pseudo-plutarchus.placita-philosophorum-874d-911c 1.3
Θαλῆς ὁ Μιλήσιος ἀρχὴν τῶν ὄντων ἀπεφὴνατο τὸ ὕδωρ · δοκεῖ δʼ ὁ ἀνὴρ οὗτος ἄρξαι τῆς φιλοσοφίας καὶ ἀπʼ αὐτοῦ Ἰωνικὴ αἵρεσις προσηγορεύθη · ἐγένοντο γὰρ πλεῖσται διαδοχαὶ φιλοσοφίας . φιλοσοφήσας δʼ ἐν Αἰγύπτῳ πρεσβύτσρος ἦλθεν εἰς Μίλητον . ἐξ ὕδατος δέ φησι πάντα εἶναι καὶ εἰς ὕδωρ πάντα ἀναλύεσθαι στοχάζεται δʼ ἐκ τούτου πρῶτον , ὅτι πάντων τῶν ζῴων ἡ γονὴ ἀρχή ἐστιν , ὑγρὰ οὖσα · οὕτως εἰκὸς καὶ τὰ πάντα ἐξ ὑγροῦ τὴν ἀρχὴν ἔχειν . δεύτερον , ὅτι πάντα τὰ φυτὰ ὑγρῷ τρέφεται καὶ καρποφορεῖ , ἀμοιροῦντα δὲ ξηραίνεται τρίτον , ὅτι καὶ αὐτὸ τὸ πῦρ τὸ τοῦ ἡλίου καὶ τὸ τῶν ἄστρων ταῖς τῶν ὑδάτων ἀναθυμιάσεσι τρέφεται καὶ αὐτὸς ὁ κόσμος · διὰ τοῦτο καὶ Ὅμηρος ταύτην τὴν γνώμην ὑποτίθεται περὶ τοῦ ὕδατος Ὠκεανός , ὅσπερ γένεσις πάντεσσι τέτυκται . Ἀναξίμανδρος δʼ ὁ Μιλήσιός φησι τῶν ὄντων τὴν ἀρχὴν εἶναι τὸ ἄπειρον ἐκ γὰρ τούτου πάντα γίνεσθαι καὶ εἰς τοῦτο πάντα φθείρεσθαι διὸ καὶ γεννᾶσθαι ἀπείρους κόσμους , καὶ πάλιν φθείρεσθαι εἰς τὸ ἐξ οὗ γίνονται . λέγει γοῦν διότι ἄπειρόν ἐστιν , ἵνα μηδὲν ἐλλείπῃ ἡ γένεσις ἡ ὑφισταμένη . ἁμαρτάνει δʼ οὗτος , μὴ λέγων τί ἐστι τὸ ἄπειρον , πότερον ἀήρ ἐστιν ἢ ὕδωρ ἢ γῆ ἢ ἄλλα τινὰ σώματα . ἁμαρτάνει οὖν , τὴν μὲν ὕλην ἀποφαινὸ μενος τὸ δὲ ποιοῦν αἴτιον ἀναιρῶν · τὸ γὰρ ἄπειρον οὐδὲν ἄλλο ἢ ὕλη ἐστίν οὐ δύναται δʼ ἡ ὕλη εἶναι ἐνεργείᾳ , ἂν μὴ τὸ ποιοῦν ὑποκέηται . Ἀναξιμένης δʼ ὁ Μιλήσιος ἀρχὴν τῶν ὄντων ἀέρα ἀπεφήνατο · ἐκ γὰρ τούτου τὰ πάντα γίνεσθαι καὶ εἰς αὐτὸν πάλιν ἀναλύεσθαι , οἷον ἡ ψυχή φησὶν ἡ ἡμετέρα ἀὴρ οὖσα συγκρατεῖ ἡμᾶς καὶ ὅλον τὸν κόσμον πνεῦμα καὶ ἀὴρ περιέχει · λέγεται δὲ συνωνύμως ἀὴρ καὶ πνεῦμα . ἁμαρτάνει δὲ καὶ οὗτος , ἐξ ἁπλοῦ καὶ μονοειδοῦς ἀέρος καὶ πνεύματος δοκῶν συνεστάναι τὰ ζῷα · ἀδύνατον γὰρ ἀρχὴν μίαν τὴν ὕλην τῶν ὄντων , ἐξ ἧς τὰ πάντα , ὑποστῆναι · ἀλλὰ καὶ τὸ ποιοῦν αἴτιον χρὴ ὑποτιθέναι οἷον ἄργυρος οὐκ ἀρκεῖ πρὸς τὸ ἔκπωμα γενέσθαι , ἂν μὴ καὶ τὸ ποιοῦν ᾖ , τουτέστιν ὁ ἀργυροκόπος ὁμοίως καὶ ἐπὶ τοῦ χαλκοῦ καὶ τοῦ ξύλου καὶ τῆς ἄλλης ὕλης . Ἀναξαγόρας ὁ Κλαζομένιος