publius-aelius-phlegon.de-mirabilibus 3.30
** εἰς τὸν ξενῶνα προσπορεύεται ταῖς θύραις καὶ καιομένου τοῦ λύχνου καθημένην ἔδεν τὴν ἄνθρωπον παρὰ τῷ Μαχάτῃ · οὐκ ἔτι δὲ καρτερήσασα πλείονα χρόνον διὰ τὸ θαυμαστὸν τῆς φαντασίας τρέχει πρὸς τὴν μητέρα καὶ βοήσασα μεγάλῃ τῇ φωνῇ , Χαριτοῖ καὶ Δημόστρατε , ᾤετο δεῖν ἀναστάντας ἐπὶ τὴν θυγατέρα αὐτοὺς μετ’ αὐτῆς πορεύεσθαι · πεφηνέναι γὰρ ζῶσαν , εἶναί τε μετὰ τοῦ ξένου διά τινα θείαν βούλησιν ἐν τῷ ξενῶνι . Τῆς δὲ Χαριτοῦς παράδοξον λόγον ἀκουούσης συνέβη τὴν ψυχὴν τὸ μὲν πρῶτον ἐκπλαγῆ γενομένην ἐκλυθῆναι διὰ τὸ μέγεθος τῆς ἀγγελίας καὶ διὰ τὴν ταραχὴν τῆς τροφοῦ , μετὰ μικρὸν δὲ μνησθεῖσαν τῆς θυγατρὸς κλαίειν , τὰ δὲ ἔσχατα καταγνῶναι τῆς πρεσβύτιδος μανίαν , κελεύειν τε ἀπαλλάττεσθαι ἀπ’ αὐτῆς ταχέως . Ὀνειδιζούσης δὲ τῆς τροφοῦ καὶ λέγούσης μετὰ παρρησίας , ὡς μὲν φρονεῖ τε καὶ ὑγιής ἐστιν , ἡ δὲ δι’ ὄκνον οὐ βούλοιτο τὴν ἰδίαν θυγατέρα ἰδεῖν , μόλις ἡ Χαριτὼ τὰ μὲν βιασθεῖσα ὑπὸ τῆς τροφοῦ , τὰ δὲ εἰδῆσαι βουλομένη τὸ συμβεβηκὸς παραγίνεται πρὸς τὰς θύρας τοῦ ξενῶνος · διὰ [ δὲ ] τὸ γεγονέναι πλείονα χρόνον , ὡς ἂν δευτέρας ἀγγελίας ( num ὡς ἂν ὥρας δευτέρας ἀπὸ τῆς ἀγγ . ? ) συντετελεσμένης , ὀψέ ποτε ἧκεν ἡ Χαριτώ . Διὸ συνέβαινεν ἐκείνους μὲν ἤδη ἀναπαύεσθαι . Ἀνακύψασα δ’ οὖν ἡ μήτηρ τὰ μὲν ἱμάτια καὶ τὸν τύπον τῆς ὄψεως ἐνόμιζεν ἐπιγινώσκειν , τὴν δὲ ἀλήθειαν ἐξετάσαι κατ’ οὐδένα τρόπον δυναμένη τὴν ἡσυχίαν ᾤετο δεῖν ἔχειν · πρωὶ γὰρ ἤλπιζεν ἀναστᾶσα καταλήψεσθαι τὴν ἄνθρωπον · ἐὰν δὲ ὑστερήσῃ , διερωτήσειν τὸν Μαχάτην περὶ πάντων · οὐ γὰρ ἄν ποτε ψεύσασθαι τηλικαύτην πρᾶξιν ἐρωτώμενον αὐτόν · διόπερ σιωπήσασα ἀπῆλθεν . Ὄρθρου δὲ γενομένου τὴν μὲν εἴτε διὰ θείαν βούλησιν εἴτε κατ’ αὐτοματισμὸν λαθοῦσαν ἀπελθεῖν συνέβη , τὴν δὲ παραγινομένην διὰ τὴν ἀπόλυσιν