scholia-in-homerum.scholia-in-iliadem-scholia-vetera 3.2.161
272 . πῶς εἰπὼν αὐτοὺς γεγελακέναι σπουδαῖα καὶ οὐ γελοῖα παράγει λέγοντας ; τάχα οὖν τοῖς ἐπὶ Θερσίτου περιῄρηται τὸ θρασὺ καὶ παρρησιαστικὸν αὐτῶν Ὀδυσσεύς . ἄλλως τε προοικονο - μεῖ τὴν εἰς ὅλην τὴν ποίησιν ἀμνηστίαν Θερσίτου διὰ τοῦ “ οὔ θήν μιν πάλιν αὖτις ἀγήσει θυμὸς ἀγήνωρ ” ( 276 ) . * διὰ τί ἐπὶ τῷ Θερσίτῃ πληγὰς λαβόντι καὶ γελοίως δακρύ - σαντι , καὶ τοὺς Ἕλληνας , καίπερ ἐφʼ οἷς ἐπεπόνθεισαν ὑπὸ τοῦ Ἀγαμέμνονος λελυπημένους , γελάσαι ποιήσας ἐπὶ τῷ Θερσίτῃ αἰ - σχρῶς δακρύοντι , οὐκ ἠρκέσθη ὁ ποιητὴς εἰπὼν “ οἱ δὲ καὶ ἀχνύμενοί περ ἐπʼ αὐτῷ ἡδὺ γέλασσαν , ” ἀλλὰ καὶ προστίθησι καὶ λόγους λεγομένους τοιούτους · “ ἦ δὴ μυρίʼ Ὀδυσσεὺς ἐσθλὰ ἔοργε , βουλάς τʼ ἐξάρχων ἀγαθὰς πόλεμόν τε κορύσσων ” καὶ τὰ ἑξῆς ; οὐ γὰρ ἀκόλουθον τῷ γέλωτι γνωμολογεῖν , ἀλλὰ μᾶλλον ἐπισκώπτειν ἤ τι τοιοῦτον διασύροντας καὶ ἐπιτωθάζοντας λέγειν . φαίνεται δὲ ὁ ποιη - τὴς ἐνδείκνυσθαι διὰ τοῦ λόγους ὡς λεγομένους τοιούτους ἀνακειμένου τῷ πλήθει ὅτι πᾶν τὸ ἄκοσμον τῶν πολλῶν ἤδη κατέσταλται καὶ τὸ στασιῶδες αὐτῶν ἐξῄρηται καὶ ὅλως τὸ κατεξανίστασθαι τοὺς φαύλους τῶν κρειττόνων , καὶ νομίζειν αὑτοῖς ἐξουσίαν εἶναι τοῦ καὶ λέγειν ὃ βούλονται καὶ ποιεῖν , πεπαυμένου ἤδη ὑβριστοῦ καὶ ἐπεσ - βόλου τοῦ ἐκ τοῦ τολμᾶν ἐκκλησιάζειν , ἀλλὰ δὴ καὶ ἄλλο τι προσοι - κονομεῖσθαι . ἐπεὶ γὰρ οὐκέτι μνησθήσεσθαι Θερσίτου ἔμελλεν , ἀλλὰ πρὸς ὀλίγον χρησάμενος ἐξαιρήσειν πᾶσαν αὐτοῦ μνήμην ἐκ τῆς ποιήσεως , πιθανῶς τὴν μηκέτι μέλλουσαν αὐτοῦ πάροδον ἀνατέ - θεικε τῇ τότε παιδεύσει , καὶ προεῖπεν ἡμῖν τοῦτο τῷ παντὶ πλήθει χρησάμενος κήρυκι τοῦ μέλλοντος , διʼ ὧν ἔφη “ οὔ θήν μιν πάλιν αὖτις ἀνήσει θυμὸς ἀγήνωρ νεικείειν βασιλῆας ὀνειδείοις ἐπέεσσιν . ” εἰ γὰρ προσῆν μὲν αὐτῷ τὸ μὴ κατὰ κόσμον ἐριζέμεναι βασιλεῦσιν , οὐκέτι δὲ φαίνεται τοῦτο δρῶν , ἀναγκαία ἡ τῆς αἰτίας ἀπόδοσις , ὅτι σωφρονισθεὶς ἐπαύσατο , ὡς μηδʼ ἂν ἐπιθυμῆσαι πάλιν ἀκοσμεῖν . τοῦτο γὰρ ἠπείλητο αὐτῷ ὑπὸ τοῦ Ὀδυσσέως “ εἴ κ᾿ ἔτι σʼ ἀφραί - νοντα κιχήσομαι ὥς νύ περ ὧδε ” ( 258 ) , μεθʼ ὅρκου τὴν κόλασιν ἐπανατειναμένου εἰς κώλυσιν πάσης τοιαύτης μελλούσης ἀκοσμίας . ὁ μὲν οὖν εὐφυὴς λόγῳ ἁμαρτάνων νουθετεῖται , ὁ δὲ κακοφυὴς πλουτῶν μὲν χρημάτων ζημίᾳ , ῥώμῃ δὲ σώματος θαρρῶν δεσμοῖς καὶ ταῖς τοῦ σώματος βασάνοις · ὁ δὲ οἷος ἦν ὁ Θερσίτης , ἀσθενής τε καὶ λελωβημένος πάντοθεν τὸ σῶμα , πληγαῖς τε καὶ μεθʼ ὅρκων ἀπειλαῖς αἰκισμοῦ μέλλοντος μετὰ γυμνώσεως καὶ πάσης ἐνδείξεως τῆς τοῦ σώματος αἰσχύνης . ταῦτα γὰρ γενόμενα ὑπὸ τοῦ πολιτικοῦ ἀνδρὸς τὰ μέτρα τῶν κολάσεων καὶ τοὺς τρόπους καὶ τὸ κατʼ ἀξίαν ἑκάστου ἁμαρτήματος ὑπέδειξεν .
