scholia-in-homerum.scholia-in-iliadem-scholia-vetera 3.2.124
212 . Θερσίτης ] ἐπίτροπον τοῦ ποιητοῦ φασὶν αὐτὸν , σφετερισά - μενον τὴν οὐσίαν , ὃν δὴ κακῶς λέγει . τῶν ἀκόσμων δὲ εἰδὼς τὴν ὀργὴν ἐπιπλήξεσιν ἢ γέλωτι παυομένην , πρὸς μὲν τὸ ἐπιπλήσσειν Ὀδυσσέα , πρὸς δὲ τὸ γελᾶν καὶ γελᾶσθαι Θερσίτην ἔλαβεν , ὡς καὶ ἐπὶ τῶν θεῶν ἐν τῇ Α , ὅτε περὶ τῆς Ἥρας λέγει , παρίστησι μὲν ἀπειλοῦντα Δία , Ἥφαιστον δὲ γελοῖον φαινόμενον . καὶ νῦν οὖν τὸν Θερσίτην ὁ ποιητὴς παρέλαβε πρὸς τὸ διαλῦσαι τὸ στυγνὸν τῆς ἐκκλησίας καὶ ὑβρίσαι τὸν Ἀγαμέμνονα · δίκαιον γάρ · ἀλλ᾿ οὐ λυπεῖ ἀνάξιος ὤν . ἤδη δὲ οὐ Ξενοφάνει , ἀλλʼ Ὁμήρῳ πρώτῳ σιλλοὶ πεποίηνται , ἐν οἷς αὐτόν τε τὸν Θερσίτην σιλλαίνει καὶ ὁ Θερσίτης τοὺς ἀρίστους . οὐκέτι δὲ μέμνηται αὐτοῦ , ἐπεὶ σεσωφρόνισται τοῦ λοιποῦ νεικείειν βασιλῆας . Φερεκύδης δὲ καὶ τοῦτον ἕνα τῶν ἐπὶ τὸν Καλυδώνιον κάπρον στρατευσάντων φησίν · ὑποδείσαντα δὲ καὶ τὴν τοῦ συὸς ἐκκλίνοντα μάχην ὑπὸ Μελεάγρου κατακρημνισθῆναι , διὸ καὶ λελωβῆσθαι τὸ σῶμα . Ἀγρίου δὲ καὶ Δίας τῆς Πορθάονος αὐτόν φησιν . εἰ δέ γε συγγενὴς ἦν Διομήδους , οὐκ ἂν αὐτὸν ἔπληξεν Ὀδυσσεύς · τοὺς γὰρ ἰδιώτας μόνους ἔτυπτεν . εὖ δὲ καὶ οὐκ ἀπὸ πατρὸς αὐτὸν συνέστησεν , οὐδʼ ἀπὸ πατρίδος , ἀλλʼ ἀπὸ τοῦ τρόπου μόνου καὶ τῆς μορφῆς , ὧν νῦν χρεία . * διὰ τί μηκέτι μέλλων ὁ ποιητὴς τοῦ Θερσίτου μνημονεύειν ἅπαξ αὐτοῦ ἐδεήθη : καὶ τίς ἡ χρεία τοῦ δεηθῆναι ἐν τῷ θορύβῳ τῷ γεγο - νότι ἐκ τῆς Ἀγαμέμνονος τῶν Ἑλλήνων πείρας , ῥητέον δὲ ὅτι παρα - λόγως γεγονυίας τῆς Ἑλληνικῆς στάσεως διὰ τὸ ἄλλως ἐκδέχεσθαι τοῦ βασιλέως τοὺς λόγους καὶ μὴ συνιέναι ὅτι πείρας ἕνεκα εἴρηκε τοὺς πολλοὺς καὶ συρφετώδεις , καὶ μάλιστα τῆς ἀγνοίας ἐν τῷ χυδαίῳ πλήθει γεγονυίας—τοῖς γὰρ ἡγεμόσι προείρητο ἡ τοῦ βασι - λέως γνώμη , οἷς ἐν τῷ προβουλίῳ ἐρρήθη “ καὶ φεύγειν σὺν νηυσὶ πολυκλήϊσι κελεύσω , ὑμεῖς δʼ ἄλλοθεν ἄλλος ἐρητύειν ἐπέεσσιν ” — , ἐκ τῶν πολλῶν ἔδει καὶ χυδαίων γενέσθαι τὴν μέμψιν · οὐ γὰρ ἐκ τῶν βασιλικὴν καὶ ἀναπολόγητον ἐσχηκότων τῆς στάσεως τὴν αἰτίαν . ἅπαξ δὲ ἐκ τῶν χυδαίων ὀφειλούσης γενέσθαι τῆς ἀταξίας , τοιοῦτον πρόσωπον εἰκότως ἐδέξατο , ὃ προσυνίστησιν ὅτι “ ἐπὶ φρεσὶν ᾗσιν ἄκοσμά τε πολλά τε ᾔδει , μὰψ , ἀτὰρ οὐ κατὰ κόσμον ἐριζέμεναι βασιλεῦσιν , ἀλλʼ ὅ τι οἱ εἴσαιτο γελοίιον Ἀργείοισιν ἔμμεναι . εἰδὼς δὲ ὅτι ὀργαὶ χυδαίων καὶ πλήθους ἀνοήτου ἢ φόβῳ κρατοῦνται ἢ γέλωτι διαχέονται , ἀμφοτέροις κέχρηται , φόβῳ μὲν διὰ τοῦ Ὀδυσσέως , διαχύσει δὲ καὶ γέλωτι οὐκ ἂν ἄλλως ἔσχε χρήσασθαι ἢ διὰ τοῦ τοιούτου προσώπου , ὥστε τὸ αὐτὸ παρέλαβεν εἰς ἔνδείξιν τῆς τοῦ χυδαίου πλήθους στάσεως , οἵα τις ἦν , καὶ εἰς τὴν τοῦ γέλω - τος ὑπόθεσιν . καὶ μετὰ τοῦτο ἐξεῖλεν αὐτὸν τῆς ποιήσεως , ὅτι καὶ πᾶσαν τοιαύτην στάσιν ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα τῶν ποιημάτων ἐξώρισε . τοιοῦτόν τι καὶ ἐν στάσει θεῶν καὶ ἔριδι , ἐν ἧ ἔφη “ ὄχθησαν δʼ ἀνὰ δῶμα Διὸς θεοὶ οὐρανίωνες ” ( Il . 1 , 570 ) . ἐπενόησε διὰ τῆς Ἡφαί - στου οἰνοχοΐας , ὃν κυλλοποδίωνα καὶ ἀμφιγυήεντα ἔφη , διὰ τῆς τούτου οἰνοχοίας τὴν στάσιν βουληθεὶς εἰς γέλωτα περιτρέψαι . τὰ γὰρ ἐναντία τῶν ἐναντίων ἰάματα πρῶτος ὑπέβαλεν εἶναι καὶ τὰς παρὰ τῶν ἀνθρώπων ὀργὰς θεῶν διαλύεσθαι καὶ διὰ γέλωτος ὡσανεὶ γέλωτος ἀξίων τῶν ἀνθρώποις προσηκόντων πραγμάτων . ἀμετροεπής ] “ πάντων ” γάρ φησι “ κόρος ἐστίν ” ( Il . 13 , 636 ) , ὃν οὐκ ᾔδει οὗτος . οἱ δὲ μέτρον τὴν τάξιν . ἡμεῖς δὲ ἀπεραντολόγον τοῦτόν φαμεν . ἴσως δὲ στάσεως ῥυόμενοι τὴν πατρίδα ἤγαγον μετʼ αὐτῶν αὐτόν . Θερσίτης δὲ παρὰ τὸ θάρσος Αἰολικῶς θέρσος . θάρσος γὰρ ἐκ θράσους εἶχεν ἀκόσμου .
Lemmas: 212 . Θερσίτης ] ἐπίτροπος ὁ ποιητής φημί αὐτός , σφετερίζω - μένω ὁ οὐσία , ὅς δή κακῶς λέγω . ὁ ἄκοσμος δέ εἰδοί ὁ ὀργή ἐπίπληξις ἢ γέλως παύω , πρός μέν ὁ ἐπιπλήσσω Ὀδυσσεύς , πρός δέ ὁ γελάω καί γελάω Θερσίτης λαμβάνω , ὡς καί ἐπί ὁ θεός ἐν ὁ Α , ὅτε περί ὁ Ἥρα λέγω , παρίστημι μέν ἀπειλέω Ζεύς , Ἥφαιστος δέ γελοῖος φαίνω . καί νῦν οὖν ὁ Θερσίτης ὁ ποιητής παραλαμβάνω πρός ὁ διαλύω ὁ στυγνός ὁ ἐκκλησία καί ὑβρίζω ὁ Ἀγαμέμνων · Δίκαιος γάρ · ἀλλά οὖον λυπέω ἀνάξιος εἰμί . ἤδη δέ οὖον Ξενοφάνης , ἀλλά Ὅμηρος πρῶτος σίλλος ποιέω , ἐν ὅς αὐτός τε ὁ Θερσίτης σιλλαίνω καί ὁ Θερσίτης ὁ ἀγαθός . οὐκέτι δέ μιμνήσκω αὐτός , ἐπεί σωφρονίζω ὁ λοιπός νεικέω βασιλεύς . Φερεκύδης δέ καί οὗτος εἷς ὁ ἐπί ὁ Καλυδώνιος κάπρος στρατεύω φημί · ὑποδείδω δέ καί ὁ ὁ ὗς ἐκκλίνω μάχη ὑπό Μελέαγρος κατακρημνίζω , διό καί λωβάομαι ὁ σῶμα . Ἄγριος δέ καί Δίη ὁ Πορθάων αὐτός