δυσφορεῖν · τῷ νεανίσκῳ δὲ τῷ ξένῳ πάντα ἐξ ἀρχῆς ἐξηγησαμένην ἀξιοῦν περὶ τὰ γόνατα περιπλεκομένην τοῦ Μαχάτου τὴν ἀλήθειαν εἰπεῖν μηδὲν ἀποκρυψάμενον . Ὁ δὲ νεανίσκος ἀγωνιάσας τὴν ἀρχὴν μὲν διεταράχθη , μόλις δέ ποτε τὸ ὄνομα διεσάφησεν , ὅτι Φιλίννιον εἴη · καὶ τὴν ἀρχὴν διηγήσατο τῆς εἰσόδου , καὶ τὴν ἐπιθυμίαν αὐτῆς ἐδήλωσεν ὡς ἥκει ( ὡς εἶχεν Leopardi ) , ὅτι λάθρα τῶν γεννησάντων ἔφη παραγίνεσθαι πρὸς αὐτὸν , τά τε ὑπολελειμμένα ὑπὸ τῆς ἀνθρώπου , βουλόμενος ποιῆσαι τὸ πρᾶγμα πιστὸν , ἀνοίξας τὸν ῥίσκον , ἐξαιρεῖ , τόν τε δακτύλιον τὸν χρυσοῦν ὃν ἔλαβε παρ’ αὐτῆς καὶ τὴν στηθοδεσμίδα ἣν ἀπολελοίπει τῇ πρότερον νυκτί . Ὡς δὲ εἶδεν ἡ Χαριτὼ τηλικαῦτα σημεῖα , ἀναβοᾷ καὶ διαρρήξασα ἑαυτῆς τά τε ἐνδύματα καὶ τὸ ἱμάτιον , ἀπό τε τῆς κεφαλῆς ῥίψασα τὸν κεκρύφαλον , πεσοῦσά τε εἰς τὴν γῆν καὶ περιχυθεῖσα τοῖς γνωρίσμασιν ἐξ ἀρχῆς ἐποίει τὸ πένθος . Θεωρῶν δὲ ὁ ξένος τὸ γινόμενον καὶ πάντας ὄντας ὑπερπαθεῖς καὶ θρηνοῦντας , ὡσανεὶ νῦν μέλλοντας κατορύττειν τὴν ἄνθρωπον , συνεχεῖτο καὶ παρεκάλει δεόμενος παύσασθαι , ἐπαγγελλόμενος ἐὰν παραγένηται δείξειν αὐτήν . Ἡ δὲ πεισθεῖσα καὶ ἐντειλαμένη αὐτῷ φροντίσαι μὴ παρέργως τῶν ἐπηγγελμέ · νων ἀπελύθη πρὸς αὑτήν . Νυκτὸς δὲ ἐπιγενομένης καὶ τῆς ὥρας οὔσης , καθ’ ἣν ἡ Φιλίννιον εἰώθει παραγίνεσθαι πρὸς αὐτὸν , οἱ μὲν προσετήρουν εἰδῆσαι θέλοντες τὴν ἄφιξιν · ἡ δὲ ἦκεν . Εἰσελθούσης δὲ κατὰ τὸν εἰθισμένον καιρὸν καὶ καθεζομένης ἐπὶ τὴν κλίνην οὐδὲν προσποιηθεὶς ὁ Μαχάτης , ἐξετάσα δὲ τὸ πρᾶγμα βουλόμενος , τὸ πλέον οὐ πιστεύων , εἰ νεκρᾷ πλησιάζοι οὔτως ἐπιμελῶς παραγινομένῃ κατὰ τὸν αὐτὸν καιρὸν , ἔτι δὲ δειπνούσης μετ’ αὐτοῦ καὶ συμπινούσης , ἀπίστως εἶχεν οἷς ἐκεῖνοι προήγγειλαν · ᾤετο δὴ νεκρορύκτας τινὰς διωρυχέναι τὸν τάφον καὶ πεπρακέναι τὰ ἱμάτια καὶ τὰ χρύσια τῷ πατρὶ τῆς ἀνθρώπου . Βουλόμενος οὖν τὴν ἀκρίβειαν εἰδῆσαι , πέμπει τοὺς παῖδας λάθρα καλοῦντας αὐτούς . Ταχέως δὲ παραγενομένων τοῦ τε Δημοστράτου καὶ τῆς Χαριτοῦς , ἰδόντων τε αὐτὴν καὶ γενομένων τὸ μὲν πρῶτον ἀφώνων τε καὶ ἐκπλαγῶν διὰ τὸ παράδοξον τῆς ὄψεως , ὕστερον δὲ ἀναβοησάντων μέγα καὶ περιπεσόντων τῇ θυγατρὶ , τότε ἡ Φιλίννιον τοσαῦτ’ εἶπεν αὐτοῖς · » Ὦ μῆτερ καὶ πάτερ , ὡς ἀδίκως ἐφθονήσατέ μοι μετὰ τοῦ ξένου ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας γενέσθαι ἐν τῇ πατρῴᾳ οἰκίᾳ λυποῦσαν οὐδέν · τοιγαροῦν ὑμεῖς μὲν πενθήσετε ἐξ ἀρχῆς διὰ τὴν πολυπραγμοσύνην , ἐγὼ δὲ ἄπειμι πάλιν εἰς τὸν διατεταγμένον τόπον · οὐ γὰρ ἄνευ θείας βουλήσεως ἦλθον εἰς ταῦτα . « Τοσαῦτα εἰποῦσα παραχρῆμα ἐγένετο νεκρὰ , ἐξετέτατό τε ἐπὶ τῆς κλίνης ἐμφανὲς τὸ σῶμα . Τῆς δὲ μητρὸς περιχυθείσης καὶ τοῦ πατρὸς περὶ αὐτὴν καὶ θορύβου πολλοῦ κατὰ τὴν οἰκίαν γενομένου διὰ τὸ πάθος , ὡς ἀνηκέστου γεγονότος θεάματος , ἅμα τε ἀπίστου συμπτώματος , ταχέως ἐγένετο διὰ πόλεως τὸ πρᾶγμα περιβόητον καί μοι προσηγγέλη . Τὴν μὲν οὖν νύκτα ἐκείνην διακατέσχον ἐγὼ τοὺς ὄχλους ἀθροιζομένους ἐπὶ τὴν οἰκίαν , εὐλαβηθεὶς μή τις εἴη νεωτερισμὸς διαδεδομένης τοιαύτης φήμης . Ὄρθρου δὲ βαθέος πλῆρες ἦν τὸ θέατρον . Ῥηθέντων δὲ πάντων κατὰ μέρος ἔδοξε πρῶτον εἰσελθεῖν ἐπὶ τὸν τάφον ἡμᾶς καὶ ἀνοίξαντας εἰδῆσαι , πότερον εἴη τὸ σῶμα ἐπὶ τῆς κλίνης ἢ κενὸν τόπον εὑρήσομεν · οὐδὲ γὰρ ἑξάμηνος ἐγεγόνει τῷ θανάτῳ τῆς ἀνθρώπου . Ἀνοιχθείσης δὲ ὑφ’ ἡμῶν τῆς καμάρας , εἰς ἣν πάντες οἱ οἰκεῖοι μεταλλάσσοντες ἐτίθεντο , ἐπὶ μὲν τῶν ἄλλων κλινῶν ἐφάνη τὰ σώματα κείμενα , τῶν δὲ παλαίτερον τετελευτηκότων τὰ ὀστᾶ , ἐπὶ μόνης δὲ ἧς ἡ Φιλίννιον ἐτέθη καὶ συνέβη ταφῆναι εὕρομεν ἐπικείμενον τὸν δακτύλιον τὸν σιδηροῦν , ὃς ἦν τοῦ ξένου , καὶ τὸ χρυσόκλυστον