Lemmas: 272 . πῶς εἶπον αὐτός γελάω σπουδαῖος καί οὖον γελοῖος παράγω λέγω ; τάχα οὖν ὁ ἐπί Θερσίτης περιλέγω ὁ θρασύς καί παρρησιαστικός αὐτός Ὀδυσσεύς . ἄλλως τε προοικέω - μείς ὁ εἰς ὅλος ὁ ποίησις ἀμνηστία Θερσίτης διά ὁ “ οὖον θην ὅς πάλιν αὖτις ἄγω θυμός ἀγήνωρ ” ( 276 ) . * διά τίς ἐπί ὁ Θερσίτης πληγάς λαμβάνω καί γελοῖος δάκρυ - Σαντί , καί ὁ Ἕλλην , καίπερ ἐπί ὅς πάσχω ὑπό ὁ Ἀγαμέμνων λυπέω , γελάω ποιέω ἐπί ὁ Θερσίτης ὁ - σχρῶς δάκρυ , οὐ ἀρκέω ὁ ποιητής εἶπον “ ὁ δέ καί ἀχεύω περ ἐπί αὐτός ἡδύς γελάω , ” ἀλλά καί προστίθημι καί λόγος λέγω τοιοῦτος · “ εἰμί δή μυρίος Ὀδυσσεύς ἐσθλός ἔρδω , βουλή τε ἐξάρχω ἀγαθός πόλεμος τε κορύσσω ” καί ὁ ἑξῆς ; οὖον γάρ ἀκόλουθος ὁ γέλως γνωμολογέω , ἀλλά μᾶλλον ἐπισκώπτω ἤ τίς τοιοῦτος διασύρω καί ἐπιτωθάζω λέγω . φαίνω δέ ὁ ποιέω - σής ἐνδείκνυμι διά ὁ λόγος ὡς λέγω τοιοῦτος ἀνάκειμαι ὁ πλῆθος ὅτι πᾶς ὁ ἄκοσμος ὁ πολύς ἤδη καταστέλλω καί ὁ στασιώδης αὐτός ἐξαιρέω καί ὅλως ὁ κατεξανίσταμαι ὁ φαῦλος ὁ ἀγαθός , καί νομίζω ἑαυτοῦ ἐξουσία εἰμί ὁ καί λέγω ὅς βούλομαι καί ποιέω , παύω ἤδη ὑβριστής καί ἕπω - βῶλος ὁ ἐκ ὁ τολμάω ἐκκλησιάζω , ἀλλά δή καί ἄλλος τίς πρόσω - κονομειεπομαι . ἐπεί γάρ οὐκέτι μιμνήσκω Θερσίτης μέλλω , ἀλλά πρός ὀλίγος χράω ἐξαιρέω πᾶς αὐτός μνήμη ἐκ ὁ ποίησις , πιθανός ὁ μηκέτι μέλλω αὐτός πάροδος ἀνατέ - θεῖος ὁ τότε παιδεύω , καί προεῖπον ἐγώ οὗτος ὁ πᾶς πλῆθος χράω κῆρυξ ὁ μέλλω , διά ὅς φημί “ οὖον θην ὅς πάλιν αὖτις ἀνίημι θυμός ἀγήνωρ νεικέω βασιλεύς ὀνείδειος ἔπος . ” εἰμί γάρ πρόσειμι μέν αὐτός ὁ μή κατά κόσμος ἐρίζω βασιλεύς , οὐκέτι δέ φαίνω οὗτος δράω , ἀναγκαῖος ὁ ὁ αἴτιος ἀπόδοσις , ὅτι σωφρονίζω παύω , ὡς μηδέ εἄν ἐπιθυμέω πάλιν ἀκοσμέω . οὗτος γάρ ἀπειλέω αὐτός ὑπό ὁ Ὀδυσσεύς “ εἰμί καί ἔτι σός ἄφρα - μιαίνω κιχάνω ὅς νῦ περ ὧδε ” ( 258 ) , μετά Ὅρκος ὁ κόλασις ἐπανατείνω εἰς κώλυσις πᾶς τοιοῦτος μέλλω ἀκοσμία . ὁ μέν οὖν εὐφυής λόγος ἁμαρτάνω νουθετέω , ὁ δέ κακοφυής πλοῦτος μέν χρῆμα ζημία , ῥώμη δέ σῶμα θαρσέω δεσμός καί ὁ ὁ σῶμα βάσανος · ὁ δέ οἷος εἰμί ὁ Θερσίτης , ἀσθενής τε καί λωβάομαι πάντοθεν ὁ σῶμα , πληγή τε καί μετά Ὅρκος ἀπειλή αἰκισμός μέλλω μετά γύμνωσις καί πᾶς ἔνδειξις ὁ ὁ σῶμα αἰσχύνη . οὗτος γάρ γίγνομαι ὑπό ὁ πολιτικός ἀνήρ ὁ μέτρον ὁ κόλασις καί ὁ τρόπος καί ὁ κατά ἄξιος ἕκαστος ἁμάρτημα ὑποδείκνυμι .