ἀρχὰς τῶν ὄντων τὰς ὁμοιομερείας ἀπεφήνατο · ἐδόκει γὰρ αὐτῷ ἀπορώτατον εἶναι , πῶς ἐκ τοῦ μὴ ὄντος δύναταί γίνεσθαι ἢ φθείρεσθαι εἰς τὸ μὴ ὄν · τροφὴν γοῦν προσφερόμεθα ἁπλῆν καὶ μονοειδῆ , οἷον τὸν Δημήτριον ἄρτον , τὸ ὕδωρ πίνοντες · καὶ ἐκ ταύτης τῆς τροφῆς τρέφεται θρὶξ φλὲψ ἀρτηρία νεῦρα ὀστᾶ καὶ τὰ λοιπὰ μόρια . τούτων οὖν γινομένων , ὁμολογητέον ἐστὶν ὅτι ἐν τῇ τροφῇ τῇ προσφερομένῃ πάντα ἐστὶ τὰ ὄντα καὶ ἐκ τῶν ὄντων πάντα αὔξεται καὶ ἐν ἐκείνῃ ἐστὶ τῇ τροφῇ μόρια αἵματος γεννητικὰ καὶ νεύρων καὶ ὀστέων καὶ τῶν ἄλλων ἃ ἦν λόγῳ θεωρητὰ μόρια . οὐ γὰρ δεῖ πάντα ἐπὶ τὴν αἴσθησιν ἀνάγειν , ὅτι ἄρτος καὶ τὸ ὕδωρ ταῦτα κατασκευάζει , ἀλλʼ ἐν τούτοις ἔστι λόγῳ θεωρητὰ μόρια . ἀπὸ τοῦ οὖν ὅμοια τὰ μέρη εἶναι ἐν τῇ τροφῇ τοῖς γεννωμένοις ὁμοιομερείας αὐτὰ ἐκάλεσε καὶ ἀρχὰς τῶν ὄντων ἀπεφήνατο καὶ τὰς μὲν ὁμοιομερείας ὕλην , τὸ δὲ ποιοῦν αἴτιον τὸν νοῦν τὸν τὰ πάντα διαταξάμενον . ἄρχεται δʼ οὕτως ὁμοῦ πάντα χρήματα ἦν , νοῦς δʼ αὐτὰ διῄρε καὶ διεκόσμησε χρήματα λέγων τὰ πράγματα . ἀποδεκτέος οὖν ἐστιν , ὅτι τῇ ὕλῃ τὸν τεχνίτην προσέζευξεν . Ἀρχέλαος Ἀπολλοδώρου Ἀθηναῖος ἀέρα ἄπειρον καὶ τὴν περὶ αὐτὸν πυκνότητα καὶ μάνωσιν · τούτων δὲ τὸ μὲν εἶναι πῦρ τὸ δʼ ὕδωρ . οὗτοι μὲν οὖν ἐφεξῆς ; ἀλλήλοις ταῖς διαδοχαῖς γενόμενοι τὴν λεχθεῖσαν Ἰωνικὴν συμπληροῦσι φιλοσοφίαν ἀπὸ Θάλητος . πάλιν δʼ ἀπʼ ἄλλης ἀρχῆς Πυθαγόρας Μνησάρχου Σάμιος , ὁ πρῶτος φιλοσοφίαν τούτῳ τῷ ῥήματι προσαγορεύσας , ἀρχὰς τοὺς ἀριθμοὺς καὶ τὰς συμμετρίας τὰς ἐν τούτοις , ἃς καὶ ἁρμονίας καλεῖ τὰ δʼ ἐξ ἀμφοτέρων σύνθετα στοιχεῖα , καλούμενα δὲ γεωμετρικά · πάλιν δὲ τὴν μονάδα καὶ τὴν ἀόριστον δυάδα ἐν ταῖς ἀρχαῖς . σπεύδει δʼ αὐτῷ τῶν ἀρχῶν ἡ μὲν ἐπὶ τὸ ποιητικὸν αἴτιον καὶ εἰδικόν , ὅπερ ἐστὶ νοῦς , · ὁ θεός , ἡ δʼ ἐπὶ τὸ παθητικὸν τε καὶ ὑλικόν , ὅπερ ἐστὶν ὁ ὁρατὸς κόσμος · . εἶναι δὲ τὴν φύσιν τοῦ ἀριθμοῦ δεκάδα · μέχρι γὰρ τῶν δέκα πάντες Ἕλληνες , πάντες βάρβαροι ἀριθμοῦσιν , ἐφʼ ἃ ἐλθόντες πάλιν ἀναποδοῦσιν ἐπὶ τὴν μονάδα · καὶ τῶν δέκα πάλιν , φησίν , ἡ δύναμίς ἐστιν ἐν τοῖς τέσσαρσι καὶ τῇ τετράδι τὸ δʼ αἴτιον , εἴ τις ἀπὸ τῆς μονάδος ἀναποδῶν κατὰ πρόσθεσιν τιθείη τοὺς ἀριθμοὺς ἄχρι τῶν τεσσάρων προελθὼν ἐκπληρώσει τὸν δέκα ἀριθμόν ἐὰν δὲ ὑπερβάληται τὸν τῆς τετράδος , καὶ τῶν δέκα ὑπερεκπεσεῖται οἷον εἴ τις θείη ἓν καὶ δύο προσθείη καὶ τρία καὶ τούτοις τέσσαρα , τὸν τῶν δέκα πληρώσει ἀριθμόν · ὥστε ὁ ἀριθμὸς κατὰ μὲν μονάδα ἐν τοῖς δέκα κατὰ δὲ δύναμιν ἐν τοῖς τέσσαρσι διὸ καὶ ἐφθέγγοντο οἱ Πυθαγόρειοι , ὡς μεγίστου ὅρκου ὄντος τῆς τετράδος , οὐ μὰ τὸν ἁμετέρᾳ ψυχᾷ παραδόντα τετρακτύν , παγὰν ἀενάου φύσεος ῥίζωμὰ τʼ ἔχουσαν . καὶ ἡ ἡμετέρα ψυχή φησὶν ἐκ τετράδος σύγκειται εἶναι γὰρ νοῦν ἐπιστήμην δόξαν αἴσθησιν , ἐξ ὧν πᾶσα τέχνη καὶ ἐπιστήμη καὶ αὐτοὶ λογικοὶ ἐσμεν . νοῦς μὲν οὖν ἡ μονάς ἐστιν · ὁ γὰρ νοῦς κατὰ μονάδα θεωρεῖται , οἷον πολλῶν ὄντων ἀνθρώπων οἱ μὲν ἐπὶ μέρους εἰσὶν ἀναίσθητοι ἀπερίληπτοι καὶ ἄπειροι , ἀλλʼ αὐτὸ τοῦτο ἄνθρωπον ἕνα μόνον νοοῦμεν , ᾧ οὐδεὶς ἔτυχεν ὅμοιος · καὶ ἵππον ἕνα μόνον νοοῦμεν , οἱ δʼ ἐπὶ μέρους εἰσὶν ἄπειροι . τὰ γὰρ εἴδη ταῦτα πάντα καὶ γένη κατὰ μονάδας εἰσί · διὸ καὶ ἐπὶ · ἑνὸς ἑκάστου αὐτῶν τοῦτον τὸν ὅρον ἀποδιδόντες λέγουσι ζῷον λογικὸν ἢ ζῷον χρεμετιστικὸν ῥητέον . διὰ τοῦτο οὖν νοῦς ἡ μονάς , ᾧ ταῦτα νοοῦμεν , καὶ ἡ δυὰς δʼ ἡ ἀόριστος ἐπιστήμη , εἰκότως · πᾶσα γὰρ ἀπόδειξις καὶ πᾶσα πίστις ἐπιστήμης , πρὸς δὲ καὶ πᾶς συλλογισμὸς ἔκ τινων ὁμολογουμένων τὸ ἀμφισβητούμενον συνάγει καὶ ῥᾳδίως ἀποδείκνυται ἕτερον · ὧν ἡ ἐπιστήμη κατάληψίς ἐστι , διὸ εἴη ἂν δυάς . ἡ δὲ δόξα τριὰς ἐκ καταλήψεώς ἐστιν , εὐλόγως , ὅτι πολλῶν ἐστιν ἡ δόξα ἡ δὲ τριὰς πλῆθος , ὡς τρισμάκαρες Δαναοὶ διὰ τοῦτο οὖν ἐγκρίνει τὴν τριάδα ἡ δὲ τούτων αἵρεσις Ἰταλικὴ προσηγορεύθη διὰ τὸ τὸν Πυθαγόραν ἐν Ἰταλίᾳ σχολάσαι μετέστη γὰρ ἀπὸ Σάμου τῆς πατρίδος , τῇ Πολυκράτους τυραννίδι δυσαρεστήσας . Ἡράκλειτος καὶ Ἵππασος ὁ Μεταποντῖνος ἀρχὴν τῶν ὅλων τὸ πῦρ · ἐκ πυρὸς γὰρ τὰ πάντα γίνεσθαι καὶ εἰς πῦρ πάντα τελευτᾶν λέγουσι · τούτου δὲ κατασβεννυμένου , κοσμοποιεῖσθαι τὰ πάντα . πρῶτον μὲν γὰρ τὸ παχυμερέστατον αὐτοῦ εἰς αὑτὸ συστελλόμενον γῆν γίνεσθαι , ἔπειτʼ ἀναχαλωμένην τὴν γῆν ὑπὸ τοῦ πυρὸς φύσει ὕδωρ ἀποτελεῖσθαι , ἀναθυμιώμενον δʼ ἀέρα γίνεσθαι πάλιν δὲ τὸν κόσμον καὶ πάντα τὰ σώματα ὑπὸ πυρὸς ἀναλοῦσθαι ἐν τῇ ἐκπυρώσει . ἀρχὴ οὖν τὸ πῦρ , ὅτι ἐκ τούτου τὰ πάντα · τέλος δέ , ὅτι καὶ εἰς τοῦτο ἀναλύεται τὰ πάντα . Ἐπίκουρος Νεοκλέους Ἀθηναῖος κατὰ Δημόκριτον φιλοσοφήσας ἔφη τὰς ἀρχὰς τῶν ὄντων σώματα λόγῳ θεωρητά , ἀμέτοχα κενοῦ , ἀγένητα , ἀίδια , ἄφθαρτα , οὔτε θραυσθῆναι δυνάμενα οὔτε διάπλασιν ἐκ τῶν μερῶν λαβεῖν οὔτʼ ἀλλοιωθῆναι εἶναι δʼ αὐτὰ λόγῳ θεωρητά ταῦτα μέντοι κινεῖσθαι ἐν τῷ κενῷ καὶ διὰ τοῦ κενοῦ · εἶναι δὲ καὶ αὐτὸ τὸ κενὸν ἄπειρον καὶ τὰ σώματα ἄπειρα . συμβεβηκέναι δὲ τοῖς σώμασι τρία ταῦτα , σχῆμα μέγεθος βάρος . Δημόκριτος μὲν γὰρ ἔλεγε δύο , μέγεθὸς τε καὶ σχῆμα , ὁ δʼ Ἐπίκουρος τούτοις καὶ τρίτον , τὸ βάρος , προσέθηκεν · ἀνάγκη γάρ φησὶ κινεῖσθαι τὰ σώματα τῇ τοῦ βάρους πληγῇ · , ἐπεὶ οὐ κινηθήσεται εἶναι δὲ τὰ σχήματα τῶν ἀτόμων ἀπερίληπτα οὐκ ἄπειρα μὴ γὰρ εἶναι μήτʼ ἀγκιστροειδεῖς μήτε τριαινοειδεῖς μήτε κρικοειδεῖς · ταῦτα γὰρ τὰ σχήματα εὔθραυστά ἐστιν · αἱ δʼ ἄτομοι ἀπαθεῖς ἄθραυστοι , ἴδια δʼ ἔχειν σχήματα λόγῳ θεωρητά . καὶ εἴρηται ἄτομος , οὐχ ὅτι ἐστὶν ἐλαχίστη ἀλλʼ ὅτι οὐ δύναται τμηθῆναι , ἀπαθὴς οὖσα καὶ ἀμέτοχος κενοῦ · ὥστε , ἐὰν εἴπῃ ἄτομον , ἄθραυστον λέγει καὶ ἀπαθῆ , ἀμέτοχον κενοῦ . ὅτι δὲ ἔστιν ἄτομος , σαφές · καὶ γὰρ ἔστι στοιχεῖα ἀεὶ ὄντα καὶ ζῷα κενὰ καὶ ἡ μονάς . Ἐμπεδοκλῆς Μέτωνος Ἀκραγαντῖνος τέτταρα μὲν λέγει στοιχεῖα , πῦρ ἀέρα ὕδωρ γῆν · δύο δʼ ἀρχικὰς δυνάμεις , φιλίαν τε καὶ νεῖκος · ὧν ἡ μέν ἐστιν ἑνωτικὴ τὸ δὲ διαιρετικόν . φησὶ δʼ οὕτως τέσσαρα τῶν πάντων ῥιζώματα πρῶτον ἄκουε . Ζεὺς ἀργὴς Ἥρη · τε φερέσβιος ἠδʼ Ἀιδωνεύς , νῆστὶς θʼ , ἣ δακρύοις τέγγει κρούνωμα βρότειον . Δία μὲν γὰρ λέγει τὴν ζέσιν καὶ τὸν αἰθέρα , Ἥρην δὲ φερέσβιον τὸν ἀέρα , τὴν δὲ γῆν τὸν Ἀιδωνέα , Νῆστιν δὲ καὶ κρούνωμα βρότειον οἱονεὶ τὸ σπέρμα καὶ τὸ ὕδωρ . Σωκράτης Σωφρονίσκου Ἀθηναῖος καὶ Πλάτων Ἀρίστωνος Ἀθηναῖος ʽαἱ γὰρ αὐταὶ περὶ παντὸς ἑκατέρου δόξαἰ τρεῖς ἀρχάς , τὸν θεὸν τὴν ὕλην τὴν ἰδέαν . ὁ δὲ θεὸς νοῦς ἐστι τοῦ κόσμου , ὕλη δὲ τὸ ὑποκείμενον πρῶτον γενέσει καὶ φθορᾷ , ἰδέα δʼ οὐσία ἀσώματος ἐν τοῖς νοήμασι καὶ ταῖς φαντασίαις τοῦ θεοῦ . Ἀριστοτέλης δὲ Νικομάχου Σταγειρίτης ἀρχὰς μὲν ἐντελέχειαν , ἤτοι εἶδος ὕλην στέρησιν · στοιχεῖα δὲ τέτταρα , πέμπτον δέ τι σῶμα αἰθέριον ἀμετάβλητον . Ζήνων Μνασέου Κιτιεὺς ἀρχὰς μὲν τὸν θεὸν καὶ τὴν ὕλην , ὧν ὁ μέν ἐστι τοῦ ποιεῖν αἴτιος ἡ δὲ τοῦ πάσχειν , στοιχεῖα δὲ τέτταρα .
Lemmas: Θαλῆς ὁ Μιλήσιος ἀρχή ὁ εἰμί ἀποφαίνω ὁ ὕδωρ · δοκέω δέ ὁ ἀνήρ οὗτος ἄρχω ὁ φιλοσοφία καί ἀπό αὐτός Ἰωνικός αἵρεσις προσαγορεύω · γίγνομαι γάρ πολύς διαδοχή φιλοσοφία . φιλοσοφέω δέ ἐν Αἴγυπτος πρεσβύτσρος ἔρχομαι εἰς Μίλητος . ἐκ ὕδωρ δέ φημί πᾶς εἰμί καί εἰς ὕδωρ πᾶς ἀναλύω στοχάζομαι δέ ἐκ οὗτος πρῶτος , ὅτι πᾶς ὁ ζῷον ὁ γονή ἀρχή εἰμί , ὑγρός εἰμί · οὕτως ἔοικα καί ὁ πᾶς ἐκ ὑγρός ὁ ἀρχή ἔχω . δεύτερος , ὅτι πᾶς ὁ φυτόν ὑγρός τρέφω καί καρποφορέω , ἀμοιρέω δέ ξηραίνω τρίτος , ὅτι καί αὐτός ὁ πῦρ ὁ ὁ ἥλιος καί ὁ ὁ ἄστρον ὁ ὁ ὕδωρ ἀναθυμίασις τρέφω καί αὐτός ὁ κόσμος · διά οὗτος καί Ὅμηρος οὗτος ὁ γνώμη ὑποτίθημι περί ὁ ὕδωρ Ὠκεανός , ὅς γένεσις πᾶς τεύχω . Ἀναξίμανδρος δέ ὁ Μιλήσιος φημί ὁ εἰμί ὁ ἀρχή εἰμί ὁ ἄπειρος ἐκ γάρ οὗτος πᾶς γίγνομαι καί εἰς οὗτος πᾶς φθείρω διό καί γεννάω ἄπειρος κόσμος , καί πάλιν φθείρω εἰς ὁ ἐκ ὅς γίγνομαι . λέγω γοῦν διότι ἄπειρος εἰμί , ἵνα μηδείς ἐλλείπω ὁ γένεσις ὁ ὑφίστημι . ἁμαρτάνω δέ οὗτος , μή λέγω τίς εἰμί ὁ ἄπειρος , πότερος ἀήρ εἰμί ἤ ὕδωρ ἤ γῆ ἤ ἄλλος τις σῶμα . ἁμαρτάνω οὖν , ὁ μέν ὕλη ἀποφαίνω μένος ὁ δέ ποιέω αἴτιος ἀναιρέω · ὁ γάρ ἄπειρος οὐδείς ἄλλος ἤ ὕλη εἰμί οὐ δύναμαι δέ ὁ ὕλη εἰμί ἐνέργεια , ἐάν μή ὁ ποιέω ὑπόκειμαι . Ἀναξιμένης δέ ὁ Μιλήσιος ἀρχή ὁ εἰμί ἀήρ ἀποφαίνω · ἐκ γάρ οὗτος ὁ πᾶς γίγνομαι καί εἰς αὐτός πάλιν ἀναλύω , οἷος ὁ ψυχή φημί ὁ ἡμέτερος ἀήρ εἰμί συγκρατέω ἐγώ καί ὅλος ὁ κόσμος πνεῦμα καί ἀήρ περιέχω · λέγω δέ συνώνυμος ἀήρ καί πνεῦμα . ἁμαρτάνω δέ καί οὗτος , ἐκ ἁπλόος καί μονοειδής ἀήρ καί πνεῦμα δοκέω συνίστημι ὁ ζῷον · ἀδύνατος γάρ ἀρχή εἷς ὁ ὕλη ὁ εἰμί , ἐκ ὅς ὁ πᾶς , ὑφίστημι · ἀλλά καί ὁ ποιέω αἴτιος χρή ὑποτίθημι