ποτήριον , ἅπερ ἔλαβε παρὰ τοῦ Μαχάτου τῇ πρώτῃ τῶν ἡμερῶν . Θαυμάσαντες δὲ καὶ ἐκπλαγέντες εὐθέως παρεγενόμεθα πρὸς τὸν Δημόστρατον εἰς τὸν ξενῶνα ὀψόμενοι τὴν νεκρὰν , εἰ κατ’ ἀλήθειαν ἐμφανής ἐστιν . Ἰδόντες δὲ χαμαὶ κειμένην εἰς τὴν ἐκκλησίαν ἠθροιζόμεθα · τὰ γὰρ γεγονότα μεγάλα τε ἦν καὶ ἄπιστα . Θορύβου δὲ ὄντος νεανικοῦ κατὰ τὴν ἐκκλησίαν καὶ σχεδὸν οὐδενὸς δυναμένου κρῖναι τὰ πράγματα , πρῶτος Ὕλλος , ὁ νομιζόμενος παρ’ ἡμῖν οὐ μόνον μάντις ἄριστος , ἀλλὰ καὶ οἰωνοσκόπος κομψὸς εἶναι , τά τε ἄλλα συνεωρακὼς ἐν τῇ τέχνῃ περιττῶς , ἀναστὰς ἐκέλευεν τὴν μὲν ἄνθρωπον κατακαίειν ἐκτὸς ὁρίων ( οὐ γὰρ συμφέρειν ἔτι ταύτην ἐντὸς ὁρίων τεθῆναι εἰς γῆν ) , ἀποτροπιάσασθαι δὲ Ἑρμῆν χθόνιον καὶ Εὐμενίδας , εἶτα οὕτω περικαθαίρεσθαι πάντας , ἁγνίσαι δὲ καὶ τὰ ἱερὰ καὶ ὅσα θεοῖς χθονίοις νομίζεται ποιῆσαι συνέτασσεν . Ἐμοί τε ἰδίᾳ εἶπε περὶ τοῦ βασιλέως καὶ τῶν πραγμάτων , θύειν τε Ἐρμῇ , Διί τε Ξενίῳ καὶ Ἄρει , καὶ συντελεῖν ταῦτα μὴ παρέργως . Ταῦτα δὲ ἀποφηναμένου τούτου τὸ μὲν συνταχθὲν ἡμεῖς ἐπράττομεν , ὁ δὲ ξένος ὁ Μαχάτης , πρὸς ὃν παρεγίνετο τὸ φάσμα , ὑπ’ ἀθυμίας ἑαυτὸν ἐξήγατε τοῦ ζῆν . Ἐὰν οὖν σοι φαίνηται περὶ τούτων γράφειν τῷ βασιλεῖ , ἐπίστειλον κἀμοὶ , ἵνα καὶ τῶν σωμάτων τινὰ τῶν ἱστορούντων τὰ κατὰ μέρος ἐξαποστείλω σοι . Ἔρρωσο .
Lemmas: ** εἰς ὁ ξένος προσπορεύομαι ὁ θύρα καί καίω ὁ λύχνος κάθημαι ἐσθίω ὁ ἄνθρωπος παρά ὁ Μαχάτης · οὐ ἔτι δέ καρτερέω πολύς χρόνος διά ὁ θαυμαστός ὁ φαντασία τρέχω πρός ὁ μήτηρ καί βοάω μέγας ὁ φωνή , χαριτόω καί Δημόστρατος , οἴομαι δεῖ ἀνίστημι ἐπί ὁ θυγάτηρ αὐτός μετά αὐτηες͂ς πορεύω · φαίνω γάρ ζάω , εἰμί τε μετά ὁ ξένος διά τις θεῖος βούλησις ἐν ὁ ξένος . ὁ δέ Χαριτοῦς παράδοξος λόγος ἀκούω συμβαίνω ὁ ψυχή ὁ μέν πρῶτος ἐκπλαγής γίγνομαι ἐκλύω διά ὁ μέγεθος ὁ ἀγγελία