξηλίφη τέλος ἡ πόλις , ἀλλὰ μόνοι οἱ ἐνοικοῦντες . αὐτῆς μὲν μεινάσης , τῶν δʼ ἐπελθόντων μετὰ τὴν ἀναχώρησιν καὶ πόρθησιν ἐρημίαν φοβερὰν καταλελοιπότων , καὶ πάντα εἰς λίθους περιστησάντων διὰ τὸ ἄπορον καὶ ἄψυχον τῆς χώρας ἐγκατά - λειμμα καὶ τῆς πόλεως . ἅμα δὲ καὶ ὅτι ἡ ἀποστροφὴ τοῖς Ἕλλησιν ἀντιτυπής ἐστι καὶ σκληρὰ ἐδήλου ὁ ἀπολιθούμενος δράκων . ἀπαλ - λάσσεσθαι γὰρ μέλλων ἤδη τῆς νεοττιᾶς ἐγένετο λίθος καὶ ἐπὶ τῆς ὁδοῦ ἔτι ὤν . τὸ δὲ δένδρον οὖν ἡ ὁδὸς , ἀλλὰ καὶ ἡ πορεία τοῦ δράκοντος οὐκ οὖσα ὀρθὴ φύσει οὐδὲ εὐθεῖαν τὴν ὁδὸν τοῖς Ἕλλησιν ἐσήμαινεν , ὁποία ἐγένετο καὶ αὐτοῖς ἀπιοῦσί τε καὶ ὑποστρέφουσιν . οὐδὲ τὸ “ ἐλελιξάμενος πτέρυγος λάβεν ” ἐστὶν ὡς πρὸς μαν - τείαν ἄχρηστον · ἐδήλου δὲ τὸν τρόπον καθʼ ὃν τὴν Ἴλιον ἔμελλον ἐκπορθήσειν οἱ Ἕλληνες . οὐ γὰρ ἐκ τοῦ εὐθέος ἐκράτησαν καὶ εἷλον , ἀλλʼ ἀναχθέντες ἀπὸ τῆς Τρωάδος , εἶθ᾿ ὑποστρέψαντες , ὃ ἔστιν εἰπεῖν ἐλελιξάμενοι . ἡ δὲ πλάτανος διὰ μὲν τὸ ὑδρηλὸν καὶ εὔμηκες ἐδήλου τὴν διὰ νεῶν καὶ ὕδατος μακρὰν πορείαν , διὰ δὲ τὸ ἄκαρπον φύσει ὅτι ἄκαρπος ἡ πορεία καὶ τοῖς ἐπελθοῦσιν Ἕλλησι καὶ τοῖς ἐνοικοῦσι τὴν πλάτανον τῶν Τρώων . τά τε γὰρ ληφθέντα λάφυρα ἐξ Ἰλίου ἄλλα ἄλλως ἀπώλετο καὶ οἱ Τρῶες οὐδένα καρπὸν ἔσχον μεινάσης αὐτοῖς τῆς νεοττιᾶς ἐν ἀκάρπῳ μὲν δένδρῳ , φύλλοις δὲ πρὸς καιρὸν θάλλουσιν αὐτοὶ ἄρδην ἀπολόμενοι . ἀμφὶ περί ] οὐ διὰ τὸ μέτρον αἱ δύο προθέσεις , ἀλλὰ τὴν περὶ τὸν αὐτὸν τόπον συναγωγὴν παντὸς τοῦ στρατοῦ ἐσήμανεν . πιστοῦται δὲ τὸ τέρας , εἴ γε ἐπὶ τοσούτου πλήθους καὶ θυσιῶν ἔν τε ἱερῷ τόπῳ γέγονεν .