οἷος ἄργυρος οὐ ἀρκέω πρός ὁ ἔκπωμα γίγνομαι , ἐάν μή καί ὁ ποιέω εἰμί , τουτέστι ὁ ἀργυροκόπος ὅμοιος καί ἐπί ὁ χαλκός καί ὁ ξύλον καί ὁ ἄλλος ὕλη . Ἀναξαγόρας ὁ Κλαζομένιος ἀρχή ὁ εἰμί ὁ ὁμοιομέρεια ἀποφαίνω · δοκέω γάρ αὐτός ἄπορος εἰμί , πῶς ἐκ ὁ μή εἰμί δύναμαι γίγνομαι ἤ φθείρω εἰς ὁ μή εἰμί · τροφή γοῦν προσφέρω ἁπλόος καί μονοειδής , οἷος ὁ Δημήτριος ἄρτος , ὁ ὕδωρ πίνω · καί ἐκ οὗτος ὁ τροφή τρέφω θρίξ φλέψ ἀρτηρία νεῦρον ὀστέον καί ὁ λοιπός μόριον . οὗτος οὖν γίγνομαι , ὁμολογητέον εἰμί ὅτι ἐν ὁ τροφή ὁ προσφέρω πᾶς εἰμί ὁ εἰμί καί ἐκ ὁ εἰμί πᾶς αὐξάνω καί ἐν ἐκεῖνος εἰμί ὁ τροφή μόριον αἷμα γεννητικός καί νεῦρον καί ὀστέον καί ὁ ἄλλος ὅς εἰμί λόγος θεωρητός μόριον . οὐ γάρ δέω πᾶς ἐπί ὁ αἴσθησις ἀνάγω , ὅτι ἄρτος καί ὁ ὕδωρ οὗτος κατασκευάζω , ἀλλά ἐν οὗτος εἰμί λόγος θεωρητός μόριον . ἀπό ὁ οὖν ὅμοιος ὁ μέρος εἰμί ἐν ὁ τροφή ὁ γεννάω ὁμοιομέρεια αὐτός καλέω καί ἀρχή ὁ εἰμί ἀποφαίνω καί ὁ μέν ὁμοιομέρεια ὕλη , ὁ δέ ποιέω αἴτιος ὁ νόος ὁ ὁ πᾶς διατάσσω . ἄρχω δέ οὕτως ὁμοῦ πᾶς χρῆμα εἰμί , νόος δέ αὐτός διαίρω καί διακοσμέω χρῆμα λέγω ὁ πρᾶγμα . ἀποδεκτέος οὖν εἰμί , ὅτι ὁ ὕλη ὁ τεχνίτης προσζεύγνυμαι . Ἀρχέλαος Ἀπολλόδωρος Ἀθηναῖος ἀήρ ἄπειρος καί ὁ περί αὐτός πυκνότης καί μάνωσις · οὗτος δέ ὁ μέν εἰμί πῦρ ὁ δέ ὕδωρ . οὗτος μέν οὖν ἐφεξῆς ; ἀλλήλων ὁ διαδοχή γίγνομαι ὁ λέγω Ἰωνικός συμπληρόω φιλοσοφία ἀπό Θάλης . πάλιν δέ ἀπό ἄλλος ἀρχή Πυθαγόρας Μνήσαρχος Σάμιος , ὁ πρῶτος φιλοσοφία οὗτος ὁ ῥῆμα προσαγορεύω , ἀρχή ὁ ἀριθμός καί ὁ συμμετρία ὁ ἐν οὗτος , ὅς καί ἁρμονία καλέω ὁ δέ ἐκ ἀμφότερος σύνθετος στοιχεῖον , καλέω δέ γεωμετρικός · πάλιν δέ ὁ μονάς καί ὁ ἀόριστος δυάς ἐν ὁ ἀρχή . σπεύδω δέ αὐτός ὁ ἀρχή ὁ μέν ἐπί ὁ ποιητικός αἴτιος καί εἰδικός , ὅς εἰμί νόος , · ὁ θεός , ὁ δέ ἐπί ὁ παθητικός τε καί ὑλικός , ὅς εἰμί ὁ ὁρατός κόσμος · . εἰμί δέ ὁ φύσις ὁ ἀριθμός δεκάς · μέχρι γάρ ὁ δέκα πᾶς Ἕλλην , πᾶς βάρβαρος ἀριθμέω , ἐπί ὅς ἔρχομαι πάλιν ἀναποδόω ἐπί ὁ μονάς · καί ὁ δέκα πάλιν , φημί , ὁ δύναμις εἰμί ἐν ὁ τέσσαρες καί ὁ τετράς ὁ δέ αἴτιος , εἰ τις ἀπό ὁ μονάς ἀναποδόω