scholia-in-euripidem.scholia-in-euripidis-hippolytum 2.1102
1102 . ἦ μέγα μοι τὰ θεῶν : γυναῖκες μέν εἰσιν αἱ τοῦ χοροῦ , μεταφέρει δὲ τὸ πρόσωπον ἐφʼ ἑαυτοῦ ὁ ποιητὴς , καταλιπὼν τὰ χορικὰ πρόσωπα · μετοχαῖς γὰρ ἀρσενικαῖς κέχρηται . τὸ δέ μοι ἀντὶ τοῦ μου , ὡς τὸ “ μητέρι μοι μνηστῆρες ” τὲ δὲ ἑξῆς · ὄντως μου τὰς λύπας μεγάλως ἀφανεῖς καθίστησι τὰ περὶ θεῶν μελεδήματα , ὅταν εἰς φρένας ἔλθῃ . ὁρῶν δὲ ὁ χορὸς εὐσεβῆ μὲν ὄντα τὸν Ἱππόλυτον , κακῶς δὲ πράττοντα παρὰ τὸ δίκαιον , θαυμάζει τοῦ βίου τὸ ἀνώμαλον , καὶ ταράττεσθαί φησι τὴν διάνοιαν , ὑπονοῶν μὲν τὸ θεῖον προνοεῖσθαι τῶν ἀνθρωπίνων , ὁρῶν δὲ θείας προνοίας μὴ μετέχοντα τῶν ἀνθρώπων τὰ πράγματα , ἐκ τοῦ τοὺς μὲν ἀδίκους εὖ πράττειν , τοὺς δὲ δικαίους παρὰ τὴν ἀξίαν πάσχειν κακῶς . ὁ δὲ νοῦς , ὅταν , φησὶ , θεοὺς λογίσωμαι , πάσης λύπης ἀπαλλάσσομαι , ἐνθυμούμενος ὅτι ἀδεκάστως τὰ πράγματα κρίνουσι , τὰ πρὸς ἀξίαν ἑκάστῳ παρέχοντες . καὶ δοκῶν κατὰ τοῦτο συνετὸς εἶναι ἄφρων ἐλέγχομαι , ὁρῶν τοῦ βίου τὴν σύγχυσιν . σύνεσιν γάρ τινα ἐν ταῖς ἐλπίσιν ἔχων ἐλαττοῦ καὶ ἀπολείπομαι , βλέπων ἔν τε ταῖς τύχαις τῶν ἀνθρώπων καὶ ἐν τοῖς ἔργοις , τουτέστιν ὁπηνίκα ἂν τὰ ἀνθρώπινα ἐννοήσω , ἐλαττοῦμαι , καὶ οὐ μέγα φρονῶ . A.B.I . Ἄλλως . ὁπηνίκα μοι τὰ τῶν θεῶν προνοήματα καὶ αἱ διοικήσεις , καθʼ ἃς τῶν ἀνθρωπίνων ἐπιστατοῦσι πραγμάτων περὶ τὴν ἐμὴν διάνοιαν γένωνται καὶ ἀνασκοπήσω αὐτὰ , μέγα μέρος τῆς λύπης ἀφαιροῦμαι , πρόνοιαν νομίζων εἶναι τὴν δικαίως τὰ ἀνθρώπων οἰκονομοῦσαν . βλέπων δὲ πάλιν εἰς τὰς τῶν ἀνθρώπων τύχας καὶ εἰς τὰς πράξεις αὐτῶν , καὶ ὁρῶν τοὺς μὲν κακοὺς εὐτυχοῦντας , τοὺς δὲ ἀγαθοὺς ἀτυχοῦντας , λείπομαι κατὰ πολὺ καὶ ἄφρων ἐλέγχομαι καὶ ἀμαθὴς , κἂν νομίζω καὶ ἐλπίζω ὅτι σύνεσίν τινα καὶ νόησιν τῶν ἀνθρωπίνων ἔχω πραγμάτων . Ἄλλως . ὁπηνίκα , φησὶν , ἐνθυμοῦμαι ὅτι οἱ θεοὶ προνοοῦνται τῶν ἀνθρώπων , μεγάλως τῆς λύπης ἀναχαιτίζομαι . A .