καί διά ὁ ταραχή ὁ τροφός , μετά μικρός δέ μιμνήσκω ὁ θυγάτηρ κλαίω , ὁ δέ ἔσχατος καταγιγνώσκω ὁ πρεσβῦτις μανία , κελεύω τε ἀπαλλάσσω ἀπό αὐτηες͂ς ταχέως . ὀνειδίζω δέ ὁ τροφός καί λέγω μετά παρρησία , ὡς μέν φρονέω τε καί ὑγιής εἰμί , ὁ δέ διά ὄκνος οὐ βούλομαι ὁ ἴδιος θυγάτηρ ὁράω , μόλις ὁ Χαριτώ ὁ μέν βιάζω ὑπό ὁ τροφός , ὁ δέ εἰδάω βούλομαι ὁ συμβαίνω παραγίγνομαι πρός ὁ θύρα ὁ ξένος · διά [ δέ ] ὁ γίγνομαι πολύς χρόνος , ὡς ἄν δεύτερος ἀγγελία ( num ὡς ἄν ὥρα δεύτερος ἀπό ὁ ἀγγ . ? ) συντελέω , ὀψέ ποτέ ἥκω ὁ Χαριτώ . Διὸ συμβαίνω ἐκεῖνος μέν ἤδη ἀναπαύω . ἀνακύπτω δέ οὖν ὁ μήτηρ ὁ μέν ἱμάτιον καί ὁ τύπος ὁ ὄψις νομίζω ἐπιγιγνώσκω , ὁ δέ ἀλήθεια ἐξετάζω κατά οὐδείς τρόπος δυνάμενος ὁ ἡσυχία οἴομαι δεῖ ἔχω · πρωί γάρ ἐλπίζω ἀνίστημι καταλαμβάνω ὁ ἄνθρωπος · ἐάν δέ ὑστερέω , διερωτάω ὁ Μαχάτης περί πᾶς · οὐ γάρ ἄν ποτέ ψεύδω τηλικοῦτος πρᾶξις ἐρωτάω αὐτός · διόπερ σιωπάω ἀπέρχομαι . Ὄρθρος δέ γίγνομαι ὁ μέν εἴτε διά θεῖος βούλησις εἴτε κατά αὐτοματισμός λανθάνω ἀπέρχομαι συμβαίνω , ὁ δέ παραγίγνομαι διά ὁ ἀπόλυσις δυσφορέω · ὁ νεανίσκος δέ ὁ ξένος πᾶς ἐκ ἀρχή ἐξηγέομαι ἀξιόω περί ὁ γόνυ περιπλέκω ὁ Μαχάτου ὁ ἀλήθεια λέγω μηδείς ἀποκρύπτω . ὁ δέ νεανίσκος ἀγωνιάω ὁ ἀρχή μέν διαταράσσω , μόλις δέ ποτέ ὁ ὄνομα διασαφέω , ὅτι Φιλίννιον εἰμί · καί ὁ ἀρχή διηγέομαι ὁ εἴσοδος , καί ὁ ἐπιθυμία αὐτηες͂ς δηλόω ὡς ἥκω ( ὡς ἔχω Leopardi ) , ὅτι λάθρῃ ὁ γεννάω φημί παραγίγνομαι πρός αὐτός , ὁ τε ὑπολείπω ὑπό ὁ ἄνθρωπος , βούλομαι ποιέω ὁ πρᾶγμα πιστός , ἀνοίγνυμι ὁ ῥίσκος , ἐξαιρέω , ὁ τε δακτύλιος ὁ χρύσεος ὅς λαμβάνω παρά αὐτηες͂ς καί ὁ στηθοδεσμίς ὅς ἀπολείπω ὁ πρότερος νύξ . ὡς δέ ὁράω ὁ Χαριτώ τηλικοῦτος σημεῖον , ἀναβοάω καί διαρρήγνυμι ἑαυτοῦ ὁ τε ἔνδυμα καί ὁ ἱμάτιον , ἀπό τε ὁ κεφαλή ῥίπτω ὁ κεκρύφαλος , πίπτω τε