φημί . εἰμί δέ γε συγγενής εἰμί Διομήδης , οὐ εἄν αὐτός πλήσσω Ὀδυσσεύς · ὁ γάρ ἰδιώτης μόνος τύπτω . εὕω δέ καί οὐ ἀπό πατήρ αὐτός συνίστημι , οὐδέ ἀπό πατρίς , ἀλλά ἀπό ὁ τρόπος μόνος καί ὁ μορφή , ὅς νῦν χρεία . * διά τίς μηκέτι μέλλω ὁ ποιητής ὁ Θερσίτης μνημονεύω ἅπαξ αὐτός δήω : καί τίς ὁ χρεία ὁ δήω ἐν ὁ θόρυβος ὁ γίγνομαι - Νότι ἐκ ὁ Ἀγαμέμνων ὁ Ἕλλην πείρω , ῥητέος δέ ὅτι παρά - λόγος γίγνομαι ὁ Ἑλληνικός στάσις διά ὁ ἄλλως ἐκδέχομαι ὁ βασιλεύς ὁ λόγος καί μή συνίημι ὅτι πείρω ἕνεκα εἴρω ὁ πολύς καί συρφετώδης , καί μάλιστα ὁ ἄγνοια ἐν ὁ χυδαῖος πλῆθος γεγονυίας—τοῖς γάρ ἡγεμών προλέγω ὁ ὁ βάσις - Λέως γνώμη , ὅς ἐν ὁ προβούλιον εἴρω “ καί φεύγω σύν ναῦς πολυκλήϊς κελεύω , σύ δέ ἄλλοθεν ἄλλος ἐρητύω ἔπος ” — , ἐκ ὁ πολύς ἐσθίω καί χυδαῖος γίγνομαι ὁ μέμψις · οὖον γάρ ἐκ ὁ βασιλικός καί ἀναπολόγητος ἔχω ὁ στάσις ὁ αἴτιος . ἅπαξ δέ ἐκ ὁ χυδαῖος ὀφείλω γίγνομαι ὁ ἀταξία , τοιοῦτος πρόσωπον εἰκότως δέχομαι , ὅς προσυνίστημι ὅτι “ ἐπί φρήν ὅς ἄκοσμος τε πολύς τε οἶδα , μάψ , ἀτάρ οὖον κατά κόσμος ἐρίζω βασιλεύς , ἀλλά ὅς τίς ὁ εἶμι γέλοιος Ἀργεῖος εἰμί . εἰδοί δέ ὅτι ὀργή χυδαῖος καί πλῆθος ἀνόητος ἢ φόβος κρατέω ἢ γέλως διαχέω , ἀμφότερος χράομαι , φόβος μέν διά ὁ Ὀδυσσεύς , διαχέω δέ καί γέλως οὐ εἄν ἄλλως ἔχω χράω ἢ διά ὁ τοιοῦτος πρόσωπον , ὥστε ὁ αὐτός παραλαμβάνω εἰς ἔνδειξις ὁ ὁ χυδαῖος πλῆθος στάσις , οἷος τις εἰμί , καί εἰς ὁ ὁ γέλως - ὅς ὑπόθεσις . καί μετά οὗτος ἐξαιρέω αὐτός ὁ ποίησις , ὅτι καί πᾶς τοιοῦτος στάσις ἐν ὁ μετά οὗτος ὁ ποίημα ἐξορίζω . τοιοῦτος τίς καί ἐν στάσις θεός καί Ἔρις , ἐν ἧ φημί “ ὀχθέω δέ ἀνά δῶμα Ζεύς θεός Οὐρανίωνες ” ( Il . 1 , 570 ) . ἐπινοέω διά ὁ ἁφή - ἕκαστος οἰνοχοΐα , ὅς κυλλοποδίων καί ἀμφιγυήεις φημί , διά ὁ οὗτος οἰνοχοΐα ὁ στάσις βούλομαι εἰς γέλως περιτρέπω . ὁ γάρ ἐναντίος ὁ ἐναντίος ἴαμα πρῶτος ὑποβάλλω εἰμί καί ὁ παρά ὁ ἄνθρωπος ὀργή θεός διαλύω καί διά γέλως ὡσανεί γέλως ἄξιος ὁ ἄνθρωπος προσήκω πρᾶγμα . ἀμετροεπής ] “ πᾶς ” γάρ φημί “ κόρος εἰμί ” ( Il . 13 , 636 ) , ὅς οὐ οἶδα οὗτος . ὁ δέ μέτρον ὁ τάξις . ἐγώ δέ ἀπεραντολόγος οὗτος φημί . ἴσως δέ στάσις ἐρύω ὁ πατρίς ἄγω μετά αὐτός αὐτός . Θερσίτης δέ παρά ὁ θάρσος Αἰολικός θάρσος . θάρσος γάρ ἐκ θράσος ἔχω ἄκοσμος .