Lemmas: 305 . * “ ἐγώ δέ ἀμφί περί κρήνη ἱερός κατά βωμός ” μέχρι ὁ “ ὁ δέκατος δέ πόλις αἱρέω εὐρυάγυια ” ( 329 ) . περί ὅς - ὁ ὁ ἔπος ἀπορέω ὁ Ἀριστοτέλης τοιοῦτος . διά τίς ὁ Κάλχας , εἰμί μέν οὐδείς εἰμί τέρας ὁ γίγνομαι , ἐξηγέομαι ὡς τέρας ; τίς γάρ ἄτοπος ὑπό ὄφις στρουθός κατέδω , ἢ οὗτος ὀκτώ εἰμί ; περί δέ ὁ λίθος γίγνομαι οὐδείς λέγω , ὅς εἰμί μέγας , εἰμί μή ἄρα εἰς ὁ ἀπόπλοος σημαίνω , ὅς τις φημί . οὐ ἐσθίω δέ ἀναμιμνήσκω · εἰκός γάρ εἰμί ὑπολαμβάνω · καί εἰμί μή τις λέγω , καί τότε ἀξίως λέγω οὗτος , ὅτι οὐδέ ἀποδίδωμι εἄν εἰμί ὁ τέρας · ἔνατος γάρ εἰμί ὁ μήτηρ , δέκατος δέ ὁ Ἴλιον ἁλίσκομαι . φημί οὖν μή εἰς ὁ νόστος εἴρω ὁ περί ὁ ἀπολίθωσις ὁ δράκων , διό οὐδέ ποιέω λέγω · οὔτε γάρ πᾶς άνοστος γίγνομαι , γέλοιος τε εἄν εἰμί οὐ ἀποτρέπω ὁ πλόος , ἀλλά πλέω προτρέπω σῦς δηλόω ὁ σημεῖον μή ἐπανήκω . μή - πρός οὖν , φημί , ὁ σημεῖον , ὁ λίθος γίγνομαι , βραδυτής σημεῖον εἰμί , ὅσπερ ἤδη γίγνομαι καί οὐκέτι εἰμί φοβερός . λαμβάνω δέ ἐν ἔτος ἐννέα · ὁ δέκατος γάρ ἔτος ἄρχω γίγνομαι , ἀριθμέω δέ ὁ ὁλόκληρος ἔτος , ὥστε συνᾴδω ὀρθῶς ὁ ἀριθμός ὁ ἀπόλλυμι καί ὁ ἔτος . ὁ δέ ὁ περί οἰωνιστικός ὁ κατά Ὅμηρος γράφω ὁ μέν νεοσσιά , ὡς εἄν ἐπί ἄκρος ὁ πλάτανος κεῖμαι ὁ κλάδος εἰμί ἐνάερος , λαμβάνω φημί πρός ὁ ἠνεμόεις πόλις · ὁ δέ ἐνοικέω ἐν αὐτός στρουθός στρατός εἰμί ἀλλοεθνής · πολύς γάρ ἐπίκουρος πολύς ἐκ πόλις κατοικέω ὁ πόλις . πτηνός γάρ ἀήρ μᾶλλον ἢ χώρα οἰκεῖος . ὁ δέ ξύλον ὁ πλάτανος , νεαρός ξύλον καί ὑδρηλός , διά ὅς ὁ δράκων ἐπίγειος ἀνύω πορεία ἐπί ὁ Στρου - Θοῦς . δηλόω οὖν διότι πολύς στρατός πορεία ποιέω διαπόντιος , νηΐτης πέρνημι , διά ὁ χώρα ἐπιπίπτω ὁ Τρώς μέλλω . ἐπίγειος γάρ ὁ ὄφις · διά ξύλον οὖν ἕρπω ὑδρηλός ὁ διά ναός πορεία δηλόω , εἶτα ἀπόβασις καί διά ὁ χώρα ἔφοδος ὁ ὁ ἠνεμόεις κατοικέω πόλις . ὁ δέ πέταλος ὑποπίπτω εἰμί ὁ στρουθός δηλόω ὁ ἀβέβαιον ὁ εὐθάλεια ὁ κατοικέω ὁ πόλις · φυλλορροέω γάρ ὁ δένδρον . στρουθός δέ καί οὐ ἄλλος ὄρνεον παραλαμβάνω , ὅτι ἱερόv μέν Ἀφροδίτη ὁ στρουθός , κατωφερής - στατός δέ ζῷον καί λάγνιστον · οἰκεῖος δέ ὁ Ἀφροδίτη ὁ Τρώς , καί λαγνεία