scholia-in-aristophanem.scholia-in-acharnenses-scholia-vetera-et-recentiora-triclinii scholia_aristoph_dubner_0585.2
9 , 26 διὰ τοὺς τρεῖς καιροὺς , confer Fulgent . Mythol . 1 , 16 . KUST . — 28 . Ad versum Homeri schol . ἔστι γὰρ τελείου μάντεως τὸ ἐπίστασθαι τοὺς τρεῖς χρόνους ἀκριβῶς . HEMST . ὅς V . ὅς τ’ ceteri . ἥδει V . — 29 sqq . De hac historia vide quæ con - gessit Menagius ad Diog . Laert . 1 , 28 . KUST . — 30 μισθωσάμενοι G . βῶλον , 31 ἢ et βῶλον V . Deinde pergit ἠγόρασαν οὖν τινές · εἶτα ἀνηνέχθη τρίπους χρυσοῦς . ἐφιλονεῖχουν οὖν περὶ αὐτοῦ καὶ ἔλεγον οἱ ἄλιεῖς ὡς ἰχθὺς , οἱ δὲ ἀγοράσαντες ὡς πᾶν τὸ ἀνιὸν ἠγόρασάμεν τῇ ἑαυτῶν τύχῃ . οὕτως οὖν — Ἀπόλλωνα . ὁ δὲ ἧ-τησεν αὐτὸν δοθῆναι τῷ σοφιστῇ . προσήγαγον οὖν τοῦτον τοῖς ἑπτὰ σοφοῖς . — 35 de - lendum secundum illud καὶ πᾶν : nisi potius exi - stimes , quum ex binis exemplaribus inter se comparatis , quorum in uno πᾶν τὸ ἀνιόν , in al - tero πᾶν ὅ τι τύχοι fuerit , hæc scholia describe - rentur , utraque librariorum conjunxisse . HEMST . Recte ; v . schol . Paris . infra l . 3 . — 39 sq . Oracu - lum hoc attulerunt Diodor . Exc . Vat . p . 15 ed . Mai . et Diog . Laert . 1 , 28 . — 40 τίς σ . Diod . τις ( i . e . ὅστις ) σ . Diog . , recte . DIND . σοφία πρώτος πάντων Diod . τούτου Diog . Legebatur τούτω cum Diod . τρίποδ’ αὐτῶ Diod . et Diog . Legebatur τρίποδα δώ . — 41 ἕκαστος οὖν V . — 42 sq . εἶναι μὴ ( corr . μέν ) λέγων , ἔχειν δὲ σοφώτερον ἑαυτοῦ . ἔδοξεν οὖν ἀναθεῖναι αὐτὸν τῷ Ἀπόλλωνι σοφωτέρῳ πάντων . ὅθεν ὁ λόγος ἐσχηκέναι αὐτὸν ( αὐτὸν om . G . ) τὸν τρίποδα V . — 45 θέσπιν ᾠδὴν Hemst . θεσπιωδεῖν R . θεοπεδωδεῖν Ald . — 46 Θέμιν R . et Suidas s . Θεσπιωδεῖ . θεόμαντιν Ald . Hemsterh . : « Θεοπεδωδεῖν Suidæ jam ætate vox mendosa . Scribendum est sine controversia παρὰ τὸ , θέσπιν ἀοιδὴν · sic enim malo quam , quæ propius ad literas acce - dere videantur , θέσπιν ᾠδὴν , vel θέσπιν ᾄδειν , ut ipsum illud Homericum Od . A , 328 , ad originem vocis demonstrandam adhibuerit . Eustath . p . 1420 , 17 : Θέσπιν ἀοιδὴν , ἤτοι θεῖαν καὶ ὡς ὑπὸ θεοῦ ἐσπομένην ἤτοι λεγομένην · τοῦτο δὲ συνθέντες οἱ μεθ’ Ὀμήρον θεσπιωδεῖν λέγουσιν , ὁ δηλοῖ τὸ μαντεύεσθαι . Deinde Suidas pro θεόμαντιν præbet Θέμιν . Themidi sane suum in tripodem et sortes Delphicas jus constat jam ante Apollinem : imo omnibus oraculis et vaticinis verbis nu - men præs esse dicitur Themidis , ut ait Ammia - nus Marcellin . 21 , 1 , p . 