κατά πρόσθεσις τίθημι ὁ ἀριθμός ἄχρι ὁ τέσσαρες προέρχομαι ἐκπληρόω ὁ δέκα ἀριθμός ἐάν δέ ὑπερβάλλω ὁ ὁ τετράς , καί ὁ δέκα ὑπερεκπίπτω οἷος εἰ τις τίθημι εἷς καί δύο προστίθημι καί τρεῖς καί οὗτος τέσσαρες , ὁ ὁ δέκα πληρόω ἀριθμός · ὥστε ὁ ἀριθμός κατά μέν μονάς ἐν ὁ δέκα κατά δέ δύναμις ἐν ὁ τέσσαρες διό καί φθέγγομαι ὁ Πυθαγόρειος , ὡς μέγας ὅρκος εἰμί ὁ τετράς , οὐ μά ὁ ἡμέτερος ψυχή παραδίδωμι τετρακτύς , πηγή ἀέναος φύσις ῥίζωμα τε ἔχω . καί ὁ ἡμέτερος ψυχή φημί ἐκ τετράς σύγκειμαι εἰμί γάρ νόος ἐπιστήμη δόξα αἴσθησις , ἐκ ὅς πᾶς τέχνη καί ἐπιστήμη καί αὐτός λογικός εἰμί . νόος μέν οὖν ὁ μονή εἰμί · ὁ γάρ νόος κατά μονάς θεωρέω , οἷος πολύς εἰμί ἄνθρωπος ὁ μέν ἐπί μέρος εἰμί ἀναίσθητος ἀπερίληπτος καί ἄπειρος , ἀλλά αὐτός οὗτος ἄνθρωπος εἷς μόνος νοέω , ὅς οὐδείς τυγχάνω ὅμοιος · καί ἵππος εἷς μόνος νοέω , ὁ δέ ἐπί μέρος εἰμί ἄπειρος . ὁ γάρ εἶδος οὗτος πᾶς καί γένος κατά μονάς εἰμί · διό καί ἐπί · εἷς ἕκαστος αὐτός οὗτος ὁ ὅρος ἀποδίδωμι λέγω ζῷον λογικός ἤ ζῷον χρεμετιστικός λέγω . διά οὗτος οὖν νόος ὁ μονή , ὅς οὗτος νοέω , καί ὁ δυάς δέ ὁ ἀόριστος ἐπιστήμη , ἔοικα · πᾶς γάρ ἀπόδειξις καί πᾶς πίστις ἐπιστήμη , πρός δέ καί πᾶς συλλογισμός ἐκ τις ὁμολογέω ὁ ἀμφισβητέω συνάγω καί ῥᾴδιος ἀποδείκνυμι ἕτερος · ὅς ὁ ἐπιστήμη κατάληψις εἰμί , διό εἰμί ἄν δυάς . ὁ δέ δόξα τριάς ἐκ κατάληψις εἰμί , εὔλογος , ὅτι πολύς εἰμί ὁ δόξα ὁ δέ τριάς πλῆθος , ὡς τρίσμακαρ Δαναοί διά οὗτος οὖν ἐγκρίνω ὁ τριάς ὁ δέ οὗτος αἵρεσις Ἰταλικός προσαγορεύω διά ὁ ὁ Πυθαγόρας ἐν Ἰταλία σχολάζω μεθίστημι γάρ ἀπό Σάμος ὁ πατρίς , ὁ Πολυκράτης τυραννίς δυσαρεστέω . Ἡράκλειτος καί Ἵππασος ὁ Μεταποντῖνος ἀρχή ὁ ὅλος ὁ πῦρ · ἐκ πῦρ γάρ ὁ πᾶς γίγνομαι καί εἰς πῦρ πᾶς τελευτάω λέγω · οὗτος δέ κατασβέννυμι , κοσμοποιέω ὁ πᾶς . πρῶτος μέν γάρ ὁ παχυμερής αὐτός εἰς ἑαυτοῦ συστέλλω γῆ γίγνομαι , ἔπειτα ἀναχαλάω ὁ γῆ ὑπό ὁ πῦρ φύσις ὕδωρ ἀποτελέω , ἀναθυμιάω δέ ἀήρ γίγνομαι πάλιν δέ ὁ κόσμος καί πᾶς ὁ σῶμα ὑπό πῦρ ἀναλόω ἐν ὁ ἐκπύρωσις . ἀρχή οὖν ὁ πῦρ , ὅτι ἐκ οὗτος ὁ πᾶς · τέλος δέ , ὅτι καί εἰς οὗτος ἀναλύω ὁ πᾶς . Ἐπίκουρος