ἕνεκα ὁ πόλεμος ἐνίστημι , ὥσπερ ὁ Ἀθηνᾶ ἱερός ὁ δράκων . φίλος δέ Ἀθηνᾶ ὁ Ἕλλην , σῦς ὁ σημεῖον ὁ δράκων σημαίνω . ὁ δέ ὁ στρουθός ἀριθμός ὁ ἔτος δηλόω ὁ ἀριθμός . ἐτήσιος γάρ ὁ γένεσις ὄρνις . καί ὀκτώ μέν ἔτος ἐν ὅς ἀσάω ἀπόρθητος μικρός οὗτος , ὁ δέ ἔνατος , ἐν ὅς ὁ τέλος , ὁ κεφός - λαιός εἄν εἰμί ὁ χρόνος , ὥστε οἰκεῖος ὁ μήτηρ ὁ χρόνος οὗτος . ἐννέα δέ καί οὖον δέκα ὁ ἀριθμός ὅτι ὁ πόλεμος ὁ χρόνος ἀριθμέω , οὖον ὁ ἅλωσις . τίς γάρ φημί ; “ ὡς ἐγώ τοσοῦτος ἔτος πολεμέω αὐτόθι ” ἐννέα ἔτος , ὅς ὁ ἔνατος ὁ κεφάλαιος περιέχω ὁ κακός καί περιοχή ὁ παρέρχομαι ὀκτώ “ ὁ δέκατος δέ πόλις αἱρέω . ” μετά γάρ ὁ μήτηρ ὁ στρουθός καί ὁ ἔνατος ἔτος ἑτοῖμος εἰμί ληφ - θάω ὁ νεοσσιά καί ὁ πόλις ὁ ὁ Τρώς , ὁ ἰαχή τε ὁ μήτηρ καί ὁ τρίζω νεοσσός ὁ οἰμωγή δηλόω ὁ ἁλίσκομαι . ὁ δέ ὁ δράκων ἀπολίθωσις κατά μέν Ἀριστοτέλης ὁ βραδητῆτα δηλόω καί ὁ σκληρός ὁ πόλεμος , κατά δέ ἄλλος ὁ ὁ πόλις εἴρω - μῶσις , καί ὁ μέν ζωτικός πᾶς κένωσις , ὁ δέ λίθος καί οἰκος - δόμημα κατάλυσις ὁ Τρώς ἁλίσκομαι Ἕλλην ἀποπλέω . ὁ δέ δέκατος ἔτος ὅσπερ διά ὁ δράκων δέκατος εἰμί ἐν ὁ σημεῖον ἀριθμέω λαμβάνω ὁ αὐτός , εἰς μέν ὁ Ἕλλην γίγνομαι λίθος Μένων καί ἀρίζηλος πᾶς διακένωμα εἰμί καί λίθος μένω ὁ πόλεμος καταλύω · ὥστε ὁ δράκων ἔπειμι μέν δηλόω ὁ ἔφοδος ὁ Ἕλλην , διά δέ ὁ πλάτανος ὁ διά ὁ νέος γίγνομαι , κατεσθίω δέ ὁ ἐννέα στρουθός μετά ὁ μήτηρ σημαίνω μέν ὁ ἐνναετής πόλεμος , ἀπολιθόω δέ δέκατος ἐν ὁ σημεῖον αὐτός ἐρημία δηλόω ὁ ἐν ὁ δέκατος ἔτος ὁ Ἕλλην ἀφίστημι καί ὁ πόλις ἐν λίθος μόνος καταλείπω - σός , πᾶς τε ὁ ἐμψυχόω ἐκ τε αὐτός καί ὁ περί αὐτός κάθημαι - Μένων κενόω . μηνύω δέ ὁ εἰς παράδοξος καί θαυμαστός μετά - βολή ὁ ὁ κατεργάζομαι ἐπί πλεῖστος μνήμη . ὁ δέ δράω ὁ ὄρνις καί ὁ ἐν ὁ νεοσσιά ὁ στρουθός καθέδρα δηλόω ὁ ἐνδομυχέω καί ἐν ὁ πόλις κατάκλειστος Τρώς . ὁ δέ βέβαιος - τέρος φημί εἰμί ὁ διά ὁ καθέδρα ἢ ὅσος πέτομαι σημαίνω ὄρνις . ὥσπερ γάρ πέτομαι μηνύω ταχύς οὗτος πᾶς εἰμί - Θαΐς , οὗτος καθέζομαι ποιέω χρόνιος καί Παραμόνα . ὁ δέ καί περιπέτομαι ὁ νεοσσιά ὁ μήτηρ ἀεί καί μή πόρρω ἀποχωρέω δηλόω ὅτι καί ὁ ἐκ ὁ πόλις ἔξειμι αὐτόθι περί ὁ πόλις καί οὖον πόρρω χωρέω μέλλω , ἀλλά ζῶ περί αὐτός “ χρεώ ἀναγκαίη πρό τε παῖς καί πρό γυνή . ” ὁ δέ νεοσσιά οὖον διαφθείρω ὁ δράκων ὅτι οὐ ἐξαλείφω τέλος ὁ πόλις , ἀλλά μόνος ὁ ἐνοικέω . αὐτός μέν μένω , ὁ δέ ἐπέρχομαι μετά ὁ ἀναχώρησις καί πόρθησις ἐρημία φοβερός καταλείπω , καί πᾶς εἰς λίθος περιίστημι διά ὁ ἄπορος καί ἄψυχος ὁ χώρα ἔγκατα - λεῖμμα καί ὁ πόλις . ἅμα δέ καί ὅτι ὁ ἀποστροφή ὁ Ἕλλην ἀντιτυπής εἰμί καί σκληρός δηλόω ὁ ἀπολιθόω δράκων . Απάλ - λανθάνω γάρ μέλλω ἤδη ὁ νεοσσιά γίγνομαι λίθος καί ἐπί ὁ ὁδός ἔτι εἰμί . ὁ δέ δένδρον οὖν ὁ ὁδός , ἀλλά καί ὁ πορεία ὁ δράκων οὐ εἰμί ὀρθός φύσις οὐδέ εὐθύς ὁ ὁδός ὁ Ἕλλην σημαίνω , ὁποῖος γίγνομαι καί αὐτός ἄπειμι τε καί ὑποστρέφω . οὐδέ ὁ “ ἐλελίζω πτέρυξ λαμβάνω ” εἰμί ὡς πρός μείς - τείνω ἄχρηστος · δηλόω δέ ὁ τρόπος κατά ὅς ὁ Ἴλιον μέλλω ἐκπορθέω ὁ Ἕλλην . οὖον γάρ ἐκ ὁ εὐθύς κρατέω καί αἱρέω , ἀλλά ἀνάγω ἀπό ὁ Τρωάς , εἶτα ὑποστρέφω , ὅς εἰμί εἶπον ἐλελίζω . ὁ δέ πλάτανος διά μέν ὁ ὑδρηλός καί εὐμήκης δηλόω ὁ διά νέος καί ὕδωρ μακράν πορεία , διά δέ ὁ ἄκαρπος φύσις ὅτι ἄκαρπος ὁ πορεία καί ὁ ἐπέρχομαι Ἕλλην καί ὁ ἐνοικέω ὁ πλάτανος ὁ Τρώς . ὁ τε γάρ λαμβάνω λάφυρα ἐκ Ἴλιον ἄλλος ἄλλως ἀπόλλυμι καί ὁ Τρώς οὐδείς καρπός ἔχω μένω αὐτός ὁ νεοσσιά ἐν ἄκαρπος μέν δένδρον , φύλλον δέ πρός καιρός θάλλω αὐτός ἄρδην ἀπόλλυμι . ἀμφί περί ] οὖον διά ὁ μέτρον ὁ δύο πρόθεσις , ἀλλά ὁ περί ὁ αὐτός τόπος συναγωγή πᾶς ὁ στρατός σημαίνω . πιστόω δέ ὁ τέρας , εἰμί γε ἐπί τοσοῦτος πλῆθος καί θυσία ἐν τε ἱερός τόπος γίγνομαι .