287 : unde ratio - nem verbi θεμιστεύειν repetere grammatici so - lent . Verum non video Themidi , quæ dudum pristinas sedes Phœbo cesserat , quis sit locus , nihil ad interpretationem verbi θεσπιωδεῖν con - ferenti : nam non metuo ne quis similitudine duarum priorum literarum niti velit : quare te - nendum est θεόμαντιν , quam Pythiam vatem in - telligo Apolline plenam . Θεομάντειες et χρησμῶδοι junguntur a Platone Apol . Soer . p . 17 , E , et Men . p . 427 , D , quemadmodum a Galeno lib . 1 ad Hippocr . II . διατ . ὀξ . , θεομάντειες καὶ χρησιμολόγοι . Jam porro quicumque cogitarit , quam inusitate dicatur μαντείας ἄγειν , haud difficulter mihi largietur reponendum esse ᾄδειν : hoc enim vestigio , quod alioqui nullum est , ducimur ad fontes verbi θεσπιωδεῖν · præterquam quod con - festim sequitur οἱ ᾄδόμενοι χρησμοί . Nunc eadem opera liquet aptius isto pacto locum totum posse constitui : ἡ δὲ λέξις ἠτυμολόγηται παρὰ τὸ θέσπιν ἀοιδὴν , ἡ παρὰ τὸ τὴν θεόμαντιν ἐκεῖ τὰς μαντείας ᾄδειν · non enim duplicem diversamque notatio - nem proponit , sed unam duntaxat , quam additis hisce ἡ παρὰ τὸ τὴν θ . ἑ . τ . μ . ᾄ . illustrat et con - firmat . » — 46 χρυσὸς V . — 47 ᾄδόμενοι Ald . In qua sequitur recentissimi grammatici addita - mentum : καὶ τὰ μὲν περὶ τοῦ Πυθίου τρίποδος διαφόρως ἱστορούμενα ἐν τοῖς Πινδάρου ὕμνοις εὐχαίρως ἡμῖν διεῖληπται . ὃν δὲ τρόπον τὸ ἐν Δελφοῖς εὑρέθη μαντεῖον , Διόδωρος ἐν τῷ ἐκκαιδεκάτῳ τῶν ἱστοριῶν βιβλιοθήκης ( c . 26 ) οὕτως πως φησίν · « ὄντος γὰρ χάσματος ἐν τούτῳ τῷ τόπῳ , καθ’ ὃν ἦν τὸ ἄδυτον , καὶ περὶ τοῦτον γενομένων αἰγῶν , διὰ τὸ μήπω κατοικεῖσθαι τοὺς Δελφοὺς , αἰεὶ τῷ χάσματι τὴν προσιοῦσαν καὶ προσβλέψασαν αὐτῷ σκιρτᾶν θαυμαστῶς , καὶ προϊέσθαι φωνὴν διάφορον · τὸν δὲ ποιμένα θαυμάσαι , καὶ προσελθόντα τῷ χάσματι ταῦτό παθεῖν ταῖς αἴξει , καὶ προλέγειν τὰ μέλλοντα . τῆς δὲ φήμης διαδοθείσης , πλείους ἀπαντᾶν ἐπὶ τοῦτον τὸν τόπον , καὶ τοὺς πλησιάζοντας ἐνθουσιαζεῖν · δι’ ἃς αἰτίας νομισθῆναι τῆς γῆς εἶναι τὸ χρηστήριον . καὶ πολλῶν ἀφανιζομένων διὰ τὸν ἐνθουσιασμὸν , προφήτιν μίαν καταστῆσαι . ταύτῃ δὲ κατασκευασθῆναι μηχανὴν , ἐφ’ ἣν ἀναβαίνουσαν ἀσφαλῶς μαντεύεσθαι , ἔχουσαν τρεῖς βάσεις , ἀφ’ ὧν αὐτὴν τρίποδα κληθῆναι . θεσπιωδεῖν δὲ τὸ ἀρχαῖον παρθένον λέγεται διὰ τὸ ἀγνόν . ὕστερον δὲ Ἐχεκράτῃ τῆς χρησμολογουσῆς ἐρασθῆναι διὰ τὸ κάλλος , καὶ συναρπάσαντα βιάσασθαι . διὸ νομοθετῆσαι τοὺς Δελφοὺς ( τοὺς Δελφοὺς huc transposuit Portus . In Ald . legitur post βιάσασθαι ) γυναῖκα πεντήκοντα ἐτῶν παρθενικῇ σκευῇ χρηστηριάζειν , καθάπερ ὑπόμνημά τι τῆς παλαιᾶς προφήτιδος . » — 49 ἔρριπτον , 50 δόντος , 3 ἔχρ . αὐ - τοῖς δ Ἀπ . , 4 εἰς τοὺς , 7 οἷδε Reg .