εἰς ὁ γῆ καί περιχέω ὁ γνώρισμα ἐκ ἀρχή ποιέω ὁ πένθος . θεωρός δέ ὁ ξένος ὁ γίγνομαι καί πᾶς είμαι ὑπερπαθέω καί θρηνέω , ὡσανεί νῦν μέλλω κατορύσσω ὁ ἄνθρωπος , συγχέω καί παρακαλέω δέομαι παύω , ἐπαγγέλλω ἐάν παραγίγνομαι δείκνυμι αὐτός . ὁ δέ πείθω καί ἐντέλλω αὐτός φροντίζω μή πάρεργος ὁ ἐπαγγέλλω · νόος ἀπολύω πρός αὐτός . Νύξ δέ ἐπιγίγνομαι καί ὁ ὥρα σέω , κατά ὅς ὁ Φιλίννιον εἴωθα παραγίγνομαι πρός αὐτός , ὁ μέν προστηρέω εἰδάω ἐθέλω ὁ ἄφιξις · ὁ δέ ἥκω . εἰσέρχομαι δέ κατά ὁ ἐθίζω καιρός καί καθέζομαι ἐπί ὁ κλίνη οὐδείς προσποιέω ὁ Μαχάτης , εξετάζω δέ ὁ πρᾶγμα βούλομαι , ὁ πλείων οὐ πιστεύω , εἰμί Νεκρία πλησιάζω οὔτως ἐπιμελής παραγίγνομαι κατά ὁ αὐτός καιρός , ἔτι δέ δειπνέω μετά αὐτός καί συμπίνω , ἄπιστος ἔχω ὅς ἐκεῖνος προαγγέλλω · οἴομαι δή νεκρορύκτης τις διορύσσω ὁ τάφος καί πιπράσκω ὁ ἱμάτιον καί ὁ Χρύσια ὁ πατήρ ὁ ἄνθρωπος . βούλομαι οὖν ὁ ἀκρίβεια εἰδάω , πέμπω ὁ παῖς λάθρῃ καλέω αὐτός . ταχέως δέ παραγίγνομαι ὁ τε Δημόστρατος καί ὁ Χαριτοῦς , ὁράω τε αὐτός καί γίνομαι ὁ μέν πρῶτος ἄφωνος τε καί ἐκπλαγής διά ὁ παράδοξος ὁ ὄψις , ὕστερον δέ ἀναβοάω μέγας καί περιπίπτω ὁ θυγάτηρ , τότε ὁ Φιλίννιον τοσοῦτος λέγω αὐτός · » ὦ μήτηρ καί πατέρας , ὡς ἄδικος φθονέω ἐγώ μετά ὁ ξένος ἐπί τρεῖς ἡμέρα γίγνομαι ἐν ὁ πατρῷος οἰκία λυπέω οὐδείς · τοιγάρ σύ μέν πενθέω ἐκ ἀρχή διά ὁ πολυπραγμοσύνη , ἐγώ δέ ἄπειμι πάλιν εἰς ὁ διατάσσω τόπος · οὐ γάρ ἄνευ θεῖος βούλησις ἔρχομαι εἰς οὗτος . « Τοσαύς λέγω παραχρῆμα γίνομαι νεκρός , ἐκτείνω τε ἐπί ὁ κλίνη ἐμφανής ὁ σῶμα . ὁ δέ μήτηρ περιχέω καί ὁ πατήρ περί αὐτός καί θόρυβος πολύς κατά ὁ οἰκία γίγνομαι διά ὁ πάθος , ὡς ἀνήκεστος γίγνομαι θέαμα , ἅμα τε ἄπιστος σύμπτωμα , ταχέως γίνομαι διά πόλις ὁ πρᾶγμα περιβόητος καί ἐγώ προσεγγελάω . ὁ μέν οὖν νύξ ἐκεῖνος διακατέχω