scholia-in-hesiodum.scholia-in-opera-et-dies-scholia-vetera scholia_hesiod_gaisford_0274.3
412 ΗΜΟΣ ΔΗ ΛΗΓΕΙ ΜΕΝΟΣ ΟΞΕΟΣ Τὸν καιρὸν ἐν τούτοις ἀφορίζει τῆς ὑλοτομίας · εἶναι δὲ τοῦτον , ἐν ᾧ τὸ μένος τοῦ ἡλίου , ὅπερ ἐστὶ τὸ εἰς ἡμᾶς ἐρχόμενον θάλπος , δυνατάτατον ὄν , λήγει τοῦ ἰδαλμοῦ καύματος . Καῦμα δὲ ἰδαλμον , ἤτοι λαμπρόν , διὰ τὸ φωτίζειν περιλάμπον ἡμᾶς · ἔδει γὰρ ἀνάλογον τὸ λαμπρὸν ἢ τὸ ἰδίειν ποιοῦν καὶ ἰδρώτα κινοῦν διὰ τῆς ἐγκαύσεως . Ὅταν οὖν μηκέτι ὁ ἥλιος ἐπιφλέγῃ καθάπερ ἐν τῇ θερινῇ ὥρᾳ τοῦ Λιός , ὃς ἐστι τῶν ὀμβρῶν κύριος , μετοπωρινὸν ὄμβρον ἤδη καταπέμφαντος , καὶ τὰ σώματα τὰ ἀνθρώπινα τρέπεται ἐπὶ τὸ ἀνειμένον ἐκ τῆς καυσώδους ὥρας , μήποτε αὐὰ φαινόμενα καὶ ἐπικεκαυμένα ταῖς χροῖαις , μήποτε δὲ δύσφορα διὰ τὴν ἐκ τοῦ θερμοῦ διαφθορὰν · ὅπερ γίνεται θέρους ὄντος · καὶ αὐτὸς ὁ ἥλιος , ὃν ἐκάλεσε σείριον ἀστέρα διὰ τὸ λάμπειν , τὸ γὰρ σειριάζειν τοῦτο δηλοῖ , ὅτι οὐκέτι πολὺν χρόνον ἐπὶ γῆς φέρεται , ἀλλ' ἐλάσσω μὲν ποιεῖ τὴν ἡμέραν ὑπὲρ γῆς ὄν , τὸν δὲ ὑπὸ γῆς πλεῖονα ποιῶν , καὶ μεῖζω τὴν νύκτα . Τὸ γὰρ πλεῖον νυκτὸς ἐπανχεῖν , τοῦτέστι τὸ πλεῖον ἐπιλαμβάνειν καὶ ἀπολαύειν τῆς νυκτὸς ἐν τῷ μεῖζονα ταύτην ποιεῖν . Ὅταν οὖν ἤδη ταῦτα γίγνηται πάντα , ἢ τοῦ καύματος ἐλάττωσις , ἢ τοῦ μετοπωρινοῦ ὀμβροῦ φορὰ , ἢ τῶν σωμάτων τῶν ἀνθρωπίων ἀνάψυξις , ἢ τῆς ἡμέρας ἐλάττωσις , ἢ τῆς νυκτὸς ἐπίδοσις , τὴν καῦτα δεῖ ὑλοτομεῖν · μετὰ θέρος ἀρχομένου τοῦ μετοπωρίου , τῶν δένδρων φυλλορροούντων , ὅσα τοῦτο πάσχειν πέφυκε · τοῦτο γὰρ σημαίνει τὸ τῆς μὲν βλαστήσεως αὐτὰ τῶν κλάδων λήγειν , καταχεῖν δὲ τὰ φύλλα εἰς τὴν γῆν · τότε γὰρ ὥραν εἶναι τὴν ὑλοτομίαν κατὰ τὸν καιρὸν τοῦτον γνωμομένην . Τὸ μὲν οὖν εἶναι τὴν τεμνομένην ὕλην τὴν καῦτα ΑΛΗΚΤΟΤΑΤΗΝ , δηλοῖ τὴν ἀθηροτάτην · δάκνη γὰρ εἶναι τὰ θηρία , διὰ τὸ δάκνοντα μόνως λυπεῖν . Λέγοι
Lemmas: 412 ἦμος δΗ λήγω Μένος ὀξύς ὁ καιρός ἐν οὗτος ἀφορίζω ὁ ὑλοτομία · εἰμί δέ οὗτος , ἐν ὅς ὁ μένος ὁ ἥλιος , ὅσπερ εἰμί ὁ εἰς ἐγώ ἔρχομαι θάλπος , δύνατος εἰμί , λήγω ὁ ἰδαλμοῦ καῦμα . καῦμα δέ ἰδαλμον , ἤτοι λαμπρός , διά ὁ φωτίζω περιλάμπω ἐγώ · ἐσθίω γάρ ἀνάλογος ὁ λαμπρός ἢ ὁ ἴδιος ποιέω καί ἱδρώς κινέω διά ὁ ἔγκαυσις . ὅταν οὖν μηκέτι ὁ ἥλιος ἐπιφλέγω καθάπερ ἐν ὁ θερινός ὥρα ὁ Λιός , ὅς εἰμί ὁ ὄμβρος κύριος , μετοπωρινός ὄμβρος ἤδη καταπέμπω , καί ὁ σῶμα ὁ ἀνθρώπινος τρέπω ἐπί ὁ ἀνίημι ἐκ ὁ καυσώδης ὥρα , μήποτε αὖος φαίνω καί ἐπικαίω ὁ χρόος , μήποτε δέ δύσφορος διά ὁ ἐκ ὁ θερμός διαφθορά · ὅσπερ γίγνομαι θέρος εἰμί · καί αὐτός ὁ ἥλιος , ὅς καλέω Σείριος ἀστήρ διά ὁ λάμπω , ὁ γάρ σειριάζω οὗτος δηλόω , ὅτι οὐκέτι πολύς χρόνος ἐπί γῆ φέρω , ἀλλά μικρός μέν ποιέω ὁ ἡμέρα ὑπέρ γῆ εἰμί , ὁ δέ ὑπό γῆ πλείων ποιέω , καί μείζων ὁ νύξ . ὁ γάρ πλείων νύξ ἐπανέχω , τουτέστι ὁ πλείων ἐπιλαμβάνω καί ἀπολαύω ὁ νύξ ἐν ὁ μείζων οὗτος ποιέω . ὅταν οὖν ἤδη οὗτος γίγνομαι πᾶς , ἢ ὁ καῦμα ἐλάττωσις , ἢ ὁ μετοπωρινός ὄμβρος φορά , ἢ ὁ σῶμα ὁ Ἀνθρωπίων Ἀνάψυξις , ἢ ὁ ἡμέρα ἐλάττωσις , ἢ ὁ νύξ Ἐπίδοσις , ὁ καῦτα δεῖ ὑλοτομέω · μετά θέρος ἄρχω ὁ μετοπωριον , ὁ δένδρον φυλλορροέω , ὅσος οὗτος πάσχω φύω · οὗτος γάρ σημαίνω ὁ ὁ μέν βλάστησις αὐτός ὁ κλάδος λήγω , καταχέω δέ ὁ φύλλον εἰς ὁ γῆ · τότε γάρ ὥρα εἰμί ὁ ὑλοτομία κατά ὁ καιρός οὗτος γιγνώσκω . ὁ μέν οὖν εἰμί ὁ τέμνω ὕλη ὁ καῦτα ΑΤ , δηλόω ὁ ἀθήρ · δάκνω γάρ εἰμί ὁ θηρίον , διά ὁ δάκνω μόνος λυπέω . λέγω