scholia-in-homerum.scholia-in-iliadem-scholia-vetera 2.13.187
543 . Ἀρίσταρχος δασύνει , ἀπὸ τοῦ ἕπεσθαι · φησὶ γὰρ ὅτι ἐπηκολούθησεν αὐτῷ · καὶ δῆλον ὅτι παρὰ τὸ ἔπω ἥφθη ἢ εἴφθη ὥφειλεν εἶναι ὁ ἀόριστος , καὶ κατὰ διαίρεσιν ἐγίνετο ἑάφθη , ὡς τὸ ἤγη ἐάγη , ἤλη ἐάλη , ἥλω ἑάλω , τῆς δασείας ἐπὶ τὴν ἀρχὴν χωρούσης , ὡς ἔθος . ταῦτα ὁ Τρύφων ἀπεφαίνετο ὑπὲρ τοῦ Ἀριστάρχου , πιθανῶς πάνυ . ἡμεῖς δʼ ἔχομεν περὶ τὸν σχηματισμόν τι ἐξαίρετον συμβεβηκὸς ἐπιστῆσαι πρὸς τὸ πρῶτον . ἡ ει δίφθογγος ἐν τοῖς παρυχημένοις ἄρχουσα εἰ διαιροῖτο , εἰς δύο εε διαιρεῖται , εἶρτο ἔερτο ( “ ἀτὰρ ἠλέκτροισιν ἔερτο ” Od . 15 , 460 ) · εἴργνυ ἐέργνυ ( “ κατὰ συφεοῖσιν ἐέργνυ ” Od . 10 , 238 ) . οὐκ ἄρα ἐκ τοῦ εὅφθη ἐγένετο ἡ διαίρεσις . δῶμεν δὲ ἀπὸ τοῦ η ἄρχεσθαι τὸ ἥφθη , ἐπεὶ ἀδιαφόρως τὰ ἀπὸ τοῦ ε ἀρχόμενα ῥήματα εἴωθε κλίνεσθαι καὶ διὰ τῆς ει διφθόγγου κατʼ ἀρχὴν καὶ διὰ τοῦ η · ἀπὸ γοῦν τοῦ ἑλκῶ περισπωμένου εἵλκεον φήσας τὸν παρατατικὸν , διὰ τοῦ η τὸν ἀόριστον ἐξήνεγκεν ἐν τῷ “ Λητῶ γὰρ ἥλκησε Διός ” ( Od . 11 , 580 ) . ἀλλʼ οὐ θέλει πάλιν τὸ η τὸ κατʼ ἀρχὴν τῶν παρυχημένων εἰς ε καὶ α διαλύεσθαι , ὁπότε ὁ ἐνεστὼς ἄρχει ἀπὸ τοῦ ε · ἀπὸ μέντοι τοῦ α καὶ η , ὡς δῆλον ἐκ τῶν τοιούτων , ἤλη ἐάλη ( ἀλῶ γὰρ τὸ θέμα · πρόδηλον κἀκ τῆς ἀλείς μετοχῆς ) , ἤγη ἐάγη . πῶς οὖν παρὰ τὸ ἔπω καὶ ἥφθη τὸ ἑάφθη δύναται διαιρεῖσθαι : διὸ ὁ Τυραννίων ἐκδέχεται ἀπὸ τοῦ ἅπτω , οὗ γίνεται ἀόριστος , φησὶν , ἥφθη , καὶ ποιητικῶς ἅφθη , προσόδῳ δὲ τοῦ ε ἑάφθη . ὅτι δὲ τὸ προσερχόμενον ε ταῖς δασυνομέναις λέξεσι μεταληπτικὸν γίνεται τῆς ἐκείνων δασύτητος , πρόδηλον κἀκ τοῦ ἔερσα ἔεδνα ἑήνδανε ἑώρων . οὕτως οὖν καὶ τὸ ἑάφθη ἔχει . σημαίνει δὲ τὸ οἱονεὶ συνήφθη αὐτῷ . ταῦτα μὲν ὁ Τυραννίων . εἰ δὲ ἠβούλετο καὶ διαίρεσιν παραλαμβάνειν ὁ ἀνὴρ , οὐδὲν ἦν τὸ κωλῦον .