Lemmas: 9 , 26 διά ὁ τρεῖς καιρός , confer Fulgent . Mythol . 1 , 16 . KUST . — 28 . Ad versum Homeri schol . εἰμί γάρ τέλειος μάντις ὁ ἐφίστημι ὁ τρεῖς χρόνος ἀκριβῶς . HEMST . ὅς V . ὅς τε ceteri . ἥδομαι V . — 29 sqq . De hac historia vide quæ con - gessit Menagius ad Diog . Laert . 1 , 28 . KUST . — 30 μισθόω G . βῶλος , 31 ἢ et βῶλος V . Deinde pergit ἀγοράζω οὖν τις · εἶτα ἀναφέρω τρίπους χρύσεος . εφιλονειχοω οὖν περί αὐτός καί λέγω ὁ ἁλιεύς ὡς ἰχθύς , ὁ δέ ἀγοράζω ὡς πᾶς ὁ ἀνέρχομαι ἀγοράζω ὁ ἑαυτοῦ τυγχάνω . οὕτως οὖν — Ἀπόλλων . ὁ δέ αἰτέω αὐτός δίδωμι ὁ σοφιστής . προσάγω οὖν οὗτος ὁ ἑπτά σοφός . — 35 de - lendum secundum illud καί πᾶς : nisi potius exi - stimes , quum ex binis exemplaribus inter se comparatis , quorum in uno πᾶς ὁ ἀνέρχομαι , in al - tero πᾶς ὅς τίς τυγχάνω fuerit , hæc scholia describe - rentur , utraque librariorum conjunxisse . HEMST . Recte ; v . schol . Paris . infra l . 3 . — 39 sq . Oracu - lum hoc attulerunt Diodor . Exc . Vat . p . 15 ed . Mai . et Diog . Laert . 1 , 28 . — 40 τίς Σ . Diod . τις ( i . e . ὅστις ) Σ . Diog . , recte . DIND . σοφία πρώτος πᾶς Diod . οὗτος Diog . Legebatur οὗτος cum Diod . τρίποδος αὐτός Diod . et Diog . Legebatur τρίπους δήω . — 41 ἕκαστος οὖν V . — 42 sq . εἰμί μή ( corr . μέν ) λέγω , ἔχω δέ σοφός ἑαυτοῦ . δοκέω οὖν ἀνατίθημι αὐτός ὁ Ἀπόλλων σοφός πᾶς . ὅθεν ὁ λόγος ἔχω αὐτός ( αὐτός om . G . ) ὁ τρίπους V . — 45 Θέσπις ἀοιδή Hemst . θεσπιῳδέω R . θεοπεδωδεῖν Ald . — 46 Θέμις R . et Suidas s . θεσπιῳδέω . θεόμαντις Ald . Hemsterh . : « Θεοπεδωδεῖν Suidæ jam ætate vox mendosa . Scribendum est sine controversia παρά ὁ , Θέσπις ἀοιδή · sic enim malo quam , quæ propius ad literas acce - dere videantur , Θέσπις ἀοιδή , vel Θέσπις ἀείδω , ut ipsum illud Homericum Od . A , 328 , ad originem vocis demonstrandam adhibuerit . Eustath . p . 1420 , 17 : Θέσπις ἀοιδή , ἤτοι θεῖος καί ὡς ὑπό θεός σπένδω ἤτοι λέγω · οὗτος δέ συντίθημι ὁ μετά Ὅμηρος θεσπιῳδέω λέγω , ὁ δηλόω ὁ μαντεύομαι . Deinde Suidas pro θεόμαντις præbet Θέμις . Themidi sane suum in tripodem et sortes Delphicas jus constat jam ante Apollinem : imo omnibus oraculis et vaticinis verbis nu - men præs esse dicitur Themidis , ut ait Ammia - nus Marcellin . 21 , 1 , p . 287 : unde ratio - nem verbi θεμιστεύω repetere grammatici so - lent . Verum non video Themidi , quæ dudum pristinas sedes Phœbo cesserat , quis sit locus , nihil ad interpretationem verbi θεσπιῳδέω con - ferenti : nam non metuo ne quis similitudine duarum priorum literarum niti velit : quare te - nendum est θεόμαντις , quam Pythiam vatem in - telligo Apolline plenam . θεομαντειο et χρησμῳδέω junguntur a Platone Apol . Soer . p . 17 , E , et Men . p . 427 , D , quemadmodum a Galeno lib . 1 ad Hippocr . II . διατ . ὀξός . , θεομαντεία καί χρησιμολογέω . Jam porro quicumque cogitarit , quam inusitate dicatur μαντεῖος ἄγω , haud difficulter mihi largietur reponendum esse ἀείδω : hoc enim vestigio , quod alioqui nullum est , ducimur ad fontes verbi θεσπιῳδέω · præterquam quod con - festim sequitur ὁ ἀείδω χρησμός . Nunc eadem opera liquet aptius isto pacto locum totum posse constitui : ὁ δέ λέξις ἐτυμολογέω παρά ὁ Θέσπις ἀοιδή , ὁ παρά ὁ ὁ θεόμαντις ἐκεῖ ὁ μαντεῖος ἀείδω · non enim duplicem diversamque notatio - nem proponit , sed unam duntaxat , quam additis hisce ὁ παρά ὁ ὁ θ . ὅς . τ . μ . ἆ . illustrat et con - firmat . » — 46 χρυσός V . — 47 ἀείδω Ald . In qua sequitur recentissimi grammatici addita - mentum : καί ὁ μέν περί ὁ Πύθιος τρίπους διάφορος ἱστορέω ἐν ὁ Πίνδαρος ὕμνος ευχαίρως ἐγώ διαλαμβάνω . ὅς δέ τρόπος ὁ ἐν Δελφοί εὑρίσκω μαντεῖος , Διόδωρος ἐν ὁ ἑκκαιδέκατος ὁ ἱστορία βιβλιοθήκη ( c . 26 ) οὕτως πως φημί · « εἰμί γάρ χάσμα ἐν οὗτος ὁ τόπος , κατά ὅς εἰμί ὁ ἄδυτος , καί περί οὗτος γίγνομαι αἴξ , διά ὁ μήπω κατοικέω ὁ Δελφοί , ἀεί ὁ χάσμα ὁ πρόσειμι καί προσβλέπω αὐτός σκιρτάω θαυμαστός , καί προΐημι φωνή διάφορος · ὁ δέ ποιμήν θαυμάζω , καί προσέρχομαι ὁ χάσμα αὐτός πάσχω ὁ ἀΐσσω , καί προλέγω ὁ μέλλω . ὁ δέ φήμη διαδίδωμι , πλείων ἀπαντάω ἐπί οὗτος ὁ τόπος , καί ὁ πλησιάζω ἐνθουσιάζω · διά ὅς αἴτιος νομίζω ὁ γῆ εἰμί ὁ χρηστήριος . καί πολύς ἀφανίζω διά ὁ ἐνθουσιασμός , προφήτης εἷς καθίστημι . οὗτος δέ κατασκευάζω μηχανή , ἐπί ὅς ἀναβαίνω ἀσφαλῶς μαντεύομαι , ἔχω τρεῖς βάσις , ἀπό ὅς αὐτός τρίπους καλέω . θεσπιῳδέω δέ ὁ ἀρχαῖος παρθένος λέγω διά ὁ ἁγνός . ὕστερος δέ Ἐχεκράτης ὁ χρησμολογέω ἔραμαι διά ὁ κάλλος , καί συναρπάζω βιάζομαι . διό νομοθετέω ὁ Δελφοί ( ὁ Δελφοί huc transposuit Portus . In Ald . legitur post βιάζομαι ) γυνή πεντήκοντα ἔτος παρθενικός σκευή χρηστηριάζω , καθάπερ ὑπόμνημα τίς ὁ παλαιός προφῆτις . » — 49 ῥίπτω , 50 δίδωμι , 3 χράω . αὖος - ὁ δ Ἄπιος . , 4 εἰς ὁ , 7 οἶδα Reg .