Νεοκλῆς Ἀθηναῖος κατά Δημόκριτος φιλοσοφέω φημί ὁ ἀρχή ὁ εἰμί σῶμα λόγος θεωρητός , ἀμέτοχος κενός , ἀγένητος , ἀίδιος , ἄφθαρτος , οὔτε θραύω δύναμαι οὔτε διάπλασις ἐκ ὁ μέρος λαμβάνω οὔτε ἀλλοιόω εἰμί δέ αὐτός λόγος θεωρητός οὗτος μέντοι κινέω ἐν ὁ κενός καί διά ὁ κενός · εἰμί δέ καί αὐτός ὁ κενός ἄπειρος καί ὁ σῶμα ἄπειρος . συμβαίνω δέ ὁ σῶμα τρεῖς οὗτος , σχῆμα μέγεθος βάρος . Δημόκριτος μέν γάρ λέγω δύο , μέγεθος τε καί σχῆμα , ὁ δέ Ἐπίκουρος οὗτος καί τρίτος , ὁ βάρος , προστίθημι · ἀνάγκη γάρ φημί κινέω ὁ σῶμα ὁ ὁ βάρος πληγή · , ἐπεί οὐ κινέω εἰμί δέ ὁ σχῆμα ὁ ἄτομος ἀπερίληπτος οὐ ἄπειρος μή γάρ εἰμί μήτε ἀγκιστροειδής μήτε τριαινοειδής μήτε κρικοειδής · οὗτος γάρ ὁ σχῆμα εὔθραυστος εἰμί · ὁ δέ ἄτομος ἀπαθής ἄθραυστος , ἴδιος δέ ἔχω σχῆμα λόγος θεωρητός . καί λέγω ἄτομος , οὐ ὅτι εἰμί ἐλαχύς ἀλλά ὅτι οὐ δύναμαι τέμνω , ἀπαθής εἰμί καί ἀμέτοχος κενός · ὥστε , ἐάν λέγω ἄτομος , ἄθραυστος λέγω καί ἀπαθής , ἀμέτοχος κενός . ὅτι δέ εἰμί ἄτομος , σαφής · καί γάρ εἰμί στοιχεῖον ἀεί εἰμί καί ζῷον κενός καί ὁ μονή . Ἐμπεδοκλῆς Μέτων Ἀκραγαντῖνος τέσσαρες μέν λέγω στοιχεῖον , πῦρ ἀήρ ὕδωρ γῆ · δύο δέ ἀρχικός δύναμις , φιλία τε καί νεῖκος · ὅς ὁ μέν εἰμί ἑνωτικός ὁ δέ διαιρετικός . φημί δέ οὕτως τέσσαρες ὁ πᾶς ῥίζωμα πρῶτος ἀκούω . Ζεύς ἀργής Ἥρα · τε φερέσβιος ἠδέ ᾍδης , νῆστις τε , ὅς δάκρυον τέγγω κρούνωμα βρότειος . Ζεύς μέν γάρ λέγω ὁ ζέσις καί ὁ αἰθήρ , Ἥρα δέ φερέσβιος ὁ ἀήρ , ὁ δέ γῆ ὁ ᾍδης , Νῆστις δέ καί κρούνωμα βρότειος οἱονεί ὁ σπέρμα καί ὁ ὕδωρ . Σωκράτης Σωφρονίσκος Ἀθηναῖος καί Πλάτων Ἀρίστων Ἀθηναῖος ὅς γάρ αὐτός περί πᾶς ἑκάτερος δόξα τρεῖς ἀρχή , ὁ θεός ὁ ὕλη ὁ ἰδέα . ὁ δέ θεός νόος εἰμί ὁ κόσμος , ὕλη δέ ὁ ὑπόκειμαι πρῶτος γένεσις καί φθορά , ἰδέα δέ οὐσία ἀσώματος ἐν ὁ νόημα καί ὁ φαντασία ὁ θεός . Ἀριστοτέλης δέ Νικόμαχος Σταγειρίτης ἀρχή μέν ἐντελέχεια , ἤτοι εἶδος ὕλη στέρησις · στοιχεῖον δέ τέσσαρες , πέμπτος δέ τις σῶμα αἰθέριος ἀμετάβλητος . Ζήνων Μνασέας Κιτιεύς ἀρχή μέν ὁ θεός καί ὁ ὕλη , ὅς ὁ μέν εἰμί ὁ ποιέω αἴτιος ὁ δέ ὁ πάσχω , στοιχεῖον δέ τέσσαρες .