Lemmas: 543 . Ἀρίσταρχος δασύνω , ἀπό ὁ ἕπω · φημί γάρ ὅτι ἐπακολουθέω αὐτός · καί δῆλος ὅτι παρά ὁ ἔπω ἅπτω ἢ φθάνω ὀφείλω εἰμί ὁ ἀόριστος , καί κατά διαίρεσις γίγνομαι ἑάφθη , ὡς ὁ ἡγέομαι ἄγνυμι , Ήλη εἴλω , ἁλίσκομαι ἁλίσκομαι , ὁ δασύς ἐπί ὁ ἀρχή χωρέω , ὡς ἔθος . οὗτος ὁ Τρύφων ἀποφαίνω ὑπέρ ὁ Ἀρίσταρχος , πιθανός πάνυ . ἐγώ δέ ἔχω περί ὁ σχηματισμός τίς ἐξαίρω συμβαίνω ἐφίστημι πρός ὁ πρῶτος . ὁ ει δίφθογγος ἐν ὁ παρέχω ἄρχω εἰμί διαιρέω , εἰς δύο ἐγώ διαιρέω , εἴρω εἴρω ( “ ἀτάρ ἤλεκτρον εἴρω ” Od . 15 , 460 ) · εἵργνυμι ἔργνυμι ( “ κατά συφεός ἔργνυμι ” Od . 10 , 238 ) . οὐ ἄρα ἐκ ὁ ὁράω γίγνομαι ὁ διαίρεσις . δήω δέ ἀπό ὁ ὁ ἄρχω ὁ ἅπτω , ἐπεί ἀδιάφορος ὁ ἀπό ὁ ε ἄρχω ῥῆμα εἴωθα κλίνω καί διά ὁ ει δίφθογγος κατά ἀρχή καί διά ὁ ὁ · ἀπό γοῦν ὁ ἑλκῶ περισπάω ἑλκέω φημί ὁ παρατατικός , διά ὁ ὁ ὁ ἀόριστος ἐκφέρω ἐν ὁ “ Λητῶ γάρ ἥλκησε Ζεύς ” ( Od . 11 , 580 ) . ἀλλά οὖον ἐθέλω πάλιν ὁ ὁ ὁ κατά ἀρχή ὁ παρυχημένων εἰς ε καί ὅς διαλύω , ὁπότε ὁ ἐνίστημι ἄρχω ἀπό ὁ ε · ἀπό μέντοι ὁ ὅς καί ὁ , ὡς δῆλος ἐκ ὁ τοιοῦτος , Ήλη εἴλω ( ἀλέω γάρ ὁ θέμα · πρόδηλος ἐκ ὁ εἴλω μετοχή ) , ἡγέομαι ἄγνυμι . πῶς οὖν παρά ὁ ἔπω καί ἅπτω ὁ ἑάφθη δύναμαι διαιρέω : διό ὁ Τυραννίων ἐκδέχομαι ἀπό ὁ ἅπτω , ὅς γίγνομαι ἀόριστος , φημί , ἅπτω , καί ποιητικός ἅπτω , πρόσοδος δέ ὁ ε ἑάφθη . ὅτι δέ ὁ προσέρχομαι ε ὁ δασύνω λέξις μεταληπτικός γίγνομαι ὁ ἐκεῖνος δασύτης , πρόδηλος ἐκ ὁ ἕρση ἕδνον ἁνδάνω ὁράω . οὕτως οὖν καί ὁ ἑάφθη ἔχω . σημαίνω δέ ὁ οἱονεί συνάπτω αὐτός . οὗτος μέν ὁ Τυραννίων . εἰμί δέ βούλομαι καί διαίρεσις παραλαμβάνω ὁ ἀνήρ , οὐδείς εἰμί ὁ κωλύω .