ἐγώ ὁ ὄχλος ἀθροίζω ἐπί ὁ οἰκία , εὐλαβέομαι μή τις εἰμί νεωτερισμός διαδίδωμι τοιοῦτος φήμη . Ὄρθρος δέ βαθύς πλήρης εἰμί ὁ θέατρον . εἴρω ἔδω πᾶς κατά μέρος δοκέω πρῶτος εἰσέρχομαι ἐπί ὁ τάφος ἐγώ καί ἀνοίγνυμι εἰδάω , πότερος εἰμί ὁ σῶμα ἐπί ὁ κλίνη ἢ κενός τόπος εὑρίσκω · οὐδέ γάρ ἑξάμηνος γίγνομαι ὁ θάνατος ὁ ἄνθρωπος . ἀνοίγνυμι δέ ὑπό ἐγώ ὁ καμάρα , εἰς ὅς πᾶς ὁ οἰκεῖος μεταλλάσσω τίθημι , ἐπί μέν ὁ ἄλλος κλίνη φαίνω ὁ σῶμα κεῖμαι , ὁ δέ παλαιός τελευτάω ὁ ὀστέον , ἐπί μόνος δέ ὅς ὁ Φιλίννιον τίθημι καί συμβαίνω θάπτω εὑρίσκω ἐπίκειμαι ὁ δακτύλιος ὁ σιδήρεος , ὅς εἰμί ὁ ξένος , καί ὁ χρυσόκλυστος ποτήριον , ὅς λαμβάνω παρά ὁ Μαχάτου ὁ πρῶτος ὁ ἡμέρα . θαυμάζω δέ καί ἐκπλάσσω εὐθύς παραγίγνομαι πρός ὁ Δημόστρατος εἰς ὁ ξένος ὁράω ὁ νεκρός , εἰμί κατά ἀλήθεια ἐμφανής εἰμί . ὁράω δέ χαμαί κεῖμαι εἰς ὁ ἐκκλησία ἀθροίζω · ὁ γάρ γίγνομαι μέγας τε εἰμί καί ἄπιστος . θόρυβος δέ εἰμί νεανικός κατά ὁ ἐκκλησία καί σχεδόν οὐδείς δύναμαι κρίνω ὁ πρᾶγμα , πρῶτος Ὕλλος , ὁ νομίζω παρά ἐγώ οὐ μόνος μάντις ἀγαθός , ἀλλά καί οἰωνοσκόπος κομψός ἔρχομαι , ὁ τε ἄλλος συνοράω ἐν ὁ τέχνη περισσός , ἀνίστημι κελεύω ὁ μέν ἄνθρωπος κατακαίω ἐκτός ὅριον ( οὐ γάρ συμφέρω ἔτι οὗτος ἐντός ὅριον τίθημι εἰς γῆ ) , ἀποτροπιάζω δέ Ἑρμῆς χθόνιος καί Εὐμενίς , εἶτα οὕτως περικαθαίρω πᾶς , ἁγνίζω δέ καί ὁ ἱερόν καί ὅσος θεός χθόνιος νομίζω ποιέω συντάσσω . ἐμός τε ἴδιος λέγω περί ὁ βασιλεύς καί ὁ πρᾶγμα , θύω τε Ἑρμῆς , Διί τε ξένιος καί Ἄρης , καί συντελέω οὗτος μή πάρεργος . Ταΰς δέ ἀποφαίνω οὗτος ὁ μέν συντάσσω ἐγώ πράσσω , ὁ δέ ξένος ὁ Μαχάτης , πρός ὅς παραγίγνομαι ὁ φάσμα , ὑπό ἀθυμία ἑαυτοῦ ἐξάγω ὁ ζάω . ἐάν οὖν σύ φαίνω περί οὗτος γράφω ὁ βασιλεύς , ἐπιστέλλω ἐγώ , ἵνα καί ὁ σῶμα τις ὁ ἱστορέω ὁ κατά μέρος ἐξαποστέλλω σύ . ἔρρωσο .