Lemmas: 1102 . εἰμί μέγας ἐγώ ὁ θεός : γυνή μέν εἰμί ὁ ὁ χορός , μεταφέρω δέ ὁ πρόσωπον ἐπί ἑαυτοῦ ὁ ποιητής , καταλείπω ὁ χορικός πρόσωπον · μετοχή γάρ ἀρσενικός χράομαι . ὁ δέ ἐγώ ἀντί ὁ ἐγώ , ὡς ὁ “ μήτηρ ἐγώ μνηστήρ ” τε δέ ἑξῆς · εἰμί ἐγώ ὁ λύπη μέγας ἀφανής καθίστημι ὁ περί θεός μελέδημα , ὅταν εἰς φρήν ἔρχομαι . ὁράω δέ ὁ χορός εὐσεβής μέν εἰμί ὁ Ἱππόλυτος , κακῶς δέ πράσσω παρά ὁ Δίκαιος , θαυμάζω ὁ βίος ὁ ἀνώμαλος , καί ταράσσω φημί ὁ διάνοια , ὑπονοέω μέν ὁ θέω προνοέω ὁ ἀνθρώπινος , ὁράω δέ θεῖος πρόνοια μή μετέχω ὁ ἄνθρωπος ὁ πρᾶγμα , ἐκ ὁ ὁ μέν ἄδικος εὕω πράσσω , ὁ δέ Δίκαιος παρά ὁ ἄξιος πάσχω κακῶς . ὁ δέ νόος , ὅταν , φημί , θεός λογίζομαι , πᾶς λύπη ἀπαλλάσσω , ἐνθυμέομαι ὅτι ἀδέκαστος ὁ πρᾶγμα κρίνω , ὁ πρός ἄξιος ἕκαστος παρέχω . καί δοκέω κατά οὗτος συνετός εἰμί ἄφρων ἐλέγχω , ὁράω ὁ βίος ὁ σύγχυσις . σύνεσις γάρ τις ἐν ὁ ἐλπίς ἔχω ἐλαττόω καί ἀπολείπω , βλέπω ἐν τε ὁ Τύχη ὁ ἄνθρωπος καί ἐν ὁ ἔργον , τουτέστιν ὁπηνίκα εἄν ὁ ἀνθρώπινος ἐννοέω , ἐλαττόομαι , καί οὖον μέγας φρονέω . A.B.I . ἄλλος . ὁπηνίκα ἐγώ ὁ ὁ θεός προνόημα καί ὁ διοίκησις , κατά ὅς ὁ ἀνθρώπινος ἐπιστατέω πρᾶγμα περί ὁ ἐμός διάνοια γίγνομαι καί ανασκοπώ αὐτός , μέγας μέρος ὁ λύπη ἀφαιρέω , πρόνοια νομίζω εἰμί ὁ δικαίως ὁ ἄνθρωπος οἰκονομέω . βλέπω δέ πάλιν εἰς ὁ ὁ ἄνθρωπος Τύχη καί εἰς ὁ πρᾶξις αὐτός , καί ὁράω ὁ μέν κακός εὐτυχέω , ὁ δέ ἀγαθός ἀτυχέω , λείπω κατά πολύς καί ἄφρων ἐλέγχω καί ἀμαθής , κἀν νομίζω καί ἐλπίζω ὅτι σύνεσις τις καί νόησις ὁ ἀνθρώπινος ἔχω πρᾶγμα . ἄλλος . ὁπηνίκα , φημί , ἐνθυμέομαι ὅτι ὁ θεός προνοέω ὁ ἄνθρωπος , μέγας ὁ λύπη αναχαιτίζω . A .